Na gnoma, co jeszcze?! ebook

Rozdział 1

Elle

Spojrzałam z przerażeniem na kobietę za kontuarem i uniosłam dłoń, na którą była nadziana moja listonoszka. NADZIANA! Tak, nadziana! Boże! Była nadziana, bo otworzyłam torebkę, wsadziłam dłoń, a palce wyszły dołem.

– Okradziono mnie! – stwierdziłam odkrywczo niczym tępe dziewczę z „Legalnej blondynki”. Nawet byłam posiadaczką jej imienia.

– Spokojnie, pani Hill… – zaczęła swój wyuczony monolog.

– Jakie „spokojnie”, ja mam lot do Nowego Jorku, a z rana na Wyspy Kanaryjskie! – pisnęłam mocno przejęta. – A okradziono mnie!

Kobieta spojrzała na mnie z pobłażaniem i cofnęła z wagi bagaż. Zwęziłam oczy w szparki. No co za babsko, już się chciała mnie pozbyć.

– Co pani wyprawia? – spytałam z pretensją. – Ja mam za trzy godziny ten tu oto lot! – Machnęłam jej biletem, który cudem był w kieszeni płaszcza.

– Nie sądzę – mruknął ktoś za mną.

Obróciłam się i zlustrowałam postawnego mundurowego. Gdyby nie cholerna sytuacja z dokumentami, to nawet bym się ucieszyła na jego widok, ale to nie był odpowiedni moment.

– Ponoć została pani okradziona – odezwał się profesjonalnie bez cienia jakiejkolwiek emocji.

Uniosłam rękę nadzianą na torebkę i zrobiłam minę w podkówkę. Kiedyś to na facetów działało. Pechowo, albo ten był jakiś oporny, albo ja wyszłam z wprawy, bo nawet nie uniósł kącików ust.

– Pozwoli pani ze mną – zaproponował, wskazując na „siną dal”.

– Ale ja mam lot! – wyjęczałam i spuściłam głowę. – Muszę być jutro na Wyspach Kanaryjskich.

– Bez dokumentów? – zakpił. – Zapraszam – ponowił propozycję.

Dreptałam za nim, a facet „jestem drwalem” nawet mi nie pomógł z bagażem. Szłam, ciągnąc napchaną walizkę i poprawiając raz po raz ułożenie torby z laptopem na ramieniu. I co najgłupsze – drugą dłoń trzymałam w torebce, jakbym miała bransoletkę.

– Pani wejdzie – zaproponował mężczyzna, zatrzymując się przed drzwiami.

On wyhamował, ja w niego przygrzmociłam.

– Przepraszam – mruknęłam.

– Proszę nie przepraszać, tylko wchodzić – odparł odrobinę cieplej.

Mężczyzna przeszedł za biurko i wskazał mi fotel interesanta. Opadłam na siedzisko z rezygnacją. Plan wylotu oddalał się z każdą sekundą.

– Proszę opowiedzieć, jak to się stało – zagaił, układając dłonie na klawiaturze komputera.

– Nie mam pojęcia – skwitowałam. Starałam się ze wszystkich sił, by na niego nie fukać. – Taksówka podrzuciła mnie na lotnisko, zapłaciłam kierowcy, wyszłam z pojazdu. Taksówkarz wyciągnął walizkę z bagażnika, życzył mi udanych świąt i koniec.

– Pytam o to, kiedy się pani zorientowała, że została okradziona – odparł podirytowany.

– Kiedy wsadziłam rękę w torebkę, a ta przeszła na wylot – podsumowałam elokwentnie.

Mężczyzna westchnął. Chyba nie nadawaliśmy na tej samej fali. On pytał o kozę, mówiłam przecież o kozie, a czemu on myślał, że mówiłam o baranie?

– Proszę to jeszcze umieścić w czasie – wymamrotał.

Czas przeszły? Czy to podchwytliwe pytanie?

– Na pięć minut przed tym, kiedy pojawił się pan w hali odlotów? – spytałam, bo ja już nie miałam pewności, czy to o to mu chodziło.

– A kiedy płaciła pani w taksówce za przywóz, to wyciągała pani pieniądze z torebki? – drążył.

– Nie, zapłaciłam przygotowanym banknotem – sprecyzowałam i wzruszyłam ramionami. – Często latam, spod mojego domu przejazd kosztuje dokładnie osiemdziesiąt siedem dolarów, więc miałam dla niego sto dolarów w kieszeni.

– Więc nie ma pewności, że do kradzieży doszło na terenie lotniska – podsumował profesjonalnie.

– No a gdzie niby? – bąknęłam skonfundowana. – I to już nie chodzi o pieniądze, bo zablokuję karty i będzie okej, ale ja nie mam dokumentów, a muszę lecieć. – Zakryłam twarz dłońmi, by nie mógł patrzeć na moją rozpacz. A może właśnie powinnam ją pokazać, aby mi… pomógł?

– Dzisiaj na pewno pani nie wyleci – odparł beznamiętnie. – Chyba że ktoś się zlituje i sam zgłosi znalezienie dokumentów.

Jakie „nie wyleci”?! Tego nie ma w moim słowniku!

– A kamery na lotnisku? – spytałam zawiedziona. – No przecież mnie nigdzie więcej nie mogli okraść!

– Sprawdzimy, ale proszę sobie nie robić nadziei – mruknął totalnie niewzruszony, chociaż kończył się świat!

– Panie… – podniosłam się i ułożyłam ręce na blacie biurka – ja muszę dzisiaj wylecieć!

– Mogę to pani załatwić. Wylot na komendę. – Uśmiechnął się bezczelnie. – Mogła pani lepiej zabezpieczyć drogocenny paszport.

– To co ja mam zrobić? – spytałam z pretensją.

– Proszę podpisać zeznania i zostawić numer telefonu. Zadzwonimy.

– Kiedy? – warknęłam i machnęłam mu „Elle Hill” na świstku papieru.

– Kiedy będzie coś wiadomo w sprawie – sapnął zmęczony. – Proszę się nawet nie szykować do wylotu. Zgłoszenie o kradzieży paszportu poszło do rejestru. Jeśli ktoś spróbuje go użyć…

– To go odzyskam? – Zakiełkowała we mnie nadzieja, że ktoś durny zwinął mi paszport, by na nim sobie polecieć.

– Nie. – Pokręcił głową. – Wtedy paszport zostanie skonfiskowany jako dowód, a tym samym już go pani nie odzyska.

Na gnoma, co jeszcze?!

– To co ja mam robić? – W moim głosie pojawiła się pretensja.

– Wyrobić nowy, ale na paszport przyspieszony bym nie liczył. – Skrzywił usta, jakby się ze mnie nabijał. – Albo czatować na forach rzeczy znalezionych… – zbywał mnie z każdym wypowiedzianym słowem. Podał mi dokument potwierdzający kradzież i elo! – Jest pani wolna.

Bredził, bo byłam uziemiona jak cholera.

Co robić, opuściłam biuro, fuknęłam sobie pod nosem, napsioczyłam na złodzieja, by dostał niestrawności i biegunki permanentnej, ale to nic a nic nie wpływało na moją bardzo złą sytuację.

Zawiedziona wyciągnęłam telefon z kieszeni i wybrałam numer szefa. Minęły trzy sygnały i już byłam gotowa się rozłączyć.

– Jakieś spostrzeżenia, co do obsługi, że dzwonisz? – przywitał się wesoło Leo.

– Utknęłam na lotnisku w Montrealu – wymamrotałam. – Za trzy godziny jest lot i…

– Widzimy się wieczorem w Nowym Jorku – dokończył za mnie. – Tak? – Ewidentnie szukał potwierdzenia.

– Okradziono mnie – wywaliłam z żalem.

– Jak to cię okradziono? – Wyczułam w jego głosie zaskoczenie.

– No tak normalnie – szepnęłam i uniosłam rękę z pustą torebką. – Przerżnęli mi listonoszkę, wyciągnęli wszystko, nie mam paszportu.

– I nie poczułaś, że torebka lżejsza? – zdziwił się, a ja byłam zdziwiona, że on był zdziwiony.

– No nie poczułam! Paszport waży trzydzieści gramów, portfel może sto. Nic nie poczułam! – odparłam z irytacją. – Jestem uziemiona w Kanadzie na amen! – warknęłam. – I to nie na dzień, Leo, nie na dzień, bo nawet jak odzyskają paszport, będzie on dowodem w sprawie…

No… chyba że się odnajdzie, w co już nie wierzę!

– Kiedy będziesz mieć nowy paszport? – zapytał wkurzony. – Przecież jesteś Kanadyjką, mogą ci wyrobić taki w trybie pilnym1!

– A skąd ja mam to wiedzieć?! – odbiłam pytanie pytaniem. – Dostałam potwierdzenie o kradzieży, jeszcze się nie zapytałam, nie wiem…

– Posłuchaj mnie, Elle – zaczął mówić bardzo cicho, w sposób, którego od zawsze się bałam. – Dowiedz się, ile to może potrwać, a ja wpiszę kogoś z wolnych agentów na twój jutrzejszy wyjazd na Wyspy Kanaryjskie.

– Szefie, no! – jęknęłam.

– I tak nie polecisz, przestań jojczyć! – warknął. – Ty myślisz, że masz problem. A ja?! Mieliśmy sprawdzić jakość obsługi w konkretnych europejskich kurortach podczas świąt! – wywalił z pretensją. – A chętnych nie było!

– Ja byłam! – wykłócałam się.

– Tym ciężej przyjdzie mi ogarnąć zastępstwo, a muszę! – podsumował. – Dowiedz się, do kiedy pozostajesz uziemiona i daj mi znać, a ja przerzucę agentów tak, by zapełnić lukę.

– Dobrze – skapitulowałam.

– No to… – mruknął. – Wesołych świąt.

Czy on kpi?! Jakich „wesołych”?

– Wesołych świąt, szefie – odparłam w podobnie entuzjastycznej tonacji.

Z duszą na ramieniu musiałam ustąpić. Zamówiłam powrotną taksówkę, w której skontaktowałam się z Urzędem Paszportowym z pytaniem o najszybszy termin wydania nowego dokumentu. Po usłyszeniu słowa „miesiąc” moja szczęka zaliczyła podłogę i nie chciała się domknąć.

– To i tak szybko, pani Hill – zaszczebiotała słodko kobieta, podczas gdy w tle leciało cholerne „Jingle bells”. – Okres świąteczny jest przecież.

– Wiem – mruknęłam. – Ale to wyjątkowa sytuacja.

– Jak wyjątkowa… – odparła rozanielona – to za trzy tygodnie. – Zachichotała. – Dzisiaj złoży pani wniosek? Pracujemy do osiemnastej. – Zachęcała mnie swoją pogodą ducha. – A jutro już tylko do dwunastej.

A to pracusie biurowe. Dzisiaj do osiemnastej, jutro do dwunastej, a zapewne dwudziestego czwartego mają zamknięte!

– Będę dzisiaj! – potwierdziłam, przysięgając sobie, że muszę zdążyć.

Taksówkarz podwiózł mnie pod kamienicę i wskazał mi napis „tylko gotówka”. Cholera! Dobrze, że miałam w domu słoik-skarbonkę, do którego wkładałam drobne pieniądze. Dzięki temu udało mi się uzbierać potrzebną kwotę. Taksówkarz miał nietęgą minę, przyjmując drobniaki, ale pieniądz to pieniądz. Powinien się cieszyć, że dałam mu tyle centówek, by miał czym wydawać.

W mieszkaniu z trudem odnalazłam jakieś świeże zdjęcia paszportowe i niczym tajfun wyleciałam z domu. Ram stał na strzeżonym parkingu, nie po to, by go nikt nie ukradł, ale po to, by go ktoś nie przerysował. Kochałam swoje cudowne auto z napędem na cztery koła, co po ulicach Montrealu może było mniej istotne, ale gdy wybierałam się na północ, stawało się niezbędne.

Zapomniałam jedynie dodać, że ostatnio opuszczałam Montreal samolotami, a na północy nie byłam od czasów skończenia liceum, ale w końcu kiedyś… może…

Do Urzędu Paszportowego wjechałam ślizgiem, bo na kafelkach mnie trochę poniosło. Ochroniarz w wejściu z początku myślał, że sobie żarty stroję, ale gdy bęcnęłam tyłkiem o posadzkę, to pomógł mi wstać.

I zapadł wyrok!

– Dwa i pół tygodnia to moje ostatnie słowo, pani Hill – roześmiała się urzędniczka. – Nie mam już terminów ekspresowych. – Z udawanym smutkiem zaprzeczyła ruchem głowy. – Osiemnaście dni, widzimy się dziewiątego stycznia, w przyszłym roku.

Przymknęłam powieki, bo nie dość, że odpadałam w ocenie Wysp Kanaryjskich, to omijał mnie tydzień w Maroku. Tak naprawdę omijało mnie wszystko, bo bez wcześniej uzyskanego paszportu mogłam się pożegnać z oceną kurortów w państwach, do których miałam już wizy. Miałam… ale wbite w starym dokumencie.

– Nie da się chociaż w trzynaście dni? – błagałam i byłam gotowa uklęknąć.

– No nie da się, nie da! Z miesiąca zeszłam do osiemnastu dni, nie przyspieszę – zaczynała się na mnie złościć. – Jest mi niezmiernie przykro z powodu sytuacji, jaka panią spotkała – dodała skruszona. – Ale proszę brać pod uwagę fakt, że jest to okres świąteczny.

Nie było jej przykro, ale w Kanadzie to był popularny zwrot akcji w rozmowie. Ludziom było to obojętne, formułkę musieli walnąć, by ich ktoś nie pozwał za niemiłą obsługę.

Nie miałam wyjścia. Podziękowałam kobiecie za pomoc, chociaż nie czułam, że mi pomogła. Życzyłam jej wesołych świąt, pomimo iż moje się właśnie popsuły doszczętnie.

– Elle – mruknęłam do siebie, idąc w kierunku auta – przecież się nie poddasz, co? Masz tylu przyjaciół, jakoś wytrzymasz okres uziemienia.

W mieszkaniu otworzyłam kalendarz kontaktów i z opadającymi ramionami dowiedziałam się, że świat istniał, a ja byłam w śpiączce przez dwa lata!

Ludzie! Dwa lata!

Przyjaciółki od imprez pytały zaskoczone, co u mnie, opowiadały o dzieciach, narzeczonych, kochankach, psach i nawet o chomiku. Wyjeździe na narty, wylocie do Meksyku. Odkryłam z wielkim zaskoczeniem, że od dwóch lat do nikogo się nie odzywałam, bo mnie wiecznie nie było! Albo byłam w podróży, albo w Nowym Jorku. Montreal, który wybrałam na swój dom przeszło cztery lata temu, był tylko mieszkaniem i ukochanym autem.

Zawiedziona reakcjami dawnych przyjaciół oraz tym, że oni mieli życie, a ja mogłam obejść się smakiem, zadzwoniłam do Leo.

– Osiemnaście dni – sapnęłam markotnie, zamiast się przywitać. – Dziewiątego stycznia będę miała paszport.

– A więc do Maroka poleci ktoś inny, a ciebie przeniosę może do Stambułu, pomyślę nad ułożeniem planu tak, by wyjazdy nie wymagały wyrobienia wizy – skwitował rzeczowo.

– Co ja mam ze sobą zrobić, Leo? – jęknęłam. – Ponad dwa tygodnie, ja skisnę w tych czterech ścianach!

– To jedź do domu – odparł beznamiętnie. – Są święta, zrobisz rodzinie niespodziankę.

Na myśl o rodzicach i bracie poczułam chwilowe ciepło w okolicy serca.

– To siedemset kilometrów, no gdzie do domu! – fuknęłam.

– No to nie wiem… – zacmokał – posiądź nową umiejętność i naucz się szydełkowania?

Doradca życia, psia mać!

– Elle, zrób co chcesz, ale odpocznij – zagrzmiał. – Od dwóch lat praktycznie śpisz w trakcie lotów, oceniasz, wysyłasz raporty i chcesz nowe zlecenie. Najwidoczniej kradzież dokumentów miała ci pomóc w wizycie w domu albo nie wiem, w czym… Wesołych świąt, ja jadę do żony i córek.

I oto tym optymistycznym akcentem Leo zakończył połączenie.

Opadłam na fotel, odchyliłam głowę i zaczęłam gorączkowo myśleć. Nie umiałam żyć bez celu, moim celem było życie pełne życia. Wyjazd do domu nie był głupim pomysłem. Nie byłam tam dziewięć lat, od kiedy opuściłam naszą mieścinę po skończeniu liceum.

No dobra, uciekłam przed takim jednym gagatkiem, dla którego szczytem marzeń był mały domek z ogródkiem, gromadka dzieci i ciepła zupa z wkładką na obiad. W dużej mierze nie przyjeżdżałam w rodzinne strony przez Billa Reida, aby rana, jaką pozostawiłam w jego sercu, miała szansę się zasklepić, a on mógł mieć ten swój domek, dzieciaczki i obiadki. Tylko nie chciałam, aby liczył, że dostanie to ode mnie.

Z rodzicami widywałam się w Montrealu, nawet brat mnie tu czasami odwiedzał, ale od kiedy dorwałam robotę u Leo, spotkań było coraz mniej. I nie dlatego, że miałam kiepskich rodziców albo jakiś problem z komunikacją. Taka już byłam, wiecznie z celem, w trasie, na adrenalinie, niczym assapan północny na kofeinie.

Jesteś najgorszą córką wszechczasów!

Otworzyłam laptopa, wpisałam w Google Maps nazwę miejscowości i z zaskoczeniem stwierdziłam, że jestem w stanie dojechać do rodzinnego Wypizdowia2 w siedem godzin.

– Ho, ho, ho – zahuczałam niczym Święty Mikołaj. To była moja próba dodania sobie optymizmu. – Czas na niespodziankę, kochani!

Rozdział 2

Elle

Z rana pakowałam się w biegu, spożywając tosty z żółtym serem i marmoladą. Pychota!Pijąc kawę, przeczytałam trzy wiadomości od banków, że moje środki pieniężne są bezpieczne, karty zablokowane i nadal mogę dokonywać płatności online.

Szczerze liczyłam na telefon z policji, ale takiego się nie doczekałam. Dochodziła dziewiąta rano, możliwość wylotu na Wyspy Kanaryjskie była już przesądzona. Nie udałoby mi się dotrzeć do Nowego Jorku, tym samym – odpuściłam, przyznając sama przed sobą, że cieszy mnie wyjazd w rodzinne strony.

Byłam po części ciekawa, jak komu ułożyło się życie, kto został, kto ruszył do wielkiego miasta – i nie mam tu na myśli Chibougamau! Kto zdążył się ożenić i rozwieść, i ile kto miał ślicznych, różowych bąbelków.

Zawsze uwielbiałam wysłuchiwać opowieści i był to swojego rodzaju sport. Kiedy rodzice przyjeżdżali do Montrealu na święta, z wielkim entuzjazmem słuchałam, co się u kogo działo. No… oprócz informacji o Billu. Matka zawsze z błyskiem w oku informowała mnie, że facet jest wolny i zapewne na mnie czeka.

Jasne…

I niby dzięki ploteczkom mamy z lokalnego stowarzyszenia kobiet byłam ze wszystkim na bieżąco, ale rodzicielka nie znała też niektórych moich znajomych, bądź zwyczajnie nie posiadała o nich informacji.

A na ich historii zależało mi najbardziej.

***

Ukochany Ram niezwykle się ucieszył, kiedy obrałam trasę na północ. Przerzuciłam radio na świąteczne hity, nakręcając swój pozytywny vibe na siedemnaście dni w raju. W rzeczywistości nie wyobrażałam sobie, aby spędzić cały czas oczekiwania na paszport, przesiadując u rodziców. Planowałam odwiedzić brata, który od kilku lat pracował w motelu i przeprowadził się do miasta. Chciałam też spotkać starych przyjaciół, z nadzieją, że mnie rozpoznają.

Oprócz Billa. Jego nadal nie chciałam spotkać.

Po siedmiu godzinach, cud – tak, uznajmy to za cud, zaparkowałam na podjeździe domu w Wypizdowiu. Zgasiłam silnik i w tym samym momencie dostrzegłam ruch firanki. Komuś, ktokolwiek to był, pomachałam entuzjastycznie i otworzyłam drzwi auta. Przeszłam w kierunku bagażnika, otworzyłam go i wówczas doszedł mnie krzyk wymieszany ze śmiechem mamy.

– Elle, to niemożliwe, Elle, to na pewno ty? – piała zachwycona, biegnąc.

Nie, mój duch wrócił w rodzinne strony…

Rodzicielka rzuciła mi się na szyję i zaczęła całować po policzkach. A że była niższa, to mnie ciągnęła za kark, przy okazji śliniąc mi twarz.

– Mamo, bo mnie udusisz – zaburczałam. By zniwelować nieuprzejme zachowanie, zachichotałam po chwili. – No, już, już, bez przesady, widziałyśmy się raptem… – zamyśliłam się.

Kiedy ja ostatnio widziałam staruszków?

– W Dniu Świstaka, Elle, przeszło rok i dziesięć miesięcy temu – odparła z żalem.

– Bo Phil wyszedł z nory, zobaczył swój cień i mieliśmy prawie dwa miesiące srogiej zimy – grymasiłam.

– Ty mi tu na świstaka nie zrzucaj, moja panno3 – oburzyła się i złapała mnie za poły kurteczki. – Co ty, dziecino, masz na sobie, co to jest? – Rozchyliła moją ramoneskę. – To nie Montreal! A jakbyś tak w zaspę wjechała, popsułby ci się samochód albo…

– Mam wykupione ubezpieczenie – próbowałam odeprzeć jej zarzuty. – A w samochodzie jest ciepło, co miałam założyć?

– Płaszcz, dziecko, najlepiej ten z norek, co ci go ciotka sprezentowała, i do tego porządne śniegowce, co ty masz na nogach? – piała rozzłoszczona.

– Kabaretki – przekomarzałam się celowo. Miałam na nogach wygodne botki do jazdy autem po to, by móc poruszać nogą bez problemów, ale mama lubiła, kiedy jej było na wierzchu.

– Daj już dziewczynie spokój! – krzyknął ojczulek z ganku. – I chodźcie do domu, choinka się sama nie ubierze!

– Choinka? – spytałam zaskoczona. – Na dwa dni przed Bożym Narodzeniem?

Pokręciłam głową, a mama chwyciła mnie pod ramię.

– Jeszcze walizka – upomniałam rodzicielkę i wyswobodziłam się z jej uścisku.

Mój bagaż był średniego rozmiaru, ale, jak zawsze, zapakowany w worki próżniowe, byle tylko zmieścić jak najwięcej. Z trudem ściągnęłam walizkę, która gruchnęła na oblodzony podjazd, a kółko odjechało w siną dal ruchem jednostajnym, krzywym, przyspieszonym.

Nie było na to rady, walizka musiała jakoś sobie poradzić bez jednego wsparcia. Pociągnęłam ją za sobą, a tato widząc mnie przed gankiem, zszedł trzy stopnie i wyciągnął rękę, by przechwycić bagaż.

– No gdzie! – Ubiegłam go i nie pozwoliłam, by złapał ciężar. – Tobie nie wolno dźwigać!

Od trzydziestu lat cierpiał na notoryczne bóle kręgosłupa przez wypadające dyski. Raz to go nawet zabrała karetka, bo zgiął się wpół i nie mógł się później wyprostować. Nie chciałam mieć na sumieniu jego i jeszcze bardziej pochrzanionych świąt.

Sama doczłapałam do drzwi z ciężkim bagażem. Stanęłam na ganku, a ojczulek zamknął mnie w swoim niedźwiedzim uścisku. Poklepałam go czule po barku, a po chwili coś twardego łupnęło za mną.

Obróciłam się. Walizka leżała na ziemi, trzy schodki niżej.

A ja cię, franco, niosłam!

– Kevin! – krzyknęła mama w kierunku domu. – Kevin, pomóż nam, walizka nie chce być wniesiona!

Zachichotałam, całując ojca w policzek, a w progu domu stanął mój starszy brat i uśmiechnął się pogodnie. On również podszedł i zaczął mnie ściskać. Normalnie już mi się robiło gorąco i nieco duszno, ale byłam tak szczęśliwa, że zignorowałam ten drobny dyskomfort jako bodziec nieistotny.

W końcu brat złapał za walizkę i bez większych problemów wniósł ją do domu. Tato otoczył mnie ramieniem, ruszyliśmy za Kevinem, a mama za nami.

W pomieszczeniu panował istny upał! Szybciutko zaczęłam się rozbierać. Nie byłam przyzwyczajona do utrzymywania w domu temperatury powyżej dwudziestu dwóch stopni Celsjusza.

– Ależ wy tu grzejecie! – stwierdziłam odkrywczo.

– W domu musi być ciepło, Elle – pouczyła mnie mama z naganą w głosie. Po chwili nachyliła się w moim kierunku, kiedy ściągałam pospiesznie botki. – Wyrzucili cię z pracy? – szepnęła i spojrzała na mnie wymownie. – A kredyt niespłacony. Sprzedasz samochód, mieszkanie i wracasz do nas?

– Co? – spytałam zaskoczona jej drogą dedukcji. – Nie no, skąd! – oburzyłam się. – Nic się nie dzieje, tylko…

– Złamane serce? – Zatrzepotała rzęsami żądna informacji.

– Nie, nikt mi serca nie złamał. – Oprócz pana na lotnisku, który powiedział, że nie mogę lecieć. – Mój paszport został skradziony. – Przedstawiłam prawdziwą, ale znacznie mniej interesującą wersję wydarzeń. – Leo odwołał mi dwa kursy, więc… – wzruszyłam ramionami – jestem.

– I bardzo dobrze zrobiłaś, Calineczko – wypowiedział czule ojciec, nazywając mnie starym przydomkiem.

– Na lotnisku sporządzono protokół, uprzedzono mnie, że paszportu nie odzyskam, no chyba że się znajdzie, ale wystąpiłam już z wnioskiem o wydanie nowego, tylko…

– To na ile przyjechałaś? – wtrącił Kevin pojawiający się cały w światełkach choinkowych.

– Święta na pewno spędzę z wami – zapewniłam.

Nie chciałam im obiecywać złotych gór. Miałam czas do dziewiątego stycznia, ale być w Wypizdowiu i patrzeć na śnieg cały ten czas? Nie miałam pewności, czy stan mojej psychiki byłby skłonny mi na to pozwolić.

– To jutro skoczymy do Chibougamau. – Brat puścił do mnie oczko i uśmiechnął się po aktorsku. – Pokażę ci, gdzie teraz mieszkam.

– Jakaś kobieta? – Wyszczerzyłam się, po czym ruszyłam w kierunku kuchni. Podeszłam do szafki, wyciągnęłam szklankę i nalałam sobie stojącego na blacie soku. Ale coś było nie tak. Obróciłam się w kierunku domowników i na widok ich min uderzyłam się szkłem w zęby. – Co tak zamilkliście, powiedziałam coś?

Matka zrobiła kwaśną minę, ojciec westchnął głośno, a Kevin uciekł wzrokiem.

– No mówcie, o co chodzi – poleciłam nieco nakazująco. – Co, Kevin, przyznaj się. Jesteś gejem?

– No co ty – parsknął.

– Mnie by to nie przeszkadzało, ale w tej dziurze… – zamyśliłam się – możesz czuć dyskomfort.

– Nie jestem żadnym gejem, okej?! – wybuchnął na mnie nieoczekiwanie.

– Nie wiem, co gorsze, synu – wtrącił ojciec.

– Chyba sobie żarty stroisz, Robert! – oburzyła się matka i spojrzała na tatę ze złością.

– Spadam stąd! – fuknął Kevin niczym czteroletnie dziecko i zaczął zrywać z siebie świecidełka. – Tylko Elle przyjechała i nagle mamy problem!

– Problem to zrobiłeś ty i nie zwalaj na siostrę! – odparł chłodno tato, spojrzawszy karcąco na syna.

– Ej, ej, ej! – wtrąciłam osłupiała. Moja rodzina nie była może jak z reklamy płatków śniadaniowych, ale też nie była patologią. Rozmawialiśmy, śmieliśmy się, ale żeby krzyczeć i reagować w jakiś dziwny sposób? Nigdy! – Możecie mi po ludzku wyjaśnić… – artykułowałam każde słowo.

Niestety brat nie był skory do rozmowy. Wyswobodził się w końcu z łańcucha światełek, psiocząc coś pod nosem, i ruszył w kierunku korytarza. Matka podreptała za nim, przepraszając za moje i ojca zachowanie. W końcu doszedł nas tubalny głos Kevina.

– Przyjadę w Boże Narodzenie, cześć!

Eee… co tu się odwaliło?

Matka wróciła do kuchni i zaszczyciła ojca ponurym spojrzeniem.

– Zawsze musisz mu tak dopiekać?! – warknęła.

– Zawsze musisz go bronić? – przedrzeźniał ją. – Ma trzydzieści lat, na stado reniferów, Rita! Kogo ty bronisz?

– Naszego syna! – odparła z dumą. – I jeśli nam powiedział, że inaczej się nie dało, to inaczej się nie dało! Tak?!

– Bo się wszystko posrało! A nie inaczej się nie dało! – krzyknął ojciec. – A teraz cofnij się w czasie do lat dziewięćdziesiątych, kiedy z brzuchem ślub brałaś i tylko pomyśl…

– A ty podstępny gadzie! – syknęła, ruszając na niego. – Nikt ci nie kazał się ze mną żenić, ty… ty… ty… – Zawiesiła się słownie, tłukąc ojca w ramię.

A tatko się z tego śmiał. I to tak wrednie, że aż mi kąciki ust wywindowały. Ale w końcu mama, nie widząc żadnej pożądanej reakcji, zacisnęła dłoń w pięść i przygrzmociła tacie.

– Zabijesz mnie – jęknął ojciec.

– O Boże, w co ja trafiłam! – zawtórowała mu matka, machając dłonią.

Tato oberwał w kość, oboje byli kontuzjowani. No tego było już za wiele!

– Spokój! – Stanęłam między nimi z posępną miną. – Dlaczego ze sobą walczycie?!

– Bo matka jak zawsze musi bronić ukochanego syneczka – syknął ojciec. – I niech się cieszy, że z nim siądę do wspólnego stołu…

– Ciesz się, że to on chce z nami spędzać czas, po tym wszystkim, co mu nagadałeś – sarknęła, dalej machając obolałą dłonią. – A ja nie będę tracić dzieci przez jakiś tam honor!

– Honor, którego twój syn nie ma! – burknął ojciec.

– Mój syn, mój syn? – piszczała niczym zranione zwierzę, wskazując na siebie palcem. – Chyba nasz!

– Spokój! – nakazałam władczo.

Nastała totalna cisza, podczas której rodzice prowadzili walkę na spojrzenia. Patrzyłam raz na mamę, raz na ojca i nie rozumiałam, co się stało i przede wszystkim – kiedy!

Zawsze, gdy wracałam z trasy, dzwoniłam do domu. Owszem, spotykaliśmy się rzadko, ale podczas rozmów nic nie wyczułam.

– O co wam chodzi? – spytałam z irytacją.

– No powiedz, Rita, powiedz naszej córce, co zrobił Kevin! – Ojciec ewidentnie podjudzał matkę.

– Sam nie zrobił – syknęła. – Oboje chyba zrobili, tak?

– Ale Kevin się bawi dalej, a Alison Brown płaci za dwoje! – zagrzmiał ojciec.

Alison Brown to była pogodna dziewczyna, która mieszkała w Wygwizdowiu. Mieszkańców kanadyjskiej północy dzieliły czasami kilometry, a i tak wszyscy się znali. Łączącym nas miejscem było Chibougamau, gdzie znajdowała się szkoła podstawowa i główne liceum. Mieszkańcy okolicznych, pomniejszych wiosek właśnie tam wysyłali do szkoły swoje pociechy. Tylko niektórzy mieli wyższe aspiracje.

Ja i Kevin uczyliśmy się w głównym. Rodzice stwierdzili, że edukacja po francusku to podstawa, a liczba godzin angielskiego jest wystarczająca, by w pełni opanować drugi język. Mieszkające w wiosce dalej rodzeństwo Brown chodziło z nami tylko do podstawówki. Liceum kończyli w języku angielskim, bo poszli do kameralnego MacLean Memorial School. Ich rodzice stawiali mocno na rozwój dzieci, twierdząc, że dzięki temu będą mieli większe perspektywy.

Pamiętałam słodką Alison. Była niezwykle uzdolniona matematycznie. Jej starszy brat, którego kojarzyłam znacznie słabiej, miał ogromny potencjał do zarządzania. Ich rodzice pokładali w nich wielkie nadzieje. Pechowo państwo Brown zginęli, kiedy brat Alison zaledwie zdążył skończyć osiemnaście lat. Chłopak nie wyjechał na studia, zajął się pracą i opieką nad cztery lata młodszą siostrą.

W naszej mieścinie była nawet zbiórka pieniędzy, aby pomóc rodzeństwu Brown. Wszyscy żałowali młodego Donovana, który wziął na siebie brzemię wychowania siostry. Ludzie podtrzymywali go na duchu, pomagali, na ile było ich stać, aby chłopak mógł ukończyć szkołę. Udało się, Donovan rozpoczął pracę w tartaku, dzięki czemu dziewczyna skończyła liceum z ponoć bardzo dobrym wynikiem.

Matka opowiadała, że Alison wyjechała na studia do Saguenay, oddalonego o trzysta pięćdziesiąt kilometrów i na tym był koniec historii.

Skąd więc wzmianka o Alison i krzywdzie, jaką wyrządził jej mój brat?

– Czy może mi ktoś wytłumaczyć, o czym wy oboje perorujecie?! – nakazałam wkurzona tym, że nic nie rozumiem.

– Otóż twój brat, Kevin Hill – zaczął słodko ojciec – zabawił się Alison Brown.

– Z nią się bawił, nie upraszczaj! – weszła mu w słowo mama.

– I Kevin się bawi dalej, prawda? – syknął ojciec. – A kiedy ostatnio odwiedził syna?! Nigdy?!

Syna? W sensie, że zostałam ciocią i mam bratanka?

Spojrzałam na rodziców z żalem. Było mi ich szkoda, bo mieli problem przez nieodpowiednie zachowanie Kevina, a nie między sobą.

Ciekawe, co jeszcze?!

Rozdział 3

Elle

Nie mogłam sobie pozwolić na marazm!

Wstałam przed siódmą, zjadłam szybkie śniadanie, napisałam rodzicom kartkę, że wyruszam do miasta, aby się nie martwili, i ruszyłam. Nie chciałam porannej konfrontacji po tym wszystkim, czego przyszło mi wczoraj wysłuchać.

Tato nie szczędził w słowach. Z wielką przyganą wypowiadał się o Kevinie, a mama co chwilę chlipała, ale już go nie broniła. Wszystko brzmiało jak dramat antyromantyczny.

Wyjazd Kevina na szkolenie dla menadżerów motelowych, przypadkowe spotkanie w hotelu, upojna noc. Ciąża przy wsparciu jednego, szybkiego plemnika i często słyszane słowa mężczyzny: „to nie moje dziecko, zrób testy. Na słowo nie uwierzę, kto wie, z kim sypiałaś!”.

Dziecko było jednak Kevina. Gdy brat chciał przeprosić, dziewczyna uniosła się honorem i powiedziała, że ma spieprzać z jej życia. No to spieprzył! Prawie rok temu. Idiota nawet nie walczył, by móc widywać syna. Zgodził się na ustanowione alimenty i koniec.

Podjechałam pod motel, w którym pracował brat, i po zgaszeniu silnika wyskoczyłam z auta. W ostatnim momencie złapałam się drzwi samochodu, bo jedna z nóg odjechała mi na lodzie.

– Ja tu zginę w wieku dwudziestu ośmiu lat, Boże – szepnęłam sama do siebie.

Poprawiłam ułożenie torebki na przedramieniu, zamknęłam samochód i ruszyłam w kierunku motelu. Kiedy otworzyłam drzwi przybytku, wiszący nad nimi dzwoneczek zaświergolił radośnie, obwieszczając przybycie klienta.

Zza lady spojrzało na mnie młode dziewczę i uśmiechnęło się profesjonalnie.

– Witamy w Tiku-Tiku – zaszczebiotała.

Ależ sobie nazwę wymyślili, czaaaad!

– Na jak długo? – kontynuowała uradowana, że ma klienta.

– Pięć minut – odparłam nieco oschle, chociaż to nie była jej wina, że już się nakręcałam na rozmowę z bratem. – Proszę zawołać Kevina Hilla – poleciłam odrobinę cieplej.

– Pan Kevin jest teraz zajęty – zakomunikowała pogodnie.

– Trudno, zaczekam na pana kierownika – sapnęłam i podeszłam do fotela, na którym pozwoliłam sobie siąść. – Długo mu się zejdzie? – drążyłam.

– No… no… no… nie wiem – wyjąkało dziewczę. – Pan Kevin sprawdza obecnie pracę działu sprzątającego.

– O! – Zaciekawiłam się, wpadając jednocześnie na pomysł. – To w takim razie mogę mu zająć chwilę.

Zerwałam się z siedziska, na co dziewczyna w pierwszym momencie zbladła, ale w drugim przez jej twarz przemknął cień diabolicznego uśmiechu.

– Jest obecnie na parterze, tuż za drzwiami do stołówki. – Wskazała mi miejsce.

Przeszłam wzdłuż recepcji i ruszyłam w kierunku wskazanego korytarza. Ominęłam stołówkę i bez pukania wparowałam do pokoju. Nikogo w nim nie było, za to z łazienki dochodził odgłos lejącej się wody, kobiece jęki i męskie sapnięcia.

Wystraszona zwiałam stamtąd, gdzie pieprz rośnie i pobiegłam w kierunku recepcji. Czując, że tępe dziewczę celowo mnie naraziło na kompromitację, wparowałam do pomieszczenia i spojrzałam ze złością na recepcjonistkę.

– Odnalazła pani narzeczonego? – zaszydziła gówniara.

– Prosiłam, aby skierowała mnie pani do Kevina – syknęłam z irytacją.

– I to właśnie zrobiłam – odparła z dziwnym poczuciem satysfakcji.

– Och! – Zmieszałam się i zrobiłam obrót o sto osiemdziesiąt stopni.

Do pokoju wparowałam jak do siebie. Teraz już tylko szumiała woda, a więc braciszek zdążył sprawdzić pracę działu sprzątającego. Kulturalnie usiadłam na łóżku i wygładziłam zmarszczkę na kołdrze. Zdecydowanie nie było tu posprzątane jak należy. Najwidoczniej pani od utrzymania czystości miała inne zalety.

– O cholera! – krzyknął pojawiający się w drzwiach Kevin i wycofał się z powrotem do łazienki.

– Chodź, chodź, zapraszam – zachęciłam go uprzejmie. – Nie wstydź się, Kevin, na wstyd już za późno.

– Od kiedy tu jesteś? – mruknął, uchylając odrobinę drzwi.

– Wystarczająco, abyś wyszedł, wypuścił panią od sprzątania, którą tak dogłębnie testowałeś – odparłam z nutą sarkazmu.

I jak na zawołanie drzwi stanęły otworem, brat wleciał do środka, a zza niego wyszła kobieta w uniformie.

– Gdzie się tak spieszysz? – krzyknęłam do niewiasty, która uciekała w podskokach. – Przecież nie gryzę – zachichotałam.

– Skończyłaś? – syknął ze złością Kevin. – Po co przyjechałaś?

– Po adres, a po co? – fuknęłam z irytacją. – Gdzie mieszka Alison Brown, przecież nie będę sprawdzała całej Kanady.

– Ciszej – warknął i podszedł do mnie, po czym stanął i położył ręce na biodrach. – Po co ci to, po co się mieszasz i jakim prawem…

– Takim, że to mój bratanek, ćwoku! – odparłam oschle, patrząc spode łba. – Gdzie mieszka Alison? Więcej razy pytać nie będę, narobię ci wstydu na cały motel.

Brat położył palce wskazujące na skroniach, dając mi tym znak, że przyprawiam go o ból głowy. Prychnęłam, bo powinien się cieszyć, że nie spowodowałam bólu przyrodzenia, po którym długo nie mógłby testować ekipy sprzątającej.

– Alison jakiś czas temu przeprowadziła się do brata – poinformował mnie łaskawie.

– Czyli mieszka w Wygwizdowiu – podsumowałam i wstałam z łóżka.

– No nie – zatrzymał mnie tym stwierdzeniem. – Donovan sprzedał rodzinny dom, wziął spory kredyt i kupił tereny na Końcu Drogi.

Moja buzia nieznacznie się otworzyła. Położenie geograficzne Wypizdowia, jak sama nazwa wskazywała, było na uboczu. Z drogi sto trzynaście prowadzącej do Chibougamau skręcało się w prawo trzysta metrów za przejazdem kolejowym. Po przejechaniu pół kilometra i trzymaniu się lewej odnogi drogi docierało się do Wypizdowia. Jeśli ktoś pojechał w prawo, to w końcu dojeżdżał do Wygwizdowia.

Koniec Drogi był, jak wskazywała jego nazwa, dosłownie końcem drogi. Las, pole, łąka, zero domów. Koniec Drogi był wiecznie zasypany. Dostanie się do tego obszaru graniczyło z cholernym szczęściem i wymagało napędu na cztery koła.

– Czy jemu odbiło? – fuknęłam zirytowana.

– Donovan kupił czterdzieści hektarów lasów…

– Ile? – jęknęłam zaskoczona. – Co on wykupił wszystkie ziemie wokół Chibougamau?

– Prawie będzie tyle – zaśmiał się głupkowato Kevin.

– Co on tam znalazł, złoża uranu, czy klony będzie uprawiał? – sarknęłam.

– Pole golfowe – odparł poważnie. – Nie będę komentował, ale dogadał się z okolicznymi kurortami, nawet z szefostwem tego motelu. W sezonie to mu na serio się dobrze sprzedaje i nieźle funkcjonuje.

Z tych dwóch zdań wywnioskowałam, że brat skrycie podziwiał Donovana. Cóż, osobiście słabo go pamiętałam. Jak wspomniałam, Alison uczyła się z nami do czternastego roku życia, nigdy też nie spędzałyśmy ze sobą zbyt wiele czasu. Ona trzymała się z dzieciakami od kółka matematycznego, ja kochałam zaś języki i geografię.

– Trafię tam? – spytałam brata, zerkając na niego nieco cieplejszym okiem. – Kevin, jak to się stało, że ty i Alison?

– Normalnie – parsknął i zrobił głupkowatą minę. Po chwili moje słowa chyba do niego dotarły, bo zmienił pozycję i zrobił się czujny. – Chyba nie masz zamiaru tam jechać?

– Oczywiście, że mam! – fuknęłam i wyminęłam go.

– Elle, nie będę tego powtarzał, ale usłyszysz dokładnie to samo, co ojciec. To jest moje życie…

– A tam jest mój bratanek, którego chcę poznać! – Uniosłam głos. – I nie będę się wpieprzać w wasze problemy. Jak ten chłopczyk ma na imię?

– Kail – odparł zrezygnowany.

– Widziałeś go chociaż? – drążyłam, by wiedzieć cokolwiek.

– Raz, kiedy się urodził, byłem w Saguenay. Drugi raz widziałem go u lekarza w Chibougamau.

Westchnęłam. Tego się nawet nie dało skomentować.

– Zejdź mi z drogi, idioto! – warknęłam na niego i ruszyłam do drzwi.

– Dlaczego zawsze za ciążę kobiety wini się faceta? – spytał z bólem. – Moja to wina?

– Nie winię cię za ciążę, kretynie! Ani za to, że nie ułożyłeś sobie relacji z Alison, to twoja sprawa. Ale dzieciak jest twój i twoim zasranym obowiązkiem jest się nim zajmować, na równi! A nie na linii skośno-poprzecznej, bo, jak zwykle, masz coś w dupie!

Złapałam kilka oddechów po monologu i spojrzałam na brata ze złością. A ten debil stał jak prostytutka pod latarnią i nic, zero reakcji.

– Prezent byś chociaż kupił synowi, jutro Boże Narodzenie – fuknęłam i otworzyłam drzwi.

– Dostaje alimenty i to niemałe – odparł, odzyskując rezon.

Debil!

Nie miałam zamiaru tego nawet komentować, nie miałoby to najmniejszego sensu. Wyszłam z pokoju, ruszyłam korytarzem. Przy recepcji życzyłam dziewuszce wesołych świąt i zamiast po wyjściu z motelu wsiąść do auta, przeszłam się wzdłuż ulicy w poszukiwaniu czegoś dla dziecka.

Z opowieści ojca wynikało, że chłopczyk urodził się w lutym, tuż po święcie Dnia Świstaka, o czym sami rodzice dowiedzieli się w maju, kiedy przyszło zawiadomienie o sprawie alimentacyjnej.

A co w tym najgorsze? Wszyscy milczeli! Kevin nie był skory do opowiastek, to jeszcze rozumiałam, bo co tu się chwalić, że się jest łajdakiem, ale że matka szantażowała ojca, byle tylko brudny sekrecik nie wyszedł na powierzchnię ziemi Wypizdowia, to już przesada.

Na pewno nie miałam zamiaru się kryć z tym, że chcę poznać mojego bratanka. I szczerze liczyłam na rozsądek Alison, bo chciałam dziewczynie zaproponować jakieś wyjście z sytuacji, skoro przez wspólne dziecko tylko ona była uziemiona na tym zadupiu i ponownie uzależniona od pomocy Donovana.

Po przebyciu trzystu metrów udało mi się znaleźć sklep zwany „Sezonowy”. W tej części Kanady było to dosyć popularna forma kręcenia biznesu. Jedną, dużą powierzchnię sklepu zajmowała branża tematyczna, czyli obecnie były to artykuły świąteczne, a sezonowo zmieniało się to na podobizny świstaka, akcesoria związane ze świętem świętego Patryka albo z Halloween.

Dzięki temu w małej miejscowości zakupiłam drewnianą kostkę interaktywną o całkiem ciekawych funkcjach. Zapewne na eBayu udałoby mi się ogarnąć coś lepszego i tańszego, ale czas działał na moją niekorzyść. Potrzebowałam zabawki na dziś, nie na „po świętach”.

Kiedy wracałam do samochodu, przywitały mnie ogromne płatki śniegu, no takie megaśne, aż miałam ochotę wystawić język, by jakiś się na nim rozpuścił. Pechowo ochłodzony samochód był już nieco zaśnieżony. Straciłam dwadzieścia minut na zmiatanie śniegu i co mi się prawie udawało, to osiadał nowy.

Elle, ty jednak jesteś blondynką, tylko z brązowymi włosami!

Odpaliłam silnik, rozgrzałam auto, a spadający śnieg w końcu sam zaczął na nim topnieć, po zetknięciu się z szybami i karoserią, zostawiając jedynie strużki wody.

– A mogłaś sobie zaoszczędzić to dreptanie wokół samochodu, legalna blondynko – skarciłam samą siebie.

Droga z Chibougamau do Wypizdowia była już ciężka. Nie zajechałam nawet do domu rodziców. Na rozwidleniu skręciłam w prawo i po przejechaniu pięciuset metrów wjechałam do Wygwizdowia. Minęłam tam między innymi dawny dom rodzeństwa Brown i z duszą na ramieniu skierowałam się do Końca Drogi.

Ram jechał niczym zawodowiec, jakby tę trasę znał od podszewki. ASR, ABS i inne WC włączały się co chwilę, ale twardo zmierzał do celu. Gdy skończył się las, a zaczęła otwarta połać pola, z przerażeniem patrzyłam, jak moje auto, dzięki napędowi na cztery koła, rozprasza trzydziestocentymetrowy opad nieubitego śniegu, zostawiając po sobie warkocz niczym kometa Halleya.

Dojechałam w jednym kawałku, a moje usta zrobiły „O” na widok posiadłości. Przede mną stał parterowy dom z płaskim dachem o trzech kolorach elewacji, jakby tym chciano odróżnić strefy mieszkalne. Betonowa płyta wskazywała na garaż i kotłownię, biała od frontu – część dzienną, mieszkalną, a czarna od tyłu z podwyższonym stanem wysokości, sugerowała, że jest to strefa sypialniana.

Widywałam ten typ domów w Montrealu. Były drogie, ale nowoczesne i ekologiczne.

– No to się nam urządził Donovan – mruknęłam do siebie, skrycie podziwiając brata Alison. Miałam małego hopla na punkcie innowacyjności.

Zgasiłam silnik i nie zabierając prezentu z samochodu, ruszyłam do drzwi. Mało co nie wypieprzyłam się na kamyczkach, które w niektórych miejscach były już oblodzone. Na szczęście udało mi się dojść do celu bez uszczerbku na zdrowiu.

Stanęłam pod drzwiami, uśmiechnęłam się delikatnie, aby zmotywować samą siebie. Zapukałam i chociaż usłyszałam „coś”, to nikt mi nie otworzył. Zapukałam ponownie, tym razem odpowiedziała mi cisza. Nacisnęłam delikatnie na dzwonek i szybko puściłam w obawie, że mogę tym wystraszyć chłopczyka.

W końcu drzwi stanęły otworem, a w nich pojawił się brat Alison, Donovan. Tak, pomimo upływu lat i rzadkich spotkań, poznałam go. Wprawdzie nie był już nastolatkiem – do swoich prawie metra osiemdziesięciu dorzucił chyba kolejne dziesięć centymetrów. Nabrał też masy i sprawiał wrażenie groźnego. Krótko przystrzyżone czarne włosy, nienagannie ogolony zarost, do tego srogo patrzące brązowe oczy.

A może on srogo nie patrzył, tylko był zaskoczony? W sumie, nie miałam pewności.

– Zabłądziła pani? – spytał lekceważąco i uśmiechnął się delikatnie, lustrując mnie od butów aż po czubek głowy. – Sezon zaczyna się w połowie marca i trwa do połowy listopada. Jest grudzień.

– Nie, bo ja…

– Tartak otwieramy po Nowym Roku. – Posłał mi przepraszający uśmiech. Dopiero wtedy poczułam wraz z wiatrem, przyjemny, żywiczny zapach. – Szuka pani desek, bali, a może drewna opałowego? – On mówił, ja miałam laga mózgu. – Trociny wyprzedałem do końca, może coś znajdę, ale dopiero, gdy ruszymy na nowo z obróbką.

– Nie – wydukałam. Strasznie się stresowałam tym, co miałam zamiar oznajmić. Ten facet był zbyt charyzmatyczny, a do tego tak cholernie przystojny. – Przyjechałam na święta do rodziców, chciałam się spotkać z Alison.

Mężczyzna splótł dłonie na klatce piersiowej i oparł ciężar ciała o framugę drzwi. Jego luzacka postawa nijak się miała do chłodnego spojrzenia, którego już teraz byłam pewna.

– Alison obecnie przebywa w szpitalu, właśnie z nią rozmawiałem – odparł nieco łagodniej, ale czujnie. – Niestety nie jestem w stanie sprecyzować, kiedy siostra powróci.

– Ro…rozumiem – wyłuskałam z trudem. Miałam ochotę zapytać, co się stało z Alison, ale moje gardło było zawiązane na pętelkę.

– Mogę przekazać pozdrowienia – zaproponował i zmarszczył czoło, gdy energicznie pokiwałam głową. – Pani godność?

– A mogę spotkać się z Kailem? – spytałam z nadzieją.

– Z Kailem? – zdziwił się mocno.

– Bo ja… bo ja… – no za cholerę mi nie szło się wysłowić – nazywam się Elle Hill, jestem siostrą…

– Tak coś czułem, że obędzie się bez pozdrowień – wszedł mi w słowo.

Zanim wydukałam coś jeszcze, Donovan zatrzasnął mi drzwi przed nosem.

Oż ty, reniferze parszywy!

Rozdział 4

Elle

Ze smutkiem spojrzałam na piękny dom Donovana Browna, po czym spuściłam głowę i, uważając na śliskie kamyczki, ostrożnie stawiałam stopy, modląc się o łaskę Boga.

Doszłam do auta, sukces.

Wsiadłam do środka i odpaliłam silnik. Zrobiłam zawrotkę i z wielkim żalem, że nie udało mi się nic załatwić, ruszyłam w kierunku… ach, no tak, był tylko jeden kierunek – z powrotem.

Ujechałam tylko za posiadłość Donovana, kiedy zadzwonił telefon. Widząc szefa na wyświetlaczu, odebrałam z duszą na ramieniu.

– Słucham cię, Leo – sapnęłam.

– Jesteś może w domu? – zapytał nieco zdenerwowany.

– Posłuchałam się mądrej rady i wyjechałam, aby spędzić święta w gronie najbliższych – zaszydziłam.

– Och – zdziwił się. – To dobrze, to dobrze – powtórzył zamyślony.

– No może dla ciebie dobrze – fuknęłam.

– A co się dzieje? – zainteresował się.

– A nic – sarknęłam. – Rodzice się kłócą przez Kevina. Kevin zrobił wioskowej pannie dzieciaka. Wioskowa panna przez to wróciła do wioski. Pojechałam, by ją odwiedzić, to mnie jej braciszek wykopał za drzwi. – Westchnęłam, bo monolog był zdecydowanie za długi. – A teraz próbuję wrócić do rodziców, a mam przed sobą jakąś śnieżycę.

– Aha – skwitował elokwentnie. – Śnieżyca panuje wszędzie, nawet w Montrealu.

Zrobiłam zaskoczoną minę, bo tego się nie spodziewałam.

– Właśnie zadzwonił David, że utknął w Montrealu – dokończył jakoś tak dziwnie.

– A na jaki grzyb purchawy David znalazł się w Montrealu? – spytałam zaskoczona.

– Wspomniał, że do ciebie – zachichotał.

– Do mnie? – Czułam się coraz bardziej skonfundowana.

– Wszyscy już w firmie wiedzą, że masz urlop. Najwidoczniej kolega chciał ci zrobić niespodziankę – odparł cwaniacko.

Uśmiechnęłam się z przekąsem. David West był mężczyzną, z którym spotykałam się od czasu do czasu na… wiadome co, by uzupełnić deficyt endorfin. W zeszłym roku na jego nieszczęście moja kariera wystrzeliła jak z procy. Po zwiedzaniu Azji, otrzymałam nieziemskie rekomendacje i praktycznie nie bywałam w Kanadzie, ot, czasami wpadałam na kilka godzin, by się przepakować, a po chwili wylatywałam ponownie. Układ padł, a chłopak najwidoczniej nie umiał zapomnieć.

– Słodko – zaśmiałam się. – A po co dzwonisz?

– Bo się chłopakowi głupio zrobiło. Zadzwonił do mnie i prosił o wsparcie.

Wsparcie?

– Nadal nie wiem, po co dzwonisz, Leo – zamlaskałam znużona.

– Chciał twój adres.

Przeszły mnie nieprzyjemne dreszcze.

– Ja mam jedynie nadzieję, że ty mu nie podałeś adresu Wypizdowia! – syknęłam w złości.

– To byłoby naruszenie – upomniał mnie. – Wspomniałem jedynie, że pojechałaś do rodziców, więc… – zawahał się – Elle – zamruczał słodko – przyznaj się, czy w momencie euforii nie zdradziłaś koledze, skąd się wywodzisz?

– Nie – odparłam pewnie.

– David usłyszał jedynie, że masz urlop. No… chyba że odnaleziono twój paszport.

– Nie – sapnęłam. – Ale nawet jeśli paszport by się odnalazł, to i tak nie cofnęłabym już decyzji.

– Czuję się zaskoczony – skwitował dostojnie.

– Ja też – odparłam skruszona. – Może to głupie, ale nie widziałam się z rodzicami zbyt długo, poza tym, mam tu misję do wykonania.

– Mów dalej – zachęcił.

– Chcę poznać swojego bratanka i spędzić z nim trochę czasu – oznajmiłam z trudem. – Byłam na serio bardzo zawiedziona, kiedy skradziono mi paszport, ale najwidoczniej tak musiało być, Leo. Tak… – zamyśliłam się – tak musiało być. Powiedz Davidowi, by sobie poszukał noclegu.

– A więc wesołych świąt – przemówił uradowany. – Uważaj na siebie i korzystaj z niechcianego, chociaż w końcu docenionego urlopu.

– Ty też korzystaj, Leo. Ucałuj żonę i córeczki. – Rozłączyłam się i ruszyłam.

Śnieżyca przybrała na sile, aż moje wycieraczki piszczały „error, error, nie damy rady”. Śniegu przybywało z minuty na minutę w zastraszającej ilości. Mieszkając w Montrealu, nie byłam przygotowana na takie anomalie pogodowe. Minęło sporo lat, przez co nawet mi przez mózg nie przeszło, aby ubrać się jak na wyprawę na biegun północny.

Byłam sto metrów od linii lasu, kiedy zarzuciło samochodem, aż miałam problem z utrzymaniem kierownicy. Nie wiedziałam, na co najechałam ani co kryło się pod puchem śniegu, jednakże autem telepało na prawo i lewo, a moja noga na hamulcu w żadnym stopniu nie była pomocna. W sumie… noga to się przydała, hamulec miał gdzieś polecenie.

– Na urok anielskich skrzydeł – jęknęłam przerażona, próbując utrzymać kierownicę. – Boże, nie daj mi tu zginąć!

Najwidoczniej Stwórca miał jeszcze wobec mnie jakieś plany, bo po kilku szarpanych ruchach auto stanęło. Chwyciłam za komórkę i dostrzegłam, że zasięg był równy zeru! Totalnemu! Nawet nie pokazywało, że mogę wykonać połączenie alarmowe.

Nie miałam ochoty wychodzić z nagrzanej kabiny pojazdu. Widok za szybą mnie przerażał. Gałęzie drzew szalały na wszystkie strony, puchowe płatki śniegu latały nieskoordynowanie, a było ich tak dużo, że widoczność ograniczyła się do dwudziestu metrów, nie więcej.

Ale z braku perspektyw na przetrwanie w pojeździe wzięłam kilka oddechów, aby się zahartować, trzymany w dłoni telefon schowałam do kieszeni ramoneski i dosunęłam kurteczkę.

Czułam się jak totalna idiotka, mając na sobie strój, który można by nazwać „pierwsza ofiara śnieżycy”. Brakowało mi tylko namalowanej na plecach tarczy strzeleckiej z podpisem: TU CELOWAĆ!

– Biednemu to zawsze wiatr w oczy i chuj w dupę – załkałam żałośnie nad swoim marnym losem.

Oczywiście to moje łkanie było bardziej groteską niż prawdą. Taka już byłam. W patowych sytuacjach, aby nie doprowadzić do wytwarzania się mało pomocnej adrenaliny, próbowałam rozśmieszyć samą siebie. Będąc na przedsionku walki o życie – działało.

Wysiadłam z pojazdu, a bieluśkie płatki oblepiły mi twarz z każdej strony. Jedne założyły kolonię na głowie, inne dorwały się do karku. Był taki jeden, co chciał w okupację przejąć nos, ale go wytarłam niczym katar. Zabicie białego płatka śniegu poprawiło mi humor: zdychaj, okupancie!

Obeszłam auto i skrzywiłam się na widok przedniej opony od strony pasażera. Flak! Zerowe szanse na zmianę gumy w takich warunkach, nie miałam przy sobie lewarka, a nawet gdybym go posiadała, to nie było opcji, bym to uczyniła.

Miałam dwa wyjścia: wrócić do Donovana i zamarznąć przed jego domem albo iść w kierunku Wygwizdowia i liczyć na pomoc mieszkańców.

Spojrzałam w kierunku rezydencji szanownego pana Brown. Oczywiście ujechałam ponad dwa, może nawet trzy kilometry, nie byłam w stanie dostrzec zabudowań. Jednakże nie chciałam tam wracać. Obawiałam się reakcji brata Alison. Jego zachowanie w stosunku do mnie było bardzo niegrzeczne, a on sam potraktował mnie jak wroga. Nie wysłuchawszy!

– Trudno – mruknęłam do siebie i obrałam kierunek: Wygwizdowie.

Nie zdążyłam ujść nawet kroku, jak niebo nade mną oślepiło mnie blaskiem, a po chwili coś ciemnego leciało w moim kierunku. Zachybotałam się na swoich obcasach i zamiast dać krok, runęłam pupą w rów.

Pisnęłam, gdy na auto spadła ogromna gałąź, a jej ostre zakończenie wbiło się w szybę. Na powierzchni pojawiła się pajęczynka, a samochód załączył alarm.

Pospiesznie zaczęłam szukać po kieszeniach kluczyków, a kiedy je zlokalizowałam, wyłączyłam wycie samochodu. Jeden problem mniej, bo ucichł.

Gorzej było ze mną. Puszysty śnieg wprawdzie nie przykleił mi się do tyłka, ale mocno go wymroził. Nie miałam rękawiczek, zapadłam się w śniegowym puchu, ramoneska też była już przemoknięta. Wspierając się na dłoniach, udało mi się unieść kuper. Zanim ruszyłam, wyjęłam jeszcze z dwa kilogramy śniegu, który wszedł mi za rękaw kurteczki.

Pomacałam kieszenie ramoneski i upewniwszy się, że telefon i kluczyki są na swoich miejscach, ruszyłam.

Śnieg wzmagał na sile – było tak, chociaż nie wiem, jak to możliwe. Człapałam leśną drogą, a co gorsze, skończyły mi się moje wszystkie motywujące teksty. Botki miałam tak przemoczone, że chlupotały, niczym Clifford4 pijący wodę. Wyziębienie dawało mi w kość, głód też nie próżnował. Ostatnim co jadłam, było śniadanie z rana, czyli naleśniki z syropem klonowym.

– Głupia Elle! – beształam samą siebie. – Należało podsmażyć bekon, to by ci kiszki marsza nie grały!

Traciłam siły i nadzieję. Do tego chciało mi się sikać jak nie wiem co!

– No ale przecież nie na środku drogi! – warknęłam.

Ciężko było dostrzec cokolwiek pomiędzy szalejącymi płatkami śniegu. Bez dokonywania wyboru na zasadzie „pałka zapałka”, ruszyłam w prawo. Ostrożnie stawiałam kroki, byle tylko się tu nie zabić, zahaczając o jakąś leżącą gałąź.

– Elle – doszło mnie ciche nawoływanie.

Stanęłam i nasłuchiwałam. Ucichło.

Omamy?

Jeszcze chwilę postałam z nadzieją, że może ktoś mnie szuka. Niestety, to musiały być omamy. Ruszyłam dalej i upewniwszy się, że to miejsce dobre jak każde inne, rozpięłam spodnie i zsunęłam je razem z majtkami.

Od razu lepiej!

Tylko radość z załatwienia potrzeby fizjologicznej trwała chwilę. Byłam wyziębiona, daleko od domu, zbliżał się zmierzch. Moje szanse na przeżycie nie były nawet na granicy pięćdziesięciu procentów. Szala mocno oscylowała na moją niekorzyść.

Wyciągnęłam telefon i ponownie spojrzałam na wyświetlacz, jakbym go chciała zaczarować, żeby już działał cholerny zasięg.

Ale cud nie nadchodził.

– Elle! – Głos był znacznie wyraźniejszy. – Elle! – Ale nie poznawałam go. – Elle, do cholery!

Ruszyłam po cichutku w kierunku szosy. Gdy dostrzegłam Donovana, poczułam miłe ciepło. To była wdzięczność.

Nie zostawił mnie, próbował odnaleźć.

Już miałam się odezwać, ale pod śnieżnym puchem but wbił się na nierówną powierzchnię, przez co zaliczyłam glebę, padając na brzuch.

Zginę tu!

Notatki

[

←1

]

W Kanadzie istnieje możliwość uzyskania paszportu w trybie pilnym („urgent service”), jednak jego wydanie w ciągu 24 godzin nie jest gwarantowane i zależy od dostępności terminów oraz kompletności dokumentów. (przyp. autor).

[

←2

]

Miejscowość fikcyjna, ale w ramach budowania fabuły znajduje się w regionie Chibougamau, w prowincji Quebec (przyp. autor)

[

←3

]

Dzień Świstaka (ang. Groundhog Day) – obchodzony 2 lutego w Ameryce Północnej zwyczaj ludowy, według którego wyjście świstaka z nory i zobaczenie przez niego własnego cienia zapowiada jeszcze około sześciu tygodni zimy. Najbardziej znanym „prognozującym” świstakiem jest Punxsutawney Phil. (przyp. autor)

[

←4

]

Clifford to niezwykły, czerwony pies znany z popularnych seriali animowanych opartych na książeczkach dla dzieci autorstwa Normana Bridwella