Wyjdź za mnie ebook i audiobook

Frag­ment

Ty­tuł ory­gi­nału: Mine Till Mid­ni­ght

Prze­kład z ję­zyka an­giel­skiego: Agnieszka My­śliwy

Co­py­ri­ght © Lisa Kley­pas, 2026

This edi­tion: © Gyl­den­dal Astra/Gyl­den­dal A/S, Co­pen­ha­gen 2026

Pro­jekt gra­ficzny okładki: Anna Slo­torsz

Re­dak­cja: Ju­styna Ku­kian

Ko­rekta: Anna No­wak

ISBN 978-91-8153-699-7

Gyl­den­dal A/S Kla­re­bo­derne 3 | DK-1115 Co­pen­ha­gen K

www.gyl­den­dal.dk

www.gyl­den­da­la­stra.fi

Roz­dział 1

Lon­dynJe­sień 1848 roku

Zna­le­zie­nie jed­nego czło­wieka w mie­ście za­miesz­ki­wa­nym przez dwa mi­liony osób było przed­się­wzię­ciem nie­wąt­pli­wie am­bit­nym. Po­ma­gał nieco fakt, że za­cho­wa­nie tego czło­wieka było do­syć prze­wi­dy­walne – za­zwy­czaj prze­by­wał w ta­wer­nie przy szkla­neczce dżinu.

„Leo, gdzie je­steś?”, za­sta­na­wiała się z de­spe­ra­cją panna Ame­lia Ha­tha­way, gdy koła po­wozu za­tur­ko­tały na wy­bru­ko­wa­nej ulicy. Biedny, sza­lony, nie­szczę­śliwy Leo. Nie­któ­rzy lu­dzie, sta­jąc twa­rzą w twarz z nie­wdzięcz­nymi sy­tu­acjami, po pro­stu się... za­ła­my­wali. Tak się miała rzecz w przy­padku jej nie­gdyś cza­ru­ją­cego i god­nego za­ufa­nia brata. Jego obecny stan du­cha nie po­zo­sta­wiał żad­nej na­dziei.

– Znaj­dziemy go – oznaj­miła Ame­lia ze sta­now­czo­ścią, któ­rej w ogóle nie od­czu­wała. Spoj­rzała na Cy­gana, który sie­dział na­prze­ciwko niej. Jak zwy­kle, twarz Mer­ri­pena nie wy­ra­żała żad­nych emo­cji.

Pa­trząc na niego, z ła­two­ścią można było za­ło­żyć, że w ogóle ich nie od­czuwa. Był tak za­mknięty w so­bie, że choć od pięt­na­stu lat miesz­kał z ro­dziną Ha­tha­wayów, na­dal nie zdra­dził im swo­jego imie­nia. Zwra­cali się do niego „Mer­ri­pen”, od­kąd zna­leźli go ska­to­wa­nego do nie­przy­tom­no­ści na brzegu stru­mie­nia, który prze­pły­wał przez ich po­sia­dłość.

Gdy Mer­ri­pen się ock­nął, oto­czony ze wszyst­kich stron przez Ha­tha­wayów, za­re­ago­wał bru­tal­nie. Mu­sieli ze­brać wszyst­kie siły, aby za­trzy­mać go w łóżku i wy­tłu­ma­czyć mu, że je­śli nie chce, aby jego rany się otwo­rzyły, musi le­żeć nie­ru­chomo. Oj­ciec Ame­lii był prze­ko­nany, że chło­piec oca­lał z ob­ławy na Cy­ga­nów, bru­tal­nej roz­rywki miej­sco­wych wła­ści­cieli ziem­skich, któ­rzy, uzbro­jeni w broń palną i pałki, konno na­jeż­dżali rom­skie obo­zo­wi­ska.

– Zo­sta­wili go tu na pewną śmierć – stwier­dził po­nuro pan Ha­tha­way. Jako na­uko­wiec i dżen­tel­men o po­stę­po­wych po­glą­dach po­tę­piał prze­moc w każ­dym jej prze­ja­wie. – Oba­wiam się, że nie uda nam się skon­tak­to­wać z jego ple­mie­niem. Za­pewne już dawno stąd ode­szli.

– Mo­żemy go za­trzy­mać, ta­tu­siu? – za­wo­łała nie­cier­pli­wie Poppy, młod­sza sio­stra Ame­lii, bio­rąc dzi­kiego chłopca (który ob­na­żył zęby, jak uwię­ziony ro­so­mak) za naj­now­szą, do­star­cza­jącą roz­rywki ma­skotkę.

Pan Ha­tha­way uśmiech­nął się tylko w od­po­wie­dzi.

– Może zo­stać tak długo, jak bę­dzie chciał. Ale nie za­bawi u nas dłu­żej niż ty­dzień. Cy­ga­nie, czy Ro­mo­wie, jak sami sie­bie na­zy­wają, to lud ko­czow­ni­czy. Nie po­zo­stają długo pod jed­nym da­chem. Czują się wtedy uwię­zieni.

Mer­ri­pen jed­nak zo­stał. Drobny, szczu­pły chło­pak dzięki wła­ści­wej opiece i re­gu­lar­nym po­sił­kom wy­rósł w nie­po­ko­jąco krót­kim cza­sie na krzep­kiego i po­tęż­nie zbu­do­wa­nego męż­czy­znę. Trudno było okre­ślić, kim wła­ści­wie był Mer­ri­pen dla Ha­tha­wayów: człon­kiem ro­dziny czy słu­żą­cym. Wy­peł­niał dla nich różne za­da­nia – był i woź­nicą, i złotą rączką – ale za­sia­dał do ro­dzin­nych po­sił­ków, gdy tylko wy­ra­ził taką chęć i zaj­mo­wał sy­pial­nię w głów­nej czę­ści domu.

Gdy Leo za­gi­nął, na­ra­ża­jąc się praw­do­po­dob­nie na nie­bez­pie­czeń­stwo, nie było wąt­pli­wo­ści, że Mer­ri­pen po­może go od­na­leźć.

Nie wy­pa­dało, aby Ame­lia udała się w po­dróż bez przy­zwo­itki z męż­czy­zną po­kroju Mer­ri­pena, lecz w wieku dwu­dzie­stu sze­ściu lat młoda dama była zda­nia, że jest już na tyle doj­rzała, aby się bez niej oby­wać.

– Za­czniemy od wy­eli­mi­no­wa­nia miejsc, do któ­rych Leo na pewno by się nie udał – po­wie­działa. – Ko­ścioły, mu­zea, ośrodki edu­ka­cyjne i przy­zwo­ite domy są na­tu­ral­nie wy­klu­czone.

– To na­dal zo­sta­wia nam więk­szość mia­sta – mruk­nął Mer­ri­pen.

Męż­czy­zna nie da­rzył Lon­dynu wielką sym­pa­tią. Jego zda­niem, tak zwane cy­wi­li­zo­wane spo­łe­czeń­stwo było zde­cy­do­wa­nie bar­dziej bar­ba­rzyń­skie niż co­kol­wiek, na co można by się na­tknąć w na­tu­rze. Gdyby dano mu wy­bór po­mię­dzy spę­dze­niem go­dziny w za­gro­dzie z dzi­kami a go­dziny w sa­lo­nie z lon­dyń­skim to­wa­rzy­stwem, bez wa­ha­nia wy­brałby dziki.

– Po­win­ni­śmy chyba za­cząć od ta­wern – kon­ty­nu­owała Ame­lia.

Mer­ri­pen spoj­rzał na nią po­nuro.

– Wiesz, ile jest ta­wern w Lon­dy­nie?

– Nie, ale je­stem prze­ko­nana, że się do­wiem, za­nim ta noc do­bie­gnie końca.

– Nie za­czniemy od ta­wern. Po­je­dziemy tam, gdzie Leo może się wpa­ko­wać w naj­więk­sze kło­poty.

– Czyli?

– Do Jen­nera.

Jen­ner był to nie­sławny dom gry, do któ­rego cho­dzili dżen­tel­meni, aby za­cho­wy­wać się w moż­li­wie naj­bar­dziej nie­dżen­tel­meń­ski spo­sób. Klub zo­stał za­ło­żony przez by­łego bok­sera, Ivo Jen­nera, a po jego śmierci prze­szedł w ręce jego zię­cia, lorda St. Vin­centa. Nie­warta zła­ma­nego pensa re­pu­ta­cja St. Vin­centa tylko do­da­wała temu przy­byt­kowi uroku.

Człon­ko­stwo u Jen­nera kosz­to­wało for­tunę. Oczy­wi­ście Leo uparł się, aby je wy­ku­pić, gdy tylko trzy mie­siące temu odzie­dzi­czył ty­tuł.

– Je­śli za­mie­rzasz za­pić się na śmierć – oznaj­miła spo­koj­nie Ame­lia – mo­żesz to uczy­nić w miej­scu bar­dziej dla nas przy­stęp­nym.

– Je­stem te­raz wi­ceh­ra­bią – od­parł Leo non­sza­lancko. – Mu­szę to zro­bić w od­po­wied­nim stylu, bo ina­czej, co lu­dzie po­wie­dzą?

– Po­wie­dzą, że by­łeś głup­cem i nic­po­niem, i że le­piej by się stało, gdyby ty­tuł przy­padł mał­pie.

Ri­po­sta wy­wo­łała uśmiech na twa­rzy jej przy­stoj­nego brata.

– Je­stem prze­ko­nany, że to po­rów­na­nie nie po­chle­bia mał­piemu ga­tun­kowi.

Czu­jąc dresz­cze, wy­wo­łane przez ro­snącą obawę, Ame­lia przy­ci­snęła osło­nięte rę­ka­wiczką palce do obo­la­łego czoła. Nie pierw­szy raz Leo zni­kał, ale jesz­cze ni­gdy nie znik­nął na tak długo.

– Ni­gdy nie by­łam w klu­bie dla dżen­tel­me­nów. Bę­dzie to dla mnie nowe do­świad­cze­nie.

– Nie wpusz­czą cię do środka. Je­steś damą. A na­wet gdyby cię wpu­ścili, ja nie po­zwolę ci wejść.

Ame­lia opu­ściła dłoń i spoj­rzała na Mer­ri­pena ze zdu­mie­niem. Rzadko jej cze­go­kol­wiek za­bra­niał. W za­sa­dzie był to chyba pierw­szy raz. Po­czuła iry­ta­cję. Ży­cie jej brata było za­gro­żone, nie miała więc za­miaru wy­kłó­cać się o to­wa­rzy­skie niu­anse. Poza tym, była na­prawdę cie­kawa, jak wy­gląda azyl uprzy­wi­le­jo­wa­nych męż­czyzn. Była ska­zana na po­zo­sta­nie starą panną, może więc chyba za­kosz­to­wać odro­biny wol­no­ści, która się z tym fak­tem wią­zała.

– Cie­bie też nie wpusz­czą – wy­tknęła swemu to­wa­rzy­szowi. – Je­steś Ro­mem.

– Tak się aku­rat składa, że za­rządca klubu rów­nież.

To było nie­zwy­kłe. Nad­zwy­czajne na­wet. Cy­ga­nie cie­szyli się po­wszechną opi­nią zło­dziei i oszu­stów. Fakt, że jed­nemu z nich po­wie­rzono nie tylko ra­chunki i go­tówkę, ale także roz­pa­try­wa­nie spo­rów przy sto­li­kach do gry, był zdu­mie­wa­jący.

– Musi to być nie­zwy­kły czło­wiek, skoro zdo­był taką po­zy­cję – po­wie­działa Ame­lia. – Do­brze więc, po­zwolę ci to­wa­rzy­szyć mi do Jen­nera. Moż­liwe, że twoja obec­ność na­kłoni go do więk­szej otwar­to­ści.

– Dzię­kuję. – Głos Mer­ri­pena był tak szorstki, że można by za­pa­lić od niego za­pałkę.

Ame­lia mil­czała prze­zor­nie, gdy po­ko­ny­wali za­kry­tym po­wo­zem naj­więk­sze sku­pi­sko atrak­cji, skle­pów i te­atrów w mie­ście. Kiep­sko re­so­ro­wany po­jazd pod­ska­ki­wał bez opa­mię­ta­nia na za­tło­czo­nych uli­cach, mi­ja­jąc uro­cze kwar­tały, wy­zna­czane przez ko­lum­nady do­mów, schlud­nie przy­cięte ży­wo­płoty i geo­r­giań­skie fa­sady. W miarę, jak oko­lica sta­wała się co­raz za­moż­niej­sza, ce­gła ustę­po­wała stiu­kom, za­stę­po­wa­nym z ko­lei przez ka­mień.

Kra­jo­braz West Endu sta­no­wił dla Ame­lii cał­ko­wite no­vum. Ich mała wio­ska znaj­do­wała się dość bli­sko Lon­dynu, ale Ha­tha­way­owie rzadko go­ścili w mie­ście, a już na pewno nie w tej oko­licy. Na­wet te­raz, bio­rąc pod uwagę nie­ocze­ki­wany spa­dek, nie na wiele było ich stać.

Spo­glą­da­jąc na Mer­ri­pena, Ame­lia za­sta­na­wiała się, jak to moż­liwe, że wy­daje się do­sko­nale wie­dzieć, do­kąd zmie­rza, skoro mia­sto było dla niego rów­nie obce, jak dla niej. Mer­ri­pen po­tra­fił jed­nak in­stynk­tow­nie od­na­leźć drogę w każ­dej sy­tu­acji.

Skrę­cili w King Street, roz­świe­tloną pło­mie­niami ga­zo­wych la­tarni. Ulica była ha­ła­śliwa i za­tło­czona po­jaz­dami i gru­pami pie­szych, szu­ka­ją­cych wie­czor­nej roz­rywki. Niebo ja­śniało mroczną czer­wie­nią, która z tru­dem prze­bi­jała się przez opary wę­glo­wego dymu. Szczyty wy­so­kich bu­dyn­ków ła­mały li­nię ho­ry­zontu, wy­sta­jąc po­nad nią ni­czym zęby cza­row­nicy.

Mer­ri­pen skie­ro­wał ko­nie w wą­ską alejkę za ma­sywną bu­do­wlą z ka­mienną fa­sadą. Jen­ner. Ame­lia po­czuła ści­ska­nie w żo­łądku. Nie na­le­żało prze­cież ocze­ki­wać, że znajdą Leo bez­piecz­nego w pierw­szym miej­scu, do któ­rego się udali.

– Mer­ri­pen? – Jej głos był na­pięty.

– Tak.

– Po­win­nam cię uprze­dzić, że je­śli mój brat nie zdo­łał jesz­cze po­peł­nić sa­mo­bój­stwa, pla­nuję za­strze­lić go oso­bi­ście, gdy tylko go znaj­dziemy.

– Po­dam ci pi­sto­let.

Ame­lia uśmiech­nęła się i po­pra­wiła ka­pe­lusz.

– Chodźmy więc. I pa­mię­taj, ja będę mó­wić.

Ulicę wy­peł­niał nie­zno­śny odór wiel­kiego mia­sta, woń zwie­rząt, nie­czy­sto­ści i wę­glo­wego dymu. Od dawna już nie pa­dało, brud ku­mu­lo­wał się więc na uli­cach i w od­pły­wach. Ame­lia ze­sko­czyła ze stop­nia po­wozu pro­sto na pisz­czące szczury, prze­bie­ga­jące wzdłuż ściany bu­dynku.

Gdy Mer­ri­pen od­da­wał lejce sta­jen­nemu, Ame­lia spoj­rzała na ko­niec ulicy.

Para ulicz­ni­ków ku­liła się przy nie­wiel­kim ogni­sku, pie­kąc coś na pa­ty­kach. Ame­lia nie chciała na­wet do­my­ślać się po­cho­dze­nia pod­grze­wa­nego je­dze­nia. Jej uwagę przy­kuła grupa osób, trzech męż­czyzn i ko­bieta, którą oświe­tlał mi­go­czący pło­mień. Dwóch męż­czyzn naj­wy­raź­niej wdało się w bi­ja­tykę. Byli jed­nak tak pi­jani, że ich po­tyczka wy­glą­dała jak ta­niec niedź­wie­dzi. Suk­nia ko­biety miała krzy­kliwy ko­lor, a jej sta­nik roz­chy­lał się, uka­zu­jąc wzgórki pulch­nych piersi. Naj­wy­raź­niej ba­wił ją fakt, że dwaj dżen­tel­meni wal­czą o jej względy, a trzeci pró­buje ich roz­dzie­lić.

– Wy­star­czy, ko­gu­ciki – krzyk­nęła na­gle z cock­ney­ow­skim ak­cen­tem. – Z chę­cią przyjmę was obu, nie ma sensu się bić!

– Nie pod­chodź – mruk­nął Mer­ri­pen.

Uda­jąc, że nie sły­szy, Ame­lia przy­su­nęła się, aby le­piej wi­dzieć. To nie bójka ją in­try­go­wała. Na­wet w ich wio­sce, ma­łym, spo­koj­nym Prim­rose Place roz­wią­zy­wano kon­flikty pię­ściami. Wszy­scy męż­czyźni, nie­za­leż­nie od stanu, od czasu do czasu ule­gali ni­skim in­stynk­tom. Jej uwagę przy­cią­gnął trzeci czło­wiek, po­ten­cjalny ar­bi­ter, który sko­czył po­mię­dzy pi­ja­nych głup­ców, aby prze­mó­wić im do roz­sądku.

Był ubrany jak dżen­tel­men, ale było ja­sne, że dżen­tel­me­nem nie jest. Miał czarne włosy i sma­głą twarz o eg­zo­tycz­nych ry­sach. Po­ru­szał się z gra­cją zwin­nego kota, z ła­two­ścią uni­ka­jąc cio­sów swo­ich opo­nen­tów.

– Pa­no­wie – po­wie­dział po­ko­jo­wym to­nem, zu­peł­nie nie­wzru­szony tym, że przed­ra­mie­niem mu­siał za­blo­ko­wać ude­rze­nie ciężką pię­ścią. – Oba­wiam się, że mu­si­cie na­tych­miast z tym skoń­czyć, w prze­ciw­nym ra­zie będę zo­bli­go­wany do... – prze­rwał i uchy­lił się, gdy sto­jący za nim męż­czy­zna ru­szył do bójki.

Pro­sty­tutka za­re­cho­tała na ten wi­dok.

– Uwzięli się dziś na cie­bie, Ro­han – za­wo­łała.

Rzu­ca­jąc się znów w wir walki, Ro­han pod­jął ko­lejną próbę prze­rwa­nia jej.

– Pa­no­wie, na pewno wie­cie... – uchy­lił się przed szyb­kim cio­sem pię­ścią – ...że prze­moc... – za­blo­ko­wał prawy sier­powy – ni­gdy ni­czego nie roz­wią­zała.

– Chrzań się! – krzyk­nął je­den z wal­czą­cych, rzu­ca­jąc się z głową do przodu jak obłą­kany ko­zioł.

Ro­han zro­bił krok w bok i po­zwo­lił mu sta­ra­no­wać ścianę. Ata­ku­jący ru­nął z ję­kiem na zie­mię, na któ­rej już po­zo­stał, z tru­dem ła­piąc po­wie­trze.

Re­ak­cja jego prze­ciw­nika była co naj­mniej nie­wdzięczna. Za­miast po­dzię­ko­wać ciem­no­wło­semu za prze­rwa­nie walki, męż­czy­zna wark­nął:

– Prze­klęty Ro­han. Po co się wtrą­casz?! Stłukł­bym go na kwa­śne jabłko! – Po czym rzu­cił się do przodu, młó­cąc po­wie­trze pię­ściami jak młyn.

Ro­han umknął przed cio­sem z le­wej i zgrab­nie po­wa­lił agre­sora na zie­mię. Sta­nął nad le­żącą na brzu­chu po­sta­cią i otarł czoło rę­ka­wem.

– Ma­cie do­syć? – za­py­tał uprzej­mym to­nem. – Tak? To do­brze. Pro­szę po­zwo­lić mi so­bie po­móc wstać, mi­lor­dzie. – Ro­han po­sta­wił męż­czy­znę na nogi i od­wró­cił się do drzwi, w któ­rych cze­kał już je­den z pra­cow­ni­ków klubu. – Daw­son, ode­skor­tuj lorda La­ti­mera do jego po­wozu, który czeka od frontu. Ja zajmę się lor­dem Sel­wayem.

– Nie ma ta­kiej po­trzeby – oznaj­mił ary­sto­krata, z tru­dem utrzy­mu­jąc się na no­gach. – Sam mogę wró­cić do mo­jego cho­ler­nego po­wozu. – Po­pra­wił ubra­nie na swo­jej nie­zgrab­nej syl­we­tce i rzu­cił ciem­no­wło­semu męż­czyź­nie za­nie­po­ko­jone spoj­rze­nie. – Ro­han, mu­szę cię o coś pro­sić.

– Tak, mi­lor­dzie?

– Je­śli ta plotka się ro­zej­dzie, je­śli lady Sel­way do­wie się, że wal­czy­łem na pię­ści o względy ko­biety upa­dłej... moje ży­cie nie bę­dzie warte funta kła­ków.

– Ni­gdy się nie do­wie, mi­lor­dzie – za­pew­nił Ro­han.

– Ona wie wszystko – od­parł Sel­way. – Sprzy­mie­rzyła się z sa­mym dia­błem. Gdyby kie­dy­kol­wiek ktoś za­py­tał cię o to drobne nie­po­ro­zu­mie­nie…

– Po­wo­dem była wy­jąt­kowo za­żarta par­tia wi­sta.

– Tak. Tak. Do­brze. – Sel­way po­kle­pał młod­szego męż­czy­znę po ra­mie­niu. – A żeby przy­pie­czę­to­wać na­szą umowę... – Się­gnął gru­biutką ręką do kie­szeni ka­mi­ze­lki i wy­jął z niej sa­kiewkę.

– Nie, mi­lor­dzie. – Ro­han od­su­nął się, po­trzą­sa­jąc sta­now­czo głową. Jego czarne, lśniące włosy po­ru­szyły się gwał­tow­nie, po czym wró­ciły na swoje miej­sce. – Moje mil­cze­nie nie ma ceny.

– Weź to.

– Nie mogę, mi­lor­dzie.

– Są twoje. – Sa­kiewka wy­peł­niona mo­ne­tami upa­dła na chod­nik u stóp Ro­hana z me­ta­licz­nym ło­mo­tem. – Pro­szę. Je­śli wo­lisz je tak po pro­stu zo­sta­wić na ulicy, twój wy­bór.

Gdy dżen­tel­men od­szedł, Ro­han spoj­rzał na sa­kiewkę jak na zde­chłego gry­zo­nia.

– Nie chcę tego – mruk­nął do sie­bie.

– Ja je we­zmę – oznaj­miła pro­sty­tutka, pod­cho­dząc do niego. Pod­nio­sła sa­kiewkę i zwa­żyła ją w dłoni. Na jej twarz wy­pły­nął drwiący śmiech. – Bo­ziu, nig­dym nie wi­działa Cy­gana, co się boi ma­mony.

– Nie boję się jej – od­parł Ro­han kwa­śno. – Po pro­stu jej nie po­trze­buję. – Wzdy­cha­jąc, po­tarł ręką kark.

Ko­bieta ro­ze­śmiała się i prze­su­nęła po jego szczu­płej syl­we­tce peł­nym uzna­nia spoj­rze­niem.

– Nie lu­bię tak brać za nic. Może mały nu­me­rek w alejce, za­nim wrócę do Brad­shawa?

– Do­ce­niam pro­po­zy­cję, ale z niej nie sko­rzy­stam – od­mó­wił grzecz­nie.

Pro­sty­tutka wzru­szyła za­baw­nie ra­mio­nami.

– Tym le­piej dla mnie. Do­brej nocy.

Ro­han od­po­wie­dział ski­nię­ciem głowy, sku­piony na kon­tem­plo­wa­niu miej­sca, w któ­rym jesz­cze przed chwilą le­żała sa­kiewka. Trwał tak w bez­ru­chu, zda­jąc się przy­słu­chi­wać ja­kimś dźwię­kom. Znów pod­niósł dłoń do karku i po­tarł go, jakby pró­bo­wał ukoić nie­przy­jemne mro­wie­nie. Po­woli od­wró­cił się i spoj­rzał pro­sto na Ame­lię.

Prze­szył ją dreszcz, gdy ich spoj­rze­nia się spo­tkały. Stali w od­le­gło­ści kilku jar­dów od sie­bie, ale na­tych­miast po­czuła na so­bie siłę jego wzroku. Na jego twa­rzy nie było na­wet cie­nia uprzej­mo­ści i do­broci. Wy­glą­dał bez­li­to­śnie, jakby już dawno temu prze­ko­nał się, że świat to bru­talne miej­sce i zde­cy­do­wał się za­ak­cep­to­wać go na swo­ich wła­snych wa­run­kach.

Ame­lia do­sko­nale wie­działa, co wi­dzi, gdy jego oczy su­nęły po jej syl­we­tce: ko­bietę w prak­tycz­nej sukni i bu­tach. Miała ja­sną skórę, ciemne włosy i za­ró­żo­wione, pełne po­liczki Ha­tha­wayów. Była śred­niego wzro­stu, a jej zmy­słowo za­okrą­glona syl­we­tka rzu­cała wy­zwa­nie mo­dzie, która na­ka­zy­wała da­mom być wiot­kimi jak trzciny, bla­dymi i wą­tłymi.

Ame­lia nie była próżna, ale wie­działa, że choć nie jest wielką pięk­no­ścią, jest na tyle atrak­cyjna, aby zła­pać męża. Jed­nak już raz za­ry­zy­ko­wała ser­cem, a kon­se­kwen­cje oka­zały się dru­zgo­cące. Nie pra­gnęła pró­bo­wać po raz wtóry. Bóg je­den wie­dział, jak bar­dzo była za­jęta ra­dze­niem so­bie z gro­madą Ha­tha­wayów.

Ro­han od­wró­cił wzrok. Bez słowa cof­nął się, aby tyl­nym wej­ściem wró­cić do klubu. Szedł wolno, jakby da­wał so­bie czas na prze­my­śle­nia. Jego ru­chy pełne były nie­wy­mu­szo­nej swo­body.

Ame­lia zrów­nała się z nim na progu.

– Sir... Pa­nie Ro­han... Za­kła­dam, że jest pan za­rządcą tego klubu.

Ro­han za­trzy­mał się i od­wró­cił do niej. Stali tak bli­sko sie­bie, że Ame­lia po­czuła za­pach mę­skiego potu i cie­płej skóry. Roz­pięta ma­ry­narka, uszyta z sza­rego bro­katu naj­lep­szej ja­ko­ści, roz­chy­lała się na pier­siach, uka­zu­jąc białą ko­szulę z cien­kiego lnu. Gdy Ro­han pod­niósł palce do gu­zi­ków, Ame­lia za­uwa­żyła na nich mnó­stwo zło­tych pier­ścion­ków. Prze­szył ją ner­wowy dreszcz, który po­zo­sta­wił po so­bie falę ob­cego jej cie­pła. Na­gle gor­set za­czął ją uwie­rać, tak jak wy­soki koł­nie­rzyk.

Ru­mie­niąc się, spoj­rzała mu pro­sto w oczy. Był to młody męż­czy­zna, na pewno jesz­cze nie skoń­czył trzy­dzie­stu lat, o wy­glą­dzie eg­zo­tycz­nego anioła. Miał twarz stwo­rzoną do grze­chu... szczo­dre usta, kan­cia­stą szczękę, orze­cho­wo­złote oczy ocie­nione dłu­gimi, pro­stymi rzę­sami. Jego włosy do­ma­gały się strzy­że­nia, opa­da­jąc cięż­kimi, czar­nymi lo­kami na tył koł­nie­rzyka. Ame­lia po­czuła ucisk w gar­dle, gdy za­uwa­żyła błysk dia­men­tów w jego uchu.

Ukło­nił się przed nią kur­tu­azyj­nie.

– Do usług, panno...

– Ha­tha­way – od­parła zwięźle. Od­wró­ciła się, aby wska­zać swego kom­pana, który sta­nął u jej le­wego boku. – A to mój to­wa­rzysz, Mer­ri­pen.

Ro­han spoj­rzał na niego czuj­nie.

– W ro­mani ozna­cza to za­równo „ży­cie” jak i „śmierć”.

Ta­kie było zna­cze­nie na­zwi­ska Mer­ri­pen? Ame­lia ze zdu­mie­niem po­pa­trzyła na męż­czy­znę. Mer­ri­pen wzru­szył lekko ra­mio­nami, da­jąc jej do zro­zu­mie­nia, że to nie­istotne. Od­wró­ciła się z po­wro­tem do Ro­hana.

– Chcie­li­by­śmy za­dać panu kilka py­tań od­no­śnie...

– Nie lu­bię py­tań.

– Szu­kam brata, lorda Ram­saya – kon­ty­nu­owała Ame­lia upar­cie – i de­spe­racko po­trze­buję in­for­ma­cji, które może pan po­sia­dać na te­mat miej­sca jego po­bytu.

– Nie po­wie­dział­bym pani, na­wet gdy­bym wie­dział. – Jego ak­cent był sub­telną mie­sza­niną ob­co­ści i cock­neya, z nutką klasy wyż­szej. Był to głos czło­wieka, który ob­ra­cał się w to­wa­rzy­stwie nie­ty­po­wego sortu lu­dzi.

– Za­pew­niam pana, że nie na­ra­zi­ła­bym sie­bie, ani ni­kogo in­nego na żadne nie­przy­jem­no­ści, gdyby nie była to ab­so­lutna ko­niecz­ność. Mój brat nie wraca do domu już od trzech dni...

– To nie moje zmar­twie­nie. – Ro­han od­wró­cił się do drzwi.

– Ma cią­goty do złego to­wa­rzy­stwa...

– Co za pech.

– Może już być mar­twy.

– Nie mogę pani po­móc. Ży­czę po­wo­dze­nia w dal­szych po­szu­ki­wa­niach. – Pchnął drzwi i wszedł do klubu.

Za­trzy­mał się, gdy Mer­ri­pen prze­mó­wił do niego w ro­mani. Od­kąd zja­wił się u Ha­tha­wayów, Ame­lia tylko kilka razy mo­gła usły­szeć, jak po­słu­guje się tym se­kret­nym ję­zy­kiem zna­nym tylko Ro­mom. Brzmiał po­gań­sko, na­je­żony spół­gło­skami i prze­cią­ga­nymi sa­mo­gło­skami, ale była w nim też ja­kaś pry­mi­tywna mu­zy­kal­ność.

Ro­han spoj­rzał na Mer­ri­pena z uwagą, opie­ra­jąc się ra­mie­niem o fu­trynę.

– Stary ję­zyk – po­wie­dział. – Całe lata mi­nęły, od­kąd go sły­sza­łem. Kto jest star­szym two­jego ple­mie­nia?

– Ja nie mam ple­mie­nia.

Mi­nęła długa chwila. Ro­han wpa­try­wał się upar­cie w nie­prze­nik­nioną twarz Mer­ri­pena, aż w końcu zmru­żył swe orze­chowe oczy.

– Chodź­cie. Może się cze­goś do­wiem.

Bez zbęd­nych for­mal­no­ści zo­stali wpro­wa­dzeni do klubu. Ro­han na­ka­zał jed­nemu z pra­cow­ni­ków, aby za­pro­wa­dził ich do pry­wat­nego sa­lo­niku na pię­trze. Ame­lia usły­szała szum roz­mów i mu­zyki, do­bie­ga­jący z od­dali, oraz od­głosy kro­ków. Był to gwarny, mę­ski ul, nie­do­stępny dla ko­goś ta­kiego jak ona.

Pra­cow­nik, młody czło­wiek z ak­cen­tem ze wschod­niego Lon­dynu i do­sko­na­łymi ma­nie­rami, za­pro­wa­dził ich do ele­ganc­kiego po­miesz­cze­nia i po­pro­sił, aby za­cze­kali w nim do po­wrotu Ro­hana. Mer­ri­pen pod­szedł do okna, wy­cho­dzą­cego na King Street.

Ame­lia zdu­miała się na wi­dok ota­cza­ją­cego ją dys­kret­nego luk­susu: ręcz­nie tka­nego dy­wanu w od­cie­niach błę­kitu i kremu, wy­ło­żo­nych drew­nia­nymi pa­ne­lami ścian i obi­tych ak­sa­mi­tem me­bli.

– Cał­kiem gu­stowne – stwier­dziła, zdej­mu­jąc ka­pe­lusz i od­kła­da­jąc go na ni­ski, ma­ho­niowy sto­lik. – Spo­dzie­wa­łam się cze­goś bar­dziej... cóż, tan­det­nego.

– Jen­ner stoi o klasę wy­żej od in­nych przy­byt­ków tego typu. Ucho­dzi za klub dla dżen­tel­me­nów, ale w rze­czy­wi­sto­ści to naj­więk­sza ja­ski­nia ha­za­rdu w Lon­dy­nie.

Ame­lia po­de­szła do bi­blio­teczki i z uwagą za­częła stu­dio­wać grzbiety ksią­żek.

– Dla­czego, twoim zda­niem, pan Ro­han od­mó­wił przy­ję­cia pie­nię­dzy od lorda Sel­waya?

Mer­ri­pen rzu­cił jej sar­do­niczne spoj­rze­nie.

– Wiesz prze­cież, co Ro­mo­wie my­ślą o do­brach ma­te­rial­nych.

– Tak, wiem, że twój lud nie lubi być nimi obar­czony. Ale z tego, co wiem, Ro­mo­wie rzadko od­ma­wiają kilku szy­lin­gów w za­mian za swoje usługi.

– To coś wię­cej niż nie­chęć do ob­cią­żeń. Dla chala taka sy­tu­acja...

– Co to jest chal?

– Okre­śle­nie rom­skiego syna. Dla chala te ele­ganc­kie ubra­nia, po­zo­sta­wa­nie pod jed­nym da­chem przez tak długi czas, czer­pa­nie ta­kich ko­rzy­ści fi­nan­so­wych to... wstyd. Hańba. To gwałt na jego na­tu­rze.

Był tak su­rowy i pewny sie­bie, że Ame­lia mu­siała nieco mu do­ku­czyć.

– A jaka jest twoja wy­mówka, Mer­ri­pen? Po­zo­sta­jesz pod da­chem Ha­tha­wayów już bar­dzo, bar­dzo długo...

– To co in­nego. Przede wszyst­kim, nie ma z tego żad­nych pro­fi­tów.

Ame­lia wy­buch­nęła śmie­chem.

– A poza tym... – głos Mer­ri­pena zła­god­niał – za­wdzię­czam wam ży­cie.

Ame­lia po­czuła przy­pływ emo­cji, gdy spoj­rzała na jego nie­ugięty pro­fil.

– Psu­jesz za­bawę – od­parła miękko. – Ja pró­buję z cie­bie kpić, a ty ruj­nu­jesz chwilę szcze­ro­ścią. Wiesz, że nie masz obo­wiązku z nami zo­stać, drogi przy­ja­cielu. Spła­ci­łeś swój dług już po ty­siąc­kroć.

Mer­ri­pen na­tych­miast po­trzą­snął głową.

– Rów­nie do­brze mógł­bym zo­sta­wić gniazdo pi­skląt na pa­stwę lisa.

– Nie je­ste­śmy aż tak bez­bronni – za­pro­te­sto­wała. – Do­sko­nale po­tra­fię za­trosz­czyć się o ro­dzinę... Tak jak Leo. Kiedy jest trzeźwy.

– Czyli ni­gdy? – Jego obo­jętny ton przy­dał py­ta­niu jesz­cze więk­szy ła­du­nek sar­ka­zmu.

Ame­lia otwo­rzyła usta, aby pod­jąć dys­ku­sję, ale za­raz je za­mknęła. Mer­ri­pen miał ra­cję. Przez ostat­nie sześć mie­sięcy Leo trwał w per­ma­nent­nym upo­je­niu al­ko­ho­lo­wym. Przy­ło­żyła rękę do ta­lii, gdzie sku­mu­lo­wane tro­ski cią­żyły jej jak wo­rek oło­wiu. Biedny, nie­szczę­sny Leo. Była prze­ra­żona tym, że nic nie może dla niego zro­bić. Nie można oca­lić czło­wieka, który nie chce być oca­lony. Co jed­nak nie ozna­cza, że ona prze­sta­nie pró­bo­wać.

Za­częła spa­ce­ro­wać po po­koju, zbyt po­ru­szona, aby sie­dzieć i spo­koj­nie cze­kać. Leo gdzieś tam był i po­trze­bo­wał po­mocy. Nie wia­domo, jak długo Ro­han bę­dzie ich tu jesz­cze trzy­mać.

– Ro­zej­rzę się nieco – oznaj­miła, pod­cho­dząc do drzwi. – Nie odejdę da­leko. Zo­stań tu, Mer­ri­pen, na wy­pa­dek, gdyby wró­cił pan Ro­han.

Usły­szała, jak Mer­ri­pen mru­czy coś pod no­sem. Igno­ru­jąc jej prośbę, po­szedł za nią.

– Tak nie wy­pada – za­wo­łał jesz­cze.

Ame­lia nie za­trzy­mała się. Nie in­te­re­so­wała jej już sto­sow­ność jej za­cho­wa­nia.

– To moja je­dyna szansa, aby zo­ba­czyć od środka ta­kie miej­sce. Nie za­mie­rzam jej prze­ga­pić.

Po­dą­ża­jąc za dźwię­kiem gło­sów, od­wa­żyła się po­dejść do ga­le­rii, która obie­gała ogromną, wspa­niałą salę.

Tłumy ele­gancko odzia­nych męż­czyzn tło­czyły się przy trzech wiel­kich sto­łach do ha­za­rdu, ob­ser­wu­jąc grę, pod­czas gdy kru­pie­rzy grab­kami zbie­rali ko­ści i pie­nią­dze. To­wa­rzy­szyły im gło­śne roz­mowy, krzyki, po­wie­trze do­słow­nie drgało od emo­cji. Pra­cow­nicy nie­spiesz­nie prze­cha­dzali się po sali, roz­no­sząc na ta­cach wino i je­dze­nie, albo świeże karty i że­tony.

Ukryta czę­ściowo za ko­lumną ga­le­rii, Ame­lia chci­wie lu­stro­wała tłum wzro­kiem. Jej oczy za­trzy­mały się na­gle na panu Ro­ha­nie, który przy­wdział w mię­dzy­cza­sie czarną ma­ry­narkę i fu­lar. Był ubrany po­dob­nie do in­nych człon­ków klubu, ale wy­róż­niał się wśród nich ni­czym lis po­mię­dzy go­łę­biami.

Sie­dział, po­chy­la­jąc się nad ma­syw­nym, ma­ho­nio­wym biur­kiem w rogu sali, z któ­rego naj­wy­raź­niej za­rzą­dzano ban­kiem roz­gry­wek. Chyba wy­da­wał po­le­ce­nia jed­nemu z pra­cow­ni­ków. Ge­sty­ku­lo­wał oszczęd­nie, ale w jego ru­chach wi­dać było szcze­gólny ta­lent, swo­bodną fi­zycz­ność, która przy­cią­gała spoj­rze­nia.

Na­gle... nie wia­domo jak... do­się­gła go świa­do­mość in­ten­syw­nego za­in­te­re­so­wa­nia Ame­lii. Wy­cią­gnął dłoń i po­tarł kark, a po­tem spoj­rzał pro­sto na nią. Tak jak w tam­tej uliczce. Ko­bieta po­czuła na­gle w ca­łym ciele obez­wład­nia­jącą sła­bość, w no­gach i rę­kach, sto­pach, a na­wet ko­la­nach. Na jej twarz wy­pły­nął ogni­sty ru­mie­niec. Za­marła w po­czu­ciu winy i za­sko­cze­nia, czer­wona na buzi jak dziecko, aż w końcu do­szła do sie­bie na tyle, aby skryć się z po­wro­tem za ko­lumną.

– Co się stało? – do­biegł ją głos Mer­ri­pena.

– Pan Ro­han chyba mnie za­uwa­żył. – Wy­rwał się jej drżący śmiech. – O, Boże. Mam na­dzieję, że go nie roz­gnie­wa­łam. Le­piej wróćmy do sa­lonu.

Po raz ostatni ośmie­liła się wy­chy­lić z ukry­cia, aby ob­jąć salę wzro­kiem, ale Ro­hana już nie było.

Roz­dział 2

Cam ode­pchnął się od ma­ho­nio­wego biurka i opu­ścił salę gier. Jak zwy­kle nie mógł odejść nie­za­trzy­my­wany raz czy dwa... Je­den z agen­tów szep­nął mu do ucha, że lord taki-to-a-taki ży­czy so­bie pod­nie­sie­nia li­mitu kre­dy­to­wego. Lo­kaj py­tał, czy na­leży już uzu­peł­nić stół z prze­ką­skami w jed­nym z po­ko­jów kar­cia­nych. Cam od­po­wia­dał na ich py­ta­nia nie­obec­nie, bo jego my­śli oku­po­wała ko­bieta, cze­ka­jąca na niego na gó­rze.

Ru­ty­nowy wie­czór przy­bie­rał dość nie­ocze­ki­wany ob­rót. Od dawna już żadna ko­bieta nie wzbu­dziła w nim za­in­te­re­so­wa­nia w ta­kim stop­niu jak Ame­lia Ha­tha­way. Gdy tylko zo­ba­czył ją w alejce – jej za­ru­mie­nione, pełne po­liczki, zmy­słową fi­gurę, ukrytą pod skromną suk­nią – na­tych­miast jej za­pra­gnął. Nie miał po­ję­cia, dla­czego, skoro była ucie­le­śnie­niem wszyst­kiego, co go tak iry­to­wało w An­giel­kach.

Na pierw­szy rzut oka było wi­dać, że panna Ha­tha­way nosi w so­bie nie­za­chwianą pew­ność, że jest zdolna or­ga­ni­zo­wać i za­rzą­dzać wszyst­kim wo­kół niej. Na wi­dok ta­kich ko­biet Cam umy­kał za­zwy­czaj w prze­ciw­nym kie­runku. Gdy jed­nak spoj­rzał w jej śliczne, błę­kitne oczy i zo­ba­czył tę małą, pełną de­ter­mi­na­cję zmarszczkę po­mię­dzy brwiami, po­czuł grzeszną po­trzebę po­chwy­ce­nia jej, po­rwa­nia do­kądś i zro­bie­nia cze­goś nie­cy­wi­li­zo­wa­nego. Bar­ba­rzyń­skiego na­wet.

Rzecz ja­sna, nie­cy­wi­li­zo­wane po­trzeby w jego przy­padku cza­iły się tuż pod ma­ską do­brego wy­cho­wa­nia, cze­ka­jąc tylko na wła­ściwy mo­ment, aby się uwol­nić. A w ciągu ostat­niego roku Cam miał co­raz wię­cej trud­no­ści z utem­pe­ro­wa­niem ich. Stał się wy­jąt­kowo za­pal­czywy, nie­cier­pliwy, ła­twy do spro­wo­ko­wa­nia. Rze­czy, które kie­dyś da­wały mu przy­jem­ność prze­stały go sa­tys­fak­cjo­no­wać. A naj­gor­sze było to, że swoje sek­su­alne po­trzeby za­spo­ka­jał z ta­kim sa­mym bra­kiem en­tu­zja­zmu, z ja­kim ostat­nio żył.

Zna­le­zie­nie od­po­wied­niego dam­skiego to­wa­rzy­stwa ni­gdy nie było pro­ble­mem – Cam od­naj­dy­wał speł­nie­nie w ra­mio­nach wielu chęt­nych ko­biet i od­pła­cał im za ich usługi tak długo, aż mru­czały z roz­ko­szy. Nie było w tym jed­nak praw­dzi­wych emo­cji. Żad­nego pod­nie­ce­nia, ognia, nic poza po­czu­ciem, że za­dbał o pod­sta­wowe funk­cje swo­jego or­ga­ni­zmu, ta­kie jak sen czy je­dze­nie. Cam był tak za­nie­po­ko­jony, że w końcu zde­cy­do­wał się po­roz­ma­wiać na ten te­mat ze swoim prze­ło­żo­nym, lor­dem St. Vin­cen­tem.

Nie­gdyś za­go­rzały ko­bie­ciarz, dziś wy­jąt­kowo od­dany mąż, St. Vin­cent wie­dział o tych spra­wach wię­cej, niż ja­ki­kol­wiek inny ży­jący czło­wiek. Gdy Cam za­py­tał go po­nuro, czy fakt, że po­trzeby fi­zyczne mniej go ostat­nio tra­pią, na­leży wią­zać ze zbli­ża­ją­cymi się trzy­dzie­stymi uro­dzi­nami, St. Vin­cent za­krztu­sił się swoim drin­kiem.

– Do­bry Boże, nie – od­parł wi­ceh­ra­bia, ka­sła­jąc lekko, gdy haust brandy roz­pa­lił mu prze­łyk. Był wcze­sny ra­nek, a oni prze­glą­dali księgi ra­chun­kowe w biu­rze za­rządcy klubu.

St. Vin­cent był przy­stoj­nym dżen­tel­me­nem z wło­sami ko­loru psze­nicy i bla­do­nie­bie­skimi oczami. Nie­któ­rzy gło­śno twier­dzili, że miał rysy i syl­we­tkę naj­do­sko­nal­szego męż­czy­zny, jaki kie­dy­kol­wiek cho­dził po świe­cie. Wy­gląd anioła, du­sza łaj­daka.

– Je­śli mogę spy­tać, ja­kie ko­biety gosz­czą w twoim łóżku?

– Co masz na my­śli? – za­py­tał Cam z re­ze­rwą.

– Piękne, czy nie­ładne?

– Chyba piękne.

– I na tym po­lega pro­blem – po­wie­dział St. Vin­cent to­nem, który re­zer­wo­wał do ko­mu­ni­ko­wa­nia oczy­wi­sto­ści. – Nie­ładne do­star­czają znacz­nie wię­cej przy­jem­no­ści. Wdzięcz­ność to naj­sil­niej­szy afro­dy­zjak.

– Ty jed­nak po­ślu­bi­łeś ko­bietę piękną.

Na usta St. Vin­centa wy­pły­nął le­niwy uśmiech.

– Żony to zu­peł­nie od­mienna ka­te­go­ria. Wy­ma­gają ogrom­nych na­kła­dów, ale wy­siłki za­wsze zo­stają wy­na­gro­dzone. Zde­cy­do­wa­nie po­le­cam żony. Zwłasz­cza wła­sne.

Cam spoj­rzał na swo­jego pra­co­dawcę z iry­ta­cją, przy­po­mi­na­jąc so­bie, że po­ważne roz­mowy z St. Vin­cen­tem czę­sto utrud­niało szcze­gólne upodo­ba­nie wi­ceh­ra­biego do prze­kształ­ca­nia ich w słowne ka­lam­bury.

– Je­śli do­brze ro­zu­miem, mi­lor­dzie – stwier­dził szorstko – pana re­ceptą na brak po­żą­da­nia jest uwo­dze­nie nie­atrak­cyj­nych ko­biet?

St. Vin­cent pod­niósł srebrną ob­sadkę, a na­stęp­nie zręcz­nie do­pa­so­wał sta­lówkę i ca­łość pre­cy­zyj­nie za­nu­rzył w bu­te­leczce z atra­men­tem.

– Ro­han, ro­bię, co w mo­jej mocy, aby zro­zu­mieć twój pro­blem. Jed­nak ni­gdy nie do­świad­czy­łem braku po­żą­da­nia. Mu­siał­bym le­żeć na łożu śmierci, żeby prze­stać pra­gnąć... Nie, nie­ważne, by­łem na łożu śmierci w nie­od­le­głej prze­szło­ści i na­wet wtedy mia­łem grzeszne my­śli o swo­jej żo­nie.

– Moje gra­tu­la­cje – mruk­nął Cam, po­rzu­ca­jąc na­dzieję, że zdoła uzy­skać od tego czło­wieka ja­ką­kol­wiek szczerą od­po­wiedź. – Wróćmy do ksiąg. Są waż­niej­sze kwe­stie do roz­trzą­sa­nia niż sek­su­alne moż­li­wo­ści.

St. Vin­cent wy­kre­ślił liczbę i odło­żył pióro.

– Nie, na­le­gam jed­nak na roz­mowę o sek­su­al­nych moż­li­wo­ściach. To znacz­nie za­baw­niej­sze niż praca. – Opadł na fo­tel w zwod­ni­czej au­rze roz­le­ni­wie­nia. – Ro­han, je­steś czło­wie­kiem dys­kret­nym, ale trudno nie za­uwa­żyć, jak gor­liwe bu­dzisz za­in­te­re­so­wa­nie. Naj­wy­raź­niej sta­no­wisz po­kusę nie do od­par­cia dla lon­dyń­skich dam. I wy­gląda na to, że ko­rzy­stasz w pełni z tego, co ci ofe­rują.

Cam spoj­rzał na niego bez wy­razu.

– Wy­bacz, mi­lor­dzie, ale czy ten wy­wód do cze­goś pro­wa­dzi?

St. Vin­cent oparł się wy­god­nie, złą­czył palce i po­pa­trzył na Cama.

– Nie mia­łeś po­dob­nych pro­ble­mów w prze­szło­ści, mogę więc tylko za­ło­żyć, że, jak to czę­sto bywa z ape­ty­tem, twój zo­stał już za­spo­ko­jony z na­wiązką, po­zo­sta­wia­jąc prze­syt jed­na­ko­wo­ścią. Po­móc może tylko ja­kaś no­wość.

Roz­wa­ża­jąc to stwier­dze­nie, któ­remu nie można było od­mó­wić sensu, Cam za­sta­na­wiał się, czy no­to­ryczny nie­gdyś hu­laka od­czu­wał kie­dy­kol­wiek po­kusę, aby zbłą­dzić. Cam znał jego żonę, Evie, od dzie­ciń­stwa, kiedy to przy­cho­dziła od czasu do czasu od­wie­dzić w klu­bie owdo­wia­łego ojca, i czuł wo­bec niej opie­kuń­czość po­do­bną do tej, którą mógłby od­czu­wać wo­bec młod­szej sio­stry. Nikt ni­gdy nie po­łą­czyłby w my­ślach ła­god­nej Evie z tym li­ber­ty­nem. I nikt nie był chyba bar­dziej za­sko­czony niż sam St. Vin­cent, kiedy ich mał­żeń­stwo z roz­sądku ewo­lu­owało w zwią­zek oparty na na­mięt­no­ści i praw­dzi­wej mi­ło­ści.

– A ży­cie mał­żeń­skie? – za­py­tał Cam ła­god­nie. – Czy ono także pro­wa­dzi do prze­sytu jed­na­ko­wo­ścią?

Wy­raz twa­rzy St. Vin­centa zmie­nił się na­gle. Na myśl o żo­nie w jego przej­rzy­ście nie­bie­skich oczach bły­snęło cie­pło.

– Na pod­sta­wie wła­snych do­świad­czeń stwier­dzam, że ni­gdy nie ma się dość od­po­wied­niej ko­biety. Z roz­ko­szą po­wi­tał­bym taki prze­syt, ale wąt­pię, aby było to moż­liwe w ży­ciu do­cze­snym. – Za­mknął księgi zde­cy­do­wa­nym ru­chem i wstał. – Je­śli mi wy­ba­czysz, Ro­han, ży­czę ci uda­nego wie­czoru.

– A księgi?

– Po­zo­sta­wiam je w two­ich nie­zwy­kle kom­pe­tent­nych rę­kach. – Gdy Cam jęk­nął, St. Vin­cent tylko nie­win­nie wzru­szył ra­mio­nami. – Ro­han, je­den z nas jest czło­wie­kiem nie­żo­na­tym, o wy­bit­nych ma­te­ma­tycz­nych uzdol­nie­niach i bez pla­nów na wie­czór. Drugi jest na­wró­co­nym lu­bież­ni­kiem w mi­ło­snym na­stroju, a w domu czeka na niego chętna młoda żona. Kto, twoim zda­niem, po­wi­nien więc za­jąć się tymi cho­ler­nymi ra­chun­kami? – Że­gna­jąc się non­sza­lancko, St. Vin­cent opu­ścił biuro.

„No­wość” – to była jego re­ko­men­da­cja. Cóż, to słowo zde­cy­do­wa­nie znaj­do­wało od­nie­sie­nie w sto­sunku do panny Ha­tha­way. Do­tych­czas Cam pre­fe­ro­wał ko­biety do­świad­czone, które trak­to­wały uwo­dze­nie jak grę i do­sko­nale wie­działy, że nie na­leży mie­szać przy­jem­no­ści z uczu­ciami. Ni­gdy nie po­dej­mo­wał się roli na­uczy­ciela nie­win­nych. W za­sa­dzie per­spek­tywa po­zba­wie­nia damy dzie­wic­twa była ra­czej od­strę­cza­jąca. Dla niej nic, tylko ból, a po­tem prze­ra­ża­jące kon­se­kwen­cje w po­staci łez i ża­lów. Wzdry­gnął się na samą myśl. Nie, nie bę­dzie po­goni za no­wo­ścią w przy­padku panny Ha­tha­way.

Przy­spie­sza­jąc kroku, Cam wszedł po scho­dach do po­koju, gdzie cze­kała ko­bieta i ciem­no­licy chal. Mer­ri­pen to do­syć po­wszechne imię wśród Cy­ga­nów, ten czło­wiek jed­nak był nie­zwy­kły. Wy­glą­dało na to, że jest słu­żą­cym tej ko­biety – dzi­waczna i wstrętna oko­licz­ność dla ko­cha­ją­cego wol­ność Roma.

Mieli więc ze sobą coś wspól­nego. Obaj pra­co­wali dla ga­dziów, za­miast włó­czyć się po ziemi swo­bod­nie, jak Bóg przy­ka­zał.

Ro­mo­wie nie pa­so­wali do wnętrz, w któ­rych ogra­ni­czały ich ściany. Nie żyli w klat­kach z po­ko­jów i do­mów, od­cięci od nieba i wia­tru, słońca i gwiazd. Nie od­dy­chali stę­chłym po­wie­trzem, prze­sy­co­nym za­pa­chami z kuchni i pa­stą do pod­łóg. Po raz pierw­szy od lat Cam po­czuł przy­pływ pa­niki. Zwal­czył go i sku­pił się na swoim za­da­niu – po­zbyć się tej oso­bli­wej pary ze swo­jego sa­lonu.

Po­cią­gnął za koł­nie­rzyk, aby nieco roz­luź­nić jego ucisk, pchnął uchy­lone drzwi i wszedł do po­koju.

Panna Ha­tha­way stała nie­da­leko progu, cze­ka­jąc na niego z kiep­sko ma­sko­waną nie­cier­pli­wo­ścią, a Mer­ri­pen na­dal krył się w ką­cie. Gdy Cam pod­szedł do niej i spoj­rzał w jej unie­sioną wy­soko twarz, fala pa­niki za­mie­niła się w in­try­gu­jący przy­pływ cie­pła. Pod jej nie­bie­skimi oczami ry­so­wały się blade, la­wen­dowe cie­nie. Jej mięk­kie wargi za­ci­snęły się w wą­ską kre­skę. Ciemne, lśniące włosy za­cze­sała do tyłu i upięła cia­sno spin­kami.

Ścią­gnięte su­rowo włosy i skromna, krę­pu­jąca suk­nia na­rzu­cały ob­raz ko­biety peł­nej za­ha­mo­wań. Ty­powa stara panna. Nic jed­nak nie mo­gło ukryć pro­mie­niu­ją­cej z niej sil­nej woli. Była… sma­ko­wita. Chciał ją roz­pa­ko­wać jak po­da­rek, na który cze­kał zbyt długo. Pra­gnął jej bez­wol­nej i na­giej pod sobą, tych de­li­kat­nych warg, spuch­nię­tych od jego twar­dych, głę­bo­kich po­ca­łun­ków, jej ja­snej skóry roz­pa­lo­nej na­mięt­no­ścią. Zdu­miony wra­że­niem, ja­kie na nim wy­warła, zmu­sił się do za­cho­wa­nia obo­jęt­nej miny, gdy za­czął się jej przy­glą­dać.

– Cóż? – za­żą­dała spra­woz­da­nia Ame­lia, zu­peł­nie nie­świa­doma, do­kąd po­wę­dro­wały jego my­śli. Gdyby wie­działa, z pew­no­ścią z krzy­kiem wy­bie­głaby z po­koju. – Do­wie­dział się pan cze­goś na te­mat miej­sca po­bytu mo­jego brata?

– Ow­szem.

– I?

– Lord Ram­say od­wie­dził nas wcze­snym wie­czo­rem, prze­grał tro­chę pie­nię­dzy przy sto­li­kach...

– Dzięki Bogu, żyje! – za­wo­łała Ame­lia.

– ...i naj­wy­raź­niej po­sta­no­wił po­cie­szyć się wi­zytą w po­bli­skim bur­delu.

– Bur­delu? – Ame­lia rzu­ciła Mer­ri­pe­nowi zroz­pa­czone spoj­rze­nie. – Przy­się­gam, Mer­ri­pen, ten łaj­dak zgi­nie dzi­siaj z mo­jej ręki. – Spoj­rzała na Cama. – Ile prze­grał?

– Około pię­ciu­set fun­tów.

Śliczne, nie­bie­skie oczy roz­sze­rzyły się z gniewu.

– Bę­dzie umie­rał bar­dzo po­woli. Który bur­del?

– Brad­shaw.

Ame­lia się­gnęła po ka­pe­lusz.

– Chodźmy, Mer­ri­pen. Mu­simy go stam­tąd za­brać.

– Nie – pa­dło z ust obu męż­czyzn jed­no­cze­śnie.

– Chcę oso­bi­ście się prze­ko­nać, czy nic mu nie jest – oznaj­miła Ame­lia spo­koj­nie.

– Wąt­pię.

Ame­lia rzu­ciła Mer­ri­pe­nowi lo­do­wate spoj­rze­nie.

– Nie wra­cam do domu bez Leo.

Na poły roz­ba­wiony i za­nie­po­ko­jony siłą jej woli, Cam zwró­cił się do Mer­ri­pena:

– Czy mam do czy­nie­nia z upo­rem, głu­potą, czy ja­kąś kom­bi­na­cją obu tych cech?

Ame­lia udzie­liła od­po­wie­dzi, za­nim Mer­ri­pen zdo­łał otwo­rzyć usta.

– Z mo­jej strony z upo­rem. Głu­pota po­zo­staje nie­od­łącz­nym atry­bu­tem mo­jego brata. – Po­pra­wiła ka­pe­lusz i za­wią­zała wstążki pod brodą.

Wi­śniowe wstążki, stwier­dził zdu­miony Cam. Ten fry­wolny, czer­wony ak­cent był je­dyną oso­bli­wo­ścią jej sto­no­wa­nego ubioru. Nie­zna­joma z każdą chwilą fa­scy­no­wała go co­raz bar­dziej.

– Nie wej­dzie­cie do Brad­shawa. Wy­jąw­szy względy bez­pie­czeń­stwa i mo­ral­ność, na­wet nie wie­cie, gdzie to, do dia­bła, jest.

Ame­lia na­wet się nie skrzy­wiła, sły­sząc prze­kleń­stwo.

– Za­kła­dam, że spora część go­ści krąży po­mię­dzy pana klu­bem a do­mem Brad­shawa. Po­wie­dział pan, że to nie­da­leko, co ozna­cza, że mu­szę tylko po­dą­żyć za falą pie­szych w tam­tym kie­runku. Do wi­dze­nia, pa­nie Ro­han. Na­prawdę do­ce­niam pań­ską po­moc.

Cam sta­nął jej na dro­dze.

– Tylko zrobi pani z sie­bie idiotkę, panno Ha­tha­way. Nie przej­dzie pani na­wet przez drzwi fron­towe. Bur­del taki jak Brad­shaw nie wpusz­cza ob­cych z ulicy.

– To, jak wy­do­stanę stam­tąd brata, to już nie pań­skie zmar­twie­nie.

Miała ra­cję. To nie było jego zmar­twie­nie. Ale Cam od dawna nie ba­wił się tak do­brze. Żadne zmy­słowe roz­ko­sze, uta­len­to­wane kur­ty­zany, na­wet po­kój pe­łen na­gich ko­biet nie za­in­try­go­wałby go w po­ło­wie tak bar­dzo, jak panna Ame­lia Ha­tha­way i jej czer­wone wstążki.

– Jadę z wami – po­wie­dział.

Zmarsz­czyła brwi.

– Nie, dzię­kuję.

– Na­le­gam.

– Nie po­trze­buję już pań­skich usług, pa­nie Ro­han.

Ca­mowi przy­szła do głowy cała masa usług, któ­rych wy­raź­nie po­trze­bo­wała i które z przy­jem­no­ścią sam by jej za­pew­nił.

– Naj­wy­raź­niej bę­dzie z po­żyt­kiem dla wszyst­kich, je­śli wy­do­sta­nie­cie stam­tąd Ram­saya i opu­ści­cie Lon­dyn naj­szyb­ciej, jak to moż­liwe. Od te­raz uwa­żam przy­spie­sze­nie wa­szego od­jazdu za swój oby­wa­tel­ski obo­wią­zek.

Roz­dział 3

Mo­gli udać się do bur­delu na pie­chotę, ale za­miast tego po­je­chali tam wie­kową ka­le­szą. Za­trzy­mali się przed nie­ład­nym bu­dyn­kiem w stylu geo­r­giań­skim. Ame­lii, któ­rej ta­kie miej­sca ko­ja­rzyły się z krzy­kliwą eks­tra­wa­gan­cją, fa­sada przy­bytku wy­dała się za­ska­ku­jąco dys­kretna.

– Pro­szę zo­stać w po­wo­zie – po­wie­dział Ro­han. – Wejdę do środka i wy­py­tam ko­goś o Ram­saya. – Spoj­rzał su­rowo na Mer­ri­pena. – Nie zo­sta­wiaj panny Ha­tha­way bez opieki na­wet na se­kundę. Nie­bez­piecz­nie tu o tej po­rze.

– Jest le­d­wie wcze­sny wie­czór – za­pro­te­sto­wała Ame­lia. – Znaj­du­jemy się na West En­dzie, oto­czeni tłu­mem ele­gancko ubra­nych dżen­tel­me­nów. Jak bar­dzo może to być nie­bez­pieczne?

– Wi­dy­wa­łem tych ele­gancko ubra­nych dżen­tel­me­nów, ro­bią­cych ta­kie rze­czy, że wy­star­czyłby sam opis, aby pani ze­mdlała.

– Ni­gdy nie mdleję – oświad­czyła za­pal­czy­wie Ame­lia.

Uśmiech Ro­hana roz­ja­śnił za­cie­nione wnę­trze po­wozu. Opu­ścił po­jazd i roz­pły­nął się w mroku, jakby był jego czę­ścią, wto­pił się w niego cały, w zmierz­chu bły­snęły tylko jego he­ba­nowe włosy i dia­men­towy kol­czyk.

Ame­lia przy­pa­try­wała się mu w zdu­mie­niu. Do ja­kiej ka­te­go­rii przy­pi­sać tego czło­wieka? Nie był dżen­tel­me­nem czy lor­dem, ale nie był też zwy­kłym rze­mieśl­ni­kiem, na­wet nie był w pełni Cy­ga­nem. Po­czuła dreszcz, gdy przy­po­mniała so­bie chwilę, w któ­rej po­mógł jej wsiąść do po­wozu. Miała na dło­niach rę­ka­wiczki, ale jego ręce nie były osło­nięte i po­czuła przez to cie­pło i siłę jego pal­ców. A na jego kciuku za­uwa­żyła błysk gru­bej, zło­tej ob­rączki. Ni­gdy cze­goś ta­kiego nie wi­działa.

– Mer­ri­pen, co ozna­cza ob­rączka na kciuku męż­czy­zny? Czy to ja­kiś cy­gań­ski zwy­czaj?

Mer­ri­pen, naj­wy­raź­niej za­sko­czony py­ta­niem, wyj­rzał przez okno w wil­gotną noc. Obok po­wozu prze­szła ro­ze­śmiana grupa mło­dych męż­czyzn w ele­ganc­kich płasz­czach i wy­so­kich ka­pe­lu­szach. Dwaj przy­sta­nęli, aby po­roz­ma­wiać z krzy­kli­wie odzianą ko­bietą.

Marsz­cząc brwi, Mer­ri­pen od­po­wie­dział na py­ta­nie Ame­lii:

– To oznaka nie­za­leż­no­ści i wol­no­ści my­śli. I od­dzie­le­nia. No­sząc ją, przy­po­mina so­bie, że nie na­leży do miej­sca, w któ­rym się znaj­duje.

– Dla­czego pan Ro­han miałby chcieć o tym pa­mię­tać?

– Bo ścieżka, którą kro­czą po­bra­tymcy, jest ku­sząca – oznaj­mił po­nuro Mer­ri­pen. – Trudno się jej oprzeć.

– A dla­czego mu­si­cie się jej opie­rać? Nie ro­zu­miem, co jest ta­kiego strasz­nego w miesz­ka­niu w od­po­wied­nim domu, za­pew­nie­niu so­bie sta­łego do­chodu i cie­sze­niu się rze­czami ta­kimi jak ładna por­ce­lana, czy wy­ście­łane krze­sła.

– Ga­dzio­wie – wy­mam­ro­tał z re­zy­gna­cją, skła­nia­jąc Ame­lię do uśmie­chu. Wie­działa, że słowo to ozna­cza wszyst­kich, któ­rzy nie są Ro­mami.

Oparła się o wy­tarte, wy­ście­łane sie­dze­nie.

– Ni­gdy nie przy­pusz­cza­łam, że kie­dyś będę tak de­spe­racko pra­gnęła od­na­leźć brata w po­dob­nym przy­bytku. Ale je­śli mam wy­bie­rać po­mię­dzy bur­de­lem a wy­ła­wia­niem go z Ta­mizy... – Urwała i przy­ci­snęła do ust za­ci­śniętą pieść.

– Prze­cież nie umarł. – Głos Mer­ri­pena był ni­ski i ła­godny.

Ame­lia z ca­łych sił sta­rała się mu uwie­rzyć.

– Mu­simy wy­wieźć Leo z Lon­dynu. Na wsi bę­dzie bez­piecz­niej­szy, prawda?

Mer­ri­pen nie­zo­bo­wią­zu­jąco wzru­szył ra­mio­nami, jego oczy po­zo­stały bez wy­razu.

– Bę­dzie miał mniej roz­ry­wek – kon­ty­nu­owała Ame­lia. – I nie bę­dzie mógł pa­ko­wać się w kło­poty.

– Męż­czy­zna, który szuka kło­po­tów, wszę­dzie je znaj­dzie.

Po kilku mi­nu­tach nie­zno­śnie dłu­żą­cego się ocze­ki­wa­nia uj­rzeli Ro­hana, który pod­szedł do po­wozu i uchy­lił drzwi.

– Gdzie on jest? – za­py­tała Ame­lia, gdy wspiął się do środka.

– Nie tu­taj. Lord Ram­say udał się na górę z jedną z dziew­cząt i... cóż, do­peł­nił trans­ak­cji... a po­tem opu­ścił bur­del.

– Do­kąd się udał? Py­tał pan?

– Po­wie­dział, że idzie do ta­werny „Pie­kiełko i Wia­derko”.

– Uro­cze. Zna pan drogę?

Ro­han usa­do­wił się obok niej i spoj­rzał na Mer­ri­pena.

– Jedź St. Ja­mes na wschód, a po­tem skręć w lewo na trze­ciej krzy­żówce.

Mer­ri­pen sma­gnął ko­nie lej­cami i po­wóz po­to­czył się na­przód, mi­ja­jąc po dro­dze trzy pro­sty­tutki.

Ame­lia przy­glą­dała się ko­bie­tom z nie­skry­wa­nym za­in­te­re­so­wa­niem.

– Nie­które z nich są ta­kie młode... Gdyby tylko ja­kaś in­sty­tu­cja cha­ry­ta­tywna po­mo­gła im zna­leźć sza­cowne za­trud­nie­nie.

– Tak zwane sza­cowne za­trud­nie­nie może się oka­zać rów­nie złe – od­parł Ro­han.

Spoj­rzała na niego z obu­rze­niem.

– Uważa pan, że ko­bie­cie le­piej jest, gdy para się pro­sty­tu­cją niż w uczci­wej pracy, która po­zwo­li­łaby jej żyć god­nie?

– Tego nie po­wie­dzia­łem. Nie­któ­rzy pra­co­dawcy są znacz­nie bar­dziej bru­talni niż su­te­ne­rzy i raj­fu­rzy. Słu­żący mu­szą zno­sić naj­prze­róż­niej­sze formy prze­mocy od swo­ich pa­nów, zwłasz­cza ko­biety. A je­śli są­dzi pani, że god­nie pra­cuje się w fa­bryce, to naj­wy­raź­niej ni­gdy nie wi­działa pani dziew­czyny, która stra­ciła palce, przy­ci­na­jąc słomę na mio­tły. Czy też jej ko­le­żanki, która ma płuca tak wy­peł­nione ku­rzem i kłacz­kami z grę­pla­rek, że nie do­żyje trzy­dzie­stych uro­dzin.

Ame­lia już otwo­rzyła usta, aby mu od­po­wie­dzieć, ale je za­mknęła. Nie­ważne, jak bar­dzo chciała kon­ty­nu­ować tę dys­ku­sję, dama, na­wet je­śli była starą panną, nie roz­ma­wiała o pro­sty­tu­cji.

Ko­bieta schro­niła się za fa­sadą chłod­nej obo­jęt­no­ści i od­wró­ciła się do okna. Nie po­świę­ciła Ro­ha­nowi już ani jed­nego spoj­rze­nia, ale czuła, że on ją ob­ser­wuje. Była nie­zno­śnie świa­doma jego obec­no­ści. Nie pach­niał wodą ko­loń­ską i po­madą, ale czymś zde­cy­do­wa­nie bar­dziej po­nęt­nym – dy­mem, świe­żo­ścią i goź­dzi­kami.

– Pani brat cał­kiem nie­dawno odzie­dzi­czył ty­tuł – po­wie­dział.

– Tak.

– Z ca­łym sza­cun­kiem, ale lord Ram­say nie wy­daje się przy­go­to­wany do swo­jej no­wej roli.

Ame­lia nie zdo­łała po­wstrzy­mać smut­nego uśmie­chu.

– Nikt z nas nie jest. Dla Ha­tha­wayów był to do­prawdy nie­zwy­kły ob­rót spraw. Przed Leo byli w pro­stej li­nii jesz­cze co naj­mniej trzej spad­ko­biercy. Wszy­scy zmarli na­gle, z róż­nych przy­czyn. Ty­tuł po­ciąga chyba za sobą kon­se­kwen­cje w po­staci krót­kiego ży­cia. W tym sta­nie du­cha mój brat nie bę­dzie cie­szył się nim dłu­żej niż jego po­przed­nicy.

– Nikt nie wie, co kryje jego prze­zna­cze­nie.

Ame­lia od­wró­ciła się do Ro­hana i za­uwa­żyła, że męż­czy­zna wpa­truje się w nią in­ten­syw­nie. Jej serce za­częło bić szyb­ciej.

– Nie wie­rzę w prze­zna­cze­nie – oznaj­miła. – Lu­dzie sami są ko­wa­lami swego losu.

Ro­han uśmiech­nął się.

– Wszy­scy, na­wet bo­go­wie, są bez­bronni w ob­li­czu prze­zna­cze­nia.

Ame­lia spoj­rzała na niego scep­tycz­nie.

– Pan, za­rządca klubu gier, wie na pewno wszystko o szan­sach i praw­do­po­do­bień­stwie. Nie może pan więc, kie­ru­jąc się ro­zu­mem, da­wać wiary szczę­ściu, lo­sowi, czy po­dob­nym rze­czom.

– Wiem wszystko o praw­do­po­do­bień­stwie i szan­sach wy­gra­nej – zgo­dził się Ro­han. – Wie­rzę jed­nak w szczę­ście. – Uśmiech­nął się do niej z pło­mie­niem w oczach, na wi­dok któ­rego wstrzy­mała od­dech. – Wie­rzę w ma­gię i ta­jem­nicę, w sny, które od­sła­niają przy­szłość. I wie­rzę, że pewne rze­czy są za­pi­sane w gwiaz­dach... lub na­wet we wnę­trzu pani dłoni.

Ame­lia, ni­czym za­hip­no­ty­zo­wana, nie mo­gła ode­rwać od niego wzroku. Był nie­zwy­kle przy­stoj­nym męż­czy­zną, ze skórą ciemną jak miód z ko­ni­czyny i czar­nymi wło­sami, opa­da­ją­cymi na czoło w spo­sób, który wręcz pro­wo­ko­wał jej place do tego, aby je od­su­nąć.

– Ty też wie­rzysz w prze­zna­cze­nie? – za­py­tała Mer­ri­pena.

Dłu­gie wa­ha­nie.

– Je­stem Ro­mem.

Czyli tak.

– Do­bry Boże, Mer­ri­pen. A ja mia­łam cię za roz­sąd­nego czło­wieka.

Ro­han ro­ze­śmiał się.

– Uzna­nie ta­kiej moż­li­wo­ści to wła­śnie do­wód roz­sądku, panno Ha­tha­way. Tylko dla­tego, że nie może pani cze­goś zo­ba­czyć czy po­czuć, nie ozna­cza to wcale, że dana rzecz nie ist­nieje.

– Nie ma cze­goś ta­kiego jak prze­zna­cze­nie – upie­rała się Ame­lia. – Są tylko czyny i ich kon­se­kwen­cje.

Po­wóz za­trzy­mał się na­gle, tym ra­zem w miej­scu znacz­nie nędz­niej­szym niż St. Ja­mes i King Street. Po jed­nej stro­nie ulicy stała pi­wiar­nia i trzy­pen­sowy za­jazd, a po dru­giej duża ta­werna. Prze­chod­nie za­cho­wy­wali po­zory do­brych ma­nier, wi­dać było jed­nak, że wszech­obecni do­mo­krążcy, kie­szon­kowcy i pro­sty­tutki nie są im obcy.

Na progu ta­werny w naj­lep­sze trwała bi­ja­tyka, w oczach ro­iło się od rąk, nóg, la­ta­ją­cych ka­pe­lu­szy, bu­te­lek i la­sek. Za każ­dym ra­zem, gdy na­ty­kali się na ta­kie zja­wi­sko, oka­zy­wało się, że to brat Ame­lii był jego po­wo­dem.

– Mer­ri­pen – oznaj­miła dziew­czyna z obawą – wiesz, jak się za­cho­wuje Leo, gdy jest zdez­o­rien­to­wany. Pew­nie zna­lazł się w sa­mym środku tej bójki. Gdy­byś był tak do­bry...

Za­nim skoń­czyła mó­wić, Mer­ri­pen ze­sko­czył z ko­zła.

– Cze­kaj – po­wie­dział Ro­han. – Le­piej bę­dzie, je­śli ja się tym zajmę.

Mer­ri­pen spoj­rzał na niego chłodno.

– Wąt­pisz w moje umie­jęt­no­ści?

– To lon­dyń­ska me­lina. Przy­wy­kłem do sztu­czek, które się tu sto­suje. A ty... – Urwał, gdy Mer­ri­pen go po pro­stu zi­gno­ro­wał i opu­ścił po­wóz z opry­skli­wym burk­nię­ciem. – Niech bę­dzie – stwier­dził Ro­han, sta­jąc przy kole, aby mieć do­bry wi­dok. – Po­kroją go jak ma­krelę na targu ryb­nym w Co­vent Gar­den.

Ame­lia rów­nież wy­sia­dła z po­wozu.

– Mer­ri­pen bar­dzo do­brze od­naj­duje się w walce, za­pew­niam pana.

Ro­han spoj­rzał na nią spod przy­mknię­tych po­wiek.

– Bę­dzie pani bez­piecz­niej­sza w środku.

– Prze­cież pan mnie chroni, nie­praw­daż? – wy­tknęła.

– Ko­cha­nie – po­wie­dział z ła­god­no­ścią, któ­rej nie za­głu­szył na­wet ha­ła­su­jący tłum. – To przede mną trzeba cię chro­nić.

Jej serce na mo­ment prze­stało bić. Spoj­rzał w jej sze­roko otwarte oczy z tak in­ten­syw­nym za­in­te­re­so­wa­niem, że do­słow­nie prze­szły ją ciarki. Pró­bu­jąc za­cho­wać spo­kój, od­wró­ciła wzrok. Po­zo­stała jed­nak bo­le­śnie świa­doma jego obec­no­ści, swo­bod­nej go­to­wo­ści jego syl­we­tki, nie­zna­nego pul­so­wa­nia, ukry­tego pod war­stwami ele­ganc­kiego stroju.

Ra­zem ob­ser­wo­wali, jak Mer­ri­pen brnął przez chaos bi­ją­cych się męż­czyzn, kła­dąc ich po­ko­tem. Nie mi­nęło na­wet pół mi­nuty, gdy bez­ce­re­mo­nial­nie wy­cią­gnął ko­goś za koł­nierz z bez­ład­nej masy ciał, wolną ręką hoj­nie roz­da­jąc ciosy.

– Jest na­prawdę nie­zły – stwier­dził lekko za­sko­czony Ro­han.

Ame­lia po­czuła obez­wład­nia­jącą ulgę, gdy roz­po­znała Leo.

– Och, dzięki ci, Boże.

Jej po­wieki za­trze­po­tały, gdy po­czuła na szczęce de­li­katny do­tyk. Palce Ro­hana unio­sły jej twarz, a jego kciuk po­cie­rał de­li­kat­nie czu­bek jej brody. Ten nie­ocze­ki­wany, in­tymny gest wy­wo­łał w niej dreszcz. Jego roz­pa­lone spoj­rze­nie znów przy­kuło jej wzrok.

– Nie są­dzi pani, że wy­ka­zuje zbyt­nią na­do­pie­kuń­czość, ści­ga­jąc do­ro­słego brata po ca­łym Lon­dy­nie? Nie zro­bił prze­cież nic aż tak nie­zwy­kłego. Więk­szość mło­dych lor­dów w jego sy­tu­acji za­cho­wa­łaby się tak samo.

– Pan go nie zna. – Na­wet ona sły­szała, jak bar­dzo drży jej głos. Wie­działa, że po­winna ode­rwać się od jego cie­płych pal­ców, ale jej ciało po­zo­stało prze­wrot­nie nie­ru­chome, chło­nąc ca­łym sobą przy­jem­ność jego do­tyku. – To nie jest dla niego nor­malne za­cho­wa­nie. On ma kło­poty. On... – Urwała na­gle.

Ro­han po­wiódł czub­kiem palca po lśnią­cym śla­dzie wstążki jej ka­pe­lu­sza, od ucha aż do wę­zła pod brodą.

– Ja­kie kło­poty?

Po­de­rwała głowę i od­wró­ciła się do Mer­ri­pena i Leo, któ­rzy wła­śnie po­de­szli do po­wozu. Na wi­dok brata po­czuła przy­pływ mi­ło­ści i drę­czą­cego lęku. Był brudny, spo­nie­wie­rany i uśmie­chał się do niej bez cie­nia skru­chy. Każdy, kto nie znał Leo, mógłby w tej chwili za­ło­żyć, że nie ma on żad­nych trosk. Ale jego oczy, kie­dyś pełne cie­pła, były pu­ste i zimne. Jego do nie­dawna zgrabna syl­we­tka za­okrą­gliła się, a szyja była opuch­nięta. Wciąż da­leko mu było do kom­plet­nego upadku, ale wy­da­wał się być nie­zwy­kle zde­ter­mi­no­wany, aby przy­spie­szyć ten pro­ces.

– Nie­zwy­kłe – rzu­ciła Ame­lia od nie­chce­nia. – Coś jesz­cze z cie­bie zo­stało. – Wy­jęła z rę­kawa chu­s­teczkę, po­de­szła do niego i de­li­kat­nie otarła pot i smugi krwi z jego po­licz­ków. – Je­stem tą w środku, skar­bie – do­dała, wi­dząc jego roz­bie­gane spoj­rze­nie.

– Ach, tu je­steś. – Głowa Leo po­dry­gi­wała jak ma­rio­netka na sznur­kach. Spoj­rzał na Mer­ri­pena, który sta­no­wił znacz­nie sta­bil­niej­sze wspar­cie niż jego wła­sne nogi. – Moja sio­stra – po­wie­dział. – Prze­ra­ża­jąca dziew­czyna.

– Za­nim Mer­ri­pen wsa­dzi cię do po­wozu, czy masz za­miar ja­koś do­pro­wa­dzić się do po­rządku, Leo?

– Zde­cy­do­wa­nie nie – pa­dła sta­now­cza od­po­wiedź. – Ha­tha­way­owie mają mocną głowę.

Ame­lia piesz­czo­tliwe od­su­nęła brudne, brą­zowe loki, które opa­dały mu na oczy jak pa­sma przę­dzy.

– By­łoby miło, gdy­byś w przy­szło­ści nie pod­da­wał swo­jej sio­stry ta­kim pró­bom, mój drogi.

– Ale sio­strzyczko... – Gdy na nią spoj­rzał, do­strze­gła w nim cząstkę daw­nego Leo, iskrę w tym nie­obec­nym wzroku, która jed­nak na­tych­miast znik­nęła. – Mam tak po­tężne pra­gnie­nie.

Po­czuła szczy­pa­nie w ką­ci­kach oczu i słony smak w ustach. Prze­łknęła łzy.

– Przez na­stępne dni bę­dziesz je za­spo­ka­jał wodą i her­batą – oznaj­miła spo­koj­nym gło­sem. – Wsadź go do po­wozu, Mer­ri­pen.

Leo spoj­rzał na czło­wieka, który go pod­trzy­my­wał.

– Na li­tość bo­ską, chyba nie po­zwo­lisz jej mnie za­brać?

– Wo­lał­byś wy­trzeź­wieć pod opieką straż­ni­ków z Bow Street? – za­py­tał Mer­ri­pen uprzej­mie.

– Na pewno oka­za­liby wię­cej ła­ski. – Zrzę­dząc pod no­sem, Leo za­to­czył się w stronę po­wozu.

Ame­lia od­wró­ciła się do Cama Ro­hana, który przy­glą­dał się jej z nie­prze­nik­nioną miną.

– Czy mo­żemy od­wieźć pana do Jen­nera? W po­wo­zie bę­dzie cia­sno, ale my­ślę, że so­bie po­ra­dzimy.

– Nie, dzię­kuję. – Ro­han po­woli ob­szedł z nią po­jazd. – To nie­da­leko. Przejdę się.

– Nie mogę po­zwo­lić, aby błą­kał się pan po tej oko­licy.

Przy­sta­nęli z tyłu po­wozu, czę­ściowo osło­nięci przed cie­kaw­skimi spoj­rze­niami.

– Nic mi nie bę­dzie. To mia­sto nie ma przede mną żad­nych ta­jem­nic. Pro­szę się nie ru­szać.

Uniósł de­li­kat­nie jej twarz, jedną rękę przy­tu­la­jąc do jej szczęki, a drugą prze­su­wa­jąc na po­li­czek. Kciu­kiem de­li­kat­nie otarł jej lewe oko. Ze zdu­mie­niem po­czuła tam smugę wil­goci.

– To przez ten wiatr – po­wie­działa drżąco.

– Dzi­siaj nie wieje. – Nie prze­su­nął ręki, gładka po­wierzch­nia ob­rączki na kciuku lekko wci­skała się w jej skórę. Jej serce za­częło tłuc się w piersi jak osza­lałe, a szum krwi w uszach za­głu­szył pra­wie wszystko wo­kół, na­wet zgiełk ta­werny. Mrok gęst­niał wo­kół nich. Cam prze­su­nął palce w dół jej szyi z za­dzi­wia­jącą de­li­kat­no­ścią, od­naj­du­jąc ukryte do­tąd za­koń­cze­nia ner­wów i piesz­cząc je ła­god­nie. Pa­trzył jej pro­sto w oczy. Za­uwa­żyła na­gle, że orze­cho­wo­złote tę­czówki są oto­czone czar­nymi ob­wód­kami.

– Panno Ha­tha­way... Czy jest pani pewna, że prze­zna­cze­nie nie miało nic wspól­nego z na­szym dzi­siej­szym spo­tka­niem?

Nie mo­gła zła­pać tchu.

– Ca-cał­kiem pewna.

Po­chy­lił głowę.

– I można z ogrom­nym praw­do­po­do­bień­stwem za­ło­żyć, że już ni­gdy się nie spo­tkamy?

– Ni­gdy.

Był zbyt po­tężny, po­chy­lał się zbyt ni­sko. Ame­lia pró­bo­wała ze­brać my­śli, ale były jak roz­sy­pane za­pałki... które za­jęły się ogniem, gdy jego od­dech omiótł jej po­li­czek.

– Mam na­dzieję, że się pani nie myli. Boże do­po­móż, gdy­bym miał po­nieść kon­se­kwen­cje.

– Czego? – Jej głos był wy­jąt­kowo słaby.

– Tego. – Jego ręka prze­su­nęła się na jej kark, a jego wargi opa­dły na jej usta.

Ame­lia by­wała już ca­ło­wana. Nie tak dawno temu, prawdę mó­wiąc, i to przez męż­czy­znę, któ­rego ko­chała. Ból jego zdrady zra­nił ją tak głę­boko, przy­się­gła więc so­bie, że ni­gdy wię­cej nie po­zwoli już zbli­żyć się do sie­bie męż­czyź­nie. Ale Cam Ro­han nie za­py­tał o zgodę i nie dał jej szansy za­pro­te­sto­wać. Ze­sztyw­niała i oparła dło­nie na jego piersi, pró­bu­jąc go ode­pchnąć. Wy­da­wał się na­wet nie za­uwa­żyć jej obiek­cji; jego usta były de­li­katne i uparte. Oto­czył ją ra­mie­niem i uniósł lekko, przy­cią­ga­jąc ją do swego twar­dego ciała.

Z każ­dym od­de­chem co­raz głę­biej wdy­chała jego za­pach, sło­dycz my­dła z psz­cze­lego wo­sku, nutę soli na jego skó­rze. Ota­czała ją giętka siła jego ciała; nie mo­gła się po­wstrzy­mać, aby się na nim nie oprzeć. Spro­wo­ko­wało to jesz­cze wię­cej po­ca­łun­ków, za­czy­na­ją­cych się, na­wet je­śli po­przed­nie się jesz­cze nie skoń­czyły, wil­got­nych i in­tym­nych piesz­czot, ta­jem­ni­czych mu­śnięć peł­nych przy­jem­no­ści i obiet­nic.

Mru­cząc ci­cho obce słowa, które roz­kosz­nie wy­peł­niały jej uszy, Ro­han w końcu się od­su­nął. Jego wargi za­częły wę­dro­wać wzdłuż za­ru­mie­nio­nej krzy­wi­zny jej szyi, za­trzy­mu­jąc się w naj­bar­dziej wraż­li­wych miej­scach. Jej ciało do­słow­nie spu­chło pod ubra­niem, gor­set uwie­rał nie­zno­śnie de­spe­racko wal­czące o od­dech płuca.

Za­drżała, gdy do­tarł do wy­jąt­kowo czu­łej oko­licy i do­tknął jej czub­kiem ję­zyka. Jakby jej smak był ja­kąś eg­zo­tyczną przy­prawą. Czuła pul­so­wa­nie w pier­siach, żo­łądku i po­mię­dzy udami. Prze­peł­niła ją prze­ra­ża­jąca po­trzeba opar­cia się o niego, za­pra­gnęła uwol­nić się od warstw du­szą­cego ją ma­te­riału, z któ­rego uszyto jej spód­nice. Cam był taki ostrożny, taki de­li­katny...

Z transu wy­rwał ją od­głos tłu­czo­nego szkła.

– Nie – wy­krztu­siła, wy­ry­wa­jąc się.

Ro­han uwol­nił ją z ob­jęć, jego ręce uspo­ka­jały ją, gdy wal­czyła o od­zy­ska­nie rów­no­wagi. Od­wró­ciła się i za­ta­cza­jąc się, na oślep ru­szyła w kie­runku drzwi­czek. Wszę­dzie, gdzie jej do­tknął, nerwy pa­liły ją ży­wym ogniem, do­ma­ga­jąc się wię­cej. Nie pod­nio­sła głowy, wdzięczna za ochronę, którą da­wał jej ka­pe­lusz.

De­spe­racko pra­gnąc uciec, sta­nęła na stop­niu po­wozu. Za­nim jed­nak zdo­łała sa­mo­dziel­nie wspiąć się do środka, po­czuła obej­mu­jące ją w ta­lii dło­nie Ro­hana. Przy­trzy­mał ją na tyle długo, aby szep­nąć jej jesz­cze do ucha:

– Lat­cho drom.

Cy­gań­skie po­że­gna­nie. Roz­po­znała tych kilka słów, któ­rych na­uczył Ha­tha­wayów Mer­ri­pen. Prze­szedł ją in­tymny dreszcz, gdy cie­pło jego od­de­chu do­tarło do jej ucha. Nie chciała, nie mo­gła od­po­wie­dzieć, wspięła się więc do wnę­trza po­wozu i nie­zręcz­nie ze­brała war­stwy spód­nicy, które blo­ko­wały wej­ście.

Drzwi za­mknęły się za nią sta­now­czo, a po­jazd ru­szył, gdy ko­nie po­słusz­nie pod­dały się sil­nej ręce Mer­ri­pena. Dwoje Ha­tha­wayów oku­po­wało prze­ciw­le­głe końce ła­wek, jedno z nich pi­jane, dru­gie oszo­ło­mione. Po dłuż­szej chwili Ame­lia się­gnęła drżą­cymi rę­kami do wstą­żek czepka, aby je roz­wią­zać i za­uwa­żyła ze zdu­mie­niem, że luźno zwi­sają.

Jedna wstążka, w za­sa­dzie. Druga...

Ame­lia zdjęła ka­pe­lusz i za­częła się w niego wpa­try­wać z za­kło­po­ta­niem. Druga czer­wona, je­dwabna wstążka znik­nęła; po­zo­stał po niej tylko ślad po we­wnętrz­nej stro­nie.

Zo­stała zgrab­nie od­cięta.

On ją za­brał.

Roz­dział 4

Ty­dzień póź­niej ro­dzeń­stwo Ha­tha­wayów wraz z ca­łym swoim do­byt­kiem prze­nio­sło się z Lon­dynu do no­wego domu w Hamp­shire. Po­mimo wielu wy­zwań, które ich tam cze­kały, Ame­lia wie­rzyła szcze­rze, że ta oko­licz­ność dla wszyst­kich okaże się ko­rzystna.

Z do­mem w Prim­rose Place wią­zało się zbyt wiele wspo­mnień. Po śmierci ro­dzi­ców ży­cie mło­dych Ha­tha­wayów nie wró­ciło już do normy. Pan Ha­tha­way umarł na serce, a jego żona, z żalu, kilka mie­sięcy póź­niej. Ściany ab­sor­bo­wały smu­tek sie­rot, aż stał się ich czę­ścią, tak jak farba, pa­pier i drewno. Ame­lia nie mo­gła pa­trzeć na ko­mi­nek w sa­lo­nie, nie przy­po­mi­na­jąc so­bie za każ­dym ra­zem matki, która sia­dy­wała przy nim z ro­bótką, ani cho­dzić do ogrodu bez my­śle­nia o ojcu, przy­ci­na­ją­cym swoje słynne, na­gra­dzane róże ap­te­kar­skie.

Sprze­dała więc dom bez żad­nych skru­pu­łów – nie z braku uczuć, lecz ra­czej przez ich nad­miar. Za dużo w nim było emo­cji, za dużo smutku. Nie można pa­trzeć w przy­szłość, je­śli cią­gle pa­mięta się o bo­le­snej stra­cie.

Jej ro­dzeń­stwo nie pro­te­sto­wało. Dla Leo nic nie było ważne – mo­głaby mu po­wie­dzieć, że będą miesz­kać na ulicy, a on po­wi­tałby no­winę obo­jęt­nym wzru­sze­niem ra­mion. Win, na­stępna we­dług star­szeń­stwa po Ame­lii, była zbyt słaba po prze­by­tej cho­ro­bie, aby sprze­ci­wiać się jej de­cy­zjom. A Poppy i Be­atrix były na to za młode, a poza tym same łak­nęły zmian.

Ame­lia była zda­nia, że ty­tuł nie mógł im przy­paść w bar­dziej od­po­wied­niej chwili. Choć mu­siała przy­znać, że nie wia­domo było, jak długo Ha­tha­way­owie zdo­łają go utrzy­mać.

Tak na­prawdę, nikt nie chciał zo­stać ko­lej­nym lor­dem Ram­say. Po­przedni trzej pa­dli ofiarą zło­śli­wego losu, któ­rego uwień­cze­niem była przed­wcze­sna śmierć. To wy­ja­śniało po czę­ści, dla­czego da­lecy krewni Ha­tha­wayów ucie­szyli się, gdy ty­tuł przy­padł Leo.

– Do­stanę ja­kieś pie­nią­dze? – Ta­kie było pierw­sze py­ta­nie brata, gdy do­wie­dział się, że odzie­dzi­czy god­ność para.

Od­po­wiedź można było uznać za twier­dzącą. Leo dzie­dzi­czył po­sia­dłość w Hamp­shire o ogra­ni­czo­nym are­ale i skromny roczny do­chód, któ­rego nie trzeba było po­świę­cać na jej utrzy­ma­nie.

– Na­dal bę­dziemy biedni – oznaj­miła mu Ame­lia, gdy prze­bie­gła wzro­kiem list od praw­nika, opi­su­jący ma­ją­tek i jego pro­blemy. – Po­sia­dłość jest nie­wielka, służba i znaczna część dzier­żaw­ców ode­szła, dom się sy­pie, a ty­tuł jest naj­wy­raź­niej prze­klęty. Mamy da­le­kiego ku­zyna, który praw­do­po­dob­nie po­wi­nien dzie­dzi­czyć przed tobą. Mo­żemy spró­bo­wać zrzu­cić to wszystko na niego. Ist­nieje cień szansy, że in­te­resy na­szego pra­pra­pra­dziadka nie były do końca le­galne, co po­zwo­li­łoby zrzec się nam ty­tułu ze względu na...

– Przyjmę ty­tuł – po­wie­dział Leo sta­now­czo.

– Bo tak jak ja nie wie­rzysz w klą­twy?

– Bo je­stem już tak cho­ler­nie prze­klęty, że jesz­cze jedna nie zrobi żad­nej róż­nicy.

Ni­gdy jesz­cze nie byli w po­łu­dnio­wym Hamp­shire, te­raz więc wszy­scy Ha­tha­way­owie, z wy­jąt­kiem Leo, wy­krę­cali szyje, aby po­dzi­wiać wi­doki.

Ame­lia uśmiech­nęła się, wi­dząc oży­wie­nie sióstr. Poppy i Be­atrix, obie ciem­no­włose i nie­bie­sko­okie, były prze­peł­nione na­dzie­jami. Wzrok Ame­lii po­wę­dro­wał do Win i za­trzy­mał się na niej, aby uważ­nie osza­co­wać jej stan.

Win wy­glą­dała zu­peł­nie ina­czej niż reszta ich ma­łej gro­madki. Jako je­dyna odzie­dzi­czyła ja­sne włosy i in­tro­wer­tyczną na­turę po ojcu. Była ci­cha i nie­śmiała, wszyst­kie nie­wy­gody zno­siła bez cie­nia skargi. Gdy rok wcze­śniej przez ich wio­skę prze­szła epi­de­mia szkar­la­tyny, Leo i Win ciężko za­cho­ro­wali. Leo cał­kiem wró­cił do sie­bie, ale Win po­zo­stała kru­cha i blada. Le­karz zdia­gno­zo­wał u niej osła­bie­nie płuc, wy­wo­łane go­rączką, które, jego zda­niem, mo­gło już ni­gdy nie ustą­pić.

Ame­lia nie po­go­dziła się z tym, że Win do końca ży­cia po­zo­sta­nie in­wa­lidką. Nie­ważne, jaką cenę trzeba bę­dzie za­pła­cić – Win musi wy­zdro­wieć.

Nie można by­łoby chyba so­bie wy­obra­zić lep­szego miej­sca dla Win i reszty Ha­tha­wayów niż Hamp­shire, jedno z naj­pięk­niej­szych hrabstw w An­glii, pełne rzek, la­sów, do­lin i wrzo­so­wisk. Ma­ją­tek Ram­sayów był usy­tu­owany nie­da­leko Stony Cross, jed­nego z naj­więk­szych ku­piec­kich cen­trów w hrab­stwie. W Stony Cross han­dlo­wano by­dłem, owcami, drze­wem, ku­ku­ry­dzą, ob­fi­to­ścią lo­kal­nych od­mian sera i mio­dem z dzi­kich kwia­tów... Była to na­prawdę zie­mia mle­kiem i mio­dem pły­nąca.

– Za­sta­na­wiam się, dla­czego Ram­sey jest tak nie­pro­duk­tywne – du­mała Ame­lia, gdy po­wóz to­czył się przez bujne pa­stwi­ska. – Zie­mia w Hamp­shire jest tak płodna, że trzeba się do­słow­nie sta­rać, aby nic nie wy­ho­do­wać.

– Ale na­sza zie­mia jest prze­klęta, prawda? – za­py­tała Poppy z od­cie­niem tro­ski w gło­sie.

– Nie, nie sama zie­mia. Tylko dzie­dzic ty­tułu. Czyli Leo.

– Ach. – Poppy wy­raź­nie się od­prę­żyła. – To co in­nego.

Leo nie za­wra­cał so­bie głowy roz­mową, ku­lił się w ką­cie ławki, pa­trząc na wszyst­kich opry­skli­wie. Ty­dzień wy­mu­szo­nej trzeź­wo­ści spra­wił, że jego wzrok i my­śli się roz­ja­śniły, ale nie po­pra­wił mu na­stroju. Przy Mer­ri­pe­nie i sio­strach, które krą­żyły nad nim jak ja­strzę­bie, nie miał na­wet naj­mniej­szych szans na­pić się cze­go­kol­wiek, poza wodą i her­batą.

Przez pierw­sze dni nie mógł opa­no­wać dresz­czy, dy­go­ta­nia i ob­fi­tych po­tów. Te­raz, gdy naj­gor­sze mi­nęło, co­raz bar­dziej przy­po­mi­nał sie­bie z daw­nych dni. Nie­wiele osób uwie­rzy­łoby jed­nak, że ma za­le­d­wie dwa­dzie­ścia osiem lat. W ciągu ostat­niego roku znacz­nie się po­sta­rzał.

Im bli­żej byli Stony Cross, tym kra­jo­braz sta­wał się ład­niej­szy. Trakt prze­bie­gał obok schlud­nych, kry­tych strze­chą czarno-bia­łych dom­ków, mły­nów i sa­dza­wek, ob­sa­dzo­nych wierz­bami pła­czą­cymi sta­rych ko­ściół­ków z ka­mie­nia, pa­mię­ta­ją­cych jesz­cze czasy śre­dnio­wie­cza. Drozdy pra­co­wi­cie ob­ry­wały doj­rzałe ja­gody z krze­wów, a klą­skawki ob­sia­dały kwit­nący głóg. Na łą­kach skrzyły się je­sienne kro­kusy i uprawny sza­fran, drzewa mie­niły się zło­tem i czer­wie­nią. Na po­lach zaś pa­sły się pulchne białe owce.

Poppy ode­tchnęła głę­boko, pełna uzna­nia.

– Jak ożyw­czo – po­wie­działa. – Cie­kawe, dla­czego wiej­skie po­wie­trze pach­nie tak od­mien­nie?

– To za­pewne ta świń­ska farma, obok któ­rej wła­śnie prze­jeż­dżamy – mruk­nął Leo.

– Hamp­shire jest znane ze swo­ich wy­jąt­ko­wych świń – oznaj­miła ra­do­śnie Be­atrix, pod­no­sząc oczy znad bro­szury, opi­su­ją­cej po­łu­dnie An­glii. – Karmi się je żo­łę­dziami i bu­kiem, które mają bar­dzo po­zy­tywny wpływ na smak be­konu. I urzą­dzają tu do­roczny kon­kurs kieł­basy!

Leo spoj­rzał cierpko na sio­strę.

– Wspa­niale. Nie mo­żemy tego prze­ga­pić.

– Hi­sto­ria Ram­say Ho­use jest im­po­nu­jąca – do­dała Win, która czy­tała gruby tom o Hamp­shire i oko­li­cach.

– Nasz dom jest w książce do hi­sto­rii? – za­py­tała za­chwy­cona Be­atrix.

– To tylko kró­ciutki ustęp, ale tak, ow­szem, Ram­say Ho­use zo­stał wspo­mniany. Oczy­wi­ście nie można go na­wet po­rów­nać z po­sia­dło­ścią na­szego są­siada, hra­biego We­stc­liffa, który za­miesz­kuje je­den z naj­pięk­niej­szych ma­jąt­ków w An­glii. Jego ro­dzina osia­dła tam pra­wie pięć­set lat temu.

– W ta­kim ra­zie hra­bia musi być strasz­nie stary – oświad­czyła Poppy z ka­mienną miną.

Be­atrix par­sk­nęła śmie­chem.

– Czy­taj da­lej, Win.

– Ram­say Ho­use jest po­ło­żony w nie­wiel­kim parku, na który skła­dają się przede wszyst­kim ma­je­sta­tyczne dęby i buki, oto­czo­nym przez kępy or­lic i od­wie­dzane przez je­le­nie tor­fo­wi­ska. Wy­bu­do­wany w stylu elż­bie­tań­skim gmach zo­stał ukoń­czony w roku 1594 i szczyci się wie­loma dłu­gimi ga­le­riami, cha­rak­te­ry­stycz­nymi dla tego okresu. Po licz­nych prze­bu­do­wach ory­gi­na­lny bu­dy­nek zo­stał uzu­peł­niony o salę ba­lową w stylu ja­ko­biń­skim i geo­r­giań­skie skrzy­dło.

– Mamy salę ba­lową! – wy­krzyk­nęła Poppy.

– Mamy je­le­nie! – ura­do­wała się Be­atrix.

Leo jesz­cze głę­biej wci­snął się w swój kąt po­wozu.

– Boże, oby­śmy mieli wy­gódkę.

Do­piero wcze­snym wie­czo­rem wy­na­jęty woź­nica skie­ro­wał po­wóz na pry­watną, ob­sa­dzoną bu­kami aleję, która pro­wa­dziła do Ram­say Ho­use. Znu­żeni długo po­dróżą Ha­tha­way­owie wy­dali z sie­bie zbio­rowe wes­tchnie­nie ulgi, gdy ich oczom uka­zała się wy­soka li­nia da­chu domu i ko­miny z ce­gieł.

– Za­sta­na­wiam się, jak so­bie ra­dzi Mer­ri­pen – po­wie­działa Win z nie­po­ko­jem. On sam, ich ku­charka-go­spo­dyni i lo­kaj wy­je­chali dwa dni wcze­śniej, aby przy­go­to­wać dom na przy­by­cie Ha­tha­wayów.

– Na pewno pra­co­wał dniami i no­cami bez wy­tchnie­nia, spi­su­jąc in­wen­tarz, sprzą­ta­jąc i wy­da­jąc ko­mendy lu­dziom, któ­rzy nie śmieli się mu prze­ciw­sta­wić – od­parła Ame­lia. –Je­stem prze­ko­nana, że jest cał­kiem za­do­wo­lony.

Win się uśmiech­nęła. Na­wet blada i wy­czer­pana, pro­mie­nio­wała nie­zwy­kłym pięk­nem. Jej srebr­no­złote włosy lśniły w słab­ną­cym świe­tle dnia, tak jak por­ce­la­nowa cera. Jej pro­fil wpra­wiłby w za­chwyt każ­dego po­etę i ma­la­rza. Pa­trzący na nią lu­dzie od­czu­wali po­kusę, aby jej do­tknąć, żeby się upew­nić, że to żywa istota, a nie rzeźba.

Po­wóz za­trzy­mał się przed do­mem znacz­nie więk­szym, niż Ame­lia się spo­dzie­wała. Ży­wo­płot był cał­kiem za­ro­śnięty, a ga­zony kwia­towe du­siły chwa­sty. Je­śli by wszystko wy­ple­wić i od­po­wied­nio przy­ciąć, oto­cze­nie domu wy­glą­da­łoby uro­czo. Bu­dy­nek był asy­me­tryczny, miał fa­sadę z ce­gły i ka­mie­nia, dach z płytki łup­ko­wej i wiel­kie okna z szyb­kami osa­dzo­nymi w oło­wiu.

Woź­nica wy­cią­gnął roz­su­wany sto­pień i po­mógł pa­sa­że­rom wy­siąść z po­wozu. Ame­lia sta­nęła na pod­jeź­dzie, ob­ser­wu­jąc ro­dzeń­stwo.

– Dom i po­sia­dłość są nieco za­nie­dbane – ostrze­gła. – Nikt tu nie miesz­kał od bar­dzo dawna.

– Nie po­tra­fię po­jąć, czemu – stwier­dził Leo.

– Jest bar­dzo ma­low­ni­czy – do­dała z oży­wie­niem Win. Po­dróż z Lon­dynu nad­wy­rę­żyła jej wą­tłe siły. Sku­liła się w ra­mio­nach, a jej skóra na­cią­gnęła na wy­so­kich ko­ściach po­licz­ko­wych.

Gdy pod­nio­sła nie­wielką wa­lizkę, Ame­lia pod­bie­gła do niej i wzięła ba­gaż.

– Ja to za­niosę – po­wie­działa. – To­bie nie wolno na­wet ru­szyć pal­cem. Wejdźmy do środka i znajdźmy ja­kieś miej­sce, że­byś mo­gła od­po­cząć.

– Ależ ja do­sko­nale się czuję – za­pro­te­sto­wała Win, gdy za­częli wspi­nać się po scho­dach do drzwi.

Hol był wy­ło­żony pa­ne­lami, które kie­dyś mu­siały być po­ma­lo­wane, ale te­raz zbrą­zo­wiały ze sta­ro­ści. Pod­łoga była po­dra­pana i brudna. Wspa­niała, okrą­gła klatka scho­dowa była po­kryta ku­rzem i pa­ję­czy­nami. Ame­lia za­uwa­żyła, że ktoś pró­bo­wał oczy­ścić ba­lu­stradę z ku­tego że­laza, ale na pierw­szy rzut oka wi­dać było, że jest to sza­le­nie cza­so­chłonne za­ję­cie.

Z jed­nego z bocz­nych ko­ry­ta­rzy wy­szedł do nich Mer­ri­pen. Miał na so­bie ko­szulę bez koł­nie­rzyka i fu­laru, wi­dać więc było frag­ment opa­lo­nej, lśnią­cej po­tem skóry. Z czar­nymi wło­sami, opa­da­ją­cymi na czoło, i ciem­nymi oczami, które uśmiech­nęły się na ich wi­dok, sta­no­wił do­prawdy uro­czy ob­ra­zek.

– Spóź­ni­li­ście się trzy go­dziny – stwier­dził.

Śmie­jąc się we­soło, Ame­lia wy­jęła z rę­kawa chu­s­teczkę i po­dała mu ją.

– W ro­dzi­nie, w któ­rej są cztery ko­biety, po­ję­cie spóź­nie­nia w ogóle nie ist­nieje.

Mer­ri­pen przy­glą­dał się Ha­tha­wayom, wy­cie­ra­jąc z twa­rzy kurz i pot. Jego wzrok za­trzy­mał się dłu­żej na Win.

Po­tem wró­cił spoj­rze­niem do Ame­lii i za­czął zda­wać jej zwię­zły ra­port ze swo­ich po­czy­nań. Za­trud­nił dwie ko­biety i chło­paka z wio­ski, aby po­mo­gli uprząt­nąć dom. Trzy sy­pial­nie na­dają się już do za­miesz­ka­nia. Masę czasu po­świę­cili na do­my­cie kuchni i pieca, a ku­charka wła­śnie szy­kuje im coś cie­płego...

Prze­rwał na­gle, gdy za­uwa­żył ja­kiś ruch za Ame­lią. Bez­ce­re­mo­nial­nie ją od­su­nął i w trzech kro­kach zna­lazł się przy Win.

Ame­lia za­uwa­żyła ką­tem oka, że wiotka fi­gurka sio­stry chwieje się, a jej po­wieki opa­dają. Omdlała pro­sto w ob­ję­cia Mer­ri­pena, który pod­niósł ją bez trudu, mru­cząc, że po­winna oprzeć głowę na jego ra­mie­niu. Był rów­nie opa­no­wany i zimny jak za­zwy­czaj, ale na­gle Ame­lię ude­rzyło, jak za­bor­czo przy­tula do sie­bie dziew­czynę.

– Ta po­dróż to było dla niej za dużo – oznaj­miła z tro­ską. – Musi od­po­cząć.

Mer­ri­pen spoj­rzał na nią bez wy­razu.

– Za­biorę ją na górę.

Win po­ru­szyła się i za­mru­gała po­wie­kami.

– Sta­łam spo­koj­nie, do­brze się czu­łam i na­gle zie­mia ucie­kła mi spod nóg. Prze­pra­szam. Gar­dzę omdle­niami.

– Nic się nie stało. – Ame­lia uśmiech­nęła się do niej z otu­chą. – Mer­ri­pen za­bie­rze cię do łóżka. To zna­czy... Za­nie­sie cię do two­jej sy­pialni.

– Dam so­bie radę sama. Po pro­stu za­krę­ciło mi się w gło­wie. Mer­ri­pen, po­staw mnie na zie­mię.

– Nie po­ko­na­ła­byś w tym sta­nie na­wet jed­nego stop­nia – stwier­dził, igno­ru­jąc jej pro­te­sty i nio­sąc ją w kie­runku scho­dów. Blada dłoń Win oto­czyła jego szyję.

– Be­atrix, pój­dziesz z nimi? – za­py­tała ze sztucz­nym oży­wie­niem Ame­lia, wrę­cza­jąc sio­strze wa­lizkę. – Tu znaj­dziesz na pewno ko­szulę nocną Win. Po­móż jej się prze­brać.

– Do­brze, oczy­wi­ście. – Be­atrix czmych­nęła na schody.

W holu zo­stali tylko Leo, Poppy i Ame­lia, która okrę­ciła się po­woli na pię­cie, aby wszystko do­kład­nie obej­rzeć.

– Praw­nik uprze­dził mnie, że po­sia­dłość wy­maga re­montu. Moim zda­niem ru­ina to znacz­nie bar­dziej od­po­wied­nie okre­śle­nie. Czy to w ogóle da się od­re­stau­ro­wać, Leo?

W nie­od­le­głej prze­szło­ści, choć mo­gło się wy­da­wać, że było to wieki temu, Leo stu­dio­wał przez dwa lata ar­chi­tek­turę i sztukę w Grand Ecole des Be­aux-Arts. Pra­co­wał także jako ma­larz i ry­sow­nik dla zna­nego lon­dyń­skiego ar­chi­tekta, Row­landa Tem­ple’a. Był wy­bit­nym, obie­cu­ją­cym stu­den­tem i roz­wa­żał na­wet otwar­cie wła­snej pra­cowni. Te­raz jed­nak wszyst­kie jego am­bi­cje zga­sły.

Leo obej­rzał hol bez za­in­te­re­so­wa­nia.

– O ile nie trzeba bę­dzie in­ge­ro­wać w szkie­let bu­dynku, po­trze­bo­wa­li­by­śmy na to co naj­mniej dwa­dzie­ścia pięć, trzy­dzie­ści ty­sięcy fun­tów.

Ame­lia do­słow­nie zbla­dła, gdy to usły­szała. Opu­ściła wzrok na po­dziu­ra­wioną pod­łogę i po­tarła skro­nie.