Brutalna prawda o samotności - nigdy nie byłaś tak połączony i tak daleko jednocześnie ebook

INTRO

Samotność nie wygląda jak w filmach.

Nie pada deszcz za oknem.

Nie ma muzyki w tle.

Nie siedzisz na parapecie z kubkiem herbaty, rozmyślając o sensie życia.

Najczęściej siedzisz na kanapie.

Z telefonem.

I przewijasz.

Masz 732 znajomych.

Masz trzy komunikatory.

Masz dostęp do całego świata.

I nikogo, do kogo możesz zadzwonić bez wcześniejszego „Hej, przeszkadzam?”.

Samotność w XXI wieku nie polega na braku ludzi.

Polega na braku bycia widzianym.

Na byciu opcją.

Na byciu planem B.

Na byciu kimś, do kogo odpisuje się później.

Albo wcale.

Najgorsze jest to, że często nie możesz jej nikomu pokazać.

Bo przecież:

• Masz pracę.• Masz rodzinę.• Masz dzieci.• Masz partnera.• Masz „życie”.

I właśnie dlatego nie masz prawa czuć się samotny.

Samotność nie krzyczy.

Ona milczy.

Jest cicha.

Przychodzi wieczorem, kiedy już nikt niczego od ciebie nie chce.

Kiedy kończy się rola.

Kiedy gasną światła.

I nagle okazuje się, że nie wiesz, kim jesteś bez innych.

Bo przez lata byłeś:

• Czyimś synem.• Czyjąś partnerką.• Czyimś ojcem.• Czyjąś koleżanką z pracy.• Czyimś wsparciem.

Ale rzadko byłeś sobą.

Samotność to nie jest brak ludzi przy stole.

To brak rozmowy, która coś znaczy.

To brak spojrzenia, które mówi „widzę cię”, a nie „potrzebuję cię”.

To brak ciszy, w której czujesz się bezpiecznie.

Paradoks?

Nigdy wcześniej nie mieliśmy tylu możliwości kontaktu.

Nigdy wcześniej nie czuliśmy się tak odcięci.

Jesteśmy połączeni.

Nie jesteśmy połączeni.

Znasz to uczucie, kiedy wysyłasz wiadomość i widzisz „wyświetlono”?

I nic.

To jest mikroskopijna wersja samotności.

Mała.

Niewinna.

Codzienna.

A potem sumuje się latami.

Samotność bywa wyborem.

Częściej jest konsekwencją.

Czasem jest ochroną.

Czasem jest karą.

Czasem jest ceną za to, że przestałeś udawać.

Bo kiedy przestajesz grać, okazuje się, że połowa widowni wychodzi.

I zostajesz z ciszą.

W tej książce nie będzie pocieszania.

Nie będzie „naucz się kochać siebie”.

Nie będzie „wyjdź do ludzi”.

Bo ludzie są wszędzie.

I to nie rozwiązuje problemu.

Będzie o tym, jak samotność wślizguje się w relacje.

Jak siedzi przy wspólnym stole.

Jak śpi w jednym łóżku.

Jak pracuje w open space.

Jak udaje niezależność.

Jak przebiera się za siłę.

Jak sprzedaje się jako wolność.

I jak boli najbardziej wtedy, kiedy wszyscy myślą, że masz wszystko.

Jeśli kiedykolwiek czułeś, że jesteś obok swojego życia.

Jeśli miałeś wrażenie, że grasz w nim rolę statysty.

Jeśli wieczorem dopadała cię myśl, której nie chciałeś nikomu pokazać.

To będzie niewygodne.

Możliwe, że rozpoznasz siebie.

Możliwe, że rozpoznasz kogoś obok.

Możliwe, że zaśmiejesz się w miejscu, w którym nie powinieneś.

I właśnie o to chodzi.

Bo samotność nie znika od światła.

Ona znika od prawdy.

A prawda rzadko jest przyjemna.

Rozdział 1 – Samotność w tłumie

Najbardziej samotny moment w twoim życiu?

Prawdopodobnie wydarzył się wśród ludzi.

Nie w pustym mieszkaniu.

Nie w lesie.

Nie na końcu świata.

Tylko przy stole.

Na imprezie.

W biurze.

W galerii handlowej w sobotę.

Samotność w tłumie to mistrz kamuflażu.

Uśmiechasz się.

Kiwasz głową.

Reagujesz w odpowiednich momentach.

Śmiejesz się sekundę po innych, żeby nie było, że nie zrozumiałeś.

I w środku czujesz, że jesteś przezroczysty.

Nie pasujesz do rozmowy.

Nie pasujesz do energii.

Nie pasujesz do tej wersji siebie, którą właśnie odgrywasz.

To jest zmęczenie byciem „w porządku”.

Byciem „ogarniętym”.

Byciem „normalnym”.

Bo w tłumie nie możesz powiedzieć:

• „Nie wiem, co robię ze swoim życiem.”• „Jest mi źle i nie wiem dlaczego.”• „Czuję się niepotrzebny.”• „Boje się, że nikogo naprawdę nie obchodzę.”

Możesz za to powiedzieć:

• „No, jakoś leci.”• „Wiesz, dużo pracy.”• „Trzeba się trzymać.”

Samotność w tłumie rodzi się z powierzchowności.

Z rozmów o pogodzie.

O kredytach.

O dzieciach.

O dietach.

O serialach.

I z tego, że nikt nie chce zejść piętro niżej.

Bo piętro niżej jest niewygodnie.

A przecież przyszliśmy się dobrze bawić.

Najdziwniejsze jest to, że czasem nawet nie próbujesz.

Nawet nie sprawdzasz, czy ktoś by wysłuchał.

Zakładasz z góry, że nie.

Bo masz doświadczenie.

Bo kiedyś powiedziałeś za dużo.

Bo kiedyś byłeś zbyt szczery.

Bo kiedyś zobaczyłeś w czyichś oczach dyskomfort.

I nauczyłeś się skracać wersję siebie.

Wersja demo.

Wersja bez komplikacji.

Wersja do ludzi.

Samotność w tłumie to koszt bycia akceptowalnym.

Im bardziej dopasowany jesteś, tym mniej jesteś sobą.

Im bardziej jesteś sobą, tym większe ryzyko, że wypadniesz z grupy.

Prosty wybór.

Bez dobrego rozwiązania.

W tłumie obowiązuje jedna zasada:

Nie psuj nastroju.

Nie wyciągaj ciężkich tematów.

Nie komplikuj.

Nie bądź „tym trudnym”.

Więc milczysz.

A potem wracasz do domu i czujesz ulgę.

I pustkę.

Jednocześnie.

To jest ten paradoks.

Chcesz ludzi.

Nie wytrzymujesz ludzi.

Chcesz rozmowy.

Nie masz siły na small talk.

Chcesz bliskości.

Uciekasz, kiedy robi się zbyt prawdziwie.

Bo samotność w tłumie to nie tylko wina innych.

To też twoja strategia przetrwania.

• Wolisz być akceptowany niż zrozumiany.• Wolisz być częścią grupy niż wyjątkiem.• Wolisz nie ryzykować odrzucenia.• Wolisz nie pokazywać pęknięć.

I tak budujesz wokół siebie bezpieczną klatkę.

Pełną ludzi.

Pełną dźwięków.

Pełną powiadomień.

A w środku cisza.

Najbardziej bolesne są momenty, kiedy ktoś mówi:

„Ale przecież masz tylu znajomych.”

Jakby liczba kontaktów była miarą głębi.

Jakby ilość zdjęć z imprez była dowodem na bliskość.

Jakby obecność ludzi oznaczała obecność relacji.

Samotność w tłumie to uczucie bycia dodatkiem.

Tłem.

Statystą we własnym życiu.

Kiedy rozmowa toczy się obok ciebie.

Kiedy twoje zdanie przelatuje niezauważone.

Kiedy nikt nie dopytuje.

Bo nie ma przestrzeni.

Bo każdy chce mówić.

Nikt nie chce słuchać.

I nagle orientujesz się, że od dawna nie powiedziałeś nic naprawdę ważnego.

Bo nie było gdzie.

Bo nie było komu.

Bo nie było czasu między żartem a kolejną rundą.

To nie jest dramat.

To jest codzienność.

Cicha.

Powtarzalna.

Normalna.

Samotność w tłumie jest społecznie akceptowalna.

Bo nikt jej nie widzi.

A jeśli jej nie widać, to jej nie ma.

Prawda?

Wracasz do domu.

Kładziesz się do łóżka.

I przeglądasz zdjęcia z wieczoru.

Wyglądasz dobrze.

Uśmiechasz się.

Wszystko się zgadza.

Tylko ty wiesz, że w środku byłeś daleko.

Może nawet dalej niż wtedy, gdy byłeś sam.

I to jest najbardziej brutalne.

Że można siedzieć między ludźmi.

Słyszeć ich śmiech.

Czuć ich obecność.

I jednocześnie być kompletnie nieobecnym.

Rozdział 2 – Związek jako antidotum, które nie działa

Najczęstszy mit o samotności?

Że znika w związku.

Jakby druga osoba była lekarstwem.

Jakby obrączka była szczepionką.

Jakby wspólne konto było dowodem na bliskość.

Wchodzimy w relacje z jednym cichym założeniem:

„Teraz już nie będę sam.”

I przez chwilę rzeczywiście tak jest.

Nowość zagłusza ciszę.

Pożądanie przykrywa lęk.

Codzienne wiadomości wypełniają przestrzeń.

Ktoś czeka.

Ktoś tęskni.

Ktoś pyta, jak minął dzień.

Czujesz się wybrany.

A wybranie to przeciwieństwo samotności.

Przynajmniej na początku.

Potem zaczyna się życie.

Rachunki.

Obowiązki.

Zmęczenie.

Powtarzalność.

I nagle okazuje się, że można spać w jednym łóżku i czuć się dalej niż na dwóch krańcach świata.

Samotność w związku nie jest spektakularna.

Nie ma krzyków.

Nie ma dramatycznych wyjść.

Jest milczenie.

Długie.

Gęste.

Nieprzyjemne.

To moment, kiedy mówisz coś ważnego, a druga osoba odpowiada:

„Mhm.”

I wraca do telefonu.

To moment, kiedy przestajesz mówić coś ważnego.

Bo po co.

Samotność w związku zaczyna się od drobnych rzeczy.

• Kiedy przestajesz być ciekawy drugiej osoby.• Kiedy druga osoba przestaje być ciekawa ciebie.• Kiedy rozmowy zamieniają się w logistykę.• Kiedy dotyk staje się obowiązkiem.

Nie chodzi o brak miłości.

Czasem miłość jest.

Tylko nie ma obecności.

A bez obecności miłość jest jak roślina bez wody.

Jest, ale nie żyje.

Najbardziej ironiczne jest to, że wielu ludzi woli samotność w związku niż samotność bez związku.

Bo przynajmniej „coś mają”.

Przynajmniej jest z kim pojechać na święta.

Przynajmniej jest zdjęcie na Instagram.

Przynajmniej nikt nie pyta: „A ty dalej sam?”

Samotność singla jest społecznie podejrzana.

Samotność w związku jest niewidzialna.

Możesz być nieszczęśliwy.

Ale w duecie.

A duet brzmi lepiej niż solo.

Czasem zostajesz w relacji, bo boisz się wrócić do ciszy.

Bo cisza bez czyjejś obecności jest głośniejsza.

Bo przynajmniej teraz masz iluzję, że ktoś jest obok.

Nawet jeśli jest daleko.

Nawet jeśli patrzy w ekran.

Nawet jeśli słucha tylko połową uwagi.

Najtrudniejsze są wieczory.

Siedzicie obok siebie.

Każde w swoim świecie.

Dwa telefony.

Dwie bańki informacyjne.

Dwie osobne samotności.

Pod jednym dachem.

Można wtedy powiedzieć:

• „Czuję się obok ciebie samotny.”• „Brakuje mi rozmowy.”• „Nie wiem, czy jeszcze się widzimy.”

Ale to wymaga odwagi.

A odwaga w związku jest ryzykowna.

Bo może się okazać, że druga strona czuje to samo.

Albo gorzej — nie czuje nic.

Więc łatwiej jest udawać.

Łatwiej jest być zajętym.

Łatwiej jest być zmęczonym.

Łatwiej jest mówić, że „to normalne”.

Bo przecież każdy związek po czasie tak wygląda.

Prawda?

Nie.

Ale to wygodna narracja.

Samotność w relacji ma jeszcze jedną twarz.

Tę bardziej podstępną.

Kiedy zaczynasz wątpić w siebie.

Może to ze mną coś nie tak.

Może jestem zbyt wymagający.

Może przesadzam.

Może to ja komplikuję.

Może to ja potrzebuję za dużo.

I zaczynasz zmniejszać swoje potrzeby.

Przycinać emocje.

Uciszać pytania.

Aż w końcu zostaje z ciebie wersja „bezproblemowa”.

Idealna do wspólnego funkcjonowania.

Nieidealna do życia.

Największy paradoks?

Można mieć obok kogoś, kto naprawdę cię kocha.

I nadal czuć się samotnym.

Bo miłość nie zawsze oznacza zrozumienie.

Bo obecność nie zawsze oznacza uwagę.

Bo związek nie zawsze oznacza relację.

Samotność w związku boli inaczej.

Nie jest krzykiem.

Jest zawieszeniem.

Jest niedopowiedzeniem.

Jest ciągłym „może jutro będzie lepiej”.

I czasem jest.

Na chwilę.

Potem znowu wraca cisza.

I znowu siedzicie obok siebie.

Blisko.

Daleko.

Najbardziej brutalne pytanie brzmi:

Czy jesteś z tą osobą, bo ją wybierasz?

Czy dlatego, że boisz się zostać sam?

Odpowiedź rzadko jest wygodna.

Ale samotność w związku nie znika od wygodnych odpowiedzi.

Ona rośnie w półcieniach.

W niedopowiedzeniach.

W spojrzeniach, które nie spotykają się już tak często.

I czasem największa odwaga to nie odejść.

Tylko przestać udawać, że wszystko jest w porządku.

Nawet jeśli to oznacza, że coś się rozsypie.

Bo niektóre relacje trzymają się tylko dlatego, że obie strony boją się tej samej ciszy.

Rozdział 3 – Samotność silnych

Jest taki rodzaj samotności, o którym się nie mówi.

Bo on wygląda jak sukces.

Wygląda jak niezależność.

Wygląda jak siła.

To samotność ludzi, którzy „dają radę”.

Którzy ogarniają.

Którzy nie marudzą.

Którzy nie robią dramy.

Którzy są wsparciem.

Znasz ich.

Może to ty.

Osoba, do której dzwoni się po radę.

Osoba, która wie, co zrobić.

Osoba, która zawsze ma plan.

Osoba, która „jakoś to poukłada”.

Silni nie mają prawa do słabości.

Bo jak to będzie wyglądać?

Jeśli filar zacznie się chwiać?

Jeśli ten, który trzyma innych, sam się rozsypie?

Więc nie rozsypuje się.

Przynajmniej nie przy ludziach.

Samotność silnych zaczyna się w momencie, kiedy wszyscy zakładają, że nie potrzebujesz pomocy.

• „Ty sobie poradzisz.”• „Ty zawsze dajesz radę.”• „Ty masz twardą skórę.”• „Ty jesteś ogarnięty.”

To komplementy.

Ale brzmią jak wyrok.

Bo kiedy wszyscy wierzą w twoją niezniszczalność, nikt nie sprawdza, czy jeszcze oddychasz.

Silni często nie proszą o pomoc.

Bo są przyzwyczajeni, że to oni pomagają.

Bo nauczyli się, że potrzeby są luksusem.

Bo kiedyś próbowali powiedzieć, że jest im ciężko — i usłyszeli:

„Oj, ty to zawsze dramatyzujesz.”

Więc przestali.

Samotność silnych jest cicha.

Wygląda jak kompetencja.

Wygląda jak samowystarczalność.

Wygląda jak kontrola.

W środku często jest zmęczenie.

Takie głębokie.

Nie od pracy.

Od bycia dla wszystkich.

Od bycia odpowiedzialnym.

Od bycia rozsądnym.

Od bycia tym dorosłym.