Brutalna prawda o subskrypcjach - Jak płacisz za życie w ratach ebook

INTRO

Nie kupujesz już rzeczy.

Kupujesz dostęp.

Dostęp do muzyki.

Dostęp do filmów.

Dostęp do treningów.

Dostęp do spokoju.

Dostęp do lepszej wersji siebie, która istnieje tylko w opisie aplikacji.

Subskrypcja to najbardziej uprzejma forma wyciągania pieniędzy z Twojego konta.

Nie musisz pamiętać.

Nie musisz decydować.

Nie musisz nawet chcieć.

System chce za Ciebie.

Kiedyś płaciło się raz.

Bolało.

Ale było skończone.

Teraz nie boli wcale.

Bo to tylko 29 zł.

Albo 19,99.

Albo 7,99 przez pierwsze trzy miesiące.

Potem już nie patrzysz.

Subskrypcja nie jest wydatkiem.

Jest tłem.

Jest jak kurz.

Nie widzisz go codziennie.

Ale oddychasz nim cały czas.

Masz Netflixa.

Masz Spotify.

Masz trzy chmury.

Masz aplikację do snu, która uczy Cię, jak spać.

Masz aplikację do wody, która przypomina Ci, że jesteś organizmem.

Masz aplikację do skupienia, której używasz, żeby skupić się na tym, że nie możesz się skupić.

Nie masz tylko kontroli.

Subskrypcja sprzedaje Ci przyszłą wersję Ciebie.

• Będziesz czytać więcej.

• Będziesz ćwiczyć regularnie.

• Będziesz medytować codziennie.

• Będziesz oglądać ambitne kino.

• Będziesz rozwijać kompetencje.

• Będziesz kimś.

To „będziesz” kosztuje 49 zł miesięcznie.

Automatycznie.

Najpiękniejsze w subskrypcji jest to, że nie musisz z niej korzystać, żeby płacić.

Możesz zapomnieć.

Możesz nie mieć czasu.

Możesz być zmęczony.

System i tak wierzy w Ciebie.

Wierzy, że kiedyś wrócisz.

I dlatego nadal pobiera.

Subskrypcja to relacja jednostronna.

• Ty płacisz.

• Ona obiecuje.

• Ty nie korzystasz.

• Ona nie przestaje.

• Ty zapominasz.

• Ona pamięta.

Klikasz „akceptuję”.

Bo regulamin ma 47 stron.

Bo przecież wszyscy klikają.

Bo bez tego nie obejrzysz odcinka.

Subskrypcja to współczesna wersja abonamentu na nadzieję.

Nadzieję, że będziesz bardziej ogarnięty.

Nadzieję, że tym razem się uda.

Nadzieję, że ten kurs naprawdę coś zmieni.

Nie zmieni.

Ale będziesz miał dostęp.

A dostęp brzmi lepiej niż brak.

Żyjemy w czasach, w których nie musisz nic posiadać.

Masz dostęp do wszystkiego.

I jednocześnie nie masz nic.

Twoja muzyka nie jest Twoja.

Twoje filmy nie są Twoje.

Twoje zdjęcia są w chmurze, której fizycznie nie ma.

Twoje dane są warte więcej niż Twoja subskrypcja.

I to jest prawdziwy rabat.

Myślisz, że płacisz za wygodę.

Płacisz za przyzwyczajenie.

• Przyzwyczajasz się do braku reklam.

• Przyzwyczajasz się do nielimitowanego dostępu.

• Przyzwyczajasz się do natychmiastowości.

• Przyzwyczajasz się do tego, że wszystko jest „Twoje”, dopóki płacisz.

Potem przestajesz płacić.

I nagle nic nie jest Twoje.

Subskrypcja to miękki szantaż.

Nie straszny.

Nie brutalny.

Delikatny.

Jeśli zrezygnujesz, stracisz historię.

Stracisz playlisty.

Stracisz postęp.

Stracisz rekomendacje.

Stracisz siebie w wersji zapisanej w systemie.

I dlatego zostajesz.

Bo taniej jest płacić niż zaczynać od zera.

Korporacje zrozumiały jedną rzecz.

Nie chodzi o to, żebyś kupił.

Chodzi o to, żebyś nie przestał płacić.

Jednorazowy klient to przypadek.

Subskrybent to strumień.

Stały.

Przewidywalny.

Spokojny.

Tak spokojny, że nawet nie czujesz, jak odpływa.

Subskrypcja to nowa definicja lojalności.

• Nie jesteś wierny, bo kochasz.

• Jesteś wierny, bo zapomniałeś anulować.

• Jesteś wierny, bo nie chce Ci się szukać alternatywy.

• Jesteś wierny, bo „to tylko parę złotych”.

Parę złotych razy dwanaście.

Razy pięć usług.

Razy kilka lat.

Nagle okazuje się, że finansujesz cudzą wizję świata.

Świata, w którym nic nie jest Twoje.

Ale wszystko jest dostępne.

Za miesięczną opłatą.

Subskrypcja to model biznesowy oparty na Twoim lenistwie.

Na Twoim zmęczeniu.

Na Twoim FOMO.

Na Twoim przekonaniu, że bez tego wypadniesz z obiegu.

• Bez tej platformy nie będziesz na czasie.

• Bez tego pakietu nie obejrzysz meczu.

• Bez tej aplikacji nie będziesz produktywny.

• Bez tej chmury stracisz wspomnienia.

System nie sprzedaje Ci produktu.

Sprzedaje Ci lęk przed brakiem.

I robi to elegancko.

Z darmowym okresem próbnym.

Z przypomnieniem dzień przed końcem.

Z opcją „zrezygnuj w każdej chwili”.

Tylko że rezygnacja jest ukryta głębiej niż Twoje oszczędności.

Subskrypcja to idealny mechanizm.

Nie musisz podejmować decyzji co miesiąc.

Decyzję podjąłeś raz.

Reszta dzieje się sama.

A to, co dzieje się samo, rzadko bywa w Twoim interesie.

Ta książka nie nauczy Cię, jak zrezygnować.

Nie powie Ci, które usługi wyciąć.

Nie zrobi budżetu.

Nie zaproponuje detoksu cyfrowego.

Ta książka zrobi coś gorszego.

Pokaże Ci, jak bardzo przyzwyczaiłeś się do płacenia za iluzję.

I jak wygodne jest życie w modelu, w którym wszystko jest na chwilę.

A ta chwila trwa latami.

Witaj w świecie, w którym nie jesteś właścicielem.

Jesteś subskrybentem.

I nawet Twoja uwaga jest w pakiecie premium.

Ciąg dalszy nastąpi.

Czekam na komendę:

Rozdział 1 – To tylko 29 zł miesięcznie

29 zł.

Brzmi niewinnie.

Brzmi jak kawa na mieście.

Brzmi jak coś, czego nawet nie poczujesz.

To nie jest wydatek.

To jest „tylko”.

„Tylko” to najgroźniejsze słowo w finansach osobistych.

„Tylko” 29 zł.

„Tylko” 19,99.

„Tylko” 7 zł więcej za wersję bez reklam.

Nie czujesz ciężaru.

Bo ciężar został rozłożony w czasie.

Subskrypcja nie chce, żebyś bolał.

Chce, żebyś nie zauważył.

Kiedy płacisz 1200 zł jednorazowo, myślisz.

Analizujesz.

Porównujesz.

Kiedy płacisz 29 zł miesięcznie, klikasz.

• To tylko mała kwota.

• To tylko jeden klik.

• To tylko próbny okres.

• To tylko na chwilę.

Ta chwila ma dziwną właściwość.

Nie kończy się.

Model subskrypcyjny opiera się na matematyce, której nie liczysz.

29 zł razy 12 miesięcy.

29 zł razy 5 lat.

29 zł razy pięć różnych usług.

Nagle „tylko” zmienia się w coś, czego nie chcesz widzieć w podsumowaniu rocznym.

Ale nie robisz podsumowań.

Bo to tylko 29 zł.

Subskrypcja działa jak kroplówka.

Nie wlewa w Ciebie wielkiej sumy.

Podaje małe dawki.

Systematycznie.

Regularnie.

Bez emocji.

Twoje konto bankowe nawet nie protestuje.

Przyzwyczaja się.

Ty też.

Najbardziej niebezpieczne w subskrypcji jest to, że przestajesz ją traktować jak decyzję.

To przestaje być wybór.

To staje się tłem.

Tak jak rachunek za prąd.

Tyle że prąd faktycznie zużywasz.

Z kursu hiszpańskiego nie korzystasz od czterech miesięcy.

Ale nadal wierzysz, że wrócisz.

• Wrócisz, kiedy będzie luźniej.

• Wrócisz, kiedy się ogarniesz.

• Wrócisz w nowym roku.

• Wrócisz po wakacjach.

System kocha Twoje „kiedyś”.

„Kiedyś” finansuje połowę internetu.

Subskrypcja sprzedaje Ci spokój.

Spokój, że masz dostęp.

Spokój, że możesz w każdej chwili.

Spokój, że jesteś zabezpieczony.

To nie jest produkt.

To jest emocja.

A emocje sprzedają się lepiej niż funkcje.

Płacisz za brak reklam.

Płacisz za brak ograniczeń.

Płacisz za brak frustracji.

I paradoksalnie, im więcej płacisz za brak, tym mniej masz.

Masz mniej pieniędzy.

Masz mniej świadomości.

Masz mniej kontroli.

• Kontrola jest w panelu administratora.

• Panel administratora nie należy do Ciebie.

• Ty masz tylko ustawienia płatności.

Subskrypcja jest genialna, bo przenosi ciężar decyzji na przeszłość.

Decyzję podjąłeś wtedy.

Teraz już tylko płacisz.

Każde kolejne obciążenie to nie nowa decyzja.

To konsekwencja starej.

A stare decyzje mają tę przewagę, że rzadko je kwestionujesz.

Bo trzeba by przyznać, że były pochopne.

A nikt nie lubi przyznawać się do pochopności za 29 zł miesięcznie.

„To tylko 29 zł” to mantra klasy średniej.

Nie za mało, żeby było darmowe.

Nie za dużo, żeby bolało.

Idealny punkt obojętności.

Subskrypcje są projektowane tak, żeby mieściły się w strefie obojętności.

Nie w strefie bólu.

Nie w strefie luksusu.

W strefie „meh”.

Tam, gdzie decyzje podejmujesz automatycznie.

• Klikasz bez czytania.

• Potwierdzasz bez myślenia.

• Zgadzasz się bez analizy.

• Przedłużasz bez refleksji.

29 zł to cena wygody.

Cena, żeby nie szukać.

Cena, żeby nie kombinować.

Cena, żeby nie rezygnować.

Bo rezygnacja to wysiłek.

Trzeba znaleźć zakładkę.

Trzeba wpisać hasło.

Trzeba potwierdzić.

Trzeba odpowiedzieć na pytanie „dlaczego odchodzisz?”.

A nikt nie lubi się tłumaczyć algorytmowi.

Więc zostajesz.

Bo to tylko 29 zł.

Subskrypcja nie jest o produkcie.

Jest o nawyku.

Nawyk płacenia jest łatwiejszy niż nawyk rezygnacji.

Twoje konto zna już tę kwotę.

Stała się znajoma.

Bezpieczna.

Przewidywalna.

W świecie pełnym niepewności przewidywalny wydatek wydaje się rozsądny.

Nawet jeśli jest zbędny.

Największy żart polega na tym, że subskrypcje rzadko zastępują inne wydatki.

One się do nich doklejają.

Nie rezygnujesz z kina, bo masz platformę.

Nie rezygnujesz z siłowni, bo masz aplikację.

Nie rezygnujesz z książek, bo masz abonament.

Dodajesz kolejne warstwy.

Kolejne 29 zł.

Kolejne „tylko”.

• Tylko jeden pakiet więcej.

• Tylko jedna funkcja premium.

• Tylko rozszerzenie do chmury.

• Tylko plan rodzinny.

Plan rodzinny to osobna historia.

Płacisz więcej, bo „i tak się opłaca”.

Bo „wychodzi taniej na osobę”.

Bo „wszyscy korzystają”.

A potem okazuje się, że korzystasz tylko Ty.

Reszta zapomniała hasła.

Ale płatność idzie z Twojej karty.

Subskrypcja rozmywa odpowiedzialność.

Nikt nie czuje się winny.

Kwota jest mała.

Czas jest długi.

Decyzja była dawno.

Wszystko jest wystarczająco nieostre, żeby nie bolało.

Najbardziej brutalne w „to tylko 29 zł” jest to, że ono brzmi rozsądnie.

Nie brzmi jak błąd.

Nie brzmi jak słabość.

Brzmi jak normalność.

A normalność to najlepsze miejsce do ukrywania kosztów.

Subskrypcja nie potrzebuje Twojej uwagi.

Potrzebuje Twojej obojętności.

Im mniej o niej myślisz, tym lepiej działa.

Jeśli coś kosztuje 29 zł miesięcznie i nie myślisz o tym przez trzy lata, to wygrał system.

Nie Ty.

Ta książka nie będzie liczyć Twoich wydatków.

Nie będzie robić tabel.

Nie będzie krzyczeć „oszczędzaj”.

Ona tylko pokazuje mechanizm.

Mechanizm, który działa, bo jest mały.

Małe kwoty.

Małe decyzje.

Małe kliknięcia.

Małe „tak”.

Z których składa się całkiem duże „nie mam pojęcia, gdzie znikają moje pieniądze”.

A wszystko zaczęło się od jednego zdania.

To tylko 29 zł miesięcznie.

I właśnie dlatego to działa.

Rozdział 2 – Darmowy okres próbny, czyli jak płacisz za zapomnienie

Darmowy.

To słowo otwiera każde drzwi.

Darmowy brzmi jak prezent.

Jak gest dobrej woli.

Jak coś, co ktoś daje Ci bezinteresownie.

Internet niczego nie daje bezinteresownie.

Darmowy okres próbny to nie jest prezent.

To jest test.

Nie aplikacji.

Ciebie.

Sprawdza, czy zapomnisz.

Sprawdza, czy nie ustawisz przypomnienia.

Sprawdza, czy Twoja motywacja jest krótsza niż 14 dni.

Najczęściej jest.

Dostajesz 7 dni.

Albo 14.

Albo 30.

Wystarczająco długo, żeby poczuć wygodę.

Za krótko, żeby wyrobić nawyk rezygnacji.

Pierwszy dzień jest ekscytujący.

Logujesz się.

Przeglądasz funkcje.

Odkrywasz możliwości.

Czujesz się jak ktoś, kto właśnie wszedł do świata premium.

Drugi dzień już jest normalny.