Konfrontacja ebook i audiobook

Copyright © by Remigiusz Mróz, 2026

Copyright © by Grupa Wydawnicza FILIA, 2026

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy. Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2026

Projekt okładki: Tomasz Majewski

Zdjęcia na okładce:

© Bulgac/iStock,

© Gemalbarra/iStock

© dundanim/iStock

© MR.WUTTISAK PROMCHOO/Getty Images

© Milan Malkomes, © Kelly Sikkema, © Erick Zajac, © Michał Mancewicz,

© Iwona Castiello d’Antonio, © Matt Howard, © Michael Fed,

© Sergey Nikolaev, © Marco Xu /unsplash.com

Redakcja: Karolina Macios

Korekta: RedKor Agnieszka Luberadzka, Olga Smolec-Kmoch

Skład i łamanie: Dariusz Nowacki

PR & marketing: Magdalena Drogoś-Kraszewska

ISBN: 978-83-8441-892-5

Grupa Wydawnicza Filia sp. z o.o.

ul. Kleeberga 2

61-615 Poznań

wydawnictwofilia.pl

[email protected]

Seria: FILIA Mroczna Strona

mrocznastrona.pl

Wszelkie podobieństwo do prawdziwych postaci i zdarzeń jest przypadkowe.

Dla O. Wspominając przechadzkę po Senda Litoral.

Słońce zamieni się w ciemność, a księżyc w krew.

Księga Joela 3,4

Noc jest czarna, ale będzie czarniejsza.

Czesław Miłosz, Piosenka

AKT PIERWSZY

1

Warszawa – Śródmieście – Pl. Defilad

Gdyby chmury miały dźwięki, te brzmiałyby jak tętent kopyt. Ciemne, zwaliste, pędzące naprzód, jakby za wszelką cenę chciały stratować wyrastający na ich drodze Pałac Kultury i Nauki.

Mężczyzna w ciemnej pikowanej kurtce obserwował ich galopadę, czuł drżenie, jakie wywołują na ziemi, i podziwiał ich monumentalizm. Były tu, żeby podkreślić wagę tego, co miał zrobić. Nadać temu dodatkowy ciężar. Zapewnić odpowiedni akompaniament.

Na komórce schowanej w kieszeni kurtki miał zainstalowaną tylko jedną aplikację. Prosty program, przeznaczony wyłącznie do aktywowania ładunku wybuchowego, który dziś pozbawi życia przynajmniej kilkanaście osób.

On miał tego dokonać. On miał zostać tym, o którym później będzie się mówiło i pisało wszędzie tam, gdzie mówi się i pisze o istotnych ludziach i zdarzeniach. Przez następnych kilka dni to on stanie się ośrodkiem całego szumu medialnego.

Prześwietlą całe jego życie, wszystkie powiązania, poglądy i wypowiedzi. Zamiast zajmować się ofiarami, pozwolą, by stały się anonimowymi elementami statystyk, jego zaś wyniosą daleko ponad nie. Unieśmiertelnią go.

Mężczyzna powiódł wzrokiem po przechodniach. Żaden z nich nie był świadom tego, co planuje, co nosi w kieszeni i co niebawem się wydarzy. Żaden z nich nie był świadom tego, jak blisko ociera się o śmierć, mijając go.

Obrócił się w kierunku biurowca Skylight, zauważył wychodzącą z niego kobietę. Przywitała się z inną, która czekała na nią pod wejściem. Obydwie ruszyły w kierunku Złotych Tarasów.

Mężczyzna cierpliwie odczekał tyle, ile powinien. Potem podniósł futerał na gitarę i wszedł za kobietami do Hard Rock Cafe.

2

Warszawa – ul. Złota – Hard Rock Cafe

Joanna Chyłka nie odrywała wzroku od mężczyzny przy stoliku obok. Pikowaną kurtkę przewiesił przez oparcie krzesła i mimo że w lokalu nie było gorąco, co jakiś czas ocierał czoło. W dodatku oddychał nierówno, jakby dusił się w kokonie ciepła. Przyniósł ze sobą futerał na gitarę, może miał później grać na żywo i czuł już związaną z tym presję.

Siedząca naprzeciw niej Dominika Wadryś-Hansen przez chwilę ignorowała nieobecne spojrzenie prawniczki, w końcu jednak zainteresowała się tym, na co patrzy Chyłka. Obróciła się w kierunku mężczyzny, ten jednak był tak rozkojarzony, że nie zauważył dwójki przyglądających mu się kobiet.

– Ktoś znajomy? – spytała Wadryś-Hansen.

Joanna nie odpowiadała.

– Chyłka?

– Nie. Ale facet wygląda jak kiełba na grillu.

– Może wziął coś zbyt ostrego.

– Nie bluźnij – odparła Chyłka. – Nic tu nie jest zbyt ostre.

Oderwała wzrok od gotującego się mężczyzny i zajęła się swoimi fajitas w stylu Tex-Mex z salsą pico de gallo. Zdążyła jednak ugryźć tylko kawałek, nim przy stoliku zjawiła się jedna z osób, z którymi adwokatka i prokuratorka były umówione.

Joanna zastygła z widelcem w połowie drogi do ust, patrząc na Edmunda Osicę. Ten chrząknął pod nosem, odsunął sobie krzesło i się przysiadł. Posłał krótki uśmiech Dominice, a potem skrzywił się, patrząc na Chyłkę. Ta nadal trwała jak słup soli.

– Coś pani przeszkadza?

– O parę rzeczy zbyt wiele, żeby mieć spokojne życie. Ale aktualnie to, że w jakiś upiorny sposób pański widok odbiera mi apetyt.

Edmund kaszlnął.

– I niech pan wypluwa płuca w inną stronę.

– A pani niech okaże odrobinę szacunku, do jasnej cholery.

– Za co? Że tyle czasu stoi pan nad grobem i jeszcze do niego nie wskoczył?

– Do stu diabłów…

Chyłka powoli władowała kawałek grillowanej wołowiny do ust i zaczęła przeżuwać, patrząc na nadinspektora.

– I musi się pani tak we mnie wślepiać, jak mieli to w ustach?

– Tak – wymamrotała. – Nie chcę przegapić kluczowego momentu.

– To znaczy?

Wzruszyła niewinnie ramionami.

– Po prostu pomyślałam, że świetnie byłoby, gdybym mogła zadzwonić do firmy pogrzebowej jako pierwsza.

– Mam zamiar jeszcze pożyć, wie pani.

– A rząd miał zamiar załatać dziurę budżetową. I widzi pan, jak wyszło.

Znów skupiła uwagę na siedzącym przy stoliku obok mężczyźnie, który tym razem złowił jej spojrzenie. Utkwił w niej oczy, jakby na moment stała się dla niego centralnym elementem otaczającej rzeczywistości.

Poczuła się nieswojo. Znała ten wzrok, dobrze rozpoznawała desperację, jaką widywała u wielu swoich klientów. Szczególnie tych balansujących na granicy tragedii, tuż przed usłyszeniem wyroku, który mógł zakończyć ich życie na wolności.

Facet niewątpliwie przechodził przez coś, czego pokonać suchą stopą się nie dało. Właściwie sprawiał wrażenie, jakby za moment miał w tym całkowicie zatonąć. Ale cokolwiek go nękało, to nie jej cyrk, nie jej małpy.

– Zrobiła pani jakieś postępy? – mruknął Osica.

Joanna wskazała mu swój talerz.

– Niewielkie. Ale jak pan się ulotni, nadrobię.

– Mam na myśli Forsta.

– Coś takiego.

– Niechże pani przez chwilę będzie poważna, to nie są przelewki. Trafił do miejsca, które dla każdego policjanta jest ostatnim kręgiem piekielnym, w dodatku otacza go tam całe stado demonów.

– Bez przesady. Mówi pan, jakby wybrał się na promocję w Lidlu.

Edmund sarknął coś pod nosem, ale zanim zdążył wyartykułować więcej, zobaczył przed sobą uniesioną dłoń Chyłki.

– Robię, co mogę – powiedziała. – Ale nadal nie mam zgody na widzenie.

– Nie mogą mu przecież ograniczać kontaktów z obrońcą, na litość boską.

– Kłopot w tym, że mogą.

– Ale prawa człowieka…

– Prawa człowieka są w Polsce dziurawe jak wydech w starym Passacie, panie Łasica.

Edmund w poszukiwaniu dozy racjonalności zerknął na Wadryś-Hansen. Ta zamówiła tylko kawę, a Joanna miała wrażenie, że żywi się nią na porządku dziennym. Od kiedy ostatnio się widziały, kości policzkowe stały się u niej wyraźniejsze, policzki lekko się zapadły, a skóra straciła dawny blask. Niedziwne. Po wszystkim, co przeszła, i tak trzymała się dobrze. A teraz jeszcze to, Wiktor Forst w więzieniu, w którym zamknięci byli także Piotr Langer, Iwo Eliasz, Wojciech Malm i inni.

Od kiedy tylko Chyłka się o tym dowiedziała, próbowała zrobić wszystko, skorzystać z każdej drogi prawnej, wyważyć każdą furtkę, by uchylić decyzję o tymczasowym aresztowaniu. Poległa na każdym froncie. Albo dowody przeciwko komisarzowi były naprawdę solidne, albo komuś wyjątkowo zależało na tym, by został w Gawiszynie.

– Niech się pani odwoła do sądu – odezwał się Osica.

– Odwołałam się.

– I?

– Młyny sprawiedliwości mielą powoli. A jak przemielą, to sąd przychyli się do wersji prokuratury.

– Która jest jaka?

– Że zachodzi uzasadniona obawa bezprawnego utrudniania postępowania karnego.

– To absurd.

– Nie pierwszy i nie ostatni, jaki słyszałam z ich strony.

– Więc nic nie może pani zrobić?

– Niech pan mnie nie obraża.

Edmund przysunął się do stołu, położył ręce na blacie i spojrzał na nią tak, jakby ubyło mu paru lat.

– To jaki mamy plan? – rzucił.

Chyłka zerknęła na Dominikę, zastanawiając się, ile powinna powiedzieć, by nie robić jej zbyt dużych nadziei, a zarazem zapalić iskierkę gdzieś na końcu tunelu. Sama próbowała już wszystkiego, starała się wykorzystać każdą znajomość w prokuraturze, spożytkować każdą przysługę. Na próżno. Forst został odcięty od świata i nie wiadomo było nawet, co się z nim dzieje.

– Jest pewien sposób – odparła Joanna. – Ale nieco szalony, trochę niekonwencjonalny i w piździec niebezpieczny.

– Czyli?

– Czyli z grubsza taki jak lubię.

– To niechże pani mówi, do jasnej anielki.

– Zaraz. Poczekajmy z tym na resztę.

Edmund otworzył usta, by zaprotestować, ale kiedy Chyłka znów zwróciła wzrok na pocącego się mężczyznę, sam się nim zainteresował. Zerknął na niego w momencie, kiedy ten powoli się podniósł.

Trzymał w ręce komórkę tak, jakby trzymał los wszystkich wokół.

Zaraz potem padły słowa, których żaden z ocalałych miał już nigdy nie zapomnieć.

3

Gawiszyn – zakład karny – cela przejściowa

Czas Wiktora Forsta w przejściówce dobiegał końca. Odfajkowano wszystkie badania, przedstawiono mu konieczne informacje regulaminowe i zakończono zabiegi sanitarne. Na tym etapie komisarzowi nic nie groziło, szczególnie że dokooptowano mu do celi młodego chłopaka, bodaj jedyną osobę w Gawiszynie, która mu nie zagrażała.

Przedstawił się jako Kasper, podkreślił, że przez „s”. Wyglądał prawie jak ten młody z Dojrzewania, równie niewinny i równie zagubiony, przynajmniej pozornie. W istocie jednak nikt nie trafiał tu za kradzież batonów z Żabki – i Forst raz po raz musiał sobie o tym przypominać.

Nocami chłopak płakał. Starał się wyczekać, aż Wiktor uśnie, potem robił to najciszej, jak potrafił. Czasem komisarz słyszał jedynie pociąganie nosem, czasem nic. Każdego ranka widział jednak przekrwione i zapuchnięte oczy.

Kasper wyglądał jak ktoś, kto przeżyje tutaj niewiele dłużej od oficera policji. Szczególnie że wobec obydwu zapadła decyzja o umieszczeniu w bloku C, w którym przetrzymywano recydywistów, więźniów niebezpiecznych oraz skazanych za zorganizowaną działalność przestępczą.

Administracja więzienna zapewne podjęła już też decyzję o przydziale Forstowi konkretnej celi, w teorii kierując się stopniem jego degeneracji i charakterem popełnionego przez niego czynu. W praktyce tym, by trafił do najgorszych zwyroli.

Nie miał co do tego najmniejszych wątpliwości, bo ludzie, przeciwko którym działał, mogli bez trudu wpływać na władze zakładu karnego. Nikt nie będzie przejmował się jego losem, nikt nie będzie go chronił.

Potwierdzeniem tego był fakt, że opuścił przejściówkę w czasie, kiedy blok C wychodził na spacerniak. Wraz z nim klawisze wyprowadzili na plac także Kaspra, a potem jeden z nich popchnął Forsta, jakby rzucał go na pożarcie dzikim zwierzętom.

Wiktor stanął na dziedzińcu i zaczął uważnie się rozglądać. Wiedział doskonale, kto odbywa tu karę pozbawienia wolności. Wiedział doskonale, kto na niego czeka.

Najpierw dostrzegł Wojciecha Malma. Stał po drugiej stronie placu, patrząc na niego nieruchomym, pozornie pustym wzrokiem. Obok niego stało kilku mężczyzn, a kawałek dalej ten, którego media nazywały Sadystą z Mokotowa. Piotr Langer.

Forst bez trudu skojarzył także innych. O części z nich było niemniej głośno niż o Eliaszu, kiedy ten dokonywał zabójstw w Tatrach. Samego Gjorda Hansena jednak nie dostrzegł, musiał zostać dziś w celi.

– Co mam teraz robić? – rozległ się głos zza jego pleców.

Komisarz obejrzał się przez ramię na Kaspra.

– Nie dać się zabić.

– Jezu…

To, że on trafi do bloku C, było od początku pewne. Nie spodziewał się jednak, że chłopak podzieli ten los, bo cokolwiek zrobił, administracja musiała wiedzieć, że długo tutaj nie pociągnie.

– Pomoże mi pan?

Wiktor lustrował spacerujących osadzonych, nie odzywając się. Czuł na sobie każde spojrzenie, słyszał wszystkie jeszcze niewypowiedziane groźby. Ci, którzy wiedzieli, kim jest, sprawiali wrażenie gotowych, by zaatakować. Ci, którzy nie wiedzieli, omijali go jak trędowatego.

– Panie komisarzu…

– Wiktor.

W przejściówce kilkakrotnie powtarzał mu, żeby nie odnosił się do niego per pan, tym bardziej per pan komisarz, Kasper był jednak niereformowalny. Czasem wydawało się, jakby wciąż nie docierało do niego, gdzie jest, ile czasu tu spędzi oraz co to wszystko oznacza.

– Co mam robić? – dodał chłopak.

– To, co ci mówiłem.

– Ale…

– Nie unikaj żadnego spojrzenia, ale nie patrz nikomu w oczy zbyt długo. Musisz znaleźć balans między nieokazywaniem strachu a nieprowokowaniem.

Forst nie musiał zerkać na Kaspra, by wiedzieć, że ten wygląda jak kłębek nerwów. Nie przeżyje tu długo, nie było sensu się oszukiwać.

– Mam z kimś rozmawiać? Do kogoś podejść?

Zanim Wiktor zdążył odpowiedzieć, stało się jasne, że to ktoś podejdzie do nich. Wojciech Malm ruszył powolnym, tanecznym krokiem, jakby pośrodku dziedzińca stał fortepian, na którym właśnie grano by walca wiedeńskiego.

– To on, prawda? – jęknął chłopak. – Gorgan?

– Tak. Ale jest zainteresowany mną, nie tobą.

Malm odbił w lewo, zrobił obrót, po czym z wyciągniętą ręką jak przy kujawiaku skierował się naprzód.

– Odejdź jak najdalej – rzucił cicho Forst.

Kasper się nie poruszył.

– Słyszysz?

– Wolę tu zostać z panem.

Komisarz przeklął go w duchu, ale nie miał okazji, by wyjaśnić chłopakowi, że właśnie popełnia największy z możliwych błędów. Gorgan zatrzymał się kawałek przed nimi, a potem zamaszyście się skłonił.

Przez moment pochylał się przed Wiktorem, potem powoli podniósł wzrok, a następnie cały się wyprostował, przybierając postawę zasadniczą.

– Komisarku – odezwał się. – Cały salutuję na twój widok.

Forst się nie odezwał.

– Czekałem na ciebie.

Patrząc Wojciechowi Malmowi w oczy, Wiktor odnosił wrażenie, jakby nie było w nich życia. Jakby pozostało w nich to, co przynależne śmierci. I jakby tylko czekało, by pochłonąć tego, na kogo padnie spojrzenie Gorgana.

– Nic nie mówisz do mnie. A ja bym chciał posłuchać tego niskiego głosu twojego, bym chciał, żeby mnie podrapał po duszy i nie tylko. Taki chropowaty, taki ścierny aż…

Zamknął oczy i wysunął lekko język, po czym mocno przycisnął go do dolnej wargi. Jęknął cicho, a potem podniósł powieki i znów wbił w Forsta wzrok.

– Powiedz mi jakieś miłe słówka.

– Spierdalaj.

– Och, tak. Właśnie tak. Jeszcze.

Uśmiechnął się szeroko, po czym zerknął na chłopaka stojącego za Wiktorem.

– A co to za kolegę przyprowadziłeś? Kogo my tu mamy?

– Nikogo.

– Widzę przecież, że się tu jakiś piękniś stara ukryć w twoim cieniu przed słońcem. Ale powinien dać mu się ogrzać, pozwolić, by padły na niego promienie.

Gorgan rozłożył ręce i trwał tak przez chwilę.

– Jak cię mamusia nazwała, chłopczyku?

– Kasper.

– Bardzo ładnie. Bardzo mi się podoba. Jak ten duszek.

Chłopak nie odpowiedział, ale jasne było, że Malmowi w niczym to nie przeszkodzi, kiedy już się nim zainteresował.

– Polubiłeś komisarka?

Kasper nadal milczał.

– No, rozmawiaj. Lubisz go czy nie?

– Tak.

– Nie dziwota. Taki męski jest, taki surowy, taki ponętny. Ale tutaj niedobrze go lubić, bo wszyscy inni go nie lubią. Wiesz dlaczego, Duszku? Bo przez niego niektórzy tu siedzą. Ja na przykład. Pan Gjord Hansen, którego na pewno poznasz, też. Choć on raczej woli, żeby do niego mówić Iwo Eliasz. Słyszałeś o nim, słyszałeś, jaki przydomek mu dali?

– Bestia z Giewontu?

Gorgan klasnął.

– A mówią, że to młode pokolenie to tylko kanibalami się interesuje. Takich też w tym naszym zoo mamy. Zapoznam cię. Niektórzy, na przykład taki Ozyrys, mieli kiedyś dobre serce. I przypuszczam, że dosyć dobrze je przyprawili.

Malm powiódł wzrokiem dookoła, jakby czekał na publikę, która doceni puentę. Potem na powrót wbił spojrzenie w oczy Kaspra.

– Chodź, Duszku. Ze mną bezpieczniej niż z komisarkiem. Będę jak pampers na twoją pupkę.

Forst gorączkowo zastanawiał się nad tym, co robić. Od wielu dni rozważał kroki, które będzie musiał podjąć, kiedy trafi na Malma. Miał przygotowany plan, nieidealny, ale nic w tym miejscu nie mogło być idealne. Nie zakładał jednak, że będzie musiał chronić przed Gorganem Bogu ducha winnego chłopaka.

Malm wyciągnął do niego dłoń, układając ją tak, jakby próbował imitować pozę z fresku Michała Anioła.

– Dotknij mnie – powiedział. – Tyle wystarczy.

Forst kontrolnie się rozejrzał. Grupa sześciu mężczyzn przyglądała im się z oddali, kawałek dalej stał Piotr Langer, opierając się o mur plecami. Miał ręce skrzyżowane na piersiach, wzrok nieporuszony. Sprawiał wrażenie, jakby to on kontrolował całą przestrzeń wokół.

– Smyrnij się ze mną paluszkami, a potem smyrniemy się czymś innym – dodał Gorgan. – Zapewnię ci tu bezpieczeństwo i dostatek, Duszku. Nikt cię nie ruszy, nikt ci się w dupkę taranem nie wbije.

Zogniskował wzrok na Forście.

– Tego samego nie można powiedzieć o komisarku. On do końca dnia będzie miał ją tak rozepchaną, że cały byś się w niej zmieścił. Więc chodź, pomaluj mój świat, na brudno i na nieczysto.

Wiktor kątem oka zobaczył, że Kasper się cofa. Gorgan zareagował od razu, przysuwając się. Grupa sześciu mężczyzn była wyraźnie gotowa i czekała tylko na sygnał z jego strony.

– Zostaw chłopaka – rzucił komisarz.

Malm nagle uniósł otwarte dłonie.

– Oj, ojoj. Nie wiedziałem, że już sobie go zarezerwowałeś. To przecież przepraszam, nie chciałem ci na nic nastąpić.

Wycofał się, potem obrócił wokół własnej osi, jakby szukał czegoś, czym może się zająć zamiast zaczepiania Kaspra. W końcu cmoknął z dezaprobatą.

– Nie, jednak go sobie wezmę.

Forst zrobił krok w jego stronę i omiótł wzrokiem twarz, której chciałby nie widzieć, którą chciałby zapomnieć. Którą pragnąłby wymazać ze swoich wspomnień i nocnych koszmarów Dominiki.

– Już się wszystko zagoiło? – rzucił.

Wojciech Malm przesunął dłońmi po policzkach, potem zatrzymał je na szyi.

– Trochę kremiku i skóra jak na pupci niemowlęcia. Nie mówię na wyrost, niedawno porównywałem.

– I tak się spieszysz, żeby znów chodzić z obitą mordą?

– Ho, ho, mój kochany Wiktorze Forst, mój wojowniczy El Commissar! Wreszcie sprawiasz, że kurczy mi się coś w majtkach. Ale nie to, co myślisz. Co to, to nie. Kurczy mi się wolne miejsce.

Przesunął dłońmi po klatce piersiowej i znów wysunął język.

– A ty wiesz, co mnie najbardziej roznieca, jak tak na ciebie patrzę?

– Że zaraz będziesz leżał na ziemi?

– Nie, zupełnie nie to.

Zbliżył się o krok, a potem przyjął konspiracyjny wyraz twarzy.

– Długo na ciebie czekałem – szepnął. – Długo rozpamiętywałem, jak mnie okładałeś tam, w górach. Byłbyś ubił, gdyby nie inspektorek Osica. Nieładne to było, potem wiele czasu musiałem spędzić przykuty do łóżka, a tego nikt nie lubi. Nemroda musiałem nająć, żeby ci zrobił kuku, wykosztować się. Cennik to on ma taki, że za jeden dzień jego pracy apartament w Warszawie mógłbyś sobie kupić!

Wiktor odwrócił wzrok, dostrzegając, że grupa sześciu mężczyzn się do nich zbliża. Wiedział, że zwłoka się skończyła, wszystko rozegra się tu i teraz.

Spojrzał na strażników, choć nie liczył z ich strony na zbyt wiele. Ci na wieżyczkach obserwacyjnych odwrócili się tyłem do dziedzińca. Ci na dole rozeszli się.

To tyle, jeśli chodzi o solidarność mundurowych. Po prawdzie liczył na to, że tutejsi trochę jej okażą. Właściwie w nich upatrywał jedynej nadziei na przeżycie pierwszego wyjścia na spacerniak.

– Najważniejsze, że wreszcie jesteś – kontynuował Gorgan. – I to nawet nie ten twój widok taki mi wzwód robi, tylko to, jak sobie myślę, ile ja z tobą mogę. Przecież zaraz będziesz pobity i bezbronny, zdany na moją łaskę i laskę. No bo ile sobie dajesz? Dwie minuty, trzy?

– Tyle, żeby znów przemodelować ci ten szpetny ryj.

Nagle cała wesołość znikła z twarzy Malma, zastąpiona maską, której nie powinna nosić żadna żywa istota ludzka.

Sześciu mężczyzn podzieliło się na dwie grupy, trzech stanęło po jednej, trzech po drugiej stronie Forsta. Każdy jeden wyglądał tak, jakby mógł dać mu radę w pojedynkę. Razem eliminowali jakiekolwiek nikłe szanse przeciwnika.

Mimo to Wiktor przyjrzał się każdemu z osobna, szukając tego, który wydawał się najsilniejszy. Od niego powinien zacząć. Tylko jaki w tym cel? Nie mógł łudzić się, że uda się wyjść z tego cało. Nie miał nawet hipotetycznych szans.

Strażnicy nie zainterweniują, inni osadzeni prędzej się przyłączą, niż mu pomogą. Co miał robić? Jak się ratować?

– Dam ci jedną, niepowtarzalną okazję, żebyś nie skończył z kutasem w dupie – odezwał się Gorgan.

Komisarz znał jego gierki i nie miał zamiaru się w nie bawić. W końcu wybrał, kogo zaatakuje jako pierwszego.

– Możesz się ocalić, Wiktorze Forst. I to w bardzo prosty sposób. Chcesz wiedzieć jaki?

Nie doczekawszy się odpowiedzi, Gorgan skinął głową na chłopaka.

– Daj mu zamienić się z tobą miejscami. Przetestuję jego zwieracze zamiast twoich, zaspokoję się na dziś. Będziesz miał chwilę spokoju, może znajdziesz tu jakichś niespodziewanych kolegów, którzy ci pomogą.

Wojciech Malm kiwał głową na boki i mrużył oczy, jakby przyglądał się przedstawicielowi obcego gatunku.

– W przeciwnym wypadku zaraz przyjmiesz moje chujaczysko – dodał. – To jak będzie? Odstąpisz zaszczyt chłopakowi czy sam chcesz go doświadczyć?

Forst znów skontrolował strażników. Może któryś poczuje się do odpowiedzialności, każe się rozejść, zaprowadzi porządek. Właściwie jeden by wystarczył. Ci jednak jakby wiedzieli, co się szykuje, odeszli bowiem jeszcze dalej. Wszyscy odwróceni tyłem do nich, obojętni, sowicie opłaceni lub zastraszeni przez Gorgana. Może przez Wyszogrodzkiego, który znów się kimś wysługiwał.

– Jaka będzie decyzja? Kto wpuści do siebie mojego pytonga? Ty czy on?

Wiktor odpowiedział, biorąc zamach. Nie zdążył uderzyć, zanim jeden z mężczyzn się na niego rzucił. Zaraz potem wszyscy zaczęli go okładać.

4

Warszawa – ul. Złota – biurowiec Skylight

Kordian Oryński planował wyjść z kancelarii dużo wcześniej, jak zwykle jednak na planach się skończyło. Zerkając nerwowo na zegarek, kończył jeszcze maila, potem zamknął laptopa i poderwał się tak szybko, że zapomniał o przewieszonej przez oparcie krzesła marynarce.

Na korytarzu panował ruch jak na targu w jednym z krajów arabskich, brakowało tylko nawoływań, nagabywań i prób manipulacji turystami. Zordon przebił się przez ciżbę i dotarł do pomieszczenia, które wielu tutejszych prawników uznawało za kluczowy element krajobrazu. Wszedł do środka i przy szerokim biurku gamingowym zastał zarówno Kormaka, jak i towarzyszącą mu dziennikarkę. Czy też od pewnego czasu raczej podcasterkę.

Olga Szrebska rzuciła mu krótkie spojrzenie.

– Już? – spytała.

– Właściwie to mieliśmy być na dole jakieś dziesięć minut temu.

– Chyłka już wyszła?

– Wyszła.

– Niezbyt dobrze.

– Zje nachosy albo coś innego, Dominika ją zagada, może się nie zorientuje, że się spóźniliśmy.

Zordon zerknął na dwa ustawione obok siebie monitory, potem na przyjaciela, który zajmował centralne miejsce za nimi. Zazwyczaj po samej minie Kormaka mógł stwierdzić, co i jak, w tym wypadku jednak niewiele mu mówiła.

– Macie coś? – rzucił.

– Same ślepe zaułki i urwane tropy – odparł chudzielec. – Na papierze nic nie łączy Wyszogrodzkiego z Gorganem, nie sposób udowodnić, że facet, który ma zostać premierem polskiego rządu, współdziała z najbardziej wykręconym gangusem, jakiego znam.

– A koneksje Wyszogrodzkiego z Rosją?

– Zakopane lepiej niż niektóre ofiary Langera.

Olga sięgnęła po kurtkę, a Zordon dopiero teraz uświadomił sobie, że zostawił marynarkę w gabinecie. Nie szkodzi, od drzwi Skylight do Hard Rocka było niecałe dziesięć metrów, nie opłacało się przebijać z powrotem do siebie.

– Musi być jakiś sposób, żeby go z tym połączyć – powiedział.

– Przez zeznania Olgi i Dominiki.

– Miałem na myśli taki, przez który nikt nie pójdzie siedzieć ani nie zginie.

– To sorry, ale nie.

Oryński wskazał wzrokiem monitory, jakby gdzieś na nich były już wyświetlone dowody, a Kormak miał jedynie zidentyfikować odpowiednie i połączyć je ze sobą.

– Zrobiłem, co mogłem – mruknął chudzielec. – Ale jeśli Rosjanie wspierają finansowo Wyszogrodzkiego lub nawet nim sterują, to zaprzęgli do roboty swoich najlepszych ludzi.

Nie ulegało to najmniejszej wątpliwości. Umieszczenie przez nich swojego człowieka w rządzie – w dodatku na stanowisku ministra spraw wewnętrznych, odpowiedzialnego za służby – było bodaj największym sukcesem SWR, ichniejszego wywiadu, w ostatnim dwudziestoleciu. Teraz, kiedy ten sam minister mógł stać się premierem, zrobią wszystko, zaangażują wszelkie środki i swoich najlepszych specjalistów, by nikt temu nie przeszkodził.

Katastrofa, o jakiej Kordianowi nawet się nie śniło, wisiała w powietrzu. A jedyne osoby, które o niej wiedziały, błądziły na razie w mroku.

– Chodźmy – rzuciła Olga. – Zastanowimy się z resztą.

– Okej.

Na dole Kordianowi przeszło przez myśl, żeby wziąć sobie caramel macchiato z Costy, obawiał się jednak wzroku Chyłki, kiedy wejdzie z takim arsenałem do Hard Rocka. Trudno, wypije kawę na miejscu, czasu będzie sporo, bo i do obgadania mieli niemało.

Dominika, Edmund i Olga przyjechali z Zakopanego wczoraj późnym wieczorem, właściwie zdążyli jedynie zameldować się w hotelu. Wadryś-Hansen nieustannie wisiała na telefonie z kimś z prokuratury, starając się ustalić, co z Forstem, Szrebska była zanurzona w swoich materiałach, a nadinspektor Osica odświeżał stare kontakty policyjne, próbując dotrzeć do kogoś, kto służył na Mazurach i orientował się, co dzieje się w Gawiszynie.

Kordian przez cały ranek szukał spraw sądowych, które mogłyby pomóc przy zażaleniu na decyzje podejmowane obecnie przez prokuraturę w sprawie Forsta. Było tego niemało. Problem polegał na tym, że formalna droga zajmie im długie miesiące, podczas gdy Wiktor miał w porywach parę dni, zanim znajdzie się w sytuacji bez wyjścia.

Najłatwiej było uwolnić go poprzez uderzenie w Błażeja Wyszogrodzkiego. Mocne, nokautujące. Wyprowadzić je dało się tylko w jeden sposób – udowadniając, że ten wraz z Wojciechem Malmem rozwijał działalność przestępczą, korumpował, handlował nielegalnymi towarami, wreszcie przyjmował pieniądze od Rosjan, być może był ich marionetką. Jeśli Wyszogrodzki upadnie, wraz z nim runie też konstrukt, który sprawił, że Forst został wtrącony do Gawiszyna.

Musieli pójść tą drogą, nawet jeśli w tej chwili zdawało się, że prowadzi donikąd. Zaraz usiądą w Hard Rocku, wspólnie się zastanowią. Chyłka rano w łóżku przebąkiwała, że ma jakiś pomysł, nie chciała jednak podzielić się nim z Zordonem.

Zazwyczaj oznaczało to, że nie jest bezpieczny. Ale zarazem skuteczny.

Kiedy winda znalazła się na parterze, Kordian rzucił tęskne spojrzenie w kierunku Costy.

– Bierzesz coś? – odezwała się Olga.

– W sumie może matcha latte by nie zaszkodziła.

– To zamawiaj.

– A tobie co tak zależy?

Szrebska wzruszyła ramionami.

– Aha – mruknął. – Chcesz, żeby było na mnie za spóźnienie.

– Tego nie powiedziałam.

– Ale pomyślałaś.

Skierował wzrok na zewnątrz i przekonał się, że okolica nie wygląda tak, jak powinna. O tej porze na Emilii Plater normalnie ciągnął się sznur samochodów, tymczasem próżno było szukać choćby jednego.

Przechodniów również nie dojrzał, zupełnie jakby ta najmocniej tętniąca życiem część miasta zamarła.

– Co jest? – rzucił pod nosem Oryński.

– Hm?

– Cały ruch ustał.

Szrebska obróciła się w kierunku Pałacu Kultury.

– Może jakieś VIP-y jadą? I zamknęli ulicę?

– Tędy? Raczej nie.

Zordon ruszył w kierunku drzwi obrotowych. Ledwo wyszedł, poczuł falę chłodu, która nie miała nic wspólnego z niską temperaturą na zewnątrz.

Policja zamknęła Emilii Plater od strony Alei Jerozolimskich i na tym odcinku było pusto. Na pozostałym wprost przeciwnie. Wylewający się ze Złotych Tarasów tłum ludzi funkcjonariusze pospiesznie kierowali ku dworcowi. Po drugiej stronie ulicy przed Pałacem ustawiły się rzędy gapiów, a policjantów było zbyt mało, by mogli zapanować nad rodzącym się chaosem.

Zordon miał wrażenie, że znalazł się w alternatywnym świecie, w którym nic nie miało sensu.

– Co tu się, kurwa, dzieje? – rzuciła Szrebska.

Oboje szybko spojrzeli w kierunku wejścia do Hard Rocka. Teren przed nim był pusty, w środku nie widać było klientów ani nikogo z obsługi, drzwi były zamknięte. Stojący obok policjant, kierujący ludzi wybiegających z centrum handlowego, sprawiał wrażenie, jakby chciał znaleźć się jak najdalej stąd.

– Zordon?

Nie potrafił odpowiedzieć.

Kierowany instynktem natychmiast ruszył w kierunku restauracji, zaraz jednak rozległa się komenda, której nie mógł zignorować.

– Stać!

Okrzyk był tak głośny, jakby ten, z czyjego gardła się dobył, ostrzegał go przed nastąpieniem na minę. Mimo to Kordian nie zareagował.

– Stój, mówię! – ryknął policjant. – Cofnij się, natychmiast!

Nie miał najmniejszego zamiaru się podporządkować, zamiast tego przyspieszył kroku, dostrzegając, że Olga robi to samo. Zanim jednak zdążyli zbliżyć się do drzwi, Oryński poczuł, jak ktoś chwyta go za ramię i ciągnie w tył.

Rozległy się kolejne krzyki, pojawili się inni mundurowi. Jeden z nich odciągał Olgę, dwóch próbowało poradzić sobie z Kordianem. Ona protestowała, kazała im puścić, on po prostu starał się wyrwać.

Mundurowi poradzili sobie z obydwojgiem. Odciągnęli ich na bok, za róg Skylight, potem unieruchamiali tak długo, jak było to konieczne, żeby przemówić im do rozsądku.

Zordon nie rozumiał, co się dzieje. Rozumiał jedynie, że jego żona jest od niego oddzielona i nie ma żadnego sposobu, by się do niej dostać. Policjanci powtarzali coś, co nie miało żadnego sensu.

– Jest tam zamachowiec, rozumie pan?

– Wziął zakładników.

– Ma broń.

Oryński coś powtarzał, sam do końca nie wiedział co. Nie rozpoznawał własnych słów, co dopiero cudzych. Ci ludzie nadal mówili, nadal rzeczy, które wydawały się całkowicie niemożliwe.

– Wielu ludzi ma tam bliskich, wszyscy się niepokoją, musi pan…

Nie słyszał, co musiał według innych. Słyszał jedynie to, co według siebie.

Znów coś odpowiedział. Znów nie miał pojęcia co. Miał wrażenie, jakby ktoś suflował mu kolejne słowa, wypowiadał je za niego.

– Nie mogę panu na to pozwolić.

Padły kolejne polecenia, by się uspokoił. Groźby, że zaraz zostaną wobec niego zastosowane środki przymusu bezpośredniego. Potem prośby, kierowane już innym, łagodniejszym tonem. Zordon go rozpoznał. Rozpoznał także człowieka, który nim operował. Szczerbiński.

Prawdziwy świat wrócił. Rzeczywistość nabrała formy, która niosła jakąś treść. Uderzyła go z taką mocą, że niemal stracił równowagę. Podkomisarz Szczerbiński chwycił go za rękę, jakby to dostrzegł. Przyjrzał mu się, musiał uznać, że Zordon nie zrobi niczego nieroztropnego, bo odprawił funkcjonariuszy.

– Niech pan na niego uważa – poradził jeden z nich.

– Poradzę sobie. A wy jesteście potrzebni gdzie indziej.

Dopiero teraz Kordian zorientował się, że tłum ludzi po drugiej stronie ulicy się zwiększa. Od Świętokrzyskiej nadjeżdżały radiowozy, cała przestrzeń wokół Placu Defilad wypełniła się policyjnymi syrenami.

Zamęt ogarniał coraz większą część miasta, wydawało się, że za moment pochłonie je całe. Oryński nerwowo przesunął dłońmi po twarzy i spojrzał w kierunku Hard Rocka.

– Co tam się stało? – rzuciła Szrebska.

– Nie wiemy dokładnie – odparł podkomisarz.

– To co wiecie? – spytał Zordon.

Szczerbiński powiódł zaniepokojonym wzrokiem dookoła i się zawahał, zupełnie jakby wszystkie informacje, których udzieli, za kilka sekund miały okazać się nieaktualne.

– Chwilę temu wybiegło stamtąd kilka osób – podjął. – Zaczęły krzyczeć, że w sali na dole jest zamachowiec, że ma broń i strzelił do kogoś.

Kordian drgnął gwałtownie, co spotkało się z natychmiastową reakcją podkomisarza. Szczerbiński uniósł lekko ręce, zastąpił mu drogę i popatrzył na niego tak, by nie ulegało wątpliwości, że minąć go nie będzie łatwo.

– Słuchaj…

– Zejdź mi, kurwa, z drogi.

Szczerbiński nie miał zamiaru się ruszać, a Zordon czekać. Ruszył przed siebie tak zdecydowanie, by policjant nie miał innego wyboru, niż się odsunąć. Ten dał jednak tylko krok w tył, zanim odzyskał rezon.

– Nie rób niczego głupiego.

– Nie robię. Tam jest moja żona.

– I jak chcesz jej pomóc?

Oryński dał krok w prawo, ale podkomisarz zareagował identycznie.

– Jeśli tam wejdziesz, narazisz ją na bezpośrednie niebezpieczeństwo – rzucił.

– Już jest w…

– Jak według ciebie zachowa się zamachowiec, kiedy usłyszy, że ktoś stara się dostać do środka? Myślisz, że będzie czekał? Upewniał się, że to nie uzbrojeni policjanci, tylko prawnik, który zapomniał nawet włożyć marynarki?

– Odsuń się, Szczerbaty.

– On ma rację – włączyła się Szrebska.

Zanim Zordon się zorientował, stanęła obok Szczerbińskiego, równie gotowa jak podkomisarz, by go zatrzymać.

– Chyłka nie jest tam sama. Są z nią Dominika i inspektor.

– I co to zmienia?

– Razem…

– Razem byli w górach, razem starli się z Regnalem. Nie pamiętasz, jak to się skończyło?

Olga się zawahała. Przez moment patrzyła mu prosto w oczy, po czym uniosła otwarte dłonie i się odsunęła.

– W takim razie proszę bardzo. Wparuj tam i zrób porządek.

Kordian z trudem zdusił w sobie imperatyw nakazujący mu ruszyć naprzód. Wbił wzrok w charakterystyczną gitarę przed lokalem, która w normalnych okolicznościach obiecywała ludziom czas spędzony przy dobrej muzyce.

Wyobraził sobie ciemną, zamkniętą przestrzeń na dole. Ludzi stłoczonych przy stolikach, przerażonych, trzęsących się. Uzbrojonego zamachowca, gotowego na wszystko. Zdolnego do wszystkiego.

I gdzieś pośród tego horroru osobę, którą kochał. Za którą oddałby życie. Która była dla niego całym światem.

– Nie uratujesz jej, działając pochopnie – odezwał się podkomisarz.

Zordon wyciągnął komórkę, sprawdził gorączkowo wyświetlacz. Nic. Zignorował sugestię Szczerbińskiego i wybrał numer Chyłki, a potem czekał. Czekał do momentu, aż próba połączenia została przerwana z uwagi na przekroczony limit czasu.

– BOA już jedzie – dodał oficer. – Za moment tu będą.

Oryński powiódł wzrokiem dookoła, wypatrując opancerzonego wozu transportowego antyterrorystów. Ci z Komendy Głównej byli najlepsi w Polsce, mieli najbardziej zaawansowany sprzęt, największe doświadczenie. Jak jednak poradzą sobie z taką sytuacją? Jak zrobiłaby to nawet najskuteczniejsza tego typu formacja na świecie?

– Negocjator też zaraz będzie – powiedział Szczerbiński.

– Negocjator?

– Chwilę wcześniej miałem informację, że jest już na Marszałkowskiej, więc…

– Ci ludzie na co dzień przekonują samobójców na tarasie widokowym Pekinu, żeby nie skakali. Sam dobrze o tym wiesz.

– Mimo wszystko…

– W niczym nie pomogą.

– Ale ty tak?

– Nie. Nie wiem. Ale musimy coś zrobić.

– Co?

Pytanie było jak atak, przed którym Zordon nie potrafił się obronić. Trwał w bezruchu, ze wzrokiem wbitym w zamknięte drzwi lokalu, w którym spędził tak wiele chwil z Chyłką i który stał się tłem dla tylu istotnych zdarzeń w ich życiu.

– Nie możemy tak po prostu tu czekać – rzucił. – Nie wiemy, do czego zdolny jest ten szaleniec, do tej pory mógł już…

– Antyterroryści zaraz będą – włączyła się Olga. – Okrążą budynek, przygotują się do wejścia, a negocjator dowie się, jakie są żądania tego człowieka.

Kordian potarł nerwowo skronie. Przy wszystkim, co się działo, nawet nie pomyślał o tym, że zamachowiec musiał mieć jakiś cel. Jaki? Co chciał osiągnąć? Na co liczył?

Nikt o zdrowych zmysłach nie mógł zakładać, że wyjdzie z tego cało. Ale nikt o zdrowych zmysłach nie brał zakładników. Nie w centrum Warszawy, nie kiedy cała okolica zostanie zamknięta, a na miejscu zjawią się wszystkie służby.

Cokolwiek się działo, miało zapewnić odpowiedni wydźwięk. Nie było przypadkowym aktem obłędu, stanowiło efekt przemyślanego, wcześniej przygotowanego planu. Przybierało wymiar manifestu.

– Gdzie oni są? – rzucił Oryński, rozglądając się nerwowo.

– Przebijają się przez miasto.

– Zadzwoń i spytaj, może…

– Zaraz będą – uciął podkomisarz.

W końcu odwrócił wzrok, ale Olga nadal patrzyła na Zordona tak, jakby nie wiedziała, czego się po nim spodziewać. Właściwie sam nie był tego pewien. Umysł kazał zachować ostrożność, serce popychało go do rzeczy, których ten pierwszy nawet do siebie nie dopuszczał.

– Kurwa mać… – syknął Oryński i podniósł wzrok. – Jak to możliwe? Co tam się dzieje? Musimy jakoś…

Szrebska złapała go za rękę, a on dopiero po chwili zrozumiał, że nie stara się go uspokoić. Próbowała skierować jego uwagę na to, co działo się przed wejściem do Hard Rocka.

Drzwi się otworzyły, w progu pojawiła się grupa ludzi. Wszyscy z wysoko uniesionymi rękoma, wszyscy przerażeni. Pierwsi z nich zrobili krok naprzód, ostrożnie i powoli, jakby bali się, że za moment coś eksploduje.

Szczerbiński natychmiast wyrwał pistolet z kabury. Inni funkcjonariusze zrobili to samo.

– Stać! – krzyknął jeden z nich.

Mężczyzna idący z przodu nie wykonał polecenia, nie sprawiał wrażenia, jakby w ogóle je słyszał. Patrzył przerażonym wzrokiem w dal, jakby na przestrzał, nie dostrzegając nikogo ani niczego.

– Stój! – ryknął inny policjant.

Jedna z kobiet szybko znalazła się z przodu. Zdawała się jako jedyna rozumieć, co się dzieje.

– Jesteśmy zakładnikami! – rzuciła. – Nie strzelajcie!

Z lokalu wyszło kilkanaście osób, po czym drzwi się zamknęły. Kordian wodził po nich nieprzytomnym wzrokiem, wypatrując Chyłki. Nigdzie jej nie dostrzegł.

5

Warszawa – Śródmieście – Hard Rock Cafe

Dominika Wadryś-Hansen czuła się tak, jakby przeszłość próbowała ją zgnieść. Znów była uwięziona, znów przez jednego człowieka. Tym razem jednak nie była sama, sytuacja nie miała nic wspólnego z horrorem, którego doświadczyła za sprawą Wojciecha Malma.

Mimo to nie potrafiła podnieść wzroku i spojrzeć na mężczyznę z bronią.

Chwilę wcześniej to ją z jakiegoś powodu wytypował do pomocy. Kazał jej wyrzucić wszystko z torebki, a potem zebrać do niej komórki zakładników i odstawić ją na bok.

Teraz dobywała się stamtąd upiorna kakofonia dzwonków. Podkład dźwiękowy tragedii, która miała się rozegrać. Dramatyczny dowód na to, jak wielu bliskich pozostawią ofiary dzisiejszych zdarzeń.

Zamachowiec kazał im usiąść na podłodze, nie odzywać się i nie ruszać. Pierwsze z poleceń wszyscy byli w stanie spełnić, z kolejnymi nie poszło tak łatwo. Część łkała, część się modliła. Edmund Osica mruczał coś pod nosem, pozornie do siebie.

– Karabinek AR15 – szepnął.

Dominika spojrzała na niego niepewnie, zanim jednak nadinspektor zdążył dodać coś jeszcze, zamachowiec zwrócił na nich uwagę.

– Mówiłem, kurwa, cisza!

Edmund natychmiast opuścił głowę, a Wadryś-Hansen przyjrzała się broni, jakby zidentyfikowanie jej miało jakiekolwiek znaczenie. Kojarzyła ją. Takiej samej używał niedoszły zabójca Trumpa w 2024 roku.

Ten wniósł ją do lokalu w futerale na gitarę. Nikt nie zwrócił na to uwagi, nikt się nie zainteresował. Nie było powodu.

W głowie Dominiki pojawiła się zbłąkana myśl, że w wielu takich sytuacjach nie było powodu. Terroryści wtapiali się w tłum, atakowali w miejscach, gdzie nikt się tego nie spodziewał.

Ale dlaczego tu, a nie choćby w Złotych Tarasach? Dlaczego nie żaden inny lokal?

Spojrzała w wycelowaną w siebie lufę i odniosła wrażenie, że zamachowiec czeka na jej reakcję. Chce, żeby wykazała się nadmierną odwagą, nieposłuszeństwem.

Nie myślała o tym, co stanie się, jeśli mężczyzna pociągnie za spust. Potrafiła skupić się jedynie na tym, co będzie potem. Dzieci pozbawione matki, tym razem na dobre. Wiktor w więzieniu.

Olga zrobi wszystko, by go wyciągnąć, Zordon też, kiedy już otrząśnie się po stracie żony.

Spojrzała na Chyłkę. Rozpoznawała wyraz jej twarzy, doskonale kojarzyła wzrok. Widywała je u Forsta, ilekroć znajdował się w sytuacji bez wyjścia. Świadczyły o niezgodzie na bezsilność, odpychaniu od siebie bezradności i przyjmowaniu pełnej gotowości do działania.

Joanna odpowiedziała na spojrzenie, mrużąc oczy, jakby oceniała, czy Wadryś-Hansen jest zdolna do wszystkich tych szalonych rzeczy, które już zapewne przyszły jej na myśl.

Zamachowiec odszedł kawałek w stronę innej grupy, a nadinspektor natychmiast z tego skorzystał.

– Niechże pani pójdzie po rozum do głowy – szepnął nerwowo do Chyłki.

– Co?

– On ma karabin maszynowy, zanim zdąży pani cokolwiek…

– Nic nie robię.

– Cisza! – wydarł się mężczyzna, natychmiast do nich wracając. – Nie będę, kurwa, powtarzać!

Był roztrzęsiony, wyraźnie ledwo nad sobą panował. Może czymś się nafaszerował, a może nie musiał. Może wystarczało mu to szaleństwo, które toczyło jego umysł.

W pierwszej chwili żaden z klientów restauracji nie potraktował go poważnie. Wszyscy patrzyli na uniesioną komórkę jak na rekwizyt, który odkłada się na zaplecze w teatrze po skończonej sztuce. Słowa, że wystarczy jedno kliknięcie, by wysadzić ich w powietrze, były całkowicie abstrakcyjne.

Nawet kiedy otworzył futerał i wyciągnął karabin, nie dotarła do nich waga sytuacji. Stało się to dopiero, kiedy oddał strzał. Nie w sufit, nie w bok, prosto w grupę ludzi. Tylko cudem nikogo nie trafił.

W tamtym momencie wszyscy zamarli, sparaliżowani wydarzeniami, które nie miały racji bytu. Owszem, zdarzały się w innych krajach, w życiu innych ludzi. Ale przecież nie tutaj, nie z ich udziałem. Oni byli od tego daleko, coś takiego nie mogło ich dosięgnąć.

Tyle że dokładnie to samo wydawało się każdemu, kto stał się ofiarą jakiegokolwiek tragicznego zdarzenia.

Teraz zamachowiec odczekał moment, skupiając uwagę na Chyłce, Osicy i Dominice. Potem odsunął się, szybko otarł czoło wierzchem dłoni i na powrót wycelował w zakładników.

Wadryś-Hansen nie wiedziała, jak wiele czasu upłynęło, zanim znów się odezwał. On jednak skrupulatnie go kontrolował, co rusz patrząc na zegarek.

Mimo rozgorączkowania realizował precyzyjny plan, nie mogło być co do tego wątpliwości.

– Wszyscy wstawać – rzucił.

Zakładnicy popatrzyli po sobie, a potem zaczęli z wolna się podnosić.

– Bez nerwowych ruchów – dodał. – Ręce wysoko nad głową.

Wykonali polecenie, ale on zamiast skupiać się na tym, czy każdy to robi, zogniskował uwagę na Chyłce.

– Ty – powiedział. – Siadaj.

Joanna nie poruszyła się ani o centymetr.

– Siadaj, kurwa, na podłodze!

Dopiero teraz zrobiła, co polecił, a Dominika przeklęła ją w myśli za testowanie granic tego człowieka. Wiele wskazywało na to, że nie miał ich wyraźnie zaznaczonych, a jego roztrzęsienie w każdej chwili mogło popchnąć go, by je przekroczył.

– Reszta wychodzi.

– Zaraz… – rzucił Osica.

– Zamknij ryj! Na zewnątrz, już!

Pierwsi z klientów potrzebowali tylko sekundy, by zrozumieć, że wygrali los na loterii. Natychmiast ruszyli w kierunku schodów, ponaglani przez zamachowca.

– Ręce nad głową! – darł się jak szalony. – Ruchy!

Zaczęli się przepychać, wyprzedzać i niemal taranować. Sprawiali wrażenie przekonanych, że mężczyzna za moment się rozmyśli, że jednak nie zdołają się cudem uratować, że chwila zwłoki zatrzyma ich tutaj już na zawsze. Sala szybko się opróżniała i po chwili zostali w niej tylko Chyłka, Osica i Wadryś-Hansen.

– Mówiłem, kurwa, ruszać się!

Edmund zrobił krok w jego kierunku, patrząc mu prosto w oczy, jakby nie dostrzegał wymierzonego w niego karabinu.

– Albo wszyscy wychodzimy, albo wszyscy zostajemy – powiedział.

W oczach zamachowca zakołatał szał, który przywodził Dominice na myśl nie tyle ludzkie emocje, ile demoniczne opętanie.

– Czego, kurwa, nie rozumiesz? Wypierdalaj na górę razem z resztą!

– Nie.

Wadryś-Hansen czuła, jak gardło jej się zwęża, a klatka piersiowa zapada. Umysł robił wszystko, by znaleźć drogę ratunku, uciec od tego szaleństwa. Wchodził na znane rejestry, te, na których czuł się bezpiecznie. Służbowe, śledcze. Niejasno dotarło do niej, że zamachowiec ma silny wschodni akcent. Polski nie był jego pierwszym językiem, ale musiał uczyć się go od dawna.

– Nie zostawimy jej tutaj – dodał Osica.

– Zostawicie – rzuciła Chyłka, podnosząc się z podłogi.

– Siadaj!

Joanna odnalazła w sobie dość odwagi, by zignorować rozkaz zamachowca, właściwie na moment zapomnieć, że ten stoi obok, z bronią w ręku i gotowością do jej użycia w oczach. Zgromiła wzrokiem nadinspektora, jakby to on stał się przeciwnikiem.

– Niech pan nie odpierdala głupot – syknęła.

– A pani niech…

– Dosyć tego! – ryknął zamachowiec. – Na górę z resztą, już! Prawniczka zostaje!

Osica uniósł ostrożnie dłonie w nieuświadomionym, automatycznym geście, który nie mógł podziałać na mężczyznę uspokajająco.

– Jak jedno zostaje, to i reszta – powiedział.

Broń była wycelowana prosto w niego. To ona odpowiedziała zamiast zamachowca, gdy ten pociągnął za spust.

6

Mazury – Gawiszyn – zakład karny

Ciosy padały z każdej strony, a Forst czuł się tak, jakby podczas oberwania chmury stał na wysokim szczycie, gdzie nie ma się jak schronić przed gradobiciem. Początkowo próbował wyprowadzić choćby jedno celne uderzenie, potem instynkt samozachowawczy wziął górę. Skupiał się wyłącznie na osłanianiu głowy, coraz więcej ciosów przebijało się jednak przez jego gardę.

Liczył, że strażnicy w końcu zareagują. Poczują solidarność munduru. To oni powinni go tutaj chronić, to oni byli ostatnią deską ratunku dla takich jak on – funkcjonariuszy zamkniętych z tymi, których wcześniej ścigali.

Nikt jednak się nie zainteresował. Strażnicy dali ludziom Gorgana wolną rękę i nie zamierzali interweniować, nawet gdyby potem mieli tłumaczyć się przed komisją dyscyplinarną, dlaczego dopuścili do linczu na dziedzińcu.

Mimo to naraz ulewa ciosów ustała. Zamiast jednak ujrzeć przebijające się przez chmury promienie słońca, Wiktor dostrzegł wylewający się stamtąd mrok.

Słaniał się na nogach, z trudem łapał oddech, ale nie był obity tak, jak się tego obawiał. Nie udało im się powalić go na ziemię, uniknął kopniaków, a część uderzeń przyjął na gardę. Czuł, że ma rozcięcia na twarzy, zapewne nabawił się sporej liczby siniaków. Krew ciekła mu z nosa, ale nawet jej nie otarł, jakby chciał udowodnić sobie i innym coś, czego sam nie rozumiał.

– Ależ ty się kurczowo uczepiłeś życia, komisarku – powiedział Malm. – Już wisisz na tym urwisku, już prawie puszczasz skalną półkę, ale jednak nie! To dostaniesz nagrodę. Jeszcze jedną szansę, zanim moi tutaj koledzy postarają się bardziej niż przed chwilą.

Oddychając ciężko, Forst powiódł po nich wzrokiem. Nie uronili nawet kropli potu, zdawali się ledwo rozgrzani.

– To co, mój ty królu złoty, mój ty śledczy platynowy? Poratować cię?

– Siebie, kurwa, poratuj.

– Nie, nie, Wiktorze Forst. Tak rozmawiać to my nie możemy.

Gorgan patrzył na niego rozanielonym wzrokiem dziecka, które oglądało wyjątkowo emocjonujące przedstawienie i podczas przerwy nie może się doczekać, aż to rozpocznie się na nowo.

Tylko jedna myśl przeszła Wiktorowi przez głowę. Zakatują go tutaj. Musi coś zrobić, i musi to zrobić natychmiast, by choć łudzić się, że stanie się inaczej.

– Ostatnia szansa złapania szympansa – dodał Wojciech Malm. – Wolisz pytanie czy wyzwanie?

– Wolę, żebyś zamknął mordę.

– To będzie wyzwanie.

Gorgan uniósł wzrok i potarł brodę, jakby dopiero teraz zaczął zastanawiać się, jak będzie brzmiało. Forst znów skupił się na przeciwnikach. Nie ma szans, by zaatakować choćby jednego, nim reszta się na niego rzuci.

Co mu pozostało? Ucieczka? Absurd, dziedziniec był niewielki i ogrodzony, daleko nie pobiegnie, zaraz go dopadną.

Szukanie pomocy u któregoś ze współosadzonych? Bez szans, wszyscy tańczyli tutaj do sieczki granej przez Gorgana.

Liczenie na cud? Właściwie chyba tylko to mu zostało.

– Wiesz, jakie to wyzwanie?

– W dupie to mam. Rób, co masz robić.

– Nie, no, zaraz. Daję ci tutaj szansę. Jeśli nie wiesz, czy z niej skorzystać, możesz wziąć telefon do przyjaciela.

Malm rozejrzał się, po czym odsunął gumkę od spodni, sięgnął ręką w dół i udał, że wyciąga z nich telefon. Przyłożył go do ucha i uśmiechnął się szeroko.

– Halo, tutaj Kiełbasa – rzucił konspiracyjnie. – Parówa, odbiór.

Znów powiódł spojrzeniem wokół.

– Parówa, słyszysz mnie?

W końcu utkwił wzrok w twarzy Wiktora i zmrużył oczy.

– Parówa wzywa Kiełbasę, odbiór.

Wyrzucił z siebie kilka zgrzytów, potem się rozpromienił.

– Już słyszę. Tak, już mu przekazuję. Parówa mówi, że powinieneś skorzystać z możliwości, którą ci daje pan szanowny Wojciech Malm, król gawiszyński. Każdy dzieciaczek wie, że jak on podaje ci pomocną dłoń, to trzeba położyć na niej pindola i czekać, czy ci go urwie, czy pogłaszcze.

Gorgan wyciągnął ku niemu rękę na wysokości pasa.

– Oto mój szpon. Złóż na nim to, co masz najlepszego.

– To jest twoje wyzwanie?

Wojciech Malm uniósł ręce ku niebu, jakby spłynęło na niego niespodziewane błogosławieństwo.

– On mówi bez przekleństw! On rozmawia ze mną!

Forst nadal gorączkowo rozważał możliwości, których w istocie nie miał. Każdy pomysł był gorszy od poprzedniego. Nic nie dawało choćby hipotetycznej szansy na to, żeby pożył dłużej niż kwadrans.

Do kurwy nędzy, w co on się władował?

– Ale nie – rzucił Gorgan. – Wyzwanie jest inne.

– Jakie?

Gra na czas była jedynym, co przyszło mu na myśl. Może ktoś się zjawi, może kogoś jednak ruszy sumienie.

Zerknął na okratowane okna bloku C, zastanawiając się, jak zachowałby się Gjord Hansen, gdyby wiedział, co dzieje się na spacerniaku. Może przerwałby tę upiorną zabawę Malma? Jeśli tak, zrobiłby to tylko po to, by samemu zająć się Forstem. On nikim by się nie wysługiwał, chciałby grać honorowo. W starciu z nim Wiktor miałby szanse.

Nawet jednak gdyby mu się udało, zaraz potem rzuciliby się na niego ludzie Gorgana.

– Czego tak wypatrujesz? Swojego Eliaszka?

– Zakładam, że nie chciałby tego przegapić.

– Och, na pewno. Ale ma dzisiaj spotkanie z naszym świrem od czubków. Znaczy się psychologiem. Dziwne zrządzenie losu, że akurat teraz, jak się tu zjawiasz w całej swojej chwale!

Forst nie miał złudzeń, że los w jakikolwiek sposób jest za to odpowiedzialny.

A zatem ostatni z absurdalnych scenariuszy na ratunek odpadł.

– Będzie lamentował na pewno – dodał Malm. – Ale jakoś go ugłaskam.

– Wątpię.

– Oj, ojej. Ale ty myślisz, że ja się Bestii Giewonckiej boję?

– Myślę, że wielu się boisz.

Gorgan stanął w rozkroku, a potem zaczął lekko uderzać w genitalia z obydwu stron.

– Powiedz mi, Wiktorze Forst, czy na takiego ping-ponga jest gotowy ktoś, kto się kogokolwiek stracha?

Komisarz nie odpowiedział, a Malm po chwili przestał.

– No, racja, po co masz mówić, wiadomo, że nie. Pan Bestia Giewoncka będzie zły, ale udobrucham go jakimś chłopaczkiem. A skoro o nich mowa, wracamy do mojego wyzwania! Chcesz je? Pragniesz go, komisarku?

Forst znów zaoferował jedynie milczenie.

– Wyzwanie jest ci zupełnie nieobce. Dajesz mi tego tutaj Duszka, ja i moja liga zacnych strongmenów dżentelmenów ci odpuszczamy i zamiast tego spuszczamy się Duszkowi do pyska i w dupeczkę. Po kolei, jeden za drugim, a kto ostatni, ten najbardziej lukrowany.

Gorgan klasnął, a Wiktor mimowolnie się wzdrygnął.

– Proszę… – rozległ się cichy głos zza pleców Forsta. – Panie komisarzu…

– Ojoj, ojej – rzucił Malm. – Jak on ładnie cię tytułuje. Jaki uprzejmy, jaki wychowany, jaki ułożony. Ciekaw jestem, jak będzie do mnie mówił, co będzie krzyczał, jak mu zacznę kręcić w tyłeczku piruety.

Zerknął na chłopaka, otworzył usta, a potem raptownie je zamknął. Na powrót skupił się na komisarzu.

– Raz, dwa, raz, dwa – mruknął. – Decyduj się, bo czas mija. Młodsi nie będziemy, nawet jak się nektaru z łodyżki mojej własnej napijemy.

Zrobił krok w stronę Wiktora, skracając dystans między nimi tak, że Forst mógł poczuć wypitą przez niego kawę i zjedzoną na śniadanie jajecznicę. Odwrócił wzrok i spojrzał na Piotra Langera, który nadal trzymał się z daleka. Oparty o mur, z rękoma skrzyżowanymi na piersiach, niemal całkowicie obojętny na zdarzenia, które się rozgrywały.

Na tle innych więźniów wyróżniała go jedna rzecz. Tylko on obserwował, co rozgrywa się między Malmem a Forstem. Cała reszta zdawała się obawiać, że przypadkowym spojrzeniem narobi sobie problemów.

Langer był tu ewidentnie niemniej ważny niż Gorgan. Może ważniejszy? Właściwie trudno było przesądzić, obaj mieli szerokie przestępcze zaplecze. Piotr głównie w Warszawie, Malm na ścianie wschodniej.

To podsunęło mu pewien pomysł. Nieroztropny, w zasadzie całkowicie szalony, ale zarazem jedyny, który mógł poskutkować.

– Muszę pogadać z Langerem – oznajmił.

– No chyba zranić mnie chcesz. Ja już ci nie wystarczam?

Gorgan obrócił się w stronę Piotra, po czym mu pomachał. Langer nie zareagował.

– Chcesz poznać Bestię z Mokotowa? Już ci sama znajomość z Sadystą z Giewontu nie wystarcza? A jego to dobrze poznałeś. Długo Eliaszka ścigałeś, pędziłeś za nim po górach, nawet wyleciałeś za nim do…

– To zajmie tylko chwilę.

Nie dał Gorganowi czasu, by ten zastanowił się, w czym rzecz. Ruszył przed siebie, minął go i skierował się prosto w stronę Langera. Kilka sekund, jakie po tym nastąpiły, miały dać odpowiedź na to, czy wariacki plan może się powieść.

Malm go nie zatrzymał, Piotr zaś rozplótł ręce, wyraźnie zaciekawiony rozwojem sytuacji. Był wcale niepodlejszym psychopatą od Gorgana, może nawet gorszym. Jedyna różnica polegała na tym, że publicznie tego nie okazywał.

Z tego, co mówiła Chyłka, zdolny był jednak do równie ohydnych rzeczy, kiedy nie miał świadków.

– Poczekaj, poczekaj – rzucił za nim Malm. – Żebyś mi się nie spocił niepotrzebnie.

Forst szedł ku Langerowi szybkim, zdecydowanym krokiem, ignorując ból. Cały czas wydawało mu się, że tylko moment dzieli go od tego, by któryś z ludzi Gorgana go zatrzymał. Rzucił im kontrolne spojrzenie, ci jednak trzymali się za swoim szefem.

W porządku, zdąży. Pytanie, co wydarzy się później.

Plan z pewnością uda mu się zrealizować, ale nie sposób było przewidzieć jego rezultatu. Nie było kiedy się nad tym zastanowić. Kiedy cały świat płonie, nie ma co czekać na deszcz.

Kilka metrów przed Piotrem nagle przyspieszył i odbił w bok, w stronę ogrodzenia. Puścił się ku niemu biegiem, licząc na to, że siła rozpędu zagra na jego korzyść.

Funkcjonariusz Służby Więziennej, ku któremu gnał, nie miał o tym pojęcia. Wciąż stał obrócony tyłem do dziedzińca. Żaden z jego kolegów nie obserwował terenu, żaden nie mógł uprzedzić go w porę.

Gorgan krzyknął coś niezrozumiałego, kiedy Forst rzucił się na strażnika. Powalił go na ziemię, zaraz potem wyprowadził mocny sierpowy w szczękę. Mężczyzna jęknął zdezorientowany, z nosa trysnęła mu krew.

Cisza przed burzą trwała jedynie sekundę. Zaraz potem rozległy się zwierzęce okrzyki więźniów, a zawtórowały im ostrzegawcze groźby i komendy strażników. Wiktor zdążył uderzyć jeszcze kilka razy, zanim cały zakład karny wypełnił się alarmowymi dźwiękami syren.

Chaos, który się rozpętał, miał trwać tylko chwilę. Wyposażeni w pałki klawisze nie potrzebowali wiele czasu, by rozprawić się z niesubordynowanymi więźniami.

Forsta nie interesowało, co się tutaj wydarzy. Nie przejmował się, jak mocno oberwie w odwecie. Zależało mu tylko na tym, by wszyscy zostali zamknięci, a prawo wychodzenia na spacerniak wycofane.

7

Warszawa – Śródmieście – ul. Emilii Plater

Strzał usłyszały jedynie osoby stojące najbliżej Hard Rocka, pozostałe jednak szybko się o nim dowiedziały. Wrzawa, która się podniosła, dobitnie o tym świadczyła.

Olga machinalnie chwyciła ramię Zordona, obawiając się, że sama nie da rady go powstrzymać. Pomyliła się. Albo zdążył już poradzić sobie z imperatywem nakazującym mu pędzić na złamanie karku ku restauracji, albo ogarnął go całkowity paraliż.

Szczerbiński machinalnie odpiął kaburę, jakby spodziewał się, że po wystrzale kolejna grupa ludzi wybiegnie na zewnątrz. W drzwiach nikt się jednak nie pojawił, a oni wciąż nie wiedzieli, jak wielu zakładników zostało w lokalu.

Ci, którzy wybiegli, nie potrafili tego stwierdzić. Ewakuowali się w takim zamęcie, że ledwo wiedzieli, którędy biec do wyjścia.

Oryński zerknął na lekko wysunięty pistolet podkomisarza, potem na niego samego.

– Wchodzimy? – spytał.

Szczerbiński rzucił mu nerwowe spojrzenie. Nie było w nim tego, co powinno być. Przygany, krytyki, postawienia do pionu. Szrebska zrozumiała, że mimo wcześniejszych słów oficera teraz obydwaj realnie rozważają interwencję.

– Szczerbaty – ponaglił go Zordon.

– Poczekaj.

– Nie ma na co. Padł tam strzał.

Podkomisarz wyraźnie się wahał, uruchomiło się w nim coś, co nie miało nic wspólnego ze służbowym przeszkoleniem. Zanim jednak wzięło to nad nim górę, drzwi lokalu znów się otworzyły.

Pojawiły się w nich osoby z wysoko uniesionymi dłońmi. Tym razem dwie.

Edmund Osica gorączkowo się rozglądał, Dominika Wadryś-Hansen wbijała pusty wzrok przed siebie.

Policjanci natychmiast w nich wycelowali.

– To nasi ludzie! – rzuciła szybko Olga. – Przedstawiciele służb!

Szczerbiński odwrócił się w kierunku stojących najbliżej funkcjonariuszy. Krzyknął, by nie strzelać, że to zakładnicy. Zaraz potem kilku mundurowych ruszyło im na spotkanie, powoli i ostrożnie, jakby nieśli zakamuflowany ładunek wybuchowy.

Nie zdążyli upewnić się, że nie ma żadnego niebezpieczeństwa, nim Kordian ku nim ruszył. Szrebska poszła tuż za nim.

– Panie inspektorze! – rzucił z oddali. – Co tam się dzieje? Gdzie jest…

– Została.

Osica przesunął spękaną dłonią po twarzy, jakby starał się coś z niej zetrzeć.

– Została w środku – powtórzył.

Patrzył na Kordiana tak, jakby szukał odpowiednich słów przeprosin, ale żadne nie wydawały się właściwe. Otworzył usta, nic jednak się z nich nie wydobyło. Oryński natychmiast przeniósł wzrok na Dominikę.

– Gdzie ona jest? – spytał, niemal bełkocząc. – Co tam się stało?

Wadryś-Hansen również miała poczucie winy wypisane na twarzy.

– Mówcie, do kurwy nędzy!

– Musieliśmy ją zostawić – odezwał się ciężko Osica. – Nie było wyjścia, nie było jak…

Urwał i kaszlnął nerwowo z grymasem tak zbolałym, jakby coś rozrywało mu płuca.

– Próbowaliśmy…

– Niech pan mówi dokładnie, co tam się dzieje – włączyła się Szrebska.

Spojrzał na nią przelotnie, potem spuścił wzrok. Zamiast niego wątek podjęła Dominika, szybko zrelacjonowała początkowe zdarzenia i zaczęła opisywać kolejne, zanim Zordon jej przerwał.

– Strzelił do niej?

– Nie – odparła prokuratorka. – Wymierzył w inspektora, ale kula poszła między nas. Potem wycelował w Chyłkę. I dał ultimatum.

– Jakie?

– Albo wyjdziemy, albo do niej strzeli.

Kordian zacisnął usta i milczał, a Wadryś-Hansen zbliżyła się do niego.

– Wierz mi, Zordon, nie ruszyłabym się stamtąd, gdybym nie widziała w oczach tego człowieka szaleństwa.

Osica smętnie skinął głową.

– Nie mieliśmy wyboru, do jasnej cholery – mruknął.

Z oddali doszedł wściekły dźwięk policyjnej syreny, niechybnie zwiastujący pojawienie się oddziału antyterrorystycznego. Olga obróciła się w kierunku Pałacu Kultury w momencie, kiedy ciemny opancerzony wóz zatrzymywał się raptownie kawałek dalej. Wyskoczyło z niego paru funkcjonariuszy, potem kilku następnych. Wszyscy uzbrojeni po zęby, sprawiający wrażenie, jakby latami przygotowywali się do tego, co się tu działo.

Ruszyli w stronę Hard Rocka, uważnie lustrując pusty teren przed samym lokalem. Mundurowi odseparowali gapiów, sami również usunęli się na bok. Najbliżej znajdowała się piątka rozmawiających ze sobą osób za rogiem Skylight.

– Czego on od niej chce? – rzucił Kordian. – Dlaczego wybrał akurat ją?

– Nie wiem – odparła Wadryś-Hansen. – Ale wygląda na to, że od początku o nią mu chodziło.

– Mówił coś, co mogłoby…

– Nie – ucięła od razu. – Wydawał krótkie polecenia, był wyraźnie zdenerwowany, jakby nie panował nad sobą ani nad sytuacją. Poza tym nic.

Szrebska skupiła się na jej oczach, nadal dostrzegając w nich tę samą pustkę, z którą opuściła lokal. Obawiała się, że zostanie w niej na dłużej, była bowiem odzwierciedleniem tego, co odebrał jej Gorgan. Olga wiedziała z doświadczenia, że takie rany się nie goją. Tylko czekają na to, by otworzyć się na nowo.

Podeszła do niej i położyła jej rękę na ramieniu. Dominika zdawała się nawet tego nie odnotować.

– Przedstawił jakieś żądania? – odezwał się Szczerbiński.

– Nie – odparł Osica. – Ale cokolwiek zamierza, ma to jakiś związek z panią mecenas. Najwyraźniej tylko z nią.

Wszyscy skierowali wzrok w stronę wejścia. Antyterroryści utworzyli strefę buforową, ale nie zbliżali się nadto. Niektórzy sprawdzali teren, inni przyklękli na jedno kolano, mierząc w stronę przeszklonej fasady.

Za oknami nie widać było żadnego ruchu. Wyglądało na to, że zamachowiec nadal trzyma Chyłkę na dole.

– Zaraz nawiąże kontakt – dodał Edmund. – Musi, żeby przedstawić żądania i…

– To bez sensu – uciął Kordian. – Jeśli ma zamiar jakieś postawić, dlaczego pozbywałby się prawie wszystkich zakładników?

Osica wydał z siebie bezradne, chrapliwe westchnienie.

– Na litość boską, nie mam pojęcia.

– Tu chodzi o coś innego.

– O co? – rzuciła Olga.

Oryński wodził rozbieganym wzrokiem dookoła, jakby odpowiedzi mogły kryć się gdzieś między budynkami. Funkcjonariusze BOA zajęli miejsca i trwali w bezruchu, licząc na rozkazy z centrali, a tłum po drugiej stronie ulicy robił wszystko, by nie dać się za bardzo odsunąć.

Z tej perspektywy miasto wyglądało, jakby zastygło na nieruchomym obrazie. Olga wiedziała jednak, że tuż obok ludzie pędzili do pracy lub na spotkania, inni stali w korkach, wsiadali lub wysiadali z autobusów, robili zakupy i ponaglali wzrokiem osoby przed nimi przy kasach samoobsługowych. Trudno było w to uwierzyć, ale życie toczyło się normalnie. Wszędzie poza tym miejscem.

Cała grupa stojąca pod Skylight pogrążyła się w milczeniu. Wszyscy byli świadomi, że nic od nich nie zależy. Pozostało im jedynie czekać na ruch ze strony zamachowca.

8

Warszawa – Śródmieście – Hard Rock Cafe

Chyłka czuła się, jakby została sama nie w lokalu, ale na świecie. Oprócz niej nie było nikogo, na kim mogłaby polegać. Właściwie nie miała pewności, że na sobie może.

Stała z uniesionymi rękoma, patrząc na oblicze szaleńca. To, jak się odpalił tuż po oddaniu strzału, nie pozostawiało wątpliwości, na jak wiele jest gotów. Wydawało się pewne, że jeśli Osica i Dominika nie wyjdą, któreś z nich umrze.

Joanna czekała w milczeniu, nie do końca pewna na co. By zamachowiec się uspokoił? By ona sama odnalazła nieco równowagi?

Jakkolwiek by było, nie miała zamiaru czekać dłużej. Zaczęła powoli opuszczać ręce, patrząc kontrolnie na mężczyznę.

Nie zaoponował, choć nadal do niej mierzył.

– Dobra – rzuciła. – Zostaliśmy sami.

Nie odpowiedział.

– Chyba najwyższa pora, żebyś wyjaśnił, o co tu chodzi.

Świadoma, po jak kruchym lodzie stąpa, starała się uważać na słowa, na intonację, na gesty. Wydawało jej się, że jeden niewielki błąd może kosztować ją dużo więcej niż życie.

– Więc? – spytała. – Kim jesteś?

Milczał, ale na jego twarzy zaszła jakaś zmiana. Zupełnie jakby uznał, że wykonał najbardziej skomplikowaną część zadania, a to, co pozostało, stanowiło jedynie formalność.

Chyłka od razu odsunęła tę myśl. Cokolwiek zamierzał, dopiero się rozpoczynało.

– Jak się nazywasz? – spytała.

– Iwan.

– Okej – odparła i ciężko wypuściła powietrze z płuc. – Więc ustaliliśmy już dwie rzeczy.

Mężczyzna uniósł brwi.

– Jak masz na imię i że umiesz nie krzyczeć.

Nie zareagował, nawet się nie poruszył. Wciąż do niej celował, ale palec trzymał daleko od spustu.

– Nazwisko jakieś masz?

– Biełanow.

W porządku, wiedziała zatem także jeszcze coś. Rosjanin.

– Ja ci się chyba nie muszę przedstawiać – zauważyła.

– Nie, nie musisz.

– Czego ode mnie chcesz?

Opuścił lekko broń, ale zamiast się odezwać, rozejrzał się po lokalu.

– Nikogo oprócz nas tu nie ma – dodała Joanna.

Gadała, by gadać, wychodząc z założenia, że im lepszy kontakt z nim złapie, im solidniej zawiąże tę chwiejną relację, tym większe szanse na wyjście z tego cało.

Podczas gdy on wodził wzrokiem dookoła, ona zastanawiała się, co konkretnie planuje, co będzie starał się osiągnąć i do czego jest mu w tym potrzebna.

Rosjanin przeprowadzający zamach w centrum europejskiej stolicy.

To nie mogła być samozwańcza akcja grupy wariatów. Cokolwiek się działo, miało znacznie solidniejsze podglebie. Być może nie mogłoby się wydarzyć bez wiedzy SWR lub innych rosyjskich służb.

Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej

Spis treści

Okładka

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

AKT PIERWSZY

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Punkty orientacyjne

Okładka

Strona tytułowa

Prawa autorskie

Dedykacja

Epigraf

Meritum publikacji