Syn mafii. Tom 1 - Samanta Louis - ebook + książka
NOWOŚĆ

Syn mafii. Tom 1 ebook

Samanta Louis

4,5

157 osób interesuje się tą książką

Opis

Autorka bestsellera na rynku wydawniczym - "Breaking rules. Gra rozpoczęta" - w zupełnie nowej odsłonie!

Miłość. Tajemnica. Zdrada. Śmierć.

Salvatore Costello, dziedzic najbardziej wpływowej rodziny mafijnej, wraca do Nowego Jorku, aby przejąć stołek po nieżyjącym ojcu. Poniekąd, ponieważ jest jeszcze coś, czego pragnie równie mocno - Audrey Davis, kobieta strzegąca tajemnicy, która połączy nowojorską Cosa Nostrę z sycylijską mafią.

Kiedy Sal pojawia się w klubie swojego kuzyna, aktualnie pełniącego funkcję bossa rodziny Costello, spotyka tam Audrey. Kobieta ma słabość do Salvatorego, ponieważ osiem lat wcześniej, kiedy dopiero wkraczali w dorosłość, darzyła go wielkim uczuciem. Niestety ich drogi niespodziewanie się rozeszły. Życie Audrey u boku Lorenza nie należy do łatwych. Socjopatyczny capo traktuje kobietę jak swoją własność, chociaż ta nie należy do niego, nie stroni też od przemocy. Nie ma pojęcia, że wkrótce przyjdzie mu za to zapłacić.

Gdy Audrey trafia do rezydencji Costello, rozpoczyna się gra o władzę, w której dziewczyna staje się znaczącym pionkiem. Sal, aby odzyskać ukochaną i na nowo ją w sobie rozkochać, jest w stanie zrobić wszystko, jednak nie może zapomnieć o tym, jak ważną osobistością jest w półświatku.

Z tego starcia nikt nie wyjdzie cało. Czy jesteś gotowy, by wejść do świata pozbawionego wszelkich skrupułów i granic?

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)
Windows
10
Windows
Phone

Liczba stron: 207

Odsłuch ebooka (TTS) dostepny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
Oceny
4,5 (919 ocen)
598
188
91
37
5
Sortuj według:
Lovebook87
(edytowany)

Nie oderwiesz się od lektury

Świetna 😍😍 Zakończenie ... wow 😳😳 Polecam :)
10
MonikaRat82

Całkiem niezła

Audrey jest irytująca. Odnoszę wrażenie, że w jej przypadku nie ważne jest z kim, nie ważne kiedy, byle było miło i niezobowiązująco. Dziewczyna w zadziwiająco szybki sposób przekierowuje swoje uczucia z jednego pana na kolejnego. Sal ratuje tą książkę, bo on przynajmniej nie skacze z jednego łóżka do drugiego.
00
Monkamonczynska
(edytowany)

Z braku laku…

Jestem na 130 stronie i jeśli ktoś kiedyś cokolwiek czytał o mafii, oglądał, interesował się historia to czyta to jak dobry żart. Nie wiem skąd te informacje ale chciałabym zobaczy jak w realnym świecie ukochana dona biega w stringach w klubie jako kelnerka... no komedia
00
OneRose

Całkiem niezła

Jestem na 50 stronie, ale ta narracja pierwszoosobowa jest strasznie toporna. Myśli bohaterów zupełnie nieabsorbujące i suche. Wręcz nudne. Kupa ekspozycji i trochę błędów w reserczu dotyczącego tematu mafii. Jak na razie nie wyróżnia się niczym. Doczytam i jak mnie czymś zaskoczy, to wrócę i o tym napiszę.
00
koteczka1990

Dobrze spędzony czas

Średnia
00

Popularność




Spis treści

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

BIBLIOGRAFIA

Copyright © by Samanta Louis, 2019Wydawnictwo WasPos, 2021All rights reservedWszystkie prawa zastrzeżone, zabrania się kopiowania oraz udostępniania publicznie bez zgody Autora oraz Wydawnictwa pod groźbą odpowiedzialności karnej.

Redakcja: Aneta Grabowska

Korekta: Magdalena Zięba-Stępnik

Projekt okładki: Marta Lisowska

Zdjęcie na okładce: © by vselegko/Shutterstock.com

Skład i łamanie oraz wersja elektroniczna: Adam Buzek

Wydanie I - elektroniczne

ISBN 978-83-66754-73-7

Wydawnictwo WasPosWarszawaWydawca: Agnieszka Przył[email protected]

Dla mojej mamy.Gdyby nie Twoja siła, nie byłoby mnie.

W powieści realizm związany z funkcjonowaniemmafii miesza się z fikcją literacką.Dzieło nie ma na celu ujawnienia informacjio strukturze mafijnej, jest ono w pełniwytworem wyobraźni Autorki.

WSZELKIE PODOBIEŃSTWO DO PRAWDZIWYCH POSTACI I ZDARZEŃ JEST PRZYPADKOWE.

Krew zmywa się krwią.Splamiony honor może byćpomszczony tylko przez śmierć.Oto dziedzictwo przodków,przekazywane przez mafię,wartości podzielane przez Cosa Nostrę,‘Ndranghetę, Kamorrę i Sacra Corona Unita.

Marika Demaria, La scelta di Lea, 20141

1Wybór Lei. Lea Garofalo, bunt kobiety przeciwko ‘Ndranghecie, Melampo, 2014.

Rozdział 1

Siedziałem w fotelu obitym czarną skórą przy mahoniowym biurku ojca. Staruszek operował zza niego swoim imperium, odziedziczonym po swoim ojcu, moim dziadku, którego nie miałem okazji poznać. Tak samo, jak mój syn nie będzie miał okazji poznać swojego dziadka. Co za ironia losu, prawda? Głowa klanu Costello od dziesiątek lat miała pecha i - jak do tej pory - ginęła, zanim wnuki były na tyle duże, by ją zapamiętać. W moim przypadku zapewne będzie tak samo, ale siedząc w fotelu ojca, nie zamierzałem skupiać się akurat na tym fakcie. Miałem na głowie inne, ważniejsze rzeczy i właśnie oczekiwałem na kluczową wiadomość od mojego człowieka, by móc realizować plan, układany skrupulatnie odtygodni.

Był tylko jedenszkopuł.

Musiałem działać ostrożnie, z rozwagą, ponieważ jeden zły krok i mogłem stracić bezpowrotnie coś dla mnie najcenniejszego na świecie. A na to nie zamierzałem pozwolić, mimo iż wiedziałem, że tak szybko nie znajdę w niejsojusznika.

Usłyszałem pukanie do drzwi. Pospiesznie zebrałem dokumenty i zdjęcia, po czym schowałem je do teczki i wsunąłem do szuflady wbiurku.

– Wejdź – burknąłem. Z nerwów mimowolnie moje palce stukały o mahoniowy blat. Przybrałem zimny wyraz twarzy, zakładając maskę obojętności, choć w trzewiach rozrywało mnie kurewskomocno.

Ciężkie drewniane drzwi otworzyły się powoli. Sergio wszedł do środka z równie marsową miną, co moja. Zamknął skrzydło i stanął przede mną prosto, napięty niczym struna, trzymając w dłoni czerwoną teczkę, do której nakazałem zbierać wszelkie informacje o moimcelu.

– Podejdź – powiedziałem stanowczo. Ukrywanie prawdziwych uczuć przychodziło mi z łatwością. Nieważne, jak wielki w moim wnętrzu panował chaos, nigdy nie dałem poznać tego posobie.

Zrobił dwa duże kroki, pokonując dzieląca nas odległość, i wręczył mi dossier. Trzymałem w dłoniach minione osiem lat jej życia, czując, jak serce obija mi się o żebra, a w piersi kiełkują dawno zapomnianeuczucia.

– Jeśli to wszystko, możeszodejść.

Wpatrując się w teczkę trzymaną w dłoni, nie usłyszałem odpowiedzi, zresztą wcale jej nie oczekiwałem, Sergio doskonale o tym wiedział. Odwrócił się w ciszy i zamknął za sobą drzwi, niemal bezszelestnie. Ceniłem tego gościa, mimo iż był starszy ode mnie o… Niech pomyślę, trzy, może cztery lata. Nigdy nie mogłem zapamiętać, ile wiosen liczą moi ludzie, bo tak naprawdę nie miało to dla mnie większego znaczenia. Byliśmy facetami, którzy robili bardzo złe rzeczy. Jedyne, co było dla nas istotne, to to, by nie zejść przedwcześnie z tego pierdolonego świata. A Sergio… Stał się moim powiernikiem, trochę starszym bratem, niekiedy ojcem i powiedzmy, że prawą ręką, lecz na pewno nie consigliere2. Gość z tym przydomkiem wychylał się tylko wtedy, kiedy był potrzebny i absolutnie nie był prawą ręką capo di tutti capi3, czyli mnie, mojego ojca, dziadka, pradziadka i tak dalej. Consigliere do dnia dzisiejszego mylnie opisywany jest przez media jako prawa ręka dona. W rzeczywistości poza pięcioma głównymi rodzinami mafijnymi nikt nie wie, kto w strukturze rodziny pełni tę funkcję. I niech takpozostanie.

Wyjąłem dokumenty i zdjęcia z czerwonej teczki, która zdawała się przypalać skórę na moich dłoniach. Widok znajomej twarzy był jak cios nożem w serce. Zamknąłem oczy, biorąc serię uspokajających oddechów. Spojrzałem na kobietę o ciemnych włosach. Od lat jej nie widziałem, a gdy ostatni raz podziwiałem ją z bliska, była jeszcze młoda, nieskalana syfem, jakim trudni się Cosa Nostra4. A teraz tkwiła w centrum pojebanej struktury, nie mając pojęcia, co ją wkrótce czeka. Jednakże szanowałem ją za to, że przez te wszystkie lata trzymała język za zębami i nikomu nie zdradziła naszego sekretu. Nie wykorzystała go przeciwko mnie. Była wobec mnielojalna.

Lecz teraz nadszedł czas, żebym odebrał z jej rąk to, co moje, nawet jeśli będę musiał jązabić.

2Consigliere – rodzaj neutralnych pośredników, wewnątrzrodzinnych mediatorów w strukturzemafijnej.

3Capo di tutti capi – szef mafii, inaczej określany jako don lub pedrepapi.

4Cosa Nostra – z j. włoskiego „nasza rzecz” lub „nasza sprawa”. Tajna organizacja przestępcza w USA, nawiązująca do tradycji sycylijskiejmafii.

Rozdział 2

Wchodząc do klubu, zostawiłam za sobą prawdziwe ja, oddzielając pracę od trosk. Przekraczając próg Dolce Vita5, stawałam się kimś innym na następne kilkagodzin.

Z prawdziwej siebie przeistaczałam się w hardą, zimną i bezwzględną kobietę, inaczej klienci robiliby ze mną, co chcieli, a szef wykorzystywałby mnie na wielu płaszczyznach. Nie byłam już tą samą nieporadną dziewczynką, co jeszcze kilka lat temu. Wręcz przeciwnie, gdy było trzeba, potrafiłam być suką, twardo stąpającą po deskach klubu, czym niewątpliwie zasłużyłam sobie na szacunek specyficznych bywalcówlokalu.

Po wejściu udałam się bezpośrednio na tyły, do garderoby, żeby przebrać się w roboczy strój, a raczej jegobrak.

No może poza koronkową górą - stanikiem à la bikini - i stringami, również w całości wykonanymi zkoronki.

Tej nocy bielizna miała barwę bieli, więc siłą rzeczy w poświacie lampy ultrafioletowej można było dojrzeć moją sylwetkę z drugiego końca sali. Każdego wieczoru, gdy tu pracowałam, mój roboczy„uniform” różnił się kolorem od strojów pozostałych dziewczyn pracujących na tym samym stanowisku. Zgodnie z życzeniem szefa i człowieka, u którego mieszkałam, miałam wyróżniać się z tłumu. Strój, w jakim prezentowałam się klienteli, dawał jasno do zrozumienia, iż należę do bossa i pod żadnym pozorem nie wolno składać mi jednoznacznych propozycji, a nawetdotknąć.

– Moje miłe panie – zaczął Lorenzo, nasz szef, wkraczając do pomieszczenia ciężkim krokiem i uciszając jednocześnie gdakanie moichkoleżanek.

Wiedziałam, że jeśli pojawił się osobiście w garderobach, musiał mieć solidny powód. Zazwyczaj zajmował się nami któryś z jego pionków, ale ci z kolei ślinili się na nasz widok jak wygłodniałe psy, chociaż mogli korzystać z usług prostytutek w drugiej częścilokalu.

– Za jakąś godzinę do Dolce Vitazawita mój drogi przyjaciel, więc oczekuję od was dostępności. – Dostępność w rozumowaniu naszego kodeksupracy oznaczała: daj się macać, a jeśli klient sobie tego życzy, to nawet daj się zerżnąć. Na szczęście jeszcze nigdy do tej pory nie byłam główną kelnerką, dziewczyną opiekującą się przyjacielem Lorenza. I miałam cholerną nadzieję, że i tym razem przez wzgląd na to, co łączyło mnie z szefem, ominie mnie ta przyjemność. – Peach, Olivia, wy dzisiaj zajmiecie scenę i będziecie dbać o to, żeby mój gość miał przyjemne widowisko… – Zajęta nakładaniem makijażu na twarz nie przywiązywałam większej wagi do rozporządzeń Lorenza, lecz kiedy skierował wzrok na moje odbicie w lustrze, poczułam strach, odpowiedzialny za nagły ucisk w żołądku. – Carla, skarbie, wyjątkowo to ty dzisiaj będziesz główną kelnerką – powiedział stanowczym tonem, przeszywając mnie lodowatymspojrzeniem.

Rozchyliłam usta, aby zaoponować, ale Lorenzo podniósł dłoń, dając mi do zrozumienia, że to nie podlega żadnej dyskusji. Przełknęłam ślinę i nie dając po sobie poznać, że w moim wnętrzu szaleje tornado, zmrużyłam oczy i pokazałam mu środkowypalec.

Na twarzy Lorenza wymalował się cwany uśmiech, a jego właściciel po chwili zniknął za drzwiami garderoby, zostawiając mnie w kompletnymosłupieniu.

Cholerny dupek!– krzyczała moja podświadomość, gdy ja nadal tępo wpatrywałam się w lustro, z ręką przy ustach. Miałam zamiar zabarwić wargi szminką, ale cóż, nie zrobiłam tego. Opuściłam dłoń z kosmetykiem, zaciskając na nim palce z całej siły, aż pobielały mi knykcie. Kontrolowałam emocje, nie było widać ich na mojej twarzy, jedynie bladość, jaka zalała skórę, zdradzała, iż w środku jest zupełnie inaczej. Poczułam ciepło na ramieniu, odwróciłam twarz w stronęPeach.

– Carla, słonko, wszystko w porządku? Nie wyglądasz najlepiej – wyszeptała, spoglądając mi woczy.

Co miałam jej powiedzieć? Że nie jestem taka jak one? Że nie zarabiam na życie ciałem, choć pieprzyłam się z Lorenzem? Przecież tak to właśnie wyglądało. Rozkładałam nogi przed nim, a on płacił mi tysiąc dolarów więcej do pensji oraz chronił mnie przed innymi. Nie sądziłam, że nadejdzie dzień, w którym będę musiała zadowalać jednego z jego przyjaciół, więc nie powinno nikogo dziwić, iż wkurwiłam się mocno, a to z kolei wprowadziło mnie w stanzawieszenia.

Wzdrygnęłam się, gdy przez umysł przewinął mi się obraz, jak obce dłonie krążą po moim ciele, a obcy kutas wchodzi w mojąkobiecość.

Kurwa!

– Tak, tak, wszystko w porządku. Ze mną jak najbardziej, po tej nocy to z Lorenzem nie będzie w porządku – odparłam spokojnie, aż za spokojnie, biorąc pod uwagę dudniące serce w piersi i ból dłoni, spowodowany nerwowym ściskaniemszminki.

– Carla – wtrąciła się Olivia, mącąc panującą w garderobie ciszę. – Ten dzień musiał kiedyś nadejść. To, że posuwa cię szef, nigdy nie oznaczało, że nie będzie robił tego także ktoś inny. Powinnaś zdawać sobie sprawę z tego, iż chował cię na wyjątkową sytuację. – Położyła dłonie na moich ramionach i skrzyżowała spojrzenie z moim. Widziałam w jej oczach rywalizację oraz czystą satysfakcję. Oli dałaby wiele, aby znaleźć się na moim miejscu. – Pocieszę cię, następnym razem podejdziesz do tego na większym luzie, wierz mi. – Parsknęła iodeszła.

Miałam ochotę przywalić tej zazdrosnej żmii w twarz, lecz nie mogłam. Mimo wszystko, gdy pomyślałam o tym, na moment kąciki mych ust nieznacznie się uniosły. Prawdę powiedziawszy, rozważałam odejście, więc równie dobrze mogłam strzelić jejliścia.

Ostatecznie powstrzymałam morderczy instynkt, wiedząc, iż nadejdzie dzień, w którym żmija dostanie to, na cozasłużyła.

Nie było takiej opcji, żebym podeszła do sprzedawania tyłka na większym luzie, ponieważ nie zamierzałam godzić się na kolejny raz. Przysięgłam sobie, że chociaż potrzebowałam forsy, odejdę z Dolce Vita, jeśli zajdzie taka potrzeba. Nikt nie będzie zmuszał mnie do robienia czegoś wbrew mojej woli, dziwką nie byłam i nigdy nie będę, prędzej zdechnę z głodu. Ponadto Olivia miała rację. Wiedziałam od początku, na co się piszę, ale gdzieś w zakamarkach umysłu błądziła myśl, że być może jestem dla Lorenza ważna, że nie będzie dzielił się mną z nikim innym. Jak widać, cholernie sięmyliłam.

Wzięłam kilka uspokajających oddechów, rozluźniłam dłoń i aby nie pokazać dziewczynom, iż pożera mnie strach przeplatany ze złością, a mdłości wstrząsają żołądkiem, wstałam z krzesła przy toaletce, posłałam im tajemniczy uśmiech, po czym rzuciłam komendę, by zabrały się do roboty, i opuściłamgarderobę.

Lawirowałam między stolikami, co rusz wypatrując, czy w miejscu, gdzie zasiadały ważne osobistości, pojawił się wspomniany przyjaciel. Tak jak powiedział Lorenzo, gość zjawił się po godzinie od przekazania mi, że tego wieczoru zostanę główną kelnerką. Równie dobrze mógł powiedzieć: dziwką wieczoru, co zaróżnica.

Przewróciłam oczami, gdy jeden z klientów szepnął mi na ucho, że chętnie zdarłby ze mnie fatałaszki. Postawiłam przed nim szklankę z whisky, za którą policzyłam po złości dwa razy więcej. Nie wiem, co było z tym facetem nie tak, prawdopodobnie pojawił się w klubie po raz pierwszy i nie znał panujących tu zasad, bo złapał mnie za nadgarstek i wsunął zwinięty banknot za gumkę skromnych, acz pełnych majtek, także koronkowych. Zmieniłam je po tym, jak Lorenzo spuścił na mnie wiadro zimnej wody. Miałam gdzieś, iż nie spodoba mu się, że nie świecę tyłkiem na prawo i lewo. Nie znosiłam stringów, w dodatku tak obnażających pośladki, że zakrawało to na publiczneobnażanie.

Obdarzyłam nieświadomego swoich poczynań mężczyznę wdzięcznym uśmiechem i powoli odeszłam od stolika, kierując wzrok na lożę VIP, a dokładnie na siedzącego w niej faceta, przed którym miałam rozłożyć nogi, gdyby sobie tegozażyczył.

Z odległości trzech metrów, w zaciemnionym lokalu, nie byłam w stanie stwierdzić, czy obserwujący mnie gość zalicza się do atrakcyjnych, czy raczej do tych, na których widok masz ochotę zwymiotować. Jednakże nie zmieniło to fakt, że serce miałam w gardle, nogi z waty, w dodatku towarzyszyła mi przemożna chęć ucieczki stamtąd, gdzie pieprzrośnie.

Wzięłam głęboki oddech i ruszyłam, przywołana gestem ręki przez Lorenza, w kierunku loży, gdzie towarzysz szefa rozpostarł ramiona, bacznie przyglądając się mojej personie. Im bliżej się znajdowałam, tym intensywniej odczuwałam jego palący wzrok. Odniosłam wrażenie, iż mnie nim pożera, ponieważ nachalnie lustrował mnie od góry do dołu. Właściwie to mu się nie dziwiłam. Mój strój nie pozostawiał wielewyobraźni.

Kiedy znalazłam się już przy loży, Lorenzo zmierzył mnie srogim wzrokiem i zatrzymał spojrzenie na wysokości bioder. Gdy pochwycił moje, wzruszyłam lekko, wręcz teatralnie ramionami, dając mu do zrozumienia, że mam głęboko gdzieś, comyśli.

Trzymając tacę w jednej ręce, nachyliłam się i podałam dłoń honorowemu gościowi. Nie widziałam dokładnie jego oblicza, bo miał na głowie czapkę z daszkiem, co wydało mi się nieco absurdalne, ale zarazem dało do myślenia. Może chciał się przed kimś ukryć? Albo pragnął pozostać niezauważony? Wielu facetów odwiedzających klub miało żony lub partnerki. Większość z nich znała się osobiście. Niejednokrotnie dochodziło w lokalu do sprzeczek, bo samotne żony szukały mężów i przyłapywały ich na macaniu tutejszychdziewczyn.

Uścisnął moją dłoń dosyć mocno, czym chciał podkreślić zapewne swoją pozycję w świecie, choć nie musiał. Wszyscy wiedzieli, że Lorenzo nie zadaje się z lalusiami, że obraca się w kręgu twardych gości, którzy niejedno mieli na sumieniu. Jego zachowanie i skrytość mnie zaintrygowały, tym bardziej że nie wyjawił mi swojego imienia, z czym nie mieli nigdy problemu przyjaciele szefa. Tajemniczy facet siedzący przede mną nawet nie wstał. Zrozumiałam, że być może jest wyżej postawiony rangą niż Lorenzo. Przełknęłam ślinę. To by tłumaczyło, czemu szef tak się nad nim spuszczał. Dotarło do mnie, że będzie lepiej, jeśli nie będę się stawiać i wykonam wszystkie polecenia sekretnego gościa. Należał on bez wątpienia do świata, z którym nikt nie chciałbyzadrzeć.

Poczułam ucisk na ramieniu, Lorenzo zacisnął dłoń, chcąc zwrócić na siebie moją uwagę. Gdy podniosłam wzrok, widziałam w brązowych tęczówkach zaborczy błysk. Mojemu kochankowi nie podobało się, że przyglądam się jego towarzyszowi, zrozumiałam przekaz i skinęłam głową, po czym ruszyłam za nim dobaru.

Postawiłam tacę na kontuarze, Jose, chłopak obsługujący bar, wziął z niej puste szklanki i kufle, które zebrałam po drodze, i czekał na komendę, co mapodać.

– Co to ma znaczyć, Audrey? – wysyczał do mojego uchaLorenzo.

Przeszedł mnie dreszcz, od cebulek włosów aż po palce u stóp. Nie, ewidentnie nie był zadowolony, iż trochę dłużej, niż powinnam, wlepiałam oczy w jegogościa.

– Nie rozumiem. Jestem główną kelnerką, sam tego chciałeś – odparłam nieco spiętymgłosem.

– Owszem, ale nie oznacza to, że masz pożerać go wzrokiem – warknął, zaciskając mocniej dłoń tkwiącą w dalszym ciągu na moimramieniu.

Poczułam ból mięśni – byłam pewna, że na drugi dzień w tym miejscu wyjdzie siniak – i zmarszczyłam brwi, krzycząc Lorenzu do ucha, że toboli.

– Zapamiętaj sobie jedno, Audrey. Jesteś, kurwa, moja i zabiję cię, jeśli rozłożysz przed nim nogi, zrozumiano?

Sytuacja diametralnie się zmieniła, moje rozbawienie zazdrosnym zachowaniem szefa prysło. Atmosfera zgęstniała, można było kroić ją nożem. To nie były już żarty ani utarczki słowne, które często miały między nami miejsce. Lorenzo wręcz wypluł mi w twarz te słowa, tonem, jakiego używał, gdy był naprawdę wkurwiony. W dodatku zamiast poluźnić uścisk, pogłębił go, aż poczułam wzbierające łzy pod powiekami. Prędzej bym umarła, niż pokazała mu, że pod skorupą pyskatej Audrey kryje się zagubiona i osamotnionakobieta.

– Puść mnie, cholerny dupku. To boli! – krzyknęłam, wyszarpując ramię. Mimowolnie spojrzałam w kierunku loży, gdzie znajdował się facet w czapce, czarnych jeansowych spodniach i białej koszuli. Siedział w tej samej pozycji, jedyne, co się zmieniło, to to, że zamiast we mnie wpatrywał się nieodgadnionym wzrokiem wLorenza.

– W takim razie, dlaczego mianowałeś mnie dzisiaj główną dziwką wieczoru? – zapytałam z pogardą, masując bolące miejsce. Musiałam dowiedzieć się prawdy. Zabronił mi pieprzenia się z tym kolesiem, ale kazał mu usługiwać. Gdzie tu, do cholery, logika?

– Przyjaciół trzyma się blisko, wrogów jeszcze bliżej – wyjaśnił, spuszczając z tonu, lecz w dalszym ciągu był napięty jak struna. – Dwie whisky – rzucił do Jose iodszedł.

Miałam przemożną chęć odwrócenia się, bo zżerała mnie ciekawość, kim jest wróg szefa, ale nie zrobiłam tego. Chciałam jeszcze żyć, bo wierzyłam, że kiedyś zdołam wyplątać się z tego gówna, w które weszłam przeszło pięć lattemu.

5Dolce vita – z j. włoskiego „słodkieżycie”.

Rozdział 3

Zacisnąłem pięści tak mocno, że później miałem problem, by rozprostować palce. Gniew zalał mi obraz, przez moment widziałem, jak podchodzę do skurwiela, łapię go za głowę i uderzam nią o ten zajebany bar, słysząc trzaskanie kości nosowych. Nie wiem, czy byłbym w stanie przestać rozwalać mu twarz, prawdopodobnie uderzałbym jego łbem tak długo, aż zostałaby z niegomiazga.

– Wszystko w porządku, don? – zapytał Sergio, z ręką spoczywającą na moimramieniu.

Nie zarejestrowałem, kiedy zmaterializował się obok mnie. Ten człowiek był jak widmo, jeśli nie chciał, by ktokolwiek go widział, to nie było sposobności, by gozauważyć.

– Nie, najchętniej rozjebałbym mu ten zasrany łeb za to, co jejrobi.

Dłoń Sergia zacisnęła się mocniej. Tym gestem dał mi do zrozumienia, że to nie miejsce i czas na rozróbę, zważywszy na fakt, iż Lorenzo był moim kuzynem. Musiałem trzymać nerwy na wodzy, w przeciwnym razie skończyłoby się to niezłąjatką.

– Wszystko ma swój czas. Będę w pobliżu – zakomunikował i chciał się oddalić, lecz gestem dłoni nakazałem pochylić mu sięponownie.

– Widzisz tego faceta? – Wskazałem palcem frajera, co do którego miałem pewne plany. – Miej na niego oko. Gdy będzie wychodził, daj mi znać i zaciągnij go gdzieś, gdzie będziespokój.

Sergio skinął tylko głową, nie mówiąc nic, i oddalił się. Zdążyłem się uspokoić, lecz zapowiadało się na to, iż długo spokojny nie pozostanę, bo do loży kroczył Lorenzo, od tej chwili mój wróg numerjeden.

Rozdział 4

Słowa Lorenza wyryły się w moim umyśle głównie jako ostrzeżenie. Do chwili, w której z jego ust nie padło stwierdzenie, że mnie zabije, nie miałam pojęcia o tym, iż coś dla niego znaczę. A to niestety zmieniało postać rzeczy. Jednakże nie zamierzałam przemilczeć tych słów, ponieważ wchodząc do łóżka szefa, nie miałam zamiaru kiedykolwiek do niego należeć, więc wypadało tę kwestię wyjaśnić, aby nie rościł sobie do mnie żadnychpraw.

Podeszłam z zamówieniem do loży, czując, jak serce bije mi w przyspieszonym tempie. Stawiając szklanki z trunkiem na stoliku, nie mogłam ukryć drżeniarąk.

Lód zadzwonił o szkło, co nigdy wcześniej mi się niezdarzyło.

Nie rozumiałam, co się ze mną dzieje. Znajdując się blisko wroga, jak go określił Lorenzo, czułam niepokój, zdając sobie sprawę, że nie wróży to niczego dobrego, wręcz przeciwnie. Oznaczało to tylko problemy, w dodatku niemałe. Takie, z jakimi nikt nigdy nie chciałby mieć doczynienia.

Drżenie z rąk przeszło na całe ciało, gdy duża dłoń zacisnęła się wokół mojego nadgarstka. Zastygłam, bojąc się podnieść wzrok, a tym bardziej spojrzeć na szefa. Doskonale wiedziałam, co zobaczyłabym w jego oczach. Wiedziałam również, że cokolwiek się wydarzy, jego gniew skierowany zostanie w moją stronę i choć nigdy nie doszło do sytuacji, w której by mnie uderzył, miałam świadomość, że to może się zmienić i to za sprawą pieprzonego kolesia w czapce z daszkiem. Tak czy siak, miałam przesrane. Czekałam na jego ruch, bojąc się poruszyć. Uścisk na nadgarstku zelżał, a dłoń zsunęła się niżej, przyjaciel Lorenza pochwycił moją lekko spoconą rękę, nakazując obejście stolika, po czym gwałtownie przyciągnął mnie do siebie, aż opadłam tyłkiem na skórzane obiciesofy.

Moje serce niebezpiecznie przekroczyło medyczne normy, obijając się o żebra. Wstrzymałam oddech, gdy na skórze poczułam ciepło bijące przez materiał ubrań. Zakręciło mi się w głowie, kiedy prawa dłoń spoczęła na moim ramieniu, a palce zaczęły masować bolące miejsce. Nie wiedziałam, jak mam się zachować. Siedziałam sztywna niczym struna, mając mętlik w głowie. W końcu zaczerpnęłam powietrza, dając wytchnienie płucom, lecz w dalszym ciągu bałam się wykonać jakikolwiek ruch. Nadal drżałam, ale już nie z powodu strachu czy skrępowania, lecz z niewyjaśnionegopodniecenia.

– Nie obawiaj się mnie. Nie zrobię ci krzywdy – wyszeptał do mojego ucha, owiewając skórę wokół swoim ciepłymoddechem.

Mimowolnie zacisnęłam uda, nie rozumiejąc, co się ze mną właściwie dzieje. Nie znałam faceta, lecz moje ciało reagowało na jego bliskość, jakby go rozpoznawało, i to doskonale, co oczywiście byłoabsurdem.

– Proszę, zabierz dłoń i pozwól wrócić mi do pracy, w przeciwnym razie Lorenzo mnie zabije – odszepnęłam słabymgłosem.

Nie wiedzieć czemu, potok słów wydostał się przez moje usta, zanim zdążyłam to przemyśleć. Jednak mimo iż usilnie próbowałam opanować rosnący strach, wychodziło na to, że ten wygrał. Nie chciałam nawet rozważać, co zrobi ze mnąszef.

– Nie martw się. Lorenzo nic ci nie zrobi, bo na to nie pozwolę. A jeśli się odważy, spotka go sroga kara… Audrey.

Tego było za wiele. Mogłam znieść jego dotyk, palące i rosnące pożądanie, ale zignorować faktu, że znał moje imię, prawdziwe imię, już nie. Kim on, do cholery, był? Pieprzonym Bogiem? Lorenzo nie mógł zdradzić mu mojego imienia, bo tylko osoby znające mnie osobiście wiedziały, że prywatnie jestem Audrey, w pracy posługiwałam się pseudo. Takie były zasady, a nam topasowało.

Na moment zapomniałam, że obok przyjaciela, wroga, czy jak mu tam było, siedział mój szef i zapewne nie umknął jego uwadze obraz, jak facet mnieobłapia.

To nie skończy się, kurwa, dobrze! – pomyślałam.

Wzięłam serię uspokajających oddechów, czekając, aż dostanę pozwolenie na odejście. Musiałam uciec z loży i od mężczyzny, którego dotyk wypalał mi skórę, budząc pożądanie. To, z jaką nabożnością dotykał mojego ramienia, w miejscu, gdzie Lorenzo zaciskał z nerwów dłoń, było kojące, a zarazem czułe. Zapragnęłam poznać tego tajemniczego faceta, wciąż unikającego mojegospojrzenia.

Skarciłam się w duchu za pociąg do niegrzecznych chłopców. Czy ja naprawdę musiałam zawsze lecieć na tych niebezpiecznych kolesi, bawiących się bronią? Nie mogłam poszukać normalnego mężczyzny, który nosiłby mnie na rękach? Oczywiście, że nie. Odkąd do mojego serca i duszy wtargnął pewien bad boy, pokochałam adrenalinę i świat, w jakim zrodziła się nasza popieprzona miłość. I choć nigdy nie wyleczyłam się z niego, nie posklejałam serca, to wciąż chciałam być w miejscu, wśród ludzi, którzy go znali. Dawało mi to jakiegoś rodzaju nadzieję, iż pewnego dnia stanie przede mną i oznajmi, że nie musimy już się ukrywać. Że możemy cieszyć się tym, co zrodziło się między nami wiele lattemu.

Gość w czapce przechylił się w stronę Lorenza, a jego ręka automatycznie podjechała do góry, dotykając mojej szyi. Pogłaskał kciukiem rozpaloną skórę, czym odebrał mi ponownie oddech. Maska twardej i zimnej rzekomo suki rozpadła się w drobny mak. Trzęsłam się wewnętrznie ze strachu, ponieważ zdałam sobie sprawę, że prawdopodobnie przyjaciel bossa będzie chciał mnie mu odebrać i przekupić swoją czułością, bym ostatecznie wybrałajego.

W świecie, w którym żyję, panują pewne zasady. Każdy don wybiera sobie kobietę, lecz rościć do niej prawa może tylko wtedy, gdy ona się na to zgodzi. Niektórzy naginają zasady i porywają kobiety godne reprezentowania capo, dają im wszystko, o czym marzą, tylko po to, by zaskarbić sobie ich uczucia i lojalność. W rezultacie żadna nie może odejść z własnej woli, musi zostać przy capo do końca. To jest jedyny przywilej kobiet mafii. Nie mogą zmusić nas siłą, byśmy ich reprezentowały i dbały o wizerunek, możemy do nich przynależeć, jeżeli naprawdę tego chcemy i złożymy zaprzysiężenie z własnej krwi. Jednak nie wolno nam już odejść. Będąc żoną dona, siedzimy w całym gównie tak samo jak inni członkowie mafii, dlatego przez pięć lat Lorenzo nie usłyszał ode mnie, iż chcę być jego. Dzisiaj groźba, że mnie zabije, złamała twardą skorupę, którą się otoczyłam. Gdy szef jednej z pięciu rodzin mafijnych, zarządzający Nowym Jorkiem, oznajmia, że kogoś pozbawi życia, to tak zrobi. Bez mrugnięciaokiem.

Czekanie mnie zabijało, nie mogłam spokojnie usiedzieć na miejscu, czując mrowienie na ciele spowodowane dotykiem mężczyzny. Peach i Olivia, tańcząc na podeście przed lożą, rzucały mi zdezorientowane spojrzenia, wyczuwając, że coś jest na rzeczy. Wzruszyłam lekko ramionami, niemo dając im znać, iż nie mam pojęcia, co się dzieje. Wkurzały mnie ich baczne obserwacje, szczególnie Oli, która zapewne wyciągnęła pochopnewnioski.

Zrobiłam coś, za co byłam pewna, że spotka mnie kara. Wstałam, nie wytrzymując napięcia, zabrałam tacę i ruszyłam na miękkich nogach pozbierać ze stolików puste naczynia i przy okazji zamówienia, nie odwracając się za siebie. Nie musiałam tego robić, by wiedzieć, że dwie pary oczu wwiercają się w moje nagie plecy. Gdyby można było przyszpilić spojrzeniem kogoś do ściany, już bym wisiała na niej niczym Jezus nakrzyżu.

Adrenalina buzowała w moich żyłach, dodając mi odwagi, a serce kołatało mocno, przypominając mi, że wciąż żyję, a nie wegetuję. Zmienność moich nastrojów tego wieczoru mogłabym porównać do stanubłogosławionego.

W jednej chwili czułam się pokonana, bezradna, zaś w drugiej miałam w sobie tyle siły i hartu ducha, że mogłam stanąć z Lorenzem twarzą w twarz i powiedzieć mu, co myślę, nie zważając nakonsekwencje.

Lawirowałam między stolikami i lożami jak najdłużej było to możliwe, kręcąc biodrami w takt muzyki trance. Gdy mijałam stolik faceta, który dał mi wcześniej napiwek, zapiekł mnie pośladek. Przystanęłam w miejscu, przelotnie spoglądając w kierunku szefa i jego przyjaciela. Dyskutowali o czymś zawzięcie, więc prawdopodobnie nie zauważyli, że pewien frajer ośmielił się dać mi klapsa wtyłek.

Odwróciłam się do kolesia szczerzącego zęby w lubieżnym uśmiechu. Chwyciłam kufel z połową zawartości i bezceremonialnie wylałam idiocie piwo nagłowę.

– Nigdy więcej nie waż się tego robić, dupku – wysyczałam i odeszłam, nie zważając na jegosapanie.

Nie obchodziło mnie, czy Lorenzo zrobi mi o to awanturę, miałam to gdzieś. Nikt nie ma prawa klepać mnie po tyłku. Nabuzowana wściekłością pospiesznie podeszłam do baru i poprosiłam Jose o szklankę whisky z lodem. Wypiłam trunek jednym haustem, rozkoszując się pieczeniem w gardle. Widząc, że Lorenzo zmierza w moim kierunku z nietęgą miną, uciekłam za bar i wyrwałam z ręki Jose butelkę z trunkiem, biorąc z niej kilka łyków. I tak miałam przejebane, więc co za różnica. Na rauszu przynajmniej nie musiałam udawać podporządkowanej, ale puszczały mi hamulce, wiec ten wieczór mógł skończyć się źle, bardzoźle.

Opanowany szef podszedł do mnie swobodnym krokiem, doskonale maskując prawdziwe uczucia, o ile w ogóle takowe posiadał. Wyjął butelkę z mojej dłoni i oddał ją chłopakowi stojącemu za barem. Otoczył mnie ramieniem i szepnął doucha:

– Nie wiem, co się z tobą dzisiaj dzieje, Audrey, ale nie panujesz nad sytuacją. Lepiej będzie, jak wrócisz dodomu.

Parsknęłam, zakrywając usta. Złapał moją brodę w palce i zacisnął je na szczęce, wywołując ból. W oczach Lorenza widziałam chłód, który przeniknął moją skórę. Spoważniałam, lecz nie odwróciłam wzroku, jeślibym to zrobiła, pokazałabym mu, że żałuję swojegozachowania.

– Audrey, złotko, wiesz, dlaczego cię wybrałem? – Pokręciłam głową, mimo iż wiedziałam. – Bo masz jaja, jesteś lojalna i nie pozwolisz sobie w kaszę dmuchać, ale przechodzisz dzisiaj samą siebie. Co się stało, kochanie?

Okay… Co się właśniewydarzyło?

Troskliwy ton Lorenza zbił mnie z tropu. Sądziłam, iż wyprowadzi mnie na zaplecze, sprzeda liścia, wyzwie od pierdolonych suk i nakaże przeprosić swojego gościa za ignorancję, a tymczasem don pytał się mnie, czy coś się stało. Patrzyłam na niego w osłupieniu, nie wiedząc, co właściwe powinnam odpowiedzieć. Wszelkie słowa, jakie wcześniej kotłowały się w moim umyśle, nagle wyparowały, ottak.

Zmarszczyłam brwi, analizując jego pobudki. Nie byłam pewna, ale doszłam do wniosku, że za zachowaniem Lorenza stał jego przyjaciel. Chciał mnie udobruchać, bym nie skalała jego wizerunku. Kobiecie dona nie przystoi się panoszyć czy podważać jego zdanie. I choć jego kobietą nie byłam – ani żoną – w półświatku myślano, iżjestem.

– Przejdźmy do biura – zarządził, nie doczekawszy się ode mnieodpowiedzi.

Przełknęłam ślinę, wiedziałam, iż chwilowy objaw troski był na potrzeby publiki. Dopiero za zamkniętymi drzwiami Lorenzo chciał pokazać mi, co naprawdęmyśli.

Biuro Lorenza mieściło się nad klubem. Oszklone z jednej strony, by mógł obserwować lokal, siedząc za biurkiem. Z prawej strony rozciągały się monitory ukazujące poszczególne pomieszczenia klubu. W tym miejscu szef sterował swoją działalnością, tą legalną oczywiście. Mafijnymi sprawami zajmował się gdzieś na obrzeżach miasta, w starym magazynie, nie wiedziałam dokładnie gdzie, ponieważ notorycznie odmawiałam mu towarzyszenia podczas spotkań z półświatkiem. Dopóki miałam coś do powodzenia, korzystałam z tegoprzywileju.

Weszłam do środka pierwsza, Lorenzo wkroczył za mną i zamknął drzwi na klucz, co oznaczało, że nie miałam żadnej drogi ucieczki. Poczułam chłód otulający moją sylwetkę, więc objęłam się ramionami. W gabinecie temperatura była niższa niż na sali, panował tu półmrok. Żołądek związał mi się w supeł, alkohol leniwie dawał już o sobie znać, niepokój rozgościł się w trzewiach. Drżałam z zimna i zestrachu.

W co ja się wpakowałam? Głupia idiotka – pomyślałam.

Przystanęłam przed oknem, skupiając wzrok na mężczyźnie w czapce. Siedział nadal w loży, obserwując ludzi, a może tancerki? Wolałam myśleć, iż nie zwraca na nie uwagi, że to ja jestem tą, której pragnie, i podświadomie liczyłam na to, że naprawdę nie pozwoli, by Lorenzo zrobił mi krzywdę. A jeśli już o nim mowa, stanął za mną i ku mojemu zdziwieniu otoczył mnie ramionami, w momencie, gdy tajemniczy przyjaciel odwrócił się i uniósł wzrok, wbijając go wemnie.

– Wytłumacz mi, Audrey, co się, kurwa, z tobą dzieje – warknął, gwałtownie odwracając mnie przodem dosiebie.

– Nic, wszystko jest po staremu – odparłam, siląc się na obojętny ton, ale chyba mi nie wyszło. – Może z wyjątkiem tego, że kazałeś mi być główną kelnerką, a potem kategorycznie zabroniłeś rozkładania nóg przed tym – wskazałam ręką za siebie – przyjacielem, wrogiem, chuj wie jeszcze kim. Potem, nie dbając o to, że wszyscy nas widzą, omal nie zmiażdżyłeś mi ramienia. Więc jak, do cholery, mam zachowywać się normalnie, skoro odpierdalasz jakieś szopki rodem z filmu – wyrzuciłam na jednym wdechu, podnosząc głos. Sapałam jak lokomotywa, wściekłość rozgrzała ciało i nie było mi już zimno, czułamgorąco.

Lorenzo się zaśmiał. Tak poprostu.

– Mówiłem ci, przyjaciół trzymaj blisko, wrogów jeszczebliżej.

– To niczego nie tłumaczy. – Skrzyżowałam przedramiona pod biustem. Nie było tak źle, jak sądziłam. Nie dostałam jeszcze w twarz, więc nabrałam odwagi na stoczeniebitwy.

– Jesteś piękną, atrakcyjną i silną kobietą. Lubię się tobą chwalić, więc chciałem, żebyś zajęła się dzisiaj moim przyjacielem, aby wiedział on, że traktuję go z należytym szacunkiem. Nawet jeśli jest inaczej. Lecz nie podoba mi się twoje zachowanie. – Zamyślił się, dotykając mojego policzka. – Odkąd pojawił się tutaj Costello, zachowujesz się inaczej niż zwykle. Dziwne, prawda? – Ton Lorenza był podejrzliwy, mogłabym powiedzieć, żeoskarżycielski.

Coś jeszcze mówił, ale jego słowa do mnie nie docierały. Kręciło mi się w głowie, żołądek boleśnie się ścisnął, zwiastując wymioty. Zakryłam usta dłonią, rozglądając się za koszem na śmieci, by nie ubrudzić wykładziny w gabinecie szefa, bo z miejsca dostałabym kulkę w łeb. Odnalazłszy kubeł przy biurku, padłam na kolana, wyrzucając palącą zawartość żołądka. Nie trwało to długo, dwa razy i po sprawie. Lorenzo pokrzyczał sobie, używając kilkukrotnie słowa „kurwa” i ukląkł przede mną, gdy oparłam się plecami o nogi biurka i przetarłam ustaprzedramieniem.

Trzęsłam się jak osika, lecz nie przez wymioty czy alkohol. To z powodu nazwiska, które padło z ust Lorenza Russo. Elementy układanki częściowo wskoczyły na swoje miejsce. Przeszłość wróciła, moje ciało wyczuło mężczyznę zakorzenionego w mym sercu. Wszystko nabrało sensu: czapka z daszkiem, zapewnienie, że mam się go nie bać, unikanie mojego wzorku i czuły, troskliwy dotyk. Nadal było mi niedobrze i słabo. Lorenzo nie miał pojęcia, iż znam Costello, ale doskonale potrafił czytać między wierszami, dlatego począł zachowywać się zaborczo i zazdrośnie, obawiając się, że facet sprzątnie mu mnie sprzednosa.

Złapał moją twarz w dłonie i głęboko spojrzał mi w oczy, jakby chciał wyczytać z nich prawdę. Mógł mnie nawet torturować, a nie powiedziałabym mu słowa. Nie mogłam, po prostu niemogłam.

– Mów, co z tobą nie tak – poleciłstanowczo.

Musiałam wymyślić coś satysfakcjonującego napoczekaniu.

– Nie jadłam nic od paru godzin i pewnie dlatego zwymiotowałam, przepraszam – wychrypiałam przez ściśnięte z emocjigardło.

Westchnąłprzeciągle.

– Dlaczego o siebie nie dba… A może… Ty jesteś… – Jego twarz momentalnie się rozjaśniła, a w oczach błysnęłaradość.

– Co jestem? – burknęłam, chowając twarz wdłoniach.

– W ciąży, Audrey, w ciąży – wykrzyknął, potrząsając mną zaramiona.

Jeszcze tego mi brakowało, żebym nosiła pod sercem potomka Lorenza. Musiałabym postradać rozum, żeby do tego dopuścić, ale oczywiście nie wypowiedziałam tych myśli na głos, tak jak nie powiedziałam mu, że od pięciu lat biorę tabletki. I żadnej nie pominęłam, byłampewna.

– Nie sądzę, żebym była w ciąży, ale mogę zrobić test, jeśli sobie tego życzysz – wymamrotałam smętnie. Jedyne, czego pragnęłam, to wrócić do domu i zaszyć się w pościeli, nie wychodząc spod niej już do końcaświata.

Szlag by to! Costello pojawił się po ośmiu latach i w godzinę wszystko zepsuł. Co więcej, byłam świadoma, iż to dopieropoczątek.

Lorenzo wstał i podszedł do małej lodówki w kącie pomieszczenia, by wyciągnąć z niej butelkę wody. Podał mi ją, a ja z wdzięcznością odkręciłam nakrętkę i wzięłam kilka łyków, przepłukując usta. Gdy odstawiłam butelkę na blat biurka, sięgnął do kieszeni spodni od garnituru, wyciągając z niej portfel, a z niego zwitekbanknotów.

Kucnął z powrotem przy mnie i wcisnął mi forsę wdłoń.

– Kup jutro test, a najlepiej jeszcze dziś – uśmiechnął się rozradowany, splatając palce z moimi – a potem pomyślimy. – Pogładził kciukiem mój policzek i nachylił się, by złączyć nasze usta wpocałunku.

W normalnej sytuacji czułabym rosnące w ciele pożądanie, lecz zamiast tego uczucia ogarnęła mnie niemoc i w jakiś sposób zrobiło mi się żal Lorenza. Od dwóch lat tak bardzo pragnął mieć syna, w ogóle dziecko, a ja, bojąc się o swoje życie, choć z pozoru nic mi nie zagrażało, nie umiałam się przełamać i być jego na wyłączność. Wbrew rozumowi wdepnęłam w bagno wiele lat wcześniej. Pogodziłam się z faktem, że zostałam wplątana w świat bez skrupułów, ale wtedy kierowałam się sercem, które źle wybrało, a ja zostałam sama, porzucona, zraniona, w jakiś sposób wciąż przynależąca do półświatka. Z własnej woli weszłam w gniazdo żmij, ponieważ wiedziałam, iż nadejdzie dzień, w którym Costello upomni się o mnie i odszuka nawet na krańcu świata. Wyświadczyłam mu przysługę, zostając w mieście, ale miałam powód, dla którego tak zdecydowałam. Dopiero później, kilka tygodni przed jego powrotem do NY, dowiedziałam się, że jest żonaty. Dlatego chciałam odejść z Dolce Vita i od szefa. Sądziłam, że Costello już nie wróci, nie przejmie stanowiska po ojcu i nie upomni się oswoje.

Byłamnaiwna.

– Nie chcę, żebyś się rozczarował, nie nastawiaj się na nic, dobrze? – poprosiłam, wiedząc, że gdy okaże się, iż nie zaciążyłam, to wpadnie w szał, ponieważ zrobił sobie nadzieję, że w końcu sięudało.

Zwrot wydarzeń, choć tak niespodziewany, uchronił mnie przed gniewem Lorenza i za to byłam wdzięczna Opatrzności, mimo iż zbytnio nie wierzyłam wBoga.

– Nie martw się o mnie, poradzę sobie. – Zbliżył czoło do mojego i zamknął oczy. – Byłbym w siódmym niebie, Audrey, gdybyś dała mi dziecko, a najlepiej syna. Przepraszam za to, jak się zachowałem. Ostatnio interesy nie idą najlepiej i jestem spięty – wyznał zmęczonym tonem, po czym westchnął. – Uwielbiam cię, pamiętaj o tym. – Musnął wargami moje czoło, a potemusta.

Czułam się zdruzgotana i kompletnie bez sił za sprawą panującego chaosu w głowie. Lorenzo był dla mnie dobry, starał się dbać i troszczyć, ale z natury był rasowym capo, niemal od dziecka szkolonym, by w dorosłym życiu twardo stąpać po ziemi i piąć się w górę po szczeblach hierarchii. Nie miał dzieciństwa, a mimo to gdzieś w głębi duszy posiadał uczucia i serce, tylko nikt nie nauczył go, jak okazywać to, co czuje. Nikt nie powiedział mu, jak rozmawiać z kobietami. Przez pięć lat, sypiając i spędzając z nim czas, sprawiłam, że zrobił postępy. Małymi krokami leczyłam zepsutą powłokę Lorenza. I to bolało mnie najbardziej. Wiedząc, że w pobliżu jest Costello, nie umiałabym w pełni oddać się jemu, serce nie sługa. Jednakże w tamtej chwili zrozumiałam, że czuję coś do szefa. Być może tylko wdzięczność, uzależnienie i pociąg seksualny. Byćmoże…

– Mogę jechać już do domu? – zapytałam zwahaniem.

– Pewnie, w takim stanie nie oczarujesz już mojego przyjaciela – stwierdził, wstając na równe nogi. Podał mi dłoń i dźwignął do pionu. – Miguel cię odwiezie – dodał, kładąc rękę na mychplecach.

Zacisnęłam dłoń z banknotami, czując, jak papier wpija się wskórę.

– Jesteś kochany, Lorenzo. Dziękuję. – Cmoknęłam go w policzek. – Pójdę wpierw do toalety przepłukać usta i umyć ręce. Będę gotowa za dwadzieściaminut.

Skinął głową i poprowadził mnie do drzwi. Przekręcił klucz, zgrzytnięcie obwieściło, że wrota do komnaty tajemnic zostałyotwarte.

– Chujowo, że źle się czujesz, Audrey. Mam na ciebie kurewską ochotę – wysapał mi do ucha i klepnął wtyłek.

Zacisnęłam uda i przygryzłamwargę.

– Ja też, ale nie chcę przypadkiem na ciebie zwymiotować – odparowałam, zostawiając napalonego Lorenza zasobą.

Na parterze odetchnęłam z wielką ulgą. Nigdy nie pomyślałabym, że mam na niego jakikolwiek wpływ, a tymczasem okazywało się, żeniemały.

Gdy kroczyłam w kierunku toalet dla personelu, głowa poczęła mi boleśnie pulsować. Natłok wrażeń, alkohol, stres i emocje znajdowały ujście. Nawet stopy mnie bolały i to nie była wina szpilek, a zmęczenia. Powłócząc nogami, stwierdziłam, że zdejmę buty. Trzymając w jednej dłoni białe obuwie, zaś w drugiej zwitek dolarów, zbliżałam się do damskiego WC. Minęłam męski. Cofnęłam się dwa kroki i przylgnęłam do ściany. Ciekawość mnie kiedyś zabije, jestem pewna, bo zamiast wejść do damskiego kibla, zrobić swoje i iść do garderoby się przebrać, musiałam podglądać wydarzenia w męskimklopie.

Kiedy zrozumiałam, że obserwuję przez uchylone lekko drzwi egzekucję na mężczyźnie, a dokładnie na facecie, który dał mi napiwek, a potem klepnął w tyłek, przestałam oddychać. Serce dudniło mi w klatce piersiowej, niemal z niej wyskakując, nogi nagle zrobiły się jak z waty, miałam problem, by utrzymać na nich ciężar reszty ciała. Mogłam się jeszcze stamtąd ulotnić, ale najwyraźniej prosiłam się o problemy i stałam w miejscu, jakby moje kończyny wrosły wziemię.

– Proszę, nie rób tego, proszę. Nie wiedziałem, że ona jest twoja. Nie, nie, nie. Nie róbtego.

Koleś kręcił głową, jakby był w amoku, błagał kogoś, kto mierzył do niego z broni, przyłożonej dokładnie pośrodku czoła. Klęczał z rękoma złożonymi jak do modlitwy, wciąż prosząc o ułaskawianie. Ale ono nie zostało mu udzielone. Usłyszałam stłumiony wystrzał z berretty M9A1, facet od napiwku runął bezwładnie na posadzkę. Forsa wsunięta za gumkę majtek zaczęła mnie parzyć, jakby płonęła. Zakryłam usta dłonią, wydając z siebie bezwarunkowy pisk, bo zrozumiałam, że strzał padł z broni należącej do ojca Costello. Gdy byliśmy nastolatkami, trzymałam tę spluwę w rękach, wówczas Costello wyjaśnił mi, co to za model, nie wiedzieć czemu, jakoś utkwiło mi to wpamięci.

Zanim wzięłam nogi za pas, ujrzałam, jak miłość mojego życia opuszcza miejsce zbrodni z uśmiechem naustach.

Serce w zastraszająco szybkim tempie dudniło mi w piersi, gdy przekroczyłam próg rezydencji rodziny Costello. Najbardziej wpływowej rodziny w strukturze Cosa Nostra. Doskonale wiedziałam, czym trudni się ojciec Salvatorego, miałam świadomość, kim w przyszłości będzie ten śliczny chłopiec, trzymający mnie teraz za rękę i prowadzący w głąb domu. Mimo to z każdym kolejnym dniem zatapiałam się coraz głębiej w