Żywiołak. Tajemnica Miecza Wiatru ebook

Książkę dedykuję wszystkim dzieciom.

Tym małym i dużym.

A w szczególności – swoim.

Prolog

1000 rok n.e.

Gniewko poślinił dwa palce i podniósł je nad głowę. Delikatnie wiało z południa.

Ustawił się tak, by poczuć wiatr na twarzy i zastygł. Czekał na sygnał. Ptaki śpiewały w gałęziach drzew, a liście miarowo szumiały, sprawiając, że czuł się jak u siebie. W swoim lesie, w którym rządził z braćmi.

Czterech ich było. Sieroty pozostawione przez rodziców na zatracenie. Gniewko najstarszy, potem Lesio, Bienio i Janko. Ale nie dali się! Walczyli – najpierw ze sobą o kawałek koca i miskę zupy, a teraz już tylko z innymi. Łupili lekkomyślnych kupców, polowali na zwierzynę, uciekali przed bandami. I tak już od lat. Byli zgrani, silni i doświadczeni.

Gniewko siedział nieruchomo na gałęzi drzewa. Miał czas, a las nie wybaczał niecierpliwym.

I w końcu się doczekał. Sroka. Nawet nie drgnął, gdy w końcu ją usłyszał. Policzył do pięciu i zaskrzeczał jak sroka.

To był ich sygnał. Tylko on i jego bracia umieli tak udawać melodię lasu. A ptaki nosiły im wieści. Ostrzegały, gdy obcy podjeżdżali pod ich osadę, gdy sarny podchodziły w zasięg strzału, czy kiedy kradli na ulicach. To właśnie ten skrzeczący dźwięk nieraz uratował ich od ciosu, głodu i przegranej. Zwykła sroka, na którą nikt nigdy nie zwraca uwagi. Dla Gniewomira i trójki jego braci miała szczególne znaczenie.

I znowu to usłyszał. Tym razem krócej. Przelotny skrzek powtórzony trzykrotnie. Obcy byli coraz bliżej.

Gniewomir podniósł łuk i poprawił kołczan przy pasie. Pogłaskał gładką strzałę i umieścił ją na wysokości oczu. Choć wiedział, że jest doskonała, raz jeszcze sprawdził lotki. Przyłożył ją do cięciwy, lecz jeszcze nie napinał łuku. Był gotów, ale czekał, aż sroka znów zaskrzeczy.

*

Koła leniwie toczyły się polną drogą równomiernym usypiającym stukotem. Obok pojazdu jechało kilku zbrojnych, nerwowo lustrując otoczenie. Wieźli roczne podatki zbierane przez szlachetnie urodzonego kuzyna księcia, zwanego Chościskiem, który stanowczo odmawiał wychodzenia z wozu.

„I dobrze” – pomyślał Meszko, dowódca straży.

Gdy tylko zobaczył kuzyna księcia, od razu wiedział, że będą z nim problemy. Ledwo mu się wąs sypnął na twarzy, a już gadał tak, jakby niejedną wojnę wygrał. Szczeniak nie miał nawet czternastu lat, bitwy żadnej nie stoczył, a rządził jak sam król na zamku. Na szczęście nie wyściubiał nosa z wozu, więc Meszko nie musiał słuchać jego wiecznego marudzenia i utyskiwania na warunki podróży. I mieć baczenia, by nie postradał życia. Bo tu, w lesie, mogło zdarzyć się wszystko.

Meszko czule pogłaskał broń przy pasie – najwierniejszego towarzysza. Był dumny z tego, co osiągnął, podobnie jak był dumny ze swojej drużyny. Rynsztunek zbrojnych prezentował się wspaniale: tarcze na plecach lśniły, włócznie i łuki wzorowo przytroczono do siodeł, a miecze wykuli najlepsi miecznicy. Co prawda wydał na nie fortunę, ale nigdy nie żałował decyzji. Doskonale wyważone i ostrzone na każdym postoju sprawiły, że przewaga zawsze była po stronie jego drużyny. A tego przecenić się nie dało.

Meszko czuł w kościach, że pora na przerwę. Nawet ptaki zachęcały do odpoczynku w podróży. Odkąd wjechali na leśny dukt, wszędzie dookoła słyszał sroki. Meszko chronił karawany od lat i dobrze wiedział, że jeśli niespłoszone ptaki kręcą się w gałęziach drzew, to może trochę odpuścić i dać koniom odpocząć. Zaczął rozglądać się za polaną i chwilę później wypatrzył jedną, zaraz przy trakcie. Skrócił wodze i podniósł rękę. Jego drużyna natychmiast usłuchała, po czym rozjechała się na boki w szyku obronnym. Z wozu dało się słyszeć jęczenie, wywołane ostrym hamowaniem.

– Co to ma znaczyć? – W okienku pojawiła się twarz młodzieńca, wykrzywiona w grymasie niezadowolenia. – Za co wam płacę? Za przestoje w drodze czy za jak najszybszy transport do osady?

– Panie, konie potrzebują odpocząć. – Meszko odwrócił się i podjechał bliżej powozu. – Za chwilę wjedziemy do puszczy i chcę przebyć ją bez mitrężenia. Ale żeby tak się stało, trzeba nam wierzchowce napoić i nakarmić. To jak będzie, panie? Szybki popas i wieczorem uczta w osadzie, czy jedziem dalej, a noc spędzimy w środku lasu z wilkami i zbójami?

– No dobrze – odburknął Chościsko i po chwili zaczął gramolić się z wozu. – Zezwalam. Byle nie długo.

– Nie długo. Ile trzeba. – Meszko zakręcił dłonią w powietrzu.

Jego drużynie nie trzeba było dwa razy powtarzać. Od razu zaczęli luzować siodła i rozpalać ognisko, by przygotować strawę z pieczonych zajęcy, złapanych wcześniej na łąkach.

Meszko lubił te chwile z dala od pańskich bitew i sąsiedzkich niepokojów. W lesie, z własną drużyną, ciepłym mięsem i misją do wykonania.

„Zapowiada się dobry dzień – zadumał się. – Tłuściutki zając nam się trafił”.

W końcu wstał, by dorzucić nieco drew do ognia. Z rozkoszą wdychał rozchodzący się po polanie aromat pieczeni.

Strzała załopotała w powietrzu i trafiła Meszka prosto w klatkę piersiową. I choć dowódca posiadał najlepszy miecz, włócznię i błyszczącą tarczę, wciąż nie umiał zatrzymać pocisku wypuszczonego tak celnie i tak niespodziewanie. Nikt by nie umiał.

„To było dobre życie” – pomyślał dowódca straży. Pod powiekami zobaczył swoją żonę, ukochane dzieciaki i wierne psy czekające na niego przed domem. „Dobre życie” – powtórzył i upadł. Resztką sił uniósł powieki tylko po to, by zobaczyć, jak z lasu wyskakują z okrzykiem zbóje.

*

Chmury zrobiły się popielate, a w oddali niosły się pomruki burzy. Gniewko rozbił obóz tam, gdzie jeszcze niedawno odbyła się potyczka, bo ciężko to nazwać bitwą. Drużyna zbrojnych walczyła dzielnie, ale pozbawiona dowódcy szybko oddała pole. I teraz czwórka braci, korzystając z ogniska i nabitych na patyki zajęcy, cieszyła się łupami. A było na czym oko zawiesić. Tyle bogactwa nigdy nie widzieli! Cała skrzynia wypełniona była futrami, workami soli, garncami miodu, bryłami żelaza, ozdobnymi kielichami i łańcuchami.

Ale najbardziej cieszył ich zdobyczny oręż. W końcu pieniądze prędzej czy później się rozejdą, a broń posłuży przez długie lata, a w szczególności miecze, które niewątpliwie wykuł jakiś nielichy mistrz. Były piękne, ostre i doskonale wyważone. A co najważniejsze: świetnie leżały w dłoniach. Każdy z nich przypiął sobie po sztuce do pasa i teraz – przebrani w kolorowe szaty, z łańcuchami na szyjach – tańczyli i śmiali się zadowoleni.

Ten wieczór zapowiadałby się naprawdę wspaniale, gdyby nie dwie okoliczności. Nadchodząca burza i biadolący wśród pojmanych związany szlachcic.

– No i co z nim zrobim? – zapytał Bienio, obgryzając nogę zająca. – Ja tam myślim, że to jakiś ważny jegomość. Kłopoty tylko dla nas.

– Na jeńca go weźmy – zaproponował Lech. – Widać, że bogato odziany. Musi być sporo wart.

– Głupiś – powiedział Gniewko. – Jak tylko się pojawim na wymianę, łby nam utną i na pal nasadzą.

– Nie nasadzą, nie nasadzą. Już moja w tym głowa, że nie nasadzą – jęknął Chościsko. – Jam kuzyn księcia pana. Warty jestem sporo grosza. Opłaci się wam, szlachetni panowie. Opłaci jak nigdy. Tylko krzywdy nie róbcie, za okup pójdę, za duży okup.

– Już się opłaciło – zaśmiał się Gniewko, wkładając palce prosto do garnca z miodem. – A z nas żadni szlachetni panowie. Tu masz pecha, tłuściochu.

– Po gardle z nim i do rzeki – zaproponował Janko. – To moja rada. Po co nam ciężar? Czwórka to dobra drużyna i już. Koń ma cztery nogi, wóz cztery koła, a drużyna czterech ludzi.

– Młodyś ty i głupi. Nie godzi się bezbronnego – powiedział Lech i podszedł do Chościska z kubkiem wody. – W bitce to co innego. Ale tak przy drzewie… Masz. – Wcisnął jeńcowi naczynie i poluzował rzemień. – Tylko zamknij mordę, bo głowa boli od tego jęczenia.

– Dzięki ci, wielki panie. – Chościsko zaczął łapczywie pić. – Dobry z ciebie człowiek.

– Nie znasz mnie. Pij i zamknij jadaczkę, bo do rana nie dożyjesz – rzekł Lech, po czym rozejrzał się po okolicy.

Coś się zmieniało. Konie, do tej pory spokojne, zaczęły nerwowo uderzać kopytami o ziemię, a i ptaki jakoś ucichły.

– Burza idzie. I to potężna. Trzeba działać, bracia.

– Prawdę mówisz – ozwał się Gniewko. – Kończmy ucztę i pakujmy się do wozu. Rano zastanowimy się, co z tym tutaj – dodał, i podszedł do Chościska. Uklęknął przy ciężko oddychającym jeńcu. – Tyś kuzyn jaśnie pana, powiadasz?

– Tak, panie. Ja za życie oddam, co mam. Dom, szaty, bydło, konie. Oddam wszystko – jąkał się Chościsko. – A książę pan zapłaci za mnie górę złota.

– To masz pecha. – Gniewko uśmiechnął się złośliwie pod nosem. – Książę wystawił za nami polowanie. I zaprzysiągł, że nas ogniem przypali, jak złapie. Za dużo mu jeleni tniemy i kupców grabimy po duktach.

– Już ja się postaram, żeby kuzyn odwołał polowanie. Dam głowę, że się zgodzi.

– Głowę dasz, powiadasz? A to dobre. Słyszeliście? Głowę chce oddać. I to sam z siebie!

– Nie, to nie tak, że chcę głowę położyć. To nie tak… – jąkał się Chościsko. – Jam nie chciał… Tak się tylko mówi…

Gniewko strzelił młodego panicza prosto w pysk.

– Zamknij się już, bo rzygać się chce od tego biadolenia!

Rozejrzał się, wciągnął powietrze i odwrócił się do trójki braci.

– Sprawdźcie liny u jeńców, zwiążcie konie i zgaście ogień – rozkazał. – Idzie chmura, jakiej dawno nie było. Nie ma co moknąć i sił tracić. Pakujemy się do wozu, a rano podejmiemy decyzję co dalej.

– A jak wilki podejdą i podgryzą jeńców nocą? – zapytał Janko.

– Problem sam się rozwiąże – parsknął Bienio i zaczął uwijać się przy koniach.

Chwilę później spadła na nich ściana rzęsistego deszczu, a powietrze drżało od groźnych pomruków. Lech spojrzał na niebo i ponownie przeszedł go dziwny dreszcz.

„To nie będzie zwykła burza” – pomyślał i pobiegł w stronę wozu.

Miał rację. W lesie rozpętało się piekło.

*

Lech nie mógł spać. Niespokojnie kręcił się w wozie, ściśnięty przez pierdzących przez sen braci, i słuchał odgłosów lasu. Ale to nie deszcz walący w drewniany dach nie pozwalał mu odpocząć. Myślał o ludziach, którzy związani przy drzewie musieli przeżywać najgorszą noc w swoim życiu. Po chwili wstał i wyszedł przed wóz.

Jeńcy byli w opłakanym stanie. Skóry z ich kapot kompletnie przemokły, a oni siedzieli obok siebie, zbici w ciasną grupę, żeby łapać choć odrobinę szybko uciekającego ciepła. Tłusty kuzyn księcia leżał przy drzewie i gdyby nie to, że lekko pojękiwał, sprawiałby wrażenie trupa. Lech wyciągnął sztylet i podszedł do Chościska. Już miał przeciąć więzy krępujące mu nadgarstki i stopy, gdy poczuł na ramieniu czyjąś dłoń.

– Co robisz, bracie? – zapytał Gniewomir.

– Przecież widzisz – powiedział Lech. – Oni tu umierają z zimna. Jestem zbójcą, ale nie potworem.

– Masz rację – powiedział Gniewko po chwili ciszy. – Nie tak się powinno traktować jeńców. Tnij. Do rana mogą nie wytrwać.

Lech uwolnił wojów i zaczął ich cucić.

– Wstawać i chodu stąd, jeśli chcecie żyć. Pókim dobry. Ta burza szybko się nie skończy. A jak was tu, psubraty, zobaczę w okolicy, to zęby powybijam i nogi poobcinam.

– I weźcie tego grubasa ze sobą! – krzyknął Gniewko. – I powiedzcie księciu panu, że my z godnością jeńców traktujemy.

– Hej, księciunio! Pobudka! – Lech zaczął budzić otępiałego Chościsko. – Wolnyś. I pamiętaj, kto cię wypuścił. Bracia Puchała. A teraz bierz nogi za pas i zważ na to, co żeś poprzysiągł. Że polowanie książę pan odpuści. Te twoje konie i krowy nam do niczego niepotrzebne. Wstawaj i rusz ten tłusty zadek.

– Przekażcie księciu pozdrowienia i uszanowania! – krzyknął ze śmiechem Gniewko. – Od braci Puchała. Zapamiętajcie sobie. Z dala od nas, bo pokażemy, że my to wataha, która nie boi się kąsać. Won stąd!

Zbrojnym nie trzeba było tego powtarzać. Powoli, ale kupą, ruszyli traktem w las. Chwilę później w obozowisku nie było już nikogo poza braćmi.

– Lepiej ci? – zapytał Gniewko.

– Lepiej.

– To chodź w końcu spać. Jutro trzeba będzie mieć siłę, żeby te wszystkie skarby roztrwonić bez żalu.

Gniewko obrócił się w stronę wozu, a niebo jakby zadrżało. Potem wszystko na sekundę ucichło i tak błysnęło, że bracia padli na kolana. Z nieba leciała na nich kula ognia, paląc i niszcząc wszystko dookoła niczym demon ziejący gorącem i obietnicą śmierci. Drzewa płonęły, a kula mknęła coraz szybciej i szybciej, aż w końcu zniknęła za horyzontem.

Nagle ziemią wstrząsnął wybuch.

Z wozu wyskoczyli Bienio i Janko. Na widok braci ich miecze zagwizdały niespokojną melodię. Jednak nikt ich nie atakował. Las był pusty, a drzewa powoli dogasały w strugach deszczu. Tylko w oddali płonęła łuna – w miejscu, w którym spadła kula ognia.

– Co to było? – zapytał Bienio, wpatrując się niespokojnie w jasną poświatę nad lasem.

– Piorun. – Ogłuszony Lech próbował wyjaśnić sytuację. – Piorun walnął i wyrzucił w niebo kamień. Prosto na nas.

– To nie był kamień, tylko potwór – powiedział Gniewomir, wycierając krew z przegryzionej wargi.

– Gdzie są jeńcy? Uciekli? – Janko, przyklejony plecami do brata, pomagał wstać Lechowi i Gniewomirowi.

– Nie. Wypuściliśmy ich.

– Co? Czemu?

– Długo tłumaczyć. Ale ten kamień… on chciał nas zabić – powiedział Lech. – Leciał jak ptak, tylko bez skrzydeł. To jakieś czary są.

– Jeszcze raz mówię – odezwał się Gniewko. – To nie był kamień, tylko potwór.

– Jaki potwór? – dopytywał się Bienio. – Smok? Przecież smoków nie ma. To bajki!

– Nie wiem jaki… Wielki! – odparł Gniewko. – Smok, demon, nie wiem. Ognisty potwór, który przeleciał nad nami i wylądował w lesie. Tam, widzicie? Tam, gdzie jest jasno.

– To nie był potwór. To był kamień – upierał się Lech. – Płonący kamień.

– Co ty gadasz? Jak kamień może się palić? Kamienie się nie palą. – Janko z niedowierzaniem rozglądał się po spalonych końcówkach drzew.

– I nie latają – dodał Bienio.

– Przecież wiem – zaperzył się Lech. – Dlatego mówię, że to jakieś czary muszą być.

– Uspokój się, Lechu. Pytanie, co teraz robimy?

– Jak to, co robimy? Jedziemy tam – powiedział Janko. – Nigdy nie widziałem potwora.

– To nie był potwór, już mówiłem. – Lech zaczął wdrapywać się na wóz. – A ogień może nas przypalić, choć łuna już przygasa. Chyba deszcz zrobił swoje. Gniewko? Co myślisz?

– Co ja myślę? – Najstarszy z braci wyciągnął miecz z ozdobnej pochwy. – Myślę, że pora sprawdzić te cudeńka w akcji. Siodłać konie.

Po godzinnej przeprawie przez dzikie ostępy bracia w końcu zwolnili. Z każdą chwilą było coraz jaśniej i goręcej.

– Konie się płoszą – powiedział Gniewko, zeskakując z siodła. – Dalej pójdziemy piechotą, na razie mieczy nie wyciągajcie. W tych krzakach nadziać się będzie łatwo. Ale bądźcie w pogotowiu. Tam może być smok albo coś gorszego.

– Wiem, co widziałem – powiedział z uporem Lech. – To był kamień. A smoki to bajki.

– Nie wadźmy się teraz – uciął krótko Gniewko. – Czujnie do przodu. Ja prowadzę.

Bracia przywiązali konie do drzew i ustawili się w szyku, który znali od lat: Bienio i Janko po bokach, a Lech osłaniał tyły. W tym schemacie chodzili do bitki i wiedzieli, że każdy uważa na siebie i partnera. Jednak tym razem było inaczej. No bo jak walczyć ze smokiem? Albo gorzej: jak walczyć z płonącym kamieniem?

Szli powoli, wyglądając zagrożenia. Powietrze zrobiło się dużo cieplejsze, a widoczność ograniczały opary, powstałe z gaszonego deszczem pożaru. Wreszcie las się przerzedził, a bracia zobaczyli przed sobą olbrzymią wyrwę w drzewach, która prowadziła prosto w stronę wzgórza, gdzie leżał wielki kamień.

Już nie płonął, ale ciągle był rozgrzany. Jego strukturę wypełniały tlące się wypustki i licznie pulsujące energią żyłki.

– Mówiłem, że to był kamień, a nie żaden demon – powiedział cicho Lech.

– Wygląda jak żywy – powiedział zapatrzony w światło Janko.

– Jak kamień może być żywy, durniu? – skomentował Bienio.

– Sam jesteś dureń. Może gwiazdy na niebie są żywe? Co? Przecież mrugają. To może żywe.

– Ano może. – Bienio powoli wyciągnął miecz. – Lepiej się jednak pilnować. A jak to nie kamień?

Reszta braci poszła za jego przykładem. Dobyli broni i stanęli dookoła, oświetleni blaskiem pulsującej światłem skały.

– Gorący – mruknął Lech, próbując podejść bliżej. – Patrzcie, jak paruje.

– Uderz go – powiedział Janko. – Z miecza go pociągnij.

– Kamień mam prać? Głupiś.

– Walnij go! Co ci szkodzi? Jak żeś pewien, że to kamień, to nic ci się nie stanie. Czy strach cię obleciał?

– Zejdź mi z drogi, młody – powiedział Lech. – Odsuńcie się. I przygotujcie.

Gniewko, Bienio i Janko rozeszli się na boki z wyciągniętymi mieczami i kiwnęli głowami. Byli gotowi.

– No dobra – powiedział Lech i wziął zamach. – To walę.

Westchnął i z impetem uderzył w skałę. I nagle, w jednej chwili, wszystko się zmieniło.

Kamień niespodziewanie przestał migotać, a miecz utknął w nim i ani drgnął, mimo wysiłków i przekleństw. Lech krzyknął z bólu. Coś szarpnęło jego ciałem, a potem zalała go fala gorąca. Poczuł, że wszystko dookoła wiruje. Zaczął krzyczeć. Robił, co mógł, żeby wypuścić miecz z dłoni, ale klinga jakby się przykleiła. A żeby tego było mało – nagle kamień drgnął, zawibrował i wybuchnął żółtym światłem, wypełniając broń, a potem całego Lecha.

Bracia zaatakowali jednocześnie. Ich własne ostrza także utkwiły w skale i nie chciały ustąpić nawet odrobinę.

Naraz w trójkę braci uderzyła fala gorąca, bólu i niemocy. I tak w środku nocy, na rozświetlonej płonącymi krzakami polanie, czwórka zbójów stała przyklejona do mieczy, całkowicie utraciwszy kontrolę nad własnymi ciałami. A z kamienia, który spadł z nieba, rozległo się ciche mruknięcie i w ostrza wystrzeliła feeria barw. Podobnie jak wcześniej kolor żółty otoczył Lecha, teraz brązowy uderzył w Bienia, czerwony w Gniewka, a niebieski w Janka. Po chwili bracia wylecieli w powietrze i opadli z hałasem na polanę. Wszystko ucichło. Pulsujące światło, które zdawało się ożywiać kawałek skały, zgasło.

Mężczyźni wstali, trzymając w dłoniach miecze, które teraz mieniły się czterema kolorami. W ich oczach nie było już niepokoju ani gniewu. W ich sercach nie było już strachu, pragnienia zemsty ani poczucia beznadziei. Byli spokojni i pełni pokory, a w ich głowach pojawiły się nowe plany.

Wiedzieli, że od tej chwili już nic nie będzie takie samo.

Cześć 1

Rozdział 1

Kuba popatrzył na swoje połamane paznokcie, wybielone magnezją uchwyty i czerwony przycisk umieszczony tuż pod sufitem, i zrozumiał, że będzie bolało. W końcu obóz wspinaczkowy na tym poziomie to nie włażenie na trzepak pod blokiem. Tu musiało boleć.

Palce owinięte plastrami piekły, stopy uwięzione w dopasowanych butach błagały o litość, a poobcierane kolana domagały się przerwy. Ale Kuba był daleki od odpoczynku. Przed nim wznosiła się pionowa ściana z przeklętym przyciskiem piętnaście metrów wyżej, który musiał nacisnąć wcześniej niż jego rywal. A ten nie podobał mu się, odkąd przyjechał na obóz. Wyrośnięty Maciuś uśmiechał się od ucha do ucha, ale w jego oczach płonęła nienawiść.

Kuba znał takich jak on ze szkoły. Zawsze wiedzieli, jak stworzyć wokół siebie pozory dobroci, a byli okrutnymi i zapatrzonymi w siebie egoistami. Bufoni z przedziałkami na głowach i portfelami ojców w kieszeniach, kupujący sobie przyjaciół prezentami i drobnymi pochlebstwami.

Jednak Kubę najbardziej wkurzał fakt, że – choć mieli rywalizować z Maciusiem na takich samych zasadach – od początku był na przegranej pozycji. Tamten miał najnowszy sprzęt, a Kuba na swoim ledwo ciągnął.

„Gdzie tu sprawiedliwość?” – zastanawiał się, sprawdzając, czy linki na uprzęży wytrzymają. I wbrew sobie zazdrośnie spoglądał na przeciwnika.

Posiadanie nowego sprzętu to jedno, ale obnoszenie się z nim to już zupełnie inna sprawa. Szczególnie że Maciuś, ze swoimi markowymi ciuchami i sezonowymi nowościami, jasno dawał Kubie do zrozumienia, że nie ma prawa wejść do świata zarezerwowanego dla bogatych dzieciaków.

A przecież Kuba chciał się z nim zaprzyjaźnić, poznawać ludzi podobnych do siebie. Oddał za to cały swój wolny czas w maju i czerwcu, zakuwając i poprawiając oceny. Kiedy jego koledzy wychodzili pograć w piłkę, on zaliczał kolejne poprawki. Taki był warunek mamy: zero trój na świadectwie – najlepszy obóz wspinaczkowy w wakacje. Doświadczeni trenerzy, doskonałe warunki szkoleniowe i stypendia sportowe dla najzdolniejszych.

To była jego szansa, żeby oszukać los i uciec z brudnych bloków, dlatego nie szukał zwady, tylko przyjaciół. Ostatecznie przecież był wśród swoich. Wśród poszukiwaczy przygód, wspinaczy, wariatów, którzy daliby wszystko, żeby to właśnie ich, a nie Petera Parkera, ugryzł napromieniowany pająk.

Jednak już pierwszy trening pokazał, że na obozie będzie tak samo jak wszędzie. On kontra cały świat. I choć wiedział, że nie powinien się popisywać, bo w ten sposób nie zyska sympatii, nie potrafił stłumić ambicji ani niepokornych myśli, że stać go na więcej niż innych.

Wszystko zaczęło się tuż po przyjeździe na obóz, kiedy trenerzy ustawili przeszkody na ścianach, a on po prostu nie potrafił się powstrzymać i w swoich wytartych butach okazał się lepszy od większości dzieciaków. Dopiero później zrozumiał swój błąd. Jeśli ludzie mający pieniądze czegoś nie wybaczają, to właśnie tego, że pokonują ich biedacy. I nagle magiczna zasłona znika – forsa już nie sprawia, że są wyjątkowi. Tego wieczoru zalała go fala złośliwości i zaczepek. Prym wśród hejterów wiódł właśnie Maciuś.

A to mówił, że Kuba jest za drobny jak na piętnaście lat, a to że ma za długie włosy, za chude ręce, za dużo piegów i tak dalej. Wszystko było powodem do szyderstw i drwin. Oczywiście tylko wtedy, gdy instruktorzy nie patrzyli.

Tymczasem grupa owiec, jak stado ma w zwyczaju, szła za swoim pasterzem. Wtedy Kuba zrozumiał, że czegokolwiek by nie zrobił ze swoją rozczochraną głową i błyskiem w oku, nigdy nie będzie pasował do tych chłopców i dziewcząt z folderów reklamowych. On ciągle czegoś nie miał – oni mieli wszystko. On wyglądał jak niedożywiony – oni tryskali witaminą C.

Siedząc samotnie na stołówce, z dala od reszty obozowiczów, zrozumiał, że jest dla nich jak jego sprzęt. Używany, przetarty i nikomu niepotrzebny.

Po kolacji wszedł po piorunochronie na dach i stamtąd, obserwując formujące się grupki, uświadomił sobie, że losu nie da się oszukać. Zawsze będzie jak ubogi kuzyn ze wsi, który pierwszy raz przyjechał do wielkiego miasta.

Chciał nawet zadzwonić do mamy, żeby zabrała go z obozu, ale powstrzymała go myśl, że przecież wydała całe ich oszczędności na ten wyjazd. Po nieprzespanej nocy miał już pewność, co powinien zrobić. Jedyną szansą na wybicie się z tłumu, a tym samym realizację marzeń, było spektakularne zwycięstwo. Kompletna demolka. Zmiażdżenie zadowolonych z siebie cwaniaczków, dojście do finału turnieju i zgarnięcie stypendium. Prosto sprzed ich błyszczących drogimi kremami nosków.

Teraz, tydzień po tej pierwszej nieprzespanej nocy, Kuba dostał szansę na udowodnienie obozowiczom, jak bardzo się mylili, lekceważąc jego styl. Styl, który odstawał od klasycznego. W końcu trenował parkour i wspinaczkę uliczną, opartą na łażeniu po pustostanach i wszystkim, co nie wymagało karnetu na drogie ścianki wspinaczkowe. I choć od pierwszego dnia jego nietypowy, gwałtowny sposób wpinania budził śmiech członków grupy oraz podejrzliwość trenerów, z czasem wszyscy musieli przyznać, że był zabójczo skuteczny.

Fakt ten wyjątkowo drażnił Maciusia. Chłopak był w tym samym wieku co Kuba i już od pierwszego dnia dawał znać, że czuje się od niego lepszy. I choć miał wszystko, włącznie ze wsparciem kolegów i koleżanek, jakoś nie udawało mu się pokonać Kuby na treningach i testach terenowych. Doprowadzało go to do szaleństwa. Od tygodnia, na przemian trenując i unikając się w hotelu, Maciuś i Kuba – jak dwa wściekłe koty – oczekiwali konfrontacji na ściance w połowie turnieju. Konfrontacji, która w końcu miała pokazać, który z nich jest lepszy.

Kuba wiedział, że wygra. Czuł to, myjąc rano zęby i uśmiechając się do swoich marzeń. Wyobrażał sobie, co powie, gdy już pokona Maciusia, wymyślając błyskotliwe komentarze.

Teraz, kiedy stał pod ścianą i patrzył w górę na ten przeklęty czerwony przycisk, umieszczony piętnaście metrów wyżej, nie był już taki pewien zwycięstwa.

Rozcierał magnezję w dłoniach i przyglądał się uchwytom na ścianie, obmyślając, jaką kombinacją zacząć wyścig, kiedy poczuł czyjąś dłoń na plecach.

– Te, Kubuś… – usłyszał znajomy głos. – Tylko nie zesraj się ze strachu. Włożyłeś pieluchę?

Kilka osób wybuchło śmiechem.

– Nie – powiedział Kuba i strącił rękę. – Nie grzebałem ci w rzeczach. Lepiej skup się na swojej porażce. To już za chwilę.

– Słyszeliście go? – Maciuś, bo to był on, odwrócił się do kumpli. – A to ci riposta! Godna mistrza! Na stand-up, chłopie, idź, nie na ściankę. Marnujesz się tu.

– Wiesz co? – powiedział wolno Kuba. – Zaraz zobaczymy, czy poza gadką coś tam rzeczywiście umiesz. Wąchaj spaliny i daj mi spokój.

– Spaliny? To dobre. Żeby mieć spaliny, trzeba mieć silnik, który je produkuje. A ty, Kubuś – Maciuś raz jeszcze uderzył Kubę w plecy – masz tu co najwyżej elektryka.

Kuba już miał przywalić mu w gębę, ale do grupki podszedł trener.

– Panowie, na miejsca – powiedział ostro. – Na czułości jeszcze będzie czas. Jesteście gotowi? To proszę zająć pozycje startowe.

Kuba popatrzył na przycisk i zajął wyznaczony punkt przy ściance.

„Bogowie wszystkich światów – pomyślał. – Jeśli istniejecie i naprawdę możecie coś zmienić, dajcie mi wygrać. Ten jeden raz”.

– No dobra. Pozycja, proszę. Dłoń na uchwyt, nogi równo przy ścianie. I słuchajcie – powiedział trener – powodzenia dla obu. To może nie jest wyścig o mistrzostwo świata, jesteśmy na letnim obozie i tu zabawa ma największe znaczenie. Ale to też jest turniej. A stypendia czekają na najlepszych. Nikogo w świecie nie obchodzi, kto zajął drugie miejsce. Liczą się tylko zwycięzcy. Czy to jasne?

Trener popatrzył na chłopców, którzy milcząco skinęli głowami.

– Minuta do startu. Przygotujcie się – powiedział i odszedł do stolika z dokumentami.

Kuba był gotów. Rozejrzał się na boki i od razu tego pożałował. Maciuś patrzył prosto na niego ze złośliwym uśmiechem.

– I co się gapisz? – wypalił Kuba.

– Tak sobie tylko myślę, jak to jest być tobą. To musi być straszne – powiedział Maciuś, siląc się na uprzejmość.

– Nie wiem, o czym mówisz – odparł Kuba, palcami sprawdzając ilość magnezji w torbie przy pasie.

– Przyjechałeś sam, od tygodnia nikt cię nie odwiedził, pogrzebałem, poszukałem. Mama w pracy…

– Zamknij się – powiedział ostro Kuba. – Nic o mnie nie wiesz.

– Już dobrze, dobrze. Po co te nerwy, kolego…

Trener podniósł rękę.

– Dziesięć sekund, panowie – powiedział.

– A taty nie ma, co? – kontynuował Maciuś z udawaną troską w głosie. – Też nie przyjedzie?

– Zamknij się, powiedziałem.

– Osiem… siedem… sześć… – odliczał trener.

– A, no tak. – Maciuś uśmiechnął się krzywo. – Zapomniałem… Nie przyjedzie, bo nie żyje!

– Start! – wykrzyknął trener i Maciuś wystrzelił do góry.

Oszołomiony Kuba dołączył do wyścigu, jednak o tym, że kilka sekund robi wielką różnicę, przekonał się już chwilę później. Usłyszał dzwonek i zobaczył Maciusia przy przycisku, z najpiękniejszym uśmiechem zwycięstwa na twarzy.

Rozdział 2

Kuba stał pod prysznicem i dyszał z wściekłości. Nie było aż tak źle. Pomimo przegranej z Maciusiem uzbierał taką liczbę punktów, że ciągle znajdował się w pierwszej dziesiątce uczest-ników. I choć przed chwilą myślał, że jego świat rozpadł się na milion kawałków, stypendium nadal było w zasięgu.

Pod strugami gorącej wody zmywał teraz swoje lęki, złe wspomnienia i gniew, raz jeszcze napawając się wspomnieniem wyrazu twarzy Maciusia, kiedy pod koniec dnia trenerzy ogłosili aktualny ranking. To było jego małe zwycięstwo. Zobaczyć minę Maciusia, do którego powoli docierała prawda. Kuba uśmiechnął się, kiedy przypomniał sobie, jak podszedł do niego i z udawanym spokojem pogratulował mu zwycięstwa.

– Dobry wyścig – powiedział – ale to trochę za mało, żebym odpadł z turnieju. Staraj się dalej, kto wie… może kiedyś ci się uda.

Po tych słowach odszedł, nie odwracając się za siebie. Nie musiał. Wrzawa, jaka wybuchła za jego plecami, mówiła sama za siebie. Wiedział, że koleżanki i koledzy Maciusia nie przepuszczą takiej okazji do plotek. I to go cieszyło. Miał swoją małą zemstę.

Kuba zakręcił kurki i z zamkniętymi oczami sięgnął po ręcznik, który powiesił na ściance kabiny. Ale jego ręka trafiła na pustkę.

– Co jest? – mruknął. Walcząc z resztką szczypiącego w oczy szamponu, zaczął machać rękami na oślep. Otworzył kabinę i kucnął, rozglądając się na boki.

„Coś tu nie gra” – pomyślał i powoli wyszedł, zakrywając się dłońmi.

Śmignął do szafki i nagle zrozumiał. Zamek w jego skrytce został wyłamany. Nie było torby, butów, uprzęży. Mało tego – zniknęły ubrania, w tym majtki. Ktoś postanowił okrutnie z niego zażartować. I doskonale wiedział, kto.

Usłyszał, jak otwierają się główne drzwi. Choć szatnia przeznaczona była wyłącznie dla chłopaków, z oddali dobiegły go również śmiechy dziewczyn.

– Chodźcie, chodźcie, zapraszam. – Głosu Maciusia nie dało się pomylić z żadnym innym. – Czegoś takiego dawno nie widzieliście. Dziś kino dla dorosłych. I to za darmo! – krzyczał podekscytowany.

Od kompletnego upokorzenia Kubę dzieliły sekundy. W ostatniej chwili desperacko rzucił się z powrotem do umywalni, szarpnął za drzwi kabiny i wyrwał je z zawiasów.

W tym momencie do środka wparowało chyba z pół turnusu, a Kuba stanął jak zamurowany, udając, że wcale go tam nie ma. Nie wyszło. Był tam i każdy go zobaczył, bo już po sekundzie cała grupa eksplodowała śmiechem na widok żałosnego, chudego i mokrego chłopaka próbującego zasłonić się drzwiami.

Rechot, który wypełnił szatnię, dosłownie go ogłuszył. Aparaty smartfonów rozbłyskiwały w pomieszczeniu, a Kuba zaczął uciekać ścigany śmiechem Maciusia i jego świty. Wybiegł na korytarz. Tam nie było lepiej. Wszyscy ci, którzy nie zmieścili się w szatni, czekali przed nią. Oni także wyciągnęli telefony, a Kuba, niezgrabnie ściskając drzwi, wycofywał się, przyklejony plecami do ściany. Hałas, jaki przy tym robił, przyciągał kolejnych ciekawskich. Nagle wpadł na jednego z trenerów.

– Gajda, co to za wygłupy? – krzyknął trener. – Coś ty znowu wymyślił?

– Panie Jacku – zaczął Kuba. – To nie tak…

– Co: „nie tak”? – ryknął trener. – Czyś ty oszalał? Myślisz, że jak goły latasz, to się dziewczyny będą tobą bardziej interesować? – Trener odwrócił się do tłumu i huknął: – A wy co tak stoicie? Rozejść się albo jutro będziecie robić pompki od rana do nocy!

– To nie tak! – próbował się tłumaczyć Kuba. – Brałem prysznic i ktoś mi zabrał ubrania. Potem wszyscy jak umówieni weszli nagle do męskiej szatni, a ja nie miałem się czym przykryć, to złapałem za drzwi…

– I co? – przerwał mu ostro trener. – Postanowiłeś wyrwać je z zawiasów? Czy ty jesteś normalny, człowieku?

– A co miałem zrobić?

– Nie no, nie wierzę, on się mnie pyta, co miał zrobić? Nie wiem, może przykryć się ręcznikiem?

– Ale tłumaczę panu, że ręcznika nie było. Nie było ubrań, nawet torby. Ktoś mi szafkę wyczyścił.

– Chcesz mi powiedzieć, że na obozie jest złodziej? Że nie umiemy zapewnić bezpieczeństwa swoim wychowankom? Oj, tak nie będziemy gadać, Gajda. Nie dość, że zniszczyłeś własność hotelu, to jeszcze mi wciskasz, że ktoś na ciebie czyha, żeby zrobić ci na złość?

– Przecież tłumaczę panu, że brałem prysznic i zamek w szafce…

– Dosyć, daruj sobie. Prowadź do szatni. I masz tu moją bluzę, nie będziesz tyłkiem świecił.

Kuba niepewnie rozejrzał się dookoła, ale na korytarzu nie było już nikogo, odłożył więc drzwi i ubrał bluzę, która wisiała mu prawie do kolan. Po chwili obaj wmaszerowali do szatni.

– Która to twoja szafka? – zapytał trener.

– Ta. – Kuba wskazał drzwiczki. – Sto szesnaście.

Mężczyzna podszedł i szarpnął za nie.

– Zamknięta. Jaki kod?

– Trzy, cztery, dziewięć, osiem – powiedział Kuba i po chwili szafka była otwarta.

A w niej, dokładnie tak jak je zostawił, leżały wszystkie jego rzeczy. Łącznie z ubraniem.

– Mówisz, że ktoś ci wyłamał zamek, tak? – zapytał trener i rozejrzał się po sali z kabinami.

Na jednej z nich, tej bez drzwi, wisiał ręcznik. Zupełnie suchy.

– I mówisz, że ktoś cię okradł, co?

– Panie trenerze, zrobili to, żeby mnie ośmieszyć! Przez te wyścigi… i ranking… i w ogóle tu jest taki chłopak…

– Dosyć, Gajda. – Trener uniósł dłoń. – Lubię cię, ale nie lubię donoszenia. Jesteś zdolny i masz charakter. Jeśli tego nie zepsujesz, masz przed sobą przyszłość w tym sporcie, a ja to szanuję. Nie wiem, po co ci ta szopka, czy chciałeś się popisać przed dziewczyną, jaki to z ciebie kozak, czy przegrałeś zakład. Nie interesuje mnie to. Nie chcę słyszeć więcej głupot na temat spisku wiszącego nad twoją głową. A tym bardziej nie chcę słyszeć donoszenia na kolegów. Czy to jasne?

– Jasne – powiedział Kuba cicho.

– Rozczarowujesz. I tyle na ten temat. A, i jeszcze te drzwi. Umiałeś zepsuć, wymyślisz, jak je naprawić. Wieczorem przyjdę sprawdzić, jak ci poszło. Jeszcze jeden taki numer i cała moja sympatia nie wystarczy, żeby cię tu dalej trzymać. Czy my się rozumiemy, panie Gajda?

– Tak – powiedział Kuba, patrząc na swoje stopy.

– Bluzę wypierz, bo jutro na śniadaniu chcę ją odzyskać. Tymczasem ogarnij się, chłopie – powiedział trener i wyszedł.

Tego było już za dużo. Kuba pierwszy raz od dawna chciał po prostu się rozpłakać, ale oczy zwyczajnie odmawiały mu posłuszeństwa i nie pojawiła się w nich ani jedna łza. Był rozgrzaną do czerwoności kulą gniewu. Nie dość, że upokorzyli go przed całym obozem, to jeszcze chcieli poniżyć w oczach kadry. I udało im się. Maciuś i jego ekipa doskonale to zaplanowali. Ręce same składały się do oklasków.

„Nikt nie będzie mnie tak traktował” – myślał. Musiał się uspokoić i dobrze zastanowić, jak się odegrać. Jego myśli mogłyby teraz zamrażać. W końcu zrozumiał sens powiedzenia, że zemsta najlepiej smakuje na zimno.