Wyleczeni ebook

ROZDZIAŁ 1

W Warszawskim Szpitalu Klinicznym im. Wandy Błeńskiej straszyło. Przedmioty zmieniały położenie, szafki same się otwierały, a opowieści o tym, co działo się nocami w podziemnym łączniku między budynkami oddziałów, mroziły słuchaczom krew w żyłach. W zasadzie nikogo to nie dziwiło – miejsca z taką przeszłością często bywają nawiedzone, a historia szpitala dostarczała aż nadto powodów do snucia takich opowieści. Wybudowany w dziewiętnastym wieku podczas epidemii cholery szpital służył początkowo jako izolatorium, w którym chorzy mieli dojść do zdrowia lub odejść na zawsze. Jednak ku zaskoczeniu wszystkich zaczął rozrastać się o kolejne oddziały, i to nie tylko zakaźne. Solidna i praktyczna budowla szybko stała się dumą mieszkańców stolicy.

Na swoje nieszczęście lata później szpital przykuł również uwagę Niemców. W 1942 roku ulokowali tu jednostkę odpowiedzialną za deportacje Warszawiaków. Później w piwnicach urządzili więzienie dla powstańców, których regularnie rozstrzeliwano w szpitalnym ogrodzie, między lipami i krzewami derenia.

Kolejne dekady nie okazały się dla szpitala łaskawsze. W latach pięćdziesiątych dwudziestego wieku, podczas rozbudowy oddziału kardiologicznego, w podziemiach budynku natrafiono na stary magazyn, gdzie w zapomnieniu leżało sześć ton pozostawionego przez Niemców trotylu. Komunistyczne władze nie zgodziły się na ewakuację pacjentów – z niewiadomych przyczyn akcję usuwania materiałów wybuchowych postanowiono przeprowadzić po cichu, nocą. Trwała prawie dwa tygodnie. I niewiele brakowało, by zakończyła się sukcesem.

Wybuch nastąpił niespodziewanie, kiedy usuwano ostatnie partie trotylu. Zginęli prawie wszyscy pacjenci i część personelu budynku, pod którym mieścił się magazyn, a także wiele osób przebywających w sąsiednich pawilonach.

Dziś Warszawski Szpital Kliniczny im. Wandy Błeńskiej jest najlepszym szpitalem w województwie, a w opinii wielu – w całej Polsce. Słynie z kompetencji personelu medycznego, jakości wykonywanych badań oraz skuteczności przeprowadzanych zabiegów. O tragicznych kartach historii przypomina jedynie kamienna tablica przy wejściu. A także fakt, że w szpitalu straszyło.

Doktor Robert Szymański znał przeszłość szpitala. Pracował tu od prawie dwudziestu lat. Słyszał opowieści personelu i pacjentów o dziwnych wydarzeniach, tajemniczych dźwiękach i ulotnych postaciach widywanych podczas nocnych dyżurów. Wszystkie uważał za wyssane z palca. Spędzał w szpitalu co najmniej dwie noce w tygodniu, ale nigdy nie był świadkiem żadnych paranormalnych zdarzeń. Dlatego nie lubił, gdy ktoś opowiadał bajki o szpitalnych duchach, i potrafił dosadnie zareagować, gdy je słyszał.

Robert Szymański nie lubił wielu rzeczy. Zwłaszcza sobót. Oznaczały pobudkę o 6.30, pośpieszne golenie, śniadanie w samochodzie i narastającą irytację, pojawiającą się już na parkingu „Błeńskiej”, jak potocznie nazywano szpital. Irytacja przeradzała się w złość, kiedy mijał budkę ochrony przy wejściu do szpitala, a w prawdziwą furię – gdy na jego drodze stawały znajome twarze współpracowników. Od dłuższego czasu regularnie dyżurował w soboty i szczerze tego nie znosił. W ogóle konieczność przebywania na terenie szpitala była dla niego najgorszą formą tortury. Jednak dzięki sobotom miał wolne poniedziałki. To właśnie one były jego siłą napędową, źródłem energii do działania przez cały tydzień. Były tylko jego i tylko dla niego. W poniedziałki oddawał się ulubionym czynnościom i nic nie mogło tego zmienić.

Dziś musiał przeżyć kolejną frustrującą sobotę w Błeńskiej. Zawsze zaczynał od porannego obchodu na oddziale zakaźnym, po którym przeglądał zlecenia dla chorych. Co prawda istniała zasada, że w piątki wszystkim pacjentom w stanie stabilnym ustalano zlecenia aż do poniedziałku, ale doktor Szymański miał swoje zdanie na temat rodzaju nawodnienia czy kombinacji poszczególnych leków, więc często zdarzało się, że zmieniał zlecenia lekarzy prowadzących, uznając, że wie lepiej od nich.

Tak, doktor Szymański ubolewał nad tym, że przyszło mu pracować wyłącznie z durniami. Był nim zwłaszcza ordynator oddziału zakaźnego, Tomasz Czechowski. Szymański męczył się z nim już pięć lat. Przybysz znikąd – pojawił się tuż przed zamknięciem konkursu na ordynatora i odebrał Szymańskiemu wymarzone stanowisko. Ordynatura miała być ukoronowaniem jego kariery lekarskiej. Kariery, która co prawda bywała wyczerpująca, ale miała też liczne zalety. Niestety wszystko poszło nie po jego myśli i Szymański musiał zadowolić się stanowiskiem zastępcy ordynatora – najgorszym, co mogło mu się przytrafić. Wiązało się to praktycznie z samymi obowiązkami i jedynie kilkoma przywilejami.

Na dodatek ordynator okazał się cwanym idiotą. Że idiotą – tym akurat Szymańskiego nie zaskoczył. Wiedza medyczna Czechowskiego kończyła się na poziomie szpitala powiatowego – dokładnie tego Szymański spodziewał się po protegowanym dyrektorki, której polityka kadrowa od lat opierała się na zasadzie „mierny, ale wierny”. Regułę tę można by wygrawerować na mosiężnej tabliczce na drzwiach jej gabinetu. Ale przebiegłość nowego ordynatora była dużą niespodzianką. W mistrzowski sposób wykręcał się od podejmowania trudnych decyzji, a zwłaszcza od podpisywania się pod nimi. Unikał również konfrontacji z własnymi pracownikami, co skutkowało tym, że obiecywał wszystkim wszystko, a później nawarzone piwo kazał pić Szymańskiemu.

Nie żeby Szymański nie lubił roli złego szefa. Ba, nie musiał jej nawet odgrywać. Krzyżowanie planów i grzebanie nadziei podwładnych sprawiało mu przyjemność. Ale fakt, że musiał to robić w ramach przysługi dla Czechowskiego, którym gardził, był dla niego torturą.

Niewdzięczny drań nawet nie widział – albo udawał, że nie widzi – ile pracy kosztowało Szymańskiego trzymanie oddziału w ryzach i nadzór nad tą żałosną bandą niedouczonych lekarzy. Tylko on był w stanie utrzymać tę wielką machinę w ruchu i nie dopuścić, by jakiś jej element zaczął szwankować. Ordynator zajęty był pilnowaniem własnych interesów, zwłaszcza po tym, jak dzięki swoim koneksjom został konsultantem wojewódzkim. Trzecia żona i piąte dziecko w drodze skłaniały go bardziej do myślenia o tym, co jeszcze może ugrać dla siebie, niż o pracy oddziału. Cały szpital opowiadał po cichu o „drobnych” prezentach, jakie Czechowski otrzymywał od firm farmaceutycznych za ustawianie wyników badań klinicznych. Na dodatek badań, do których – poza przybiciem swej ordynatorskiej pieczątki – nie przyłożył nawet małego paznokcia. Wszystko robił Robert Szymański, narażając swoją reputację, być może nawet przyszłą profesurę, a w zamian dostawał jakieś ochłapy z pańskiego stołu. Na szczęście wkrótce miało się to zmienić. Szymański miał plan, jak pozbyć się tego i kilku innych problemów ze swego życia raz na zawsze.

Tymczasem trzecią noc w tym miesiącu spędzał w Błeńskiej. I nie ostatnią – kolejna rezydentka w ciąży oznaczała kolejne nieplanowane dyżury, z których część spadła również na niego. Uwłaczało mu, że jako zastępca ordynatora nadal musiał harować jak pierwszy lepszy lekarz z oddziału, zamiast spać we własnym łóżku.

Oczywiście, jak tylko dowiedział się o dodatkowych dyżurach, natychmiast wpisał je wszystkie do grafiku Marty Wolskiej. Jednak ta mała żmija zrobiła z tego powodu taką awanturę, że dwa z nich musiał ostatecznie zostawić sobie.

Marta Wolska… Gdy tylko załatwi sprawę z ordynatorem, zrobi z nią porządek. Za często wchodziła mu w drogę i drażniła go swą bezczelnością. Niebieskimi oczami i szerokim uśmiechem tak owinęła sobie wszystkich wokół palca, że tańczyli w takt każdej melodii, którą im zagrała. „Nasza Martusia obroniła doktorat w wielkim stylu”, „nasza Martusia udzieliła świetnego wywiadu na temat boreliozy”, „nasza Martusia miała rewelacyjne wystąpienie na konferencji hepatologicznej”. Nie mógł już tego słuchać. Doskonale wiedział, że Marta była złośliwą manipulantką i sprawnie wykorzystywała ludzi do własnych celów. A ci jej na to pozwalali, jak stado baranów. Tak, na nią również przyjdzie czas. Już niedługo.

Tymczasem przejrzał karty zleceń i z wielką satysfakcją wprowadził poprawki. Również pacjentom Marty, bo wiedział, że każda taka zmiana bardzo ją irytuje. Oddał karty do dyżurki pielęgniarek, pouczając je przy okazji, jak prawidłowo zakładać sterylne rękawiczki. Naprawdę, za jakie grzechy musi pracować z tymi wszystkimi idiotami?

Na szczęście nikt z pacjentów nie potrzebował interwencji lekarza, więc na jakiś czas mógł zamknąć się w swoim gabinecie. Wyjął prywatnego laptopa i podłączył się do ogólnodostępnego wi-fi. Sieć była przeznaczona dla pacjentów całego szpitala, dlatego przeciążona i wolna, ale wolał nie ryzykować logowania do sieci dla personelu. Za głupie błędy zawsze płaci się najwyższą cenę, o czym wielokrotnie się przekonał. Na szczęście na cudzej skórze. Wpisał z pamięci adres strony i wcisnął Enter. Logowanie, jak zwykle, trwało wieki, ale wiedział, że ostrożność jest konieczna. Ogarnęła go błogość, jak zawsze, kiedy mógł przeglądać nowe materiały. Na wszelki wypadek nie zapisywał ich na dysku komputera, ale uważnie studiował przez kilka minut te najbardziej interesujące. W takich chwilach problemy znikały, a czas przestawał płynąć.

Szymański nie widział i nie słyszał niczego poza treścią, którą chłonął z laptopa… Klik… Klik… Klik…

* * *

W najciemniejszym kącie pomieszczenia coś delikatnie zaszeleściło, jak przewracana strona książki. Po chwili dźwięk powtórzył się, tym razem głośniejszy. W normalnych warunkach doktor Szymański zainteresowałby się jego pochodzeniem. W końcu poza nim samym nikogo w zamkniętym na klucz gabinecie nie było – a przynajmniej być nie powinno.

Ale Robert Szymański nawet nie drgnął.

Nie mógł, ponieważ od dwóch godzin już nie żył.