Wierzba ebook

Żar lał się z nieba, nie oszczędzając ni ludzi, ni zwierząt czy roślin. Gorące powietrze falowało nad łąką, sprawiając, że kolory różnobarwnych kwiatów, wystrzelonych ponad zielonożółtawą gęstwinę łodyg i uschniętych liści, rozmywały się w niewyraźne smugi i plamy. Ustało nawet natarczywe brzęczenie owadów, dotąd nachalnie atakujące uszy kakofonią nieskoordynowanych dźwięków.

Tutaj, w cieniu zwisających witek starej wierzby, upał był wyczuwalnie mniejszy. Chłodny, pachnący mokrą ziemią i pleśnią powiew od czasu do czasu wydobywał się spomiędzy belek starej, okutej żelazem kraty, chroniącej kamienną studnię. Błotnisty brzeg wyschniętego rowu, przechodzącego za drzewem, spękał głębokimi rysami. Powywijany w geometryczne wzory ciemnoszary muł ciągnął się aż do zwiędłego pasa pokrzyw, okalającego postawiony dawno temu mur.

Ściana ogrodzenia była naprawdę solidna. Wysoka na trzy i pół metra, z łamanego kamienia, wygładzona zaprawą i zwieńczona skośnie ułożoną dachówką z łupku. Zielonobrunatne wykwity porostów pokryły ją w całości, gasząc błyski miki i maskując niewielkie szklane odłamki zamurowane na jej szczycie.

Tak po prawdzie, od kiedy je postawiono, chyba nikt nigdy nie zajrzał za to ogrodzenie. Stało tu już ponad sto lat i jakoś nikomu z miejscowych nie chciało się dowiedzieć, co się za nim kryje.

Pojedyncze czubki drzew wystawały ponad mur, który prostą linią wcinał się w las, by po trzystu metrach ostro skręcić i dojść prawie do samego urwiska, zakręcić pod kątem prostym i połączyć się prostopadle z nadbiegającą ścianą, zamykającą obszar bez jakichkolwiek drzwi, bramy czy furtki. Może odległość od pobliskiej wsi sprawiała, że mieszkańcom nie chciało się tu zapuszczać, a może to zła sława tego miejsca była przyczyną faktu, że tak niechętnie ktokolwiek wybierał się w tę stronę?

O właścicielu nie mówiło się wcale, jakby nigdy nie istniał, a przecież mur ktoś postawił. W zasadzie jedyna wiodąca do wsi droga urywała się przy starym drewnianym kościele, za którym niewielki, nieco zapuszczony cmentarz stanowił ostatnie we wsi widoczne miejsce, jakim opiekował się człowiek. Ciemna ściana lasu stanowiła nieprzekraczalną granicę dla mieszkańców wsi, zupełnie tak, jakby ten kierunek świata dla nich nie istniał. Tutejsza babina, zapytana, co jest za kościołem, odrzekłaby, że cmentarz.

– A za cmentarzem?

– No jak za cmentarzem?! Toż panie, tam nic nie ma!

A jednak…

Ktoś ewidentnie kalał święte miejsce swoim oddechem. Urywanym, spazmatycznym i płytkim, ale mimo to nieustępliwym.

Uparte mrówki próbowały wedrzeć się do ust mężczyzny, niewiele robiąc sobie z tego, że jego zęby, choć po bolesnym zabiegu niekompletne, są nadal sprawne i rozgryzają je na miazgę, a spuchnięty z pragnienia język i usta próbują się pozbyć ich kwaśnych trucheł.

Jeszcze tylko kilka chwil, najwyżej kwadrans… Krew przestanie kapać, a mięso człowieka nakarmi Panią… – tę myśl pochłonęło ciche grzechotanie pośród gałęzi.

Metaliczny brzęk poniósł się po lesie, gdy czubki drzew poruszyły się w ukłonie przed goszczącym tu rzadko wiatrem.

Odziana na czarno postać majestatycznie uniosła się z pnia zwalonego drzewa, wyraźnie straciwszy zainteresowanie martwym mężczyzną.

Adam zastanawiał się właśnie, czy rytuał strzepywania ostatniej kropelki jest cechą stricte męską, czy też kobiety, adaptując się do nowych czasów, nauczyły się korzystać z własnych spostrzeżeń i, obserwując panów, robią to równie automatycznie, gdy wyciągają pistolet z wlewu paliwa.

Dźwięk telefonu wyrwał go z durnego zamyślenia, gdy sam wkładał pistolet w uchwyt dystrybutora. Nim wyjął komórkę z kieszeni krótkich spodenek, spojrzał jeszcze na zgrabną pupę dziewczyny wsiadającej do auta po drugiej stronie stanowiska dla klientów stacji. Kobieta najwyraźniej zauważyła jego zainteresowanie, bo uśmiechnęła się przez szybę i obdarzyła powłóczystym spojrzeniem sylwetkę mężczyzny.

Telefon z wyświetlonym nieznanym numerem natrętnie wibrował w lewej dłoni.

– Halo?! – warknął nieco niegrzecznie do słuchawki, bo przyglądająca mu się kobieta pokazała na zegarek i odjechała z wyrazem rozczarowania na twarzy.

– Cześć, Adam! – Wśród hałasów pobliskiej ulicy i podjeżdżających do myjni samochodów niewiele dało się usłyszeć.

– Cześć… Kto mówi?

– Ciekawe, że nie pamiętasz przyjaciół z liceum… – Cichy głos, przerywany sykiem z trudem wciąganego powietrza, ledwo słyszalnie dobiegł z głośniczka.

Gdzieś z odmętów pamięci napłynęło niewyraźne wspomnienie dźwięku własnego imienia, a potem wymawiającej je osoby.

– Paweł? Niemożliwe! To ty?

– No hej, przyjacielu. Kopę lat. – Urywany śmiech po drugiej stronie przeszedł nagle w kaszel.

– Stary! Skąd masz mój numer?

– Dostałem… Ekhm… Od Radka. Ekhm, ekhm. Posłuchaj, mam sprawę… Miałbyś trochę czasu?

– To zależy, a o co chodzi? – Jakiś niepokój nagle ogarnął myśli Adama.

– Jestem teraz w Warszawie… Ehm…

Długa przerwa wywołana spazmatycznym kaszlem była trochę niepokojąca.

– Moglibyśmy się spotkać? – Niewyraźny głos Pawła rwanymi słowami dobiegł po naprawdę długiej chwili monotonnego charczenia.

– Pewnie! Gdzie mogę cię znaleźć?

– Musisz przyjechać na Roentgena, jestem na oddziale… – Jasne. Już jadę. Powinienem być za trzydzieści minut. Potrzebujesz czegoś? Może ci coś przywieźć?

– Nie trzeba… Ekhm. Po prostu przyjedź.

Połączenie nagle się urwało.

Adam przerwał tankowanie i czym prędzej pobiegł na stację. Po drodze chwycił pudełko czekoladek Merci, by po chwili stanąć w kolejce do jedynej czynnej kasy.

*

Klockowaty gmach szpitala onkologicznego na ulicy Roentgena w Warszawie stanowił niezbity dowód na to, że można w jednym miejscu połączyć bezpodstawną nadzieję z niewysłowioną udręką chorych i ich rodzin. Przytłaczający widok brunatnej, kanciastej bryły mimo szczerych chęci nie napawał optymizmem, chociażby z tego powodu, że metalowe rusztowania wokół budynku połyskiwały spod falujących plandek jak żebra konającego z głodu zwierzęcia. Do tego ten furkot… Niczym łopot znoszonego płaszcza samej śmierci drwił ze starań lekarzy i modlitw chorych. Na zapełnionym parkingu szpitala Adam spędził piętnaście minut, nim udało mu się znaleźć miejsce dla swojego auta. W trakcie parkowania doszło oczywiście do scysji, gdy jakaś nadęta kobieta próbowała wcisnąć się na upatrzone przez niego miejsce. Bez najmniejszej refleksji, nie zważając na wcześniej włączony kierunkowskaz w oczekującym samochodzie, postanowiła wyminąć Adama i wjechać w poszerzającą się lukę.

Gdyby nie jego zdecydowana reakcja i groźna mina, poszukiwania wolnego miejsca musiałby rozpocząć od nowa, w dodatku z poczuciem frajerstwa, na jakie wystawiła go niezręczna sytuacja.

Zanim przebił się przez kolejki pacjentów w poczekalni i uzyskał w końcu informację o numerze sali, w której leżał jego przyjaciel, minęła następna godzina.

Adam zapukał ostrożnie do uchylonych drzwi, lecz nie uzyskał żadnej odpowiedzi. Zdesperowany tak długim poszukiwaniem, popchnął je więc nieco zbyt mocno, by zaraz stwierdzić, że sala jest kompletnie pusta.

Na dyżurce oddziału zmęczona upałem pielęgniarka wypisywała właśnie jakieś papiery. Podszedł do niej na sztywnych nogach i oparł się zdenerwowany o blat biurka.

– Przepraszam, szukam swojego przyjaciela, Pawła Dudzińskiego.

Długopis kobiety nagle się zatrzymał, a ona sama powoli podniosła na niego wzrok.

– Pan Adam? – zapytała ze smutkiem w oczach.

– Tak…

– Pański przyjaciel zmarł przed godziną. Bardzo mi przykro… – powiedziała i opuściła wzrok na niewypełnione blankiety.

– Ale jak?! Dopiero co z nim rozmawiałem!

Trzymane dotąd w ręce Adama czekoladki głucho stuknęły o blat.

– Zostawił to dla pana… – Z szuflady wydobyła niewielką, ale pękatą kopertę i podała ją Adamowi, nie patrząc mu już w oczy.

Na białym papierze widniało jego imię zapisane kobiecym charakterem pisma.

– Czy mógłbym…?

– Prosił, by pan tego nie robił! – Pielęgniarka szóstym zmysłem wyczuła zamiar w głosie mężczyzny i szybko przerwała Adamowi, nim wybrzmiało pytanie. – Jego stan był ciężki i chciał, aby zapamiętał go pan… – Zawahała się, nie wiedząc, jakich słów ma użyć. – Myślę, że nie chciał, by widział go pan w takim stanie. Zależało mu jedynie, by dostał pan tę kopertę.

– Jasne…

Adam pochylił głowę i z ociąganiem chwycił niewielki pakunek. Wraz z szorstkim dotykiem papieru z jego pamięci na moment wyłonił się obraz przyjaciela siedzącego na metalowym łóżku w licealnym internacie. Średniego wzrostu chłopaka o figlarnym spojrzeniu, w wiecznie rozchełstanej koszuli, krótkich jeansowych spodenkach oraz nieśmiertelnych czarnych klapkach ze skaju, towarzyszących mu zawsze i wszędzie, niezależnie od pory roku i pogody.

Wizja rozproszyła się, gdy salowa skrzypnęła przeszklonymi drzwiami. Oszołomiony wiadomością Adam wyszedł z oddziału. Nim dotarł do szeregu wind, po raz ostatni spróbował przypomnieć sobie twarz starego przyjaciela. Szedł w dół schodami, porażony smutkiem. Kilka razy zabłądził w długich korytarzach, zanim w końcu wydostał się na parking. Przez całą tę drogę zaciskał dłoń na białej kopercie, aż pod palcami papier nasiąknął potem i rozmiękł. Gdy uruchomił auto, podkręcił maksymalnie klimatyzację i rozerwał wilgotne opakowanie, z którego jako pierwszą wyjął złożoną na cztery, zapisaną kartkę.

Wstrząśnięty Adam czytał list raz za razem, aż jakiś niecierpliwy kierowca zapukał w szybę, by nieśmiało spytać, czy będzie za chwilę zwalniał miejsce.

*

Alicja za nic nie chciała słyszeć o tym, że zamiast wyjechać wspólnie z nią nad morze, Adam ma zamiar wyruszyć do domku gdzieś na końcu świata, którego nie dalej niż miesiąc temu został właścicielem. Teoretycznie nie spieszyło mu się z tym wyjazdem, ale od trzech miesięcy ich wspólne życie zaczęło przypominać operę mydlaną w iście brazylijskiej wersji. Pragnął uwolnić się od niej choć na chwilę. Od bezustannego jęczenia, krzyków, kłótni i cichych dni. Nawet niedawny pogrzeb przyjaciela jawił mu się obecnie jako chwila relaksu i wytchnienia. Codzienny rollercoaster emocji stał się nie do zniesienia. Naprawdę zaczynał się zastanawiać nad bardziej radykalnym rozwiązaniem tej kwestii, mimo że związek z Alicją stanowił konieczny środek do wykonania zlecenia. Miał dość! Już nie w smak było mu uleganie jej zachciankom, by zatrzymać ją przy sobie. To nigdy nie była miłość jego życia. Przywiązał się jednak, bo nie potrafił całkowicie udawać uczuć. Coraz częściej jednak zerkał na przemykające chyłkiem asystentki i sekretarki z nadzieją, iż okażą się milsze niż Ala.

Któregoś dnia usterka klimatyzacji doprowadziła do totalnej awarii prądu w budynku, w którym miał biuro. Nie było rady, musiał iść do domu i popracować trochę nad raportem jak za czasów pandemii we własnym, także pozbawionym klimatyzacji lokum.

Uprzejmy sąsiad spod piątki przytrzymał mu drzwi od klatki, gdy obładowany kartonem papierów i bez mała z laptopem w zębach podbiegł do zamykającej się bramy.

Zwyczajowe „dziękuję” i „dzień dobry” było wszystkim, co zdołał z siebie wydusić. Czuł pot, który strużką ciekł mu po skroni i zalewał oczy. Gdy wysiadał z windy, pod opuszkami palców poczuł, jak spód kartonu rozchodzi się na boki, grożąc uwolnieniem całej zawartości wprost na podłogę. Natychmiast kucnął i nim karton rozerwał się do reszty, z minimalnej wysokości upuścił swój ładunek obok wycieraczki.

Podsunął go nogą bliżej drzwi mieszkania i zagłębił rękę w kieszeni w poszukiwaniu kluczy.

O dziwo, klamka, o którą się oparł, ustąpiła, a drzwi uchyliły się pod jego naporem, zanim wydobył klucze ze spodni.

– Co jest, do cholery? – zaklął cicho pod nosem.

Z wnętrza mieszkania dobiegały niedwuznaczne odgłosy, od których momentalnie włosy stanęły mu dęba. Mimo ogólnej duchoty Adamowi zrobiło się nagle zimno, gdy na środku korytarza dostrzegł porozrzucaną odzież i obuwie.

Po cichu zakradł się do salonu i ostrożnie wyjrzał zza futryny.

Alicja klęczała z gołym tyłkiem, wypiętym w stronę wejścia, nad jakimś facetem, a jej ruchy jednoznacznie wskazywały, co tak bardzo pochłania jej uwagę, a w zasadzie… co pochłania jej gardło. Koleś mruczał z rozkoszy, pokrzykując:

– Mocniej, kurwo! Ssij mocniej, suko!

Wyraźne ślady po klapsach czerwieniły się na jej przysadzistej pupie, a kosmate dłonie kochanka bezceremonialnie miażdżyły kołyszące się piersi.

Adam cofnął się za winkiel, by zebrać myśli. Nagle stało się jasne i oczywiste, dlaczego w ich relacji zagościło takie oziębienie. Gniew i ogólny wkurw w ciągu jednej sekundy naparły z całą mocą na barierę spokoju i nim zadziałał rozsądek, podarł ją na strzępy.

Jeszcze raz zerknął do salonu, by przekonać się, czy sobie tego nie uroił, ale nie… Facet nadal wywrzaskiwał obelgi pod adresem jego dziewczyny, a ona z upodobaniem młodego cielaka ssała niewielki farfocel. Zapewne największą dumę właściciela.

– Kurwa mać! – zmełł przekleństwo przez zaciśnięte zęby.

Szybkim krokiem podszedł do kochanków i nim ktokolwiek zdołał spostrzec jego obecność, wyciął siarczystego klapsa w goły tyłek dziewczyny, powiększając tym samym czerwieniącą się kolekcję. I tu chyba ździebko przesadził, bo… Hmm…

Stały się nagle dwie rzeczy. Po pierwsze, uderzenie Adama wywołało ogłuszający plask, który rozszedł się po salonie i kompletnie zaskoczył oboje, a po drugie, piekący ból sprawił, że Alicja bezwiednie zacisnęła zęby, a te z ogromną siłą wbiły się w przyrodzenie kolesia leżącego na kanapie.

Jego rozpaczliwy wrzask w ułamku sekundy wypełnił pomieszczenie z taką intensywnością, że aż zarezonowały szyby w oknach. A następnie przeszedł w skowyczący pisk, gdy uniesiona twarz Alicji objawiła zakrwawione usta i brodę oraz rozszerzone przerażeniem oczy. Ranny kochanek wił się na kanapie i utyskiwał na swój los, mieszając w wypowiedzi: Jezusa, Maryję, kurwę, sukę, pizdę i jeszcze kilka interesujących określeń, których próżno by szukać w słowniku języka polskiego.

Adam z politowaniem popatrzył Alicji w oczy. Jej otwarte, czerwone od krwi wargi poruszały się bezwiednie, jakby zamierzała coś powiedzieć, ale słowa w żaden sposób nie chciały się uformować i wydobyć z gardła. Odetchnął więc, bo po raz pierwszy zobaczył jej bezradność, i z niejaką ulgą wyszedł do drugiego pokoju, by spakować swoje rzeczy… Wyzwiska pod adresem Alicji jeszcze przez jakiś czas odbijały się echem od ścian, podczas gdy naga dziewczyna biegała w panice pomiędzy łazienką a salonem. Z uporem znosiła opatrunki, wodę utlenioną i inne utensylia. A gdy ucichły lamenty opatrywanego faceta, zza ściany do uszu Adama doszedł odgłos głuchego uderzenia, a potem charkot kogoś niemogącego nabrać powietrza. Natychmiast zostawił pakowanie i wybiegł z pokoju. Porozrzucane ubrania zniknęły z korytarza, więc jeszcze raz zajrzał do salonu.

Na podłodze leżała Alicja. Z podkurczonymi kolanami zwijała się z bólu, a stojący nad nią w zakrwawionych majtkach facet zapinał właśnie guziki koszuli.

No tak… – pomyślał Adam. Można mieć ciężką rękę wobec kobiety, zwłaszcza gdy ta bardzo chce doświadczyć dominacji. Jednak bicie w złości w zasadzie bezbronnej osoby stanowczo przekracza możliwe do przyjęcia granice. Kurwa! Nie zostawię tak tego.

Mimo kipiących w nim emocji wkroczył do salonu opanowany, podszedł do dziewczyny i pomógł się jej podnieść.

– Już dobrze? – zapytał, okazując troskę, o jaką nigdy by siebie nie podejrzewał.

Ona jedynie ukryła twarz za kolanami, objęła je ramionami i wcisnęła się w głąb kanapy.

– To nie było potrzebne – powiedział Adam i obrzucił mężczyznę pełnym pogardy wzrokiem.

Damski bokser nie zareagował na jego wypowiedź.

Facet był typem mięśniaka z eleganckiej siłowni i hardo patrzył z góry, jakby każdy człowiek był dla niego śmieciem. Wyraźnie próbował dominować, przyzwyczajony do nimbu władzy, jaki dają pieniądze i koneksje. Adam na szczęście nie był wrażliwy na sztuczną pewność siebie. Obiecał sobie solennie, że jeśli ten modniś przeprosi dziewczynę, to nic mu nie zrobi.

Alicja otarła wierzchem dłoni łzy i spróbowała podać oprawcy leżący na oparciu krawat.

– Nie waż mi się pokazywać na oczy, ty kurwo! Nigdy więcej! Słyszałaś?! – Mężczyzna wydarł się na nią zaskakująco piskliwie. – Zasługujesz najwyżej na takiego palanta jak on! – powiedział, wskazując podbródkiem Adama, po czym skupił się na zapinaniu paska od spodni i jednoczesnym wkładaniu stopy w skórzany mokasyn.

Prawa brew Adama podjechała w górę w niemym zdziwieniu. Uwielbiał, gdy ktoś tak ostentacyjnie go lekceważył. Nie dlatego, że był typem uległego faceta – wprost przeciwnie. Ilekroć ktoś traktował go obcesowo, przez jego ciało przechodził intensywny dreszcz, bo wzbierała w nim nieopanowana radość z lekcji pokory, jakiej wkrótce, już za chwileczkę, za momencik, będzie mógł udzielić nieświadomemu dyskutantowi. Wyraźnie czuł, że facet nie zdaje sobie sprawy z konsekwencji, jakie go czekają. I tylko sekunda, może dwie, dzieli mężczyznę od dogłębnego zapoznania się z jego jakże odmiennym zdaniem. Powstrzymał się jednak wbrew sobie i postanowił dać mu kolejną, tym razem naprawdę ostatnią szansę.

– Tak, zgadzam się z tobą. Jest dziwką – powiedział poważnie Adam. – Ale to nie upoważnia cię do jej bicia. Zachowaj się jak gentleman, przeproś panią i wyjdź z mojego domu – dodał po chwili.

– Chyba cię pojebało, koleś! – rzucił mężczyzna, napinając się jak kogut. – Nie będziesz mi, frajerze, mówił, co mam robić! A przeprosiny mi się należą, a nie tej kurwie.

– Wybrałeś… – skwitował smutno Adam.

„Walka to nieposkromiona agresja…”, mawiał izraelski instruktor samoobrony, który szkolił Adama. Chociaż jego uczeń należał do niezwykle opanowanych osób, to bardzo szybko przyswoił sobie umiejętność wyzwalania jej w sobie. Potrafił w ułamku chwili przeskoczyć ze stanu błogiego rozluźnienia do maksymalnej koncentracji, generując nieodpartą wolę walki, i skumulować ją w jednym punkcie, by skutecznie zniszczyć zagrożenie.

Dlatego też facet zupełnie nie spodziewał się tego, co się stało. Pewnie pomyślał, że swym małym różowym fiutkiem zaznaczył już teren i teraz, za sprawą nabitych sterydami mięśni i dzięki drogim, markowym ciuchom, zawładnie każdym centymetrem przestrzeni i wszystkimi osobami w zasięgu swojego wzroku.

Jakże słodko się pomylił…

Błyskawicznie wyprowadzone kopnięcie w genitalia pozbawiło go oddechu, a uderzenie łokciem w nos sprawiło, że mężczyzna najpierw złożył się jak scyzoryk, a potem upadł na kolana, kurczowo zaciskając ręce na zmiażdżonym kroczu. Nie zważając na jego jęki i gulgoty, Adam spokojnie poszedł do kuchni i z szuflady wyjął tłuczek do mięsa. Gdy wrócił do salonu, facet leżał na podłodze, a jego ubranie, zarówno pod brodą, jak i w okolicy krocza, barwiły coraz szerzej rozchodzące się czerwone plamy. Gdy dostrzegł Adama, skulił się w pozycji zaskakująco podobnej do tej, w jakiej poprzednio on sam pozostawił Alicję.

– Zajebię cię, skurwysynu! – wydyszał nieledwie szeptem.

– Ach tak? – Adam uśmiechnął się nieszczerze. – Zatem przyda ci się ta bolesna lekcja…

Wziął zamach i z całej siły przyłożył elegantowi w ramię. A potem jeszcze raz i jeszcze. Aż poczuł, jak pod masywnym bijakiem tłuczka mięśnie ramienia mężczyzny rozłażą się niczym schabowy na desce. Trzask łamanej kości bardziej w wyobraźni niż w rzeczywistości wypełnił satysfakcjonująco uszy Adama, bo tak naprawdę facet darł się wniebogłosy, zagłuszając wszystkie inne dźwięki. Kolejne uderzenia połamały mu kości przedramienia i śródręcza, gdy próbował zasłonić dłonią miażdżone miejsca.

Siedząca tuż obok Alicja zerwała się nagle z kanapy i z przerażeniem wyzierającym z szeroko otwartych oczu oraz niezwykłą dla siebie determinacją zasłoniła kochanka.

Adam zastygł z uniesionym tłuczkiem i martwym wzrokiem patrzył na nagą dziewczynę, a w zasadzie poprzez nią. Krzyczała coś i płakała, ale jej błagania kompletnie do niego nie docierały. Postrzegał wszystko jak czarno-biały obraz w niemym kinie.

Zapomniane sceny z poprzedniego życia nagle wychynęły niczym duchy z grobowca w kiepskim horrorze. W uszach tylko piszczało. Ktoś wrzeszczał do niego, podczas gdy wokoło leżały rozszarpane pociskami martwe ciała wrogów, a ranni koledzy wili się z bólu wśród gruzów umocnień. Z pozbawionymi kolorów twarzami wszyscy jak jeden byli szarzy od opadającej chmury pyłu, którą wzniecił bliski wybuch granatu.

– Skoro tak go bronisz, to ubierz się i zawieź do szpitala – powiedział matowym głosem, odzyskawszy kontakt z rzeczywistością. Następnie odwrócił się i poszedł do kuchni, by umyć i odłożyć tłuczek na miejsce.

Gdy oboje opuścili mieszkanie, Adam wyjął z bocznej kieszonki swojej sportowej torby odrapany aparat telefoniczny i włożył do niego kartę SIM. Z pamięci wybrał numer i po zgłoszeniu operatorki wyrecytował numer służbowy, a po nim dodał:

– Operacja „Grzechotnik” zakończona.

Kobiecy głos zapytał o kilka pozornie błahych szczegółów. Adam spokojnie odpowiedział i poczekał cierpliwie, aż rozmówczyni wprowadzi do systemu właściwe odpowiedzi.

– Proszę przekazać, że biorę zaległy urlop. Wniosek prześlę za kilka minut na pocztę – dodał.

Usłyszał od operatorki jeszcze listę poleceń oraz nowy namiar zaszyfrowanej skrzynki kontaktowej, co do którego upewnił się dwa razy, i po wysłuchaniu odpowiedzi kobiety wyłączył telefon.

Miał dwa pełne miesiące wytchnienia, a jego życie startowało od nowa.

Do południa brakowało jeszcze dziesięciu minut, a Adam był już głodny jak wilk. Widząc znak informacyjny o stacji benzynowej, zjechał na prawy pas autostrady i konsekwentnie dostosował prędkość do poprzedzającej go ciężarówki.

Nie dość, że nie zdążyłem nic zjeść w biurze, to jeszcze cała ta sytuacja w domu… – pomyślał ze złością. Cholera! Nie powinienem był dopuścić do takiej eskalacji przemocy.

Głód i długotrwały brak zaspokojenia męskich potrzeb stanowił u niego bardzo wybuchową mieszankę. I o ile jego łóżkowe życie od miesięcy leżało w gruzach, o tyle jak dotąd chodził chociaż najedzony. Dzisiaj wszystko się skumulowało, a jeszcze kochanek Alicji zadbał o iskrę do tej beczki prochu…

Poczucie winy targało Adamem, mimo że doskonale potrafił sobie zracjonalizować każde podjęte działanie. Wiedział, że wątpliwości nie ustąpią, dopóki wszystkiego nie poukłada sobie w głowie. I tak pijąc kawę z papierowego kubka, przewijał w myślach ostatnie pół roku swojego życia, gapił się przez szybę stacji na parkujące samochody oraz wymyślał inne warianty, według których mógł postąpić.

Doskonale wiedziałem, że Alicja ma romans z kimś z pracy – pomyślał. To było nieuniknione. Tak naprawdę sam wykorzystałem jej chutliwość, by wykonać zadanie. Nie spodziewałem się tylko takiego rozwoju wypadków. Wiedzieć a zobaczyć na własne oczy to jednak dwie różne rzeczy.

W obecnej sytuacji stało się jasne, że dziewczyna jest nimfomanką. Jej krótkoterminowe związki gnały jeden za drugim, bez miejsca na przerwę, na żal po stracie kochanka, na zaczerpnięcie oddechu. Adam umiejętnie wpisał się w jej kalendarz i teraz zaczął zdawać sobie sprawę z tego, jak wiele starań go to kosztowało, skoro udało mu się utrzymać z nią stały związek przez tak długi czas. Znudziła się nim jednak, co było nieuniknione, ale zanim do tego doszło, dotarł za jej pośrednictwem do właściwego człowieka i nawiązał kontakt operacyjny, jak mawiano w fachowym języku. Potrzebował kilku miesięcy, by rozpracować gada i zdobyć niezbędne dowody na jego współpracę z obcym wywiadem, podczas gdy związek z Alicją stanowił doskonałą przykrywkę dla jego działań. Na szczęście tydzień temu zdążył zrealizować postawione zadanie, nim dzisiejsza katastrofa pogrzebałaby szanse na jego dokończenie.

Adam czuł potrzebę zresetowania się i chęć ucieczki od obowiązków wynikających z pracy w agencji kontrwywiadu. Szczęśliwie właśnie teraz nadarzyła się okazja na odebranie zaległego urlopu i zostawienie tego syfu za sobą.

Tylko skąd wziął się ten zawód? To uczucie porażki i wrażenie, że nie podołałem jako partner. Czy naprawdę byłem tak kiepskim kochankiem, że Alicja musiała szukać kogoś na boku? Bzdura! – zgasił w sobie poczucie winy.

Niewielka torba podróżna w bagażniku zawierała absolutne minimum. Kosmetyki, trzy komplety letnich ubrań na zmianę, kurtkę i zapasowe buty. Prawdą było, że drugie dno ukrywało przedmioty o nieco odmiennym przeznaczeniu, ale z porządną latarką, nożem Tanto i pistoletem Jerycho 941 – prezentem pożegnalnym od izraelskiego mistrza – Adam nie rozstawał się nigdy. Parę rzeczy o nieco bardziej militarnym przeznaczeniu wiózł także pod podłogą bagażnika, ale to już było absolutnie wszystko, co musiał mieć przy sobie. Jeżeli ten urlop miał się udać, Adam powinien zapomnieć dosłownie o wszystkim i albo wyciszyć krzyki z przeszłości, albo dać się ponieść fali jakiejś przygody, bez oglądania się na konsekwencje. Poświęcić dwa miesiące wyłącznie dla własnej przyjemności.

Korzystając ze starej samochodowej mapy, zjechał wreszcie z głównej drogi i pełną wybojów oraz dziur wąską asfaltówką pomknął wśród przepięknych starych buków przetykanych świerkami. Głębokie cienie rzucane przez gałęzie sprawiły, że samochód automatycznie przeszedł w tryb jazdy nocnej i pozapalał wszystkie możliwe światła. Od momentu opuszczenia głównej drogi w zasięgu wzroku nie pojawił się żaden pojazd ani człowiek, na rowerze czy choćby pieszo. Ta pustka miała swój urok po ponad półrocznym pobycie w stolicy.

Nagle las skończył się jak ucięty nożem, a przed oczami Adama ukazał się krajobraz pofalowanych wzgórz, ozdobionych na przemian prostokątnymi polami łąk, zagajników i pól uprawnych. Ostre słońce miał nieco za sobą, dlatego intensywność barw ukwieconych przestrzeni aż odebrała mu dech w piersiach. Do tego błękitne niebo i nisko płynące białe obłoki, gdzieniegdzie rzucające wyraźny cień na kolorową szachownicę. Jakże inny był ten obraz od monotonnych betonowych konstrukcji w Warszawie i mrugających liter na ekranie komputera. Nawet wirujące wokół siebie kolorowe motyle dodawały temu miejscu odrealnionego, idyllicznego kolorytu.

Zjechał na pobocze i wyłączył silnik. Magia ciszy pozbawionej mechanicznych dźwięków była przytłaczająca. Na chwilę zamknął oczy i wciągnął w nozdrza przesycone zapachem milionów roślin powietrze. Świergot wiszących gdzieś na niebie skowronków jak za sprawą czarów obudził w nim koszmarnie odległe wspomnienia z dzieciństwa, wzmocnione kukaniem ukrytej wśród gałęzi kukułki.

Czy może być coś piękniejszego niż ten cud natury? – pomyślał.

Kwadrans później przekonał się, że mogło.

Dziurawa droga poprowadziła samochód przez kolejny, tym razem sosnowy las, aż do wsi nazwanej Osadą. I tu, co dziwne, asfalt się skończył. Kocie łby, stanowiące dalszą nawierzchnię, wyrwały Adama z sennej zadumy nad pięknem okolicznego krajobrazu i radykalnie przywróciły do rzeczywistości.

Kilkadziesiąt chałup porozrzucanych pozornie bez ładu skupiało się w wzdłuż rozszerzającej się drogi, która ostatecznie kończyła bieg przed poczerniałym ze starości drewnianym kościółkiem.

Jedynymi oznakami nowoczesności, psującymi efekt skansenu, w którym się znalazł, były blaszany szyld sklepu wielobranżowego, jak głosił napis nad drzwiami, i lodówka na napoje wystawiona przed wejściem.

Zatrzymał się kilka metrów za sklepem z marzeniem o wypiciu choćby szklanki wody. Wieś wyglądała na wymarłą. W zasięgu wzroku nie było widać żadnego psa, kota, o człowieku nie wspominając. Głupie skojarzenie z poligonem atomowym Nevada obok Los Alamos lekko zjeżyło mu włoski na karku, ale odpędził niechcianą wizję i przestąpił próg.

Brzęczenie agregatów chłodniczych i ciche podzwanianie umieszczonych w lodówkach butelek wydawało się jedynymi dźwiękami panującymi w niespodziewanie obszernej izbie. Pod wyjątkowo czystymi oknami stały dwie ławy na osiem osób i kilka stolików z krzesłami po przeciwnej stronie pomieszczenia. Za ladą, pamiętającą chyba czasy cara Mikołaja II, na zbitych z nieheblowanych desek regałach tłoczyły się, zgodnie z szyldem umieszczonym nad wejściem, artykuły pierwszej, drugiej, a nawet trzeciej potrzeby. Ułożono je zgodnie z jakimś niejasnym dla przyjezdnych kluczem, znanym jedynie sprzedawcy i miejscowym. Bo jak ogarnąć słoik majonezu kieleckiego na jednej półce z samoopalaczem i filtrami do zaparzacza kawy?

Gdy wzrok mężczyzny prześlizgnął się po – i tu już cud – równiusieńko ustawionych w lodówce butelkach i puszkach z piwem, uporczywe pragnienie odezwało się w dwójnasób.

– Halo! Jest tu kto?! – zakrzyknął lekko podniesionym głosem w kierunku otwartych drzwi na zaplecze.

Adam nadstawił uszu i naraz zdało mu się, że słyszy delikatne poskrzypywanie sprężyn starego łóżka. Tak jakby ktoś przekręcał się, szukając wygodniejszej pozycji do drzemki.

– Halo! – zawołał nieco głośniej, po czym zbliżył się do przejścia.

Krótki korytarzyk miał, jak się okazało, troje drzwi. Pierwsze były wejściem do sporej kuchni, która, chociaż urządzona po staremu, wyglądała na czystą i funkcjonalną. Po przeciwnej stronie do kuchni na zamkniętych kłódką drzwiach widniała tabliczka z napisem „magazyn”. Zamkniętych to dużo powiedziane. W uchu skobla wisiała otwarta kłódka ze zwisającym z niej pękiem kluczy. Trzecie wejście było ostatnim miejscem, w którym mógł znajdować się sprzedawca, jednak gdy Adam zajrzał przez szczelinę uchylonych drzwi, kolejny okrzyk „halo” zamarł mu w gardle i tak już pozostał. To, co tam ujrzał, nie było pospolitym widokiem.

Plecami do wejścia, w starym szerokim fotelu, z uniesioną brodą rozpierała się młoda, pulchna dziewczyna. Szeroko rozstawione, opalone nogi opierała bosymi stopami na podłokietnikach wiekowego mebla, a jej wzorzysta, kolorowa i podciągnięta do pasa sukienka ukazywała lekko zaokrąglony brzuszek. Ciemne, skłębione włosy u zbiegu ud mocno kontrastowały z wyraźnie bladą częścią podbrzusza. Pomimo odchylonej w tył głowy kobiety Adam nie mógł dostrzec rysów twarzy, ponieważ długie loki w kolorze ciemnego miodu skryły ją w zupełności. Za to soczysta, pełna pierś, która wysmyknęła się ponad luźne opadłe ramiączko, dowodziła, że mimo nieznacznej nadwagi dziewczyna prezentowała miłą oku, bardzo kobiecą figurę. Krople potu perlące się na jej falującym dekolcie mówiły, że zabawa trwa już od dłuższego czasu. Zatopione u zbiegu ud palce przesuwały się niespiesznie. Znikały sporadycznie gdzieś poniżej tego fascynującego widoku, by powrócić zupełnie mokre i błyszczące. Druga dłoń tymczasem tarmosiła uwolnioną pierś za jasny sutek, bezustannie ciągnąc i ściskając go na wszelkie sposoby.

Pierwotną naturalność całej sceny psuł jedynie kabel słuchawek, który biegł z uszu dziewczyny pomiędzy ciemnymi włosami i cienką, białą kreską niknął gdzieś za oparciem fotela.

Ciekawe, że zanim całkowicie ogarnęło mnie podniecenie, spostrzegłem najpierw kabel słuchawek, który jest jedynym prawdziwym symbolem nowoczesności w tym miejscu. I czyż jest coś piękniejszego niż widok pieszczącej się tak zmysłowo kobiety? – pomyślał, drugi raz tego dnia przeskalowując swoje odczucia.

Nie chciał, by wzięto go za podglądacza, dlatego ostrożnie wycofał się z korytarza. A że dodatkowo z wrażenia konkretnie zaschło mu w gardle, postanowił sam się obsłużyć. Z jednej z lodówek wyjął bezalkoholowego radlera i usiadł jak najbliżej drzwi. Wystawił plecy na niewielki przeciąg i przyssał się do szyjki. Wysączył leniwie ponad połowę napoju, nim z pomieszczenia gospodarczego wreszcie wyszła spocona dziewczyna.

Obecność gościa wyraźnie ją zaskoczyła i zbiła z tropu, bo stanęła w drzwiach i nie do końca wiedziała, co ma dalej zrobić.

– Dzień dobry – powiedział. – Była pani zajęta, a ja chciałem uiścić należność za… – Tu podniósł w górę niedopitą butelkę piwa.

Dziewczyna zbladła, by po chwili odłożyć na półkę przyniesione warzywa i zalać się karminowym pąsem. Ze spuszczonym wzrokiem podeszła do kasy i nabiła należność.

– Pięć dwadzieścia – powiedziała tak cicho, że Adam nie był pewien, czy w ogóle usłyszał cenę, czy może tylko wyobraził sobie, że ją wypowiedziała.

Dwoma łykami dokończył zawartość butelki i podszedł do kasy.

– Czy mogę zapłacić kartą? – zapytał, rozglądając się za terminalem.

Dziewczyna dopiero wtedy podniosła spojrzenie i ruchem głowy zaprzeczyła.

– Nie mamy tu terminala – dodała cichutko.

– Ale zeszyt zapewne jakiś pani ma? – Popatrzył jej głęboko w oczy i spróbował zdobyć się na najbardziej czarujący z uśmiechów, jakim dysponował w arsenale.

– No tak… Ale ja przecież pana nie znam! – Zawstydziła się do reszty.

– Poznajmy się zatem. Jestem Adam. – Wyciągnął ku niej rękę.

– Bożena. – Dziewczyna nieśmiało łypnęła spod oka i podała mu swoją dłoń, wilgotną od potu, a może i czegoś jeszcze.

– Bożenko, mogłabyś mi pomóc? – Adam jeszcze raz uśmiechnął się do dziewczyny, sprawiając, że soczysty pąs dotarł do czubków jej uszu. – Szukam domu Łucji Makowskiej, ale u was budynki nie mają numerów i pojęcia nie mam, który z nich jest tym właściwym.

W spojrzeniu dziewczyny coś się zmieniło. Przyjrzała się ciekawie Adamowi, zupełnie zapominając o swoim wstydzie.

– A pan jest kimś z rodziny? – zapytała z nadzieją.

– Adam! – poprawił stanowczo. – Żaden pan. Kupiłem ten dom, ale nawet go nie widziałem – wytłumaczył.

Błysk zrozumienia rozjaśnił spojrzenie dziewczyny, po czym odparła:

– Och, to dobrze, bo kręcili się tam podobno jacyś ludzie, kilka miesięcy temu, a przecież strach i szkoda, żeby się taki dom miał zmarnować. Ale to on nie stoi we wsi, ino za rzeką. Będzie ze cztery kilometry stąd.

– A jak do niego trafić?

– Jak pan… Znaczy… jak chcesz, to ja cię do niego zaprowadzę – powiedziała uradowana, po czym zmitygowała się, bo ustępująca czerwień policzków znowu dała o sobie znać i zabarwiła jej całą twarz aż po nasadę włosów.

– Będę ci bardzo wdzięczny. Ale w takim razie powiedz mi, czy mógłbym tu zrobić jakieś podstawowe zakupy na kredyt? Bo niestety mam tylko kartę i nie dysponuję gotówką.

– No jasne! – Bożenka się rozpromieniła. – Czego ci potrzeba?

– Wezmę kilka bułek, masło, jakiś ser, może jeszcze ten pasztet i na koniec coś z warzyw. Pomidor, nie ten, ten drugi, i koniecznie ogórek…

*

Jechali polną drogą, od czasu do czasu zatrzymując się przy zagajnikach, polach i rozstajach. Bożenka, przejęta rolą przewodniczki, zasypywała Adama całą masą informacji o właścicielach takiego czy innego miejsca. Kto z kim i jakie ma układy oraz jaki jest status materialny danej rodziny.

Nie zdziwiła Adama informacja, że sklep nie jest jej własnością, a rola, jaka przypadła temu miejscu, skupiała w sobie centrum kulturalne, świetlicę i bar. Oprócz tego sama właścicielka zajmowała się fryzjerstwem i była w okolicy jedyną osobą potrafiącą udzielić pomocy medycznej, jak zapewniała dziewczyna.

Gdy przejeżdżali przez dobrze utrzymany drewniany mostek nad szerokim, lecz płytkim potokiem, Adam spostrzegł, że Bożenka aż zacisnęła ze strachu oczy.

– Coś się stało? – zapytał zdziwiony.

Na odpowiedź przyszło mu poczekać, aż widok żwawo płynącej wody zniknął zupełnie z zasięgu wzroku.

– Przepraszam. – Bożenka wtuliła głowę w ramię mężczyzny. – Okropnie boję się tego strumienia.

Adam zerknął na dziewczynę, na chwilę oderwawszy wzrok od nierówności na drodze. Jej przyspieszony oddech i fakt, że spociła się w jednej chwili jak mysz, były aż nazbyt widoczne. To było autentyczne przerażenie.

– Oj, przepraszam, nie miałem pojęcia… – zaczął.

– Nic się nie stało – przerwała mu. – Sama zapomniałam o tym potoku. To nie twoja wina. Jedźmy dalej! – Nieco skonfundowana odsunęła się od mężczyzny i poprawiła nieustannie podwijającą się, przykrótką sukienkę.

Jechali bardzo powoli, bo coraz większe wyboje na drodze telepały całym autem. Przy jednym z takich wahnięć wąskie ramiączko zsunęło się jej z ramienia, w połowie odsłaniając apetyczną krągłość. Adama dziewczyna niby nie interesowała, jednak powstrzymać się przed zerknięciem już nie zdołał.

Bożenka natychmiast wyczuła na sobie jego lepki wzrok, bo spąsowiała niczym burak. Tym razem jednak odważnie obróciła twarz w stronę mężczyzny i uśmiechnęła się zalotnie. Przygryzła nerwowo wargę i z premedytacją sprawiła, że ramiączko jej bluzki opadło jeszcze o centymetr, odkrywając fragment otoczki sutka. Ciekawa dalszych reakcji kierowcy, najpierw zerknęła na jego mocno zarysowany profil o prostym nosie i wąskich ustach, potem na umięśnione przedramiona i duże, żylaste dłonie, a następnie bezczelnie wprost na jego krocze.

Na szczęście dla Adama las, przez który jechali, skończył się raptownie, a ich oczom ukazał się zdumiewający widok. Za wzniesieniem, na które wspinali się autem od dobrych dziesięciu minut, w otoczeniu niewysokich drzew i krzewów przycupnął stary, wymurowany z mieniącego się miką łamanego kamienia dom. Ze stosunkowo małymi, półokrągłymi oknami w głębi grubych, otynkowanych na biało glifów prezentował się przysadziście i niezwykle dostojnie. A o jego solidności i długowieczności świadczyła wysoka pogrubiona podmurówka z otoczaków dodających swymi kolorami nieco radości poważnej bryle budynku. Dach w całości pokrywała czerwona dachówka, jakby dopiero co przywieziona z hurtowni i ułożona przez robotników, co nadawało mu świeżości i kojącego, bezpiecznego ciepła.

– To tutaj. – Dziewczyna wskazała odnogę drogi niknącą za jakąś szopą.

Adam skręcił w ciasny zakręt i raptownie się zatrzymał, o włos unikając wystającego z trawy kamiennego słupka. Po wyłączeniu zapłonu dźwięk pracującego silnika zastąpiło głośne cykanie koników polnych i świerszczy, z powodzeniem konkurujące z ptasim trelem, dobiegającym z kępy dzikiego bzu, nader obficie rozrośniętego pod jedną ze ścian budynku. Gdy mężczyzna wysiadł z klimatyzowanego wnętrza, pełen intensywnych woni gorący powiew sprawił, że jego koszula natychmiast przykleiła się do pleców. Zerknął badawczo na dziewczynę i odkrył, że z nią wcale nie jest lepiej. Luźne kosmyki, wymykające się spod naciągniętej na włosy frotki, momentalnie przylepiły się do jej policzków, a sukienka nabrała wilgotnej przezroczystości w interesujących miejscach.

– Nie wiesz, czy ktoś opiekował się domem pod nieobecność właściciela?

– Chyba właścicielki?! – Bożena popatrzyła na Adama, jakby spadł z księżyca.

– No tak – przyznał, by nie wchodzić w szczegóły transakcji.

– Pani Łucja była bardzo skryta i rzadko bywała u nas w sklepie.

Niby nasza wieś to sam koniec świata. – Uśmiechnęła się smutno. – Ale ten dom to już chyba nawet jest poza jego krańcem.

Wysoka, uschnięta trawa położyła się na podwórku za domem. Brak gospodarza dawał się tu odczuć na każdym kroku, jednak sam dom wyglądał na zadbany i ślady remontu, o których wspominał w liście Paweł, rzucały się w oczy, zwłaszcza ogromne okna zainstalowane od zachodniej strony. To musiał być gruntowny remont, bo zastąpienie szkłem ponad połowy powierzchni ściany zapewne nie było prostym zadaniem.

– Zobaczmy, co w środku! – zakomenderował mężczyzna, gdy oboje z Bożenką obeszli budynek i podwórko.

Podświadomie oczekiwał trudności z otwarciem wiekowych drzwi, ale nowo wstawione zamki nie stawiły najmniejszego oporu. Co najwyżej stare zawiasy zaskrzypiały rozdzierająco, rozwarte pierwszy raz od miesięcy. Adam bardzo był ciekaw zapachu nowego miejsca. Jego miejsca. Tej ulotnej woni, która charakteryzuje każdy dom. Czy będzie kojarzyła się z ciepłą starością budynku, czy też będzie odrzucać zapachem dawno niewynoszonych śmieci i ubrań poprzednich właścicieli?

Kilka sekund później przekonał się, że ani jedno, ani drugie. Dom pachniał absolutną nowością. Zapach świeżej farby i lakierowanego drewna podziałał na niego orzeźwiająco, aż uśmiech samoistnie wypłynął mu na usta.

– O, przepraszam – powiedział, następnie odwrócił głowę do dziewczyny wchodzącej mu na plecy. – Pani przodem…

Zanim jednak zdołał się dostatecznie odsunąć, poczuł, jak diabelnie gorące i wilgotne od potu ciało przewodniczki przeciska się do środka i ociera o jego ramię w progu wejścia. Bożenka bezceremonialnie wcisnęła się do sieni i nie czekając na właściciela, zaczęła rozglądać się po wnętrzu.

– To ja pójdę po zakupy – rzucił, nie wiedząc, czy jest bardziej podniecony bliskością młodego ciała, czy zaskoczony bezceremonialnością dziewczyny.

Głęboko odetchnął odrobinę chłodniejszym powietrzem sieni i wyszedł spod cienia niewielkiego ganku na piekący skwar.

*

– Oddałabym wszystko za szklankę wody i możliwość kąpieli – szepnęła dziewczyna urzeczona widokiem, jaki rozciągał się za ogromnym oknem.

– Myślę – odparł Adam – że i jedno, i drugie da się zorganizować, jeśli dasz mi chwilę na to, bym się zorientował, gdzie co się znajduje.

Po chwili poszukiwań odnalazł w sieni wnękę, a w niej skrzynkę z bezpiecznikami. Przełączył wszystkie w górę.

– Jest już prąd! – krzyknął, gdy zamrugały kolorowe kontrolki fazy.

Tylko nie wiem, co z wodą – pomyślał strapiony.

Chwilę poczekał na odpowiedź dziewczyny, ale nie wiedzieć czemu, cisza przedłużała się w nieskończoność. Poszedł więc do salonu i rozejrzał się spokojnie.

Puste, wymalowane na jasny beż pomieszczenie przywitało go cichym burczeniem pozostawionego gdzieś na podłodze, pochlapanego farbą, małego radia, zapewne schedy po remontujących dom robotnikach.

– Bożena?! – krzyknął, ale nie usłyszał żadnego odzewu, wobec czego ruszył na poszukiwania w głąb domu.

Tuż obok, w składziku, nie było nikogo. Nie było też w kolejnym pokoju i przyległej do niego sypialni. Dopiero gdy przechodził przez kuchnię, usłyszał zza drzwi łazienki jakieś ciche szelesty.

Dam się dziewczynie odświeżyć – pomyślał i po cichu wycofał się pod ogromne okno kuchni.

Zaskoczyło go to pomieszczenie. Było naprawdę imponujące, i to nie tylko z uwagi na jego rozmiar. Zapewne kiedyś stanowiło centralne miejsce i niepodzielne królestwo gospodyni tegoż domu. Teraz, pomniejszone o łazienkę i toaletę, nadal królowało rozmiarem nawet nad salonem. Chłodne, błękitne ściany doskonale współgrały z odrestaurowanymi i polakierowanymi na biało meblami, które ktoś udekorował ze smakiem ceramiką o ludowym charakterze. Stanowiło splot nowoczesności, funkcjonalności i piękna minionej epoki. Bezsprzecznie jakaś zdolna projektantka zadbała o to, by zachować w środku wszystko, co najcenniejsze.

Adam zajrzał z ciekawości najpierw do piekarnika, a potem do lodówki i tu doznał bardzo miłego zaskoczenia, bowiem na drzwiach nowiutkiego urządzenia pysznił się przewiązany czerwoną kokardą szampan, a na półkach metalicznie połyskiwały czteropaki z piwem. Szkoda tylko, że ktoś nazbyt zapobiegliwy powyłączał korki w domu i nie dał się schłodzić pozostawionym tu puszkom i butelkom.

Niewielkie, prawie niezauważalne drzwi za lodówką zadziwiająco zgrabnie wkomponowywały się w ścianę. Pomimo wszelkich zabiegów oraz użytej siły pozostały zamknięte, drwiąc sobie ze starań Adama. Dopiero gdy uważnie przyjrzał się ich zamkowi, dotarło do niego, że przedmiot, który uznawał dotąd za unikatowy brelok przypięty do spinającego klucze stalowego kółka, w istocie był kluczem otwierającym te właśnie drzwi.

Po uporaniu się z podrdzewiałym mechanizmem zamka mężczyźnie udało się otworzyć przejście do piwnicy, do której, zaraz za progiem, wiódł łukowato wysklepiony, kamienny tunel. Zszedł nim z włączoną w telefonie latarką, bo z nieznanych przyczyn mimo remontu nikt nie przewidział konieczności założenia tu światła. Na dole panował lekko stęchły chłód. Momentalnie poczuł, jak cierpnie mu skóra na karku, a włoski na rękach stają dęba. W końcu kichnął kilka razy i przezornie wycofał się na górę, słusznie założywszy, że przy tak kiepskim świetle wpadnie w jakąś dziurę, a bez grubszego ubrania tylko się przeziębi, i to na początku lata.

Gdy zamknął za sobą drzwi, jeszcze raz zawołał Bożenkę z nadzieją, że będzie mógł ją niebawem odwieźć do wsi, ale tak jak poprzednio nie usłyszał odzewu.

Zaniepokojony poszedł do ustępu. Drzwi toalety były otwarte, a pomieszczenie puste. To samo dotyczyło łazienki, chociaż ślady bosych stóp błyszczały wilgocią na płytkach.

Gdzie też, do diabła, poniosło tę dziewczynę? – Adam zaczął się martwić nie na żarty.

Zawrócił i już miał pójść do salonu, gdy jakiś szelest z sypialni dobiegł do jego uszu.

No tak… kiedy poprzednio tu zaglądałem, pozostawiłem pomieszczenie otwarte, dokładnie tak, jak mi to wpojono na szkoleniu – pomyślał. Teraz jest jednak zamknięte…

Po cichu nacisnął klamkę i delikatnie uchylił skrzydło drzwi. Na białej, pozbawionej narzuty pościeli leżała naga Bożenka. Jej ciemne od wilgoci włosy pyszniły się, rozrzucone po całej poduszce. Zdumiony mężczyzna zamarł w progu. Dziewczyna mimo wyraźnego zawstydzenia przypatrywała się Adamowi z napięciem, nawijając lubieżnie na jeden z palców długi mokry kosmyk.

Próba uwiedzenia i wyuzdanie Bożenki tak go zaskoczyły, że stał oniemiały, bez pomysłu na to, co dalej. Trochę nieporadne ruchy, które nieustannie wykonywała, by zwrócić jego uwagę, to odsłaniały, to zakrywały intymne części jej ciała. I fakt, że Adam widział ją już w częściowym negliżu, wcale nie zmniejszył niespodzianki. Wprost przeciwnie…

Głośno przełknął ślinę i ukradkiem dotknął pulsującego coraz większym dyskomfortem krocza.

– Przyjdziesz do mnie? – Wypowiedziała te magiczne słowa lekko drżącym głosem, a wątła zasłona spokoju, która dotąd otulała Adama, opadła w ułamku sekundy.

Jego puls przyspieszył. Załomotał w skroniach tak mocno, że poza szumem pompowanej krwi przestał słyszeć cokolwiek. Dotknął więc nerwowo prawego ucha i przysiadł na skraju łóżka, by nieco ochłonąć, i z uwagą wytrawnego konesera z bliska zlustrować ciało dziewczyny.