Gambit profesora Fargusa (darmowe opowiadanie) ebook

Gambit profesora Fargusa

Jest hań grota niezmierna, ciémna, ino sie kaganki świcom po ścianak. Ci rycérze śpiom, a co dziesieńć lat to nostarsy pomiendzy niémi podźwiguje głowe i pyto sie janioła, co ig pilnuje:

— Cy juz cas?

I sytka rycérze podźwigujom głowy w hełmak zelaznyk, ale janioł odpowiado:

— Nie. Śpijcie.

I śpiom dalej.

Kazimierz Przerwa–Tetmajer,

Na skalnem Podhalu

Czajniczek niespokojnie podskakiwał, wypluwając kłębki pary. Pomarszczona salamandra, dzielnie utrzymując na gorejącym grzbiecie naczynia, zmrużyła czarne oczka i zamlaskała, jakby ze zniecierpliwieniem. Profesor Gustaw Fargus wstał zza ledwie widocznego spod stosu zapisanych kartek stołu, złapał się za biodro i cicho pojękując, poczłapał wolno w stronę kredensu. Gdy zalewał wrzątkiem wypełniony ziółkami kubek, salamandra otarła się o rękaw spłowiałej szaty staruszka. 

— Wybacz zwłokę, Hektorze… nogi nie niosą mnie tak szybko, jak dawniej — rzekł i upił nieco naparu. Jaszczur wypuścił z nozdrzy strużki dymu i zatrzepotał przyjaźnie ogonem. 

Profesor oparł się o szafkę i rozejrzał po gabinecie. Wypełniały go pozostałości po młodych latachFargusa, ślady i wspomnienia po odważnym, śmiałym i silnym badaczu sztuk heroicznych. Ściana została od góry do dołu ozdobiona dyplomami i odznaczeniami, które profesor otrzymał za wybitne osiągnięcia od rektorów Uniwersytetu Wielkobohaterskiego im. Kelta Niezwyciężonego w Mądroborzy. Wielu z nich Fargus przeżył, niektórych nawet po dwakroć, gdyż wyniki badań pionierów nekromancji w dalszym ciągu charakteryzował krótki termin przydatności. Medal za wypędzenie Żelaznego Dzika, Nagroda Pierwszego Stopnia za znaczący wkład w rozwój schematu podróży bohatera, Klucze do miasta na pamiątkę dowodzenia obroną Mądroborzy. Na byle jak zamontowanych półkach piętrzyły się czaszki pokonanych bestii, artefakty wykradzione z najgłębszych lochów i najdalszych krain lśniły tajemnym blaskiem, zakurzone i postrzępione mapy przypominały, że niegdyś białe plamy pokrywały Machię niczym kakofoński ser dziury. Starzec westchnął ciężko. W dawnych czasach towarzyszyły mu wino i śpiew. Kwestia kobiet nie przedstawiała się aż tak zerojedynkowo, jak w znanym powiedzeniu. Raczej połowicznie, ponieważ Fargus chętnie zagadywał, a one chętnie udawały, że ktoś je akurat woła. Dziś pozostały mu reumatyzm i salamandra, równie zramolała, co jej opiekun. 

Wędrówkę szlakami przeszłości przerwało skrzypienie gabinetowych drzwi. Zataczając się, wpadł przez nie Marzysz Notjet, asystent w Katedrze Historii Paladyństwa. Mężczyzna od lat nie mógł doczekać się awansu. O jego sytuacji zawodowej krążyły już po uniwersytecie legendy. Teraz jednak zdawały się go trapić poważniejsze problemy. Oparł się ciężko o biurko, całe ramię miał ubroczone we krwi. Z wątłego barku wystawała ułamana brzechwa strzały. Przerażony Fargus doskoczył do kolegi i delikatnie pomógł usiąść w fotelu. Przeszukiwał szafki w tempie godnym szybkonogich królików z Puszczy Birnu, następnie upuścił z brzękiem znalezione fiolki i kolby tuż obok fotela i przystąpił do dzieła. Chwycił za drewniany pręt i, najostrożniej jak tylko potrafił, pociągnął. Ryk Notjeta rozlał się po gabinecie z mocą równą tsunami. Stopniowo przechodził w bolesne pojękiwanie, gdy profesor oczyszczał ranę i wsmarowywał w ramię sobie tylko znane maści i olejki.

— Trudności w trakcie badań terenowych? — Zagadnął przyjaźnie Marzysza, zakładając mu opatrunek. Asystent syknął przez zęby i odparł: