Trupi dyżur ebook i audiobook

To był trupi dyżur. Tak go nazywamy w prokuraturze. Siedem dni przez dwadzieścia cztery godziny na dobę pod telefonem. Trupi dyżur wypadał rzadko, bo raz na jakieś cztery miesiące, za to potrafił dać w kość.

W poniedziałek dwudziestego trzeciego stycznia wstałam wcześnie. Kiepsko spałam, a to nigdy nie poprawia mi humoru. Właśnie nalewałam sobie kawy do kubka, kiedy zadzwoniła moja służbowa komórka. Rzuciłam okiem na zegarek. Pięć po ósmej. Upiłam łyk kawy, parząc sobie przy tym usta, po czym przyjęłam zgłoszenie oficera dyżurnego. Kwadrans później zbiegałam już po schodach.

Niezły początek tygodnia. Godzina od rozpoczęcia dyżuru i już mam morderstwo. Podobno niektórzy prokuratorzy przyciągają trupy.

Nad Gdańskiem wisiały chmury. Ulica Biskupia była brukowana i stroma. Okolica wydawała się pusta. Przejechałam przez skrzyżowanie z ulicą Salwator, potem Na Stoku. Po prawej zobaczyłam schody ciągnące się w kierunku położonych wyżej kamienic. Zaraz po tym ulica Biskupia skręcała gwałtownie w lewo. Minęłam ceglaną kamienicę z zaokrąglonymi ścianami. Przejechałam jeszcze kilka metrów i zatrzymałam samochód pod jasno otynkowaną kamienicą, zaraz za parkującym na ulicy radiowozem. Myślałam o tym, co usłyszałam od oficera dyżurnego.

Kobieta, która znalazła ciało, nazywa się Jadwiga Kwiatkowska. To staruszka mieszkająca piętro nad ofiarą. Jej pies dostał rozstroju żołądka, musiała wychodzić z nim w nocy kilka razy. Ostatnio przed szóstą. Kiedy wracała, zrobiło się jej słabo od tego wchodzenia po schodach, więc oparła się o drzwi mieszkania na pierwszym piętrze. I wtedy się uchyliły.