Brutalna prawda o teoriach spiskowych – Dlaczego tak bardzo potrzebujemy, żeby świat był zaplanowany ebook

INTRO

Teoria spiskowa to najtańszy luksus XXI wieku.

Nie kosztuje nic.

Daje poczucie elitarności.

I pozwala czuć się mądrzejszym od wszystkich.

Wystarczy kliknąć film.

Przeczytać wątek.

Wysłać linka z dopiskiem: „Przypadek?”.

I już.

Świat przestaje być nudny.

Zaczyna być sterowany.

Układany.

Kontrolowany.

Nie przez chaos.

Przez kogoś.

Zawsze przez kogoś.

Bo przypadek jest obraźliwy.

Przypadek mówi: „To się po prostu stało”.

Spisek mówi: „To było zaplanowane”.

A zaplanowane brzmi poważniej.

Dojrzalej.

Groźniej.

I co najważniejsze - sensowniej.

Człowiek nie znosi braku sensu.

Może znieść biedę.

Może znieść upokorzenie.

Może znieść porażkę.

Ale nie znosi myśli, że to wszystko wydarzyło się bez powodu.

• Jeśli świat jest kontrolowany, to przynajmniej ktoś nad nim czuwa.

• Jeśli ktoś nad nim czuwa, to chaos nie jest prawdziwy.

• Jeśli chaos nie jest prawdziwy, to Twoja bezradność też nie jest prawdziwa.

To nie jest głupota.

To jest mechanizm obronny.

Bardzo elegancki.

Bardzo ludzki.

Bo teoria spiskowa daje coś, czego nie daje rzeczywistość.

Daje narrację.

Rzeczywistość jest niechlujna.

Pełna błędów.

Niedopatrzeń.

Przypadkowych decyzji.

Ludzi, którzy nie wiedzą, co robią.

Systemów, które się sypią, bo ktoś źle wypełnił arkusz w Excelu.

To nie brzmi epicko.

To brzmi jak open space.

Spisek jest lepszy.

Spisek ma strukturę.

Hierarchię.

Plan.

Spisek ma złoczyńcę.

A złoczyńca jest wygodny.

Bo jeśli jest złoczyńca, to Ty jesteś bohaterem.

Nawet jeśli jedyne, co robisz, to scrollujesz.

Internet nie stworzył teorii spiskowych.

On je tylko przyspieszył.

Kiedyś plotka potrzebowała czasu.

Dziś potrzebuje zasięgu.

Algorytm nie pyta, czy to prawda.

Algorytm pyta, czy to klikalne.

A nic nie klika się lepiej niż strach.

I poczucie, że odkryłeś coś zakazanego.

• Lubisz czuć, że wiesz więcej niż inni.

• Lubisz myśleć, że nie dałeś się zmanipulować.

• Lubisz wierzyć, że przejrzałeś system.

To daje dopaminę.

Małą, słodką dawkę wyższości.

Bo jeśli inni wierzą mediom, a Ty wierzysz „prawdzie”, to kto tu jest owcą?

Problem w tym, że każda teoria spiskowa zaczyna się od słusznego pytania.

Nieufność wobec władzy nie jest absurdem.

Władza kłamie.

Firmy manipulują.

Media upraszczają.

To fakt.

Ale między zdrową podejrzliwością a obsesją jest cienka linia.

Bardzo cienka.

Tak cienka, że łatwo ją przeskoczyć.

I nagle wszystko staje się sygnałem.

Każdy gest coś znaczy.

Każde zdjęcie ma ukryty symbol.

Każde wydarzenie jest elementem większego planu.

• Jeśli coś nie pasuje do narracji, to znaczy, że zostało ukryte.

• Jeśli ktoś zaprzecza, to znaczy, że jest w to zamieszany.

• Jeśli brakuje dowodów, to znaczy, że zostały zniszczone.

To system zamknięty.

Perfekcyjny.

Nie do obalenia.

Bo każde zaprzeczenie jest dowodem.

Każda wątpliwość jest podejrzana.

Każda krytyka jest częścią spisku.

To nie jest rozmowa.

To jest wiara.

Wiara, że świat jest większy, mroczniejszy i bardziej skomplikowany, niż się wydaje.

I że Ty masz do niego tajny dostęp.

Teorie spiskowe karmią się emocją.

Nie faktami.

Fakty są nudne.

Fakty wymagają cierpliwości.

Fakty rzadko są spektakularne.

Emocja jest natychmiastowa.

Ostra.

Przyjemna w swojej intensywności.

• Strach scala wspólnotę.

• Gniew daje energię.

• Poczucie zagrożenia nadaje sens codzienności.

Nagle nie jesteś tylko człowiekiem, który jedzie do pracy.

Jesteś kimś, kto „widzi więcej”.

Kimś, kto ostrzega innych.

Kimś, kto nie śpi.

To brzmi heroicznie.

Nawet jeśli siedzisz w dresie.

Najbardziej brutalne w teoriach spiskowych nie jest to, że są absurdalne.

Najbardziej brutalne jest to, że są wygodne.

Zwalniają z odpowiedzialności.

Zwalniają z myślenia.

Zwalniają z przyznania, że świat jest czasem banalnie głupi.

Bo jeśli wszystko jest zaplanowane, to nic nie jest przypadkiem.

A jeśli nic nie jest przypadkiem, to nie musisz zaakceptować niepewności.

Niepewność boli.

Niepewność jest cicha.

Niepewność nie daje lajków.

Spisek daje.

Ta książka nie będzie walczyć z teoriami spiskowymi.

Nie będzie ich obalać punkt po punkcie.

Nie będzie nikogo przekonywać.

Bo przekonywanie zakłada, że chodzi o argumenty.

A tu chodzi o coś innego.

Chodzi o potrzebę.

Potrzebę sensu.

Potrzebę kontroli.

Potrzebę bycia kimś więcej niż statystą w przypadkowym świecie.

• Czasem wierzysz w spisek, bo boisz się chaosu.

• Czasem wierzysz w spisek, bo chaos oznacza, że nikt nie panuje nad sytuacją.

• Czasem wierzysz w spisek, bo łatwiej znieść złoczyńcę niż pustkę.

To nie jest książka o nich.

To jest książka o Tobie.

O tym, jak łatwo jest poczuć się wyjątkowym.

Jak łatwo jest poczuć się oszukanym.

Jak łatwo jest uwierzyć, że jesteś jedynym, który przejrzał iluzję.

I jak przyjemne jest to uczucie.

Bo teoria spiskowa nie zaczyna się od dowodu.

Zaczyna się od emocji.

A emocja nie potrzebuje logiki.

Potrzebuje historii.

A historie kochamy.

Nawet jeśli są zbudowane z cienia.

Nawet jeśli są zbudowane z lęku.

Nawet jeśli są zbudowane z naszego własnego pragnienia, żeby świat był czymś więcej niż przypadkiem.

Witaj w miejscu, gdzie przypadek jest obraźliwy.

A sens - nawet fałszywy - jest lepszy niż jego brak.

To będzie niewygodne.

Bo kiedy przestaniesz patrzeć na „nich”, zaczniesz patrzeć na siebie.

I to jest jedyny spisek, który naprawdę działa.

Rozdział 1 – Dlaczego chaos Cię obraża

Chaos jest nie do zniesienia.

Nie dlatego, że jest groźny.

Dlatego, że jest bezosobowy.

Nie ma twarzy.

Nie ma nazwiska.

Nie ma planu.

I to właśnie Cię boli.

Bo jeśli coś nie ma planu, to znaczy, że nikt nie czuwa.

A jeśli nikt nie czuwa, to znaczy, że możesz spaść w każdej chwili.

Bez powodu.

Bez sensu.

Bez narracji.

Człowiek potrzebuje narracji jak powietrza.

Nie chodzi o prawdę.

Chodzi o strukturę.

O początek.

Środek.

Winnego.

Zakończenie.

Chaos nie daje żadnego z tych elementów.

Chaos mówi: „Tak wyszło”.

A to jest odpowiedź, której nie akceptujesz.

• Jeśli coś się wydarzyło, musi być powód.

• Jeśli jest powód, musi być ktoś, kto go zaplanował.

• Jeśli ktoś zaplanował, to nie jesteś bezradny wobec pustki.

Widzisz to wszędzie.

Katastrofa.

Kryzys.

Pandemia.

Upadek banku.

Awaria systemu.

Zawsze pojawia się to samo pytanie:

„Kto na tym zyskał?”

To pytanie jest sprytne.

Bo zakłada, że ktoś zyskał.

A jeśli ktoś zyskał, to znaczy, że ktoś to ustawił.

Nikt nie pyta:

„A co jeśli to był bałagan?”

Bo bałagan jest obraźliwy.

Bałagan oznacza, że świat nie jest sceną.

Jest magazynem.

Pełnym nieposortowanych decyzji.

Błędów.

Przypadkowych ruchów.

Ludzi, którzy improwizują.

To nie daje poczucia bezpieczeństwa.

Spisek daje.

Spisek ma strukturę.

Hierarchię.

Złoczyńcę.

Cel.

Spisek mówi: „To było zaplanowane”.

I nagle wszystko staje się logiczne.

Nawet jeśli jest przerażające.

Bo przerażająca logika jest łatwiejsza niż bezsensowna przypadkowość.

• Wolisz wierzyć, że ktoś kontroluje świat, nawet jeśli ten ktoś jest potworem.

• Wolisz potwora z planem niż rzeczywistość bez planu.

• Wolisz czuć się oszukany niż zagubiony.

To nie jest słabość.

To instynkt.

Mózg nie znosi luk.

Jeśli brakuje informacji, dopisuje je.

Jeśli brakuje sensu, tworzy go.

Jeśli brakuje wroga, wymyśla go.

Bo wróg jest konkretny.

Chaos jest mgłą.

A z mgłą nie da się walczyć.

Z wrogiem można.

Nawet jeśli ten wróg jest abstrakcyjny.

Globalny.

Ukryty.

Bez twarzy.

Im mniej konkretny, tym łatwiej go rozciągnąć na wszystko.

I nagle każda decyzja rządu.

Każda reklama.

Każda zmiana prawa.

Każda awaria aplikacji.

Zaczyna być elementem większej układanki.

Układanka jest wygodna.

Bo daje poczucie, że świat jest zamkniętym systemem.

A zamknięty system jest bezpieczny.

Nawet jeśli jest opresyjny.

• Jeśli wszystko jest połączone, to nic nie jest przypadkowe.

• Jeśli nic nie jest przypadkowe, to możesz przewidzieć przyszłość.

• Jeśli możesz przewidzieć przyszłość, to nie jesteś bezradny.

To iluzja.

Ale bardzo kusząca.

Zobacz, jak reagujesz na zwykły błąd.

Strona nie działa.

System się zawiesza.

Ktoś mówi coś sprzecznego.

Pierwsza myśl?

„To podejrzane.”

Rzadko myślisz:

„Może ktoś się pomylił.”

Bo pomyłka oznacza brak kontroli.

A brak kontroli oznacza zagrożenie.

Teorie spiskowe są więc tarczą.

Przed czym?

Przed przyznaniem, że świat jest chaotyczny.

Że ludzie na szczycie często nie wiedzą, co robią.

Że decyzje zapadają w pośpiechu.

Że systemy są dziurawe.

To nie brzmi jak epicka opowieść.

To brzmi jak open space w piątek o 16:47.

Nudne.

Nieheroiczne.

Nieinstagramowe.

A spisek?

Spisek jest filmowy.

Ma dramaturgię.

Ma symbole.

Ma tajemnice.

Ma „ukryte znaki”, które możesz odkryć.

I nagle jesteś kimś więcej niż konsumentem informacji.

Jesteś detektywem.

• Patrzysz na świat jak na zagadkę.

• Szukasz wzorców tam, gdzie inni widzą przypadek.

• Czujesz satysfakcję, gdy elementy zaczynają do siebie pasować.

Nieważne, że dopasowałeś je siłą.

Ważne, że pasują.

Mózg kocha wzorce.

Widzenie twarzy w chmurach to tylko początek.

Widzenie planu w chaosie to wyższy poziom.

Bo daje przewagę.

Przynajmniej wrażenie przewagi.

Najbardziej brutalna prawda jest taka, że chaos nie jest spektakularny.

Jest zwyczajny.

Cichy.

Powtarzalny.

Nie ma w nim genialnego architekta.

Często jest tylko seria złych decyzji.

I ludzie, którzy próbują ratować sytuację, nie wiedząc, co robią.

To trudne do zaakceptowania.

Bo jeśli świat jest tak kruchy, to Twoje życie też.

Jeśli system może się rozsypać przez niekompetencję, to nie ma tajnej ręki, która go podtrzyma.

I tu wchodzi teoria spiskowa.

Cała na biało.

Z odpowiedzią.

Z narracją.

Z winowajcą.

• To nie chaos zawinił.

• To nie niekompetencja zawiniła.

• To ktoś to zaplanował.

To daje ulgę.

Bo jeśli ktoś zaplanował, to świat jest logiczny.

Nawet jeśli jest okrutny.

Logika jest bardziej kojąca niż absurd.

Absurd nie daje punktu zaczepienia.

Nie możesz się z nim kłócić.

Nie możesz go obalić.

Nie możesz go zdemaskować.

Możesz tylko go przyjąć.

A przyjęcie absurdu wymaga pokory.

Teorie spiskowe pokory nie wymagają.

Wymagają gniewu.

Podejrzliwości.

Czujności.

I to jest znacznie przyjemniejsze.

Gniew daje energię.

Podejrzliwość daje poczucie wyższości.

Czujność daje sens.

Chaos nie daje nic.

Dlatego Cię obraża.

Bo mówi:

„Nie jesteś w centrum planu.”

„Nie ma planu.”

„To się po prostu dzieje.”

A Ty nie chcesz być przypadkiem.

Nie chcesz być statystą.

Nie chcesz być elementem nieprzemyślanej sekwencji zdarzeń.

Chcesz wierzyć, że wszystko ma sens.

Nawet jeśli ten sens jest mroczny.

• Wolisz żyć w świecie złowrogiego porządku niż w świecie przypadkowego bałaganu.

• Wolisz myśleć, że ktoś steruje, niż przyznać, że nikt nie ogarnia.

• Wolisz czuć się oszukany niż nieistotny.

I tu zaczyna się cała historia.

Nie od dowodów.

Nie od faktów.

Od potrzeby.

Potrzeby, żeby świat był większy niż arkusz kalkulacyjny z błędną formułą.

Potrzeby, żeby Twoje lęki miały twarz.

Potrzeby, żeby chaos nie był ostatnim słowem.

Bo chaos jest najtrudniejszą odpowiedzią.

I najbardziej szczerym.

A szczerość rzadko jest komfortowa.

Rozdział 2 – Jak zostać bohaterem bez wstawania z kanapy

Nie potrzebujesz peleryny.

Nie potrzebujesz broni.

Nie potrzebujesz nawet spodni innych niż dresowe.

Potrzebujesz narracji.

Teoria spiskowa daje Ci dokładnie to, czego nie daje codzienność.

Rolę.

W zwykłym życiu jesteś trybikiem.

Loginem.

Numerem klienta.

Pozycją w Excelu.

Twoje decyzje mają znaczenie głównie dla Ciebie.

Twoje odkrycia rzadko zmieniają świat.

Twoje przemyślenia giną w szumie.

A potem trafiasz na film.

Na wątek.

Na nagranie z „przypadkowym” szczegółem.

I nagle wszystko się zmienia.

Bo widzisz coś, czego inni nie widzą.

Albo przynajmniej tak Ci się wydaje.

• Czujesz dreszcz, gdy odkrywasz „ukryty symbol”.

• Czujesz satysfakcję, gdy ktoś pisze: „Też to zauważyłem”.

• Czujesz wyższość, gdy mówisz: „Ludzie ślepo wierzą w oficjalną wersję”.

To jest scena.

A Ty jesteś na niej kimś.

Nie widzem.

Nie statystą.

Bohaterem poznawczym.

Bohater nie musi działać.

Wystarczy, że wie.

Wiedza w teorii spiskowej nie jest informacją.

Jest inicjacją.

Przejściem na wyższy poziom.

Zwykli ludzie oglądają wiadomości.

Ty czytasz między wierszami.

Zwykli ludzie wierzą w raporty.

Ty widzisz, kto je pisał.

Zwykli ludzie przyjmują rzeczywistość.

Ty ją demaskujesz.

Brzmi dobrze.

Bo codzienność nie daje Ci takiej narracji.

Codzienność daje rachunki.

Powiadomienia.

Obowiązki.

Korek.

Pranie.

Maile z dopiskiem „pilne”.

To nie jest epicka opowieść.

To jest tło.

Teoria spiskowa wchodzi w to tło jak filtr.

Nadaje mu dramaturgię.

Nagle Twoje scrollowanie staje się śledztwem.

Twoje komentarze stają się ostrzeżeniem.

Twoje wątpliwości stają się dowodem czujności.

• Nie jesteś zmęczony informacjami.

• Jesteś czujny.

• Nie jesteś podejrzliwy.

• Jesteś świadomy.

Słowa mają znaczenie.

Zmieniasz etykietę i zmieniasz tożsamość.

Najbardziej sprytne w teorii spiskowej jest to, że nie wymaga czynu.

Wymaga interpretacji.

Nie musisz wychodzić z domu.

Nie musisz organizować protestu.

Nie musisz ryzykować.

Wystarczy, że rozumiesz „co naprawdę się dzieje”.

A rozumienie jest bezpieczne.

Siedzisz w fotelu.

Trzymasz telefon.

I czujesz się jak ktoś, kto stoi za kulisami wielkiego spektaklu.

Widzisz sznurki.

Widzisz aktorów.

Widzisz manipulację.

• Kiedy inni się śmieją, Ty mówisz: „To nie jest śmieszne”.

• Kiedy inni panikują, Ty mówisz: „To było zaplanowane”.

• Kiedy inni pytają, Ty odpowiadasz: „Poczytaj trochę”.

To buduje hierarchię.

Niewidzialną, ale realną.

Jest grupa „wtajemniczonych”.

I jest reszta.

Owce.

Ślepi.

Uśpieni.

Brzmi brutalnie.

Ale daje poczucie przynależności.

A przynależność jest silniejsza niż fakt.

Jeśli wokół Ciebie jest pięć osób, które myślą tak samo, czujesz się bezpiecznie.

Jeśli jest ich pięć tysięcy, czujesz się ruchem.

Jeśli jest ich milion, czujesz się historią.

I to wszystko bez wychodzenia z domu.

Bez ryzyka.

Bez odpowiedzialności.

Teoria spiskowa daje Ci rolę bohatera bez ceny bohaterstwa.

Nie musisz być konsekwentny.

Nie musisz być precyzyjny.

Nie musisz nawet mieć racji.

Wystarczy, że jesteś „po właściwej stronie”.

• Twoja strona to prawda.

• Ich strona to manipulacja.

• Twoje pytania to odwaga.

• Ich pytania to naiwność.

To nie jest rozmowa.