Uwięzieni w pętli czasu ebook

Copyright © Wiktoria Michta

Wydawnictwo Jeszcze jeden rozdział, 2026

Wszelkie Prawa Zastrzeżone / All rights reserved

Żadna część tej publikacji nie może być kopiowana, reprodukowana ani rozpowszechniana w jakiejkolwiek formiebez uprzedniej pisemnej zgody właściciela praw autorskich.

Redakcja:

Aleksandra Kuczyńska

@halo.literowka

Korekta:

Nikola Hinkulak

Kamila Polańska

Marta Kaczmarczyk

Projekt okładki:

Kamila Polańska

@design_your_cover_with_me

Skład i łamanie:

Tomasz Siegmund | studioalto.pl

Wydawca:

Wydawnictwo Jeszcze jeden rozdział

jeszczejedenrozdzial.pl

Wydanie I, Imielin, 2026

ISBN: 978-83-983608-9-0

Dla tych, co w świecie rzeczywistym gonią za przyszłością, tęskniąc za przeszłością.

Przede wszystkim dla tych, co przejmują się czasem przeszłym, nie mogąc dostrzec piękna czasu teraźniejszego. Czas to jednoczesne zbawienie i zguba, dlatego zadbaj, aby świat o Tobie nie zapomniał lub zapisał historię w sposób, którego byś nie chciał/a.

OstrzeŻenie

Uwięzieni w pętli czasu dotyka wielu trudnych tematów. Choć opowieść snuje się wokół tajemnic, podróży w czasie i zaskakujących zwrotów akcji, nie unika też ciemniejszych stron ludzkiej natury.

Na kartach tej książki znajdziesz wątki morderstw, śmierci, samobójstwa, przemocy psychicznej, emocjonalnych kryzysów oraz zagubienia w rzeczywistości. To historia pełna emocji – zarówno tych ciepłych, jak i mogących poruszyć najwrażliwsze struny serca.

Jeśli jesteś osobą szczególnie wrażliwą, proszę – sięgnij po tę opowieść z uważnością. Pozwól sobie czytać we własnym tempie. Zatrzymaj się, jeśli tego potrzebujesz. Twoje emocje mają znaczenie.

W tej historii pojawiają się fikcyjne miejsca i przedmiotystworzone specjalnie na potrzeby fabuły. Powstały z myślą o oddaniu klimatu oraz zapewnieniu bohaterom przestrzeni do rozwoju. Nazwy niektórych lokacji są wytworem wyobraźni i nie mają swoich odpowiedników w rzeczywistości.

BogoWie CZasu

Czas jest kręgiem, w którym każde istnienie ma swój moment, a każdy moment posiada własnego strażnika.

ChRonos – pan upływu czasu, ten, który odmierza sekundy, godziny i lata. Jest nieubłagany, bezlitosny i sprawiedliwy. Jego dłonie poruszają zegary świata, sekundy istnień, a spojrzenie przypomina, że nic nie trwa wiecznie.

AnanKe – bogini konieczności i przeznaczenia. Tka nici losu, których nikt nie potrafi przeciąć. Nie ma w niej dobra ani zła. To, co ma się wydarzyć, podąża za jej głosem, nawet bogowie kłaniają się przed jej wolą.

AioN – władca cykli, życia i śmierci. Jego domeną jest czas wieczny, nie mierzy chwil, lecz całe epoki. W jego oczach początek i koniec są tym samym, nie zna pojęcia czasu mierzonego ludzkim sercem. Jest ciszą pomiędzy jednym oddechem świata a drugim.

KaiRos – strażnik właściwego momentu i decyzji. To on przynosi chwilę, w której wszystko może się zmienić. Czas przy jego boku to możliwość realizacji swoich celów.

Oto cztery elementy CZASU, fragmenty czasoprzestrzeni i tajemnice powstania życia oraz istnienia tamtego świata.

Prolog

Niebo za oknem jest już czarne. Siedzę w holu domu publicznego. Kiedyś słyszałem rozmowę dwóch panów, którzy tak mówili o tym miejscu. Ściany pokrywa pobrudzona różowa tapeta, a w powietrzu czuć perfumy i pot. Obok mnie przechodzą półnagie kobiety na wysokich szpilkach, kołysząc biodrami i śmiejąc się głośno. Ich ciała błyszczą, jak gdyby od czegoś tłustego, a oczy mają pomalowane tak mocno, że wyglądają jak bohaterki kreskówki, ale smutniejsze.

Kiedy chodziłem jeszcze do przedszkola, widziałem mamy kolegów. Wyglądały inaczej niż moja – chodziły w ładnych płaszczach i delikatnych makijażach. Zawsze czuć było od nich przyjemny zapach mydła. I wyglądały na takie, które gdzieś się spieszą.

Pamiętam jedne zajęcia… Dzieci usiadły w kółku, a pani zapytała, kim są nasi rodzice. Głosy uniosły się entuzjastycznie: „lekarz!”, „prawnik!”, „fryzjerka!”, „kierowca ciężarówki!”. A potem nadeszła moja kolej. Nie wiedziałem, co powiedzieć. Zamilkłem i wbiłem wzrok w podłogę. Pani pochyliła się nade mną i ponownie, łagodnym tonem, zadała pytanie, ale ja nie odpowiedziałem. Czułem wtedy, jakby wszyscy patrzyli tylko na mnie. Od tamtego dnia nie chodzę już do przedszkola, a większość czasu spędzam tutaj, na tej niewygodnej kanapie w poczekalni. Mama wyjaśniła, że jeśli jeszcze raz tam pójdę, to źli ludzie mnie od niej zabiorą. Nie bardzo to rozumiałem, ale mamy trzeba się słuchać.

Mówiła też, że musi ciężko pracować, i wiem, że się stara, ale nie podoba mi się, że jacyś obcy panowie jej dotykają i że robi to samo, co inne panie. Chodzi w dziwnych ubraniach, jej sukienki są krótkie, a oczy ma bardzo mocno pomalowane.

Prawdopodobnie dziś są moje urodziny. Kiedyś mama wspomniała o tej dacie między piciem kawy a malowaniem ust. Rysuję więc na kartce taki tort, jaki pamiętam z przedszkola – z kolorową świeczką w kształcie sześć i z ozdobami po bokach. Nikt na mnie jednak nie patrzy i nie pyta, dlaczego siedzę tutaj sam.

– No co ty! Przeżyjesz to, że jest obrzydliwy, jeśli wyniuchasz u niego gruby portfel! – woła z entuzjazmem jedna z kobiet.

Stoi kilka kroków ode mnie, ubrana w czarny stanik i majtki, przez które wszystko widać. Śmieje się do swojej koleżanki, która ma na górze przyklejone błyszczące gwiazdki, a na dłoniach rękawiczki, które wyglądają jak kawałek siatki.

– Masz rację. Przelecę go i zgarnę gruby napiwek – odpowiada, chichocząc.

Siedzę cicho, ściskając kredkę. Nie rozumiem wszystkich słów, ale czuję, że coś tu jest nie tak. Chciałbym, żeby ktoś mnie przytulił. Albo chociaż zauważył.

Ding.

Drzwi windy się otwierają. Nagle mama wypada na korytarz, jakby ktoś ją gonił. Włosy ma rozczochrane, a twarz czerwoną i spoconą. Wygląda, jak gdyby zaraz miała się rozpłakać. Szybko idzie w moją stronę, prawie biegnąc. Jej buty stukają o podłogę, a cienki szlafrok, który mocno przytrzymuje dłońmi, unosi się na kształt morskich fal.

– Nicholasie, weź swoje rzeczy. Idziemy do pokoju – mówi, nie patrząc mi w oczy.

– Czemu dalej jesteś nieubrana? – pytam cicho, ze smutkiem w głosie.

– Nie dyskutuj teraz i chodź. – Mama chwyta mnie za rękę.

Zerka w kierunku kobiet, które przed chwilą się śmiały, ale teraz wyglądają tak, jakby się czegoś bały. Mama mówi do nich szybko i cicho:

– W razie czego, to nas nie ma. Idziemy do pokoju…

Kobiety kiwają głowami, a ja nawet nie wiem, co się dzieje.

Ręce mi się trzęsą, kiedy zbieram kredki i mój rysunek z tortem do szeleszczącej reklamówki. Mama mocno ściska za mój nadgarstek zimnymi palcami. Ciągnie mnie w stronę windy, która po wciśnięciu guzika znowu robi ding. Żadne z nas nie odzywa się ani słowem.

Niedługo potem wchodzimy do naszego pokoju. Nie powinniśmy tu spać, ale odkąd nie mamy mieszkania, tamte panie powiedziały nam, że możemy tu zostać na jakiś czas. Tylko ta chwila trwa już długo.

Mama zaczyna nerwowo pakować nasze rzeczy z szafy, a ja posłusznie siadam na krześle w rogu, blisko drzwi do łazienki, by nie przeszkadzać. Serce bije mi bardzo szybko, jakby wiedziało, że coś jest nie tak.

I wtedy BUM.

Ktoś zaczyna głośno uderzać w drzwi. Bardzo głośno. Jakby chciał je rozwalić. Mama patrzy na mnie z przerażeniem i łzami w oczach. Biegnie do drzwi i trzęsącym się ciałem stara się je przytrzymać. Słyszę, jak szybko oddycha.

Nie daje jednak rady.

Drzwi otwierają się z hukiem. Do środka wchodzi mężczyzna z papierosem w ustach. Śmieje się, chociaż z twarzy wcale nie wygląda na zadowolonego. Mama cofa się i upada na podłogę. W panice wczołguję się za szafę, chowam się tam, jak tylko potrafię. Serce mi wali. Zakrywam usta palcami. Nie wiem, co robić i nie rozumiem, co się dzieje, ale wiem jedno – mama się boi, tak samo jak ja.

– Bill, daj spokój, pogadajmy… – Mama zaczyna mówić do niego nerwowym głosem, jednak on staje nad nią, szarpie za szlafrok i bez najmniejszego trudu rzuca ją na łóżko, a potem uderza ją w twarz. – William! Przestań! – wrzeszczy moja mamusia.

– Lily, wcześniej dawałaś mi dupy to i teraz dasz.

W tej chwili wzrok mężczyzny pada na mnie. Dobrze wie, że jestem w pokoju.

Odwraca moją mamę plecami do siebie i przyciska jej twarz do materaca. Krzyk i płacz wypełniają pokój. Ze strachu siedzę skulony za szafą i zasłaniam uszy, ale mimo to nie mogę przestać patrzeć. Czuję, że muszę pomóc mamie, ale boję się wyjść z kryjówki.

Bill rwie szlafrok i majtki mamy. Potem rozpina rozporek spodni i zaczyna krzywdzić mamusię. Bardzo mocno szarpie ją za włosy, dusi i bije. Obydwoje się szarpią. Czasami mężczyzna spogląda w moim kierunku, poruszając biodrami w przód i w tył. A ja siedzę za meblem cały zapłakany, gdy on robi te złe rzeczy. Po jakimś czasie krzyki ustają, ale on nie kończy. Zamiast tego obraca ciało mamy na różne sposoby. Coś jednak jest nie tak. Zauważyłem, że przestała się bronić. Nie wiem, ile to już trwa, ale wydaje mi się, że za długo…

William robi sobie przerwę na papierosa. Potem gasi go na ścianie i kontynuuje swoje działania: zrzuca mamę na podłogę, siada na niej i ponownie porusza biodrami.

Dopiero po dłuższej chwili mężczyzna wstaje, zapina spodnie i bez słowa wychodzi z pokoju. Drzwi zamykają się z głośnym kliknięciem, jakby jednocześnie zamykały cały świat na klucz. Od razu podbiegam do mamy, leży nieruchomo na podłodze. Wygląda jakby spała, ale inaczej niż zwykle.

– Mamusiu… – mówię cicho, głaszcząc jej ramię. – On już poszedł. Możemy wyjść.

Szturcham ją delikatnie, potem mocniej, ale dalej się nie rusza i nie otwiera oczu.

– Mamo! – krzyczę, chociaż głos zaczyna mi się łamać, w gardle rośnie gula. – Mamusiu, obudź się. Proszę…

Zaczynam płakać tak, jak jeszcze nigdy – głośno, całym sobą. Łzy ciekną mi po brodzie i spadają na jej rękę. Nagle zauważam coś czerwonego, w dużej ilości, przypominającego farbę. Mama nadal się nie rusza. Jej pierś się nie unosi, nie słyszę żadnego oddechu. Postanawiam położyć się obok niej i objąć mocno w pasie, tak jak wtedy, gdy śniło mi się coś złego. Tylko że teraz nie jestem w łóżku i to nie jest sen.

– Kocham cię, mamusiu. Musimy już iść. Proszę. Zanim ten pan wróci…

Nie odpowiada.

Nie wiem, jak długo tak leżę. Może godzinę, a może całą noc. W pokoju panuje cisza, a w nim tylko ja, mama i ta czerwona plama, która robi się coraz większa.

W końcu drzwi się otwierają i wchodzą przez nie jacyś panowie. Mają ciemne ubrania, mówią do siebie przez krótkofalówki. To chyba policja. Jeden z nich klęka przy mamie, a drugi podchodzi do mnie. Patrzę na niego, ale nic nie mówię. Jakby ktoś wyłączył mój głos.

Policjanci próbują zabrać mnie od mojej mamusi, a ja nie chcę jej zostawiać. Krzyczę, wyrywam się, ale oni są silniejsi. Jeden z panów ciągnie mnie za rękę do wyjścia i każe wsiąść do auta. Nie wiem, gdzie tak długo jedziemy.

W końcu zostawiają mnie w dziwnym pokoju. Ściany są białe, a zapach przypomina ten ze szpitala. Nie wiem, gdzie jestem i gdzie jest mamusia. Nagle przychodzi pani o długich włosach. Klęka obok mnie i delikatnie przykrywa moją dłoń swoimi.

– Twoja mama już nie wróci, kochanie. Bardzo mi przykro – mówi ściszonym głosem. – Teraz zabierzemy cię w miejsce, gdzie są dzieci takie jak ty, dobrze?

Nie odpowiadam. Zamiast tego patrzę się na kobietę, jednocześnie mając w głowie obraz mamy, która się nie budzi.

Nicholas, 29 lat23 sierpnia 2026 roku

Często wracam myślami do dnia, gdy w progu domu dziecka pojawili się moi rodzice adopcyjni – uśmiechnięci, gotowi zabrać mnie ze sobą. Ich twarze promieniały radością, a ja... Tylko nerwowo się rozglądałem, szukając Kaitlyn. Dziewczynki, z którą zdążyłem się zaprzyjaźnić i zżyć jak z nikim innym.

W tamtej chwili nic mnie nie cieszyło – ani perspektywa nowego życia, ani czyjeś ciepłe dłonie. Pragnąłem tylko jeszcze raz ją zobaczyć. Zapamiętać jej twarz w tej radosnej wersji, z błyskiem ciekawości w oczach, z głową pełną szalonych pomysłów i tym jej niepowtarzalnym śmiechem, który potrafił rozjaśnić nawet najbardziej pochmurny dzień.

Kiedy wsiadałem do samochodu, próbowałem się uśmiechnąć, ale serce tak bardzo mnie bolało, jakby pękało. Kaitlyn nie przyszła się pożegnać. Nie wiedziałem dlaczego. Może nie mogła, a może… Po prostu było jej równie ciężko jak i mnie.

Wiedziałem, że od tamtego momentu będę mieszkał gdzie indziej, bo ktoś mnie wybrał i dał drugą szansę. Powinienem się cieszyć, ale jak można się cieszyć z czegoś nowego, kiedy stare wciąż boli? Jeszcze niedawno miałem mamę, dom, a potem wszystko się rozpadło. Jak zamek z piasku, rozmyty przez przypływ wody.

Kaitlyn była dla mnie kimś więcej niż przyjaciółką. Była moim światłem, moją opoką i siostrą, której nigdy nie miałem. To ona nauczyła mnie śmiać się od serca, bez lęku i wstydu. Dzięki niej po raz pierwszy poczułem, czym naprawdę jest szczęście.

I właśnie tak chcę ją zapamiętać.

Wtedy jeszcze nie wiedziałem, że po szesnastu latach nasze ścieżki znowu się połączą, a czas zgotuje niezwykły plan zdarzeń, zmieniający nasze życia na zawsze. A my nawet nie będziemy świadomi, w co się wkopaliśmy…

Rozdział i

Leżę na brzuchu, wesoło machając nogami w powietrzu. Mam na sobie szare wygodne ogrodniczki, lekko pobrudzone kredkami, suchymi pastelami i farbkami. Wokoło są rozrzucone niedokończone rysunki. Tworzą kolorowy obraz, jak puzzle pięknego krajobrazu. Staram się ładnie wypełnić białą przestrzeń skrzydeł motyla, nucąc przy tym cicho ulubioną piosenkę, której słowa znam na pamięć.

Słoneczko późno dzisiaj wstało i w takim bardzo złym humorze.

I świecić też mu się nie chciało, bo mówi, że zimno na dworze.

Lecz gdy piosenkę usłyszało, to się tak bardzo ucieszyło,

zza wielkiej chmury zaraz wyszło i nam radośnie zaświeciło.1

Drewniana podłoga cicho skrzypi pod moim ciężarem, jakby szeptała ciekawe historie. Budynek kryje w sobie ogrom takich opowieści, mieszkających tu kiedyś przede mną dzieci. Przez wielkie okno do pokoju wpadają złote promyczki słońca, grzejąc skórę przyjemnym ciepłem, przy okazji przypominając, że wiosna za niedługo pozwoli przyjść latu. W powietrzu czuć aromat drewna zmieszany z delikatnym zapachem starych książek, który już na zawsze zapisze mi się w pamięci. Ciekawa mieszanka starych kartek i kurzu, wytartej ­podłogi i drewnianych mebli. Lubię to miejsce, bo zawsze, gdy tu jestem mam wrażenie, że wita mnie cisza, spokój i artystyczny świat.

Czekam grzecznie na panią Seline, wychowawczynię mojej grupy wiekowej w domu dziecka. Powinna pojawić się lada moment, by zaprowadzić mnie na obiad. Zanim jednak pokoloruję do końca rysunek, do pokoju wpadają chłopcy ze starszej grupy. Ci sami, którzy zawsze znajdowali powód, by mi dokuczyć. Ich śmiechy niosą się echem, a to oznacza tylko jedno: kłopoty. Wiem to jeszcze zanim ich zobaczę.

Nagle podeszwy butów przejeżdżają po moich rysunkach, gniotąc je i rozrywając na strzępy. Kolorowy świat, który przed chwilą tworzyłam, zamienia się w pogniecione, bezkształtne skrawki papieru. Wredny śmiech blondyna rozbrzmiewa w pokoju, odbijając się od ścian, bardzo głośno i denerwująco.

– No i co, będziesz ryczeć? No, rozpłacz się, bekso! – woła.

Obok niego stoi rudowłosy chłopak, to ten najgorszy ze wszystkich, podnosi jeden z moich rysunków i pokazuje go reszcie.

– Patrzcie na to! Nabazgrała słonia!

Zaciskam pięści. Moja twarz robi się coraz cieplejsza. Mieszanka złości i strachu rośnie w moim serduszku. Wiem, do czego są zdolni. Udowodnili mi to już nie raz.

– To nie słoń, tylko motylek, bałwanie… – burczę pod nosem. Spuszczam wzrok, by ukryć łzy cisnące się do oczu.

Rozpuszczone włosy w kolorze węgla opadają mi na twarz, zakrywając pełną łez buzię. Cisza trwa krótko.

– Coś ty powiedziała?!

Nie mam czasu odpowiedzieć, bo chłopiec rzuca się na mnie, szarpie za ramię i przewraca na plecy. Zanim się podniosę, siada na mnie okrakiem i zaciska dłonie na mojej szyi.

– No, teraz spróbuj krzyczeć!

Jego śmiech jest pewny, a on sam wydaje się zadowolony. Pozostali chłopcy kibicują mu i krzyczą, by mnie uderzył. Szarpię się tak mocno, jak tylko umiem, ale on jest zbyt silny. Duszę się, w uszach słyszę bardzo głośny dźwięk, świat rozmywa się w ciemnych plamach, a serce bije za szybko.

I nagle słyszę inny chłopięcy głos.

– Zostawcie ją!

Cios. Dźwięk uderzenia ciała o podłogę. Krzyki i odgłosy ucieczki. Uścisk na mojej szyi jest coraz mniejszy, a ja bardzo mocno nabieram powietrza. Kaszlę, walczę o oddech. Mrugam szybko, aby w końcu zobaczyć, co się tu dzieje. Obok leży rudzielec, a na nim siedzi czarnowłosy chłopak i bije go po twarzy. Reszta chłopców zniknęła z pokoju. Ten, który jeszcze przed chwilą mi dokuczał, teraz leży i jęczy z bólu. Widzę nagle cienką, czerwoną linię, która płynie mu z nosa.

– Jezus Maria! Co tu się dzieje?! – Głos pani Seliny przecina powietrze jak brzytwa, a chwilę później wbiega do pokoju, od razu rozdzielając walczących. – Wyjaśnij mi to, Nicholasie! Dlaczego go biłeś?!

Nieznajomy chłopak, ciężko dysząc, wyciera kostki dłoni o materiał szarych spodni.

– Bo dusił Kaitlyn. Dużo razy jej dokuczali – mówi szybko, w jego głosie słyszę złość.

To pierwszy raz, kiedy go widzę. Nicholas, dziewięcioletni chłopiec z grupy starszaków naszego domu dziecka, o ciemnych włosach i oczach w kolorze letniego nieba.

Dlaczego postanowił mi pomóc?

11 Fragment popularnej piosenki dla dzieci „Słoneczko nasze, rozchmurz buzię” do słów Marii Dehnel.

Rozdział ii

Zrywam się gwałtownie do pozycji siedzącej. Oddycham łapczywie, serce wściekle galopuje w piersi, jakbym dopiero co ukończyła bieg na przełaj. Przez chwilę nie wiem, gdzie jestem. Dopiero po czasie to do mnie dociera. To był tylko sen.

Przymykam powieki i wypuszczam drżące powietrze spomiędzy warg. W pokoju panuje półmrok, ale zza zasłon sączą się złote smugi porannego słońca, zwiastujące nowy dzień. Gdzieś w oddali cicho tyka zegar, próbując przywrócić mnie do rzeczywistości. Przecieram twarz dłońmi, chcąc odgonić resztki niepokoju, po czym poprawiam się na starym łóżku. Sprężyny jęczą pod moim ciężarem. Odrzucam szarą pościel na bok, a chłodne powietrze natychmiast otula moją skórę. Łapię za telefon leżący na szafce nocnej. Ekran pokazuje godzinę szóstą pięćdziesiąt osiem. Bajecznie. Obudziłam się przed budzikiem.

W pokoju rozlega się przeciągłe miauknięcie. Uśmiecham się mimowolnie. Następnie zerkam na drugą część łóżka, gdzie na krawędzi, zwinięty w kłębek, leży mój kocurek. Unosi lekko głowę, spogląda przymrużonymi sennymi oczami i znów ziewa, po czym leniwie rozprostowuje łapki.

– No tak, już wstaję – wzdycham, również się przeciągając.

On ma swój koniec łóżka, ja mam swój, taką zawarliśmy umowę i oboje szanujemy swoje granice. Przynajmniej, dopóki nie uzna, że pora na śniadanie i bez skrupułów ugniata moją poduszkę. Taka poranna rutyna.

Poranek powoli rozlewa się po pokoju, a ja pozwalam sobie na kilka sekund zawieszenia w tej ciszy, nim rozpocznę kolejny dzień. Stawiam stopy na zimną podłogę, pokrytą zużytym gumolitem. Wzdrygam się od nieprzyjemnego chłodu. Pośpiesznie wsuwam nogi w znoszone kapcie, które ledwo trzymają się na piętach, i człapię do drzwi łazienki.

Wieczorem przewiesiłam tam szlafrok, by teraz móc narzucić go na ramiona. Materiał jest już wytarty, ale wciąż daje odrobinę ciepła, którego tak bardzo mi brakuje w tym miejscu. Pokój, w którym mieszkam, jest obskurny. Ściany noszą ślady wilgoci, a w niektórych miejscach pleśń nie daje za wygraną, mimo licznych prób jej zwalczenia. Powietrze jest ciężkie, przesiąknięte zapachem starej farby i tej nieznośnej stęchlizny.

Budzę się tutaj każdego poranka, dlaczego akurat teraz przyszło mi o tym rozmyślać?

Gdy tu trafiłam, zrobiłam wszystko, by nadać temu miejscu choćby pozory domowego ciepła. Kupiłam najtańsze tapety, zerwałam stare i po kosztach odremontowałam mieszkanie. To miało być moje nowe życie, nowy początek. Wielkie mi rzeczy, sypialnio-salon, przypominający przedsionek domu połączony z kuchnią, i maleńka łazienka. Tyle że rzeczywistość szybko sprowadziła mnie na ziemię.

Nie zarabiam tyle, by pozwolić sobie na coś lepszego. To mieszkanie, choć zniszczone czasem, było jedyną opcją, gdy wyszłam z przytułku. Nie miałam nikogo, kto pomógłby mi wejść w dorosłość. Musiałam radzić sobie sama, kawałek po kawałku składając swoje życie na nowo. Nie chcę litości, co kosztuje mnie zdecydowanie więcej pracy.

Szuram kapciami po zniszczonej podłodze wyłożonej tym okropnym gumolitem i słyszę, jak drobinki piasku trzeszczą pod nimi. Już kolejny raz obiecuję sobie, że w końcu się tym zajmę, zerwę to paskudztwo, wymienię, zrobię coś, by nie przypominał mi codziennie o tym, gdzie jestem i w jak okropnym miejscu przyszło mi żyć.

– Tak, już idziemy robić śniadanko, Zeusie – mówię, odpychając od siebie ciąg nieprzyjemnych myśli. Puchate ciałko ociera się o moje łydki.

Pochylam się, by pogłaskać go po głowie. Kot ziewa i patrzy na mnie swoimi dużymi oczami, z wyraźną prośbą o śniadanie. Ogon radośnie porusza się w powietrzu, czcząc tę chwilę codziennego rytuału, do którego przywykł.

Pamiętam ten deszczowy wieczór wyraźnie. Miałam wtedy trudny dzień w pracy. Byłam cała spocona, przemoknięta i stłamszona przez codzienne obowiązki. Wiatr targał moimi włosami, deszcz lał się strumieniami, a pioruny rozbłyskiwały na nocnym niebie. To jednak, co zobaczyłam przy ścianie starego budynku, zmieniło wszystko. Mały kociak, trzęsący się ze strachu, z wielkimi, przerażonymi oczami rozglądał się z nadzieją, że ktoś go zauważy. I to ja byłam tą osobą.

Wzięłam go na ręce i przytuliłam do siebie. Jego serce biło w rytm mojego. Zawzięcie tłumaczyłam sobie, że to tylko przypadek, że nie mogłam przejść obok niego obojętnie. W tamtej chwili coś się we mnie zmieniło. Postanowiłam go nie zostawiać. Wzięłam do domu, a zainspirowana pogodą naszego spotkania wymyśliłam mu imię: Zeus. Tak, ku czci tego, który pomógł mi go znaleźć. Od tego dnia poczułam, że naprawdę mam w życiu kogoś, kto o mnie dbał, chociażby cichym mruczeniem.

Zeus miał wtedy tylko kilka tygodni. Był chudziutki, pokryty brudem, ale w jego oczkach już wtedy widziałam niezwykłą siłę przetrwania. I tak staliśmy się drużyną. To on wprowadził w moje życie poczucie bezpieczeństwa, które zagubiłam gdzieś po drodze. Wreszcie miałam po co wracać do domu, bo ktoś w nim na mnie czekał.

Patrzę teraz na niego, jak wciąż domaga się swojej porcji śniadania. Kocurek nie rozumie moich problemów, ale jest pozytywnym elementem szarej rzeczywistości. Niezmiennie od trzech lat. I chociaż czasami mam wrażenie, że życie nie daje mi żadnej szansy na odpoczynek, to w tej chwili jest ktoś, kto dodaje mi wiary i nadziei, że wszystko będzie dobrze.

Podaję kocurkowi miskę z mokrą karmą, na co on radośnie miauczy i wdzięcznie ociera się o moją nogę, zanim z entuzjazmem zanurzy pyszczek w jedzeniu. Mruczenie rozchodzi się po kuchni, tworząc chwilową iluzję domowego ciepła, którego tak bardzo mi potrzeba.

Znikam w łazience. Puszczam strumień wody ze słuchawki prysznicowej na najwyższą temperaturę. Gorąca woda spływa po ciele, przynosząc krótką ulgę zmęczonym mięśniom. Dwanaście godzin harówki czeka, więc muszę się solidnie przygotować – psychicznie i fizycznie.

Stojąc pod ciepłym strumieniem, pozwalam sobie odpłynąć w świat fantazji. Widzę siebie w zupełnie innej roli, w innej pracy. Zamiast podawać kolejne zamówienia i zmagać się z wiecznie niezadowolonymi klientami, cytując: „a kawa była za zimna”, wolałabym ślęczeć nad dokumentami, analizując zawiłe sprawy kryminalne. Rozmyślać nad aktami pełnymi tajemniczych zaginięć i układać w całość rozsypane elementy łamigłówek, których nikt inny nie potrafiłby rozgryźć.

W tej wizji moje zmęczenie ma sens. Jest skutkiem intensywnej pracy umysłowej, a godziny spędzone na szukaniu dowodów, prowadzących do przełomu w śledztwie, mogłyby zmienić życie niewinnych ludzi. Otwieram oczy, rzeczywistość bezlitośnie wdziera się w moje myśli.

Woda zaczyna tracić ciepło, przypominając, że czas ucieka. Smutne westchnienie wymyka się spomiędzy moich warg. Fantazje to jedno, ale rachunki same się nie zapłacą.

Sięgam po ręcznik i wycieram twarz, zanim odważę się zerknąć w lustro. Zmęczone spojrzenie, lekko sine worki pod oczami, potargane włosy i cera, która zdaje się tracić swój dawny blask.

Pierwsze objawy niedożywienia? Możliwe.

Ciało powoli zaczyna pokazywać mi, że balansowanie między nadgodzinami a coraz gorszą jakością i ilością snu, to nie najlepsza strategia na życie.

Pamiętam czasy, gdy jeszcze korzystałam z uroków młodości i możliwości, jakie daje wczesna dorosłość. Czasem wybierałam się z przyjaciółkami na imprezę, czasem kogoś poznałam, ale zazwyczaj nic z tego nie wychodziło. Jeśli już do czegoś doszło, to okazało się jedynie przygodą na jedną noc. W końcu odpuściłam sobie uniesienia towarzyskie i skupiłam się na tym, by żyć zasadami, według których moja moralność pozwalała dumnie iść z podniesioną głową.

Z sapnięciem sięgam po kosmetyczkę. Wyciskam resztki podkładu z tubki. Próbuję zakryć oznaki wyczerpania, ale to tylko doraźne rozwiązanie, coś jak plaster na głęboką ranę. Tusz do rzęs to kolejne resztki produktu, ale jakoś udaje mi się wydobyć ostatki. W tym miesiącu dzięki nadgodzinom zarobię więcej, więc przynajmniej będę mogła pozwolić sobie na nowe kosmetyki. Chociaż szczerze mówiąc, bardziej przydałby mi się sen.

Otwieram szafę i wyciągam z niej czarne dopasowane spodnie. Materiał jest lekko rozciągliwy, ale wciąż elegancki, podkreślający sylwetkę. Przejeżdżam po nim dłonią, sprawdzając, czy nie ma żadnych zagnieceń. Następnie sięgam po bordową koszulę, która wisi na wieszaku obok. Jest lekko wygnieciona, ale nie mam czasu na prasowanie. Szybko rozpinam guziki, wsuwam ręce w rękawy i zgrabnie je dopinam, starannie podwijając mankiety koszuli do zgięcia w łokciu. Ostatnim elementem uniformu jest czarny fartuch, który leży na krześle przy stole. Przewiązuję go wokół talii, mocno zaciągam paski i wiążę je na plecach. Tkanina jest gruba, lekko szorstka, ale niezawodna. Przetrwała już niejedno zalanie kawą czy przypadkowe zachlapanie sosem.

Wkładam dłonie do bocznych kieszeni, sprawdzając, czy mam tam długopis i mały notes. Są na miejscu.

Zerkam na zegarek, uświadamiając sobie, że zostało niewiele czasu. Szybko wciągam na stopy wygodne buty z antypoślizgową podeszwą. Kocurek przygląda mi się z zainteresowaniem. Doskonale wie, że zaraz zniknę na długie godziny. Złote oczy śledzą każdy mój ruch. Głaszczę go po łebku, a on z wdzięcznością mruży oczy, mrucząc przeciągle. To chyba taki jego sposób dodawania mi otuchy.

– Będziesz grzeczny? – pytam półżartem. Zeus tylko porusza ogonem i ociera się o moją nogę, jakby odpowiadał: A czy kiedykolwiek było inaczej?

Z głębokim westchnieniem sięgam po torbę i klucze. Jeszcze ostatni rzut oka na mieszkanie. Pospiesznie pościelone łóżko, kubek z niedopitą kawą, lekko uchylone okno, przez które wpada rześkie powietrze. Wszystko jest takie jak co dzień, rutyna to słowo, które nie opisuje faktycznego stanu rzeczy. Życie bez iskry zdecydowanie pasuje w tym przypadku bardziej.

– No, chodź… – pozwalam Zeusowi wyjść pierwszemu, następnie zamykam drzwi na klucz. Przynajmniej on pozwiedza okolicę i wróci radośnie do domu, by poczekać na progu. Ja tymczasem mam przed sobą kolejny długi dzień w pracy.

Czas ruszać.