Ceremoniał krwi ebook

Mamo, ta książka jest dla Ciebie.

Tak po prostu.

Prolog

Pół roku wcześniej

– Bóg zapłać, ojcze.

– Daj Boże, daj Boże, Juleczko – odparł proboszcz i wstał od biurka. – Widzimy się już niedługo.

Duchowny pożegnał się i wyszedł tylnym wyjściem, a Julia udała się w kierunku nawy głównej. Serce biło jej szybciej, dłonie miała lekko wilgotne. Była zdenerwowana, choć jednocześnie ogarniało ją uczucie radości. To miał być jej dzień. Ten najważniejszy.

Rozejrzała się po wnętrzu. Chciała sprawdzić wszystko jeszcze raz, nim zabrzmią dzwony i wypowie słowa, które zmienią jej życie. Każdy szczegół miał znaczenie: kwiaty, wstęgi, światło. Potrzebowała tej chwili kontroli, zanim odda się biegowi wydarzeń. Świątynia pod wezwaniem świętego Michała Archanioła wyglądała inaczej niż zwykle. Ozdoby łagodziły surowość wnętrza. Przy filarach stały kompozycje jasnych kwiatów, białe i zielone wstęgi opadały miękko wzdłuż ławek. Ołtarz był prosty, ale starannie przygotowany.

Usiadła w jednej z ławek, mniej więcej w połowie nawy. Oparła dłonie na kolanach, spuściła głowę i zamknęła oczy. Modliła się krótko, bez wielkich słów. Prosiła o spokój, o odwagę, o to, by nie zapomnieć, dlaczego tu jest.

– Amen.

Kiedy podniosła wzrok, napięcie zaczęło ustępować. Myśli odpływały od szczegółów ceremonii i spraw do załatwienia. Wracały do niego – do mężczyzny, który za kilka godzin stanie obok niej przy ołtarzu. Widziała jego skupioną twarz i niemal słyszała głos, przy którym zawsze czuła się bezpiecznie. Przypominała sobie drobne gesty, wspólne rozmowy do późna, chwile, w których milczenie było równie ważne jak słowa.

Miłość, która ich połączyła, nie przyszła nagle. Dojrzewała powoli, ucząc ich cierpliwości i zaufania. Mieli za sobą wątpliwości, drobne sprzeczki i sytuacje, które wystawiały ich na próbę. To właśnie one sprawiły, że teraz czuła się pewna. Nie kierowała nią już tylko ekscytacja. Świadomie wybrała życie z nim. Wiedziała, że nie wszystko będzie łatwe, ale była gotowa na te trudności. Miała obok siebie kogoś, z kim chciała iść dalej, niezależnie od tego, co przyniesie przyszłość.

Była pewna, że za kilka godzin zamknie jeden rozdział swojego życia, a otworzy kolejny: piękny, pełen nadziei i miłości, którą zamierzała pielęgnować każdego dnia.

Spojrzała w stronę witraży. Przez kolorowe szkło do wnętrza kościoła wpadało światło, rozbijając się na dziesiątki barw. Czerwienie, błękity i złoto przesuwały się po kamiennej posadzce, wspinały po ścianach i zatrzymywały na ołtarzu. Na krzyżu i figurach świętych pojawiały się miękkie refleksy, jakby same postacie na chwilę ożywały w tej grze światła. Każdy promień wydawał się nieść ze sobą spokój, porządkować myśli, koić serce. Miała wrażenie, że to światło nie jest przypadkowe, że wypełnia świątynię dokładnie wtedy, gdy tego potrzebowała.

Nagle ciszę przeciął dźwięk kroków. Powolnych, niemal ostrożnych. Ktoś szedł nawą za jej plecami, nie spiesząc się, jakby nie chciał zakłócić chwili zadumy. Julia zesztywniała na moment, ale się nie odwróciła. Zamiast tego skierowała wzrok na krzyż.

Kroki ucichły. Kobieta usłyszała delikatny szelest materiału i skrzypnięcie drewna. Ktoś usiadł w ławce tuż za nią. W kościele znów zapanowała cisza, ale inna niż wcześniej. Serce zabiło jej nieco szybciej, choć czuła raczej lekki niepokój niż strach. Mocniej splotła dłonie i skupiła wzrok w jednym punkcie, próbując zachować spokój. Pomyślała, że to pewnie jakiś wierny, może kościelny albo jeden z gości, który przyszedł dużo wcześniej. Oddychała równo, wsłuchując się w cichy oddech za sobą. Czuła, jak zaduma ustępuje czujności.

– Wstawaj.

Drgnęła na dźwięk obcego głosu, a na ramieniu poczuła ciężar męskiej dłoni. Palce powoli się zacisnęły, jakby nieznajomy chciał dać jej czas na zrozumienie, że to dzieje się naprawdę. Jej serce zabiło gwałtowniej. Skóra zapiekła, a wzdłuż kręgosłupa przebiegł jej lodowaty dreszcz. Chciała się odwrócić, wyrwać, krzyknąć, ale ciało odmówiło posłuszeństwa. Strach przygwoździł ją do ławki.

– Wstawaj, kurwo – ponaglił.

Ten głos. Niski, przytłumiony, niemal spokojny. Wypowiadał słowa bez pośpiechu, pewnie, tak jak ktoś, kto ma pełną kontrolę nad sytuacją. Polecenie było proste. Julia wykonała je automatycznie. Drżała cała. Dłonie, ramiona i kolana. W głowie kłębiły się chaotyczne i rozpaczliwe myśli.

To niemożliwe. To nie dzieje się naprawdę. Nie tutaj i nie dziś. Przecież to miał być mój dzień.

Czuła, jak oczy zachodzą jej łzami, ale nie pozwoliła im popłynąć. Bała się, że najmniejszy ruch, każdy sprzeciw sprowokuje coś gorszego. Serce waliło jej w piersi tak głośno, że była pewna, iż on też je słyszy. Próbowała modlić się w myślach, lecz słowa się rozpadały, nim zdążyły nabrać sensu. Wpatrywała się w krzyż, rozpaczliwie szukając w nim ratunku.

– Idź.

Ruszyli środkiem nawy w kierunku wyjścia. Strach nie był już tylko emocją. Stał się lepki, duszący i obezwładniający. Gdzieś w jego centrum rodziła się przerażająca myśl, której nie chciała dopuścić do świadomości: że to spotkanie nie jest przypadkiem i… że ktoś zaplanował je już dawno.

Zatrzymali się przed kratą, za którą kryły się drzwi prowadzące na dzwonnicę. Mężczyzna pchnął metal, a ten uchylił się z cichym skrzypnięciem.

– Otwórz drzwi – powiedział sucho.

Dziewczyna zrobiła krok naprzód. Drzwi skrzypnęły i otworzyły się na wąską klatkę schodową, ona poczuła, że serce chce wyskoczyć jej z piersi.

– Ruszaj.

Wspinali się po stopniach. Julia czuła, jak jej ciało zaczyna się buntować. Zemdliło ją, a nogi robiły się coraz słabsze. Problemem nie była wysokość, lecz to, że szła w górę przed kimś, kto nie miał w sobie ani odrobiny litości.

– Proszę. Proszę, nie rób tego… Mam pieniądze. Dam… wszystko, co chcesz.

Mężczyzna się nie zatrzymał. Nie odpowiedział. Jakby jej propozycja nie miała dla niego znaczenia. Czuła, jak nadzieja kurczy się w niej z każdym krokiem. Jeszcze chwilę temu wierzyła, że pieniędzmi zdoła go przekonać. Teraz traciła tę nadzieję.

Schody wydawały się nie mieć końca. Nie mogła zrozumieć, dlaczego on nie słuchał. Dlaczego nie reagował na jej prośby. Dlaczego jej strach i ból nie miały dla niego znaczenia.

Dotarli do dzwonnicy. Drzwi ustąpiły z cichym jękiem zawiasów, a zimne powietrze z góry uderzyło w Julię, przynosząc ze sobą zapach stęchlizny i metalu. Mężczyzna nie zatrzymał się nawet na moment. Wepchnął ją do środka, jakby była przeszkodą na drodze, i z trzaskiem zamknął drzwi.

Dopiero teraz mogła mu się przyjrzeć. W świetle wpadającym przez zakurzone okienko dostrzegła, że ma w dłoni nóż. Ostrze błysnęło, gdy mężczyzna poruszył ręką. Jego twarz nie wyrażała żadnych emocji. Zimnymi i skupionymi oczami patrzył na nią jak na przedmiot, a nie na człowieka.

– Pozwól mi wyjść – spróbowała jeszcze raz przemówić do jego sumienia.

Pomieszczenie dzwonnicy było ciasne i duszne. Na podłodze leżały luźne, brudne deski ze śladami wilgoci. W rogu stał stary, zakurzony dzwon, a jego lina była poplątana i postrzępiona. Najbardziej przerażającą rzeczą w pomieszczeniu była biała folia rozłożona na podłodze, a tuż obok leżały różne narzędzia do cięcia. Dopiero wtedy dotarło do niej, że nie ma dokąd uciec.

– Nie rób tego… Jestem w ciąży.

– Moja Joasia też była w ciąży – rzucił niemal histerycznie. – Też błagałem, żeby tego nie robił. Też błagałem…

Mężczyzna na moment się zawahał, jakby coś w nim sprzeciwiało się podjętej decyzji. Spojrzał na jej białą sukienkę – symbol niewinności, który miał zostać zdeptany. Ta chwila nie trwała jednak długo. Nieznajomy nagle wyrwał się z odrętwienia. Jego twarz przybrała wyraz dzikiej furii. Złapał ją mocno za ramię i pchnął kobietę w stronę ściany. Julia nie zdążyła zareagować. Ostrze trafiło ją w bok i na moment odebrało jej oddech. Zgięła się, przyciskając dłoń do rany, jakby mogła zatamować krwawienie. Krew przesiąkła między palcami, plamiąc długi, biały rękaw i materiał sukienki.

– Błagam… Proszę…

Ból rozlał się po jej ciele jak ogień. Zakręciło jej się w głowie, a nogi zaczęły się pod nią uginać.

– Ja też błagałem!

Zamachnął się. Ostrze błysnęło przed jej oczami, a potem zadał śmiertelny cios.

Rozdział 1

Obecnie

To wciąż bolało. Nie był pewny, czy kiedykolwiek wyswobodzi się z tej matni. Wspomnienie tamtego dnia wciąż powracało, pogrążając go w rozpaczy. Zbezczeszczone ciało, pogruchotane żebra i wnętrzności wylane na chodnik. Dzieci krzyczały, dorośli stali w bezruchu, a on… On ją tulił.

– Julia!

Obudził się z krzykiem. Po koszmarze wciąż czuł strach i bezsilność. Od czasu morderstwa minęło ponad sześć miesięcy, lecz Jacek miał wrażenie, że wszystko wydarzyło się wczoraj. Po śmierci ukochanej sprzedał ich wspólne wymarzone mieszkanie. Nie mógł znieść widoku rzeczy należących do narzeczonej ani wspomnień miłych chwil, które przeżyli razem w czterech ścianach ich małego azylu. Pieniądze ze sprzedaży przelał na konto jednego z domów dziecka. Pozbył się niemal wszystkiego, co przypominało mu ich wspólne życie.

Czasami, gdy dopadał go tak głęboki smutek, że odbierał mu oddech i siły, sięgał po gruby album ukryty w szufladzie komody. Najchętniej zatrzymywał wzrok na fotografiach przedstawiających wyłącznie jego piękną narzeczoną. Wtedy nic nie zakłócało ciszy tej chwili, a on mógł chłonąć każdy detal jej urody, każdy cień uśmiechu, każde spojrzenie zatrzymane w kadrze. Wiedział, że nie powinien zamykać się w swoim świecie ani pozwalać, by rozpacz brała nad nim górę. A jednak nie potrafił zapomnieć. Czegoś takiego nie da się wymazać z pamięci. Nigdy.

Pocałował fotografię, na której Julia uśmiechała się szeroko do obiektywu, jakby wciąż była tuż obok. Potem zamknął album z niemal nabożną ostrożnością, by nie naruszyć okładki, i wsunął go z powrotem do szuflady. Spojrzał na budzik i mruknął nerwowo na widok godziny. Musiał się zbierać. Wstał szybko i podniósł metalową roletę, wpuszczając do środka kilka promieni słońca.

Ten poranek miał dla niego szczególne znaczenie. Po raz pierwszy uznał, że jest gotów wrócić do pracy w szpitalu. Podczas ostatniej rozmowy z psychologiem doszedł do wniosku, że najwyższy czas coś zmienić, przestać tkwić w bezruchu i spróbować na nowo ułożyć sobie codzienność. Musiał wyjść do ludzi, odnaleźć rytm dnia i nauczyć się znów normalnie funkcjonować.

Wziął szybki prysznic, zjadł na śniadanie ulubione płatki z mlekiem, za którymi Julia także przepadała, po czym włożył jeansy i zieloną koszulkę polo. Spojrzał na siebie w lustrze, poprawił kołnierzyk i odetchnął głęboko.

– Jestem gotowy.

Jacek Słowik miał trzydzieści jeden lat, sto siedemdziesiąt centymetrów wzrostu i rude włosy, które od dzieciństwa czyniły go łatwym celem drwin. Niejednokrotnie słyszał złośliwe uwagi, ale z czasem przestał się nimi przejmować. Wiedział, że o wartości człowieka świadczy przede wszystkim jego stosunek do innych. Akceptował siebie takim, jakim był i żył w zgodzie z własnym sumieniem. Jeśli komuś przeszkadzał jego wygląd, był to cudzy problem, nie jego.

Gdy na jego drodze pojawiła się Julia, nie oceniała go przez pryzmat koloru włosów ani wzrostu. Zakochała się w jego uśmiechu, spokoju, pewności siebie i doskonałym poczuciu humoru. Jak mu kiedyś powiedziała: „Masz świetne uda w tych gaciach i śliczne rude kędziorki na czubku głowy”.

Opiekował się także kotem Julii, Panem Mruczkiem. Zwierzę było pospolitym dachowcem, gryzło wszystko, co popadło i czasami ze zwykłej kociej złośliwości załatwiało się w prawym bucie Jacka. Słowik od dłuższego czasu zachodził w głowę, dlaczego ten wstrętny kot upodobał sobie właśnie to miejsce. W końcu razem z Julią uznali, że Pan Mruczek robił to z miłości.

Mężczyzna założył torbę z laptopem na ramię i wyszedł z mieszkania. Do szpitala miał niespełna piętnaście minut piechotą, więc wybrał tę opcję zamiast czekania na autobus miejski. Przebiegł przez ruchliwe skrzyżowanie i włożył słuchawki do uszu, a następnie włączył swój ulubiony kawałek Dance with Me Tonight angielskiego wykonawcy Olly’ego Mursa. Ta piosenka zawsze poprawiała mu nastrój. Julia też lubiła energetyczne utwory, ale dziś chciał myśleć tylko o powrocie do pracy. Gdy w słuchawkach nastała cisza, wszedł do parku, za którym majaczyły mury szpitala. Nie chciał zastanawiać się, jak minie mu dzień, bo doskonale wiedział, jak go zakończy. Zajrzy do kwiaciarni, kupi niebieskie róże, ulubione narzeczonej, i pójdzie na cmentarz.

– Jacek?

Tuż przed nim zatrzymała się Oliwia Marczuk, pielęgniarka i jego dobra koleżanka. Kobieta miała czterdzieści lat, chociaż nie wyglądała na swój wiek. Zdrowy tryb życia, brak używek i weganizm działały wyśmienicie na jej cerę. Wyszczerzyła białe zęby i zeskoczyła z siodełka roweru.

Słowik wyjął słuchawki z uszu.

– Nareszcie wracasz, co? – Uściskała go życzliwie.

– Czas coś ze sobą zrobić – powiedział.

– Może nie powinnam o to pytać, ale… jak się czujesz?

– Tęsknię – odparł zgodnie z prawdą.

– To zrozumiałe. – Uśmiech zniknął z jej ust.

Ani ona, ani on nie odezwali się do siebie aż do wyjścia z parku. Milczenie ciążyło im coraz bardziej.

– Cieszę się, że zdecydowałeś się wrócić. Wszyscy w szpitalu się o ciebie martwili. – Zatrzymali się przy wejściu.

– Wiem, dziękuję. – Był wdzięczny za jej słowa. – Do zobaczenia.

Kobieta wsiadła na rower i pojechała za budynek, gdzie stały stojaki na rowery, a Jacek wszedł do szpitala głównym wejściem. Przywitał się z pielęgniarkami siedzącymi za oszkloną recepcją i skierował do wind. Gdy znalazł się w środku, wcisnął przycisk trzeciego piętra, na którym znajdowała się chirurgia ogólna. Bardzo szybko opuścił klaustrofobiczne wnętrze, po czym poszedł białym korytarzem w kierunku swojego gabinetu. Pomachał jeszcze dwóm salowym. Nie znał ich; musiały zostać zatrudnione podczas jego nieobecności. Gdy znalazł się już przy drzwiach swojego gabinetu, usłyszał irytujące wołanie. Odwrócił się na pięcie, wzdychając.

– Jacku, nareszcie! Miło cię znowu widzieć!

– Dzień dobry. – Wymusił uśmiech. – Zapraszam.

Obecność Alicji Kostrzewy trudno było zignorować. Była po pięćdziesiątce i miała twarz surową, o ostrych rysach, jakby natura postanowiła podkreślić jej bezkompromisowy charakter. Wysokie kości policzkowe, wąskie usta niemal zawsze zaciskała, jakby z trudem zachowywała cierpliwość. Oczy, stalowoszare i przenikliwe, patrzyły na ludzi uważnie, bez cienia sentymentalizmu; nic nie umykało jej uwadze.

Włosy nosiła krótko obcięte, w praktycznej fryzurze bez miejsca na próżność. Naturalna siwizna nie była dla niej powodem do wstydu, wręcz przeciwnie – traktowała ją jak oznakę doświadczenia. Ubierała się schludnie i skromnie: klasyczny żakiet, spodnie w stonowanym kolorze, idealnie czyste buty na niskim obcasie. Nie tolerowała przesady ani zbędnych dodatków, co widać było także w jej własnym wyglądzie: żadnej biżuterii, żadnych intensywnych zapachów, jedynie neutralność i funkcjonalność.

Jej ruchy były spokojne, zdecydowane, pozbawione nerwowości. Kiedy siadała, robiła to tak, jakby miała pełne prawo zajmować przestrzeń, w której się znalazła. Milczała cierpliwie, ale nie biernie, raczej jak ktoś, kto wie, że i tak zostanie wysłuchany. Była szczera do granic brutalności, lecz pod tą szorstkością kryła się lojalność i troska, szczególnie wobec tych, których uznawała za swoich.

Kostrzewa nie zabiegała o sympatię. Budziła respekt. I właśnie dlatego, mimo swojej bezpośredniości i surowości, cieszyła się autorytetem, którego nie dało się podważyć.

– Ułożyłam grafik na twój powrót. Przez najbliższe dni nie dostaniesz pełnego obciążenia. Potrzebujesz czasu, żeby na spokojnie wejść w rytm pracy.

– Ale to nie będzie konieczne. Świetnie się czuję.

– Po półrocznej przerwie nie chcę od razu dawać ci pełnego obciążenia. Wrócisz do dawnego rytmu stopniowo. Naprawdę, Jacku, nie ma problemu i uwierz mi, potrzebuję chirurgów na oddziale. Korecki, Olszówka i Majak to imbecyle, zresztą o tym wiesz. Gdybym mogła, to wyrzuciłabym ich na zbity pysk.

– Doskonale pamiętam. – Tym razem on miał ochotę wyrzucić ją z gabinetu.

– Zapraszam ciebie i Marię na grilla w sobotę. Znajdziecie czas dla mnie?

– Cóż, dziękuję za zaproszenie. Z chęcią przyjdę, ale nie wiem, co na to mama. Ostatnio coś wspominała o podróży do Japonii.

– Japonia? – Kobieta prawie krzyknęła. – O Boże, tam jedzą psy i koty. Jezu, robaki chyba też. – Pomyślała chwilę. – Robaki także, prawda?

Uśmiechnął się. Miał chęć ją pożegnać, lecz kobieta sama wstała i bez słowa wyszła. Kostrzewa była oryginalna w swoim zachowaniu. Otwarcie mówiła, co myśli, i wchodziła z buciorami w cudze życie. Przychodziło jej to równie naturalnie jak oddychanie i nie widziała w tym nic złego. Czasami jednak milczała, słuchała, żyła we własnym zamkniętym świecie, w którym królowały prawdopodobnie parówki. Tak, parówki. Przepadała za nimi i jadła je na śniadanie, obiad, lunch i kolację. Gdyby można było zanurzyć je w czymś słodkim, pewnie jadłaby je także na deser.

Jan Głowacki był wściekły na świat, na siebie i na własną córkę. Na to, że uparła się, by urodzić dziecko człowieka, którego od początku uważał za niebezpiecznego. Ostrzegał ją wielokrotnie, najpierw gdy Remigiusz był jeszcze tylko narzeczonym, a później już mężem. Prosił, groził i błagał. Na próżno. Była głucha na wszystkie głosy rozsądku, słuchała tylko serca.

Mężczyzna usiadł przy grobie córki i wpatrywał się nieobecnym wzrokiem w płytę, jakby to miało mu pomóc pozbyć się bólu. Wrócił wspomnieniami do tego strasznego dnia, w którym rozpędzony SUV zjechał z jezdni i uderzył w wiatę autobusową. Konstrukcja runęła na Joasię. Głowacki pojawił się na miejscu wypadku tuż po tym, jak strażacy usunęli pojazd sprawcy. Widział na własne oczy, jak jego córka traciła krew. Zaraz potem było jeszcze gorzej, kiedy pojawił się zięć. Mężczyzna rzucał się z pięściami na wszystkich, którzy chcieli pomóc. Dodatkowo był pod wpływem alkoholu, co skończyło się tym, że zabrali go od razu na dołek.

Jan otarł łzy i wstał. Pożegnał się z córką, po czym ruszył do grobu żony. Usiadł na ławce i spojrzał na jej zdjęcie.

– Moja droga Danusiu…

– Witam, panie Głowacki.

Jan spojrzał przez ramię na troje przybyłych. Dwóch mężczyzn i kobietę. Ustawili się po obu jego stronach, zamykając go w półkręgu. Ich ruchy były zsynchronizowane, jakby każdy gest został wcześniej przećwiczony. Kobieta usiadła obok, nie pytając o pozwolenie, z naturalnością kogoś, kto jest przyzwyczajony do zajmowania miejsca, gdzie akurat musi się znaleźć.

Mężczyzna stojący po lewej był wysoki i szczupły, miał ostre rysy twarzy. Nieustannie rozglądał się wokół. Miał na sobie ciemny płaszcz o prostym kroju, niby zwyczajny, lecz uszyty z materiału zbyt ciężkiego, zbyt gładkiego, jakiego od dawna się już nie widywało. Jego buty były starannie wypastowane, pozbawione jakichkolwiek oznak zużycia, jakby nie dotykały ziemi tak często jak cudze.

Drugi mężczyzna, stojący po prawej, był niższy, masywniejszy. Miał szerokie ramiona i masywną sylwetkę. Jego szara marynarka, koszula i spodnie mogłyby uchodzić za współczesne, gdyby nie detale: metalowe guziki o nieznanym wzorze, mankiety zapinane na drobne, ręcznie grawerowane spinki. Jego twarz pozostawała nieruchoma, niemal kamienna, a oczy miał puste i jednocześnie skupione, jak u kogoś, kto patrzy raczej przez ludzi niż na nich.

Kobieta była najbardziej niepokojąca z całej trójki. Miała na sobie prostą ciemną sukienkę, skromną do granic anonimowości, lecz wysoki kołnierz i wąskie rękawy przywodziły na myśl stroje z innej epoki. Jej włosy były starannie upięte, bez ani jednego wymykającego się kosmyka. Gdy siadała, poruszyła się płynnie, bezszelestnie, a jej dłonie spoczęły na kolanach w niemal ceremonialnym geście.

Przez krótką chwilę nikt się nie odezwał. Starszy mężczyzna poruszył się niespokojnie, jakby dopiero teraz zdał sobie sprawę, że coś w ich obecności nie pasuje. Mimo starań, by wtopić się w otoczenie, wyraźnie się od niego odróżniali.

– O co chodzi? – zapytał.

– Śmierć pana córki była straszna – odezwała się kobieta. – Ale jakże potrzebna.

– Potrzebna? – Głowacki chciał wstać, lecz poczuł na ramieniu uścisk dłoni jednego z nieznajomych. Nie zdołał się podnieść.

– Jesteśmy tu w pewnej sprawie – odparł wyższy mężczyzna.

– Nie rozumiem.

– Zrozumiesz – wyjaśniła szybko kobieta. – Ale zanim to nastąpi, potrzebujemy twojej małej pomocy.

Chodnikiem obok nich przeszła kobieta z donicą pełną sztucznych kwiatów. Rozpoznała starszego mężczyznę i przywitała się radośnie. Po krótkiej chwili, kiedy uznała, że przeszkadza, odeszła od grobu Danuty Głowackiej.

– Dobrze, że był pan roztropny – odezwała się ponownie nieznajoma. – Przecież nikt nie chce, aby i pan spoczął obok małżonki zbyt szybko, prawda?

– Wiem już, coście za jedni. Manipulatorzy, tym jesteście. Może moja żona dała się omotać, ale ja nie mam zamiaru – warknął. – Puszczaj mnie, ty chuju!

– I po co tak mocne słowa? – Zarechotał wyższy mężczyzna.

– Twoja żona chciała być pomocna aż do swojej śmierci. To się chwali i dlatego nie zapomnieliśmy o was i o tym, że uciekłeś z naszej pięknej społeczności jak szczur z tonącego statku – dodała kobieta. – Powinieneś podziękować, że mogłeś ją pochować na cmentarzu, poza społecznością. Nie każdy miał tyle szczęścia, bracie.

– Odebraliście nam pieniądze, na które tak ciężko pracowaliśmy – wyszeptał Jan. – Potwory…

Uśmiechnęła się, ale jej twarz nie wyrażała już śladu dobroduszności. Podniosła dłoń i pokazała Głowackiemu czerwoną karteczkę.

– Z nami się nie walczy. – Włożyła papier do kieszeni płaszcza starszego mężczyzny. – Twoja żona zaczęła, a ty zakończysz jej dzieło.

– Zostawcie mnie.

– Jeszcze się spotkamy. – Puściła oko do obu mężczyzn. – Szybciej niż myślisz.

Głowacki poderwał się gwałtownie, jakby coś wyrwało go z miejsca. Świat zawirował mu przed oczami i przez krótką upokarzającą chwilę był pewien, że straci równowagę. Instynktownie chwycił się oparcia ławki; zimne drewno wbiło mu się w dłoń, ratując przed upadkiem. Serce uderzało nierówno, boleśnie, jakby przypominało o swojej słabości.

Kiedy w końcu uniósł głowę, trójki nieznajomych już nie było. Spojrzał w stronę alei, potem ku bramie nekropolii, ale nie dostrzegł nikogo, kto mógłby ich przypominać. Jakby rozpłynęli się w powietrzu.

Jan opadł ciężko na ławkę. Oddychał głęboko, nierówno, starając się opanować drżenie rąk. Od śmierci Joanny jego ciało coraz częściej odmawiało posłuszeństwa. Serce, nadwyrężone bólem i gniewem, dawało o sobie znać w najmniej odpowiednich momentach. Sięgnął drżącą dłonią do kieszeni płaszcza i wyjął z niej małą karteczkę.

Był niemal pewien, że znajdzie na niej wiadomość, kilka słów, znak, cokolwiek, co wyjaśniłoby obecność tamtych ludzi. Zobaczył tylko papier o intensywnej, niemal agresywnej czerwieni. Do niego przyklejone było zdjęcie. Fotografia przedstawiała scenę z mszy. Z tej mszy. Jan poczuł, jak krew odpływa mu z twarzy. Zdjęcie wykonano z bliska, by nie mógł uwierzyć w przypadek. Nikt nie powinien był wtedy robić zdjęć. Przeraził się, widząc swoją żonę dzierżącą sztylet. Tuż obok zobaczył ołtarzyk.

– Kurwa mać, nie…

Palce zacisnęły się na kartce. Zrozumiał, że nieznajomi nie przyszli przypadkiem. I że to, co trzymał w dłoni, było dopiero początkiem. Zmiął zdjęcie i włożył je z powrotem do kieszeni. Nie miał zamiaru w tym uczestniczyć. Zdenerwował się i wstał, po czym spojrzał na płytę ze zdjęciem małżonki.

– Prosiłem tyle razy, żebyś z tym skończyła.

– Janeczku, wszystko dobrze?

Podeszła do niego ta sama kobieta, która chwilę temu przywitała się z nim, gdy był w towarzystwie trzech osób. Nie miała już przy sobie kwiatów. Troska w jej oczach sprawiała, że poczuł się znacznie lepiej. Aniela Drapak zrobiła znak krzyża, a następnie pogładziła mężczyznę po ramieniu.

– Stało się coś?

– Nie, Anielo. Dziękuję za troskę – starał się ją odprawić. – Wzruszyłem się.

– Danusia odeszła tak szybko… – Kobiecina spojrzała na imię i nazwisko wyryte w granicie. – Najwidoczniej Bóg potrzebował jej już w swoim zastępie aniołów.

– Muszę już iść. – Chciał odejść. – Przepraszam.

– To była jakaś twoja rodzina? – Zatrzymała go, chcąc trochę poplotkować. – Nie widziałam ich na pogrzebie Danusi i Joasi.

– Tak, dalecy krewni – skłamał. – Naprawdę, muszę już iść.

Skinął jej głową i odszedł. Kiedy znalazł się na rozwidleniu ścieżki, skręcił w lewo, aby zejść z oczu namolnej kobiety. Po kilku krokach zatrzymał się i obejrzał za siebie. Był sam. Znalazł wolną ławkę przy jednym z nieznanych grobów i usiadł. Musiał odpocząć. Koszmar minionych lat wracał, a on nie mógł się temu przeciwstawić.

Kobieta zajęła miejsce z tyłu czarnego Mercedesa. Samochód był masywny i kanciasty, a jego wnętrze pachniało starą skórą. Tapicerka nosiła ślady zużycia, a chromowane elementy przy desce rozdzielczej dawno straciły swój blask. Dwaj mężczyźni usiedli z przodu. Brat w garniturze przekręcił kluczyk w stacyjce; silnik zawarczał głucho, jakby niechętnie budził się do życia, po czym auto powoli ruszyło spod cmentarnej bramy.

Siostra Malwina wyjęła papierosa z paczki drżącymi dłońmi. Zapaliła i zaciągała się głęboko, raz po raz, jakby każda kolejna chwila mogła być ostatnią. Ciężki i gryzący dym wypełnił wnętrze samochodu, osiadając na szybach i ubraniach.

Kobieta nie odezwała się ani słowem, patrzyła przed siebie z twarzą zastygłą w skupieniu. Bracia z przodu także milczeli. Jeden prowadził, drugi siedział obok z rękami splecionymi na kolanach. Wszyscy milczeli, jakby każde słowo mogło odsłonić coś, co powinno pozostać niewypowiedziane.

Samochód zatrzymał się na czerwonym świetle. Silnik pracował nierówno, a wskazówka obrotomierza drżała. Kobieta zgasiła papierosa, przyciskając go zbyt mocno do popielniczki na drzwiach auta.

– Sasza będzie niezadowolony, kiedy wyczuje tytoń, siostro. – Odwrócił się do niej mężczyzna siedzący na miejscu pasażera.

– Nasz Mistrz wie o mojej słabości – odparła nieco rozluźniona. – Poddam się karze, jeśli będzie trzeba.

– Myślicie, że Głowacki nam pomoże? – zapytał kierowca i ruszył, gdy czerwone zmieniło się na zielone.

– Nie ma innego wyjścia. Siedzi w tym, czy tego chce, czy nie – odparła.

– Musimy odszukać naszą siostrę. Już dawno powinna skończyć zadanie – zmienił temat Karol.

– Spokojnie, bracie. Odnajdziemy ją. To tylko kwestia czasu.

Późnym wieczorem, kiedy księżyc oświetlał drogę przez park, Słowik szedł niestrudzenie przed siebie, wspominając przeżyty dzień. Nie było tak źle, jak się spodziewał. Przywitał się z innymi pracownikami szpitala, przeprowadził kilka zabiegów. Był z siebie zadowolony. Jego dłonie sprawnie pracowały. Bez trudu przypominał sobie wszystko, czego potrzebował podczas zabiegów.

Wyszedł z parku i po niecałych dziesięciu minutach szybkiego marszu udało mu się kupić kwiaty tuż przed zamknięciem kwiaciarni.

Gdy zatrzymał się przed budynkiem, w którym mieszkał, wyjął z kieszeni torby kluczyk do samochodu i wsiadł do auta. Jego Peugeot zamruczał cicho niczym Pan Mruczek, gdy zdarzało się mu mieć dobry humor, i ruszył przed siebie.

Zaparkował tuż przy wejściu na cmentarz. Wziął kwiaty i ruszył ciemną aleją wzdłuż rzędów nagrobków tonących w nocnym półmroku. Cisza była niemal namacalna, przerywana jedynie szelestem liści pod stopami i odległym przytłumionym dźwiękiem miasta. Gdzieniegdzie na obcych grobach paliły się znicze, a ich drobne płomienie drżały na wietrze, jakby z wysiłkiem podtrzymywały pamięć o tych, którzy odeszli. Chłodna noc potęgowała jego tęsknotę i żal za tym, co nigdy nie wróci. Każdy krok zdawał się prowadzić głębiej w tę pustkę.

Zatrzymał się przed grobem ukochanej. Zdjęcie przymocowane do marmuru w kształcie serca było wyraźne. Jacek sam je wybrał i osobiście dostarczył kamieniarzowi, chcąc mieć pewność, że zachowa dokładnie ten uśmiech.

Stanął w milczeniu, odmawiając krótką modlitwę za duszę zmarłej. Potem położył stokrotki na długich łodygach na chłodnej płycie nagrobnej i pozwolił, by cisza cmentarza przyjęła jego smutek.

– Niestety, już nie było twoich ulubionych róż. Musisz mi wybaczyć ten raz – powiedział, spoglądając na zdjęcie.

Poznali się w Mielnie trzy lata wcześniej, pod wieczór, gdy słońce zachodziło za horyzontem, rzucając czerwienie i żółcienie na idealnie gładkie morze. Jacek był wtedy na urlopie, a ona dorabiała, sprzedając lody w małej budce na plaży. Od razu wpadła mu w oko. Była wyższa od niego i najwyraźniej nie przywiązywała do tego wagi. Miała miękką, lekko zaokrągloną sylwetkę, która bardzo mu się podobała.

Uśmiech niemal nie schodził z jej twarzy, był szczery, jasny, taki, który potrafił rozproszyć mrok nawet najciemniejszego dnia. Rozświetlał rysy, dodawał im miękkości i sprawiał, że obok niej świat wydawał się prostszy. A jednak to oczy były w niej najpiękniejsze. Błękitne, głębokie, czyste jak letnie niebo po burzy, a jednocześnie pełne życia i emocji. Można było w nich utonąć bez lęku, stracić orientację i nie chcieć wracać na powierzchnię.

Słowik codziennie rozkładał leżak tuż obok jej budki i zamawiał na przemian gofry i lody. Któregoś dnia, gdy przyszedł do niej po kolejne łakocie, jej mina spochmurniała i, korzystając z tego, że byli sami, powiedziała:

– Dla pana już nie ma. – Oparła dłonie na biodrach.

– Dlaczego? – zapytał zdziwiony.

– Boczek tu i boczek tam. Zbyt dobrze pan wygląda, żeby tyć. Lepiej ograniczać słodkości.

Zrobił wtedy wielkie oczy, portfel wypadł mu z dłoni i zawstydził się jak mały chłopiec.

– Ale to chyba moja sprawa, co jem, prawda? – Podniósł się, a na blacie czekał już gofr z bitą śmietaną i owocami. Tak jak lubił.

– Żartowałam.

– A już myślałem, że będę musiał zawiadomić pani szefa. – Odetchnął z ulgą.

Od tego się zaczęło. Być może zauważyła, że się mu podoba, ale i on z czasem uzmysłowił sobie, że nie był jej obojętny.

– Masz świetne uda w tych gaciach i śliczne rude kędziorki na czubku głowy – powiedziała.

– Taaa… I jestem wysoki jak dąb – rzucił prześmiewczo.

– No… – Zmierzyła go wzrokiem. – Kurdupel, ale…

– Kurdupel? – Zaśmiał się szczerze.

– Naprawdę bardzo fajny kurdupel.

Siedząc teraz na ławce, opowiedział jej o całym dniu, tak jak zawsze. Był to ich wspólny rytuał. Po godzinie spędzonej przy grobie uznał, że czas wrócić do domu. Choć dzień nie był szczególnie intensywny, powrót do pracy bardzo go zmęczył. Pożegnał się i ruszył w drogę powrotną do samochodu.

Kiedy przekroczył bramę, przypomniał sobie o zniczu, którego nie zapalił. Nigdy mu się to nie zdarzało. Był trochę zły na siebie, że dopuścił do takiej rzeczy. Kiedy wrócił do grobu, zobaczył, że kwiaty zniknęły. Rozejrzał się dookoła, myśląc, że bukiet spadł z płyty. Niestety, nie znalazł go.

Uprzątnął kilka płatków i zapalił znicz w kształcie serca. Kupił go tydzień temu w przycmentarnej kwiaciarni. Rozejrzał się wokół jeszcze raz i wrócił do auta, ale nie odjechał od razu. Czekał, licząc, że zobaczy kogoś z zabranym bukietem. Niestety, nikogo nie dostrzegł, a powieki Jacka zaczęły ciążyć niczym ołów. Włączył silnik i odjechał, spoglądając jeszcze we wsteczne lusterko.

Rozdział 2

W powietrzu unosił się zapach deszczu. Kobieta weszła na klatkę schodową starego, zaniedbanego budynku. Drzwi zamknęły się za nią z głuchym łoskotem, odcinając ją od świata i odgłosów ulicy. Uderzył w nią zapach starej farby, wilgoci i grzyba – ciężki, lepki, osiadający na języku. Skrzywiła się mimowolnie i uniosła wzrok. Schody pięły się w górę w wąskiej spirali, znikając gdzieś w półmroku.

Ostrożnie postawiła stopę na pierwszym stopniu. Beton był starty, krawędzie schodów wygładzone przez lata cudzych kroków i pośpiechu. Poręcz pokrywała stara, popękana i łuszcząca się farba.

Wspinała się wyżej, piętro po piętrze, wsłuchując się w echo własnego oddechu. Czas zdawał się rozciągać, a cisza miała w sobie coś natarczywego. Próbowała myśleć o czymś innym, ale za każdym razem przywoływała się do porządku. Miała zadanie. Misję, którą przyjęła świadomie, choć dopiero teraz w pełni odczuwała jej ciężar. Nie było odwrotu, nie na tym etapie.

Gdy dotarła na kolejne półpiętro, zatrzymała się na moment. Spojrzała w górę, gdzie schody prowadziły dalej. Zadanie było najważniejsze. Musiała je wykonać, niezależnie od tego, czy tego chciała. Odepchnęła zmęczenie, ruszyła dalej.

Zatrzymała się przy odpowiednich drzwiach. Uniosła dłoń i zapukała dwa razy, po czym bez wahania nacisnęła klamkę. Drzwi ustąpiły z cichym skrzypnięciem. Weszła do środka i zamknęła je za sobą, nie oglądając się. W mieszkaniu panował półmrok. Pachniało potem i zatęchłym dymem. Z głębi mieszkania dobiegał podniesiony głos. Kobieta zatrzymała się i wsłuchała, ale nie rozróżniała słów.

Zanim zdążyła zrobić drugi krok, zza drzwi jakiegoś pomieszczenia dobiegł głos. Męski, ochrypły, pełen wściekłości. Ktoś krzyczał coś niewyraźnie, a słowa rwały się w połowie. W jego głosie brzmiały strach i furia – mieszanka, która nie znała kompromisów.

– Nie mam go! – wrzasnął mężczyzna.

Głos narastał z każdą sekundą. Potem zapadła krótka, nienaturalna cisza. Jedna chwila zawieszenia, w której czas zdawał się zatrzymać. Weszła do pomieszczenia. Mężczyzna rozpoznał ją natychmiast. Jego oczy rozszerzyły się, jakby zobaczył ducha.

Chwilę później nastąpiła eksplozja. Huk rozerwał przestrzeń, ściany zadrżały, a powietrze uderzyło w nią z brutalną siłą. Oślepił ją błysk. Poczuła falę gorąca, a powietrze wypełniły pył i odłamki. Czyjś krzyk nagle się urwał. Przez ułamek sekundy czuła tylko napór powietrza i drżenie budynku.

A potem znów była cisza. Gęsta, lepka, wypełniona opadającym kurzem i echem zdarzenia, którego nie dało się cofnąć.

Słowik wstał przed budzikiem. Był wypoczęty, zadowolony i nie mógł doczekać się pójścia do pracy. Podniósł się szybko, skorzystał z toalety i zjadł śniadanie, jak zawsze płatki z mlekiem. Dopił kawę, rozebrał się i poszedł do łazienki, by się odświeżyć. W kabinie prysznicowej leżały stokrotki – te same, które wczorajszej nocy położył na grobie Julii.

– Co, do diabła?

Wyjął kwiaty z brodzika i położył je na stole w salonie. Mimowolnie poczuł dreszcz przechodzący po kręgosłupie.

Przeszukał całe mieszkanie i sprawdził zamek w drzwiach wejściowych. Wszystko było w porządku. Zajrzał nawet na balkon, lecz i tam nic nie znalazł. Wrócił do łazienki. Zdenerwowany odkręcił gorącą wodę i zaczął coraz mocniej szorować ciało gąbką, aż pojawiło się lekkie pieczenie. Podkręcił temperaturę jeszcze trochę, jakby chciał zmyć z siebie nie tylko pot, ale i niepokój, który uparcie nie dawał o sobie zapomnieć. Para osiadła na szybie, ukazując napis:

JESTEŚ NACZYNIEM

Wyskoczył z kabiny jak z procy, poślizgnął się i upadł na wysoki regał z ręcznikami. Leżał przez chwilę nieruchomo, łapiąc powietrze krótkimi, urywanymi oddechami. Serce waliło mu w piersi tak mocno, że aż dudniło w uszach. Dopiero po kilku sekundach odważył się poruszyć. Powoli, ostrożnie uniósł się na łokciu i syknął z bólu. Dopiero wtedy zauważył krew sączącą się z rozciętej skóry. Zignorował ją na razie. Ważniejsze było to, co miał przed oczami.

Wstał chwiejnie. Oparł się dłonią o umywalkę i spojrzał na kabinę. Napis nadal tam był. Litery zaczęły się powoli rozmywać. Woda spływała cienkimi strużkami po szybie, deformując słowa. „J” rozpłynęło się pierwsze, potem „E”, jakby ktoś wymazywał je celowo, bez pośpiechu. Litery się rozmywały, ale on wciąż widział przed sobą te dwa słowa.

– Cholera z tym.

Zerknął na łokieć. Rana nie była głęboka, ale krew brudziła kafelki drobnymi plamami. Podszedł do regału, sięgnął po ręcznik i owinął nim miejsce skaleczenia, a następnie je ucisnął. Ręce wciąż mu drżały. Po chwili wyjął z szafki apteczkę, odkaził skórę i założył opatrunek.

Gdy ponownie podniósł wzrok, na szybie nie było już liter. Zostały tylko smugi wody i para. A jednak miał nieodparte wrażenie, że ktoś – albo coś – nadal tam jest.

Złożył zeznania w sprawie wczorajszego wieczoru i dzisiejszego poranka. Jeden z policjantów przeszukiwał mieszkanie, kiedy jego partner spisywał potrzebne informacje.

– Nikogo nie widziałem. Na cmentarzu wydawało mi się, że ktoś mnie obserwuje, ale nie zauważyłem żywej duszy. To samo w domu. Nie zbudził mnie żaden dźwięk. Drzwi były zamknięte.

– A może rozpoznał pan pismo na tej szybie?

– Nie, ale wiem, kto skierował do mnie te słowa.

– Wspominał pan o morderstwie w kościele pół roku temu – kontynuował mężczyzna w mundurze.

Jacek nie potrafił ocenić, czy policjanci uwierzyli w jego relację. Słuchali go bez komentarza; jeden notował, drugi sprawdzał mieszkanie. Mieli śmiertelnie znudzone twarze i chcieli zakończyć tę sprawę czym prędzej.

– A może coś zginęło? – zapytał drugi funkcjonariusz, zatrzymując się przy koledze.

– Pobieżnie sprawdziłem – odparł Słowik. – Nic nie zniknęło.

– Może naraził się pan komuś?

– Nie wydaje mi się – westchnął poirytowany.

– Dobrze, zgłoszenie zostało przyjęte – powiedział z ulgą pierwszy policjant, gdy jego kolega skończył sprawdzać ślady. – Gdyby przypomniał sobie pan coś jeszcze albo zauważył coś niepokojącego, proszę do nas zadzwonić.

– Dziękujemy – pożegnał się drugi.

Słowik został sam jak palec. Usiadł na krześle i spoglądał skonsternowany w stronę łazienki.

– To jakiś obłęd.

Rozbolały go oczy. Zamknął je na chwilę. Nie chciał wracać znowu do przeszłości. Wystarczyła mu pamięć o ukochanej, którą stracił w tak brutalny sposób.

Pół roku wcześniej

– „Układam przemowę, która udowodni, ile dla mnie znaczysz. Próbuję ubrać w słowa to, co do ciebie czuję. Same moje czyny powinny pokazać, jak bardzo cię kocham, Julio. Jesteś wyjątkowa. Sprawiłaś, że moje życie jest wspaniałe i zmieniło się w cudowną bajkę. Kocham cię”.

Słowik złożył karteczkę i usiadł na staroangielskim krześle. Starał się nie denerwować, lecz emocje tuż przed ceremonią zaczęły dawać mu się we znaki. Uważał swoją przemowę za katastrofalną. Nie uwierzy mu nawet panna młoda, a co dopiero goście zebrani w kaplicy.

Małe pomieszczenie, w którym przebywał, znajdowało się we wschodniej części plebanii, koło której stał kościół.

Jacek podniósł się i podszedł do okna. Chciał choć przez chwilę być sam – bez klepnięć po ramieniu, bez zachwytów i wymuszonej życzliwości. Oparł czoło o chłodną szybę i zamknął oczy, pozwalając, by ciepło październikowego słońca na moment go uspokoiło.

Gdy uznał, że zdoła się ruszyć, skierował się ku drzwiom. Każdy krok był cięższy niż powinien. Zatrzymał się i spojrzał na zegar wiszący na ścianie. Wskazówki uparcie tkwiły na godzinie trzynastej trzydzieści dziewięć. Do ślubu pozostało dwadzieścia jeden długich minut, które ciągnęły się boleśnie wolno.

– Jacek? – Usłyszał pukanie w okno.

Widząc zatroskaną minę matki, otworzył lewe skrzydło i pozwolił chłodnemu podmuchowi wiatru wpaść do pomieszczenia.

– Idę – odezwał się.

– Julka zniknęła.

– Słucham?

– Synu, nie ma jej nigdzie, a telefonu nie odbiera. Pytałam świadkowej, ale też jej nie widziała.

– Spokojnie. Julia pewnie lata od ławki do ławki, sprawdzając, czy żaden kwiatek nie spadł na ziemię. Wiesz, jaka ona jest. No i pewnie wyłączyła telefon.

– Czy ty mnie słuchasz? Około dziesiątej przyjechała do kościoła, żeby wszystko jeszcze raz sprawdzić. Miała też porozmawiać z proboszczem. Od tamtej pory nikt jej nie widział. Byłam nawet u księdza. On też nie wie, gdzie zniknęła. Zrób coś, na Boga!

Jacek spojrzał w stronę schodzących się gości, po czym popatrzył na matkę. Westchnął z irytacją i wyjął telefon z kieszeni marynarki. Przez krótką chwilę wpatrywał się w ekran, zanim wybrał numer przyszłej żony. Każdy kolejny sygnał potęgował jego niepokój. Gdy odezwała się poczta głosowa, poczuł ukłucie niepokoju.

– Bez sensu – powiedział do siebie.

– I co? – dopytała matka.

Wybrał numer ponownie. Tym razem po trzecim sygnale połączenie zostało odebrane. Kąciki ust uniosły się w nieśmiałym uśmiechu, kiedy skierował się w stronę matki. Stała przy oknie ubrana w jasną elegancką sukienkę, odpowiednią na tę chwilę. Wyglądała pięknie, jak ktoś, kto wie, że za moment w życiu syna wydarzy się coś ważnego, i chce być tego godnym świadkiem.

– Wszyscy szaleją z niepokoju – powiedział do słuchawki.

– Skończ pierdolić farmazony. – Na dźwięk męskiego głosu uśmiech zniknął z twarzy Jacka.

– Kto mówi?

– To wraca, doktorku.

– Słucham? Gdzie Julia?

Astmatyczny śmiech w słuchawce sprawił, że Jacek zaniemówił. Znał ten głos. Zaschło mu w gardle, zacisnął zęby, a czoło zalał pot. Odpiął muszkę pod szyją.

– Co się dzieje? To Julka? – zapytała matka.

Syn odwrócił się i poszedł w głąb pomieszczenia, które nagle okazało się parne i duszne, wręcz klaustrofobiczne. Brakowało w nim powietrza.

– Masz dwa wyjścia – usłyszał ponownie srogi głos.

– Czego ode mnie chcesz?

– Zabraliście mi ją! – krzyknął do słuchawki nieznajomy.

– Człowieku, przecież to nie moja wina – próbował mu tłumaczyć, choć przede wszystkim chciał usłyszeć, gdzie jest Julia. Skoro zniknęła, to znaczyło, że była w łapach tego typa. – Kiedy stwierdzono śmierć pana żony, nie było już możliwości jej uratowania. Pobranie narządów nie było przyczyną jej śmierci.

– Gówno prawda!

– Proszę…

– Wy skurwysyny! – warknął. – Przez takich jak ty… Przez ciebie to wszystko! Teraz wiem, że to tylko przez ciebie!

– O czym ty mówisz? Gdzie jest moja narzeczona?

Połączenie przerwał trzask. Jacek wybrał jeszcze raz numer do ukochanej, lecz bez rezultatu.

– Synku, co się stało?

– Mamo, daj mi chwilę!

Miotał się niczym lew w klatce i nie wiedział, co robić dalej. Spróbował zadzwonić kolejny raz, chociaż wiedział, że nikt nie odbierze. Po trzecim i czwartym sygnale czuł, że nogi odmawiają mu posłuszeństwa. Musiał usiąść. Po szóstym i siódmym zalała go rozpacz. Bał się, że już nie zobaczy ukochanej.

– Przeszkadzasz mi. – Mężczyzna w końcu odebrał połączenie.

– Nie rób jej krzywdy. Daj mi z nią porozmawiać – rzucił do słuchawki Słowik, licząc na szansę rozmowy z Julią.

– Nic z tego, ty rudy śmieciu. Ale już mam to, po co przyszedłem – odparł życzliwie.

– Gdzie ona jest? Co jej zrobiłeś?

– Ona oddała, co trzeba, teraz czas na ciebie.

Jakby na znak dzwony zaczęły wbijać pełną godzinę. O tej porze miało się rozpocząć ich wspólne życie. Mężczyzna przycisnął telefon mocno do ucha, żeby móc lepiej usłyszeć głos psychopaty, ale zamiast tego usłyszał dzwony. Spojrzał na matkę i wtedy zrozumiał.

Rzucił się do wyjścia w jednej gwałtownej chwili, jakby ciało zareagowało szybciej niż myśl. Przebiegł wąskim korytarzykiem plebanii, potrącając krzesło, które z łoskotem uderzyło o ścianę. Drzwi otworzył z impetem, niemal wyrywając je z zawiasów. Telefon wypadł mu z dłoni gdzieś po drodze, a on nawet tego nie zauważył.

Dzwonnica.

Słowa wypowiedziane po drugiej stronie linii wciąż dudniły mu w głowie. Jacek wpadł między uśmiechniętych gości, którzy odwracali głowy zaskoczeni jego szaleńczym, desperackim biegiem. Słyszał ich głosy, czuł spojrzenia wbijające się w plecy, ale nie miało to żadnego znaczenia. Kościół pełen światła i zapachu kwiatów nagle wydał mu się obcy, niemal wrogi. Goście zajmowali miejsca i poprawiali stroje. Szykowali się na ceremonię, która dla niego właśnie przestała istnieć.

Przeciął główne przejście biegiem, mijając chichoczące dzieci, które umilkły, gdy zobaczyły jego twarz. Zatrzymał się dopiero przy masywnych drewnianych drzwiach prowadzących na dzwonnicę. Przez ułamek sekundy się zawahał. Serce biło mu tak mocno, że aż zabolało. Otworzył lewe skrzydło gwałtownie. Skrzypnięcie rozdarło ciszę kościoła, odbijając się echem od murów.

Za drzwiami czekały ciemność i spiralne schody. Wciągnął powietrze i ruszył w górę. Przeskakiwał po dwa stopnie, ale szybko zrozumiał, że dokładnie tego chciał porywacz. Każdy kolejny stopień odbierał mu siły, nogi zaczynały drżeć, a w piersi narastało palące uczucie. Schody zdawały się nie mieć końca, skręcały w nieskończoność, jakby wieża rosła z każdym jego krokiem. Usłyszał przytłumione wrzaski na zewnątrz kościoła, ale miał wrażenie, że to tylko omamy. W głowie pulsowała mu tylko myśl, by zdążyć i ocalić Julię.

Zaczęło mu brakować tchu. Oddech rwał się, pot spływał po karku, marynarka ciążyła jak mokra szmata. Mimo to nie zwalniał. Wiedział, że liczy się każda sekunda, od momentu, gdy usłyszał pierwsze słowo wypowiedziane przez mordercę.

„Ona oddała, co trzeba, teraz czas na ciebie” – w głowie kołatały mu się ostatnie słowa psychopaty. O co mu chodziło?

Uczestniczył w leczeniu Joanny po wypadku. Nie udało się jej uratować, a Remigiusz właśnie jego obarczył winą za śmierć żony.

Dzwony przestały bić tak nagle, że o mało nie potknął się i nie upadł. Zaraz potem usłyszał głośny łoskot odbijający się od ścian.

No dalej! – Mięśnie nóg poddawały się w tej morderczej gonitwie, ale on musiał przeć do przodu dla niej. Nareszcie pokonał ostatni stopień i złapał za okrągłą gałkę. Przekręcił ją w prawo, aż poczuł trzask w nadgarstku. Otworzył drzwi.

Obcy mężczyzna stojący przy otwartym oknie był umazany we krwi. Obok jego stóp leżał długi nóż i kilka narzędzi. Na rozłożonej białej folii widniały ciemne plamy. Krew?

– Nie… – szepnął Jacek, spoglądając za mężczyznę, i się rozejrzał, ale nie dostrzegł narzeczonej. – Gdzie ona jest?!

– Nie spotkałeś jej na dole? – zapytał nieznajomy. – A, no tak, racja. Kiedy tu biegłeś, ona uczyła się latać.

Jackowi zakręciło się w głowie. To nie mogła być przecież prawda. Takie rzeczy nie zdarzają się w prawdziwym życiu.

– Była podobna do mojej żony – odezwał się Remigiusz Skrzynecki, mąż Joanny Głowackiej, parskając śliną.

To tylko koszmar. Zwykły stres przed ślubem – tłumaczył sobie Słowik, desperacko chwytając się tej myśli. Być może wciąż siedział na plebanii i ucinał sobie krótką drzemkę. Chciał w to wierzyć. Musiał w to wierzyć.

– Pamiętasz, co mi powiedziałeś, kiedy Asia umarła?

Joanna stała na przystanku, czekając na swój autobus, gdy rozpędzona terenówka zjechała z jezdni i z impetem uderzyła w wiatę autobusową. Konstrukcja runęła, a kobieta została przygnieciona jej elementami. Doznała rozległych obrażeń. Ratownicy natychmiast przewieźli ją do szpitala, gdzie lekarze rozpoczęli walkę o życie. Niestety, obrażenia mózgu okazały się tak rozległe, że nie udało się jej uratować. Po przeprowadzeniu wymaganych badań stwierdzono śmierć mózgu, choć dzięki intensywnej terapii jej serce nadal biło. Joanna była w piątym miesiącu ciąży.

Jacek miał po raz pierwszy obserwować przeszczepienie serca. Zgodę na obecność na sali przyjął z podekscytowaniem, którego teraz się wstydził. Dawczynią została Joanna Skrzynecka – kobieta, w której leczeniu wcześniej uczestniczył. Wiedział, że jego ekscytacja dotyczyła operacji i szansy uratowania innej pacjentki, ale po rozmowie z Remigiuszem trudno mu było oddzielić ją od tragedii dawczyni.

– Człowieku, twoja żona nie miała szans na przeżycie!

– Dla ciebie to nic nieznaczący krzyżyk w papierach. Pstryk, umarła, trudno i lecimy dalej… – Jacek usłyszał w nim przeogromny żal po stracie. Współczuł mu. – Powiedziałeś mi wtedy, że tak już jest. – Spojrzał na swoje dłonie. – Że moja Asia ocali inne życie.

– Gdzie jest moja narzeczona? – Słowik nie zamierzał dyskutować o przeszłości.

– Ale to jeszcze nie koniec, wiesz o tym? Rozpocząłeś coś o wiele większego. Jesteś naczyniem.

– Gdzie jest Julia?!

– A teraz jej serce należy do niego. – Zaśmiał się, obrócił i w ułamku sekundy wyskoczył przez okno.

– Nie!

Jacek rzucił się do okna, jakby to mogło pomóc powstrzymać mężczyznę przed samobójstwem. Wychylił się i ze zgrozą odkrył na dole dwa ciała. Zabójca leżał na szarym chodniku z połamanymi kończynami, w kałuży krwi. Nieopodal spoczywała Julia.

Słowik o mało nie zwymiotował. Tłum gości otaczał ciała wąskim okręgiem. Nawet z tej odległości dostrzegł otwartą ranę w klatce piersiowej jego ukochanej kobiety. Dotarło do niego, że ich wspólna przyszłość właśnie przestała istnieć. Nie było nikogo, kogo mógłby przytulić. Nie zastanawiał się, czy Skrzynecki przeżył. Patrzył tylko na Julię, na jej martwą twarz.

Obecnie

Dźwięk telefonu wyrwał go z chwili zadumy. Wyszukał aparat w kieszeni spodni, które leżały na ziemi, i odebrał. Wciąż patrzył na stokrotki na stole.

– Halo?

– To jeszcze nie koniec. – Cichy szept odbijał się echem w jego uszach.

– Słucham? Jeśli to jakiś żart…

– Nie ignoruj nas ani znaków, które ci dajemy.

– Dość tego!

Rozłączył się i podszedł do okna, sprawdzając, czy policjanci stali jeszcze pod budynkiem. Niestety, radiowozu już nie było. Oczami wyobraźni ponownie zobaczył dziurę w klatce piersiowej Julki, gdy ta leżała na chodniku. Miała na sobie sukienkę, która, porozdzierana i okrwawiona, spoczywała na jej biodrach. Kolejny telefon wyrwał go ze wspomnień.

– Czego?!

– Witam, Jacku. Stało się coś, że nie ma pana w szpitalu? – Głos Alicji Kostrzewy piszczał niczym zużyte łożyska starej pralki. Nie była zadowolona z jego nieobecności.

Wiedział, że naprędce wymyślone usprawiedliwienie zabrzmi niewiarygodnie. Przeprosił ją i obiecał, że weźmie dodatkowy dyżur, co niezmiernie ją uszczęśliwiło.

Odłożył telefon i bez przekonania zaczął szykować się do wyjścia. Nerwy miał napięte do granic możliwości, a myśli kłębiły się w głowie, nie dając mu ani chwili wytchnienia. Im bardziej próbował je uciszyć, tym prędzej wracały, podsycając frustrację i narastający lęk. Czuł się, jakby coś nieuchwytnego wisiało w powietrzu.

Gdy wyszedł z domu, dotarło do niego nagle, że przez ostatnie miesiące stał się więźniem własnego cichego świata. Odgrodził się od ludzi i dźwięków, wybierając bezpieczeństwo samotności. To była jedyna przestrzeń, w której mógł chronić swoją wrażliwość, w ciszy przeżywać żałobę i pozwalać rozpaczy płynąć bez świadków. Jeszcze wczoraj łaknął spaceru i muzyki, które miały go wyrwać z marazmu. Dziś nie chciał ani jednego, ani drugiego.

Wsiadł do samochodu i ruszył bez pośpiechu. Po dziesięciu minutach zaparkował na parkingu przy szpitalu. Trzasnął drzwiami mocniej, niż zamierzał, a wtedy poczuł w kieszeni spodni wibrację. Serce podskoczyło mu do gardła. Wyjął czarny pager i spojrzał na wyświetlacz. Treść wiadomości była lakoniczna, pozbawiona emocji, a jednak wystarczyła, by postawić go w stan pełnej gotowości.

Pagery były w szpitalu narzędziem ostatecznym. Prostym w formie, ale niezawodnym. Połączone z centralnym systemem informatycznym, reagowały na sygnał wysyłany z dyżurki lub bloku operacyjnego w sytuacjach wymagających natychmiastowej interwencji. Jedno krótkie powiadomienie wystarczało, by wezwać konkretnych lekarzy odpowiednich specjalności bez połączeń i tłumaczeń. To był sygnał alarmowy, który nie zostawiał miejsca na pytania ani wahanie.

Zamknął samochód w pośpiechu i pobiegł w stronę wejścia, czując, jak adrenalina wypiera zmęczenie.

– Co mamy? – zapytał pielęgniarkę czekającą na korytarzu.

– Wybuch gazu. Dwie osoby poszkodowane. Pierwsza z licznymi obrażeniami głowy i skóry, druga niestety nie żyje. Sala już przygotowana. – Podała mu kartę pacjenta. – Kobieta, lat trzydzieści jeden. Oparzenia obu przedramion i dłoni, głębokie rany szarpane obu nóg w okolicy kolan. Wstępnie opanowano krwawienie. W ranach pozostały odłamki.

– Dobra, dzięki.

Jacek poszedł za nią, rzucając swoją torbę do środka rejestracji. W czasie szybkiego marszu mijali osoby, które siedziały w poczekalni i czekały na rutynowe badania. Gdy weszli na blok operacyjny, oddał kartę pielęgniarce i poszedł się umyć. Spotkał tam Krzysztofa Koreckiego – zadufanego chirurga specjalizującego się w naczyniówce.

– Kogo my tu mamy? – Zerknął na Słowika.

– Cześć.

– Będziemy się świetnie bawić, młody. – Zarechotał. – Dziewczyna miała strasznego pecha, ale tobie z pewnością przypadnie do gustu.

– To nie gadajmy dłużej, tylko jej pomóżmy.

– Oj, pomożemy, pomożemy. Ty z pewnością.

Mężczyźni wyszli ze śluzy umywalniowej jeden po drugim, w ciszy przerywanej jedynie szumem wentylacji. Ręce mieli uniesione, palce rozsunięte, jak nakazuje procedura. Instrumentariuszka podeszła pierwsza, pomogła im założyć jałowe fartuchy i związała je sprawnymi, wyuczonymi ruchami. Potem rękawice: najpierw jedna, potem druga, bez dotknięcia czegokolwiek niejałowego. Maski i czepki były już na miejscu, twarze zostały częściowo ukryte.

Sala operacyjna była gotowa. Jasne, zimne światło lamp operacyjnych skupiało się na stole, na którym leżała poszkodowana po wypadku. Monitory wokół niej pulsowały danymi: rytm serca, saturacja, ciśnienie, oddech. Aparatura pracowała jednostajnie, wydając dźwięki, które dla postronnych mogły brzmieć niepokojąco, a dla zespołu były codziennym językiem.

Wokół stołu stał już cały zespół. Każdy znał swoje miejsce i zadanie. Nie było chaosu, tylko skupienie i napięcie, które pojawia się zawsze tuż przed pierwszym cięciem.

Jacek podszedł do Wiktora Strusia, anestezjologa. Ten właśnie kończył sprawdzać parametry i ustawienia respiratora, rzucając krótkie spojrzenia na monitor. Ich wzrok spotkał się na moment. Słowik skinął głową. Struś odpowiedział tym samym gestem. Pracowali razem wystarczająco długo, by wiedzieć, czego się po sobie spodziewać. Wystarczała rutyna, doświadczenie i ciche porozumienie, że teraz liczy się tylko jedno: pacjentka na stole.

– Zaczynamy.

Gdy spojrzał na dziewczynę pogrążoną we śnie farmakologicznym, na moment znieruchomiał. Obraz nagle mu się rozmył. To nie było zwykłe podobieństwo. Mimo bezwładności ciała, intubacji i opatrunków rozpoznał ją natychmiast. Linia ust, delikatny łuk brwi, ten sam spokój wpisany w rysy.

Julia.

Jego Julia.

Zaskoczenie uderzyło w niego taką falą, że musiał świadomie przełknąć ślinę, by nie zdradzić się przed zespołem. Poczuł niepokojący ucisk w piersi. To było irracjonalne, niemożliwe, a jednak oczy nie kłamały. Stał nad nią zbyt długo, zanim przypomniał sobie, gdzie jest i kim w tej chwili musi być. Chirurgiem. Nie człowiekiem, który właśnie zobaczył twarz ukochanej tam, gdzie nie miało jej prawa być.

– Młody?

Może podobieństwo było przypadkowe. A może tylko on je widział.

– Młody, żyjesz? – zapytał głośno Korecki.

Jacek ocknął się i wrócił do rzeczywistości tak szybko, jak zatracił się w widoku twarzy śpiącej pacjentki. Nawet jeśli kobieta na stole była podobna do Julki, to on musiał być profesjonalistą. Teraz najważniejsze było postawić ją na nogi i zrobić wszystko, aby odzyskała pełną sprawność.

Operacja zakończyła się późnym popołudniem. Zespół oczyścił głębokie rany obu nóg, usunął odłamki i martwe tkanki. Najwięcej pracy wymagały okolice kolan. Jacek ostrożnie opracowywał poszarpane brzegi ran, a Korecki sprawdzał uszkodzone naczynia i zaopatrywał źródła krwawienia. Nie stwierdzili przerwania głównych nerwów ani ścięgien.

Przez cały zabieg anestezjolog kontrolował stan pacjentki. Gdy opanowano krwawienie i zakończono oczyszczanie, rany wymagające dalszej oceny pozostawiono pod odpowiednimi opatrunkami. Oparzenia przedramion i dłoni również oczyszczono i osłonięto. Pacjentkę przekazano na salę pooperacyjną. Jej stan był stabilny, ale wymagała dalszego leczenia ran.

Jacek wrócił do swojego gabinetu. W ciszy uzupełniał dokumentację: przebieg operacji, użyte techniki, możliwe powikłania, zalecenia na kolejne godziny. Dopiero wtedy pozwolił sobie na głęboki oddech. Napięcie opadło, pozostawiając po sobie znajome, ciężkie zmęczenie. Bolało go całe ciało. Marzył tylko, by wrócić do domu.

Gdy skończył papierologię, wyłączył komputer i zgasił lampkę. Pogrążony w ciemności odchylił się w fotelu i zamknął oczy, pod którymi czuł piach. Nie mógł wyrzucić z głowy widoku kobiety, którą operował. Otworzył laptop z powrotem i odszukał dokumentację medyczną pacjentki.

– Kamila Lewandowska – przeczytał.

Lewandowska. Tak samo jak Julia. Wrócił do podstawowych danych i sprawdził datę urodzenia. Ona również się zgadzała. Przez chwilę wpatrywał się w ekran. Julia nigdy nie wspominała o siostrze. Zresztą, z tego, co pamiętał, nie miała rodzeństwa.

Im dłużej studiował dokumentację nieznajomej kobiety, tym silniejsze miał poczucie dysonansu. Fakty nie pasowały do obrazu, który nosił w pamięci. Ojciec Julii pilnie strzegł tajemnic jej dzieciństwa. Każda próba dotarcia do tego okresu kończyła się milczeniem lub zmianą tematu.

– Kim ty jesteś? – mruknął, patrząc na jej dane.

Noc była zaskakująco ciepła. Wyszedł ze szpitala i odruchowo uniósł głowę, spoglądając na migoczące gwiazdy. Te same, które tak często oglądał razem z ukochaną na balkonie. Zazwyczaj siadali na szerokiej leżance; Julka kładła głowę na jego kolanach i w milczeniu wpatrywali się w rozsiane po niebie świetliste punkty.

Zatrzymał się na chwilę i wciągnął w płuca głęboki haust powietrza. Ten dzień był dla niego wyjątkowo intensywny. Dłonie domagały się odpoczynku, a nogi były zmęczone wielogodzinnym napięciem.

Wsiadł do samochodu i przekręcił kluczyk w stacyjce. Silnik zamruczał cicho. Już miał ruszyć, gdy dostrzegł karteczkę wetkniętą za wycieraczkę. Zmarszczył brwi, wysiadł i wyjął skrawek papieru. Usiadł z powrotem za kierownicą i zapalił górne światło, żeby móc przeczytać, co było na niej napisane.

Jesteś naczyniem.

Jej serce należy do Niego, teraz czas na Ciebie.

Przestraszył się.

Odkąd wrócił do pracy, przeszłość znów wkraczała w jego życie ciężkimi, nieproszonymi krokami. Śmierć Julii nie była przypadkiem. Mąż kobiety, której serce trafiło do młodej dziewczyny, był na granicy obłędu. Zabił, a potem sam wyskoczył przez okno, łamiąc sobie kręgosłup.

Jacek nie śledził dalszych losów Remigiusza Skrzyneckiego, ale wiedział jedno – ten wciąż żył. Myśl, że morderca Julii mógł mieć jakikolwiek związek z tym, co działo się teraz, ścisnęła mu żołądek.

Odłożył karteczkę na fotel i wcisnął pedał gazu. Silnik zaryczał pod maską. Chciał jak najszybciej znaleźć się w domu, choć gdzieś w głębi czuł, że spokojna noc, której pragnął, może nie nadejść.

Copyright © Andrzej Konefał

Copyright © Wydawnictwo ReWizja

Wydanie I 

Wilkszyn 2026

ISBN 978-83-68926-02-6

Wszelkie prawa zastrzeżone. Rozpowszechnianie i kopiowanie całości lub części publikacji w jakiejkolwiek postaci zabronione bez wcześniejszej pisemnej zgody autora oraz wydawcy. Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pomocą nośników elektronicznych.

Projekt okładki: D.B. Foryś, dbforys.pl

Obrazek: Karolina Maluchnik

Redaktor prowadzący: Angelika Kuszła, poradniaredakcyjna.pl

Redakcja: Sylwia Dziemińska, korektaprzykawie.pl

Korekta I: Angelika Kuszła, poradniaredakcyjna.pl

Skład i łamanie: D.B. Foryś, dbforys.pl

Korekta II: Monika Całka, kropkaispolka.pl

Wydawnictwo ReWizja

Książka dostępna również w wersji drukowanej.