Taciri. Tom 1. Bezdech ebook

Dla wszyst­kich tych,

któ­rzy pra­gną być usły­sza­ni,

choć mil­czą.

Celeste Everly

Bia­ły ośro­dek. Bia­łe ścia­ny. Bia­ły far­tuch sie­dzą­cej przed nią le­kar­ki. Bia­ły sto­lik, na któ­rym le­ża­ły jej nie­mal bia­łe dło­nie. Le­kar­ka de­li­kat­nie uśmiech­nę­ła się i bły­snę­ła bia­ły­mi zę­ba­mi. Ekran sto­ją­cy mię­dzy nimi rzu­cał świa­tło na jej oczy, a Ce­le­ste pa­trzy­ła na to z fa­scy­na­cją dziec­ka. Za le­kar­ką stał chło­pak z przy­dłu­gi­mi wło­sa­mi, jak­by zbyt dłu­go zwle­kał z wi­zy­tą u fry­zje­ra, ale przed no­życz­ka­mi do­pa­dła go śmierć. Choć pa­no­wał nie­zno­śny wręcz upał, on stał w kurt­ce. Ce­le­ste mu­sia­ła zdu­sić w so­bie chęć uśmiech­nię­cia się do nie­go, by nie po­da­li jej zno­wu więk­szej daw­ki. Mia­ła do czy­nie­nia tyl­ko z dwo­ma du­cha­mi, ale jego lu­bi­ła bar­dziej. John zgi­nął tak szyb­ko, że na jego du­szy nie od­ci­snę­ły się du­szą­cy strach ani mdłe po­go­dze­nie się z nie­unik­nio­ną śmier­cią. Po­zo­stał taki, jaki był w chwi­li, gdy nić jego ży­cia zo­sta­ła prze­cię­ta.

Chło­pak wło­żył dło­nie w kie­sze­nie kurt­ki i zro­bił do Ce­le­ste kil­ka min. Mu­sia­ła wró­cić spoj­rze­niem do le­kar­ki, by się nie za­śmiać.

– Do­brze, Ce­le­ste. Te­raz wyj­dę za pa­ra­wan i wy­ko­na­my ćwi­cze­nie, do­kład­nie jak wczo­raj, ale nie­co szyb­ciej. Do­brze?

Po­ki­wa­ła gło­wą, a kil­ka zło­tych, a wła­ści­wie pra­wie pla­ty­no­wych ko­smy­ków jej wło­sów opar­ło się o blat. Ich ko­lor był mie­szan­ką zło­ta i śnie­gu w za­ska­ku­ją­cych pro­por­cjach, któ­re czy­ni­ły je dziw­ny­mi i nie­po­trzeb­nie zwra­ca­ją­cy­mi uwa­gę. Le­kar­ka ode­szła spo­koj­nym kro­kiem i scho­wa­ła się za bia­łą ścian­ką z lek­kie­go pla­sti­ku. Ci­sza. Ce­le­ste zer­k­nę­ła na Joh­na, a on po­słusz­nie po­szedł za le­kar­ką.

– Ce­le­ste, za­czy­na­my. Po­wiedz, jaki ob­ra­zek wy­świe­tli się na ekra­nie. Co przed­sta­wia? Je­steś go­to­wa?

– Tak, Jude – od­po­wie­dzia­ła pra­wie znu­dzo­nym to­nem. Z po­cząt­ku ćwi­cze­nia były za­ba­wą, te­raz zro­bi­ły się nu­żą­ce. Dźwięk, wy­so­ki i krót­ki, od­bił się od jej jaź­ni.

– Jed­no­ro­żec – rzu­cił John, a ona po­wtó­rzy­ła za nim.

– Pił­ka. Ro­wer. Okno. Ogród. Sa­ła­ta. Ogień. Woda. Stra­żak – po­wta­rza­ła za nim każ­de sło­wo. Ćwi­cze­nie trwa­ło kil­ka mi­nut. Pięć­dzie­siąt róż­nych ob­ra­zów.

Le­kar­ka wy­szła zza pa­ra­wa­nu. Wy­glą­da­ła na za­chwy­co­ną.

– By­łaś nie­omyl­na – po­wie­dzia­ła.

Ce­le­ste uśmiech­nę­ła się bla­do. Lu­bi­ła tę ko­bie­tę, choć nie była pew­na, czy jej ufa­ła. Wła­ści­wie po pro­stu nie ufa­ła. Ośro­dek był jej do­mem. Nie pa­mię­ta­ła tak na­praw­dę in­ne­go. Je­den czy dwa strzę­py gło­sów z prze­szło­ści to było za mało, by tę­sk­ni­ła za świa­tem ze­wnętrz­nym. Wy­star­czy­ło, że John umarł mło­do, ona nie za­mie­rza­ła, a ośro­dek był bez­piecz­ny. Świat poza nim? Zde­cy­do­wa­nie nie. Je­dy­ne, co wy­trą­ca­ło ją z przy­ję­cia mo­no­to­nii ży­cia w nim z uśmie­chem, był brak mamy i leki, od któ­rych czu­ła się źle. Mo­gła się wi­dy­wać z ro­dzi­ciel­ką raz na rok. To było sta­now­czo zbyt rzad­ko, by na­cie­szyć się jej to­wa­rzy­stwem.

– Jako że ra­dzisz so­bie z co­raz trud­niej­szy­mi ob­ra­za­mi, dzi­siaj zo­sta­niesz pod­da­na re­zo­nan­so­wi ma­gne­tycz­ne­mu.

Ce­le­ste nie­na­wi­dzi­ła tego gło­śne­go ba­da­nia. Nie mo­gła mieć w nim Joh­na. Skrzy­wi­ła się, nie­mal zu­peł­nie tak samo jak on. Sta­nął zno­wu przy jej boku.

– To w peł­ni bez­piecz­ne ba­da­nie, do­sta­niesz słu­chaw­ki, nie bę­dzie też bo­le­sne – do­da­ła le­kar­ka.

– Wiem, mia­łam już kil­ka re­zo­nan­sów, Jude. Po pro­stu ich nie lu­bię – wy­zna­ła szcze­rze, a ko­bie­ta uśmiech­nę­ła się do niej sze­ro­ko. Gdy­by jej ufa­ła, po­wie­dzia­ła­by te­raz o tym, że to dla­te­go, że nie może w nich to­wa­rzy­szyć jej John, ale wie­lo­krot­nie w swo­jej prze­szło­ści po­peł­ni­ła błąd mó­wie­nia o wi­dze­niu zmar­łych i za­wsze koń­czy­ło się do­kład­nie tak samo: zwięk­sze­niem da­wek le­ków. Nie chcia­ła zno­wu się tak czuć. Jak­by ktoś ode­brał jej całą ener­gię, jak­by świat był jej zu­peł­nie obo­jęt­ny. Zna­la­zła za­leż­ność. Nie mówi o du­chach, do­sta­je mniej le­ków, więc tego się trzy­ma­ła. – Wspo­mi­na­łaś, że po­ja­wi się ja­kiś nowy pa­cjent. Będę mo­gła… go po­znać? – spy­ta­ła ostroż­nie.

Le­kar­ka po­pa­trzy­ła na nią ze współ­czu­ciem.

– Nie mogę ci wię­cej po­wie­dzieć. Ale mam dla cie­bie bar­dzo do­brą wia­do­mość. Le­cze­nie daje spo­dzie­wa­ne efek­ty. Roz­ma­wia­łam z two­ją mamą i uwa­żam, że mo­gła­byś spró­bo­wać już przy­sto­so­wy­wać się do spo­łe­czeń­stwa. Two­ja mama bę­dzie bar­dzo szczę­śli­wa, a ja obec­nie nie wi­dzę prze­ciw­wska­zań…

– Nie! – Jej głos zmie­nił ton. Po­ja­wi­ła się w nim pa­ni­ka.

– Świat jest bez­piecz­ny i ty bę­dziesz w nim bez­piecz­na. Roz­ma­wia­ły­śmy na ten te­mat. Cały świat zdą­żył się zmie­nić, jed­nak nie tak, jak zmie­ni­łaś się ty. Je­steś sil­niej­sza niż kie­dy­kol­wiek wcze­śniej, a lęk, któ­ry czu­jesz, to nie two­ja sła­bość. Lęk to tyl­ko sy­gnał, że two­je ser­ce wciąż czu­je. Two­ją ci­szą te­raz bę­dzie ci­sza two­je­go po­ko­ju, a ko­ry­ta­rzem, po któ­rym cho­dzisz, uli­ca peł­na no­wych moż­li­wo­ści.

– A jak nie będę mo­gła tam od­dy­chać?

– To usią­dziesz. Wy­ko­nasz ćwi­cze­nia, któ­re po­zna­łaś, i przy­po­mnisz so­bie, że prze­cież znasz me­cha­nizm. Wiesz, jak od­dy­chać. – Le­kar­ka mó­wi­ła ła­god­nie i spo­koj­nie.

Duch Joh­na sta­nął przy Ce­le­ste.

– Uspo­kój się. To prze­cież wspa­nia­ła wia­do­mość! Je­stem… dum­ny! – po­wie­dział, pa­trząc na nią swo­imi zie­lo­ny­mi ocza­mi.

Dziew­czy­na prze­łknę­ła śli­nę. Su­chość zdo­by­wa­ła jej gar­dło se­kun­da po se­kun­dzie. Za­czę­ła się też po­cić. Po­krę­ci­ła gło­wą sta­now­czo.

– Ale… co, jak się zgu­bię? Co, jak… umrę?

– Ce­le­ste, je­śli się zgu­bisz, to zro­bisz to, co już po­tra­fisz. Po­pro­sisz o po­moc. Ro­bisz to do­sko­na­le. Sa­mot­ność to stan, w któ­rym ży­łaś, ale dzi­siaj mo­żesz to zmie­nić. Nie umrzesz. – Jude mó­wi­ła rze­czo­wo, de­li­kat­nie i z wy­czu­ciem, ale Ce­le­ste wie­dzia­ła le­piej. Świat to śmierć. Zgi­nie. Jak John. On też był mło­dy. On też wie­rzył, że jest bez­piecz­ny. Le­kar­ka od­pro­wa­dzi­ła ją do po­ko­ju, tłu­ma­cząc wszyst­ko: – Wciąż bę­dziesz bra­ła do­kład­nie te same leki, któ­re bie­rzesz. Nic się nie zmie­ni.

Ce­le­ste pró­bo­wa­ła przy­wo­łać na twarz uśmiech, ale nie uda­ło się jej. Jude po­da­ła jej ta­blet­ki i ode­szła – po po­nad go­dzin­nej roz­mo­wie, któ­ra w ża­den spo­sób nie wpły­nę­ła na dziew­czy­nę po­zy­tyw­nie. Po wyj­ściu ko­bie­ty za­czę­ła chwy­tać po­wie­trze, któ­re jed­nak nie da­wa­ło jej od­de­chu.

John sta­nął przed nią.

– Ćwi­cze­nia. Ce­le­ste, od­dy­chaj. Umiesz.

Ki­wa­ła gło­wą i wró­ci­ła do man­try. Wdech no­sem. Raz.

– Dwa – do­łą­czył do niej John.

Trzy. Czte­ry. Wstrzy­ma­ła od­dech i słu­cha­ła w swo­im umy­śle od­li­cza­nia Joh­na. Gdy do­tarł do sied­miu, za­czę­ła wy­pusz­czać po­wie­trze, li­cząc w my­ślach do ośmiu. Po­wtó­rzy­ła ćwi­cze­nie. Gdy skoń­czy­ła, od­dech się uspo­ko­ił. Spoj­rza­ła z wdzięcz­no­ścią na chło­pa­ka.

– Nie mogę stąd odejść.

– Mo­żesz i odej­dziesz, Ce­le­ste. Po­tra­fisz coś, cze­go nikt inny nie umie. Mu­sisz się uwol­nić od stra­chu! Dasz radę!

Wy­two­rze­nie się mię­dzy nimi te­le­pa­tycz­nej wię­zi było jej bło­go­sła­wień­stwem, wy­pra­co­wy­wa­nym la­ta­mi, ale bło­go­sła­wień­stwem, któ­re po­zwa­la­ło jej roz­ma­wiać z Joh­nem, na­wet gdy ob­ser­wo­wa­ły ją oczy le­kar­ki czy ka­me­ry.

– Uwol­nić się od stra­chu? Ty się nie ba­łeś i patrz! NIE ŻY­JESZ!

John skrzy­wił się. Do­strze­gła, że nie lu­bił, gdy mu o tym przy­po­mi­na­ła.

– Może, ale ukry­wa­nie się przed ży­ciem nie­wie­le się róż­ni od śmier­ci.

Opa­dła na łóż­ko i po­pa­trzy­ła na swo­je drob­ne dło­nie.

– Nie chcę umie­rać.

– I do­brze, bo cię lu­bię. Jako duch mo­gła­byś nie być tak faj­na.

Spoj­rza­ła na nie­go z wdzięcz­no­ścią pod­szy­tą stra­chem.

Ko­lej­ny dzień na­stał sta­now­czo zbyt szyb­ko. Za­pro­wa­dzo­no ją do du­że­go po­miesz­cze­nia na dole bu­dyn­ku. Tam cze­ka­ła na nią mama. Ce­le­ste po­pa­trzy­ła w jej błę­kit­ne oczy, któ­re po niej odzie­dzi­czy­ła. Nie były wpraw­dzie tak wy­ra­zi­ście za­bar­wio­ne ani nie mia­ły lek­ko azja­tyc­kie­go kształ­tu, ale były wy­star­cza­ją­co po­dob­ne, by Ce­le­ste uwa­ża­ła je za pra­wie iden­tycz­ne.

Mat­ka wsta­ła i przy­tu­li­ła ją moc­no.

– Pani Ever­ly, Ce­le­ste jest już go­to­wa. – Le­kar­ka uśmiech­nę­ła się zbyt do­sko­na­le przy­ja­ciel­sko.

Tyl­ko że Ce­le­ste wca­le nie mia­ła po­czu­cia, że jest go­to­wa. Spoj­rza­ła na Joh­na, tłu­miąc w so­bie atak łez.

– Pój­dziesz ze mną?

– Wiesz, że nie mogę. Za­cznę za­ni­kać. Mój maks to nie­ca­łe sto me­trów i wra­cam zno­wu do miej­sca śmier­ci.

– Bła­gam, cho­ciaż spró­buj mnie od­pro­wa­dzić.

Gdy­by od­dy­chał, z pew­no­ścią by wes­tchnął gło­śno. Wła­ści­wie to zro­bił. Wziął ją za rękę. Kie­dy od­po­wied­nio się sku­pi­ła, czu­ła na skó­rze chłód jego do­ty­ku. Było to ulot­ne, de­li­kat­ne, nie­mal jak wy­obra­że­nie ży­cia. Szli ra­zem – mama ści­ska­ła ją z jed­nej stro­ny, John na­to­miast był jej opar­ciem z dru­giej.

Wy­szła i pierw­szy do­le­ciał do niej dziw­ny smród, skrzy­wi­ła się, a po chwi­li zo­ba­czy­ła sa­mo­chód i za­po­mnia­ła o wszyst­kim in­nym. Naj­pierw za­czę­ły drżeć jej wnętrz­no­ści, po­tem chcia­ła za­wró­cić, a w koń­cu po­ja­wi­ły jej się przed ocza­mi wi­zje wy­pad­ku. Sa­mo­chód. Wy­pa­dek. Śmierć. Po­de­szli ra­zem do auta, a ona pa­trzy­ła sze­ro­ko otwar­ty­mi ocza­mi na srebr­ny la­kier. Mama otwo­rzy­ła jej drzwi, coś mó­wiąc. Ce­le­ste nie była na­wet pew­na co. Pa­trzy­ła na fo­tel pa­sa­że­ra i pró­bo­wa­ła wró­cić my­śla­mi do tych wszyst­kich roz­mów i ćwi­czeń.

– Nic ci nie bę­dzie.

– Skąd wiesz?

– Wiem.

Nie mo­gła nic na to po­ra­dzić. Jej umysł na­tych­miast przed­sta­wił jej prze­ra­ża­ją­cą wi­zję: jak ude­rza gło­wą w de­skę roz­dziel­czą, jak krew zmie­nia ko­lor jej blond fal, jak jej kry­sta­licz­no­błę­kit­ne oczy pa­trzą w ni­cość. Ode­tchnę­ła moc­no.

– Dasz radę.

Moc­niej chwy­ci­ła dłoń Joh­na, jak ko­twi­cę. Choć wła­ści­wie jej nie czu­ła, to jed­no­cze­śnie mia­ła tę świa­do­mość, któ­ra ocie­pla­ła jej wnę­trze, że on tu jest i czu­wa nad nią. Na­gle duch wcią­gnął rap­tow­nie po­wie­trze. Spoj­rza­ła na nie­go ką­tem oka.

– Ce­le­ste… ja… są­dzę, że mogę z tobą je­chać.

– Ale za­raz znik­niesz?

– Nie. Wi­dzę coś dziw­ne­go. Coś jak cien­ki łań­cu­szek mię­dzy nami.

– Łań­cu­szek?

Spoj­rza­ła na ich sple­cio­ne dło­nie. Jej nad­gar­stek opla­tał cie­niut­ki, lśnią­cy sre­brzy­ście łań­cu­szek i spły­wał do dło­ni Joh­na. Wsia­dła do sa­mo­cho­du, a on usa­do­wił się mię­dzy nią a fo­te­lem kie­row­cy. Wła­ści­wie, gdy­by żył, nie by­ło­by szans, aby tak usie­dział z gał­ką od bie­gów we­wnątrz uda. Po­pa­trzy­ła z bli­ska na łań­cu­szek. Zwi­sa­ło z nie­go za­pię­cie. Ma­lut­kie.

– Za­pnij to na moim nad­garst­ku – za­pro­po­no­wał duch.

– Co się wte­dy sta­nie?

– Nie mam po­ję­cia, ale czu­ję… wiem, że będę mógł zo­stać z tobą.

Nie mu­siał już nic wię­cej mó­wić. Chwy­ci­ła za­pię­cie. To było dziw­ne – nie od­czu­wa­ła do­ty­ku me­ta­lu, ale jak­by mi­ni­mal­ne dro­bin­ki chło­du. W mo­men­cie, gdy za­pię­ła, czas na uła­mek se­kun­dy prze­stał ist­nieć dla jej jaź­ni. Po­czu­ła na­głe, sil­ne szarp­nię­cie i na mo­ment oto­czy­ła ją ciem­ność, jak­by przez jej gło­wę wła­śnie prze­bił się na­bój. Za­drża­ła. Ob­ję­ło ją zim­no, prze­ra­ża­ją­ce, lo­do­wa­te, a po­tem spo­tka­ła ją pust­ka. Zu­peł­na.

– Ce­le­ste, ko­cha­nie, do­brze się czu­jesz? – Mama wy­rwa­ła ją z ni­co­ści.

Za­mru­ga­ła kil­ka razy, pró­bu­jąc zro­zu­mieć, co się sta­ło. Kiw­nę­ła gło­wą nie­pew­nie i ro­zej­rza­ła się. John… znik­nął. Nie było go ni­g­dzie. Znik­nął. Zo­sta­wił ją. Od­szedł. Była sama. Sama.

– Tyl­ko nie płacz i prze­stań pa­ni­ko­wać. Jak pła­czesz, wy­glą­dasz jak mops.

Za­drża­ła i po­wo­li prze­su­nę­ła ocza­mi wo­kół, by od­szu­kać Joh­na.

– Gdzie je­steś? Co się wy­da­rzy­ło?

– Do­bre py­ta­nie. Wy­da­je mi się, że… je­stem w to­bie. Nie umiem już się po­ru­szać, ale… wow! Czu­ję two­je emo­cje i są… tro­chę ich za dużo.

– Jak to we mnie?

– Ten łań­cu­szek nas po­łą­czył. Strasz­nie dziw­ne uczu­cie. Gdy pró­bu­ję po­ru­szyć ocza­mi, żeby zo­ba­czyć sie­bie, wszyst­ko, co wi­dzę, to taki sym­bol z łez­ką i ten łań­cu­szek, ale mogę… wi­dzę świat… tobą. I te­raz two­ja mama się na cie­bie pa­trzy.

Ce­le­ste spoj­rza­ła na mamę z wy­mu­szo­nym uśmie­chem.

– Tak. Jest… okej. Chy­ba się zdrzem­nę. – Od­wró­ci­ła się szyb­ko do szy­by. Sa­mo­chód ru­szył, a ją co­raz wy­raź­niej za­le­wa­ła pa­ni­ka.

– Na li­tość bo­ską! Wiesz, ile osób te­raz po­dró­żu­je?!

– A wiesz, ile z nich zgi­nie dzi­siaj w wy­pad­ku?

– Z pew­no­ścią mniej, niż je­dzie.

– Ale ja nie chcę gi­nąć.

Jej wnę­trze za­czę­ło się spi­nać, na­pię­cie eks­plo­do­wa­ło w jej żo­łąd­ku i wę­dro­wa­ło przez płu­ca, pró­bu­jąc ode­brać od­dech.

– I nie zgi­niesz. Zaj­mij się czymś sen­sow­nym. Spójrz na swój nad­gar­stek. Tak z czy­stej cie­ka­wo­ści. Wi­dzę tyl­ko tyle, co ty, ale wy­da­je mi się, że mogę się sku­piać na in­nej czę­ści frag­men­tu ob­ra­zu niż ty. Bo zo­ba­czy­łem two­ją mamę, a ty nie.

Ostroż­nie zer­k­nę­ła na nad­gar­stek i pra­wie krzyk­nę­ła. Jej czy­stą, zwy­kle gład­ką skó­rę zdo­bił sym­bol w kształ­cie prze­krzy­wio­nej, ostro za­koń­czo­nej łez­ki. Lśnił czer­nią na we­wnętrz­nej stro­nie nad­garst­ka. Miał nie wię­cej niż dwa cen­ty­me­try.

– CO TO JEST?!

– To chy­ba spra­wia, że mogę tu być. Patrz! Wła­śnie po raz pierw­szy od śmier­ci je­stem o po­nad sto me­trów da­lej od miej­sca mo­je­go po­strza­łu!

– Ale je­steś w mo­jej gło­wie.

– Ale nie my­ślę two­ich my­śli, na­to­miast prze­ra­ża­ją­co moc­no od­czuwam two­je emo­cje. W su­mie to tro­chę nie­sa­mo­wi­te!

– Nie­sa­mo­wi­te?

– Tak! A ty zno­wu pa­ni­ku­jesz…

– Nie!

– Czu­ję to, co ty.

Na­gle i zu­peł­nie bez ostrze­że­nia coś szarp­nę­ło jej pa­mię­cią, jak­by ktoś roz­ry­wał jej my­śli. Chwy­ci­ła rap­tow­nie od­dech, a se­kun­dę póź­niej usnę­ła. Gdy się obu­dzi­ła, z pa­ni­ką się­gnę­ła do rącz­ki drzwi.

– Je­steś?

– Tak, cho­ciaż jak śpisz, dzie­ją się dziw­ne rze­czy. Jak­bym może tro­chę wra­cał do swo­je­go ja.

– To pra­wie po­cie­sza­ją­ce. Jak mnie wsa­dzą w śpiącz­kę, to cho­ciaż nie znik­niesz.

– Dla­cze­go ktoś miał­by wsa­dzać cię w śpiącz­kę?

– Jak już się roz­bi­je­my i to bę­dzie je­dy­na moja szan­sa na prze­ży­cie.

– Ty zno­wu o tym. Idiot­ka z cie­bie.

– Cho­ciaż żyję.

– Do­bra, two­ja mama chy­ba są­dzi, że śpisz. Wyj­rzyj w koń­cu przez to okno. Chcę zo­ba­czyć, jak wy­glą­da świat!

Do­strze­gła znak kie­ru­ją­cy na lot­ni­sko. Za­uwa­ży­ła z prze­ra­że­niem, że mama skrę­ca. Po­rzu­ci­ła za­miar uda­wa­nia śpią­cej.

– Mamo, dla­cze­go je­dzie­my na lot­ni­sko?!

– Bo po­le­ci­my do domu. Za­bie­ram cię do domu, Ce­le­ste.

– Domu?!

– Tam rów­nież mają ośro­dek, bę­dziesz uczęsz­cza­ła tam na za­ję­cia, wy­bie­rzesz stu­dia, ale bę­dziesz mo­gła spać w domu. Na­szym domu. Nie­da­le­ko jest mo­rze. Spodo­ba ci się! Pani dok­tor po­wie­dzia­ła, że po­ra­dzisz so­bie, że bę­dziesz po­trze­bo­wa­ła nie­co po­mo­cy le­ka­rzy, ale dasz radę. Tam­tej­szy uni­wer­sy­tet jest bar­dzo do­brą uczel­nią.

– Uni­wer­sy­tet?!

– Tak, Ce­le­ste. Nie chcesz spró­bo­wać do­stać się na stu­dia? W ośrod­ku mia­łaś do­sko­na­łe oce­ny.

– Oczy­wi­ście, że pój­dziesz na stu­dia.

– Ale… umar­łeś, gdy by­łeś na pierw­szym roku!

– Tak, ale stu­dia są su­per!

– Je­śli nie chcesz spró­bo­wać, to znaj­dę coś in­ne­go – po­wie­dzia­ła mama ła­god­nie. – W schow­ku jest ich bro­szu­ra. Bar­dzo chcą cię przy­jąć.

– Cze­mu? – spy­ta­ła, wyj­mu­jąc ulot­kę.

– Obej­rze­li two­je wy­ni­ki z ośrod­ka. Bę­dziesz mia­ła jesz­cze te­sty we­wnętrz­ne, ale…

– Te­sty? – Jej głos był co­raz wyż­szy.

– Dasz radę, jak w na­szym ośrod­ku. Prze­cież te­sty to twój ko­nik!

Pod­je­cha­li na par­king, a Ce­le­ste nie­mal wy­sko­czy­ła z sa­mo­cho­du. Po­pa­trzy­ła do­oko­ła. Mnó­stwo lu­dzi. Pa­trzy­ła na nich, ob­ser­wo­wa­ła onie­mia­ła.

– Prze­ży­łam po­dróż sa­mo­cho­dem!

– Dla­cze­go mia­ła­byś nie prze­żyć?

– No, tyl­ko o ile w wy­pad­ku sa­mo­cho­do­wym mia­ła­bym jesz­cze ja­kieś szan­se, to w ka­ta­stro­fie lot­ni­czej zgi­nę na pew­no.

– Ce­le­ste, do ja­snej cho­le­ry! Sa­mo­lot to naj­bez­piecz­niej­szy śro­dek trans­por­tu!

– Ale są ka­ta­stro­fy!

– No, mo­żesz też spaść ze scho­dów lot­ni­ska i skrę­cić kark!

Ce­le­ste spoj­rza­ła na scho­dy.

– No chy­ba żar­tu­jesz.

Cassandra Antoniou

Po­ciąg wlókł się nie­mi­ło­sier­nie. Za­rzu­ci­ła nogę na nogę i od­sło­ni­ła ka­wa­łek uda spod krót­kiej, zie­lo­nej spód­nicz­ki. Bęb­ni­ła pa­znok­cia­mi o pod­ło­kiet­nik. Ko­lej­ne nowe miej­sce. Prze­su­nę­ła wzro­kiem po lu­dziach wo­kół. Star­sza pani rzu­ca­ła jej dość jed­no­znacz­nie wro­gie spoj­rze­nia. Głu­pia, brzyd­ka, sta­ra rasz­pla. Za­zdro­sna szma­ta. Oczy­wi­ście, że ją oce­nia, oczy­wi­ście, że wie le­piej, jaka ona jest, i oczy­wi­ście, że już zde­cy­do­wa­ła, że jest „nie­wła­ści­wa”. Bab­sko na­wet nie za­mie­ni­ło z nią sło­wa, a już jej nie lu­bi­ło. Cas­san­drą za­wład­nął go­rą­cy gniew, któ­ry roz­le­wał się po niej żrą­cą lawą. Za­ci­snę­ła pal­ce moc­niej. Z uśmie­chem za­do­wo­le­nia stwier­dzi­ła, że nie mia­ła­by żad­ne­go pro­ble­mu, by prze­jąć jej męża. Ile po­trze­bo­wa­ła na sta­rusz­ka ci­cho chra­pią­ce­go u boku bab­ci? Dwie mi­nu­ty? Jed­no spoj­rze­nie, je­den gest? Ob­rzu­ci­ła ko­bie­tę dłu­gim spoj­rze­niem peł­nym chłod­nej wyż­szo­ści. Nikt nie ka­zał jej się sta­rzeć. Baba po­krę­ci­ła gło­wą, jak­by nie zga­dza­ła się z nią jako czło­wie­kiem. Jak to jest, że sta­re albo brzyd­kie ko­bie­ty za­wsze mia­ły skłon­no­ści do nie­na­wi­ści wo­bec niej?

Cas­san­dra jed­nym ru­chem od­rzu­ci­ła dłu­gie wło­sy w ko­lo­rze cze­ko­la­dy i wyj­rza­ła przez okno. Wi­dzia­ła mo­rze. Za­pa­trzy­ła się na nie na chwi­lę, ści­ska­jąc w dło­ni szki­cow­nik. W szy­bie od­bi­ja­ła się jej twarz. Z uzna­niem ob­ję­ła spoj­rze­niem swo­je rysy: kształt­ny, moc­ny łuk ciem­nych brwi, dłu­gie rzę­sy, brą­zo­we wy­ra­zi­ste oczy i wy­dat­ne usta, któ­rych li­nia pod­kre­ślo­na była lśnią­cą szmin­ką.

Naj­pierw po­czu­ła drże­nie – lek­kie, ale na­tar­czy­we – w pra­wej dło­ni. Za­czy­na­ła piec. Na­praw­dę teraz? Z nut­ką zre­zy­gno­wa­nia i zło­ści się­gnę­ła po przy­bo­ry do ry­so­wa­nia. Za­czę­ła two­rzyć. Co tym ra­zem ry­so­wa­ła? Nie mia­ła po­ję­cia. Ni­g­dy nie wie­dzia­ła. Dłoń su­nę­ła po pa­pie­rze jak od­ręb­ny byt. Na­chy­li­ła się nad szki­cow­ni­kiem, by nie za­alar­mo­wać wszyst­kich wo­kół. Ro­bi­ła miny, na­wet wy­ję­ła koń­ców­kę ję­zy­ka, by stwo­rzyć pa­ro­dię sku­pie­nia. Ręka pro­wa­dzi­ła li­nię za li­nią ze zde­cy­do­wa­niem, twar­dą wolą, któ­rej ona szcze­rze nie­na­wi­dzi­ła. Star­sza pani przy­glą­da­ła się Cas­san­drze i zer­ka­ła z za­in­te­re­so­wa­niem na ob­ra­zek. Na­gle sta­ła się cie­kaw­ska? Pie­przo­na sta­ru­cha była sta­now­czo zbyt wścib­ska. Zno­wu szarp­nął nią gniew i roz­pa­lił od­dech w płu­cach. Prze­chy­li­ła szki­cow­nik, pod­wi­nę­ła nogi i opar­ła go na ko­la­nach, by ukryć ry­su­nek. Na­wet nie chcia­ło jej się pa­trzeć, co tym ra­zem two­rzy­ła. Po­zo­sta­wał w niej je­dy­nie strach po­łą­czo­ny z bła­gal­ną proś­bą, by nie się­gnę­ła po szkar­łat­ną kred­kę. Dłoń po­ru­sza­ła się szyb­ko, me­cha­nicz­nie, jak­by na­le­ża­ła do ko­goś in­ne­go. Cas­san­dra po­pa­trzy­ła na li­nie i po­wsta­ją­cy po­wo­li kształt z ołów­ko­wych cie­ni. Star­sza ko­bie­ta sto­ją­ca sa­mot­nie nad gro­bem. Kil­ka li­ści opa­dło pod jej czar­ne buty. Sza­ra pły­ta wy­chy­la­ła się z zie­mi jak straż­nik. Dłoń Cas­san­dry się­gnę­ła do to­reb­ki, a ją opa­no­wał szcze­ry strach. Pró­bo­wa­ła po­ru­szyć ręką, nie dać jej chwy­cić czer­wo­nej kred­ki, ale wie­dzia­ła, że nie ma szans. Sta­ło się.

Szkar­łat­na kred­ka za­czę­ła su­nąć po pa­pie­rze. Czer­wo­ne kwia­ty le­żą­ce na zie­mi. Czer­wo­ny liść le­żą­cy u stóp sta­rusz­ki i po­je­dyn­cza czer­wień na ści­ska­nej przez ko­bie­tę śnież­nej chu­s­tecz­ce. Dłoń opa­dła, a Cas­san­dra za­czę­ła szyb­ciej od­dy­chać. Mu­sia­ła dzia­łać szyb­ko w no­wym miej­scu. Spoj­rza­ła na ob­ra­zek tyl­ko raz, po czym za­mknę­ła z wście­kło­ścią szki­cow­nik. Jej od­bi­cie w szy­bie zmie­ni­ło się. Była bled­sza, a oczy wy­da­wa­ły się więk­sze.

Wy­cho­dząc z po­cią­gu, za­czę­ła się szar­pać z wa­liz­ka­mi. Pod­szedł do niej chło­pak i bez sło­wa po­mógł jej z ba­ga­żem. Mu­siał być mniej wię­cej w po­dob­nym wie­ku. Rzu­cił jej krót­ki uśmiech, nim od­biegł. Po­pa­trzy­ła za nim chwi­lę. Nie, on się nie nada­wał. Wsia­dła do taxi, ale nie słu­cha­ła kie­row­cy, gdy ten coś z za­pa­mię­ta­niem jej opo­wia­dał. Wła­ści­wie to nie ro­zu­mia­ła ani sło­wa. Nie zna­ła hisz­pań­skie­go. Przez szy­bę zo­ba­czy­ła ka­ret­kę na sy­gna­le wjeż­dża­ją­cą na te­ren dwor­ca. Sa­mo­chód ru­szył, a ona jesz­cze w lu­ster­ku ob­ser­wo­wa­ła szyb­ko bie­gną­cych ra­tow­ni­ków me­dycz­nych. Po­dra­pa­ła się po pra­wej dło­ni i od­wró­ci­ła wzrok.

Gdy do­tar­ła na miej­sce, za­pła­ci­ła i sta­nę­ła przed nie­wiel­kim dom­kiem. Nie­co oty­ły wła­ści­ciel był męż­czy­zną po czter­dzie­st­ce, z bra­ku­ją­cym zę­bem w dol­nej szczę­ce. Pa­trzył na nią jak wszy­scy męż­czyź­ni. Z za­chwy­tem i po­żą­da­niem. Zna­ła to spoj­rze­nie nie­mal tak samo, jak peł­ne za­zdro­ści i nie­chę­ci oczy ko­biet. Był… nie­mal obrzy­dli­wy, jed­nak osta­tecz­nie też mógł po­słu­żyć jako za­pła­ta. Wy­tłu­ma­czył jej lek­ko ła­ma­ną an­gielsz­czy­zną, jak bę­dzie wy­glą­da­ło roz­li­cze­nie i gdzie jest naj­bliż­szy sklep. Zwle­kał z wyj­ściem, więc Cas­san­dra za­czę­ła osten­ta­cyj­nie grze­bać w wa­liz­ce. Zro­zu­miał alu­zję i wy­szedł. Cho­ciaż tyle.

Po­pa­trzy­ła na po­kój. Po­dwój­ne łóż­ko sta­no­wi­ło cen­tral­ny punkt wy­po­sa­że­nia. Nie­wiel­ki sto­lik ro­bią­cy za biur­ko, po­je­dyn­cze krze­sło. Wszyst­ko ja­sne, prze­raź­li­wie ja­sne. Prze­su­nę­ła dło­nią po ta­pe­cie w sza­re ga­łąz­ki i spoj­rza­ła na swo­je czer­wo­ne pa­znok­cie na tle ja­snej ścia­ny. Krew na ścia­nie… Jej wzrok za­stygł na chwi­lę, by wpu­ścić do umy­słu wspo­mnie­nia. Od­cię­ła się od nich szyb­ko. Tak. Po­trze­bo­wa­ła ko­goś. Te­raz. Mia­ła tyl­ko szcze­rą na­dzie­ję, że nie skoń­czy się na wła­ści­cie­lu domu, choć spo­sób, w jaki pa­trzył na jej nogi, su­ge­ro­wał, że nie by­ło­by to trud­ne. Ode­rwa­ła rękę od ścia­ny i po­spiesz­nie się prze­bra­ła. Wy­szła z my­ślą, że jej po­lo­wa­nie wła­śnie się za­czy­na.

Prze­cze­sa­ła wzro­kiem pla­żę. Za­śmia­ła się do sie­bie. Mia­ła w czym wy­bie­rać. Po­pra­wi­ła nie­co biu­sto­nosz i ru­szy­ła. Za­ta­pia­jąc nogi w mięk­kim, go­rą­cym pia­sku, pod­wi­nę­ła ko­szu­lę i od­sło­ni­ła lek­ko opa­lo­ny brzuch z lśnią­cym kol­czy­kiem w pęp­ku. Z uczu­ciem trium­fu i mi­łe­go cie­pła do­strze­gła, jak jej syl­wet­ka przy­cią­ga wzrok lu­dzi, szcze­gól­nie mę­ski. Szła przed sie­bie w stro­nę ci­cho szu­mią­cych fal, gdzie dwóch męż­czyzn po­pi­ja­ło piwo. Wo­dzi­ła ocza­mi po lu­dziach i w koń­cu wy­ło­wi­ła bru­ne­ta, któ­ry utrzy­mał spoj­rze­nie ko­bie­ty. Nie umknął jej fakt, że cho­wa w ple­ca­ku ob­rącz­kę. Rzu­ci­ła mu pe­łen zmy­sło­wej obiet­ni­cy uśmiech. „Za dar wi­dze­nia pła­ci się krwią. Two­ją krwią” – po­my­śla­ła, wcho­dząc po­wo­li do wody.

Gabriel Visconti

Usiadł wy­god­nie w fo­te­lu i ob­ser­wo­wał, bez więk­sze­go za­in­te­re­so­wa­nia, wcho­dzą­cych na po­kład lu­dzi. Ko­bie­ta o in­ten­syw­nie czer­wo­nych ustach na­tych­miast go doj­rza­ła. Była cał­kiem uro­dzi­wa, z ciem­ny­mi wło­sa­mi po­skrę­ca­ny­mi wo­kół twa­rzy, i dużo star­sza od nie­go. Fi­gu­rę mia­ła nie­złą, choć nie­ide­al­ną, pro­por­cje twa­rzy za­cho­wa­ne, li­nie szczę­ki dość kla­sycz­ne, ani nie za ostre, ani nie za ła­god­ne. Ich oczy się spo­tka­ły. Bez cie­nia za­wa­ha­nia wnik­nął w jej umysł.

Przy­stoj­ny i na mnie pa­trzy.

Ką­cik jego ust uniósł się lek­ko. Nie ze­rwa­ła kon­tak­tu wzro­ko­we­go. Wi­dział, jak jej sa­mo­oce­na ska­cze, a po­tem, jak w jej my­ślach za­bar­wia się ob­raz jego oso­by. Był co­raz wy­raź­niej­szy. Tro­chę jak­by pa­trzył we wła­sne od­bi­cie. Na­gie od­bi­cie. „Szyb­ko po­szło” – po­my­ślał, le­ni­wie śle­dząc tok jej my­śli. Ko­bie­ta wła­śnie wy­obra­ża­ła go so­bie ba­wią­ce­go się z jej sy­nem, pod­czas gdy jej obec­ny mąż sie­dział w sta­rym pi­ka­pie, pa­trząc za­zdro­śnie. Na­stęp­nie zno­wu wró­ci­ła do jego na­go­ści. Mu­siał przy­znać, że ko­bie­ca wy­obraź­nia była cał­kiem pre­cy­zyj­na. Umia­ła od­wzo­ro­wać prak­tycz­nie ide­al­nie jego fak­tycz­ny wy­gląd pod ubra­nia­mi. Tyl­ko… nie miał żad­ne­go ta­tu­ażu na klat­ce. Uniósł lek­ko brwi, a ko­bie­ta się uśmiech­nę­ła. Się­gnął po te­le­fon i zer­k­nął na wy­świe­tlacz, po­rzu­ca­jąc wzro­kiem na­pa­lo­ną mę­żat­kę.

Bez­piecz­ne­go lotu, An­ge­lo!

Uśmiech­nął się, czy­ta­jąc wia­do­mość od sio­stry. Bu­dzi­ło się w nim cie­pło, gdy o niej po­my­ślał. Dru­ga wia­do­mość była od ojca.

Lu­dzie będą na cie­bie cze­ka­li na lot­ni­sku. Jak tyl­ko wró­cisz do domu, przyjdź do mnie.

Jego bla­de pal­ce prze­bie­gły po kla­wia­tu­rze, gdy od­po­wia­dał. Pod­niósł gło­wę, za­sta­na­wia­jąc się, czy to na­pię­cie w brzu­chu, któ­re czuł, to ocze­ki­wa­nie, tę­sk­no­ta czy może coś jesz­cze in­ne­go. Opu­ścił Chi­ny. Na­praw­dę wra­cał do domu. Na Sy­cy­lię. Wy­pu­ścił po­wie­trze i po­pa­trzył na in­nych pa­sa­że­rów. Son­do­wał ich my­śli, prze­bie­gał po nich z pre­cy­zją chi­rur­ga. Jego wzrok sta­nął na star­szej blon­dyn­ce i jej cór­ce. Młod­sza ko­bie­ta mia­ła nie­zwy­kły ko­lor wło­sów, któ­ry przy­cią­gnął jego spoj­rze­nie. Nie była to pla­ty­na ani zło­to, ale coś po­mię­dzy, tyl­ko ja­śniej­sze. Mia­ła na so­bie su­kien­kę, taką jak lal­ki Do­lce. Była de­li­kat­nej uro­dy, o ce­rze nie­mal śnież­nej i o ro­ze­dr­ga­nych, in­ten­syw­nie błę­kit­nych oczach. Jego umysł się po­bu­dził. Ana­li­zo­wał eg­zo­tycz­ny wy­gląd dziew­czy­ny. To po­łą­cze­nie… Jak pro­mień słoń­ca na za­mar­z­nię­tym je­zio­rze. Jej oczy wy­glą­da­ły, jak­by mia­ła bli­skie­go krew­ne­go z Pań­stwa Środ­ka, ale były tak ude­rza­ją­co błę­kit­ne, że uznał je za wy­jąt­ko­we. Jej oso­ba przy­cią­ga­ła wzrok. Mo­gła­by być wdzięcz­ną muzą dla ja­kie­goś zdol­ne­go ar­ty­sty. Z za­sko­cze­niem do­tar­ło do nie­go, że sta­no­wi­ła po­łą­cze­nie, któ­re wi­dy­wał na ele­ganc­kiej, chiń­skiej por­ce­la­nie: biel i in­ten­syw­ny błę­kit daw­nych atra­men­tów.

Od­ru­cho­wo do­tknął jej my­śli, gdy prze­ci­ska­ła się z tor­bą w przej­ściu mię­dzy rzę­da­mi sie­dzeń, i dreszcz prze­biegł mu po kar­ku. Dwa ob­ra­zy i zim­no. Za­mru­gał i sku­pił się moc­niej. To nie po­win­no mieć miej­sca. Sta­ty­stycz­nie – nie­moż­li­we. Lu­dzie mie­li je­den ob­raz my­śli. Zno­wu dwa ob­ra­zy. Na­raz. Zmarsz­czył brwi i lek­ko prze­krzy­wił gło­wę. Cały sa­mo­lot znik­nął dla jego daru. Był tyl­ko ten je­den umysł. Cel. Je­den cel. Za­to­pił w niej spoj­rze­nie i wnik­nął w umysł na tyle, na ile mógł bez do­ty­ku. Dwa ob­ra­zy i lo­do­wa­te zim­no peł­za­ją­ce mu po kar­ku. Na­ci­snął jej umysł moc­niej. Do­strzegł, że dziew­czy­na lek­ko drgnę­ła. Jej dło­nie drża­ły. Rzu­ca­ła spoj­rze­nia­mi we wszyst­kie stro­ny, a jego pierw­szy raz od daw­na ude­rzy­ło szcze­re za­in­te­re­so­wa­nie. Od­su­nął każ­dy inny umysł z za­się­gu. Na­ci­snął. Dwa ob­ra­zy wy­bie­gły mu na spo­tka­nie. Dwa ob­ra­zy po­łą­czo­ne łań­cusz­kiem z sym­bo­lem. Jego umysł na­tych­miast sku­pił się na tym szcze­gó­le. Sym­bol. Prze­krzy­wio­na łez­ka o ostrym za­koń­cze­niu. A wo­kół ob­ra­zów wid­mo śmier­ci, któ­re kształ­to­wa­ło się jak lo­do­wa­ta mgła, za­bie­ra­jąc mu do­stęp. Wy­glą­da­ło na to, że ko­bie­ta była w ja­kiś dziw­ny spo­sób „inna”. Ta zim­na mgła śmier­ci, ten od­dech na jego kar­ku, gdy pró­bo­wał roz­czy­tać jej my­śli, obu­dzi­ły w nim chęć wnik­nię­cia głę­biej. „Spójrz na mnie, no pro­szę, spójrz na mnie, blon­dyn­ko” – po­my­ślał in­ten­syw­nie. Błę­kit­ny to­paz jej spoj­rze­nia błą­dził jed­nak po nu­me­rach sie­dzeń. Po­trze­bo­wał jed­ne­go zer­k­nię­cia w oczy, by do­trzeć głę­biej. Jed­ne­go, a jed­nak drob­na ko­bie­ta omi­ja­ła go wzro­kiem z za­dzi­wia­ją­cą de­ter­mi­na­cją, zu­peł­nie jak­by wie­dzia­ła, że on tego po­trze­bu­je, by ogra­bić jej umysł z ta­jem­ni­cy my­śli.

Ga­briel roz­parł się wy­god­niej. Jego cia­ło samo uło­ży­ło się w spo­sób, któ­ry zwra­cał uwa­gę swo­bo­dą i ele­gan­cją. Prze­cho­dzą­cy pa­sa­że­ro­wie zer­ka­li na nie­go. Wszy­scy poza blon­dyn­ką. Spoj­rzał na jej to­wa­rzysz­kę. Jego umysł na­tych­miast za­czął ob­cho­dzić mur ta­jem­ni­cy. Jak nie przez młod­szą, to się do­wie cze­goś przez star­szą. Tak­że blon­dyn­ka – po­dob­ne li­nie szczę­ki, choć resz­ta ry­sów się zde­cy­do­wa­nie róż­ni­ła. Ob­raz ukształ­to­wał się dy­na­micz­nie. Cór­ka! To jest jej cór­ka. Ośro­dek za­mknię­ty. Wra­ca­ła ze Sta­nów. Co za przy­pa­dek, że mie­li tę samą prze­siad­kę. Je­cha­ły na eg­za­mi­ny na ich uczel­nię. Wy­jął te­le­fon, by zro­bić blon­dyn­ce zdję­cie, gdy la­zu­ro­wy błę­kit jej oczu w koń­cu uniósł się na nie­go i do­tknął jego tę­czó­wek. Wsu­nął się moc­niej do jej umy­słu i roz­go­ścił się w nim jak zwy­kle, gdy wtem po­czuł lo­do­wa­ty od­dech na kar­ku. Wszyst­ko, co wi­dział, to śmierć. Dwa ob­ra­zy, dwa ob­ra­zy koń­ca ży­cia. Nic poza lo­do­wa­tym tchnie­niem ostat­nie­go od­de­chu. Bra­ma była za­mknię­ta, strze­gąc wej­ścia głę­biej. Za­mru­gał, by po­zbyć się zim­na ob­le­ka­ją­ce­go jej umysł. Nie był w sta­nie do­strzec ni­cze­go poza śmier­cią. Nic. Kom­plet­nie nic. Zu­peł­nie jak­by cały jej umysł skła­dał się z dwóch ob­li­czy śmier­ci. Jak­by dro­gi jej my­śli były za­trza­śnię­te dziw­nym sym­bo­lem. Za­no­to­wał wy­ją­tek, któ­re­go być nie po­win­no. Po­ja­wi­ło się w nim za­cie­ka­wie­nie, ale i lek­kie nie­do­wie­rza­nie. Nie ist­niał prze­cież umysł, któ­ry by się przed nim za­my­kał. Dziew­czy­na zła­ma­ła po­łą­cze­nie ich spoj­rzeń. Wró­cił więc ocza­mi do mat­ki. Ta coś spraw­dza­ła na bi­le­cie, jed­nak czu­jąc na so­bie jego wzrok, unio­sła gło­wę. Wnik­nął w jej umysł płyn­nie, bez opo­rów, bez żad­ne­go wa­ha­nia. Le­kar­ka, psy­chia­tra. Dziew­czy­na to Ce­le­ste. Ce­le­ste Ever­ly. Ośro­dek za­mknię­ty. Prze­glą­dał jej umysł jak książ­kę, po­szu­ku­jąc wła­ści­wych my­śli. Nie­mal pra­gnął jej do­tknąć, by zdo­być do­stęp do wspo­mnień, ale nie miał jak tego uczy­nić bez wzbu­dza­nia za­in­te­re­so­wa­nia lu­dzi wo­kół.

Mam na­dzie­ję, że Ce­le­ste nie do­sta­nie tu ata­ku. Tak sła­bo znio­sła pierw­szy lot. Pra­wie cały czas mil­cza­ła.

Prze­niósł spoj­rze­nie na dziew­czy­nę. Wła­śnie swo­imi szczu­pły­mi ra­mio­na­mi usi­ło­wa­ła wsa­dzić wa­liz­kę do schow­ka na ba­gaż pod­ręcz­ny. Pa­trzył na nią nie­wzru­sze­nie, li­cząc, że jego wro­dzo­ny ma­gne­tyzm za­dzia­ła i dziew­czy­na spoj­rzy na nie­go jesz­cze raz, a on tym ra­zem zo­ba­czy coś wię­cej niż ob­ra­zy śmier­ci. Blon­dyn­ka mę­czy­ła się jed­nak z ba­ga­żem. Sta­wa­ła na pal­cach, gdy po­mo­gła jej czy­jaś mę­ska dłoń. Sam by to z chę­cią zro­bił, gdy­by nie sie­dział pół sa­mo­lo­tu od niej. Wy­ka­zu­jąc się taką ga­lan­te­rią, miał­by oka­zję jej do­tknąć, a wów­czas wszyst­ko, co ukry­wa jej umysł, by pę­kło. Tak był na niej sku­pio­ny, że na­wet nie zwró­cił uwa­gi, kto był owym dżen­tel­me­nem. Prze­klął się w my­ślach. Wil­liam i jego szar­manc­kość. Wi­dział, jak dziew­czy­na się lek­ko ru­mie­ni pod cie­płym spoj­rze­niem nie­bie­skich oczu Wil­la, po­tem na jej twa­rzy po­ja­wił się wy­mu­szo­ny, nie­co ner­wo­wy uśmiech, a po chwi­li usia­dła, ple­ca­mi do nie­go.

Na­praw­dę pierw­szą oso­bą, któ­rą spo­ty­ka po po­wro­cie nie może być ani Giu­lia, ani Do­lce, a pie­przo­ny Wil­liam Bla­ke? Rok w Chi­nach ostu­dził wpraw­dzie jego emo­cje zwią­za­ne z przy­ja­cie­lem, ale nie był w sta­nie wy­ba­czyć pew­nych rze­czy. Z przy­mu­sem się­gnął do jego umy­słu: za­chwyt nad blon­dyn­ką. Prze­wró­cił ocza­mi. Will spoj­rzał na bi­let i prze­pchnął się zu­peł­nie nie przy­pad­kiem do nie­go. Ich spoj­rze­nia skrzy­żo­wa­ły się.

– Ga­brie­lu, co ty ro­bisz? – spy­tał ostro, choć nie­co po­bladł pod jego spoj­rze­niem.

Ga­briel mu­siał mu od­dać, że nie ucie­kał na boki, jak prak­tycz­nie wszy­scy, któ­rzy zda­wa­li so­bie spra­wę z tego, co po­tra­fił.

– Wra­cam do domu, a na co to wy­glą­da? – od­po­wie­dział spo­koj­nie, choć chłod­no.

– Po jaką cho­le­rę wra­casz?

– Tę­sk­nię za ro­dzi­ną.

An­ge­lo pa­trzył na swo­je­go roz­mów­cę bez emo­cji. Will na­to­miast ki­piał gnie­wem po­mie­sza­nym w nie­rów­nych pro­por­cjach ze stra­chem.

– Nie chcę, że­byś wra­cał, na tyle, że mogę spró­bo­wać zrzu­cić ten sa­mo­lot. – Głos miał na­pię­ty, ale roz­siadł się koło nie­go.

Ga­briel wes­tchnął. Na­praw­dę nie mógł do­stać za to­wa­rzy­sza po­dró­ży blon­dyn­ki? Sko­ro się tak bała, jak my­śla­ła jej mat­ka, to mógł­by z czy­stej dżen­tel­meń­skiej tro­ski chwy­cić jej dłoń, by ją uspo­ko­ić, a wraz z tym ge­stem do­stać w na­gro­dę do­stęp do jej umy­słu. Na­wet prze­lot­ny do­tyk by wy­star­czył. Się­ga­ła­by po in­struk­cję, a on by się na­chy­lał. Zna­lazł w umy­śle set­ki moż­li­wo­ści do­ty­ku, gdy­by tyl­ko nie sie­dział z pie­przo­nym Bla­kiem, a z błę­kit­no­oką.

– Obaj wie­my, że tego nie zro­bisz. Za­bił­byś wszyst­kich tych nie­win­nych lu­dzi tyl­ko dla mnie? Po­chle­biasz mi. I two­ja ry­cer­skość oka­za­na blon­dyn­ce w po­trze­bie nie od­bi­ła­by się echem w jej umy­śle, gdy­by był on mar­twy.

– Pier­dol się.

– Chcesz ją spy­tać o nu­mer? A te my­śli nie przy­sto­ją dżen­tel­me­no­wi – rzu­cił i uśmiech­nął się, uno­sząc ką­cik ust. Ba­wił się przed­nio kosz­tem Wil­la. Było coś ko­ją­ce­go w świa­do­mo­ści, że Ir­land­czyk wciąż wie­rzył, iż go prze­ko­na do wy­jaz­du.

– Wyjdź z mo­jej gło­wy – wy­szep­tał z na­ci­skiem Will, a Ga­briel wzru­szył ra­mio­na­mi.

– Wła­ści­wie to z przy­jem­no­ścią.

– Cze­mu wra­casz? Po co? Wiesz, co cię tu cze­ka.

– Ro­dzin­na mi­łość, któ­rej ty nie za­zna­łeś, bo mama na­zy­wa­ła cię… jak? Ma­łym po­twor­kiem, za­nim cię od­rzu­ci­ła? Nie, to było sło­wo „de­mon”. Prze­pra­szam za nie­ści­słość. – Prze­błysk my­śli zna­jo­me­go za­alar­mo­wał go. Pięść Wil­la po­mknę­ła w stro­nę jego twa­rzy, Ga­briel jed­nak chwy­cił go za nad­gar­stek.

– Opuść rękę. Te­raz. Tego pra­gniesz.

Echo Wpły­wu od­bi­ło się w my­ślach Wil­la, a ręka opa­dła po­słusz­nie. Ga­briel był pe­wien, że to ude­rze­nie zła­ma­ło­by mu nos.

– Grzecz­ny Will – po­wie­dział, choć mu­siał przy­znać sam przed sobą, że le­d­wie zdą­żył.

Will po­pa­trzył na nie­go ze zdra­dą w oczach. Ir­land­czyk nie wie­rzył, że Ga­briel użył na nim Wpły­wu. W jego my­ślach od­zwier­cie­dla­ły się nie­do­wie­rza­nie i na­dzie­ja zła­ma­na na pół.

– Nie wra­caj. Wy­ko­rzy­sta­ją cię, jak cię wy­ko­rzy­sty­wa­li wcze­śniej, przez to, co po­tra­fisz, przez two­je cho­re zdol­no­ści! – Daw­ny przy­ja­ciel był zde­ter­mi­no­wa­ny i spię­ty, a on wła­ści­wie wręcz prze­ciw­nie. Może i Will był­by w sta­nie zrzu­cić sa­mo­lot, jak­by się bar­dzo po­sta­rał, ale aby co­kol­wiek zro­bić, mu­siał­by naj­pierw skry­sta­li­zo­wać to so­bie w my­ślach, a Ga­briel jego umysł już daw­no miał pod kon­tro­lą. Po­czuł jed­nak dro­bin­kę pa­lą­ce­go kwa­su pod skó­rą, gdy usły­szał sło­wo „cho­re”.

– Cho­re? A kto do­pie­ro gro­ził zrzu­ce­niem sa­mo­lo­tu?

– Też by ci się to uda­ło, gdy­byś tego za­pra­gnął w tym swo­im umy­śle, Vi­scon­ti – po­wie­dział Will, wra­ca­jąc do wro­gie­go tonu.

Ga­brie­la za­czy­na­ła po­wo­li nu­dzić ta roz­mo­wa.

– Uwa­żasz za cho­rych wszyst­kich mą­drzej­szych od sie­bie. Dzi­wię się więc, że nie po­bi­łeś się z krze­słem ogro­do­wym. – Pa­trzył na nie­go z lo­do­wa­tym spo­ko­jem.

– Prze­pra­szam. – Nie­śmia­ły, słod­ki głos spra­wił, że Ga­briel od­wró­cił się w stro­nę jego źró­dła, po­rzu­ca­jąc idio­tycz­ną prze­py­chan­kę słow­ną z Wil­lem.

Przy nich sta­ła… blon­dyn­ka. Z bli­ska jej cera wy­da­wa­ła się por­ce­la­no­wa, a sama ko­bie­ta drob­na, nie­mal ete­rycz­na. Oczy Ga­brie­la od­no­to­wy­wa­ły, a umysł ana­li­zo­wał punkt po punk­cie. Sta­ła prak­tycz­nie na wy­cią­gnię­cie ręki. Gdy­by po­ru­szył ra­mie­niem, mógł­by za­ci­snąć dłoń na jej nad­garst­ku, a prze­cież wy­star­czył­by prze­lot­ny do­tyk. Nie spoj­rza­ła na nie­go. Wła­ści­wie spoj­rza­ła, ale chy­ba na jego spodnie, ewen­tu­al­nie buty, bo gło­wę mia­ła lek­ko opusz­czo­ną. Szcze­rze ża­ło­wał, że nie chcia­ła na nie­go spoj­rzeć z bli­ska. Jej tę­czów­ki z da­le­ka spra­wia­ły wra­że­nie cie­ka­wych. Spró­bo­wał jesz­cze raz, ale jej umysł od­po­wia­dał do­kład­nie tak samo. Zim­nem śmier­ci i dwo­ma mgli­sty­mi ob­ra­za­mi ostat­nie­go od­de­chu.

– W czym mo­że­my po­móc? – spy­tał kul­tu­ral­nie swo­bod­nym, uprzej­mym to­nem.

Dziew­czy­na wy­da­wa­ła się skraj­nie zmie­sza­na. Za­ci­śnię­te pal­ce, ru­mie­niec na twa­rzy, drże­nie kil­ku mię­śni wo­kół po­wiek. Przez chwi­lę był pe­wien, że lada chwi­la uciek­nie z pła­czem, ale wte­dy wy­cią­gnę­ła w stro­nę Wil­la rękę z ta­nim, pla­sti­ko­wym dłu­go­pi­sem.

– Upu­ścił pan to – wy­du­si­ła z sie­bie.

Ga­briel mu­siał użyć ca­łej siły woli, by nie par­sk­nąć śmie­chem. Zer­k­nął na Wil­la z prze­śmiew­czym nie­do­wie­rza­niem. To był jego po­mysł na pod­ryw?!

– Dzię­ku­ję bar­dzo! To mój ulu­bio­ny dłu­go­pis!

Dziew­czy­na, sły­sząc to, lek­ko wy­gię­ła war­gi w ner­wo­wym uśmie­chu i nie za­szczy­ca­jąc żad­ne­go z nich swo­im spoj­rze­niem, kiw­nę­ła gło­wą i ode­szła. Gdy tyl­ko usia­dła na swo­je miej­sce, Ga­briel spoj­rzał na Wil­la z drwią­cym uśmie­chem.

– Ulu­bio­ny dłu­go­pis?

– Od­pieprz się – rzu­cił Will, a na jego po­licz­kach po­ja­wił się lek­ki ru­mie­niec. Ocza­mi uciekł w bok.

– Ulu­bio­ny dłu­go­pis. – Ga­briel oparł gło­wę o za­głó­wek i za­śmiał się ci­cho. – Ulu­bio­ny, naj­tań­szy pla­sti­ko­wy gra­tis? Z logo piwa? Przez rok nie wy­my­śli­łeś żad­ne­go sen­sow­ne­go spo­so­bu na wy­cią­gnię­cie kon­tak­tu od ko­bie­ty? – Za­krył dło­nią pół twa­rzy, zer­ka­jąc jed­nym okiem z nie­do­wie­rza­niem po­mie­sza­nym z drwi­ną.

– No tak, za­po­mnia­łem! Ty byś po pro­stu wy­jął jej nu­mer z umy­słu, ewen­tu­al­nie zmu­sił ją, żeby po­szła z tobą na rand­kę. – Will ze zło­ścią wrzu­cił dłu­go­pis do tor­by.

Ga­briel po­zwo­lił so­bie na ana­li­zę spo­tka­nia. Jej za­cho­wa­nie. Jej skrę­po­wa­nie. Nie­śmia­ły uśmiech. Ucie­ka­ją­cy na boki wzrok. Drżą­ce dło­nie ba­wią­ce się tka­ni­ną su­kien­ki. Ośro­dek za­mknię­ty. Przy­spie­szo­ny od­dech. Jego umysł roz­kła­dał wszyst­ko, co za­ob­ser­wo­wał. Roz­rzu­cił szcze­gó­ły i skła­dał je z zim­ną lo­gi­ką w pe­łen ob­raz. Je­dy­ne, co umy­ka­ło jego zro­zu­mie­niu, to fakt, że mia­ła dwa ob­ra­zy i każ­dy był za­mglo­ny, nie­czy­tel­ny. Wi­dział coś po­dob­ne­go pierw­szy raz w ży­ciu.

– Za­czy­nasz mnie ku­sić, żeby to zro­bić – po­wie­dział z czy­stej prze­ko­ry i uśmiech­nął się lek­ko. Dłu­go­pis. Nie mie­ści­ło mu się to w gło­wie. Jak ktoś mógł być rów­nie nie­po­rad­ny i mało sub­tel­ny w re­la­cjach z ko­bie­ta­mi?!

– Vi­scon­ti, cały czas mi przy­po­mi­nasz, dla­cze­go by­łem tak szczę­śli­wy, gdy wy­je­cha­łeś rok temu.

Ga­briel spoj­rzał na nie­go i uło­żył usta w bez­gło­śne sło­wo „dłu­go­pis”.

William Blake

Po­dróż u boku Ga­brie­la była ostat­nim, na co miał ocho­tę. Wie­dział, że wra­ca. I że musi spró­bo­wać go po­wstrzy­mać. Miał wra­że­nie, że gdzieś głę­bo­ko pod war­stwą zbu­do­wa­ną przez ma­fij­ną ro­dzin­kę wciąż jest jego przy­ja­cie­lem, Ga­bem. Oka­za­ło się, że nie umiał jed­nak ra­dzić so­bie z wie­dzą, iż Vi­scon­ti to ro­dzi­na ma­fij­na i nie po­tra­fił już nie pa­trzeć na te­le­pa­tę przez ich pry­zmat. To, co kie­dyś go tak fa­scy­no­wa­ło w czar­no­wło­sym stu­den­cie, te­raz było tym, co stra­szy­ło i od­trą­ca­ło. Ta pew­ność sie­bie, za­raź­li­we po­czu­cie hu­mo­ru, ostry dow­cip i oczy­wi­ście jego umie­jęt­no­ści. Ni­g­dy nie miał bli­sko ko­goś, kto po­tra­fił coś in­ne­go, coś… To było, jak­by obaj do­sta­li list z Ho­gwar­tu i sta­nę­li ra­mię w ra­mię, gdy do tej pory nie wie­dzie­li, że ist­nie­je ktoś po­dob­ny. Pa­mię­tał do­sko­na­le pierw­szy dzień na uczel­ni. Ga­briel wszedł ide­al­nie o cza­sie i opadł koło nie­go na sie­dze­nie. Jego ma­gne­tyzm dzia­łał za­rów­no na dziew­czę­ta, jak i chłop­ców. One prze­ści­ga­ły się w pró­bach po­de­rwa­nia Wło­cha o bla­dej ce­rze, oni z ko­lei chcie­li być bli­sko. Może z po­wo­du aury au­ten­tycz­nej wła­dzy, jaką roz­ta­czał wo­kół, a może z po­wo­du nie­zwy­kle atrak­cyj­nej bliź­niacz­ki, do któ­rej wzdy­cha­ło pół mę­skiej szat­ni, wła­ści­wie cała mę­ska szat­nia? Te­raz jed­nak Will nie wi­dział już w nim tej swo­bod­nej ma­nie­ry, któ­ra mu im­po­no­wa­ła, tyl­ko nie­czu­łą część wiel­kie­go ma­fij­ne­go me­cha­ni­zmu. Czuł się zdra­dzo­ny i oszu­ka­ny, a za każ­dym ra­zem, gdy pa­trzył w dziw­nie bla­de oczy Ga­brie­la tak moc­no kon­tra­stu­ją­ce z czar­ną opra­wą, wi­dział od­bi­cie swo­jej sio­stry, za­mor­do­wa­nej, le­żą­cej na brze­gu rze­ki.

Wy­szedł z sa­mo­lo­tu i ro­zej­rzał się za pięk­ną dziew­czy­ną, ale ta od­cho­dzi­ła w bok ze swo­ją star­szą to­wa­rzysz­ką. Ga­briel szedł koło nie­go jak gdy­by ni­g­dy nic. Nie było go rok. Dłu­gi rok. A te­raz wró­cił. Will spoj­rzał na nie­go z uko­sa. Nie­co się zmie­nił. Jego syl­wet­ka na­bra­ła tę­ży­zny, ru­chy sta­ły się bar­dziej zde­cy­do­wa­ne, na­wet cho­dził w taki spo­sób, jak­by każ­dy krok miał pro­wa­dzić do kon­kret­ne­go celu. Kie­dy z przy­jem­no­ścią na­brał po­wie­trza w płu­ca, a jego klat­ka pod czar­ną ko­szu­lą unio­sła się, Wil­liam przy­gryzł wnę­trza po­licz­ków, żeby nie krzyk­nąć. Jego zdol­no­ści po­pły­nę­ły mi­mo­wol­nie i po­ru­szy­ły wło­sa­mi Wło­cha. Ten od­wró­cił się do nie­go i po­pa­trzył mu w oczy.

– Will, to nie jest sy­cy­lij­ski wiatr. Kli­mat nie zmie­nił się w rok– rzu­cił z uśmie­chem za­do­wo­le­nia. Mach­nął ręką na po­że­gna­nie i od­szedł w stro­nę du­żej gru­py męż­czyzn, któ­rzy wska­za­li mu z nie­kła­ma­ny­mi wy­ra­za­mi sza­cun­ku no­wiut­kie­go Mer­ce­de­sa.

Wil­liam chciał krzy­czeć i zło­rze­czyć, a już z pew­no­ścią wy­rwać Ga­brie­la tym ty­pom i po­ka­zać mu świat, jaki mógł­by stwo­rzyć dzię­ki swo­im zdol­no­ściom. Mógł­by prze­cież… za­pro­wa­dzić po­kój spoj­rze­niem, mógł­by prze­ko­nać każ­de­go do po­mo­cy, mógł­by wszyst­ko, ale wo­lał się wo­zić z gang­ste­ra­mi w luk­su­so­wych au­tach. Po­li­cja nic nie zna­la­zła. Oczy­wi­ście, że nie zna­la­zła. Jego wia­ra w apa­ra­ty wła­dzy i spra­wie­dli­wo­ści zo­sta­ła roz­nie­sio­na w pył. Will stał, prze­peł­nio­ny bez­sil­ną zło­ścią, pa­trząc, jak Ga­briel od­jeż­dża. Sta­ło się. Młod­szy Vi­scon­ti wró­cił, on nie miał na­wet szans na prze­ko­na­nie go, bo każ­de zda­nie, któ­re ukła­dał, wy­pa­ro­wa­ło przy pierw­szej kon­fron­ta­cji z daw­nym przy­ja­cie­lem.

– Mamo, co to za miej­sce? Nie umiem wło­skie­go. – Usły­szał an­giel­ski z lek­kim, nie­zna­nym mu ak­cen­tem. Głos był tak cu­dow­nie słod­ki, że chcia­ło­by się słu­chać go do snu każ­de­go dnia. Aniel­ska bar­wa.

Od­wró­cił się na­tych­miast. Ta dziew­czy­na wła­śnie szła przy boku ko­bie­ty. Mia­ła mięk­kie azja­tyc­kie rysy, cu­dow­ne, nie­co sko­śne oczy, któ­re jed­nak były błę­kit­ne, zu­peł­nie nie­spo­ty­ka­ne u Azja­tek, i do tego te wło­sy: świe­cą­cy blond, nie­mal­że tak bla­dy jak oczy Ga­brie­la, choć mniej zło­ci­sty. Po­pra­wił so­bie ko­szul­kę i tor­bę na ra­mie­niu. Od­su­nął my­śli o Vi­scon­tim i sku­pił się na dziew­czy­nie. Sta­nął tuż za nią w ko­lej­ce. Na­wet nie spraw­dził, co to za ko­lej­ka. Chciał pod­słu­chać cho­ciaż imię nie­zna­jo­mej, bo wie­dział, że wte­dy ją znaj­dzie w ne­cie. Dru­giej ta­kiej z pew­no­ścią próż­no by mu było szu­kać. Była tak nie­zwy­kle orien­tal­na, że nie­mal­że nie­rze­czy­wi­sta. Go­rącz­ko­wo my­ślał, jak zwró­cić uwa­gę dziew­czy­ny na sie­bie, gdy dru­ga ko­bie­ta od­wró­ci­ła się do nie­go i rzu­ci­ła mu peł­ne dez­apro­ba­ty spoj­rze­nie. Po­krę­ci­ła gło­wą z obu­rze­niem. Will zmarsz­czył brwi i ro­zej­rzał się. Skrzy­wił się i miał ocho­tę pal­nąć się w gło­wę. To była ko­lej­ka do dam­skiej ła­zien­ki. Prze­pro­sił i szyb­ko od­szedł, za­sta­na­wia­jąc się, w jaki jesz­cze spo­sób może zro­bić z sie­bie klau­na.

Wró­cił na kam­pus zu­peł­nie wy­koń­czo­ny. Wszedł do głów­ne­go holu. Ktoś po­my­ślał, że trze­ba oczy­wi­ście po­ka­zać na­wią­za­nia do kul­tu­ry eu­ro­pej­skiej, więc wrzu­co­no tu wszyst­ko: od bi­zan­tyj­skich sym­bo­li, po­przez skan­dy­naw­skie ba­rier­ki, na bo­ga­tym su­fi­cie ba­ro­ko­wym koń­cząc. Two­rzy­ło to z pew­no­ścią uni­kal­ne, ale fa­tal­ne wnę­trze, któ­re­go szcze­rze nie lu­bił. Aka­de­mik mie­ścił się na wy­jeź­dzie z mia­sta, oto­czo­ny był ska­li­stym kra­jo­bra­zem wśród spa­lo­nych traw śród­ziem­no­mor­skich. Cho­ciaż nie­któ­rzy mie­li pięk­ny wi­dok, on nie miał na co li­czyć. Sta­nął przy oknie wy­cho­dzą­cym na pla­cyk, gdzie gło­śni stu­den­ci pili al­ko­hol, mimo że nie mi­nę­ło po­łu­dnie, i za­trza­snął okien­ni­ce, żeby nie wpa­da­ło ostre wło­skie słoń­ce. Opadł na łóż­ko i za­mknął oczy. Nim na do­bre usnął, ktoś za­pu­kał do jego drzwi. Się­gnął ręką do klam­ki i na­ci­snął ją, nie ru­sza­jąc się na­wet – drzwi otwo­rzy­ły się do środ­ka. Nie wi­dział, kto wszedł, aż głos go zdra­dził.

– Wil­lia­mie, nie było cię dzi­siaj na po­ran­nej se­sji – po­wie­dział dok­tor Co­sta, krzy­żu­jąc ra­mio­na na pier­si.

– To do­sko­na­łe spo­strze­że­nie, dok­to­rze – rzu­cił ką­śli­wie, uno­sząc oczy ku bia­łe­mu su­fi­to­wi.

– Nie będę to­le­ro­wać two­jej sa­mo­wol­ki Wil­lia­mie! Je­steś stu­den­tem, ale masz zo­bo­wią­za­nia. Two­je umie­jęt­no­ści mu­szą być pod sta­łą kon­tro­lą spe­cja­li­stycz­ną, ina­czej nam tu zgo­tu­jesz hu­ra­gan!

– Po­zwól, dok­to­rze, że spoj­rzę przez okno. – Wstał, by otwo­rzyć sze­ro­ko okien­ni­ce. – Pro­szę! Mamy cho­ler­ne czter­dzie­ści stop­ni i ani gra­ma desz­czu! My­ślę, że mam peł­ną kon­tro­lę i nie mu­szę być co­dzien­nie na se­sji. W zu­peł­no­ści wy­star­czy co dru­gi dzień!

– O tym ja de­cy­du­ję, Wil­lia­mie. Nie było wy­pad­ku od roku i chcę ten stan rze­czy utrzy­mać– po­wie­dział ła­god­niej.

Will prych­nął. Nie było też jego od roku i wła­śnie to spra­wia­ło, że żyło mu się nad­zwy­czaj bez­stre­so­wo.

– Co się sta­ło, Wil­lia­mie? – Dok­tor się za­nie­po­ko­ił.

Chło­pak wes­tchnął i opadł z po­wro­tem na łóż­ko.

– Je­stem zmę­czo­ny. Do tego… wró­cił Ga­briel.

– Pan Ga­briel Vi­scon­ti? To, że wa­sze ścież­ki się ro­ze­szły, nie zna­czy, że masz być po­dob­nie roz­draż­nio­ny jego obec­no­ścią. Pa­mię­taj, że to jego ro­dzin­ne stro­ny. Było kwe­stią cza­su, kie­dy wró­ci. Mia­łeś mnó­stwo se­sji przy­go­to­waw­czych. Wa­sza waśń nie po­win­na wpły­wać na twój stan psy­cho­fi­zycz­ny. Je­steś po­nad po­dob­ne uczu­cia.

Will miał ocho­tę we­zwać ten hu­ra­gan, by­le­by tyl­ko dok­tor się za­mknął. Uczest­nic­two w pro­jek­cie OME­GA dało mu świet­ny start, ale licz­ba nie­do­czy­ta­nych gwiaz­dek sta­le go plą­ta­ła. Pro­gram sam w so­bie był tak do­sko­na­ły, że Will po­wi­nien był się do­my­ślić, że bę­dzie z nim coś nie tak. Za­kwa­te­ro­wa­nie, sty­pen­dium na uczel­ni dla ge­niu­szy, na­wet wy­ży­wie­nie i kie­szon­ko­we, z któ­re­go mógł so­bie od­kła­dać na wy­ma­rzo­ne Du­ca­ti Mon­ster, szko­da, że „po­ra­dy u spe­cja­li­sty” oka­za­ły się obo­wiąz­ko­we, po­dob­nie jak „se­sje” oraz „le­cze­nie”. Te­raz sie­dział, słu­cha­jąc dok­to­ra jed­nym uchem i za­sta­na­wia­jąc się, jak mógł być aż tak na­iw­ny.

– Wiem, spo­tka­li­śmy się w sa­mo­lo­cie. Na­sza roz­mo­wa była… nor­mal­na – po­wie­dział, li­cząc w my­ślach, któ­ry to już raz oszu­ku­je dok­to­ra.

Na szczę­ście dok­tor nie miał umie­jęt­no­ści Ga­brie­la, dla­te­go ni­cze­go nie po­dej­rze­wał. Uśmiech­nął się więc sze­ro­ko na te wie­ści.

– Może chcesz o tym po­roz­ma­wiać? Ty za­czą­łeś roz­mo­wę czy on?

– Nie chcę. Nie ma o czym, tyl­ko wy­mie­ni­li­śmy grzecz­no­ści. – Pró­bo­wał po­roz­ma­wiać z dok­to­rem o ro­dzi­nie Vi­scon­ti tyl­ko raz. Nie za­mie­rzał dru­gi raz po­peł­niać tego błę­du.

– Może uda ci się za­przy­jaź­nić z kimś z no­we­go na­bo­ru. Dzi­siaj wy­lą­do­wa­ła nowa ko­le­żan­ka, któ­ra bę­dzie czę­ścio­wo tu miesz­kać. Pro­szę, spró­buj jej nie igno­ro­wać. Daj jej po­znać na­szą spo­łecz­ność. To bę­dzie do­sko­na­łe ćwi­cze­nie za­rów­no dla cie­bie, jak i dla niej. Jest skom­pli­ko­wa­na, nie­co stra­chli­wa.

Spoj­rzał czuj­nie na dok­to­ra. Czyż­by?! Wła­ści­wie… za­wsze uwa­żał, że za każ­de zło w ży­ciu przy­szy­ko­wa­ne jest do­bro, więc sko­ro wró­cił Vi­scon­ti, to może tą nową jest owa pa­sa­żer­ka lotu? Na samą myśl uśmiech­nął się sze­ro­ko. Le­karz zmarsz­czył brwi, ale nie sko­men­to­wał tego, za­pew­ne ocze­ku­jąc, że sam to wy­ja­śni. Nie za­mie­rzał, ale od­po­wia­dał na py­ta­nia o sa­mo­po­czu­cie i rów­no­wa­gę emo­cjo­nal­ną. W pew­nym mo­men­cie Co­sta na­wet wy­cią­gnął z nie­go in­for­ma­cję, że chwi­lo­wo stra­cił nad sobą pa­no­wa­nie w obec­no­ści Ga­brie­la.

Nowa stu­dent­ka… Cie­szył się, że Vi­scon­ti nie może miesz­kać w aka­de­mi­ku i nie wi­dzi obec­nie jego my­śli. Miał­by po­żyw­kę.

Gabriel Visconti

Po­dróż do po­sia­dło­ści ro­dzin­nej była luk­su­so­wa i peł­na wy­gód. Giu­lia wy­sła­ła mu osiem wia­do­mo­ści, od ma­łej Do­lce do­sta­wał też dzie­siąt­ki na­kle­jek na wszyst­kie ko­mu­ni­ka­to­ry. Uśmiech­nął się do ekra­nu, pa­trząc na księż­nicz­kę Mu­lan z jej ma­łym smo­kiem wy­sy­ła­ją­cych ser­dusz­ka w jego stro­nę. Je­chał w to­wa­rzy­stwie trzech uzbro­jo­nych ochro­nia­rzy, wi­dział przez szy­bę lu­ster­ko. Za ich sa­mo­cho­dem je­chał ko­lej­ny, przed – na­stęp­ny. Wjeż­dżał jak pre­zy­dent.

– Si­gno­re An­ge­lo? Czy wszyst­ko w po­rząd­ku? Cze­goś ci po­trze­ba? – spy­tał ten po pra­wej.

Ga­briel le­d­wie go ko­ja­rzył. Gdy wy­jeż­dżał, nie był ni­kim szcze­gól­nym. Mu­siał zro­bić coś praw­dzi­wie spek­ta­ku­lar­ne­go pod jego nie­obec­ność, że mat­ka po­zwo­li­ła mu ochra­niać syna.

– Wszyst­ko do­brze – rzu­cił, za­glą­da­jąc czuj­nie w my­śli męż­czy­zny. W jego umy­śle pa­no­wa­ła głów­nie chęć wy­ka­za­nia się. Za­sta­na­wiał się, czy wcho­dzić do środ­ka z mło­dym Vi­scon­tim, czy zo­stać na ze­wnątrz. Nie był pe­wien, co zo­sta­nie le­piej ode­bra­ne, a Ga­briel uznał w my­ślach, że to nie mia­ło więk­sze­go zna­cze­nia.

Dru­gi z ochro­nia­rzy to sta­ry druh ojca. Był sku­pio­ny na ob­ser­wo­wa­niu te­re­nu. Je­dy­ne, o czym my­ślał, to ho­nor, ja­kie­go do­świad­czył, że może je­chać z nim sa­mo­cho­dem. Kie­row­ca głów­nie się roz­glą­dał i ana­li­zo­wał dro­gę. Jed­nak był jesz­cze ten ostat­ni. Jego my­śli two­rzy­ły cha­os. Ga­briel nie­mal­że się wzdry­gnął, gdy w nie wnik­nął.

„Bła­gam, to moje dziec­ko, nie za­bie­raj­cie jej, pro­szę”. Dru­gi męż­czy­zna, ktoś krzy­czał we­wnątrz my­śli. Cien­ki, wy­so­ki gło­sik: „Ta­to­oo!!!”. „Wy­dasz nam chło­pa­ka Vi­scon­tie­go, a dziew­czyn­ka wró­ci do cie­bie”. „Moja mała, moja mała. Boże, co oni jej ro­bią!?”.

Ga­briel pa­trzył na nie­go w sku­pie­niu. Męż­czy­zna za­uwa­żył to i szyb­ko uciekł wzro­kiem. Było jed­nak za póź­no. Uchwy­cił nić kon­tak­tu. Bra­my umy­słu sta­nę­ły otwo­rem. Ob­ra­zy się po­ko­lo­ro­wa­ły, na­bra­ły dźwię­ków.

„Niech anio­ło­wie mają mnie w opie­ce. Boss mnie za­bi­je, ale moja ma­lut­ka, mój anio­łek. To tyl­ko je­den raz. Je­den raz”.

Ob­raz na­brał kształ­tów.

Re­wol­wer przy jego boku. „Mu­szę, mu­szę, mu­szę”.

Ga­briel uśmiech­nął się do męż­czy­zny bez we­so­ło­ści, gdy w jego umy­śle do­strzegł kla­row­ną, peł­ną barw de­cy­zję. Niby przy­pad­kiem do­tknął jego za­ci­śnię­tej pię­ści. Wstrzą­snął nim na chwi­lę cha­os, jaki pa­no­wał w my­ślach tego czło­wie­ka.

– Nie wy­cią­gniesz bro­ni. Nie sta­niesz prze­ciw­ko fa­mig­ghia. To jest two­je pra­gnie­nie. – Roz­kaz wpły­nął w umysł i ukształ­to­wał się. Wpływ za­lał wolę. Ga­briel dla pew­no­ści zer­k­nął jesz­cze w jego my­śli. Za­bar­wi­ły się mocą te­le­pa­ty. Męż­czyź­nie za­czę­ła drżeć war­ga, gdy wje­cha­li na te­ren po­sia­dło­ści.

Ochro­nia­rze wy­szli pierw­si, po chwi­li wy­pusz­czo­no Ga­brie­la. Na pod­jeź­dzie stał Fa­bio. Daw­ny kom­pan dzie­cię­cych za­baw pa­trzył na nie­go z praw­dzi­wą i szcze­rą ra­do­ścią, cho­ciaż po­zo­stał pro­fe­sjo­nal­nie po­waż­ny. Ga­briel mu­snął jego my­śli.

An­ge­lo wró­cił. W koń­cu!

Wy­mie­ni­li się jed­nym, krót­kim spoj­rze­niem. Nie było uści­sków, ani na­wet uśmie­chów. Nie byli już dzieć­mi, a za­ży­łość zmie­ni­ła się w lo­jal­ność. Su­ro­wą, ale cie­płą. Przy­ja­ciel stał się jego żoł­nie­rzem. Na każ­dy roz­kaz.

– Fa­bio, weź tego ze sobą na tyły – po­wie­dział, a ten na­tych­miast pod­szedł do męż­czy­zny.

Ga­briel wes­tchnął cięż­ko. Nie tak miał wy­glą­dać jego po­wrót. Na­wet nie prze­szedł pro­gu domu, a już mu­siał czy­ścić ro­dzin­ne sze­re­gi ze zdraj­ców.

Wszedł przez duże po­dwój­ne drzwi w to­wa­rzy­stwie ochro­nia­rzy.

– An­ge­lo! – wy­krzyk­nę­ła mat­ka. Była w pięk­nej su­kien­ce z je­dwa­biu, dzię­ki któ­rej wy­glą­da­ła jak wy­ję­ta z ma­ga­zy­nu hi­sto­rycz­ne­go. Czar­ne wło­sy po­prze­pla­ta­ne si­wi­zną spły­wa­ły jej gru­bym war­ko­czem aż do pasa. Roz­sze­rzy­ła bla­de ra­mio­na.

– Mà, qu­an­tu mi nni man­càsti!1 – przy­wi­tał się, uśmie­cha­jąc się lek­ko do mat­ki, któ­ra po­de­szła do nie­go za­ska­ku­ją­co szyb­kim kro­kiem. Schy­lił się i uca­ło­wał jej po­licz­ki. Ich cery mo­gły­by dyk­to­wać ko­lor mar­mu­rom w sta­rych po­są­gach. To po niej odzie­dzi­czył od­cień skó­ry, na­wet w upa­łach Sy­cy­lii słoń­cu rzad­ko uda­wa­ło się go opa­lić na tyle, by nie stra­szył bie­lą, a ostat­ni rok spę­dził w desz­czo­wym miej­scu, gdzie czę­ścią kul­tu­ry jest bla­dość.

Mat­ka ob­da­rzy­ła go su­ro­wym, czar­nym spoj­rze­niem. Była jed­ną z nie­licz­nych osób, któ­re nie bały się pa­trzeć mu w oczy, choć wciąż wy­czu­wał w jej my­ślach nie­pew­ność.

– Wy­do­ro­śla­łeś. To do­brze. – Do­tknę­ła jego po­licz­ka. Jej ręka była twar­da. Zmarszcz­ki wo­kół oczu po­głę­bił sze­ro­ki uśmiech, któ­ry jed­nak nie­pew­nie za­go­ścił w jej oczach. – Tò pa­tri t’aspèt­ta2.

Kiw­nął jej gło­wą i od­szedł w stro­nę ga­bi­ne­tu ojca.

Wszedł do środ­ka. W po­wie­trzu czuć było ty­toń. Nie po­zwo­lił so­bie jed­nak na skrzy­wie­nie się. Nie w obec­no­ści ojca i jego do­rad­ców.

– An­ge­lo! W koń­cu! A no­stra fa­mig­ghia è cchiù for­ti qu­an­nu si cca!3– Oj­ciec przy­wo­łał go ge­stem.

Ukło­nił się krót­ko.

– Oj­cze, wró­ci­łem, by ci lo­jal­nie słu­żyć. – Szyb­ko prze­biegł wzro­kiem po twa­rzy ro­dzi­cie­la. Był twar­dym męż­czy­zną, ogo­rza­łym i za­dba­nym. Gdy­by nie pa­lił, z pew­no­ścią był­by wciąż przy­stoj­ny. Jed­nak na­łóg od­ci­snął pięt­no na jego zwy­kle pięk­nej, lek­ko śnia­dej ce­rze i za­brał jej zło­ci­stość, a kru­czym wło­som blask.

– Mój An­ge­lo wresz­cie w domu, by wzmoc­nić ro­dzi­nę. Cze­ka­li­śmy na cie­bie i wie­ści, któ­re ze sobą przy­wio­złeś. – Uści­snął moc­no dłoń syna i po­pa­trzył na nie­go z dumą.

Ga­briel prze­pły­nął przez my­śli ojca.

Wresz­cie wró­cił. Tak się ba­łem, że go tam za­bi­ją albo za­trzy­ma­ją. Don­na bę­dzie naj­szczę­śliw­sza. Zmie­nił się chło­pak. Wy­do­ro­ślał. Ma mę­ski wzrok. Do­brze, bar­dzo do­brze.

Ga­briel nie za­re­ago­wał na my­śli ojca. Były peł­ne cie­pła, ale wie­dział, że ten nie­na­wi­dzi, gdy uży­wa na nim swo­jej umie­jęt­no­ści, więc skrzęt­nie ukry­wał, że kie­dy­kol­wiek śmiał spró­bo­wać. Choć Fran­ce­sco ko­chał swo­je dzie­ci, po­tra­fił być bez­względ­ny na­wet dla nich i Ga­briel się o tym kie­dyś dość bo­le­śnie prze­ko­nał.

Wszy­scy naj­bliż­si współ­pra­cow­ni­cy ojca za­czę­li się z nim wi­tać. Wi­dział w ich my­ślach strach, po­dziw, lo­jal­ność i pla­ny. Ża­den nie wy­ka­zał chę­ci zdra­dy, więc gdy wy­szli, po­krę­cił gło­wą z stro­nę ojca.

– Czy­ści jak łza.

Oj­ciec wstał i ob­jął go po żoł­nier­sku.

– Mój An­ge­lo, tak się cie­szę, że cię wi­dzę zno­wu w domu. Ro­dzi­na cię po­trze­bu­je.

– Za­wsze, by po­móc. – Wy­krzy­wił war­gi w uśmie­chu.

Oj­ciec po­ło­żył mu dło­nie na ra­mio­nach.

– Je­steś taki bla­dy, mu­sisz zła­pać tro­chę sy­cy­lij­skie­go słoń­ca. Masz tę skó­rę po mat­ce. Cho­ciaż wła­ści­wie dzię­ki niej ją wy­bra­łem. Jest coś nie­zwy­kłe­go w ta­kiej bla­do­ści. Sio­stry osza­le­ją ze szczę­ścia, jak cię zo­ba­czą. Od po­nad ty­go­dnia się przy­go­to­wu­ją do two­je­go po­wro­tu. Giu­lia zor­ga­ni­zo­wa­ła na­wet ja­kiś ban­kiet. Tyl­ko nie mów, że ci wy­ga­da­łem. Mam na­dzie­ję, że wró­cisz na uczel­nię, bo mu­sisz zdo­być ty­tuł.

– Oczy­wi­ście, oj­cze, nie za­wio­dę cię.

– Wiem, że nie! Wszy­scy, ale nie mój An­ge­lo. Po­wiedz te­raz, nim po­zwo­lę na dzie­siąt­ki uści­sków i pi­sków two­im sio­strom, co uda­ło ci się usta­lić w Chi­nach?

Ga­briel na­lał im obu po kie­li­chu wina i usiadł na fo­te­lu na­prze­ciw­ko ojca.

– Są skłon­ni, by nas wspo­móc i współ­pra­co­wać, ale to trud­ny te­ren. Je­den z tam­tej­szych bos­sów ma kło­pot na­tu­ry ro­dzin­nej. Jego żona ucie­kła z cór­ką. Nie wi­dział ich pięt­na­ście lat. Zda­je się, że cór­ka po­win­na być mniej wię­cej w moim wie­ku. Po­noć ucie­kły do Eu­ro­py. Otrzy­ma­łem in­for­ma­cję, że spo­tka się ze mną on­li­ne, by prze­ka­zać mi po­trzeb­ne dane. Jak od­zy­ska­my cór­kę i żonę, ogło­si ofi­cjal­ną więź mię­dzy na­szą ro­dzi­ną a tam­tej­szą ko­mór­ką. To wiel­ki czło­wiek, któ­ry ma nie­bez­piecz­ne skłon­no­ści, lu­bu­je się w ha­zar­dzie i zaj­mu­je się prze­rzu­ta­mi. Choć sam jest czy­sty, to jego syn nie stro­ni od bia­łe­go prosz­ku. Są­dzę, że jest to je­den z po­wo­dów, dla któ­rych te­raz de­spe­rac­ko szu­ka cór­ki. Syn, któ­ry miał dzie­dzi­czyć, oka­zał się nic nie­war­tym ćpu­nem, a dru­gi zgi­nął pod­czas na­lo­tu tam­tej­szych służb.

– Jego ro­dzi­na upad­nie.

– Chy­ba że znaj­dzie­my cór­kę.

– Ko­bie­ta jako boss? Są­dzisz, że na to po­zwo­lą? Za­bi­ją ją prę­dzej, niż jej po­słu­cha­ją. – Oj­ciec po­wie­dział to to­nem, któ­ry Ga­brie­lo­wi się nie spodo­bał. To, że Giu­lia nie była na­wet bra­na pod uwa­gę jako kan­dy­dat­ka na za­stęp­stwo Fran­ce­sco, sta­le ją bo­la­ło i mia­ła o to dużo żalu do ojca. On to wie­dział, za­sta­na­wiał się tyl­ko, czy tata też to ro­zu­miał.

– Róż­nią się od na­szych sze­re­gów po­dej­ściem do płci pięk­nej Ko­bie­ty po­tra­fią być na­wet w sa­mym środ­ku ak­cji. Ale fak­tem jest, że rzad­ko ko­bie­ta sta­je się kimś zna­czą­cym, a nasz przy­ja­ciel zaj­mu­je wy­so­kie sta­no­wi­sko.

Oj­ciec po­ki­wał gło­wą z re­spek­tem.

– Do­sko­na­le. Je­śli jest w na­szej stre­fie, znaj­dzie­my dziew­czy­nę i jej mat­kę. To nie po­win­no być trud­ne.

– Na ra­zie pro­po­nu­je umo­wę han­dlo­wą i wza­jem­ne wspar­cie.

– To pra­wie jak so­jusz.

– Pra­wie. – Dał na­cisk na to sło­wo.

Oj­ciec się za­my­ślił.

– Po­win­ni­śmy zor­ga­ni­zo­wać spo­tka­nie u nas. Ty by­łeś tam cho­ler­ny rok, czas na nich.

– Od­wdzię­czą się, to Tria­da. Dla nich sło­wo jest waż­ne.

– I do­brze. Opo­wiesz mi wszyst­ko po przy­wi­ta­niu sióstr, bo je­stem pe­wien, że lada chwi­la wy­wa­żą drzwi. Ach! An­ge­lo… spró­buj po­roz­ma­wiać z bra­tem. Co­raz trud­niej zmu­sić go do cze­go­kol­wiek in­ne­go poza prze­mo­cą, a to nie z tego sły­nie na­sza ro­dzi­na, ale z tę­gich głów. Przy­po­mnij mu o tym.

Ga­briel uśmiech­nął się lek­ko.

– Wiesz, że je­stem ostat­nią oso­bą, któ­ra po­win­na mu pra­wić mo­ra­ły, oj­cze. Je­stem ży­wym przy­po­mnie­niem, że nie jest…

– Wiem, że cie­bie i two­je sio­stry ze­sła­li sami anio­ło­wie, by dać nam wła­dzę i po­tę­gę, ja­kiej nie ma ża­den inny ród. Na­sze wię­zy są moc­niej­sze niż kie­dy­kol­wiek. Twój brat też ma rolę. Po pro­stu inną, w bo­skich pla­nach. Czas mu to przy­po­mnieć, za­nim zu­peł­nie stra­ci mój re­spekt.

Ga­briel za­drżał lek­ko, gdy usły­szał ton ostat­nie­go zda­nia. Czy oj­ciec su­ge­ro­wał…? Nie, to nie było moż­li­we. Ko­chał swo­je dzie­ci. Zer­k­nął na ojca. Nie do koń­ca ro­zu­miał re­li­gij­ność ro­dzi­cie­la, ale nie śmiał ni­g­dy jej kwe­stio­no­wać. Płyn­nie wsu­nął się w my­śli scho­wa­ne pod czar­ną, lek­ko si­wie­ją­cą czu­pry­ną.

Cho­ler­ny Mar­co, miał się zja­wić na przy­wi­ta­niu bra­ta, zno­wu się za­lał w tru­pa. Dla­cze­go on je­den, i to naj­star­szy, wy­szedł tak sła­by?! Le­piej już by było, aby się ni­g­dy nie na­ro­dził. Robi same pro­ble­my. A mała Do­lce na to wszyst­ko pa­trzy. Dziw­ki, al­ko­hol i nar­ko­ty­ki, po­tem roz­bo­je, i koń­czy się tym, że moja bied­na Va­len­ti­na musi wszyst­ko przy­kry­wać. Ale mój An­ge­lo wró­cił. On za­pa­nu­je nad bra­tem i bę­dzie do­brze. Kie­dyś się tak ko­cha­li.

„Kie­dyś”. Ga­briel aż za do­brze znał to sło­wo. Kie­dyś Wil­liam był jego przy­ja­cie­lem. Kie­dyś Mar­co był jego wiel­kim, star­szym bra­tem, któ­ry go chro­nił. Kie­dyś nie wie­dział, że po­tra­fi wła­dać czy­imś umy­słem. Te­raz jed­nak wszyst­kie „kie­dyś” roz­bi­ły się u stóp jego jaź­ni.

– Po­sta­ram się mu po­móc zro­zu­mieć, jak waż­ną war­to­ścią jest na­sza ro­dzi­na – po­wie­dział i za­ci­snął zęby.

– Mo­żesz iść.

– Dzię­ku­ję, oj­cze.

– An­ge­lo! Do­brze, że wró­ci­łeś – po­wie­dział mięk­ko oj­ciec, gdy Ga­briel prze­kra­czał próg.

Gdy tyl­ko wy­szedł z ga­bi­ne­tu ojca, coś ude­rzy­ło go w nogi i nie­mal­że stra­cił rów­no­wa­gę. Spoj­rzał w dół. Mała głów­ka z bu­rzą lo­ków.

– Me nicu ciu­ruz­zu, qu­an­tu mi man­càsti!4 Tę­sk­ni­łem za tobą, Do­lce.

Dziew­czyn­ka skie­ro­wa­ła na nie­go swo­je nie­mal­że czar­ne oczy i unio­sła ra­mio­na w górę, a on za­śmiał się i wziął ją na ręce.

– Jaka zro­bi­łaś się cięż­ka!

– Nie cięż­ka! Duża! – od­po­wie­dzia­ła słod­kim gło­sem. – An­ge­lo, tę­sk­ni­łam! Nie wol­no ci zo­sta­wiać mnie na tak dłu­go!

Ga­briel moc­niej ją przy­tu­lił i wtu­lił gło­wę w jej gę­ste loki. Za­wsze pach­nia­ły kwia­tem po­ma­rań­czy tak in­ten­syw­nie, jak­by cały dzień spę­dza­ła, mo­cząc je w olej­kach.

– Po­każ się bra­tu – po­wie­dział, od­chy­la­jąc się.

Pa­trzy­ły na nie­go z bli­ska duże oczy oko­lo­ne dłu­gi­mi rzę­sa­mi ko­lo­ru wę­gla. Mia­ła zło­ci­stą cerę ojca za­miast bla­do­ści mat­ki. Do­strzegł, że usta ma po­ma­lo­wa­ne ró­żo­wą szmin­ką, a na po­licz­kach mie­ni się lek­ko bro­kat.

– Cu­dow­nie się po­ma­lo­wa­łaś! Wy­glą­dasz jak księż­nicz­ka!

– Na twój przy­jazd! A ja znam se­kret!

Ga­briel wpa­try­wał się w nią. Uwiel­biał prze­by­wać w to­wa­rzy­stwie jej my­śli. Były tak nie­win­ne, słod­kie i pro­ste. Nie mu­siał się sku­piać, by wi­dzieć wy­raź­nie kształ­ty i ko­lo­ry. Rok tego nie zmie­nił. Pły­wał wśród jej ra­do­ści, wi­dział wy­raź­nie, jak prze­peł­nia ją pra­gnie­nie ba­wie­nia się z nim, po­ka­za­nia mu swo­ich no­wych la­lek i ulu­bio­nych ba­jek.

– Se­kret? I jaki to se­kret, moja księż­nicz­ko?

Po­ło­ży­ła dło­nie na jego po­licz­kach i moc­no go po­ca­ło­wa­ła w czo­ło.

– Se­kret nie był­by se­kre­tem, gdy­byś go znał! Cchiù pa­cen­zia, fra­ti miu, An­ge­lo5. – Ki­wa­ła swo­im ma­łym pal­cem przed jego twa­rzą, ro­biąc przy tym su­ro­wą minę.

– Masz ra­cję! A za­raz pój­dziesz i od­kry­jesz wie­le se­kre­tów, któ­re skry­wa­ją moje wa­liz­ki.

Jej oczy roz­sze­rzy­ły się rap­tow­nie i za­pło­nę­ły ogniem ra­do­ści.

– Będę mo­gła?! – spy­ta­ła, drżąc z nie­cier­pli­wo­ści.

– Sì, pre­stu... ma pa­cen­zia, pic­ci­rid­da mia!6 – prze­ko­ma­rzał się, prze­peł­nio­ny ra­do­ścią i spo­ko­jem.

Pac­nę­ła go. Jej cię­żar był mu tak miły w ra­mio­nach, że nie umiał się nie uśmie­chać. Tak bar­dzo tę­sk­nił za małą Do­lce, że te­raz, gdy wresz­cie mógł po­czuć ją przy so­bie, nie umiał my­śleć o ni­czym in­nym, jak o uldze, że dziew­czyn­ka nie sta­ła się ostra i twar­da, a wciąż jest słod­ka i nie­win­na. Za­krę­cił się z nią, trzy­ma­jąc ją wy­so­ko nad gło­wą. Roz­ko­szo­wał się jej gło­śnym śmie­chem. Ten dźwięk to ko­lej­na rzecz, za któ­rą tak moc­no tę­sk­nił w da­le­kich Chi­nach.

– Do­lce, zo­staw An­ge­lo na chwi­lę! Daj mi tak­że się przy­wi­tać z bra­tem.

Na dźwięk ko­bie­ce­go gło­su Ga­briel od­wró­cił się na­tych­miast. Po scho­dach scho­dzi­ła ko­bie­ta, któ­ra była jego naj­ser­decz­niej­szym przy­ja­cie­lem, jego wspar­ciem i była mu bliż­sza niż samo jego ser­ce. Pa­trzył ocza­mi peł­ny­mi cie­pła na Giu­lię w śnież­nej su­kien­ce, któ­rą jej ku­pił na jed­nym z wy­jaz­dów do Pa­ry­ża. Jej kru­cze wło­sy upię­te były na mo­dłę grec­ką, a w uszach dzwo­ni­ły ci­cho dłu­gie kol­czy­ki, któ­rych zło­te pną­cza koń­czy­ły się tuż nad jej od­kry­tym ra­mie­niem.

– Mu­sisz mi dać się przy­wi­tać z sio­strą, Do­lce. – Po­ca­ło­wał dziew­czyn­kę w po­li­czek. Ta zmarsz­czy­ła brwi i moc­niej się w nie­go wtu­li­ła.

– Ja je­stem two­ją sio­strą! – po­wie­dzia­ła z upo­rem, nie pusz­cza­jąc jego szyi.

Za­śmiał się.

– Giu­lio, wy­glą­dasz prze­pięk­nie!

Po­de­szła do nie­go po­wo­li, jak kró­lo­wa.

– Tak bar­dzo tę­sk­ni­łam, An­ge­lo. Je­steś po­ło­wą mega ser­ca, bez cie­bie nie bije, jak po­win­no. Do­lce, daj mi w koń­cu się przy­wi­tać z bra­tem! – skar­ci­ła żar­to­bli­wie sio­strę.

Mała zro­bi­ła minę, jak­by chcia­ła pro­te­sto­wać.

– Jak bę­dziesz grzecz­na, to po­zwo­lę ci otwo­rzyć jed­ną tor­bę! – rzu­cił Ga­briel, do­ty­ka­jąc jej no­ska.

– No do­brze… – zgo­dzi­ła się, peł­na żalu, i po­zwo­li­ła się od­sta­wić na pod­ło­gę, a po­tem od razu po­bie­gła na górę, krzy­cząc, że za­raz po­ka­że mu swo­ją ulu­bio­ną nową lal­kę.

Giu­lia wska­za­ła mu wyj­ście na ogród z tyłu po­sia­dło­ści, gdzie ro­sły hi­bi­sku­sy. Ich za­pach i wszech­obec­ny ko­lor za­le­wa­ły każ­dy cal tyłu domu. Ga­briel z przy­jem­no­ścią ode­tchnął za­pa­chem ogro­du. Sier­pień był ulu­bio­nym mie­sią­cem mat­ki i Giu­lii wła­śnie dzię­ki temu miej­scu. Obie za­ma­wia­ły na­sio­na naj­do­sko­nal­szych hi­bi­sku­sów, by cie­szyć oczy ich kwit­nie­niem każ­de­go sierp­nia.

Gdy tyl­ko zna­leź­li się w gąsz­czu kwia­tów i ro­ślin, Giu­lia przy­war­ła do jego klat­ki i uło­ży­ła na niej swo­ją gło­wę. Jej ra­mio­na ob­ję­ły go w pa­sie.

– Och, An­ge­lo, bez cie­bie to miej­sce jest jak cmen­tarz. Tak się cie­szę, że wró­ci­łeś. – Usły­szał w jej to­nie wil­got­ne nuty. Pła­ka­ła.

Się­gnął do jej umy­słu. Ten, jak za­wsze, przy­jął go jak ho­no­ro­we­go go­ścia.

Mój An­ge­lo wró­cił. Te­raz wszyst­ko się już uło­ży. Po­mo­że ro­dzi­nie, damy radę.

– Co się dzie­je, Giu­lio? – Po­wo­li gła­dził jej od­kry­te ple­cy.

Sio­stra ode­rwa­ła się od nie­go i spoj­rza­ła mu w oczy za­pra­sza­ją­co. Wnik­nął głę­biej w jej umysł.

Mar­co stał się nie­bez­piecz­ny. Sza­le­je. Mu­sisz go po­wstrzy­mać, nim zruj­nu­je na­szą re­pu­ta­cję. Do tego co­raz moc­niej na­ci­ska na nas Ndran­ghe­ta. Chwi­lo­wy po­kój się koń­czy. Mat­ka nie może zła­pać kon­tak­tu z nową żoną bos­sa. Ja tak­że pró­bo­wa­łam, ale Mar­co wszyst­ko zni­we­czył i te­raz za­rów­no Cosa No­stra pa­trzy na nas z nie­chę­cią, że ze­rwa­li­śmy po­kój, jak i Ndran­ghe­ta. Do tego po­ja­wił się nowy mi­ni­ster w rzą­dzie. Jest fa­na­ty­kiem i za­przy­siągł znisz­czyć nas wszyst­kich. Nie chce się ukła­dać. An­ge­lo, nie je­ste­śmy bez­piecz­ni, już nie.

Ga­briel, błą­dząc po my­ślach sio­stry, za­wsze do­zna­wał od­prę­że­nia. Bliź­niacz­ka była jego do­peł­nie­niem i za każ­dym ra­zem wpusz­cza­ła go do umy­słu bez opo­rów. Wi­dział, jak przy­gry­zła war­gę. Znak, że jest bar­dzo zde­ner­wo­wa­na. Lek­ko prze­chy­lił gło­wę i pa­trzył na li­nię jej oczu pod­kre­ślo­ną moc­ną kred­ką.

– Co się dzie­je z Mar­co? Wi­dzę, że coś pró­bu­jesz przede mną ukryć, na­wet w my­ślach.

Jej my­śli za­czę­ły na­bie­rać ja­skra­wych barw.

„Nie, Mar­co, osza­la­łeś?! Je­steś pi­ja­ny! Mu­sisz się ukryć, za­nim oj­ciec cię znaj­dzie! Ty idio­to! Przez cie­bie wszyst­kich nas za­bi­ją!” Mar­co pod­szedł do niej szyb­ko z za­ci­śnię­tą pię­ścią…

Ga­briel drgnął, gdy zo­ba­czył resz­tę wspo­mnie­nia.

– Za­bi­ję go. – Za­brzmiał lo­do­wa­to, ale spo­koj­nie. Jak­by wła­śnie oznaj­miał pro­sty fakt.

– Nie, An­ge­lo! Pro­szę cię! An­ge­lo, nie! Uspo­kój się!

– Gdzie on jest? – Opa­no­wa­ła go wście­kłość.

Giu­lia mia­ła łzy w oczach i krę­ci­ła gło­wą.

– Nic mi prze­cież nie jest! – prze­ko­ny­wa­ła, trzy­ma­jąc go za ra­mio­na. Jej pięk­na twarz za­la­ła się łza­mi prze­ra­że­nia.

Ga­briel po­pa­trzył na nią z za­ci­śnię­tą szczę­ką.

– Ude­rzył cię! – wy­pluł z sie­bie. Się­gnął do bro­dy sio­stry i prze­krzy­wił jej twarz. Zmru­żył oczy. Pod war­stwą ma­ki­ja­żu krył się duży si­niec. Wie­dział o nim. Wi­dział go w jej umy­śle. Wi­dział, jak cały ra­nek spę­dzi­ła na ukry­wa­niu go przed nim.

– To nic. Nic mi nie jest, An­ge­lo. To… już pra­wie ze­szło! Nie rób mu krzyw­dy, ale po­móż bra­tu zro­zu­mieć, jak waż­na jest ro­dzi­na…

– Po­mo­gę mu, uwierz, bar­dzo mu po­mo­gę. Zo­ba­czy, jak to jest, gdy wła­sne my­śli bun­tu­ją się prze­ciw nie­mu, do­strze­że, jak to jest, gdy jego wła­sny umysł pra­gnie jego śmier­ci. Nie wy­ba­czę mu tego, ale mu po­mo­gę. Tak mu po­mo­gę, by ni­g­dy wię­cej nie śmiał pod­nieść na cie­bie ręki.

Giu­lia chwy­ci­ła moc­niej jego ra­mio­na, by po­wstrzy­mać go przed od­na­le­zie­niem bra­ta.

– Dla­cze­go mi nie po­wie­dzia­łaś? Gdy wy­je­cha­łem, bił cię? – do­py­ty­wał.

Giu­lia ucie­kła wzro­kiem w bok. Wście­kłość pły­nę­ła mu w ży­łach tak sil­nie, że nie umiał już my­śleć o ni­czym in­nym jak tyl­ko o za­bi­ciu Mar­co. Nie ob­cho­dzi­ło go już nic poza tymi śla­da­mi na pięk­nej bliź­niacz­ce. Ko­chał Giu­lię. Miał z nią po­łą­cze­nie więk­sze niż z kim­kol­wiek in­nym. Mar­co to wie­dział, więc pod jego nie­obec­ność znę­cał się nad sio­strą, a ona go kry­ła przed oj­cem. Ga­briel za­ci­snął moc­niej zęby.

– Bła­gam, An­ge­lo, on jest za­gu­bio­ny i wście­kły. Po­trze­bu­je two­jej po­mo­cy. Wy­cią­gnij go z ciem­no­ści, w któ­rą wpadł, za­nim po­cią­gnie nas wszyst­kich ze sobą. Pro­szę, nie rób mu krzyw­dy. On… nie chce być taki, ale wal­czy z za­zdro­ścią, czu­je się gor­szy. Jest je­dy­nym z nas bez…

Nie do­koń­czy­ła, bo do ogro­du wpa­dła jak bu­rza Do­lce z na­rę­czem la­lek. Ga­briel wy­mu­sił uśmiech i kuc­nął przy sio­strzycz­ce.

– Spójrz na mnie… U me ni­cuz­zu fioc­cu di nivi7. – po­pro­sił, a ta na­tych­miast unio­sła swo­je duże oczy. Za­czął go­rącz­ko­wo prze­glą­dać jej wspo­mnie­nia, by spraw­dzić, czy ją tak­że do­tknę­ła prze­moc. Jego żyły zmro­ził ob­raz.

Obu­dził ją zły sen, wzię­ła swo­ją Coc­co, uko­cha­ną za­baw­kę, któ­rą do­sta­ła od An­ge­lo na pierw­sze uro­dzi­ny, i po­bie­gła do po­ko­ju Giu­lii. Za­kasz­la­ła moc­no. Usły­sza­ła ha­łas. Sta­nę­ła w drzwiach. Mar­co stał nad Giu­lią, któ­rej z war­gi le­cia­ła krew. Szyb­ko ucie­kła i pła­ka­ła w ci­szy, by nikt jej nie usły­szał, kasz­ląc w po­dusz­ki co­raz moc­niej. An­ge­lo od za­wsze mó­wił, żeby nie po­ka­zy­wać pła­czu i łez, więc za­kry­ła się ko­cy­kiem i łka­ła, kil­ka razy spa­zma­tycz­nie zła­pa­ła od­dech. An­ge­lo, wróć do nas.

Przy­tu­lił dziew­czyn­kę moc­no.

– Wró­ci­łem, mia Do­lce, już nie wy­ja­dę. Będę tu przy to­bie. Me tèso­ru cchiù caru8.

– Obie­cu­jesz? – spy­ta­ła cien­kim gło­si­kiem.

Przy­się­gi to jed­nak coś zbyt wiel­kie­go, by je rzu­cać bez po­kry­cia, więc przy­tu­lił ją moc­niej, ale nie ode­zwał się. „Mar­co, ty skur­wy­sy­nie” – po­my­ślał tyl­ko, gdy Do­lce usa­do­wi­ła się na jego ko­la­nie i opo­wia­da­ła z prze­ję­ciem o lal­ce. Zer­k­nął na Giu­lię. Ich spoj­rze­nia się spo­tka­ły.

– Nie rób ni­cze­go, cze­go byś ża­ło­wał, An­ge­lo. To wciąż nasz brat, nasz star­szy brat. Mu­si­my go sza­no­wać. To część ro­dzi­ny.

Giu­lia już jako dziec­ko na­uczy­ła się roz­ma­wiać z nim po­przez my­śli. Była to naj­bez­piecz­niej­sza for­ma roz­mo­wy, taka, któ­rej nikt ni­g­dy nie pod­słu­cha.

Wy­pu­ścił po­wie­trze. On wpraw­dzie nie po­tra­fił prze­ka­zy­wać jej swo­ich my­śli, ale czy­tał do­kład­nie.

– Bła­gam, An­ge­lo.

Po­gła­skał w za­my­śle­niu mięk­kie wło­sy Do­lce. W koń­cu po­wo­li i z opo­rem wła­snych my­śli kiw­nął gło­wą w stro­nę Giu­lii. Ta wy­raź­nie się roz­luź­ni­ła i uśmiech­nę­ła do nie­go. Bę­dzie mu­siał użyć ca­łej sil­nej woli, by nie po­zba­wić ży­cia Mar­co, gdy go spo­tka.

– Je­steś zły, dla­cze­go je­steś zły? Nie tę­sk­ni­łeś za mną? – spy­ta­ła Do­lce, ukła­da­jąc swo­ją gło­wę na jego klat­ce.

Ga­briel wziął do ręki lal­kę z por­ce­la­no­wą skó­rą i w za­my­śle­niu za­czął nią po­ru­szać, by imi­to­wać idą­cą księż­nicz­kę. Była po­dob­na. Dziew­czy­na z sa­mo­lo­tu. Ce­le­ste, nie, Ever­ly Ce­le­ste.

– Nie je­stem zły, Do­lce. – Uśmiech­nął się do niej z przy­mu­sem.

– Nie kłam. Je­steś.

Giu­lia po­pa­trzy­ła na nie­go uważ­nie, jak­by ana­li­zo­wa­ła.

– Mia­łem cięż­ki dzień

– Kłó­ci­łeś się z Wil­lem. – Jej umie­jęt­ność się roz­wi­nę­ła. Zdzi­wił się, że wy­star­czył rok, by na­uczy­ła się łą­czyć emo­cje z ob­ra­za­mi. Jest szan­sa, że nie­ba­wem bę­dzie w sta­nie ma­ni­pu­lo­wać emo­cja­mi lu­dzi, jak on my­śla­mi.

Spo­glą­dał na jej aniel­ską twa­rzycz­kę.

– Kłó­ci­łem to za dużo po­wie­dzia­ne, Do­lce. – Mu­siał pa­no­wać nad emo­cja­mi przy ma­łej, ina­czej za­raz za­cznie gło­śno wy­ra­żać swo­je zda­nie na te­mat tego, co go wy­pro­wa­dzi­ło z rów­no­wa­gi. Po­wi­nien szyb­ko prze­stać prze­ży­wać Mar­co, bo mała Do­lce zo­ba­czy po­wód jego wście­kło­ści. Sku­pił się na niej i jej za­pa­chu, wnik­nął w jej dzie­cię­ce my­śli, by się roz­luź­nić.

– Po­wie­dzieć ci se­kret, An­ge­lo? – spy­ta­ła na­gle, bio­rąc go za rękę.

To chy­ba zna­czy­ło, że mu się uda­ło. Ode­tchnął. Giu­lia uśmiech­nę­ła się do nich. Przy­klę­kła obok i po­ru­sza­ła lal­ką o dłu­gich no­gach i czar­nych wło­sach.

1 Jak bar­dzo mi cie­bie bra­ko­wa­ło! (Wszel­kie tłu­ma­cze­nia, o ile nie po­da­no ina­czej, po­cho­dzą od au­tor­ki).

2 Oj­ciec cze­ka na cie­bie.

3 Na­sza ro­dzi­na jest sil­niej­sza, gdy je­steś tu­taj.

4 Mój mały kwia­tusz­ku, jak bar­dzo mi cie­bie bra­ko­wa­ło!

5 Wię­cej cier­pli­wo­ści, mój bra­cisz­ku, An­ge­lo!

6 Wkrót­ce tak… ale pa­mię­taj, wię­cej cier­pli­wo­ści, moja dziew­czyn­ko!

7 Mój mały płat­ku śnie­gu.

8 Mój naj­droż­szy skar­bie.