Kobieta w rzece i inne opowieści grozy ebook

PAPIEROWY LAMPION

Była połowa sierpnia[1].

Studenci, którzy chcieli wrócić w rodzinne strony, już dawno wyjechali. Ci, którzy mieli jeszcze pełne portfele, udali się nad morze lub w góry, a ci, którzy zostali w Tokio albo byli spłukani, albo leżeli do góry brzuchem, albo romansowali z kelnerkami z okolicznych barów. Jeszcze inni, tacy jak ja, nieustannie pili i włóczyli się bez celu po mieście.

Pewnego wieczoru siedziałem z kolegą w barze w trzecim kwartale dzielnicy Hongō[2]. Wkrótce dołączyło do nas jeszcze dwóch innych przyjaciół.

Piliśmy właśnie we czwórkę, kiedy nagle jeden z nich zaproponował:

– Słuchajcie, a może gdzieś pojedziemy? Choćby i teraz?

Wszyscy byliśmy dość spontaniczni, więc od razu się zgodziliśmy. Wyszliśmy z baru i pojechaliśmy pociągiem na dworzec Tokio.

W tym momencie muszę wspomnieć o pewnej rzeczy – kiedy piliśmy razem w barze, jeden z moich kolegów, nazwiskiem Yamamoto, opowiedział nam dziwną historię. Gdy mieszkał w Sugamo[3] i chodził ze stancji na stację kolejową, zawsze mijał po drodze pewne odludne miejsce. Po jednej stronie uliczki znajdowało się ogrodzenie świątyni, po drugiej zaś bardzo długi płot, a na nim tylko jedna elektryczna latarnia. Uliczne lampy często montuje się wewnątrz klosza z drucianej siatki, żeby jakiś przypadkowy łobuz nie rozbił ich kamieniem. Obok latarni rósł dąb, którego gałęzie nieco ją zasłaniały. W chłodniejsze noce, gdy liście drzewa poruszały się na wietrze, przebijające się przez nie światło wyglądało naprawdę dziwacznie. Często przyciągało to uwagę Yamamoto, gdy chodził tamtędy późną nocą. Kilka dni temu wracał z miasta wieczornym pociągiem, a wówczas, kiedy mijał to miejsce po drodze ze stacji, latarnia znów przykuła jego wzrok. Akurat kiedy pod nią przechodził, zdało mu się, że jej żarówka zaczęła wirować wewnątrz drucianego klosza niczym globus. Zdziwiony Yamamoto zatrzymał się w pół kroku i uważnie przyjrzał się lampie, ale nic w środku się nie ruszało. Uznał, że pewnie wzrok płata mu figle albo poruszające się liście wywołały takie złudzenie. Przyjrzał się więc drzewu, lecz ono także trwało w bezruchu. Pomyślał wtedy, że to strach spowodował te przywidzenia. Jednak gdy już miał oderwać oczy od światła, ono znowu zaczęło wirować. Przerażony Yamamoto popędził do siebie i postanowił, że nigdy więcej nie pójdzie nocą w tamto miejsce. Następnego dnia wyprowadził się ze stancji w Sugamo i zamieszkał u swojego przyjaciela w Morikawie[4]. Ta opowieść stała się dla nas punktem wyjścia do rozmów o różnych tajemniczych zjawiskach i posłużyła za inspirację do naszej nocnej eskapady.

Była dopiero dziewiąta wieczór. Na stacji stał akurat pociąg jadący docelowo do Kobe, więc postanowiliśmy do niego wsiąść. Gdy dotarliśmy do naszej stacji, była jedenasta, a do morza mieliśmy jeszcze trzy ri[5]. Planowaliśmy zatrzymać się na nocleg w zajeździe Ishigaki – jego miły właściciel obiecał nas ugościć, choć nie miał już wolnych pokoi. Postanowiliśmy przed wyruszeniem w dalszą drogę napić się jeszcze piwa w barze obok stacji. Noc była ciemna i pochmurna, a choć od strony morza wiała bryza, był to raczej nieprzyjemny, ciepławy wiatr. Tego wieczoru sporo już wypiliśmy, dlatego podczas wędrówki szybko zaczęliśmy się męczyć i pocić. Droga była bardzo sucha i zakurzona. Gdy w końcu dotarliśmy do wału nad rzeką i wspięliśmy się na jego szczyt, ledwo trzymaliśmy się na nogach.

– Słuchajcie, a może prześpimy się tutaj? – zaproponował jeden z moich kolegów, a reszta jak na komendę położyła się na ziemi. Spanie na chłodnych kamieniach w pobliżu rzeki jeszcze dałoby się znieść, ale nawet krótki postój wystarczył, żeby otoczyła nas chmara natarczywie brzęczących komarów.

– Nic z tego! Jeśli zostaniemy tu choć przez godzinę, te bestie zjedzą nas żywcem! Idziemy stąd!

Pospiesznie opuściliśmy wał nad rzeką i przeszliśmy przez prowizoryczny mostek. Po drugiej stronie za górką rósł sosnowy zagajnik, a po prawej rozciągały się pola ryżowe. Kumkanie żab i brzęczenie owadów mieszało się z odległym szumem fal, powietrze było spokojniejsze, a my nagle przestaliśmy się pocić. Moi koledzy, którzy jeszcze przed chwilą byli tak gadatliwi, teraz całkiem zamilkli, przez co to miejsce wydało mi się jeszcze bardzie odludne.

– Niech każdy po kolei zaśpiewa swoją ulubioną piosenkę – zaproponował jeden z kolegów, ale nikt, łącznie ze mną, nie miał ochoty śpiewać.

Szliśmy więc dalej w ciszy, czując się jeszcze bardziej samotnie. Było słychać tylko skrzypienie piasku pod naszymi komageta[6], a przez to odnosiłem dziwne wrażenie, że idzie z nami jeszcze coś… Coś, czego nie widać gołym okiem. Nie jestem pewien, czy nie zmyśliłem sobie tego w szoku po późniejszych wydarzeniach, ale wydaje mi się, że w tamtej chwili naprawdę to czułem.

Przeszliśmy tak jeszcze jakieś pół ri i dotarliśmy do miejsca, gdzie rósł sosnowy zagajnik z drzewami porozrzucanymi to tu, to tam, a po lewej stronie majaczyła wydma piaskowa. Kwitły tam otwierające się na wieczór kwiaty – wiesiołki i kieliszniki.

Nagle w oddali dostrzegłem słabe światło.

– Widzicie? Coś tam się świeci.

– Może ktoś tam mieszka?

– To chyba lampion.

___