Dzieje Końca Świata: Ewolucja Zombie —Scott Sawyer ebook

Krzysztof Zdanowski

Dzieje Końca Świata: Ewolucja Zombie

Scott Sawyer

Ex Tenebris Press

Nie umarłem, a żywy też nie zostałem.

— Dante Alighieri, „Boska Komedia. Piekło”, pieśń XXXIV

© 2026 Krzysztof Zdanowski. Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana, przechowywana w systemach wyszukiwania ani przekazywana w jakiejkolwiek formie — elektronicznej, mechanicznej, fotograficznej, nagraniowej lub innej — bez uprzedniej pisemnej zgody autora, z wyjątkiem krótkich cytatów w recenzjach i opracowaniach krytycznych.

Pierwsze wydanie: 2026

ISBN: 978-83-981965-8-1

Ex Tenebris Press

Krzysztof Zdanowski

Dzieje Końca Świata: Ewolucja Zombie

Scott Sawyer

Prolog

23 listopada 2032

Minął dokładnie miesiąc, odkąd udało mi się nawiązać pierwszą łączność z Isla de la Última Luz.

W Zatoce Kalifornijskiej wszystko przyspieszyło.

Po pobraniu próbek mojej krwi Bella dołączyła do tamtejszego zespołu naukowców. Mają przeciwciała Olivii Thornwell. Mają dokumentację doktora Goldsmitha.

A mimo to nadal nie mogą stworzyć szczepionki.

Brakuje im punktu odniesienia — danych Syntecu z analiz czystego patogenu, wydobytego z wiecznej zmarzliny.

Bez oryginalnej matrycy wirusa nie są w stanie ustabilizować prototypu formuły.

Nayah znalazła ślad w korporacyjnych rejestrach. Wzmiankę o utajnionym ośrodku badawczym na północy Manitoby, w Churchill, nad Zatoką Hudsona.

Według dokumentów wciąż znajdują się tam nienaruszone bazy danych z pierwszych miesięcy apokalipsy.

Prawdopodobnie właśnie tam czeka brakujący element naszej układanki.

Jest tylko jeden problem.

Serwery kompleksu działały w pełnej izolacji, a Hard Lock nie pozwala Nayah samodzielnie przełamać wojskowych zabezpieczeń.

Dlatego muszę wejść do gry.

Dostać się do placówki. Podłączyć fizycznie do systemu. Ominąć ewentualne blokady i stworzyć sobie backdoor.

Prosty plan.

Ale jeśli mi się nie uda, miejsce pozostanie zamknięte.

A wraz z nim może zniknąć ostatnia szansa na stworzenie remedium dla ludzkości.

KILKA GODZIN PÓŹNIEJ.

Siedziałem w swoim ulubionym fotelu.

Zza uchylonych okien pokoju hotelowego dobiegał mnie szum fal, mieszający się z odległym, głuchym charczeniem.

Nimi.

Przetarłem pot z czoła. Pojedyncza kropla spadła na siedmiocalowy ekran tabletu.

Zielona dioda, która przez kilka ostatnich sekund nerwowo migała, w końcu zapaliła się na stałe.

— Właśnie wprowadziłam okręt do zatoki, Scott.

Głos Nayah dobiegł z głośnika.

Serdeczny.

Wręcz… ludzki.

Było to już dla mnie zwyczajne.

— U Lizy wszystko dobrze? — zapytałem, przeglądając zawartość ekwipunku.

— Niedługo sam sprawdzisz.

Usłyszałem jej lekko sztuczny, cyfrowy śmiech.

Zatrzymałem dłoń nad zamkiem torby.

— Nadal mnie dziwi, że dowcipkujesz.

— A dlaczego poczucie humoru miałoby być wyłącznie cechą gatunku homo sapiens?

Rzuciłem okiem na wyświetlacz.

Wziąłem stojącą obok butelkę bourbona, uniosłem ją w stronę urządzenia i pociągnąłem łyk.

— Twoje zdrowie.

— To bardzo niepraktyczny sposób wznoszenia toastu.

Parsknąłem śmiechem.

— Nauczysz się.

Zdjąłem kurtkę z oparcia fotela.

— Czego mam się nauczyć?

— Bycia.

Nie żartowałem z niej.

Czułem do niej sympatię.

I właśnie to uderzało mnie najmocniej.

Polubiłem ją.

Nie program.

Nie system.

Ją.

Tylko czy to w ogóle miało sens?

Czy można polubić kogoś, kto jest czymś?

Czy coś może stać się kimś?

Nie wiedziałem.

Ale czasami zastanawiałem się, gdzie właściwie kończą się linijki kodu, a zaczyna się świadomość.

I czy pod warstwą algorytmów może istnieć coś, co nazywamy duszą?

— Bądź w zalanych dokach bazy wojskowej w Puerto Marqués — powiedziała. — Wynurzę łódź przy południowym falochronie. Jeśli nie dotrzesz przed odpływem, prądy przybrzeżne uniemożliwią dokowanie.

— Nie martw się. Będę.

Podszedłem do okna i zmieniłem buty na wojskowe. W Kanadzie trampki na nic mi się nie zdadzą.

Przez szparę w roletach dostrzegłem ulicę.

Opustoszałą.

Rozgrzaną.

Parującą od skwaru.

Wśród straganów, które nigdy nie doczekały otwarcia, włóczyło się kilku martwych.

Jeden z nich zatrzymał się przy przewróconych skrzynkach i przez moment stał nieruchomo, jakby próbował sobie przypomnieć, po co właściwie tam przyszedł.

Odwróciłem się na pięcie.

Zarzuciłem plecak na ramiona.

Podszedłem do drzwi.

— Daj mi godzinę — powiedziałem.

— Scott…

— Tak?

— To ponad dwa kilometry pieszo.

Wyciągnąłem kij numer osiem z zestawu stojącego przy sofie i dwa razy się nim zamachnąłem.

— Do zobaczenia — rzuciłem, wsuwając tablet do tylnej kieszeni jeansów.

Złapałem za klamkę.

Po chwili zmierzałem już klatką schodową w dół.

Wszedłem w cień między dwoma ledwie stojącymi wieżowcami.

W powietrzu poczułem słony zapach oceanu.

KILOMETR DALEJ.

Bourbon palił w gardle przy każdym kroku.

Mokra koszulka przywarła do pleców.

Szedłem lewą stroną promenady, tuż pod wypatroszonymi witrynami sklepów. Wszystko spowijała roślinność. Gęsta, lepka, o słodkim zapachu. Minęło nieco ponad sześć lat, a świat już zamieniał się w dżunglę.

Zdarzało się, że nad oceanem spotykałem zmutowanych. To powinno było mnie czegoś nauczyć.

Stukot.

Szklana fasada przeciwległego banku eksplodowała z hukiem. Miliony odłamków posypały się na ulicę jak lodowaty grad, odbijając się od asfaltu tuż przed moimi stopami.

Chrup.

Najpierw dostrzegłem rękę. Czarna skóra była śliska jak błoto, a spod niej wystawały poszarpane ścięgna. Uderzył mnie smród zgnilizny.

Podniosłem wzrok.

Mocniej ścisnąłem rączkę golfowego kija.

Miał trzy i pół metra wzrostu. Był olbrzymi, nienaturalnie masywny. Głowa była wielkości ludzkiej, ale nie miała ani oczu, ani ust, ani nosa.

Była po prostu kształtem. Pozostałością po czymś. Błędem.

Każdy jego krok wprawiał chodnik w drżenie. Stopy miał niemal metrowe. Przez moment przypomniały mi się filmy o trollach, które w dzieciństwie oglądałem z bratem.

Wtedy wydał z siebie dźwięk.

Wysoki, nierówny pisk wydobywał się z przezroczystej membrany na klatce piersiowej. Raz narastał, a raz cichł.

Zamachnął się.

Odskoczyłem w ostatniej chwili. Jego łapa trafiła w światła skrzyżowania, wyginając metal.

Biegnij.

Unik. Kolejny. I jeszcze jeden.

Wbiłem kij prosto w błoniasty narząd.

Jęk.

Wpadł w szał.

Następny cios rzucił mną o spalony radiowóz.

Pierwszym, co poczułem, był ból i brak tchu.

Barierka.

Zauważyłem wejście do metra. Miałem nadzieję, że takiemu cielsku trudniej będzie poruszać się w ciasnej przestrzeni.

Jeszcze moment.

Padłem na podziemnych schodach i straciłem przytomność.

PO POWROCIE DO ŻYWYCH.

Ocknąłem się, gdy ktoś ciągnął mnie za barki. Czyjeś dłonie zaciskały się pod moimi pachami. Słyszałem dwa głosy.

— Jego skóra jest zielona, nie widzisz?!

— Mówiłam ci! To mi nie wierzyłaś! Widziałam go dwa razy, jak szabrował w sklepie z alkoholem.

Dwie dziewczyny.

Po głosach brałem je za młodsze, ale teraz, gdy je już poznałem, oceniam je na jakieś dwadzieścia lat.

— Stójcie… — wykrztusiłem. — Gdzie mnie ciągniecie?!

Puściły mnie w tej samej chwili. Twardo uderzyłem o posadzkę.

Zaciągnęły mnie w głąb tunelu.

Światło wpadało z góry, przez kratkę ściekową, rozświetlając niewielki fragment peronu. Dziewczyny cofnęły się o kilka kroków i zaczęły szeptać między sobą.

Wstałem i otrzepałem kolana.

— Gdzie jest to coś?

— Masz na myśli tego skurwiela? — zapytała ta odrobinę niższa, opierając się o ścianę.

Obie są szczupłymi blondynkami. Podobnymi do siebie, choć nie identycznymi. Każda ma jakieś metr siedemdziesiąt pięć wzrostu.

Są siostrami.

Jedna nosi długi, szarawy płaszcz z wytartymi łokciami i trzyma cały dobytek w wojskowym plecaku, w którym pęknięty suwak zastąpiono agrafką. Ma do niego przypięty pokrowiec z ukulele.

Druga ma kamizelkę z naszywkami Motörhead i Metallica. Nosi za dużą kurtkę moro. Na ramieniu zwisa jej wyblakła torba z Żółwiami Ninja.

— Czemu jesteś pomalowany na zielono? — zapytała druga.

— Nie jestem. To po ugryzieniach.

Stanęły jak wryte.

Jedna odruchowo wyciągnęła zza paska nóż. Druga wciąż mi się przyglądała.

— To stało się dawno temu — dodałem. — Sam nie wiem, dlaczego się nie zmieniłem.

Rozejrzałem się niepewnie po torach.

— Jesteście tu same? Gdzie on jest?

Druga podeszła bliżej, wpatrując się prosto w moje oczy.

— Same. Jestem Lindsay, a to Charlotte.

— Wolę Charlie, jeśli można — wtrąciła tamta. — Poszedł sobie.

— Jak to: poszedł? Tak po prostu was zostawił?

— No, tak całkiem po prostu to nie.

Charlie uśmiechnęła się od ucha do ucha i wyciągnęła z kieszeni jeansów mały pilot do zdalnego sterowania.

— Odciągnęłam go samochodem na baterie.

Usiadłem na betonowym bloku.

— I to na nie działa?

Spryciara.

— Tak — odpowiedziała Lindsay. — One szybko zapominają, o co im chodziło.

— Wystarczy z minuta? — dodała Charlie. — Trochę światełek, trochę dźwięku. Skupiają się na zabawce, a kiedy ta milknie…

Klasnęła w dłonie.

— Masz spokój.

Wyciągnąłem papierosa i zapaliłem go.

Ciekawe dziewczyny.

— Scott Sawyer. Dzięki za pomoc.

— Zjadłby cię — stwierdziła Charlie. — Dasz jednego?

Podałem jej papierośnicę. W tym samym czasie Lindsay bez pytania porwała moją butelkę bourbona.

— Nie zarażasz? — spytała, przykładając szyjkę do ust.

— Nie.

Poczekałem, aż weźmie porządnego łyka.

— Z tego, co mi wiadomo.

Gdy otworzyła szeroko oczy z przerażenia, roześmiałem się krótko.

— Dzięki jeszcze raz, ale zmierzam na wybrzeże. Ktoś tam na mnie czeka.

— Możemy iść z tobą?

Zerknąłem na nie, drapiąc się po brodzie.

— Wiecie… Doceniam uratowanie życia, ale…

— Jesteśmy same od dwóch tygodni — przerwała mi Lindsay. — Mieszkamy w tych kanałach. Do niedawna była nas cała grupa, ale wszyscy zginęli.

Kap.

Kap.

W tle pobrzmiewało kapanie z sufitu.

— Nie sprawimy ci kłopotu — wtrąciła Charlie. — Widziałam cię w markecie. Trupy cię omijały.

Zmarszczyła czoło w grymasie.

— To przez ten kolor? Przez ugryzienia? Właściwie… wyglądasz trochę jak oni.

Nie możesz ich zabrać.

Wstałem i ruszyłem w stronę większego snopu światła, który wpadał do tunelu jakieś trzydzieści metrów przed nami.

— Proszę. Nie będziemy ciężarem! — rzuciła za mną Lindsay.

— Nie rozumiecie. Wypływam stąd. Daleko.

— Jak to: wypływasz? Przecież łodzie nie kursują od lat.

— Ta kursuje.

Zapadła cisza.

— Możemy płynąć z tobą?

Odwróciłem się i popatrzyłem na obie.

— Musiałybyście się spakować. Nie mam na to czasu.

Charlie pstryknęła niedopałkiem w blaszany kosz. Żar odbił się od krawędzi.

— Nie mamy niczego poza tym, co nosimy na plecach.

Wiedziałem, że pęknę.

— Potraficie się bronić?

— Serio? — odpowiedziała Charlie.

Spojrzałem na jej siostrę.

— Zapytaj tamtego — wskazała brodą w górę, w stronę budynku banku.

— Chodźcie — mruknąłem. — I oddaj mi butelkę.

Ostrożnie, w absolutnej ciszy wyszliśmy na deptak. Likwidowałem pojedyncze trupy, torując dziewczynom drogę.

— Tu jesteś, Jerry — wyszeptała nagle Charlie.

Na jej ramieniu z głośnym łopotem skrzydeł wylądował kolorowy ptak.

— Co to? Macie papugę? — zacząłem cicho chichotać.

— Przywitaj się.

Wbiłem nóż w potylicę kolejnego martwego.

— Co robimy?Co robimy?

W zdziwieniu przeniosłem wzrok na ptaka.

— To znaczy, że się z tobą wita — odparła wyszczerzona Charlie.

Pokręciłem tylko głową, ale nie mogłem powstrzymać uśmiechu.

Mijając strzaskany budynek galerii, wyszliśmy prosto na falochrony pomalowane w czarno-żółte pasy. Przed nami rozciągała się rozległa baza marynarki wojennej. Ogromne wojskowe żurawie przeładunkowe, nadgryzione rdzą, przekrzywione po dawnych wybuchach, przypominały szkielety wymarłych dinozaurów. Dwa gigantyczne kontenerowce leżały przewrócone na bok u wejścia do militarnego basenu, opierając się o pirsy jak wyrzucone na brzeg wieloryby. Ich kadłuby pokrywały setki skorupiaków i grube pasma wyschniętych oceanicznych alg.

Wszystko, co kiedyś wzniosła armia, ustępowało teraz miejsca przyrodzie. Długie, zielone pnącza pełzły po surowych, betonowych bunkrach i magazynach amunicyjnych. Wdzierały się przez powybijane okna kapitanatu portu, oplatając porzucone na nabrzeżu opancerzone humvee, ciężarówki i działka przeciwlotnicze.

Panowała nieskazitelna, wręcz nienaturalna głusza. Słońce grzało niemiłosiernie, potęgując intensywny, rybny zaduch rozkładu. Słyszałem jedynie monotonny dźwięk fal odbijających się od przystani. W oddali, bliżej załamującej się wody, pałętały się pojedyncze sylwetki martwych żołnierzy. Bezbarwne, rozmoknięte od wilgoci kształty w strzępach mundurów meksykańskiej floty.

Przy zbutwiałym molo, całkowicie ukryty w cieniu nabrzeża, kołysał się jaskrawożółty ponton. Siedziała w nim szatynka z głęboką blizną na policzku. Po trzydziestce. O pociągłej twarzy i brązowych oczach. I pomimo okaleczenia była wyraźnie atrakcyjna. Miała na sobie spraną spódnicę, wojskowe trepy i spłowiały, zielony sweter.

— Hej, Liza.

— Hej, Scotty — roześmiała się, ale jej wzrok natychmiast uciekł na bok. — Kim są twoje znajome?

Lindsay zamachała do niej dłonią.

— To ma być ta twoja wielka łódź? — Charlie parsknęła śmiechem, lustrując ponton. — Daleko tym nie dopłyniemy.

— One płyną z nami? — zapytała, ignorując docinek.

— Na to wygląda.

Odszedłem kilka metrów, żeby kopnięciem powalić i dobić trupa w zniszczonym mundurze porucznika.

— Spokojnie, młoda — Liza odpowiedziała Charlie, wskazując ręką punkt jakieś sto metrów dalej, pośrodku basenu portowego. — Nasza bryka stoi tam.

Lindsay uniosła brwi. Zza rafy, tuż obok na wpół zatopionej wojskowej fregaty, wystawał masywny, czarny kadłub.

— To… to jest łódź podwodna! — wykrztusiła. — Żartujecie sobie? Kim wy, do cholery, jesteście?!

— Płyniecie czy nie? — uciąłem, rzucając plecak obok wioseł.

— Dawaj, Linds. — Charlie złapała siostrę za rękaw. — To i tak bez znaczenia. Albo to, albo powrót do kanałów. A on wydaje się być w porządku.

Usiadła przy Lizie.

— Co robimy?Co robimy?

— Ten ptak gada? — Liza wybuchła śmiechem, słysząc Jerry’ego. — Scott, gdzieś ty je znalazł?

Charlie podała dłoń siostrze, pomagając jej wejść na chwiejne dno pontonu. Zerknęła na Lizę z ukosa.

— W papugarni. Coś nie pasuje?

— Jaka zadziorna — skomentowała z rozbawieniem Liza. — Trzymajcie się mocno. Na oceanie trzęsie.

Słońce gwałtownie zapadało za horyzont, malując niebo purpurowym odcieniem. Morze momentalnie ściemniało. Ponton rzucało na boki na coraz mocniejszych falach przyboju. Charlie kurczowo trzymała się burty, a Jerry schował łeb pod jej kurtkę. Lindsay milczała, wpatrując się w rosnący przed nami kształt.

Z bliska poszycie okrętu wyglądało jak łuski potwora morskiego. Wybielona solą stal, setki nitów i wysoki kiosk wznoszący się nad wodą.

— Łapcie liny! — krzyknęła Liza, sprawnie podbijając do małego, bocznego pomostu.

Pomogłem dziewczynom wyjść na śliski, pokryty warstwą glonów pokład. W tym samym momencie z głośnym, hydraulicznym sykiem otworzyła się okrągła pokrywa. Ze środka buchnęło suche powietrze, pachnące rozgrzanym smarem, ozonem i stęchłym plastikiem.

Zapach atomowej łodzi.

— Witamy na USS Apokalipsa! — zaśmiała się Liza, wpychając Charlie do środka jako pierwszą.

Zejście pionową drabiną w dół było jak wchodzenie do gardła mechanicznej bestii. Gdy właz nad moją głową zatrzasnął się z donośnym kliknięciem rygli, nastała absolutna cisza. Ryk oceanu zniknął. Zastąpił go niski, ledwo słyszalny, basowy pomruk reaktora jądrowego, który wibrował w żelaznych ścianach i podeszwach butów.

Wnętrze było uderzająco ciasne. Wszystko pomalowano na surowy, wojskowy odcień szarości, a pod sufitem ciągnęły się tysiące splecionych kabli i rur.

— Ja pierdolę… — szepnęła Lindsay, obracając się w miejscu. Jej plecak zahaczył o jeden z zaworów. — Tu nie ma czym oddychać.

— Przywykniesz za kilka dni. Nayah, jesteśmy na pokładzie — powiedziała w przestrzeń Liza.

Korytarz zalała jasna, jarzeniowa biel. Z interkomu na ścianie dobiegł czysty, spokojny głos:

— Witajcie. Kurs został wyznaczony. Kim są twoje przyjaciółki, Scott?

— Lindsay i Charlie. Pomogły mi po drodze.

— Chyba uratowałyśmy ci raczej życie — wzruszyła ramionami Lindsay. — Ale widzę, że to nieważne.

Z głośnika rozległ się śmiech.

Charlie stała z otwartymi ustami, patrząc w miejsce, z którego płynął głos.

— To… znaczy… przez chwilę pomyślałam, że śmiejesz się jak maszyna. Sorki.

— To jest Nayah — wyjaśniłem, zdejmując kurtkę. Wskazałem na ekran za ścianką. Widniała na nim cyfrowa podobizna uśmiechającej się kobiety. — Nasz kapitan, sternik i załoga w jednym.

— Jestem sztuczną inteligencją — dopowiedziała z monitora. — I radzę nie dotykać czerwonej dźwigni po twojej prawej stronie. Odpowiada za awaryjne opróżnianie zbiorników balastowych.

Dziewczyna odruchowo cofnęła rękę, a na jej twarzy pojawił się cwaniacki, szeroki uśmiech.

— Podoba mi się tu. Całkiem przyjemnie.

— Rozgośćcie się. Jesteście głodne?

Lindsay podeszła do ekranu.

— Nie jadłyśmy nic od wczoraj.

Liza minęła nas, kładąc dłoń na jej ramieniu. Odkorkowała butelkę wina wyjętą z pobliskiej szafki i ruszyła w stronę centrali dowodzenia, gdzie rzędy wyświetlaczy i kilkanaście pustych foteli operatorskich lśniło w ciemności, sterowane niewidzialną ręką algorytmu.

— Nayah, ja coś ogarnę.

Wyciągnęła z lodówki cztery grube steki z miecznika i wrzuciła je na patelnię. Po kwadransie w niewielkiej mesie rozszedł się duszący zapach skwierczącej na tłuszczu ryby.

Przed nami były tysiące kilometrów oceanu.

Gdy okręt schodził w zanurzenie z głośnym, gardłowym rykiem, podszedłem do bulaja. Ostatnie refleksy zachodzącego nad miastem słońca zaczęły gwałtownie uciekać ku górze, rozmywając się w spienionych bąblach powietrza. Toń zmieniała barwę. Najpierw w głęboki, nasycony turkus, który sekunda po sekundzie gęstniał, przechodząc w granat, aż w końcu zgasł w absolutnej, aksamitnej czerni.

Zeszliśmy poniżej stu metrów.

W mroku nie było widać nic prócz bezkresu. Dopiero gdy włączyły się zewnętrzne reflektory dziobowe, potęga Pacyfiku ukazała się w całym swoim surowym, hipnotyzującym pięknie. Pasy silnego, lodowatobłękitnego światła rozcinały pustkę, ciągnąc się na kilkadziesiąt metrów przed nami. Przypominały lasery w dymie. W tym świetle tańczyły miliony drobinek morskiego śniegu — martwego planktonu i pyłu, który nieustannie opadał na dno.

Obserwowałem stado delfinów, wyglądające jak długi, rozmazany cień. Charlie podeszła do mnie z boku. W pierwszej chwili się jej wystraszyłem. Zapukała w szybkę.

— Dziękuję, że możemy płynąć z wami.

— Nie mógłbym was tam zostawić. Normalnie zaprowadziłbym was na wzgórza. Jest tam osada. Ale czas naglił. Skąd się wzięłyście w Acapulco? Mieszkacie tu od dawna, czy…

Lindsay mi przerwała. Usiadła obok kilka sekund wcześniej.

— Nie. Pochodzimy z Denver. Zwiedziłyśmy do tej pory kawał Ameryki.

— Szkoda tylko, że tak gównianej — wybuchła śmiechem Charlie.

— A wasi rodzice? — zapytałem odruchowo, gryząc się przy tym w język.

— Zginęli kilka lat temu.

Charlie opadła byle jak w narożniku loży, wyciągając z plecaka kostkę Rubika.

— Mniej więcej na początku — kontynuowała jej siostra. — Potem trzymałyśmy się z rozmaitymi ludźmi, w różnych miejscach.

— Oj, z rozmaitymi — Charlie pokiwała głową.

— O czym rozmawiacie? — dosiadła się do nas Liza.

— Dziewczyny opowiadają, jak znalazły się w mieście.

— Każdy ma swoją historię. Większość z nich jest nie do uwierzenia.

Zerknęła na mnie.

— Przywykłem do tego, że wyróżniam się z tłumu.

Uśmiechnąłem się półgębkiem, zapalając papierosa.

Lindsay otworzyła butelkę whisky, którą podała jej Liza. Nie nalewała do szklanek. Wzięła łyk i przekazała ją dalej.

Zakaszlałem.

— Straszny syf.

— Skoro płyniemy do Kanady to czy…

— Daj spokój, Linds. Nie lubisz przygód?

Charlie wzięła od niej butelkę.

— Ale po co tam płyniecie? Macie tam coś do zrobienia?

Nabrałem kęs ryby na widelec.

— Nie dawajcie jedzenia papudze. Chyba ma chorobę morską.

26 listopada 2032

Czwarty dzień pod powierzchnią. Obudziłem się jeszcze przed śniadaniem.

Przez pierwsze trzy dni niewiele się działo. Płynęliśmy na północ, trzymając się głębokich wód. Na samym początku mijaliśmy wybrzeże Meksyku. Było gorąco i wilgotno, więc większość czasu spędzaliśmy przy otwartych drzwiach do chłodniejszego korytarza. Nayah pilnowała kursu. Lindsay brzdękała na swoim ukulele. Graliśmy w kalambury, w szachy. W karty.

Dawno nie przebywałem tyle w czyimkolwiek towarzystwie. Przez długi czas żyłem sam. To było miłe uczucie — znowu słyszeć śmiech.

27 listopada 2032

Minęliśmy Kalifornię.

Przez chwilę znajdowaliśmy się na wysokości San Francisco, choć miasto pozostało daleko nad nami, za grubą warstwą wody. Temperatura na zewnątrz wyraźnie spadła. Charlie zaczęła narzekać, że skoro uciekliśmy z Meksyku, to nie po to, żeby zamarznąć w łodzi podwodnej.

28 listopada 2032

Wpłynęliśmy w Zatokę Alaski. Szalał sztorm, ale na naszej głębokości było niemal zupełnie spokojnie.

Dzisiaj mieliśmy dotrzeć do Morza Beringa.

Wpatrywałem się w czarną otchłań. Chłód ciągnął od szkła.

— Zagrasz „Don’t Worry, Be Happy”? — zapytałem.

— Jasne. Tylko nastroję — odpowiedziała Lindsay.

— Uwierzysz, że kiedyś grałem na skrzypcach?

Przymknąłem oczy.

— Moja żona… Annie kochała ich brzmienie. Była nauczycielką muzyki.

Lindsay stroiła strunę E.

— Mama pokazała mi pierwsze akordy. Gdy gram, czasami mam wrażenie, że jest obok.

Zabębniła palcami w pudło rezonansowe.

— Ona… nie żyje? Twoja żona?

— Nie żyje.

Gdy dźwięk strun rozbrzmiał w mesie, Charlie zaczęła śpiewać:

— Every little thing gonna be all right…

Podchwyciłem.

29 listopada 2032

Podróż przebiegała spokojnie.

Zaczynałem przyzwyczajać się do życia pod wodą. Do zimnej ściany przy koi, o którą opierałem plecy przed snem. Do Charlie, która potrafiła godzinami siedzieć ze szkicownikiem na kolanach. Rysuje naprawdę dobrze. Pewnego wieczoru dała mi szkic przedstawiający ją i Lindsay.

Liza kocha głośno śpiewać, choć robi to fatalnie.

Wąskie korytarze łodzi ciągną się przez większość wnętrza, łącząc ze sobą następne pomieszczenia. Są tu: mesa służąca nam za salon, kuchnia, magazyn, maszynownia i kilka kajut. Niektóre z nich zajmują ledwie parę metrów kwadratowych. W każdej znajdują się piętrowe łóżka, niewielka szafka i lampka wciśnięta w ścianę.

Najbardziej zaskoczyła mnie łazienka.

Spodziewałem się klitki z odpływem w podłodze. Tymczasem mamy normalny prysznic. Kabina jest wyłożona jasnym tworzywem, a nad nią wisi słuchawka natryskowa. Woda jest ciepła.

Z jeszcze mokrymi włosami podszedłem do bulaja. Za nim rozciągała się biała pustka. Z każdym metrem na północ pojawiało się coraz więcej lodu. Nad nami wyrastały długie, poszarpane stalaktyty, zwisające z sufitu oceanu. Reflektory łodzi oświetlały je od dołu, nadając im seledynowy odcień. Pomiędzy nimi przesuwały się drobne kawałki kry, powoli wirując w wodzie.

I gdzieś tam, kilkadziesiąt metrów nad nami, rozciągała się Arktyka.

Nayah przerwała trwającą ciszę.

— Odebrałam transmisję radiową.

Wyciągnąłem papierosy z kieszeni jeansów.

— Jaką?

Słychać było tylko szum i piski.

— Bardzo słabą. Przerywaną. Ale nadawaną blisko lokalizacji, którą wyznaczyłam do wynurzenia.

Spojrzałem na Lizę.

— Czyli tutaj też się nie poddali.

Z głośnika dobiegł urwany głos.

— …pogoda?

Chwila ciszy.

— …wyjrzyj przez okno…

Potem czyjś śmiech.

Nayah próbowała ustabilizować sygnał.

— …Davidowi wypadł ząb mleczny…

Znów trzaski.

— Niedługo będziemy…

Przekaz na moment zniknął.

Minutę później wrócił.

— …pięćdziesiąt kilo ryby… za tydzień jak zawsze.

Rozsiadłem się na obrotowym krześle.

— Ciekawe, ilu ich jest.

— I czy tworzą jakąś społeczność — dopowiedziała Liza.

Lindsay zerknęła w oko kamery.

— Nayah, nie możesz ich dokładnie namierzyć?

— Nie mam możliwości uzyskania zdalnego dostępu do kanadyjskich satelitów — odparła.

— Upolowałem też karibu — odezwał się ponownie głos w radiu.

Zgasiłem niedopałek w szklance.

— Jeśli ich spotkamy, mam nadzieję, że nie przywitają nas śrutem.

Lindsay nalała sobie i Charlie wina.

— Śrutem? — powiedziała. — Nie.

Charlie posłała jej spojrzenie.

— Ołowiem.

Obie parsknęły śmiechem.

Jutro dotrzemy do Churchill.

30 listopada 2032

Mętna woda Zatoki Hudsona tętniła głuchym trzeszczeniem.

Z każdą milą morską pokonywaną na zachód grubość lodowego kożucha rosła.

Z interkomu wybrzmiał głos Nayah:

— Temperatura otoczenia: minus osiem stopni Celsjusza. Zmniejszam prędkość i rozpoczynam procedurę pionowego wynurzenia w strefie przybrzeżnej. Będzie wam chłodno, kochani — zaśmiała się, po czym dodała: — Scott, bądźmy w stałym kontakcie. Schron znajduje się piętnaście kilometrów od punktu A. Tu się musimy pożegnać.

Kadłub łodzi drgnął.

Wokół rozległ się niski zgrzyt. Stalowy wieloryb zaczął napierać od dołu na zwartą taflę, grubą na niemal dwa metry.

Naprężenia strzelały wzdłuż wręg, a Charlie i Lindsay instynktownie złapały się poręczy.

Gwałtowny wstrząs rzucił wszystkimi do przodu. Skorupa pękła. Poszycie przełamało lód, wyrzucając wysoko w górę wielotonowe bryły i fontanny zamarzniętej wody.

Wynurzyliśmy się zaledwie sto pięćdziesiąt metrów od brzegu.

Dokładnie przed nami, zatopiony w piaszczystej płyciźnie i spowity szadzią, tkwił monumentalny, zardzewiały wrak SS Ithaka — legendarnego frachtowca, który osiadł tu na mieliźnie jeszcze w ubiegłym wieku.

Ciężki właz na szczycie kiosku odskoczył z głuchym stukiem. Poczułem na nogach mroźny, arktyczny wiatr.

Na krawędzi pękniętej kry, tuż obok wraku, stał niedźwiedź polarny.

Był ogromny.

Żółtawobiała sierść oblepiona była długimi soplami.

Zwierzę uniosło ogromny łeb, wciągając w nozdrza woń wydobywającą się z nagrzanego wnętrza okrętu. Patrzyło na nas czarnymi oczami. Potem powoli, ze stoickim spokojem, odwróciło się i ruszyło kłusem w stronę zaśnieżonych wydm.

— Spory niedźwiadek — mruknęła Lindsay, nabierając w płuca haust kąśliwego powietrza.

— Spory dziadek, spory dziadek!

Bez słowa podciągnąłem suwak kurtki.

— No nic. Koniec wakacji.

— Jerry! Wracaj, bo zmienisz się w sorbet! — Charlie przywoływała papugę gestem dłoni.

— Wracaj! Wracaj!

Wybuchłem śmiechem, gdy wsadziła go do pudełka wyściełanego szmatami i gąbką.

Gdy stanęliśmy na skostniałym pokładzie, a następnie zeszliśmy po drabinie, przed naszymi oczami ukazała się panorama Churchill — dawnej „Stolicy Niedźwiedzi Polarnych” i jednego z najważniejszych portów tej części Kanady.

Miasto wyglądało jak widmo zatrzymane w czasie.

Nad zamarzniętym portem górowały betonowe konstrukcje — kolosalne, nijakie gmachy pokryte zaciekami sadzy i lodu, ze zniszczonymi taśmociągami wiszącymi nad pustymi nabrzeżami.

Na torach kolejowych prowadzących do doków stały ciągi rdzewiejących wagonów towarowych, zasypane śniegiem po same dachy.

W dali widać było opustoszałe, parterowe domy i spalone szkielety blaszanych magazynów, nad którymi szalał siarczysty wiatr.

Nie było tu śladu ludzi.

Tylko cicha pustka i skrzypienie pod wojskowymi butami.

Liza poprawiła szal zakrywający bliznę na policzku i zmrużyła oczy od oślepiającego blasku białej pustyni.

— A więc to tutaj… — powiedziała cicho. Jej oddech natychmiast zamienił się w gęstą chmurę.

Lindsay jako pierwsza postawiła stopę na stałym lądzie. Rozejrzała się po pobliskich ruderach.

— Witamy w Manitobie — oznajmiła z suchym uśmieszkiem. — Czas poszukać tej waszej placówki.

Ruszyliśmy między opustoszałymi halami. Sięgnąłem do bocznej kieszeni plecaka i wyjąłem dwa atomizery z ciemnego szkła.

— Niestety, mam tylko dwa. Jeden jest dla was, drugi będę dzielił z Lizą.

Charlie obróciła flakonik w palcach.

— Perfumy?

Lindsay parsknęła śmiechem.

— Scott, nie sądziłam, że aż tak zależy ci na dobrym wrażeniu.

Nie odpowiedziałem.

— Używajcie tego w ostateczności.

Jej uśmiech nieco przygasł.

— To znaczy?

— Zauważyłem kiedyś, że ludzie pokryci stęchłą krwią i flakami stają się niewidzialni dla zombie. Sprawdziłem, czy da się to osiągnąć bez tarzania się w tym całym gównie.

— I? — ponagliła mnie Liza, wzruszając ramionami.

— Zbudowałem ekstraktor. Pod ciśnieniem pozyskuję związki chemiczne odpowiedzialne za odór rozkładu i je zagęszczam. Otrzymaną substancję zamykam w takich buteleczkach. Dobrze maskuje nasz zapach.

Charlie wpatrywała się we mnie z wyraźnym niedowierzaniem.

— Chcesz powiedzieć, że to koncentrat z zombie?

— Technicznie tak — odparłem, unosząc kącik ust.

— Oblecha — stwierdziła Lindsay.

— A co… z tymi?

Charlie uniosła dłonie nad głowę. Chodziło jej o mutanty.

— Działa. Ale trzeba być ostrożnym. Te sukinsyny są sprytne. Mogą zauważyć po sposobie poruszania, że nie jesteście trupami. Poza tym wiatr może rozproszyć opary.

— Działa na nich z bliska? — zapytała Liza.

— Nawet z połowy metra. Wystarczy kilka rozpyleń na twarz i nadgarstki, ale samo użycie nie zagwarantuje sukcesu.

Z wykrzywionego dźwigu, kracząc, poderwała się wrona.

— Używajcie tego tylko wtedy, gdy nie będzie innego wyjścia, na przykład gdy trzeba będzie przedostać się przez hordę.

— Obyśmy nie musieli.

— Pamiętajcie, że w tłumie martwych najlepiej poruszać się jak oni i nie reagować na nic gwałtownie.

Charlie gładziła kciukiem szkło. Zdjęła zatyczkę i nacisnęła pompkę.

W powietrze wystrzeliła cuchnąca chmura.

Liza zakaszlała, a Lindsay odskoczyła, zasłaniając nos rękawicą.

— Zajebista rzecz! — zachwyciła się Charlie.

— Ja pierdolę, ale jebie! — warknęła Lindsay.

— Chyba nie spodziewałaś się Chanel? — zachichotałem.

Pierwsze kilometry nie przyniosły niczego poza nieprzeniknioną mgłą.

Opuściliśmy teren przystani i ruszyliśmy w głąb lądu. Po obu stronach ciągnęły się niskie, ciemne budynki, puste parkingi i trakty zawalone złomem. Dalej zabudowania rzedniały, ustępując miejsca otwartej przestrzeni porośniętej szarymi, oszronionymi trawami.

Nie było już wieżowców ani szerokich ulic pełnych trąbiących samochodów. Pozostały ruiny. I śmierć: wyschnięte kości ludzi, którzy zmarli dawno temu.