Brutalna prawda o braku relacji między ludźmi - Dlaczego jesteśmy coraz bliżej siebie, a coraz dalej od siebie ebook

INTRO

Nie jesteśmy samotni.

My tylko nie mamy relacji.

To subtelna różnica. Samotność brzmi romantycznie. Ma w sobie mgłę, kawę w pojedynkę, wieczorne spacery z refleksją. Brak relacji jest brzydki. Jest jak puste krzesło przy stole, które stoi tam od lat, ale nikt go nie usuwa, bo „może się przyda”.

Mamy kontakty.

Mamy numery.

Mamy followersów.

Mamy ludzi, z którymi „trzeba się kiedyś spotkać”.

Nie mamy nikogo, do kogo można zadzwonić o 23:47 bez poczucia, że przeszkadzamy.

Zbudowaliśmy świat, w którym można wiedzieć wszystko o czyimś życiu i nie wiedzieć nic. Widzisz, co jadł, gdzie był, z kim był, jak wyglądał jego zachód słońca. Nie wiesz, czy płakał w łazience. Nie wiesz, czy ktoś go przytulił.

Ale kliknąłeś serce.

Relacje zamieniliśmy na:

• Reakcje.• Statusy.• „Musimy się zgadać”.• „Daj znać”.• „Trzymaj się”.

Trzymamy się tak mocno, że nikt nikogo nie dotyka.

Bliskość stała się ryzykiem. Otworzyć się to jak wyjść nago na balkon w listopadzie. Można. Tylko po co. Lepiej zostać w kurtce ironii.

Nauczyliśmy się mówić dużo i nie mówić nic. Spotkania są poprawne. Rozmowy są bezpieczne. Żarty są przewidywalne. Każdy zna swoją rolę.

• Ty jesteś tym zabawnym.• Ty jesteś tym rozsądnym.• Ty jesteś tym „ogarniętym”.• Ty jesteś tym, który zawsze daje radę.

Nikt nie jest tym, który mówi: „Nie daję rady”.

Bo to psuje atmosferę.

Brak relacji nie boli jak złamane serce. On boli jak przewlekły ból pleców. Przyzwyczajasz się. Funkcjonujesz. Czasem coś strzyknie. Idziesz dalej.

Ludzie są obok. W pracy. W domu. W łóżku.

Obok nie znaczy razem.

Można mieszkać z kimś i być kompletnie samemu. Można mieć rodzinę i nie mieć rozmowy. Można mieć partnera i nie mieć spojrzenia, które mówi „widzę cię”.

Widzimy profile.

Nie widzimy ludzi.

I to jest brutalna część. To nie system. Nie technologia. Nie czasy. To my.

• Bo łatwiej jest być zajętym niż obecnym.• Łatwiej jest scrollować niż słuchać.• Łatwiej jest żartować niż powiedzieć prawdę.• Łatwiej jest odejść niż zostać.

Relacje wymagają czasu. A my nie mamy czasu. Mamy kalendarze. Mamy zadania. Mamy cele. Mamy produktywność.

Nie mamy cierpliwości do czyjegoś chaosu.

Nie mamy zgody na czyjąś słabość.

Nie mamy przestrzeni na czyjeś milczenie.

Więc zostajemy z wersją light.

Znajomościami bez ciężaru.

Bliskością bez odpowiedzialności.

Rozmowami bez konsekwencji.

I mówimy, że tak jest wygodniej.

Jest.

Wygodniej.

Ale kiedy gasną światła, wygoda nie odpowiada na pytania. Wygoda nie oddzwania. Wygoda nie mówi: „Jestem”.

Ta książka nie będzie próbą ratowania świata. Nie będzie instrukcją, jak budować relacje w pięciu krokach. Nie będzie terapią grupową w formie papieru.

To będzie lustro.

Czasem krzywe.

Czasem niewygodne.

Czasem śmieszne w sposób, który nie do końca bawi.

Jeśli czytasz to i myślisz: „Przesada”, to poczekaj.

Jeśli czytasz to i myślisz: „To o mnie”, to właśnie o to chodzi.

Bo brak relacji nie zaczyna się wtedy, gdy nie masz nikogo.

Zaczyna się wtedy, gdy przestajesz być z kimkolwiek naprawdę.

A to robimy codziennie.

Rozdział 1 – Wszyscy jesteśmy w kontakcie, nikt nie jest w relacji

Nigdy w historii ludzkości nie było tak łatwo się skontaktować.

Nigdy nie było tak trudno porozmawiać.

Masz w kieszeni urządzenie, które łączy cię z setkami ludzi. Możesz napisać do kogo chcesz. Możesz zobaczyć, kiedy był ostatnio online. Możesz sprawdzić, czy przeczytał.

Możesz wszystko.

Poza tym jednym.

Bliskością.

Kontakt to powiadomienie.

Relacja to obecność.

Kontakt to „co tam”.

Relacja to „powiedz mi prawdę”.

Kontakt trwa sekundę.

Relacja trwa wtedy, kiedy jest niewygodnie.

Ale my wolimy wersję szybką. Mikrointerakcje. Reakcje. Emoji. Skróty emocji.

• Śmiech zastąpiony ikoną.• Współczucie zastąpione sercem.• Zachwyt zastąpiony płomieniem.• Zainteresowanie zastąpione „👍”.

Zrobiliśmy z emocji zestaw naklejek.

I to działa. Do momentu, kiedy przestaje.

Bo kontakt daje złudzenie bliskości. Widzisz czyjeś życie codziennie. Wiesz, że istnieje. Wiesz, że oddycha. Wiesz, że ma nową fryzurę.

Nie wiesz, czy jest szczęśliwy.

Nie wiesz, czy ktoś go wysłuchał bez patrzenia w telefon.

Relacja wymaga czasu bez dystrakcji. A my jesteśmy uzależnieni od bycia zajętym. Nawet w rozmowie.

Siedzisz z kimś przy stole.

Telefon leży ekranem do góry.

Wystarczy jedno powiadomienie i już jesteś pół kroku gdzie indziej.

• To tylko sekunda.• To tylko szybkie sprawdzenie.• To nic ważnego.

Właśnie to jest ważne.

To, że nie potrafimy być przez godzinę tylko z jednym człowiekiem.

Kontakt jest bezpieczny. Można go przerwać w każdej chwili. Można nie odpisać. Można zniknąć. Ghosting stał się normalny. Milczenie przestało być komunikatem. Stało się stylem.

Relacja wymaga odpowiedzialności.

A odpowiedzialność jest ciężka.

Bo kiedy ktoś zaczyna ci ufać, przestajesz być anonimowy. Kiedy ktoś mówi ci coś trudnego, nie możesz udawać, że nie słyszysz. Kiedy ktoś się przywiązuje, przestajesz być tylko opcją.

W świecie opcji relacja jest ograniczeniem.

• Ogranicza twoją wolność.• Ogranicza twoje „może”.• Ogranicza twoje wieczne poszukiwanie czegoś lepszego.

Więc zostajemy w kontakcie.

To jest genialny kompromis. Możesz mieć wrażenie bycia częścią czyjegoś życia bez ponoszenia kosztów. Możesz być obecny, nie będąc zaangażowanym.

Możesz mówić: „Jestem”, nie będąc.

Najbardziej brutalne jest to, że często nie robimy tego z cynizmu. Robimy to ze strachu. Bo relacja obnaża.

Pokazuje twoją niedoskonałość.

Pokazuje twoją potrzebę.

Pokazuje twoją zależność.

A my zostaliśmy wychowani na samowystarczalnych dorosłych. Masz sobie radzić. Masz nie narzekać. Masz nie obciążać innych.

Więc nie mówisz.

Nie prosisz.

Nie otwierasz.

Zostajesz w kontakcie.

Relacje nie znikają nagle. One erodują. Powoli. Bez dramatu.

Najpierw rzadziej dzwonicie.

Potem tylko piszecie.

Potem tylko reagujecie na stories.

Potem tylko obserwujecie.

A potem już tylko pamiętacie, że kiedyś byliście blisko.

I to jest najbardziej przerażające.

Nie kłótnia.

Nie zdrada.

Nie wielkie rozstanie.

Tylko cicha zamiana relacji w kontakt.

Zrobiliśmy z dostępności nową formę bliskości. Jeśli ktoś jest online, to znaczy, że jest. Jeśli ktoś odpisuje, to znaczy, że dba.

Nie znaczy.

To znaczy tylko, że ma telefon.

Relacja zaczyna się tam, gdzie kończy się wygoda. Tam, gdzie ktoś zostaje, kiedy rozmowa przestaje być lekka. Tam, gdzie nie uciekasz, kiedy robi się cicho.

Ale cisza jest dla nas nieznośna.

Więc zagadujemy.

Zmieniamy temat.

Wysyłamy mema.

Bo prawdziwa rozmowa nie ma filtrów.

Nie można jej edytować przed wysłaniem.

Nie można jej skasować.

Nie można sprawdzić, jak wypadła.

I może właśnie dlatego tak bardzo wolimy kontakt.

Bo w kontakcie można być wersją siebie.

W relacji trzeba być sobą.

A to już zupełnie inna historia.

Rozdział 2 – Bliskość nas przeraża, więc udajemy, że jej nie potrzebujemy

Największy mit współczesnego dorosłego człowieka brzmi: „Ja nikogo nie potrzebuję”.

Mówimy to z dumą.

Z lekkim uniesieniem brody.

Z tonem, który ma sugerować siłę.

To nie jest siła.

To jest mechanizm obronny w eleganckim opakowaniu.

Bo prawda jest mniej wygodna.

Potrzebujemy.

Tylko nie chcemy, żeby ktoś się o tym dowiedział.

Bliskość to nie jest wspólne oglądanie serialu.

To nie jest bycie w jednym pomieszczeniu.

To nie jest nawet seks.

Bliskość to moment, w którym ktoś widzi twój lęk i nie odwraca wzroku.

A to już jest niebezpieczne.

• Bo ktoś może to wykorzystać.• Bo ktoś może odejść.• Bo ktoś może zobaczyć, że nie jesteś tak stabilny, jak udajesz.• Bo ktoś może przestać cię podziwiać.

Więc budujemy wersję siebie do kontaktów.

Wersję wygodną.

Wersję kontrolowaną.

Wersję z humorem, dystansem i odpowiednim światłem.

Nie pokazujemy chaosu.

Nie pokazujemy zazdrości.

Nie pokazujemy potrzeby.

Potrzeba to słowo, które brzmi jak słabość.

A przecież każdy jej doświadcza.

Tylko nie każdy się do tego przyznaje.

Relacje rozpadają się często nie dlatego, że ktoś zdradził, skłamał albo zawiódł. One rozpadają się, bo nikt nie odważył się powiedzieć: „Boję się, że cię stracę”.

Zamiast tego mówimy:

• „Rób, jak chcesz.”• „Mi to obojętne.”• „Nie przesadzaj.”• „Nie dramatyzuj.”

Dramatyzowanie to dzisiaj najgorszy zarzut. Lepiej być chłodnym. Lepiej być „wyluzowanym”. Lepiej nie robić scen.

Scena to ryzyko.

Bliskość jest sceną bez scenariusza.

Nie da się jej wyreżyserować.

Nie da się kontrolować reakcji drugiej osoby.

Nie da się przewidzieć, czy zostanie.

Więc wolimy dystans.

Dystans daje złudzenie kontroli.

Możesz się wycofać.

Możesz zamilknąć.

Możesz powiedzieć, że potrzebujesz przestrzeni.

Przestrzeń to modne słowo.

Czasem oznacza zdrową granicę.

Częściej oznacza: „Nie chcę być aż tak blisko”.

Bo bliskość obnaża różnice.

W kontakcie można być podobnym.

W relacji widać, że jesteście różni.

Że jedno reaguje impulsywnie, a drugie się zamyka.

Że jedno potrzebuje rozmowy, a drugie ciszy.

Że jedno chce przytulenia, a drugie dystansu.

I nagle okazuje się, że bliskość nie jest romantyczna.

Jest trudna.

Jest męcząca.

Jest wymagająca.

Nie da się jej utrzymać tylko dobrą energią.

Trzeba w niej zostać, kiedy druga osoba jest niewygodna.

A my nie mamy cierpliwości do niewygody.

Mamy cierpliwość do treści, które nas bawią.

Do ludzi, którzy są inspirujący.

Do relacji, które nie komplikują życia.

Bliskość komplikuje.

Bo nagle czyjeś emocje mają znaczenie.

Czyjeś słowa bolą.

Czyjeś milczenie niepokoi.

W świecie, w którym wszystko można wymienić, relacja jest zobowiązaniem.

A zobowiązanie brzmi jak utrata opcji.

• A co, jeśli ktoś lepszy pojawi się za rogiem.• A co, jeśli za rok będę inną osobą.• A co, jeśli się pomylę.• A co, jeśli to nie to.

To „a co, jeśli” zjada więcej relacji niż jakikolwiek konflikt.

Bo relacja wymaga decyzji.

A decyzja oznacza rezygnację z innych możliwości.

My wolimy mieć otwarte drzwi.

Nawet jeśli przez żadne nie wchodzimy.

Najbardziej ironiczne jest to, że im bardziej udajemy, że nikogo nie potrzebujemy, tym bardziej tęsknimy.

Tęsknota jest cicha.

Nie wrzuca się jej w relacje.

Nie robi się z niej stories.

Ona wychodzi wieczorem.

Wtedy, kiedy nie ma już pracy.

Nie ma hałasu.

Nie ma powiadomień.

Jest cisza.

I w tej ciszy pojawia się pytanie:

Kto tak naprawdę mnie zna.

Nie kto mnie obserwuje.

Nie kto mnie lajkuje.

Nie kto ze mną żartuje.

Kto mnie zna.

Bliskość to bycie znanym.

To pozwolenie, żeby ktoś zobaczył twoje sprzeczności.

Twoją zazdrość.

Twoją niedojrzałość.

Twoją wrażliwość, której się wstydzisz.

I nie uciekł.

Ale żeby ktoś nie uciekł, ty też nie możesz uciec.

A my uciekamy pierwsi.

• Uciekamy w ironię.• Uciekamy w pracę.• Uciekamy w zajętość.• Uciekamy w „nie mam teraz głowy”.

Nie mamy głowy na bliskość, bo ona wymaga obecności.

A obecność to najdroższa waluta.

Nie da się jej podzielić na trzy ekrany.

Nie da się jej udawać.

Albo jesteś.

Albo cię nie ma.

Brak relacji to często brak odwagi.

Nie odwagi do poznawania nowych ludzi.

Odwagi do bycia prawdziwym z tymi, którzy już są.

Bo może najtrudniejsze nie jest znaleźć kogoś.

Najtrudniejsze jest pozwolić, żeby ktoś zobaczył, że wcale nie jesteś tak niezależny, jak twierdzisz.

I może właśnie dlatego tak wielu z nas wybiera kontakt zamiast relacji.

Kontakt nie wymaga odsłonięcia.

Relacja wymaga wszystkiego.

A my wolimy być podziwiani z daleka niż znani z bliska.

Rozdział 3 – Zajętość jako nowa wymówka przed byciem blisko

Nie mamy czasu.

To zdanie stało się najczęściej używaną formą rozstania bez rozstania.

Nie mamy czasu na rozmowę.

Nie mamy czasu na spotkanie.

Nie mamy czasu na budowanie czegokolwiek, co nie przynosi natychmiastowego efektu.

Ale mamy czas na trzy godziny scrollowania.

Mamy czas na analizowanie, kto oglądał nasze stories.

Mamy czas na czytanie komentarzy ludzi, których nawet nie znamy.

Nie mamy czasu na bycie z kimś naprawdę.

Zajętość brzmi szlachetnie.

Brzmi jak ambicja.

Brzmi jak rozwój.

Brzmi jak życie pełne celu.

W praktyce często jest zasłoną dymną.

• Bo jeśli jesteś zajęty, nie musisz się konfrontować.• Jeśli jesteś zmęczony, możesz nie rozmawiać.• Jeśli masz deadline, możesz nie słuchać.• Jeśli ciągle gdzieś biegniesz, nikt nie zapyta, dokąd.

Zajętość daje alibi.

Nie musisz powiedzieć: „Nie chcę tej relacji”.

Wystarczy powiedzieć: „Teraz nie mogę”.

Teraz trwa miesiąc.

Potem kwartał.

Potem rok.

Relacje nie rozpadają się od wielkich decyzji.

One umierają z braku czasu.

Z braku wspólnych chwil.

Z braku rozmów, które nie mają celu.

Bo każda interakcja zaczęła mieć cel.

Spotkanie musi być produktywne.

Rozmowa musi coś wnieść.

Czas musi być dobrze wykorzystany.

Bliskość nie jest produktywna.

Ona jest nieefektywna.

Trwa długo.

Kręci się wokół jednego tematu.

Wraca do tych samych emocji.

Nie daje KPI.

Nie daje raportu.

Nie daje nagrody.

Daje poczucie bycia razem.

A to nie mieści się w kalendarzu.