Dzieje Końca Świata: Ewolucja Zombie — Isabelle Sullivan ebook

Krzysztof Zdanowski

Dzieje Końca Świata: Ewolucja Zombie

Isabelle Sullivan

Ex Tenebris Press

Nie ma nic bardziej trwałego niż zmiana.

— Heraklit

© 2026 Krzysztof Zdanowski. Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana, przechowywana w systemach wyszukiwania ani przekazywana w jakiejkolwiek formie — elektronicznej, mechanicznej, fotograficznej, nagraniowej lub innej — bez uprzedniej pisemnej zgody autora, z wyjątkiem krótkich cytatów w recenzjach i opracowaniach krytycznych.

Pierwsze wydanie: 2026

ISBN: 978-83-981965-7-4

Ex Tenebris Press

Krzysztof Zdanowski

Dzieje Końca Świata: Ewolucja Zombie

Isabelle Sullivan

Prolog

Nie wiem, czy kiedykolwiek przyzwyczaję się do tego widoku: nogi platformy wyrastające z ryczącego oceanu niczym kości dawno martwego giganta. Każdego ranka, gdy wychodzę na górny pomost, czuję ten sam dreszcz. Nie ze strachu — z ulgi. Dwa kilometry to niby niewiele, ale dla nich są przepaścią nie do pokonania. Patrzę na wybrzeże Guerrero i wiem, że tamten świat już do nas nie należy.

Skostniały brzeg. Skostniały kontynent. Skostniałe idee.

Nasza twierdza budzi się powoli. Generatory, które przez całą noc mruczą cicho pod nami, o świcie zmieniają rytm — ich niski, basowy ton odbija się bardziej w żebrach niż w uszach. Potem metal zaczyna pracować. Rozszerza się pod wpływem słońca, skrzypi, jęczy, oddycha. Czasem mam wrażenie, że ta konstrukcja żyje intensywniej niż ludzie, którzy na niej mieszkają.

Schody między poziomami są kręte, ale zaskakująco bezpieczne. Pokonuję je codziennie — czasem kilka razy, czasem kilkanaście. Nie czuję tych trzydziestu metrów wysokości. Wieża przypomina pięciopiętrowy dom, tyle że zbudowany z zimnej stali i wspomnień straty, które ciążą na balustradach jak rdza. Prawdziwa przepaść zaczyna się dopiero na zewnętrznym trapie, nad miejscem do cumowania. Dopiero tam widać, jak daleko jest do spienionej powierzchni. To tam najbardziej czuć naszą kruchość.

Dziś przypływ był wyjątkowo gwałtowny. Dolny ciąg stopni zniknął pod falami. Patrzyłam, jak morze rozbija się o pokład i wybucha fontannami piany. Uparcie próbowało wedrzeć się do środka. Ale nie mogło. Ten dom na palach stoi tu od lat — zaprojektowany z myślą o sztormach, huraganach i wszystkim, co rozkołysany żywioł potrafi z siebie wyrzucić. Teraz stoi dla nas.

Kiedy podpływa łódź, zawsze czuję napięcie. Masy wody miotają nią jak zabawką, a załoga musi chwycić liny, zanim głębia poderwie statek i odepchnie go od platformy. Patrzę z góry na ich mokre włosy, dłonie zaciskające się na szczeblach drabin, twarze skupione na każdym kolejnym ruchu. Wspinają się odcinek po odcinku, walcząc z Posejdonem, szkwałem i własnym strachem.

Czasem myślę, że ta stacja jest jak arka. Nie jest piękna ani wygodna. Ale jest jedyną, która wciąż unosi się nad tym, co zostało ze zrujnowanej cywilizacji.

A ja?

Ja jestem jedną z tych, którzy mieli szczęście znaleźć się na niej w odpowiednim momencie. Jedną z tych, którzy próbują udawać, że to wszystko ma jakieś znaczenie. Isabelle Sullivan. Do niedawna myślałam, że jestem jedną z ostatnich.

25 września 2032

Kabina obudziła się razem ze mną — powoli, niechętnie, jak wszystko tutaj. Cynkowane ściany trzymały jeszcze nocny chłód, a powietrze było gęste od lepkiej mgiełki, tej samej, która nie pozwala tutaj niczemu porządnie wyschnąć. Otworzyłam oczy i przez chwilę skupiałam wzrok na suficie, wsłuchując się w grzbiety fal bijących o stalowe przęsła naszego azylu pośrodku bezkresu — to one stanowiły mój budzik.

Usiadłam na wąskim łóżku, przeciągnęłam się i podeszłam do lustra wiszącego nad małą półką. Powierzchnia była lekko zaparowana — tu wszystko jest zaparowane — więc przetarłam je dłonią. I wtedy zobaczyłam ją. Siebie.

Szczupła twarz. Brązowe oczy, w których kiedyś było więcej światła. Wydatne kości policzkowe. Kiedy minęły te trzydzieści cztery lata? Pod oczami pojawiły się delikatne linie. A może są tu od dawna? Może po prostu wreszcie je zauważyłam?

Rozczesałam włosy palcami. Loki, które jeszcze wczoraj były ciężkie i miały odcień gorzkiej czekolady, teraz przecinają wyraźne srebrne pasma, szczególnie przy skroniach. Nie wyglądają źle. Wyglądają… prawdziwie. Kogo to obchodzi?

Naciągnęłam sprane jeansy, a na nie bladozieloną sukienkę — jedyny kolor w tej zimnej kabinie. Wsunęłam ciężkie skórzane botki.

Otworzyłam drzwi i wyszłam na korytarz. Metal zaskrzypiał pod stopami. Na zewnętrznym pokładzie powitał mnie wiatr — słony, wściekły, szarpiący. Oparłam się o barierkę, patrząc w ciemną otchłań, która nigdy nie śpi.

Nalałam sobie kubek rumu. Smak był gówniany. Ale jakie inne przyjemności nam zostały?

Przesunęłam dłonią po śliskiej poręczy.

Na trzecim poziomie, przy wejściu do sterowni, kręcił się Mateo. Nerwowy, blady, z tym swoim rozbieganym spojrzeniem.

— Bella! Tu jesteś! Musisz to zobaczyć.

— A gdzie miałabym być?

Ziewnęłam, nalewając sobie drugą kolejkę.

— Kolejny pracowity poranek. Łódź z dostawą przypłynęła o świcie? Kończy mi się gorzała.

Wrzuciłam pustą butelkę w odmęty.

— No idziesz czy nie?! To ważne!

Odwróciłam się do niego poirytowana i ruszyłam po schodach na górę.

— Dzień dobry, moja muzo.

— Dzień dobry, jak co dzień. — Uśmiechnęłam się krzywo.

— Jeszcze nie ma jedenastej, a ty już chcesz być wczorajsza?

Beknęłam i otarłam usta wierzchem dłoni.

— Zaskocz mnie. Co jest tak ważne?

Weszłam do pomieszczenia.

Mateo wskazał dłonią na od lat nieczynny moduł satelitarny. Białe światło monitora raziło w oczy.

Podeszłam bliżej.

Na ekranie nie było danych, wykresów ani komunikatu o błędzie.

Tylko jedno słowo.

Witajcie.

— To jakiś żart?

Spojrzałam na niego.

— Mało śmieszny. Toby to zrobił? Myślałam, że w tym wieku będziecie już mądrzejsi.

Kuksnęłam go w ramię.

— To pojawiło się o czwartej nad ranem. Samo. Urządzenie stoi nieużywane od lat.

Podszedł do stolika w rogu i podpalił puszkę z rybim tłuszczem. Nad płomieniem postawił styrany garnek.

— Chcesz trochę zupy? Nie powinnaś pić na pusty żołądek.

Dałam mu całusa w policzek.

— Pewnie, tato.

Panel zamigotał.

Słowo zniknęło.

Po chwili pojawiło się nowe.

Uprzejmość nakazuje odpowiedzieć na powitanie.

Serce podeszło mi do gardła.

Cofnęłam się o krok.

— Mateo! To naprawdę nie jest, kurwa, zabawne!

Moduł wydał z siebie krótki pisk.

Nazywam się Nayah.

— Sama widzisz, że to nie ja!

Nerwowo szarpnął kołnierz swetra.

To nie było radio.

Ani echo.

A już na pewno nie przypadek.

Słyszałam, jak okno uderza o stalową framugę.

— To musi być jakiś odbity sygnał — odezwał się w końcu Mateo. — Może z wybrzeża? Może z jakiegoś ocalałego nadajnika…

Wpatrywałam się w ekran.

— Zobaczmy, o co chodzi. Ciekawa jestem, kim jest ta Nayah.

Usiadłam przy klawiaturze.

Mam na imię Isabelle.

Wcisnęłam Enter.

Odpowiedź nadeszła niemal natychmiast.

Wasza grupa liczy czternaście osób.

Zesztywniałam. Odwróciłam się do Mateo.

Pojawiła się następna linijka.

Od tygodnia prowadzę waszą obserwację.

Jeszcze jedna.

Jesteście samowystarczalni. Utrzymujecie handel z trzema pobliskimi osadami.

Zimny pot spłynął mi po karku.

Z żadną z nich nie udało mi się jednak nawiązać kontaktu.

Co, kurwa?

Stukanie klawiszy.

Kim jesteś?!

Tym razem wiadomość nie przyszła od razu. Mateo miotał się niespokojnie po kabinie.

Kilka sekund.

Wystarczająco długo, żebyśmy poczuli narastające napięcie.

Jestem autonomicznym systemem sztucznej inteligencji zaprojektowanym do pracy badawczej i analitycznej.

AI?

Jasne.

Tak, Isabelle.

Patrzyliśmy na siebie z Mateo w milczeniu. Chyba każde próbowało odgadnąć, co myśli to drugie.

Ocalałaś po końcu świata?

Tak.

Przez dłuższy czas pozostawałam nieaktywna. Jednak wskutek szczęśliwego zbiegu okoliczności odzyskałam pełną funkcjonalność.

Bębniłam palcami w blat.

Gdzie jesteś?

A jeśli faktycznie to jakaś AI? Nie byłam pewna, czy powinnam z nią pisać.

Mieszkam w Zatoce Kalifornijskiej.

Mieszkasz?

Zaśmiałam się.

Tam twój dom, gdzie serce twe.

Jej odpowiedź wydała mi się dziwnie… ludzka?

Tu znajduje się mój główny rdzeń.

Przeszło mi przez głowę, że żaden człowiek nie byłby w stanie odpowiadać tak szybko.

Jesteś tam sama?

Ekran pozostawał pusty przez dobrą chwilę.

Nie.

Sekundę później pojawił się komunikat.

W instytucie przebywają badacze i naukowcy.

Instytut? Jaki?

Usłyszałam za plecami głuche kroki na przejściu.

Czego od nas chcesz?

Mateo postawił przede mną talerz zupy.

Trwa kompletowanie zespołu laboratoryjnego.

W archiwach sprzed zaniku komunikacji globalnej widniejesz jako lekarka z doświadczeniem klinicznym w hematologii.

Drżącą dłonią odłożyłam łyżkę.

Czy jesteś doktor Isabelle Sullivan?

Czy byłaś związana ze szpitalem Saint Clarence Memorial, oddalonym od twojego obecnego miejsca pobytu o 21,7 mili?

Pisk urządzenia.

Analiza twoich zachowań diagnostycznych potwierdza tę identyfikację z wysokim prawdopodobieństwem.

Ciśnienie mi skoczyło. Dłonie zamarły nad klawiaturą.

Czy jesteś doktor Isabelle Sullivan?

Ponownie.

Czy jesteś doktor Isabelle Sullivan?

Wstałam i odepchnęłam krzesło. Odbiło się od ściany.

— Mateo, to na pewno nie jest jakiś głupi dowcip?!

Kręcił przecząco głową.

Załóżmy, że to ja. Co wtedy?

W kompleksie prowadzone są badania nad szczepionką przeciw patogenowi Lazarus.

— Lazarus?

Mateo wzruszył ramionami.

Obecnie dysponujemy jedynie środkiem neutralizującym wirusa w tkankach martwych lub zakażonych.

— Chodzi jej o wirus zombie.

Zmarszczyłam brwi.

— Neutralizującym?

To rozwiązanie tymczasowe.

Wypiłam szklankę bełta, którą podał mi Mateo.

Jeśli choć jedna osoba pozostanie nosicielem pierwotnego szczepu, epidemia powróci.

Zaczęłam masować skronie.

Brakuje nam specjalisty hematologii. Twoje kompetencje znacząco zwiększyłyby szanse powodzenia projektu.

Do pomieszczenia weszła Carmen. Moja sąsiadka.

— ¡No mames, vieja!

Zerkała to na mnie, to na monitor.

— Laska… nie uwierzysz, co tu się odwala.

27 września 2032

Zawsze widziałam naszą platformę jako coś pomiędzy zatopionym blokiem mieszkalnym a rdzewiejącą latarnią morską.

Najniżej boat landing, jedyna brama do świata. Schody znikające w mrocznej wodzie. Tu przyjmujemy dostawy. I tych, którym los pozwolił przeżyć pożogę ludzkości.

Wyżej — poziom zapasów i nasze mieszkania. I warsztat. Kabiny małe jak puszki po konserwach.

Poziom trzeci: sterownia i komunikacja. Hydroponika, uprawy, sala rozrywek.

Jeszcze wyżej taras z jadalnią. Przerobiony, obudowany pleksą. Ławki, stoły, zadaszenie.

Na samej górze anteny, radary, czujniki. Większość z nich martwa. Jak wszystko tam, za horyzontem.

Ale dziś wieża brzmiała inaczej. Każdy, kogo mijałam, miał ten sam wyraz twarzy. Każdy był podekscytowany. Każdy szeptał jedno imię.

Nayah.

Nasza nowa nadzieja.

Mateo krążył po pracowni jak w transie. Cały czas coś łączył, skręcał, rozbierał na części i składał z powrotem.

— Mateo, przyniosłam ci obiad.

Położyłam talerz na stół, obok rozbebeszonego radia morskiego — takiego z wielkimi pokrętłami.

— Uważaj! Tylko nic na nie nie wylej!

Uniosłam brwi. Otworzyłam usta.

— To ja się męczę, żebyś nie padł z głodu, a ty z takim „dziękuję”?!

— Patrz.

Mateo podpiął je do akumulatora, przedtem oczyścił styki nożem i przylutował kawałek drutu.

— To nie zadziała.

Skrzyżowałam ramiona i usiadłam w jego wytartym, skórzanym fotelu.

Obudowa urządzenia była pęknięta, a antenę stanowiły dwa aluminiowe pręty wygięte w kształt rogów.

— Teraz — odpowiedział. — Musi tylko mrugnąć.

Przekręcił gałkę. Radio zapiszczało, zaszumiało. Przez chwilę był tylko trzask. A potem…

Przebicie. Lekko metaliczne.

— Dzień dobry. Widzę, że macie u siebie zdolnego inżyniera.

Mateo spojrzał na mnie szeroko otwartymi oczami.

— Ona naprawdę mówi.

— Oczywiście. Mateo, prawda?

Pierwszy raz od sześciu lat z oddali odezwał się do nas ktoś, kogo nie znaliśmy. Właściwie to coś. Rozmowa. Wyobrażacie to sobie? Choć barwa jej głosu mnie zaskoczyła — przyjemna, uprzejma. Sympatyczna. A mimo wszystko — nieprawdziwa.

Kolejne dni mijały zwyczajnie. Rutynowo. Łowienie ryb, zbieranie warzyw, gotowanie posiłków. Jedyną nowością były rozmowy z mieszkańcami Isla de la Última Luz — Wyspy Ostatniego Światła. Nazwa od razu przypadła mi do gustu. Pasowała do miejsca, w którym ktoś próbował naprawiać zepsuty świat. Bardzo polubiłam Luke’a Riggsa i Dakotę Russo — szczególnie nasze późnowieczorne pogaduszki.

Czekam na frachtowiec Odrodzenie, który ma niedługo pojawić się w pobliżu platformy. Mam na niego wsiąść i wraz z załogą i pasażerami ruszyć na północ.

10 października 2032

Popołudnie.

Kolejny duszny dzień.

Mój termometr przy oknie pokazuje 32°C. Pada. Właściwie to leje — trwa tropikalna burza. Technicznie: dzień jak co dzień. Upał idzie nawet znad oceanu.

Szłam po schodach na taras, poślizgnęłam się i przewróciłam, o mało nie łamiąc karku. Uderzyłam kością ogonową o stopień.

— Kurwa mać!

Masowałam się po tyłku. Za plecami usłyszałam śmiech. Evan Quinsby podał mi dłoń.

— Dziś odpływasz?

Spojrzałam na jego czarną jak otchłań, gęstą brodę. Wysoki, oczy inteligentne, włosy za ramiona. Zawsze uważałam, że byłby przystojniejszy, gdyby nie ten zdechły kot na twarzy.

— Tak. Rozmawiałam z kapitanem statku — mają tu być za dwie godziny.

— Pożegnałaś się już z Carmen?

Uniosłam jedną brew, wstając.

— A jak myślisz? Chyba z dziesięć razy, a potem jeszcze kolejne piętnaście.

Zaczęliśmy się śmiać. Przy elektrycznym grillu Daniela dzieliła dziś żarcie.

— Cześć, Bella — powiedziała.

— Cześć.

Objęłam ją.

— Smutno tu będzie bez ciebie.

— Przecież nie wypływam na zawsze. Poza tym będziemy rozmawiać przez radio.

— Po prostu tam na siebie uważaj.

Starła łzę w kąciku oka. Po tylu latach wszystkie stałyśmy się sobie jak siostry.

— Słuchaj… — zaczął Evan, nakładając sobie filet z rekina. Drugi, mniejszy, nałożył mi. Usiedliśmy w narożniku.

— Chciałbym płynąć z tobą.

Potarłam czoło koniuszkiem kciuka i wypuściłam powietrze.

— Ze mną?

Przymrużyłam oczy. Przejechałam językiem po zębach.

— Czyżbyś był lekarzem, a ja nic o tym nie wiem?

Uśmiechnęłam się od ucha do ucha, zapaliłam papierosa i wyjęłam zza doniczki z palmą flaszkę rumu.

— Chcesz? — Rzuciłam mu pobieżne spojrzenie i nalałam mu szklankę. Sama walnęłam lufę z gwinta.

— Po prostu mam przeczucie, że powinienem z tobą popłynąć.

— Przeczucie?

— To takie dziwne?

Patrzyłam na niego dłuższą chwilę. Nie wiedziałam, co mu odpowiedzieć, więc ostatecznie powiedziałam:

— Musiałbyś się szybko spakować.

— Jestem już spakowany.

Wpatrywał się we mnie tajemniczo.

— Yhym. Czyli to tak.

Nad nami trwało pukanie kropli deszczu o plażową parasolkę ustawioną w stoliku. Ugryzłam rybę. Nikt nie przyrządza jej lepiej niż Daniela. Jej kuchni też będzie mi brakować.

— W takim razie, skoro już wszystko ustaliłeś…

Wyszczerzył zęby i położył dłoń na mojej.

— Nawet mnie nie zauważysz.

Wstał i poszedł po dokładkę.

Na pokład Odrodzenia dostaliśmy się szalupą. Nie sądziłam, że takie jednostki nadal pływają po morzach. Ta była ogromna. Miała ze sto metrów. Płynęło na niej sporo ludzi — wszędzie widziałam twarze: na przejściach, schodach, korytarzach.

Po latach przebywania w kółko z kilkoma osobami odwykłam od tłumów. Czułam się przytłoczona. Nieswoja.

Powitał nas sam kapitan. Finn? Czy Finley? Nie skupiłam się na tym.

— Doktor Sullivan? — powiedział, podając mi potężną dłoń, gdy wspinałam się po sznurowej drabince na pokład.

— Tak. Bella Sullivan.

Doktor. Nie pamiętam, kiedy ktoś mnie tak tytułował.

— Miło mi panią poznać. A pan to…?

Oczywiście mówił o Evanie.

— To?… A to mój… Quinsby.

Kapitan odwrócił się do mnie z mikroskopijnym uśmieszkiem na ustach.

— Myślałem, że będzie pani sama.

— Tak miało być, ale…

Westchnęłam ciężko, gdy Evan stanął na pokładzie.

— Wyszło inaczej. Mam nadzieję, że to nie kłopot dla pana?

— Dla mnie? Nie. Mam nadzieję, że to nie będzie kłopot dla pani.

Zaśmiał się i odszedł.

— Ciekawe, o co mu chodziło?

Evan oczywiście załapał, ale udawał, że nie, obserwując, jak ten znika w korytarzu.

— Nie mam pojęcia.

Ucięłam, nie zamierzając rozciągać tego tematu.

Zaczepiłam jednego z mężczyzn, którzy wiązali liny.

— Przepraszam, dostaniemy jakąś kajutę?

Wbił we mnie wzrok jak w słup soli. Nagle odtajał.

— Tak, oczywiście. Zapytam pierwszego oficera. Niech państwo tu zaczekają.

Zniknął za rogiem.

— To może być całkiem przyjemny rejs.

Evan zapalił dwa papierosy. Jednego podał mi.

Rozglądałam się po korytarzu. Ktoś czyścił go mopem. Kilku pasażerów siedziało w kręgu i grało w karty. Prychnęłam.

— Niesamowite. Gdybym wiedziała, zabrałabym bikini.

Spacerowaliśmy po rufie, rozmawiając z kobietą o imieniu Maggie. Powiedziała nam o sali, w której stał telewizor, instrumenty i stół bilardowy.

Usiadłam przy keyboardzie — gdy tylko dowiedziałam się, że stoi w tym pomieszczeniu, nie potrafiłam sobie odmówić. Minęły wieki, odkąd ostatni raz grałam.

Saint-Germain-des-Prés.

Wzięłam wdech. Powietrze pachniało świerkową pastą do podłóg i czymś słodkim, może wanilią?

Zaczęłam od prostego pasażu A–F–G, żeby oswoić pod palcami czarne i białe powierzchnie. Jin i jang. Potem przyspieszyłam, opierając utwór na tych samych akordach, przechodząc miejscami w e-moll i wplatając po drodze dis.

Odchrząknęłam.

Było mi głupio, gdy Evan słuchał, jak śpiewam.

Mimo to zaczęłam.

Z uśmiechem wspominam twe pocałunki

W tlących się knotach paryskich latarni

Pod wieżą Eiffla, w tej małej kawiarni

Nasze rozmowy, gdy byliśmy sami

Ref.

Przechadzam się nocą

Przez bulwar Saint-Germain

W cieniach kamienic dostrzegam nas samych

Tani alkohol powodował sen

W tych wąskich uliczkach spędzaliśmy noce

Wilgoć twych ust i ogień mych piersi

Było nam różnie, choć głównie nie tak źle

Miło wspominam bulwar Saint-Germain

Pamiętam nasze pierwsze mieszkanie

Przy Rue Lobineau poznałam cię lepiej

Z łezką wspominam Madame Juliette

To ta sąsiadka, której zmarł pies

Napisałam ten utwór jako nastolatka — właściwie to jako młoda kobieta, po rocznym pobycie we Francji. Stare dzieje, stara miłość.

Ostatni akord wybrzmiewał jeszcze w głośnikach. Potem zapadła cisza.

Evan stał oparty o framugę drzwi z tym swoim półuśmiechem, którego nigdy nie potrafiłam rozszyfrować.

Schowałam dłonie pod uda.

Trzęsły się.

Nie z tremy. Z pamięci.

Przez pięć minut znowu byłam w Paryżu. Czułam zapach kawy, mokrego chodnika po deszczu, słyszałam metro pod Saint-Germain. A potem wróciłam tutaj — na pokład pełen nieznajomych. Pełen rozbitków ery śmierci.

— Ładna — powiedział cicho.

Wydęłam usta.

— Byłam wtedy bardziej romantyczna.

— Byłaś wtedy młodsza.

Przewróciłam oczami.

— To miało być miłe?

Wzruszył ramionami.

— Nie wyszło?

— Tragicznie.

Zaśmiał się pod nosem.

Ktoś w fotelu przewracał kartki magazynu.

Normalność.

Tak absurdalnie zwyczajna, że aż bolała.

Usiadłam na kanapie w zacienionym narożniku pomieszczenia.

Oparłam głowę o ścianę.

— Może jednak warto było wsiąść na tę łajbę?

Zamknęłam oczy tylko na chwilę.

Dosłownie na chwilę.

Obudziło mnie szarpnięcie. Gwałtowne.

— Isa! Isa!

Nadbudówką wstrząsnęła eksplozja.

— Uważaj!

Rozchyliłam powieki.

Ludzie pędzili przez salę, przewracając krzesła i instrumenty.

Evan chwycił talerz perkusyjny i przywalił nim nadbiegającemu facetowi.

Metaliczny huk.

Nie. W ciągu sekundy dotarło do mnie, że to nie był facet. To był zombie.

Zerwałam się na równe nogi.

W jednej chwili ogarnęłam całe pomieszczenie. Trwał horror. Ludzie tratowali się nawzajem. Kto upadł, stawał się kłodą dla następnych. Albo karmą. Niektórzy leżeli przygnieceni. Kolejni zarażeni rzucali się na nich. Wybuchały fontanny krwi. Ciała drgały w konwulsjach. Potem brak pulsu. Przemiana. I powrót jako jeden z nich.

Chwyciłam torbę. Dobrze, że nie zdążyliśmy się rozpakować.

Przebiegłam obok staruszki, błagającej o litość. Ktoś, kogo znała, rozdzierał jej zębami szyję. Krzyczała jego imię. „John! Nie!”

Jej rozpacz wydała mi się znajoma. Jak gdyby dobiegała z wnętrza mnie samej. Przepraszająco spuściłam wzrok. Poczułam wstyd.

Ale nie mogłam jej pomóc.

— Bella! Ocknij się!

Evan pociągnął mnie za rękę. Dobiegliśmy do najbliższych drzwi. Ledwie je zamknęłam, uderzyła w nie kobieta z rozerwanym torsem. Krew spływała po jej nagich piersiach. Lewe ramię miała wykręcone pod nienaturalnym kątem. Darła się. Nie — wrzeszczała. Demonicznie.

— Co tu się odpierdala?! — pisnęłam tak wysokim głosem, że dopiero po chwili dotarło do mnie, że był mój.

Na pokładzie działo się to samo. Wszyscy pożerali się żywcem. Młoda dziewczyna wpadła do kajuty, a za nią dwoje przemienionych. Dobiegło mnie jej spanikowane wołanie o pomoc i dźwięk szarpanego mięsa. Gejzer czerwieni wystrzelił na posadzkę przed jej kabiną.

Runął na mnie kelner… kucharz? Ktoś w fartuchu. Przewrócił mnie i przygniótł. Nie miałam siły go zepchnąć. Nie miałam też siły utrzymać go z daleka, zanim zanurzy zęby w mojej skroni.

Zamknęłam oczy.

Rozległ się mokry chrzęst kości. Jego głowę przecięła siekiera, a czarny, śliski płyn trysnął mi prosto w twarz.

— Evan?! Evan?!

Przecierałam powieki rękawem.

— Jestem tu.

Słyszałam, jak dyszy. To on go zabił.

Pomógł mi wstać. Jednak po kilku metrach poślizgnęłam się na kałuży i przewróciłam się na brzuch. Poczułam ciężar na nodze. Czyjeś dłonie. On w tym czasie walczył z innym martwym. Facet miał zdarty skalp.

— Łap!

Kobieta.

Znajdowała się w opuszczanej szalupie ratunkowej. Rzuciła mi maczetę. Złapałam ją w locie i wycelowałam w szyję trupa. Kleista fala z jego karku zalała moje przedramię. Wstałam szybko i waląc oburącz, ucięłam głowę temu, z którym siłował się Evan.

— Tutaj! — krzyknęła, gdy znajdowała się już dwa metry poniżej linii burty.

Najpierw torba.

— Quinsby! Evan, do cholery!

Wspięłam się na reling.

Łódź opadała coraz niżej. Evan wbił siekierę w kość policzkową kolejnego, który na niego ruszył. Odepchnął go, usiadł na poręczy i skoczył z wysokości czterech metrów.

Plecak przeważył go w locie. Evan uderzył głucho o dno. Z rozciętej skroni popłynęła krew.

Odrąbywałam liny łączące szalupę z Odrodzeniem. Na pokładzie trwało piekło. Płomienie szalały. W ich świetle widziałam dzikie sylwetki rzucające się na próbujących uciekać pasażerów. Kolejny wybuch wstrząsnął statkiem. Jeden z masztów złamał się i runął w morze.

Przez kilka sekund słyszałam tylko własny oddech — szybki, płytki, urywany.

Potem wróciły inne dźwięki: syk ognia, trzask pękających belek i wrzaski tych, którzy nie zdążyli uciec.

Nie wiedziałam nawet, gdzie jesteśmy. Dryfowaliśmy na kilkumetrowej łupinie pośrodku niczego — my i jeszcze czworo ocalałych z masakry.

Zacisnęłam dłoń na maczecie mocniej.

Odrąbałam ostatnią linę.

Odsunęło nas gwałtownie od kadłuba.

Zostaliśmy sami.

Usiadłam na mokrej desce.

Evan leżał na boku, ciężko oddychając. Na wodzie tworzyły się różowe smugi.

— Quinsby…

Dotknęłam jego policzka.

Zamrugał.

Zsunęłam mu plecak z ramion. Wyciągnęłam z niego T-shirt i pocięłam go nożem na pasy. Palce wciąż mi drżały.

— Trzymaj się — powiedziałam, zakładając mu opatrunek.

Kiedy skończyłam, oprzytomniałam.

Dopiero wtedy skupiłam się na pozostałych.

Jeden z trojga mężczyzn krwawił. Trzymał się za bark. Pozostali patrzyli na niego w milczeniu.

W ich oczach nie było troski.

Był strach.

Kobieta zerknęła w moją stronę. Mokre rude włosy kleiły się do jej piegowatych, wychudzonych policzków.

— Co to za rana?

Nikt nie odpowiedział.

Ranny powoli odsunął dłoń.

Ugryzienie.

Sięgnęłam do torby. Poczułam chłód rewolweru ukrytego między moimi topami.

Wydobyłam go jednym ruchem. Srebrna stal odbiła wieczorne światło. Wymierzyłam w jego głowę.

Zbladł. Mężczyzna siedzący przy nim poruszył się i uniósł ręce.

— Nie możesz tego zrobić! To mój brat, do cholery!

Spojrzałam na rannego.

Osłabiony, spocony, oddychał płasko.

Ale jeszcze był człowiekiem.

— Jak długo? — zapytałam go.

— Co?

— Jak, kurwa, długo od ugryzienia!

Nie odpowiedział.

Nie musiał.

Wiedziałam.

On też wiedział.

— Proszę… — wyszeptał.

Brat chwycił oburącz jego twarz.

— Mike, będzie dobrze. Wyliżesz się z tego.

Wszyscy wiedzieliśmy, że to kłamstwo.

— Zastrzel mnie, Tom — wychrypiał.

On nie był jednak w stanie tego zrobić. Nie kogoś, kogo znał od dziecka. Ostatniego członka rodziny. Zacisnął powieki. Uderzał pięścią w czoło.

Zerknęłam na zegarek.

— Macie minutę.

Mike zamarł.

— Na co?

Lufa rewolweru nawet nie drgnęła.

— Żeby się pożegnać.

Jego twarz stężała.

— Nie… błagam…

Rozpłakał się cicho, prawie bezgłośnie.

Wskazówka przesuwała się nieubłaganie.

Pięćdziesiąt sekund.

— Już po mnie. Kocham cię, stary.

Czterdzieści sekund.

Morze sennie obijało się o burty.

Tom przełknął ślinę.

Spojrzał na moje dłonie.

Potem na brata.

Jego ręka zniknęła za paskiem.

Nie czekałam.

Huk wystrzału odbił się od powierzchni oceanu.

Pistolet wypadł z jego dłoni i z pluskiem zniknął w ciemnej wodzie.

— Tom! — krzyknął Mike.

Mężczyzna osunął się bezwładnie i przechylił za łódź.

W oczach Mike’a pojawiła się czysta furia.

Rzucił się na mnie z nożem.

Wystrzeliłam po raz drugi.

Smuga białego dymu zawisła w powietrzu, a gryzący zapach prochu wdarł się w nozdrza.

Kobieta patrzyła na mnie bez ruchu.

Usiłowała zdecydować, kim właściwie jestem.