Uzyskaj dostęp do tej i ponad 240000 książek od 14,99 zł miesięcznie
10 osób interesuje się tą książką
Erdan Witt jest lisią hybrydą i jednym z siedmiu Czerwonych Róż, prywatnej gwardii księcia Yasena. Oddział jest dla niego jak rodzina, a służba jest dla niego wszystkim. Dawno temu uratował księciu życie i od tamtej pory łączy ich przyjaźń, o której w pałacu nie wie nikt.
Za trzy dni odbędzie się bal z okazji urodzin księcia, podczas którego Yasen ma wybrać przyszłą królową. Do pałacu zjadą księżniczki, hrabiny i córki magicznych rodów.
Erdan ma nie odstępować księcia ani na krok. Nie spodziewa się jednak, że wiadomość o balu zaboli go bardziej niż jakakolwiek rana.
Burzowej nocy słyszy w pałacu słowa, których nie powinien usłyszeć. Bal. Atak. Przejęcie tronu.
Czerwone Róże mają dwa dni, by odkryć spisek. Erdan ma jeszcze mniej czasu, by zrozumieć, co naprawdę czuje do człowieka, którego przysiągł chronić.
„Aż zakwitnie księżyc” to romantasy o zakazanym uczuciu, dworskiej intrydze i oddziale, który jest jak rodzina. Historia o lojalności, odwadze i miłości, która nie mieści się w królewskich planach.
Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:
Liczba stron: 145
Rok wydania: 2026
Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:
Aż zakwitnie księżyc
Joanna Kurek
Wydawnictwo Inanna
Rozdział 1: Czerwone róże
Rozdział 2: Pajęcza sieć
Copyright
📖 Informacja o wersji demo
– Nie wyglądam w tym grubo? – zapytała Alex, paradując po małym sklepie w swojej czerwonej jak wino sukni. Była ona bardzo efektowna. Długa, wysadzana szklanymi koralikami w kształcie łez, z odważnym rozcięciem na lewą nogę.
– Jest dobrze, nie widzisz się w lustrze? Wyglądasz obłędnie! – odparłem, patrząc jej głęboko w oczy. Sprzedawczyni, która stała z boku, kiwnęła głową, potwierdzając moją opinię. Lubiłem ją, była to starsza kobieta o uroczych zaokrąglonych kształtach. Przypominała mi trochę naszą nieżyjącą babcię.
– Myślisz, że zwróci na mnie uwagę?
– Czy ja myślę? Ja to wiem! Znam go przecież od dawna i wiem, co lubi. Nie wierzysz swojemu bratu?
Kobieta jeszcze kilkukrotnie przechadzała się przed lustrem. Widziałem, jak nerwowo porusza nosem i marszczy swoje zadbane brwi, aż w końcu usiadła obok i złapała mnie mocno za rękę. Jej dłoń była wilgotna. Mimowolnie zaciągnąłem się jej zapachem. Zapachem przypominającym mi dom i dzieciństwo.
– Jeżeli nie uda mi się zwrócić jego uwagi…
– Tak, szepnę mu o tobie słówko. Na pewno z nim zatańczysz. Zobaczysz, koleżanki będą ci zazdrościć!
Na te słowa zapiszczała, a jej oczy zaczęły świecić jak małe gwiazdki. Podskoczyła nawet kilka razy w miejscu, przez co przestała panować nad swoją magią i pośród bujnej blond czupryny pojawiła się para puchatych rudych uszu. Niepewnie wskazałem jej na nie, przez co cała poczerwieniała i uciekła do przebieralni. Usłyszałem tylko, jak głośno dyszy. Zawsze taka była, a liczyłem, że zaakceptowała naszą magię i przestała się jej wstydzić.
Co prawda przez Zakłócacz Mocy, który znajdował się tutaj w stolicy, nasze zdolności magiczne były hamowane. Został on wprowadzony na mocy rozporządzenia króla i miał ułatwić utrzymanie porządku i harmonii. Stolicę często odwiedzali goście zza granicy i woleliśmy ograniczyć wszelakie konflikty magicznych osób i przekierowywać je na lekkie nieporozumienia. Jednak bardzo rzadko zdarzało się, że magia naszych obywateli była w stanie się w nieznacznym stopniu przebić, szczególnie na terenie miasta i to w nagłych sytuacjach. Nie zawsze było to świadome i kosztowało jednak bardzo dużo energii i bólu.
Mimowolnie spojrzałem na stojący w rogu ozdobny zegar wykonany z nadzwyczajną szczegółowością. Lubiłem takie rzeczy, niestety ustawienie wskazówek wywołało u mnie mocniejsze bicie serca oraz nieprzyjemny dreszcz.
– Sis, ja muszę już iść. Wyglądasz pięknie. Kocham cię i widzimy się na balu! – powiedziałem, zabierając z kanapy swoją kurtkę i kierując się szybko do wyjścia.
– Tylko się nie spóźnij! – odkrzyknęła piskliwie zza kotary.
– Co ty, książę by mnie zabił! – rzuciłem, wychodząc biegiem ze sklepu.
Jako osoba z prywatnej straży księcia rzadko miałem czas, aby spędzić z nią więcej niż tylko kilka chwil w ciągu tygodnia. W dzieciństwie byliśmy nierozłączni, ale teraz? Dorosłość pochłonęła nas bez reszty. Ja spełniłem swoje marzenie, dostając się do gwardii królewskiej, ona natomiast za chwilę kończyła naukę i zaczynała praktyki jako znachorka. Osiągnęliśmy to wszystko pomimo lisiej natury, która nie ułatwiała nam życia.
Rodzice mówili, że kiedyś było ciężej. Magiczni i niemagiczni różnie reagowali na hybrydy takie jak my. Problem był nawet ze znalezieniem miejsca do życia. Nikt nie chciał mieszkać koło zmiennokształtnych. Teraz, nie licząc głupich docinek w szkole, dało się żyć normalnie. Oczywiście, w dzieciństwie zdarzały mi się sytuacje, które rozwiązywałem pięścią. Jako starszy brat nie mogłem pozwolić, by ktoś robił głupie docinki mojej siostrze. Na szczęście zawsze wychodziłem z nich bez żadnych obrażeń, w przeciwieństwie do innych dzieciaków. No cóż, genów się nie wybiera, a ja zawsze po wygranej walce pyszniłem się swoją wytrzymałością i szybką regeneracją. Miałem dni, gdy naprawdę tęskniłem za tymi czasami dzieciństwa. Mimo wszystko były one dla mnie i Alex beztroskie, a nie wszyscy mogli tak powiedzieć. Gorzej miały chociażby dzieci, które odziedziczyły geny nekromancji.
Miejsce zbiórki znajdowało się w odległości dziesięciu minut szybkiego marszu na prawo od małego rynku. Słyszałem, jak moje oficerki stukają po brukowanej uliczce, zwracając na mnie niepotrzebną uwagę przechodniów. Musiałem jak najszybciej dostać się na tyły pałacu, inaczej będę miał niemałe kłopoty.
Rynek był dziś wyjątkowo zatłoczony licznymi drewnianymi straganami. Zapomniałem, że dziś akurat wypadał dzień handlowy, więc większość cenionych rzemieślników zjechała do stolicy, chcąc sprzedać swoje wyroby. Kątem oka zobaczyłem na mijanym stole szklaną broszkę w kształcie róży. Była przepiękna. Nie mogłem oderwać od niej wzroku. Zacisnąłem zęby i szybko wyjąłem z kieszeni złotą monetę. Podbiegłem do jubilera i mu ją wręczyłem, równocześnie zabierając ozdobę. Byłem pewny, że przepłaciłem, ale nie miałem czasu na negocjacje. Jednym pewnym ruchem schowałem ją do kieszeni spodni. Sprzedawca tylko z wdzięczności machnął mi ręką. Uśmiech na jego twarzy utwierdził mnie w przekonaniu, że musiałem sporo za nią przepłacić.
Idąc przed siebie, na szybko poprawiałem kołnierzyk białej koszuli i sprawdziłem, czy szabla znajduje się na miejscu. Czułem, jak pot spływa mi po plecach. Nie byłem pewny, czy to przez stres, czy przez górujące nad miastem słońce. To, co wiedziałem, to fakt, że miałem coraz mniej czasu. Z mijanych małych sklepików i straganów obserwowały mnie liczne ciekawe spojrzenia kobiet. Każda z nich była wpatrzona we mnie jak w drogi obrazek. Widziały we mnie jedynie furtkę dojścia do księcia, a nie potencjalnego partnera. Zacisnąłem pięść na rękojeści broni i zbywałem je swoim najlepszym uśmiechem, pędząc przed siebie. Nie miałem na nie czasu teraz i w przyszłości. Do ogrodów wpadłem w ostatnim momencie.
– Witt?
– Jestem! – krzyknąłem, stając na samym końcu szeregu.
– Trzydzieści sekund spóźnienia – Dowódca skwitował moje przybycie, patrząc na mnie złowrogo. – Oby to był ostatni raz.
– Tak jest – odpowiedziałem, prostując się i energicznie uderzając dwa razy zamkniętą dłonią w klatkę piersiową.
– To mamy już wszystkich – powiedział, spoglądając na trzymaną w ręku listę. – W prawo marsz i zająć swoje miejsca przy stole. Zaczynamy odprawę.
– Uważaj na siebie, Erdan – szepnął do mnie Den będący przede mną. – Już jest na ciebie cięty.
– Wiem – odszepnąłem.
Nasz dowódca należał do grupy ludzi powszechnie szanowanych w królestwie. W nas natomiast wzbudzał mieszane uczucia. Wszyscy w jego towarzystwie czuliśmy się wyjątkowo spięci i niepewni swoich zdolności. Był on prawdziwym drapieżnikiem, ukierunkowanym na wyznaczony cel. Mimo jego przeszłości i oschłego usposobienia – ufaliśmy mu.
Był on wysokim i barczystym mężczyzną o śmiesznych krzaczastych brwiach. Cała jego głowa już dawno pokryła się siwizną, jednak nie odejmowała mu ona w żaden sposób bystrości umysłu. W przeszłości razem z królem Edwinem odbyli wiele bitew, z których wychodzili zwycięsko. Wszyscy wiedzieliśmy, że są dobrymi przyjaciółmi. Przez sam ten fakt należał mu się nasz szacunek.
Zgodnie z wydanym rozkazem, gromadą ruszyliśmy w kierunku rozłożonego białego namiotu. W ogrodzie z wyjątkiem nas znajdowało się kilku królewskich ogrodników pielęgnujących starannie dobrany gatunek czerwonych róż. Kwiat ten był ulubioną rośliną księcia, tak samo jak kolor czerwony – kolor naszych mundurów. Mundurów należących do prywatnej gwardii królewskiej. Oprócz nas była też jednostka podległa królowej nosząca mundury w kolorze złamanej bieli oraz jednostka podległa samemu królowi o żółtym jak słońce umundurowaniu. Drugi syn pary królewskiej nie osiągnął jeszcze wieku, w którym mógłby sobie wybrać swoją gwardię. Byłem przekonany, że będzie ona nosiła garnitury brązowe. Sudo bowiem bardzo lubił las i drzewa.
Cała nasza grupa liczyła siedmiu mężczyzn, a każdy z nas specjalizował się w czymś całkowicie innym. Naszym głównym zadaniem jako gwardii książęcej było służyć księciu zarówno radą, szablą, jak i naszymi wyjątkowymi zdolnościami. Robiliśmy wszystko, co w naszej mocy, aby sprostać jego wymaganiom i zapewnić mu bezpieczeństwo.
Pośrodku namiotu rozłożony był duży wzorzysty dywan, na którym położono kilka stołów z ławami skierowanych w stronę dużej tablicy. Usiedliśmy na przydzielonych miejscach i z wyczekiwaniem wpatrywaliśmy się w rozwieszoną na drewnianym stelażu mapę pałacu. Sięgnąłem po leżące obok notatnika pióro i zacząłem nim nerwowo uderzać w stół. Na początku, jak za każdym razem, musieliśmy przejść przez tematy bieżące, niezbędne do dobrego funkcjonowania pałacu oraz księcia, w tym omówiliśmy harmonogram naszych wart. Gdy dotarliśmy do końca nudów, zaczęło robić się naprawdę ciekawie.
– Jak wiecie, za trzy dni z okazji urodzin księcia organizowany jest bal. Tego, czego nie wiecie, to fakt, że na tym balu książę ma wybrać sobie partnerkę, naszą przyszłą królową.
Usłyszałem, jak pomiędzy moimi kolegami przebiega nerwowy szept. Spojrzałem na siedzącego obok mnie Hedo, jego twarz stała się dziwnie blada, przez co jego piegi stały się wyraźne jak ziarenka maku na białym materiale, a ja poczułem, jak ręce mi lekko drgają. Co prawda książę był w odpowiednim wieku do ożenku, wszyscy o tym doskonale wiedzieliśmy, jednak para królewska była w dobrym zdrowiu. Sądziliśmy więc, że takie plany pojawią się za kilka lat, a nie teraz. Często o tym rozmawialiśmy w naszym salonie, bo taka informacja dotykała nas bezpośrednio. Po ślubie książę musiał wybrać sobie nowy skład swojej straży. Nikt z nas nie był pewny, kogo z nas zostawi, a kogo nie. Służyliśmy mu wszyscy stosunkowo krótko. Przeczesałem włosy, starając się tym gestem ukryć drżenie rąk.
– Tak szybko? – zapytał siedzący po mojej lewej Aro, rozpinając górny guzik koszuli.
– Książę zna swoje obowiązki, wy też powinniście znać swoje. Nie wyobrażam sobie, aby którykolwiek z was sabotował bal. Czy to jasne? – spojrzał na nas groźnie.
Momentalnie się wyprostowaliśmy i kiwnęliśmy twierdząco głowami. Nie wiedziałem, za kogo nas ma dowódca. Ta decyzja mogła nam się nie podobać, ale nie byliśmy zdrajcami. Wszyscy byliśmy wierni Yasenowi oraz rodzinie królewskiej. A przecież poza gwardią królewską też jest życie. Nikt z nas nie był aż tak głupi, by ryzykować sabotażem takiego ważnego wydarzenia. Gdyby książę z nas zrezygnował, zawsze moglibyśmy się zaciągnąć do wojska zawodowego lub za zarobione pieniądze otworzyć coś własnego. Mi się zawsze marzył sklep z zegarami.
– Jeżeli jest to jasne, to teraz podział obowiązków. – Spojrzał na listę, a potem przebiegł oczami po nas. – Nyx i Raten, obstawiacie główne wejście do sali balowej. – Zaczął zaznaczać pozycje na zawieszonej mapie. – Glen, ty obstawiasz tyły. Cleford, ty będziesz jak zawsze wszystko obserwował z góry. Bracia Flex i Witt, wy nie odstępujecie księcia ani na krok, rozumiecie? Ani na krok.
– Tak, generale – odpowiedzieliśmy jednym głosem.
– To dobrze, bo są jeszcze dwie kwestie, których wam nie powiedziałem. Pierwsza. – Podniósł jeden pomarszczony palec. – Spodziewamy się ataków terrorystycznych od sąsiednich królestw. Zatrzymujcie każdego, kto wyda wam się choć trochę podejrzany. Tutaj nie ukrywam, że liczymy na wasze zdolności, Raten i Glen. I po drugie – powiedział, podnosząc drugi palec. – Na bal zostały zaproszone córki królewskie ze wszystkich pobliskich królestw. Przed wami w teczkach znajdziecie informacje, którymi dysponujemy. To w szczególności dotyczy braci Flex i ciebie, Witt. – Spojrzał na nas twardo. – Każda z nich dysponuje innymi mocami i każda, będzie chciała nimi wpłynąć na decyzję księcia. Nie możecie na to pozwolić.
– Nie będzie uruchomiony Zakłócacz Mocy? – zapytał Ren Flex, młodszy z bliźniaków. Łatwo ich było rozróżnić po piegach, Hedo je miał, Ren natomiast nie.
– Nie będzie – potwierdził generał. – Taki warunek postawiły inne królestwa. – Po czym dodał, widząc nasze zaskoczone miny. – Nie martwcie się, Białe Lilie i Żółte Żonkile będą też obstawiać całe wydarzenie. Jednak powodzenie misji zależy bezpośrednio od was. Oni są tylko ewentualnym wsparciem. Pamiętajcie, Yasen nie może zostać zmanipulowany przez żadną z nich.
– Ile potencjalnych kandydatek się spodziewamy? – zapytał siedzący obok mnie Hedo, starszy z bliźniaków. Jego twarz już wróciła do normy i pojawił się na niej zdrowy rumieniec.
Na to pytanie generał energicznie podszedł do mapy i z rozmachem przewrócił kartkę.
– Na ten moment jest to pięć księżniczek, osiem hrabin, sześć córek oficerów, kilka córek doradców królewskich oraz wszystkie panny z naszej stolicy w wieku wybranym przez księcia i pochodzące z magicznych rodzin. Jak do tej pory tylko obecność księżniczek jest tajemnicą i niech tak na razie pozostanie – odchrząknął. – Wychodzi na to, że będzie około siedemdziesięciu kandydatek.
– Sporo – skwitowałem pod nosem. Liczyłem, że będzie tylko Alex i kilka innych panien z królestwa.
– W rzeczy samej, jest to spore zgromadzenie, w dodatku bez Zakłócacza będzie ciężkie w koordynacji i opanowaniu. Trzeba mieć na uwadze fakt, że raczej żadna dama nie przyjdzie sama. Będzie miała kogoś towarzyszącego z rodziny lub opiekunów. To są kwestie bezpieczeństwa panien, których nie możemy zakazać.
– To utrudnia zadanie – wtrącił się Den. – Jak mamy zadbać o to, by nikt nieproszony nie wszedł do środka? Przecież to graniczy z niemożliwością.
– Ja mam lepsze pytanie. Jak mamy zapanować nad takim tłumem? – powiedział siedzący obok niego Aro, podrzucając w ręku jeden ze swoich noży. – Przecież tyle kobiet konkurujących o jednego mężczyznę wiąże się z ryzykiem zamieszek. Dodatkowo wiadomo, że księżniczki będą chciały wygrać. A jeszcze bez tłumienia ich mocy…
Generał spojrzał na nas, po czym sięgnął do wewnętrznej kieszeni kurtki, z której wyciągnął zdobioną w konie fajkę z kości słoniowej. Usiadł okrakiem na taborecie znajdującym się pod mapą i zapalił ją ostrożnie. Zamknął oczy i przez chwilę, delektując się słodkim dymem, palił ją w zupełnej ciszy. My wpatrywaliśmy się w niego z oczekiwaniem. Wierzyliśmy, że da nam jakąś dobrą radę. Musiał nam podpowiedzieć, inaczej sam poczuje smak porażki.
– Chłopcy, nie bez powodu jesteście w oddziale Czerwonych Róż. Każdy z was posiada zdolności, które są niezbędne w ochronie księcia, jak i całego królestwa. A teraz, Aro Glen. – Wskazał na niego, a on natychmiast schował noże i się wyprostował. – Ty jesteś odpowiedzialny po stronie Czerwonych Róż za powodzenie misji. Za… – Spojrzał na zegarek. – Trzy godziny mamy wszyscy wspólne ćwiczenia z Białymi Liliami i Żółtymi Żonkilami. Do ich rozpoczęcia na moim biurku ma znaleźć się przygotowany przez was wstępny plan. Nie musi być szczegółowy, ale muszę wiedzieć, jak widzicie przebieg tego balu. Po mojej aprobacie będziecie mieć jeszcze chwilę na jego dopracowanie. A teraz już idźcie, bo czas wam ucieka.
– No i świetnie – powiedział Aro, opadając na jedną z kanap w naszym salonie. – Ktoś ma jakiś pomysł?
– Nie mów, że przerasta cię grupa rozemocjonowanych kobiet. – Szturchnął go ramieniem roześmiany Hedo.
– Grupa magicznych rozemocjonowanych kobiet? Oczywiście, stary, że tak!
– Tylko spokojnie – powiedział Den, stając przy naszej tablicy. – Ogarniemy to tak, jak zawsze to robimy. To po prostu kolejna misja, jakich mieliśmy wiele. Nigdy nie zawiedliśmy i nie zawiedziemy.
– Ale tam nigdy nie było tylu bab! – skarżył się Aro.
Nie ukrywam, że przestałem ich w tym momencie słuchać. Podszedłem do swojego sfatygowanego biurka, rozsiadłem się wygodnie na moim beżowym fotelu i otworzyłem teczkę od generała. Zgodnie z tym, co powiedział, w środku znajdowały się akta pięciu księżniczek. Każdy dokument zawierał wyraźny portret kandydatki, krótką metrykę i powiązania rodowe oraz to, co mnie najbardziej interesowało – dokładny opis jej mocy. Ze stanu całkowitego skupienia wyrwał mnie gwałtowny dźwięk tłuczonego szkła. Podniosłem głowę i spojrzałem na chłopaków.
– Ren, co ty robisz? – zapytałem, odruchowo ściskając nasadę nosa. – Tylko mi nie mów…
– No i po co się denerwujesz? – powiedział, podnosząc ręce. – I tak było niedobre.
– Hedo, czy możesz, proszę, wytłumaczyć swojemu bratu, że w pracy się nie pije alkoholu? Za chwilę mamy ćwiczenia!
– Ren! – warknął Hedo, patrząc złowrogo na swojego brata. – Siadaj tu na dupie i pomóż z planem. A propos planu, ty, Erdan, też byś nam pomógł, a nie się obijasz.
– Właśnie to robię – powiedziałem, podchodząc do nich i rzucając teczkę na stół kawowy. – Przeczytałem akta księżniczek.
– Coś ciekawego? – zapytał Aro z błyskiem w oczach.
Usiadłem na jednym z wolnych drewnianych krzeseł, oparłem się i przeczesałem ręką włosy. Wszyscy w milczeniu mi się przyglądali.
– Księżniczki mogą stanowić pewne wyzwanie – przyznałem. – Zgodnie z opisem każda z nich ma paskudny charakter, a do tego wszystkie się nienawidzą. Więc nie tylko będą chciały przekonać księcia do siebie, ale podejrzewam, że dodatkowo będą chciały zaszkodzić sobie nawzajem.
– Typowe kobiety – skomentował Aro, dłubiąc nożem w swoich zębach.
– A co z ich magią? – zapytał Den, stojąc dalej przy częściowo już zapisanej tablicy.
– Ogień – zacząłem wymieniać na palcach. – który nam nie zagraża, księcia raczej nie spali. Gorzej z konkurentkami, ale to nie nasz kluczowy cel. Druga jest zmiennokształtna, więc też raczej niegroźna. Chyba że zamieni się w coś monstrualnego, ale w notatkach pisali, że zmienia się raczej w coś z kotowatych. Z kolejną jest już gorzej, bo specjalizuje się w iluzji, brakowało dokładnego opisu, co jest zastanawiające. Czwarta ma syreni głos. Za nic nie możemy jej pozwolić śpiewać, ba, nawet nucić czegokolwiek.
– A ostatnia? – Den przestał pisać i odwrócił się do mnie.
– Piąta jest telepatką. Coś czuję, że ona będzie najgorsza.
Ciszę, która zapadła po moich słowach, przerwał głośny dźwięk dzwonka obwieszczający przybywającą wiadomość. Najbliżej pajęczej sieci był Vero, który wstał i podniósł szklaną pokrywę, wyjmując z niej zawinięty kawałek papieru.
– Erdan, idziesz podmienić Lyxa.
– Szczęściarz! Ominą cię ćwiczenia! – jęknął Ren, otwierając już kolejną butelkę wina.
– No co ty! Będę później musiał je odbyć z jedną Lilią i jednym Żonkilem. Znając życie, dadzą mi niezły wycisk. Chcesz się zamienić?
Młodszy z bliźniaków tylko nabrał powietrza w usta i odwrócił wzrok z korkiem od wina w ręce.
– Gdzie są teraz?
– W bibliotece.
– Świetnie, poproszę Lyxa, by zabrał ze sobą indeks magicznych zdolności mieszkańców królestwa. Masz listę zaproszonych kobiet?
– Mam – odparł Aro, pokazując zapieczętowany zwój.
– To jest dobry pomysł – potwierdził Den, uśmiechając się ciepło. – Zdolności zwykłych obywateli tam są świetnie rozpisane. Szkoda tylko, że nie ma tam nic o zdolnościach Żonkili czy Lilii.
– A co, ciekawi cię to? – zapytał Aro. – Naszych też tam nie ma i bardzo dobrze. Świetne jest to, że nas stamtąd wykreślają, jak zaczynamy pracować bezpośrednio dla rodziny królewskiej.
– Napisali, ile trwa moja zmiana? – wtrąciłem się.
– Nie.
– Dacie radę sami z planem?
– Nie jesteś niezastąpiony, Witt. – Szturchnął mnie ze śmiechem Den.
– Dokładnie. – Uśmiechnął się Ren, siadając obok brata i z rozmachem zakładając nogę na nogę.
Wstałem, strzepnąłem z siebie niewidzialne okruszki i skierowałem się do wyjścia. Nasz budynek znajdował się na terenie pałacu, koło stajni dla królewskich koni. Był to dwupiętrowy ceglany budynek, idealny dla siódemki mężczyzn, a w dodatku zawsze w razie nagłej potrzeby byliśmy pod ręką. Mogliśmy tam być sobą i wszystko sobie zaplanować oraz po ludzku się zrelaksować. Co prawda Lilie i Żonkile miały bardziej prestiżową lokalizację i budynek, ale my nie narzekaliśmy. Naprawdę nam się dobrze wspólnie mieszkało.
Biblioteka znajdowała się na pierwszym piętrze pałacu królewskiego. Aby do niej dotrzeć, musiałem ponownie przejść przez kolorowy ogród, pachnący tak intensywnie, że momentalnie zaczęło mi się kręcić w głowie. Taki urok późnej wiosny. Następnie wszedłem po białych schodach na balkon i skierowałem się w stronę otwartych szklanych drzwi do pałacu. Wypełnione one były kolorowymi witrażami przedstawiającymi różnokolorowe kwiaty. Przez chwilę zapatrzyłem się na grę kolorów odbijanych przez te szkiełka.
Ogród był zachwycający ze swoimi geometrycznymi rabatkami i pięknie przyciętymi krzewami. Nie umywał się on jednak do piękna wnętrza pałacu. Mimo że bywałem tam bardzo często, jego widok zawsze zapierał mi dech w piersiach. Kamienne posadzki ułożone w misterne wzory przypominające różne egzotyczne kwiaty lśniły w ciepłych odcieniach lamp. Kremowe ściany zdobiły obrazy w złotych ramach, a na eleganckich zdobionych schodach wyłożono czerwony miękki dywan. Wszędzie unosił się zapach ochronnych kadzideł, który kręcił mnie w nosie. Był on jednak mniej duszący niż zapach kwiatów w ogrodzie.
Po całym pałacu krzątały się służące w lekkich zwiewnych niebieskich sukienkach i białych czepkach na głowach. Kiedy koło nich przechodziłem, to każda uśmiechała się do mnie uwodzicielsko, dodatkowo chichocząc pod nosem. Mnie momentalnie oblał zimny pot wstydu. Muszę przyznać, że były młode i wyjątkowo piękne. Wiedziałem jednak, że widzą we mnie tylko mój czerwony mundur. Dla mnie osobiście, mimo swojej urody, były tylko współpracownicami. Nie mogłem sobie wyobrazić przyszłości z którąkolwiek z nich. Dla nich natomiast relacja ze mną, jako gwardzistą, byłaby spełnieniem marzeń i awansem społecznym.
Ja natomiast miałem dobro królestwa jako swój główny cel i zdarzało mi się wykorzystywać ich łatwowierność, z czego nie byłem dumny. Służba zawsze wiedziała najwięcej, a młode kobiety najchętniej się zwierzały, jeżeli dało im się nadzieję. Nadzieję na lepszą przyszłość oraz możliwość zaimponowania koleżankom. Zawsze później dręczyły mnie wyrzuty sumienia, przez które nie mogłem spać. Westchnąłem i automatycznie skierowałem się do najbliższych drewnianych dwuskrzydłowych drzwi na prawo i otworzyłem je z impetem. Lyx czekał na mnie tuż za nimi oparty o jeden z regałów.
– Uważaj, nie jest w dobrym humorze – powiedział, podając mi dłoń.
– Dzięki za ostrzeżenie. A! Weź ze sobą indeks magicznych zdolności poddanych. Musimy za chwilę przedstawić wstępny plan, a bez tego może być ciężko.
– Jaki plan?
– Chłopaki ci wszystko opowiedzą. Ale najbliższe dni zapowiadają się ciekawie.
Mężczyzna bez słowa kiwnął głową i wraz z woluminem zniknął za masywnymi drzwiami.
Księcia znalazłem dobre kilka minut później, siedzącego przy ozdobnym biurku na samym końcu biblioteki. Siedział zaczytany w jednej z ksiąg, z lewą ręką wplecioną we włosy, a słońce z okna nad nim podkreślało ich kasztanowy odcień. Prawą ręką notował coś w pożółkłym notatniku. Wziąłem kilka głębokich oddechów i pewnym krokiem ruszyłem w jego stronę. Już z daleka mogłem zauważyć, jak jego usta są wykręcone w grymasie.
– Coś długo ci zajęło odnalezienie mnie, Erdan – skwitował ostro, nie podnosząc oczu znad książki.
– Wybacz, książę – odpowiedziałem, prostując się.
– Erdan Witt, ile razy mam powtarzać, byś mówił mi po imieniu, gdy jesteśmy sami? Tutaj z wyjątkiem nas i tych starych ksiąg nikogo nie ma.
Powiedziawszy to, podniósł na mnie swoje szare jak popiół oczy i przyglądał mi się drapieżnie. Poczułem się niekomfortowo, mimo to odważyłem się spojrzeć w jego przystojną twarz. Musiałem przyznać, że nie wyglądał na swoje dwadzieścia siedem lat. Jakbym miał obstawiać, dałbym mu góra jakieś dwadzieścia pięć. Książę tak jak zawsze swoją owalną twarz ogolił na zero, eksponując w ten sposób swój królewski nos. Przełknąłem głośno ślinę.
– Nie musisz powtarzać, Yasen – powiedziałem cicho, nie odwracając wzroku.
– Nie muszę? – powiedział, udając zdziwienie. – A może mam cię skazać na kilka porządnych batów, by zapadło ci to w pamięć? – Gdy zobaczył moją minę, ze śmiechem dodał. – Przecież żartuję, głuptasie!
Nie ukrywam, że odetchnąłem z ulgą. Mimo że znałem go dobrze i byliśmy przyjaciółmi, to on też był moim księciem. Mógł mnie ukarać za cokolwiek tylko by chciał, a ja nie mógłbym się przeciwstawić. Mężczyzna, widząc moją zmieszaną minę, zaniósł się srebrzystym śmiechem i odchylił się na krześle, patrząc w zdobiony freskami sufit.
– Słyszałeś o tej całej hecy? Raten nic nie wiedział.
– Powiedzieli nam dopiero dziś na odprawie – powiedziałem, przysiadając na skraju biurka.
– Nieźle sobie to wymyślili, co? – zaśmiał się gorzko, rzucając mi jabłko. – Rodzice naprawdę wierzą, że znajdę tam żonę. Nalegają, bym skupił się w szczególności na księżniczkach.
– Zjednoczenie królestw? – zapytałem pomiędzy kęsami.
– Też tak w pierwszej chwili pomyślałem – powiedział, opadając na krzesło tuż przede mną. – Ale to stworzyłoby tylko niepotrzebne problemy. Reszta królestw by się nie zgodziła. No chyba że założę harem z księżniczek.
– Nie da rady. One się nienawidzą.
– To był żart, Erdan. – Uderzył mnie zadziornie w udo. – Coś więcej o nich wiesz?
– Czytałem ich akta.
– Coś ciekawego?
– Zwykłe księżniczki: ładne, wykształcone i młode. Ich magia może być kiedyś przydatna. Zakłócacz Mocy będzie wyłączony, więc pewnie każda będzie chciała coś zaprezentować. Na pierwszy rzut oka najbardziej martwi mnie Vella, jest telepatką.
– Jak to Zakłócacz będzie wyłączony? – zapytał wyraźnie zdziwiony.
– Nie powiedzieli ci? Takie są warunki sąsiadujących królestw.
– Hmm, czyli zobaczę twoje lisie uszka? – zapytał, puszczając mi oczko. – Dawno mi się w tej formie nie pokazywałeś. Lubię ją. Jak myślisz, co oni kombinują?
– Twoi rodzice? – zapytałem, próbując uciszyć galopujące serce.
– Nie dziwi cię, że tak nagle organizują taki bal? Dodatkowo wyłączają Zakłócacz. Coś mi tu śmierdzi.
– Yasen, nie myślałem o tym. Ja tylko wykonuję rozkazy i pilnuję, abyś był bezpieczny. Nie mam w zwyczaju podważać rozkazów czy zastanawiać się nad ich sensem.
– Jak zawsze nie ma z tobą żadnej zabawy – powiedział obrażony i wstał.
Ruszył w stronę wschodnich drzwi, a ja poszedłem tuż za nim, wyrzucając po drodze ogryzek. Muszę przyznać, że na stojąco książę wyglądał jeszcze lepiej. Byliśmy co prawda podobnego wzrostu, ale on był szczuplejszy ode mnie i dużo lepiej się poruszał. Mnie całą grację zabierała duża ilość mięśni oraz wojskowe wyszkolenie, które przeszedłem. Codzienne ćwiczenia też tylko wzmacniały moją sylwetkę. Jedynie gdy pozwalałem mojej lisiej stronie częściowo wyjść na wierzch, moje ruchy nabierały trochę zauważalnej gracji. Pewnie to przez ten ogon, dzięki któremu łatwiej łapałem balans.
Patrzyłem na jego plecy i czułem, jak moje myśli błądzą w obszarach, o których nie powinienem teraz myśleć. O których nigdy nie powinienem myśleć. Wiedziałem, że kobieta, którą wybierze, będzie szczęściarą. W głębi serca już jej zazdrościłem i nie wiedziałem, jak zareaguję na ich wspólny widok. Nadal nie rozumiałem, dlaczego tak na niego reagowałem. Był przecież moim przyjacielem i księciem. Bliską mi osobą, z którą mogłem o wszystkim porozmawiać. Dlaczego więc moje serce przy nim tak szalało? Jednego jednak byłem pewny: na pewno będę go zawsze wspierał.
Bez słowa szliśmy po królewskich korytarzach i widziałem, jak emocje w nim buzują. Szedł szybko i energicznie. Włosy z każdym krokiem lekko podskakiwały na jego głowie. Mijaliśmy obrazy poprzednich władców oraz widoki malowane przez samą królową. Wszędzie unosił się słodki zapach róż, a za oknem słońce wszystko oświetlało popołudniowym blaskiem. Odbijało się ono przepięknie w jego czerwonym kolczyku zawieszonym w prawym uchu. Nagle mnie tknęło, gdzie idziemy, i momentalnie poprawiłem kołnierzyk. Nie zdążyłem nic powiedzieć, gdy Yasen otworzył z impetem drzwi do sali bankietowej.
Aż zakwitnie księżyc
Copyright © Joanna Kurek
Copyright © Wydawnictwo Inanna
Copyright © MORGANA Katarzyna Wolszczak
Wszelkie prawa zastrzeżone. All rights reserved.
Wydanie pierwsze, Bydgoszcz 2026 r.
ebook ISBN 978-83-7995-569-5
Redaktor prowadzący: Marcin A. Dobkowski
Redakcja: Grażyna Wesołowska | proAutor.pl
Korekta: Agata Nowak | proAutor.pl
Projekt i adiustacja autorska wydania: Marcin A. Dobkowski
Projekt okładki: Ewelina Nawara | proAutor.pl
Skład i typografia: Bookiatryk.pl
Przygotowanie ebooka: Bookiatryk.pl
Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy.
MORGANA Katarzyna Wolszczak
ul. Kormoranów 126/31
85-432 Bydgoszcz
www.inanna.pl
Książkę i ebook najtaniej kupisz w MadBooks.pl
📖 Wersja demonstracyjna
To jest wersja demonstracyjna zawierająca 10% treści książki.
Aby przeczytać pełną treść, skorzystaj z pełnej wersji EPUB.
Konwersja i przygotowanie ebooka Bookiatryk.pl
