Na fali pożądania ebook i audiobook

Prolog

Pal­ca­mi z ust, usta­mi z pal­ców, usta­mi z ust

Wszyst­ko ma swój po­czątek i ko­niec. Czy to smut­ny, czy ra­do­sny, ka­żda rzecz zmie­rza do nie­uchron­ne­go ko­ńca. Mój ro­mans za­czął się pro­za­icz­nie – od oka­za­nia wspar­cia i wy­słu­cha­nia. Mi­łe­go sło­wa, kie­dy bra­ko­wa­ło mi go w nie­szczęśli­wym ma­łże­ństwie. Tak, by­łam żoną, któ­rej mąż ko­chał pra­cę bar­dziej niż mnie.

Po­czątek ro­man­su był nie­win­ny – śmie­chy, po­ga­dan­ki i dwu­znacz­ne żar­ci­ki, któ­re mo­żna by uznać za flirt albo przy­ja­ciel­skie prze­ko­ma­rza­nie. Mo­je­go ży­cia in­tym­ne­go z mężem nie war­to na­wet wspo­mi­nać, poza tym, że w oczach ko­chan­ka ja­wi­łam się jako su­cha gąb­ka, chło­nąca wszyst­ko, więc tak jak­by by­łam sama so­bie win­na. Ły­ka­łam jak pe­li­kan ka­żde ser­wo­wa­ne mi za­pew­nie­nia. Nie­mniej dzi­ęki nie­mu zro­zu­mia­łam, że nie je­stem zim­ną rybą w aspek­cie sek­su­al­no­ści, a zdro­wą ko­bie­tą z po­trze­ba­mi, któ­rą ktoś umie­jęt­ny po­tra­fi­łby roz­bu­dzić.

Kon­tak­ty w pra­cy to jed­no, ale pó­źniej prze­nie­śli­śmy się na pry­wat­ne e-ma­ile, roz­ma­wia­li­śmy o mu­zy­ce, od­le­gło­ści Zie­mi od Sło­ńca, za­in­te­re­so­wa­niach, li­te­ra­tu­rze. Po­ska­rży­łam się w przy­pły­wie od­wa­gi po pi­wie, że mąż mnie nie za­do­wa­la. I chy­ba to oka­za­ło się prze­ło­mem w na­szym „zwi­ąz­ku”. Aż przy­sze­dł dzień, w któ­rym otrzy­ma­łam po­ni­ższe­go ma­ila.

My­śli­cie, że pa­dłam mu w ra­mio­na, bo mi ma­ila na­pi­sał? Nie od razu Rzym zbu­do­wa­no. Jesz­cze wte­dy nie mia­łam śmia­ło­ści i na­dal uwa­ża­łam go za przy­ja­cie­la.

Od­pi­sa­łam więc tak:

Przez nie­mal rok mie­li­śmy ro­mans. Głow­nie wir­tu­al­ny, za­pi­sa­ny w ar­chi­wum pro­gra­mu Te­ams, z ogrom­ną licz­bą iko­nek. Ró­żnych iko­nek, po­śród któ­rych prze­wa­ża­ła „:*”, czy­li po­ca­łu­nek. Za­nim Pa­weł po­ca­ło­wał mnie pierw­szy raz, mi­nęło spo­ro cza­su, a i to za­sko­czy­ło nas obo­je. Zo­sta­li­śmy po pra­cy, by sko­ńczyć pro­jekt stro­ny in­ter­ne­to­wej dla klien­ta. Z per­spek­ty­wy cza­su my­ślę, że to ukar­to­wał, ale wte­dy za­dzia­ło się jak w ksi­ążce. Po­chy­li­łam się nad jego ra­mie­niem, by zer­k­nąć na uło­że­nie zdjęć, on od­wró­cił gło­wę w moją stro­nę, a na­sze war­gi się mu­snęły. MA­GIA. Po­czu­łam to w ka­żdej ko­mór­ce cia­ła. Od tam­tej pory ukrad­ko­wo kra­dli­śmy so­bie po­ca­łun­ki, chwi­le za­po­mnie­nia w swo­ich ra­mio­nach i or­ga­zmy.

Roz­wio­dłam się, wie­dząc, że nie dam rady two­rzyć ży­cia z czło­wie­kiem, dla któ­re­go je­stem week­en­do­wym prio­ry­te­tem. Nie zro­bi­łam tego, po­nie­waż uwi­kła­łam się w ro­mans i li­czy­łam na „żyli dłu­go i szczęśli­wie”, ale przez to, że po sied­miu la­tach ma­łże­ństwa nie wi­dzia­łam dla nas przy­szło­ści.

Żad­nej.

Dla eks­męża li­czy­ła się fir­ma, pie­ni­ądze i re­li­gia. Dla mnie po­szu­ki­wa­nie TEGO ulot­ne­go cze­goś, cze­go pra­gnęłam naj­bar­dziej na świe­cie. Bez­in­te­re­sow­ne­go, szcze­re­go i za­pie­ra­jące­go dech w pier­si uczu­cia, o któ­rym roz­pi­sy­wa­no się w ksi­ążkach.

Pra­gnęłam do­świad­czyć praw­dzi­wej mi­ło­ści.

Tak więc trze­cie­go grud­nia pa­mi­ęt­ne­go roku wy­szłam z bu­dyn­ku sądu i ode­tchnęłam pe­łną pier­sią. Od­zy­ska­łam WOL­NO­ŚĆ! Mo­głam pla­no­wać swo­je ży­cie, nie ba­cząc na ocze­ki­wa­nia mat­ki, eks­męża czy na­szych wspól­nych, „nie­zwy­kle re­li­gij­nych” zna­jo­mych. Ko­niec oszu­ki­wa­nia. Po dwu­dzie­stu sied­miu la­tach za­czy­na­łam żyć dla sie­bie. Moje szcze­re oświad­cze­nie mat­ce, że „da­łam jej dwa­dzie­ścia sie­dem lat spe­łnia­nia ocze­ki­wań in­nych i nie wy­szło, jak chcia­ła, a te­raz czas na moje rządy”, nie wy­wo­ła­ło fali łez, a je­dy­nie ci­ężkie wes­tchnie­nie po­go­dze­nia się z sy­tu­acją.

Eu­fo­ria za­chły­śni­ęcia się po­zy­tyw­nym ob­ro­tem zda­rzeń po­trwa­ła do dzie­si­ąte­go grud­nia. Po­tem spra­wa się ry­pła w naj­gor­szy z mo­żli­wych spo­so­bów, gdy żona ko­chan­ka sta­nęła w pro­gu biu­ra, w któ­rym obo­je pra­co­wa­li­śmy. Ser­ce mi się za­trzy­ma­ło, by po­ga­lo­po­wać wście­kle se­kun­dę pó­źniej, gdyż wie­dzia­łam już, pa­trząc na jego twarz, że prze­gra­łam i to nie ja będę trwać u jego boku. W swo­jej na­iw­no­ści wie­rzy­łam, że jak wyj­dzie­my na ze­wnątrz, to wy­słu­cham jej żali i ro­zej­dzie­my się ka­żde w swo­ją stro­nę.

I po­nie­kąd tak się sta­ło. Pa­trzy­łam, jak obo­je od­cho­dzi­li, trzy­ma­jąc się za ręce. Zro­zu­mia­łam, że mimo za­pew­nień o mi­ło­ści, wspól­nym zro­zu­mie­niu, przy­ja­źni i po­łącze­niu dusz, on ni­g­dy od niej nie odej­dzie. Za­wsze usta­wi ją na pie­de­sta­le, po­nad wszyst­ko. Ja­kąkol­wiek rolę ode­gra­łam w tym ukła­dzie, nie za­no­si­ło się, że­by­śmy na­praw­dę stwo­rzy­li wspól­ną przy­szło­ść.

Coś we mnie uma­rło. By­łam głu­pia, bo się za­ko­cha­łam, cho­ciaż zda­wa­łam so­bie spra­wę z kon­se­kwen­cji i z tego, że ra­nię in­nych.

Na drżących no­gach wró­ci­łam do biu­ra i kom­pu­te­ra, czu­jąc na ple­cach cie­kaw­skie spoj­rze­nia wspó­łpra­cow­ni­ków. Okien­ko przy­cho­dzące­go po­wia­do­mie­nia na ko­mu­ni­ka­to­rze dało mi znać, że szef chce mnie wi­dzieć u sie­bie. Za­blo­ko­wa­łam sta­cję ro­bo­czą i po­szłam na dru­gie pi­ętro. Wzi­ęłam parę od­de­chów, nim za­pu­ka­łam do drzwi.

– Za­pra­szam! – Padł gło­śny roz­kaz.

Z ci­ężkim ser­cem i pa­lącą w gar­dle gulą za­mknęłam za sobą drzwi.

– Sia­daj.

Opa­dłam na mi­ęk­ką skó­rza­ną ka­na­pę, pa­trząc wy­cze­ku­jąco na na­sze­go sze­fa – Ro­ber­ta.

– Ostrze­ga­łem cię.

Przy­mknęłam po­wie­ki na se­kun­dę.

– Wiem. – Od­wró­ci­łam wzrok w stro­nę okna.

– Któ­re z was mam zwol­nić?

Ze stra­chem zer­k­nęłam na nie­go, bo taki sce­na­riusz nie przy­sze­dł mi do gło­wy, kie­dy mózg bu­jał w chmu­rach.

– Nie bądź zdzi­wio­na – po­uczył su­cho. – Szcze­rze? Po­trze­bu­ję was pra­cu­jących ra­zem, ale w tej sy­tu­acji to chy­ba nie­re­al­ne?

– Po­tra­fię się za­cho­wać pro­fe­sjo­nal­nie – za­pew­ni­łam.

Jego nie­zwy­kle wy­mow­ne spoj­rze­nie wska­zy­wa­ło, że nie wie­rzy w ani jed­no sło­wo.

– Nie zmu­szaj mnie, że­bym mi­ędzy wami wy­bie­rał.

Cho­ciaż tyle, że nie po­wie­dział, że Pa­weł jest wa­żniej­szy.

– Tak, wiem, je­stem na stra­co­nej po­zy­cji.

Jego nie­bie­skie oczy wręcz prze­wier­ca­ły mnie na wy­lot.

– Po­zwo­le­nie dwoj­gu moim naj­lep­szym lu­dziom na ro­mans było fa­tal­nym po­my­słem. Ty się cho­ciaż ze­bra­łaś do kupy i roz­wio­dłaś, ale on…

Od­gar­nęłam wło­sy ner­wo­wym ge­stem, wpa­da­jąc mu w sło­wo:

– Tak, wiem, zro­zu­mia­łam.

– Nie ży­czę so­bie w biu­rze żad­nych scen. – Padł ko­lej­ny su­chy roz­kaz.

Mimo roz­ża­le­nia spoj­rza­łam na nie­go z iry­ta­cją.

– Jemu to po­wiedz! – wy­ce­dzi­łam. – Nie ja przy­szłam z żoną.

– Z nim też po­roz­ma­wiam – za­pew­nił. – Skąd się do­wie­dzia­ła?

Opa­dłam na sie­dzi­sko, prze­cze­su­jąc wło­sy.

– W so­bo­tę spo­tka­li­śmy się na mie­ście. Od paru dni ła­ził w złym hu­mo­rze, więc chcia­łam go po­cie­szyć i po­ga­dać. Na­le­ga­łam, żeby go od­wie­źć do domu i… za­miast jak zwy­kle po­je­chać pro­sto z Klesz­czo­wej w So­lip­ską do Fa­so­lo­wej, to skręci­łam w Ry­żo­wą. – Ser­ce znów mi ga­lo­po­wa­ło na samo wspo­mnie­nie. – Sta­ła na przy­stan­ku, cze­ka­jąc na nie­go, kie­dy ją mi­ja­li­śmy. A dzi­siaj to…

Ro­bert wy­glądał na za­sko­czo­ne­go. Sie­dział w ci­szy dłu­gą chwi­lę. Zbie­ra­ło mi się na płacz. Za­ci­snęłam dło­nie, któ­re drża­ły co­raz moc­niej. Wręcz dy­go­ta­łam, re­agu­jąc na stres z opó­źnie­niem.

– Ty kre­tyn­ką je­steś – pod­su­mo­wał bez emo­cji. – Na co li­czy­łaś? Od po­cząt­ku mó­wi­łem, że­byś się wzi­ęła w ga­rść, prze­sta­ła ma­zać i za­ko­ńczy­ła ten zwi­ązek.

– Ro­bert – szep­nęłam płacz­li­wie.

– Ostrze­ga­łem, pro­si­łem! – pie­klił się. – A je­dy­nie ża­łu­ję, że nie zro­bi­łem nic, żeby wam oboj­gu wy­bić ten ro­mans z gło­wy. Ale, Elka! Wam się dy­wan pod no­ga­mi pa­lił, wy­star­czy­ło, że na sie­bie po­pa­trzy­li­ście. – Po­ci­ągnęłam no­sem, usi­łu­jąc od­go­nić łzy. – Trzy­maj się od nie­go z da­le­ka, a to, co mu­sisz, prze­ka­zuj przez Te­ams. Zrób, co masz zro­bić, i idź do domu.

Prze­pła­ka­łam parę dni w czte­rech kątach, ale do pra­cy przy­cho­dzi­łam jak gdy­by ni­g­dy nic. Ko­le­żan­ka da­wa­ła mi znać, że w kuch­ni „czy­sto” i mogę so­bie zro­bić kawę. Nie wy­ściu­bia­łam nosa ze swo­je­go po­ko­ju, je­śli nie było to ab­so­lut­nie ko­niecz­ne, a drzwi po­zo­sta­wa­ły za­mkni­ęte. Usi­ło­wa­łam się od­ci­ąć od wszyst­kie­go, co nie wi­ąza­ło się z pra­cą.

Dwa ty­go­dnie po ca­łej afe­rze ran­kiem spraw­dza­łam ma­ile na pry­wat­nej po­czcie i za­ma­rłam z ręką nad le­wym przy­ci­skiem mysz­ki.

Cze­mu jego żona wy­sła­ła do mnie ma­ila?

Nie wie­dzia­łam.

Cze­mu za­częłam z nią roz­ma­wiać?

Też nie po­tra­fi­łam wy­tłu­ma­czyć.

By­łam pew­na tyl­ko jed­ne­go – nie ja pierw­sza i nie ja ostat­nia. Wy­cho­dzi­ło na to, że miał ro­mans ze mną, a po­tem jesz­cze z ja­kąś ko­bie­tą. Trzy jed­no­cze­śnie. Może opacz­nie ro­zu­miał ideę pary? Miał parę ko­cha­nek jed­no­cze­śnie? Przede mną było ich kil­ka i żona za­wsze mu wy­ba­cza­ła, po­nie­waż, jak sama do mnie pi­sa­ła, „ko­cha się nie «po­nie­waż», ale «po­mi­mo wszyst­ko»”. Wy­szło jed­nak na to, że sy­tu­acja ze mną oka­za­ła się pierw­szą tak po­wa­żną, że mó­wił o roz­wo­dzie.

Roz­ma­wia­ły­śmy ze sobą po­nad ty­dzień, wy­mie­nia­jąc się spo­strze­że­nia­mi, aż w ko­ńcu do­szło do usta­wio­nej kon­fron­ta­cji nas troj­ga i wza­jem­nych oska­rżeń. Oszu­ki­wa­li­śmy się we tro­je, a jak się oka­za­ło, zna­la­zła się jesz­cze ta czwar­ta, do któ­rej się przy­znał, gdy mu w ko­ńcu pu­ści­ły emo­cje. Trza­snął drzwia­mi, wy­sze­dł, a my po krót­kiej roz­mo­wie też się ro­ze­szły­śmy, ka­żda w swo­ją stro­nę.

Do­pie­ro ran­kiem jego żona na­pi­sa­ła do mnie na Te­ams.

Anna: Po­dej­rze­wam, że pew­nie od rana Ci już pi­sze nowe ma­ile, może zno­wu zmie­nił zda­nie?

Ela: Nie. Nie od­zy­wa się do mnie ani sło­wem, na­wet nie zsze­dł na dół do kuch­ni – mu­sia­łby prze­jść obok mo­je­go po­ko­ju, a ja nie za­my­kam już drzwi. Aniu, wiem, że mi nie wie­rzysz, ale nie będzie żad­nych po­wro­tów, tłu­ma­cze­nia, nic a nic. Ja czu­ję się oszu­ka­na i przy­kro mi, że Ci kła­ma­łam. Naj­bar­dziej mi głu­pio z po­wo­du tego, co wczo­raj po­wie­dzia­łam, że uwa­żam, że i tak mu wy­ba­czysz. Żad­ne sło­wa nie od­da­dzą tego, co czu­ję.

Anna: Uwierz, że mnie rów­nież jest przy­kro. To, że wczo­raj nie po­tra­fi­łam uro­nić ani jed­nej łzy, nie ozna­cza, że nie czu­ję pła­czu w środ­ku. Wszyst­ko we mnie po­pęka­ło. Cze­mu Ci głu­pio, że ja i tak mu wy­ba­czę? Skąd w ogó­le to wiesz? Nie wiem, co będzie w tej chwi­li, ju­tro, za ty­dzień czy mie­si­ąc. A on chy­ba i tak nie ma po­jęcia, cze­go chce.

Ela: Ta­kie mia­łam wra­że­nie, gdy roz­ma­wia­ły­śmy, że wy­ba­czysz – może myl­ne, sama już też nie wiem, co my­śleć. Pó­łpraw­dy, nie­do­po­wie­dze­nia, aż nie do uwie­rze­nia. Na­wet to z wczo­raj, że pod­jął de­cy­zję, ale nie umie po­wie­dzieć jaką. Za­sta­na­wiam się, czy jed­nak nie wzi­ąć urlo­pu i nie wy­je­chać gdzieś sama ze sobą, prze­stać na chwi­lę my­śleć i ana­li­zo­wać, bo gło­wa mnie już boli od tego.

Anna: Nie wiem, co mam sądzić o tym wszyst­kim. A z tym urlo­pem – po­my­śla­łam do­kład­nie to samo… Nie wiem, czy jest ktoś inny, nie za­sta­na­wiam się już. Za­ska­ku­jące jest to, że nie czu­ję do Cie­bie zło­ści, gnie­wu, nie­na­wi­ści. W za­sa­dzie nic poza ża­lem i smut­kiem. Może to wła­śnie jest moja na­iw­no­ść? Po­tra­fię Cię zro­zu­mieć, sie­bie. Ale czy jego? Może w ko­ńcu będzie tak, że ka­żde z nas zo­sta­nie samo… Czy któ­re­kol­wiek będzie­my szczęśli­we?

Na tym sko­ńczy­ły­śmy na­sze roz­mo­wy – na za­wsze. Z odro­bi­nę lżej­szą du­szą, ale na­dal z po­czu­ciem by­cia na­iw­ną gęsią, tak zde­spe­ro­wa­ną po­trze­bą czu­ło­ści i mi­ło­ści, że po­zwo­li­łam sobą ma­ni­pu­lo­wać sło­wa­mi „mamy to pod kon­tro­lą”. Gów­no mie­li­śmy pod kon­tro­lą! On miał plan, jak mnie zła­mać, jak na­kręcić, bym sama do nie­go przy­szła. Uwió­dł mnie mo­imi wła­sny­mi sło­wa­mi. Może i za­częło się nie­win­nie od roz­mo­wy o pro­ble­mach, ale dzi­ęki temu wie­dział do­kład­nie, cze­go po­trze­bu­ję i pra­gnę.

Ale seks… tego nie dało się uda­wać. Czu­ły, na­mi­ęt­ny, spon­ta­nicz­ny. Taki, o ja­kim pi­szą w ksi­ążkach, an­ga­żu­jący cia­ło, umy­sł i du­szę. Gdy po­zwo­lisz so­bie na to, by się ca­łko­wi­cie otwo­rzyć przed dru­gą oso­bą, dzie­je się… MA­GIA. W tym wy­pad­ku – czar­na ma­gia, ma­ni­pu­la­cja.

Od sło­wa do sło­wa ro­mans się sko­ńczył i zo­sta­ły tyl­ko zim­ne, słu­żbo­we sto­sun­ki, a roz­mo­wy nie wy­kra­cza­ły poza te­ma­ty pro­jek­tów dla klien­tów. Ode­szła­bym z fir­my, gdy­bym mo­gła, gdy­bym wte­dy ro­zu­mia­ła, że gdzieś tam cze­ka na mnie coś lep­sze­go.

Wy­trzy­ma­łam dzie­si­ęć mie­si­ęcy, któ­re wy­da­wa­ły się wiecz­no­ścią. Ro­bert przy­jął moje wy­po­wie­dze­nie bez sło­wa ko­men­ta­rza i oznaj­mił mi, że mam po­nad sze­śćdzie­si­ąt dni urlo­pu do wy­ko­rzy­sta­nia i trzy mie­si­ące wy­po­wie­dze­nia. Ła­ska­wie się zgo­dził, bym nie mu­sia­ła pra­co­wać w tym cza­sie i za­pła­ci mi jak za urlop. Jego obo­jęt­no­ść po sied­miu la­tach wspól­nej pra­cy roz­wa­li­ła mnie na ato­my.

Wy­ża­li­łam się przez te­le­fon cio­ci, któ­ra od dwu­dzie­stu lat miesz­ka­ła w Au­stra­lii, a zwrot­nie usły­sza­łam:

– Wsia­daj w sa­mo­lot!

Po przej­rze­niu sta­nu po­sia­da­nych po roz­wo­dzie oszczęd­no­ści do­szłam do wnio­sku, że w su­mie dla­cze­go nie?

Au­stra­lio , przy­by­wam!

Rozdział 1

Ni­g­dy, prze­nig­dy nie ża­łuj, że co­kol­wiek zro­bi­łaś, je­śli ro­bi­ąc to, by­łaś szczęśli­wa

Ela

Dwa­dzie­ścia sie­dem go­dzin.

Dwa­dzie­ścia sie­dem go­dzin!

Lot do Syd­ney z prze­siad­ką w Du­ba­ju trwał dwa­dzie­ścia sie­dem go­dzin.

Nie wiem, czy w je­dze­niu po­da­wa­li ja­kieś leki na uspo­ko­je­nie, czy co, ale po po­si­łku za­chcia­ło mi się spać. I co dziw­ne, obu­dzi­łam się krót­ko przed lądo­wa­niem w por­cie prze­siad­ko­wym. Niby mia­łam czte­ry go­dzi­ny na zła­pa­nie ko­lej­ne­go sa­mo­lo­tu, ale drża­łam we­wnątrz jak osi­ka, że nie zdążę i od­le­ci beze mnie. Strasz­nie głu­pie, bio­rąc pod uwa­gę fakt, że wie­lo­krot­nie na­wo­ły­wa­no pa­sa­że­rów do bra­mek, za któ­ry­mi upy­cha­no wszyst­kich do ma­szyn.

Wy­star­czy­ło mi na­wet cza­su na ku­pie­nie so­bie dwóch ma­gne­sów i bu­tel­ki wody, któ­ra oka­za­ła się naj­dro­ższą, jaką kie­dy­kol­wiek wy­pi­łam. Nie­mniej uga­si­ła pra­gnie­nie, tak samo jak zro­bi­ła­by to kra­nów­ka. Nie po­zwo­li­li mi jej jed­nak za­brać na po­kład sa­mo­lo­tu do Syd­ney. In­nym też za­bra­li, a to ka­nap­ki, a to pi­cie, mimo że ku­pio­ne w Du­ba­ju. Po­noć taka pro­ce­du­ra.

Po go­dzi­nie od star­tu po­da­no nam po­si­łek. I jak po­przed­nio zro­bi­łam się śpi­ąca. Coś na bank do­sy­py­wa­li do je­dze­nia, bo to wy­da­wa­ło się aż nie­re­al­ne, że na­gle wszyst­kich zmo­rzy­ło do snu. Do tego wy­ga­szo­no świa­tła, a su­fit imi­to­wał te­raz nie­bo pe­łne gwiazd. Od­pa­dłam, na­wet nie wie­dząc kie­dy. Obu­dzi­łam się nie­ca­łe dwie go­dzi­ny przed lądo­wa­niem.

Co dziw­ne, tym ra­zem nikt nie wstał i nie bie­gł do wy­jścia. Cud ja­kiś czy co? Wszy­scy mie­li dość po czter­na­stu go­dzi­nach w fo­te­lu. Ca­łkiem wy­god­nym, ale na­dal. Sa­mo­lot opusz­cza­li­śmy spo­koj­nie, po­grąże­ni we wła­snych my­ślach. Żad­nej bie­ga­ni­ny i prze­py­cha­nia, kto szyb­ciej. Ko­lej­ka do kon­tro­li gra­nicz­nej za­bra­ła mi po­nad go­dzi­nę i tak zro­bi­ła się nie­mal dwu­dzie­sta, gdy wy­szłam do hali przy­lo­tów.

Zmęczo­na, spo­co­na i wy­gląda­jąca jak nie­szczęście, roz­gląda­łam się za cio­cią, któ­rej ni­g­dzie nie do­strze­ga­łam. W chwi­lo­wej pa­ni­ce zer­k­nęłam na te­le­fon, ale on, jak na zło­ść, nie ła­pał żad­nej sie­ci. Żeby nie stać na środ­ku jak kre­tyn­ka, prze­szłam do krze­se­łek i klap­nęłam na jed­no z nich, by zre­star­to­wać urządze­nie. Ko­lej­ne mi­nu­ty za­jęło mi podłącze­nie do bez­płat­nej sie­ci Wi-Fi lot­ni­ska. Do­pie­ro wte­dy do­sta­łam kil­ka wia­do­mo­ści.

Cio­cia: Ko­cha­nie, bar­dzo boli mnie bio­dro. Po­pro­si­łam Ju­sti­na, żeby Cię ode­brał.

Ju­stin ? Jaki Ju­stin? Nic mi nie przy­cho­dzi­ło do gło­wy, aż do­zna­łam olśnie­nia. Jej sąsiad! Bu­dow­la­niec Ju­stin. Tyl­ko jak wy­gląda Ju­stin?

Ja: Nie wiem na­wet, jak on wy­gląda!

Cio­cia: Przej­dź do stre­fy od­bio­ru go­ści. Jak tam do­trzesz, daj znać, a on pod­je­dzie.

Ja: Do­brze.

Ro­zej­rza­łam się po pod­wie­szo­nych ta­bli­cach z na­pi­sa­mi i podąży­łam za wska­zów­ka­mi, mi­ja­jąc po dro­dze ko­lej­kę do tak­só­wek. Po­świ­ęci­łam na to kil­ka mi­nut, ale sta­nęłam na ze­wnątrz stre­fy „pu­blic pick-up”. Roz­gląda­łam się za ja­ki­mś sa­mo­cho­dem, do któ­re­go nikt nie pod­cho­dzi, bo to by ozna­cza­ło, że być może jest w nim ta­jem­ni­czy Ju­stin. Da­łam znać cio­ci, że cze­kam, na­wet wy­sła­łam jej sel­fi­ka z naj­bar­dziej nie­win­ną miną, jaką zdo­ła­łam przy­brać, żeby fa­cet wie­dział, kogo szu­kać, ale na­stąpi­ła ci­sza w ete­rze.

Za­ci­ągnęłam się wy­czu­wal­nym w po­wie­trzu słod­kim za­pa­chem eu­ka­lip­tu­sa, chcąc opa­no­wać ner­wy. W de­spe­ra­cji chcia­łam za­dzwo­nić do cio­ci, ale znie­nac­ka wy­ró­sł przede mną mo­kry sen o Chri­sie Hem­swor­cie. Gdy­by tyl­ko no­sił ogrod­nicz­ki upa­pra­ne far­bą w ró­żnych ko­lo­rach i ro­bo­cze, za­ku­rzo­ne buty… Do tego dło­nie ze śla­da­mi ja­kie­goś bru­du.

– Je­steś sio­strze­ni­cą Cri­sti­ny?

Od­jęło mi mowę, za to roz­sze­rzy­łam sze­ro­ko oczy ze zdu­mie­nia, sły­sząc ten cie­pły i głębo­ki głos z dziw­nym ak­cen­tem. Fa­cet wzi­ął się pod boki, a po­tem si­ęgnął do kie­sze­ni po te­le­fon. Za­mru­ga­łam, uświa­da­mia­jąc so­bie, jak idio­tycz­nie się za­cho­wu­ję.

– Ty je­steś Ju­stin? – Jego brew się unio­sła. – Prze­pra­szam, cio­cia nie dała mi znać… – ge­sty­ku­lo­wa­łam nad­mier­nie, de­ner­wu­jąc się – jak wy­glądasz… no i nie znam cię.

Od­wró­cił ko­mór­kę w moją stro­nę, po­ka­zu­jąc zrzut ekra­nu roz­mo­wy z cio­cią i sel­fi­ka. Chwy­cił za rącz­kę od wa­liz­ki i po­ci­ągnął ba­gaż w stro­nę wiel­kiej pó­łci­ęża­rów­ki z krat­ką z przo­du. Ale cóż – ogrom­ny fa­cet i ogrom­ne auto. Wrzu­cił ją nie­dba­le na pakę, jak­by nie wa­ży­ła trzy­dzie­stu dwóch ki­lo­gra­mów, tyl­ko z pięć, gdy ja się si­ło­wa­łam z pod­ręcz­ną wa­liz­ką o wa­dze dzie­si­ęciu.

Nie by­łam bez­rad­ną bia­ło­gło­wą, a po pro­stu zmęczo­ną dłu­gim lo­tem ko­bie­tą i mu­sia­łam chwi­lę po­dy­wa­go­wać, jak wsi­ąść do tej me­ta­lo­wej be­stii. Czy naj­pierw ja, a po­tem wa­liz­ka, czy naj­pierw wa­liz­ka, a po­tem ja. Był sto­pień, ale mia­łam ze sobą ba­gaż, któ­re­go za Chi­ny Lu­do­we nie pod­nio­sła­bym tak wy­so­ko na pakę.

Pi­snęłam, gdy Ju­stin zła­pał mnie w pa­sie i pod­sa­dził. Nim za­trza­snął drzwi, zdąży­łam do­strzec, że ba­gaż pod­ręcz­ny wy­lądo­wał na pace, tak samo jak duża wa­liz­ka. Jęk­nęłam w du­chu, mar­twi­ąc się o le­ci­we­go lap­to­pa.

W to­tal­nej ci­szy wy­je­cha­li­śmy za­wi­ły­mi ulicz­ka­mi z lot­ni­ska. W ciem­no­ści nie dało się zbyt wie­le zo­ba­czyć poza zna­ka­mi dro­go­wy­mi z in­for­ma­cja­mi, do­kąd pro­wa­dzą ró­żne zjaz­dy. Ochrzci­łam swo­je­go kie­row­cę przy­dom­kiem „gbur”. Na­wet nie za­py­tał, czy mia­łam przy­jem­ną pod­róż. Od razu wy­brał nu­mer i za­czął na­wi­jać przez te­le­fon w ta­kim tem­pie, że zwąt­pi­łam w to, czy w ogó­le ro­zu­miem język an­giel­ski. Nie­mniej jed­nak słu­cha­ło się go z przy­jem­no­ścią, a pa­trzy­ło na nie­go jesz­cze le­piej!

Za­trzy­mał auto przed trzy­kon­dy­gna­cyj­nym bu­dyn­kiem. Leki prze­ciw­bó­lo­we po­wo­li prze­sta­wa­ły dzia­łać, a ból bio­dra na­ra­stał do tego stop­nia, że per­spek­ty­wa wy­sia­da­nia z auta przy­pra­wia­ła mnie o ścisk żo­łąd­ka. Wie­dzia­łam, że to do­pie­ro ko­la­no z ar­tre­ty­zmem do­pro­wa­dzi mnie do mdło­ści. Otwo­rzy­łam drzwi i nie­zwy­kle uwa­żnie zsu­nęłam się na be­ton, sy­cząc z dys­kom­for­tu. Mu­sia­łam się przy­trzy­mać boku auta, bo rwa­nie w no­dze wy­ci­ska­ło mi łzy z oczu.

– W po­rząd­ku?

Dzi­ęki za tro­skę, gbu­rze!

– Tak – za­pew­ni­łam.

Wy­pro­sto­wa­łam się z tru­dem, mru­ga­jąc, by od­go­nić łzy. Dam radę. To tyl­ko ból!

Ski­nął mi gło­wą, sta­wia­jąc wa­liz­ki obok. Zo­sta­wił mnie bez sło­wa. Do­brze, że cho­ciaż pod do­brym ad­re­sem. Ku­le­jąc, po­de­szłam do pierw­szej klat­ki. Nad jej drzwia­mi ozna­czo­no nu­me­ry od dzie­wi­ęt­na­ście do dwa­dzie­ścia czte­ry. Po­trze­bo­wa­łam czwór­ki. Po­ku­śty­ka­łam da­lej i zna­la­złam od­po­wied­nie drzwi. Może i cio­cia miesz­ka­ła w miej­skiej czyn­szów­ce, ale było tu schlud­nie i czy­sto. O dzi­wo miesz­ka­nia znaj­do­wa­ły się na pó­łpi­ętrach, co da­wa­ło lo­ka­to­rom odro­bi­nę pry­wat­no­ści.

Wtasz­czy­łam wa­li­zy na górę, wal­cząc z nie­ustan­nym bó­lem. Zła­pa­łam parę od­de­chów, nim za­dzwo­ni­łam do drzwi, któ­re otwo­rzy­ły się nie­mal na­tych­miast. Ser­ce mi się ści­snęło na wi­dok ży­we­go ob­ra­zu wła­snej mat­ki.

– Cze­ść, ko­cha­nie!

Przy­tu­li­ła mnie do sie­bie, jak­bym była jej wła­snym dziec­kiem. Po­ca­ło­wa­ła w oba po­licz­ki i znów przy­tu­li­ła. Cały stres i iry­ta­cja dłu­gim lo­tem znik­nęły w se­kun­dę. Za­to­nęłam w cie­płych ra­mio­nach cio­ci, cie­sząc się jak dziec­ko. Łzy ze­bra­ły się pod po­wie­ka­mi.

– Jak do­brze cię zo­ba­czyć – wy­szep­ta­ła mi do ucha. Sły­sza­łam wzru­sze­nie w jej gło­sie.

Wci­ągnęłam wa­liz­kę do środ­ka i za­mknęłam za sobą drzwi. Skrzy­wi­łam się bo­le­śnie, okręca­jąc na pi­ęcie do­skwie­ra­jącej nogi.

– Boli cię? – spy­ta­ła z tro­ską.

– Tyl­ko tro­chę – skła­ma­łam, bo ból ude­rzał fa­la­mi od gło­wy po sto­py. Usi­ło­wa­łam w otępie­niu przy­po­mnieć so­bie, gdzie mam leki.

– Wi­dzę, że cię skręca, ko­cha­nie – od­pa­rła, idąc w stro­nę du­żych sza­rych drzwi. Otwo­rzy­ła je i na­szym oczom uka­za­ła się spi­żar­ka. Parę se­kund za­jęło jej zlo­ka­li­zo­wa­nie tego, cze­go szu­ka­ła. Wró­ci­ła do ma­le­ńkiej ku­chen­ki od­gro­dzo­nej od sto­łu z krze­sła­mi wy­spą. Po­da­ła mi ta­blet­kę i szklan­kę z so­kiem. – Chcesz usi­ąść?

– Nie – za­prze­czy­łam, ły­ka­jąc pi­gu­łkę. – Mu­szę się roz­ci­ągnąć.

– To ści­ągaj te ciu­chy, na­łóż coś wy­god­ne­go i po­ga­da­my, gdy będziesz ćwi­czyć.

Chcia­ła chwy­cić za wa­liz­kę, ale po­kręci­łam prze­cząco gło­wą. Jesz­cze cze­go! Ona w wie­ku sie­dem­dzie­si­ęciu lat mia­ła­by dźwi­gać moją tor­bę? Mi­nęły­śmy mały po­ko­ik, w któ­rym były tyl­ko me­ta­lo­we łó­żko, biur­ko i nie­wiel­ka ko­mo­da. W dru­gim, znacz­nie wi­ęk­szym, sta­ły roz­ło­żo­na wer­sal­ka, biur­ko i dwa re­ga­ły za­pe­łnio­ne ksi­ążka­mi. We wnęce znaj­do­wa­ła się sza­fa. Dwa za­siat­ko­wa­ne okna nie mia­ły za­sło­nek, a je­dy­nie bam­bu­so­we ro­le­ty.

– Nie wie­dzia­łam, czy chcesz ko­łdrę, czy koc.

– Jesz­cze nie wiem, ale osiem­na­ście stop­ni nocą wska­zu­je ra­czej na koc.

Z tru­dem po­ło­ży­łam ba­gaż na łó­żku, wy­ci­ągnęłam z nie­go ko­sme­tycz­kę, ręcz­nik i ubra­nia na zmia­nę – ha­rem­ki i ko­szul­kę na ra­mi­ącz­kach.

– Nie masz nic prze­ciw­ko, że we­zmę prysz­nic?

– Czuj się jak w domu, ko­cha­nie – za­pew­ni­ła z czu­ło­ścią.

– Dzi­ęki, cio­ciu.

– Chcesz coś zje­ść?

– Nie, na ra­zie nie.

Kąpiel oka­za­ła się zba­wie­niem. Chłod­na woda ko­iła roz­grza­ne cia­ło, a dzi­ęki le­kom ból bio­dra sta­wał się wspo­mnie­niem.

– Le­piej? – spy­ta­ła z uśmie­chem, gdy wy­nu­rzy­łam się odświe­żo­na.

– Zde­cy­do­wa­nie!

– Pi­cie, je­dze­nie?

– Nie, nie, za­dba­li o nas w sa­mo­lo­cie. Ile mo­żna.

– Do­brze na­kar­mi­li?

– Po­dej­rza­nie. – Za­śmia­łam się. – Wszy­scy po­tem po­szli spać.

– O masz! – Roz­ło­ży­ła ra­mio­na.

– Ale tak z pew­no­ścią le­piej się pra­co­wa­ło ste­war­de­som.

Uklękłam przed fo­te­lem, na któ­rym sie­dzia­ła cio­cia i przy­sia­dłam na pi­ętach, a ko­la­na roz­su­nęłam. Ta po­zy­cja za­wsze przy­no­si­ła ulgę w bólu, tak samo jak roz­ci­ąga­nie i po­zy­cje Vi­ra­bha­dra­sa­na w jo­dze.

– Masz za sobą dłu­gi lot.

– Ale ca­łkiem spo­koj­ny. Na­wet dzie­ci tak bar­dzo nie pła­ka­ły, za­cho­wy­wa­ły się na­praw­dę po­praw­nie i ci­cho.

– Będziesz mia­ła swo­je, to zo­ba­czysz, jak to jest.

– Z pew­no­ścią nie za­bie­ra­ła­bym ich w taką pod­róż – oświad­czy­łam spo­koj­nie, zmie­nia­jąc po­zy­cję. – Dwu­let­ni ma­luch nic nie za­pa­mi­ęta z ta­kiej wy­pra­wy, po­dob­nie jak tego, że ro­dzi­ce zo­sta­wi­li go w domu z nia­nią lub dziad­ka­mi.

– Te dziad­ki to nie­kie­dy nie mają siły do ga­nia­nia za ru­chli­wym dwu­lat­kiem, więc wy­ko­rzy­sty­wa­nie te­ściów czy ro­dzi­ców cza­sem nie ma sen­su. Sama wiesz, jak scho­ro­wa­na była mama.

– Wiem – przy­zna­łam z wes­tchnie­niem.

– Nie da­ła­by rady ga­niać za wnu­ka­mi.

– Więc do­brze, że się ich nie do­ro­bi­łam.

– Nie chcesz?

– Nie to, że nie chcę, ale ja­koś tak… – Zro­bi­łam nie­okre­ślo­ny gest ręką. – Wiesz, lu­bię swo­je spo­koj­ne po­ran­ki i chy­ba jesz­cze nie doj­rza­łam do tego, by za­mie­nić je na pła­czące dziec­ko.

– A ze­gar tyka – za­żar­to­wa­ła.

Skrzy­wi­łam się, ca­łkiem tra­cąc hu­mor.

– Nie wiem, jak mo­gła­bym te­raz za­ufać ja­kie­muś fa­ce­to­wi, kie­dy ten ro­mans fun­da­men­tal­nie wstrząsnął po­sa­da­mi mo­je­go świa­ta. Cio­ciu… – Wes­tchnęłam. – Czu­ję się oszu­ka­na, ale jak czy­tam te na­sze ma­ile, to… Sama je­stem so­bie win­na. Za­częło się pro­za­icz­nie od wy­mia­ny uwag o wła­snych ma­łże­ństwach i co­raz śmie­lej dzie­li­li­śmy się se­kre­ta­mi, po­wta­rza­jąc w gło­wach, że prze­cież je­ste­śmy w zwi­ąz­kach, że nic się nie dzie­je, że to po pro­stu taka „te­ra­pia”. Wy­ga­da­nie się dru­giej oso­bie ma­jącej po­dob­ne pro­ble­my. A to była pu­łap­ka! – do­da­łam z roz­ża­le­niem. – Że­bym sama go na­kie­ro­wa­ła na to, cze­go mi po­trze­ba. Czu­ło­ści, de­li­kat­no­ści, za­in­te­re­so­wa­nia, uwie­dze­nia mo­je­go mó­zgu, bym nie mo­gła się do­cze­kać do­ty­ku i fi­zycz­nej bli­sko­ści.

– Nie wszyst­ko zło­to, co się świe­ci – pod­su­mo­wa­ła.

– I nie ka­żdy chłop z wi­dła­mi to Po­sej­don!

Za­śmia­ła się dwu­znacz­nie.

– Czy­li coś na za­sa­dzie obie­can­ki ca­can­ki, a głu­pie­mu ra­do­ść, gdy po­li­ty­cy nam coś wci­ska­ją. „Obie­ca­łem wam dro­gi! Dro­gi chleb, dro­gi prąd, dro­gie ma­sło!”

– Nikt ci tyle nie da, ile nasz rząd ci na­obie­cu­je – skwi­to­wa­łam gorz­ko, pod­chwy­tu­jąc żart. – Tu chy­ba i tak jest le­piej niż w Pol­sce, co?

– Czy ja wiem, ko­cha­nie? – Mach­nęła ręką. – Ka­żdy kraj ma swo­je do­bre i złe stro­ny, a rządy i po­li­ty­cy w ka­żdym to to samo ba­gno.

Zer­k­nęła po raz ko­lej­ny na drzwi.

– Cze­kasz na ko­goś?

– My­śla­łam, że Ju­stin przyj­dzie ode­brać na­gro­dę za przy­słu­gę.

– A… mo­głam po­wie­dzieć wcze­śniej, że wy­sa­dził mnie przed wjaz­dem, zrzu­cił wa­liz­kę z paki i od­je­chał bez po­że­gna­nia. W dro­dze na­wi­jał przez te­le­fon do upa­dłe­go. Nie wiem, o czym, i za­czy­nam wąt­pić w swo­ją zna­jo­mo­ść an­giel­skie­go. – Usia­dłam pro­sto. – Ob­ser­wo­wa­łam oko­li­cę.

– I jak pierw­sze wra­że­nie? – spy­ta­ła z bły­skiem w oku.

Oj, cio­ciu, nic z tego swa­ta­nia nie będzie !

– Że ten fa­cet to to­tal­ny gbur. Do­brze wy­gląda­jący, ni­czym Chris Hem­sworth, ale na­dal gbur.

– Na­praw­dę to do nie­go nie­po­dob­ne. To bar­dzo otwar­ty, uro­czy chło­pak. Za­wsze uśmiech­ni­ęty. Ju­tro za­dzwo­nię za­py­tać, co się sta­ło, albo jak zaj­rzy, to po­ga­dam so­bie z ga­gat­kiem. – Po­gro­zi­ła pal­cem w po­wie­trzu.

– Ojej, nie trze­ba. Przy­wió­zł, je­stem cała!

– Po­je­cha­ła­bym sama. – Im dłu­żej na nią pa­trzy­łam, tym szyb­ciej do­cho­dzi­łam do wnio­sku, że może le­piej, że się nie ru­sza­ła z miej­sca. – Tak mnie bo­la­ły sta­wy, że nie by­łam w sta­nie ze­jść dzi­siaj po scho­dach. Na­wet leki nie po­ma­ga­ły.

Zro­bi­ło mi się przy­kro, że po­nie­kąd sta­nę się dla niej ci­ęża­rem. Cio­cia nie­dłu­go mia­ła ob­cho­dzić sie­dem­dzie­si­ąte uro­dzi­ny. Pi­ęk­ny wiek! Tyl­ko scho­ro­wa­ny. Do­sko­na­le to ro­zu­mia­łam, od­kąd i ja w wie­ku trzy­dzie­stu do­ro­bi­łam się ar­tre­ty­zmu, a gdzie mi tam do jej po­de­szłych lat.

– Nic się nie sta­ło – zba­ga­te­li­zo­wa­łam. – Może miał zły dzień czy coś. Cie­szę się, że mi po­mó­gł, bo po­zo­sta­ło­by mi wzi­ęcie ta­ry­fy.

– A tak­sów­ki są tu dro­gie. Z lot­ni­ska wy­da­ła­byś pew­nie ze sto dwa­dzie­ścia do­la­rów.

Nie­mal zła­pa­łam się za gło­wę, prze­li­cza­jąc na zło­tów­ki.

– Po­nad trzy­sta zło­tych? To z domu w War­sza­wie na lot­ni­sko jest ja­kieś sie­dem­dzie­si­ąt zło­tych Ube­rem.

– Ube­rem to pew­nie na­wet i ta­niej by wy­szło, ale im to wol­no do stre­fy od­bio­ru wje­chać tyl­ko raz dzien­nie. Ale za to mo­żna po­je­chać po­ci­ągiem. Co praw­da opła­ta za prze­jście przez bram­ki na tej sta­cji to osiem­na­ście do­la­rów, a nie zwy­cza­jo­we trzy czy czte­ry, ale da się do­je­chać. Ju­tro mu­si­my ci ku­pić kar­tę Opal.

– A co to ta­kie­go?

– Kar­ta miej­ska, któ­rą się do­ła­do­wu­je. Do cen­trum naj­le­piej stąd po­ci­ągiem lub ze sta­cji Mer­ry­lands albo Par­ra­mat­ta. Je­ste­śmy gdzieś po­środ­ku.

Po­czu­łam eks­cy­ta­cję na myśl o po­zna­niu cze­goś no­we­go.

– A do po­ci­ągu?

– Mo­żna się prze­jść lub pod­je­chać kil­ka przy­stan­ków au­to­bu­sem. Pa­mi­ętaj, żeby dać kie­row­cy znać i na­ci­snąć przy­cisk „stop”, by wy­si­ąść przed przy­stan­kiem. Przy sta­cji po­ci­ągów to się za­wsze za­trzy­mu­je. O! I jesz­cze jak wsia­dasz, to za­wsze przed­ni­mi drzwia­mi, bo środ­ko­we lub z tyłu są do wy­sia­da­nia tyl­ko. Aha! I jak wsia­dasz, do­tknij kar­tą ka­sow­ni­ka, i przy wy­jściu też.

– A w po­ci­ągu? – Pod­nio­słam się z podło­gi.

– Przy we­jściu na pe­ron są ka­sow­ni­ki, zbli­żasz kar­tę, roz­po­czy­na­jąc pod­róż, a w cen­trum masz bram­ki, jak wy­cho­dzisz.

– Nie brzmi ja­koś su­per skom­pli­ko­wa­nie.

– I nie jest.

Ziew­nęłam po­tężnie.

– Niby się wy­spa­łam, ale wci­ąż czu­ję się zmęczo­na. Mó­wię ci, coś jest w tym je­dze­niu! – za­żar­to­wa­łam.

– Ju­tro po­czy­tam w in­ter­ne­cie.

Za­śni­ęcie za­jęło mi może mi­nu­tę, po pro­stu od­pa­dłam.

Prze­ci­ągnęłam się le­ni­wie w po­czu­ciu wol­no­ści. Nie mu­sia­łam wsta­wać, by pędzić do ro­bo­ty, o bra­ku bu­dzi­ka już nie wspom­nę, bo tę ra­do­ść zna ka­żdy, kto do­stępu­je mo­żli­wo­ści wy­jaz­du na urlop. Zwle­kłam się z łó­żka, gdyż mat­ka na­tu­ra ci­snęła mi na pęcherz. Zer­k­nęłam w lu­stro i nie mo­głam uwie­rzyć, że wy­glądam tak nor­mal­nie na ze­wnątrz, kie­dy w środ­ku pa­no­wa­ło na­dal kom­plet­ne po­bo­jo­wi­sko po prze­jściach sprzed pra­wie roku. Po­wo­li zbie­ra­łam się do kupy, ale na­cisk po­win­no się tu po­ło­żyć na sło­wo „po­wo­li”.

Za­anon­so­wa­łam się w kuch­ni z ra­do­ścią, któ­ra nie si­ęga­ła oczu.

– Dzień do­bry, ko­cha­na! – Cio­cia w skow­ron­kach sie­dzia­ła przy sto­le, a przed nią stał lap­top.

– Do­bry, do­bry.

Ro­zej­rza­łam się nie­przy­tom­nie po mi­nia­tu­ro­wym wnętrzu. Pod oknem zlew, na dru­giej ścia­nie ku­chen­ka i szaf­ka, a od stro­ny sa­lo­nu wy­so­ka lo­dów­ka w za­bu­do­wie i ko­lej­na szaf­ka.

– Zro­bić ci kawę? – za­pro­po­no­wa­ła.

– Po­ra­nek bez kawy jest jak łąka bez tra­wy – za­śpie­wa­łam, fa­łszu­jąc i wy­wo­łu­jąc tym na jej ustach uśmiech. – Po­wiedz mi tyl­ko, gdzie co jest.

– Mam je­dy­nie roz­pusz­czal­ną, ale pó­źniej po­je­dzie­my do Mar­ry­lands, to so­bie wy­bie­rzesz ja­kąś, je­śli ci ta nie za­sma­ku­je. Mle­ko w lo­dów­ce.

– A kawa gdzie?

– Na pra­wo w szaf­ce. Wy­bierz so­bie szklan­kę.

Otwo­rzy­łam drzwicz­ki i moje oczy tra­fi­ły na uro­czy ku­bek z ko­tem. I to była myśl! Na­sy­pa­łam so­bie dwie ły­żki roz­pusz­czal­nej i po­cze­ka­łam na za­go­to­wa­nie się wody.

– Zjesz ja­kieś śnia­da­nie? Spe­cjal­nie dla cie­bie ku­pi­łam owo­ce. Man­go, ba­na­ny i me­lo­na, na­wet dzi­kie­go ogór­ka uda­ło się upo­lo­wać. Jak wo­lisz pol­skie po­tra­wy, to sko­czy­my dzi­siaj do de­li­ka­te­sów Po­lo­nez na Che­ster Hill. – Wi­dać było, że za­pa­la się do tego po­my­słu. – Ta­kie miłe ma­łże­ństwo je pro­wa­dzi. I swo­je ki­szon­ki ro­bią! I pie­ro­gi. A! I do tego mają ro­dzi­nę w Pie­szy­cach. Uwie­rzysz?

– W su­mie nie­zły zbieg oko­licz­no­ści. – Za­la­łam pro­szek wrząt­kiem. – Czy to Drążczy­ko­wie miesz­ka­ją w Pie­szy­cach?

Do­da­łam mle­ka i upi­łam ostro­żnie łyk. Kawa była obrzy­dli­wa. Gorz­ka i cierp­ka, a mle­ko nic nie da­wa­ło. Na­wet po­dwój­na ilo­ść cu­kru nie po­mo­gła.

– Nie sma­ku­je?

Ści­ągnęłam usta. Dam radę! Po dru­gim łyku nie po­tra­fi­łam się nie krzy­wić.

– Chy­ba się nie po­lu­bi­my.

– To kawa dla sta­rych lu­dzi. – Za­śmia­ła się, wsta­jąc. – Cze­kaj, do­sta­łam kie­dyś od Ju­sti­na sma­ko­wą, ale dla mnie za słod­ka. Może ci pod­pa­su­je?

Zro­bi­łam jej miej­sce i opa­rłam się o ścian­kę. Po­grze­ba­ła tro­chę w od­mętach sza­fek i za­pro­si­ła mnie ge­stem.

– Cho­dź, ko­tek, ty wy­ższa je­steś. O, tam­te pusz­ki ści­ągnij. – Wska­za­ła pal­cem na dwie.

Bez pro­ble­mu zdjęłam obie i po­sta­wi­łam na bla­cie. Na­pis na fio­le­to­wym owa­lu gło­sił „Jar­rah”, a smak okre­ślo­no na „Caf­fe Lat­te”, a dru­gi jako „French Va­nil­la”. Uzna­łam, że wszyst­ko będzie lep­sze niż „Bu­shells”, któ­re­go spró­bo­wa­łam na po­cząt­ku.

Nie mu­sia­łam sło­dzić ani do­le­wać mle­ka, kawa po za­la­niu była go­to­wa do wy­pi­cia. Tyl­ko za go­rąca. Upi­łam ma­le­ńki ły­czek, by nie po­pa­rzyć języ­ka, i za­ko­cha­łam się w sma­ku. Wa­ni­lia, o ja­kiej za­wsze ma­rzy­łam, a je­dy­nie mo­głam po­wąchać. Nie­bo w gębie. Spe­łnie­nie ma­rzeń. Stwier­dze­nie „or­gazm w ustach” na­bie­ra­ło no­we­go sen­su.

Przy­sia­dłam na krze­śle, ty­łek mi się nie­co za­pa­dł, a nogi pod­je­cha­ły do góry. Cie­ka­we, w któ­rym roku zro­bio­no te krze­sła? Ty­si­ąc dzie­wi­ęćset czter­na­stym? Zresz­tą, cio­cia miesz­ka­ła sama, więc nie po­trze­bo­wa­ła luk­su­so­we­go sto­łu z krze­sła­mi. Mu­sia­ła coś za­uwa­żyć, bo pod­nio­sła się ze swo­je­go miej­sca.

– Cho­dź tu­taj, a ja klap­nę na fo­te­lu. To jaki masz plan na dzi­siaj?

Do­bre py­ta­nie, na któ­re nie mia­łam od­po­wie­dzi.

– Nie wiem, może po­ja­dę do cen­trum? Po­cho­dzić tro­chę? Zła­pać sło­ńca?

– Nie łap sło­ńca, tyl­ko po­sma­ruj się wy­so­kim SPF. Niby jest ko­ńców­ka pa­ździer­ni­ka, u nas wio­sna, ale wie­je chłod­ny wiatr, a to w po­łącze­niu ze sło­ńcem sta­je się zdra­dli­we.

Kawa z ka­żdym ły­kiem była co­raz smacz­niej­sza. Go­rąca i słod­ka.

– Do­brze, cio­ciu.

– Jak twój an­giel­ski?

– Nie zgi­nęłam do tej pory, to dam radę i tu­taj. Zwłasz­cza że z in­ter­ne­tu mogę ko­rzy­stać tak samo jak w Pol­sce.

Mój mózg za­czy­nał wkra­czać na wy­so­kie ob­ro­ty, po­bu­dzo­ny cie­płym na­po­jem.

– Pa­kiet nie sko­ńczy ci się za szyb­ko?

– Mam dwa­dzie­ścia pięć giga na mie­si­ąc, a w domu nie prze­kra­czam na­wet jed­ne­go mie­si­ęcz­nie. Po­win­no być do­brze.

– Dro­ga do sta­cji jest pro­sta. Jak wyj­dziesz na głów­ną – wska­za­ła pal­cem na okno – idziesz do sa­miut­kie­go ko­ńca i przy­sta­nek jest po le­wej, tam gdzie bu­do­wa.

– Tyl­ko kar­tę mu­szę ku­pić – przy­po­mnia­łam.

– To już na sa­mej sta­cji. Taki kiosk jest, to ci od razu do­ła­du­ją.

– A ty nie idziesz ze mną? – spy­ta­łam za­sko­czo­na.

– A gdzie ja tam z tobą?! Jak ja cho­dzić nie mogę. – Po­ma­so­wa­ła się po ko­la­nie z prze­pra­sza­jącą miną.

Szko­da, bo li­czy­łam cho­ciaż na ja­kiś spa­cer.

– To jak ja sama… – Urwa­łam, uświa­da­mia­jąc so­bie, że mam pra­wie trzy­dzie­ści lat i chy­ba czas być sa­mo­dziel­ną.

– Nor­mal­nie. Po­ci­ągiem. – Spoj­rza­ła na mnie cie­pło. – Tyl­ko patrz na ta­bli­cę, żeby był po­spiesz­ny, a nie zwy­kły, bo za­miast je­chać czter­dzie­ści mi­nut, spędzisz w po­ci­ągu po­nad go­dzi­nę.

– Na ja­kiej sta­cji wy­si­ąść?

– Cir­cu­lar Quay, bo jest przy sa­mej ope­rze, a stam­tąd to jak cię nogi po­nio­są, do par­ku czy do cen­trum. Co tam du­sza po­trze­bu­je. Tyl­ko weź bu­tel­kę wody. Masz ple­cak czy to­reb­kę?

– Ple­cak.

– Do­brze, to wy­god­nie. Za­pa­kuj so­bie swe­ter z dłu­gim ręka­wem.

Spoj­rza­łam na sło­ńce za oknem i błękit­ne nie­bo bez ani jed­nej chmur­ki.

Ten swe­ter to po to , że­bym się spo­ci­ła?

– Ugo­tu­ję się w ubra­niu.

– Po­pa­rzysz się, jak we­źmiesz prom z Cir­cu­lar na Man­ly.

– Szyb­ciej się zrzy­gam, bo mam cho­ro­bę mor­ską.

– A te­raz jest taki nowy prom na kar­tę Opal – po­chwa­li­ła się – co leci tyl­ko dwa­dzie­ścia mi­nut, ale na wo­dzie to za­wsze chłod­no.

Ze­bra­łam się do kupy i przed dzie­si­ątą, z klu­cza­mi scho­wa­ny­mi bez­piecz­nie w ma­łej kie­szon­ce, ru­szy­łam z te­le­fo­nem w ręku w stro­nę sta­cji. Cała przy­go­da rze­czy­wi­ście za­jęła mi dwa­dzie­ścia mi­nut, a in­struk­cje oka­za­ły się nie­zwy­kle do­kład­ne. Ku­pi­łam kar­tę , któ­rą do­ła­do­wa­łam za sto do­la­rów, prze­li­cza­jąc w gło­wie, że to ba­jo­ńskie dwie­ście sie­dem­dzie­si­ąt zło­tych. Ale w ko­ńcu w Au­stra­lii było się raz w ży­ciu i nie war­to oszczędzać. W Pol­sce też mu­sia­ła­bym ku­pić bi­let mie­si­ęcz­ny.

Za­pa­mi­ęta­łam, w jaki po­ci­ąg mu­szę wsi­ąść, aby wró­cić. T2 – żó­łta li­nia. Zro­bi­łam so­bie zdjęcie, ale po­tem zo­ba­czy­łam, że ka­żda mi­ja­na sta­cja ma roz­pi­ski z po­łącze­nia­mi.

W po­ci­ągu za­fa­scy­no­wa­ły mnie wi­do­ki za oknem i prze­sta­wia­ne opar­cia sie­dzeń. Mo­żna było je­chać albo zgod­nie z kie­run­kiem jaz­dy, albo ty­łem. Za oknem zaś mo­men­ta­mi ja­wił mi się nie­mal dzi­ki za­chód jak z we­ster­nów. Ja­sne dom­ki z pła­ski­mi da­cha­mi, naj­częściej z re­kla­ma­mi usług lub pro­duk­tów ofe­ro­wa­nych w da­nym miej­scu.

Bli­żej cen­trum pod­miej­ski kra­jo­braz za­stępo­wa­ły mie­ni­ące się w sło­ńcu biu­row­ce ze sta­li i szkła. Z roz­dzia­wio­ny­mi usta­mi wpa­try­wa­łam się w ogrom­ny wy­ciecz­ko­wiec za­cu­mo­wa­ny przy Cir­cu­lar Quay. A po­tem w ope­rę wi­docz­ną po pra­wej stro­nie. Uśmiech­nęłam się sama do sie­bie, w ko­ńcu wie­rząc, że się uda­ło.

Je­stem w Au­stra­lii!

Hura!

Opa­no­wa­łam się, żeby nie pod­sko­czyć i nie wy­ko­nać ta­ńca zwy­ci­ęstwa oraz ra­do­ści, ale we­wnątrz sza­la­łam ze szczęścia, że mogę zo­ba­czyć to, co dla wie­lu jest nie­do­stęp­ne.

Zro­bi­łam parę zdjęć i wy­sła­łam ko­le­żan­ce z biu­ra. A niech za­zdro­ści!

Za­fa­scy­no­wa­na roz­gląda­łam się po ter­mi­na­lu prze­siad­ko­wym. Je­den prom przy­pły­wał, inny od­pły­wał. Tłu­my tu­ry­stów prze­le­wa­ły się na chod­ni­ku, prze­miesz­cza­jąc się w pa­lącym sło­ńcu. Pa­li­ło do mo­men­tu, kie­dy nie po­wiał wiatr znad za­to­ki, wte­dy chcia­ło się na­ło­żyć swe­ter. A już na trzy­sta pro­cent chust­kę na szy­ję.

Ceny w oko­licz­nych lo­dziar­niach i ba­rach po­wa­la­ły na ko­la­na. Za bu­tel­kę wody żąda­no sze­ściu do­la­rów, czy­li pi­ęt­na­stu zło­tych. To dro­żej niż na lot­ni­sku. Nie za­ra­bia­łam mało, ale tu­taj czu­łam się jak bie­dak.

Po obe­jściu par­ku bo­ta­nicz­ne­go wró­ci­łam na przy­stań i skie­ro­wa­łam zmęczo­ne nogi na The Rocks. Na szczęście zna­la­złam tu małą pie­kar­nię z roz­sąd­ny­mi ce­na­mi, gdzie za sze­ść do­la­rów zja­dłam pysz­ną dro­żdżów­kę i wy­pi­łam kawę. I świat od razu znów na­brał ko­lo­rów, aż chcia­ło się za­śpie­wać „Więc cho­dź, po­ma­luj mój świat, na żó­łto i na nie­bie­sko”1. Błękit nie­ba już mia­łam, tak samo jak żó­łte sło­ńce!

Pa­nie przy sto­li­ku obok roz­pra­wia­ły o ce­nach nie­ru­cho­mo­ści w oko­li­cy. Aż spraw­dzi­łam, ile kosz­to­wał apar­ta­ment z wi­do­kiem na za­to­kę, i pra­wie za­dła­wi­łam się kęsem. O Je­zu­sic­ku! Nie­wy­obra­żal­ne kwo­ty, ale jak spoj­rza­ło się w okna, to wszyst­kie lo­ka­le wy­da­wa­ły się za­miesz­ka­łe.

Po­ko­ny­wa­łam ko­lej­ne ki­lo­me­try, chło­nąc kli­mat mia­sta pre­zen­tu­jący po­łącze­nie sta­rej, ni­skiej za­bu­do­wy z dra­pa­cza­mi chmur. I o dzi­wo, po­dob­nie jak w Lon­dy­nie, wszyst­ko ide­al­nie do sie­bie pa­so­wa­ło. Zo­rien­to­wa­łam się, że zro­bi­ło się pó­źno, do­pie­ro gdy cio­cia za­py­ta­ła na What­sAp­pie, na któ­rą szy­ko­wać ko­la­cję, bo już omi­nął mnie obiad.

Ze­gar wska­zy­wał osiem­na­stą.

W po­ci­ągu uda­ło mi się zła­pać wol­ne miej­sce na po­dwój­nym sie­dze­niu przy oknie. Mimo że po­jazd wy­pe­łnił się po brze­gi, nikt nie usia­dł koło mnie. Dziw­ny kraj! Ale na po­trój­nym sie­dze­niu w rzędzie obok pa­sa­że­ro­wie też sie­dzie­li co dru­gie sie­dze­nie. Może to ja­kiś zwy­czaj?

Nogi, któ­rym da­łam od­po­cząć, za­częły nie­mi­ło­sier­nie rwać, a mi nie zo­sta­ło już ani kro­pel­ki wody w bu­tel­ce, by po­pić ta­blet­kę prze­ciw­bó­lo­wą. No nic, trze­ba cier­pieć w ci­szy. Wle­kłam się po Pitt Stre­et, zu­pe­łnie za­po­mi­na­jąc, że je­żdżą tu au­to­bu­sy. Wo­la­łam jed­nak oszczędzać kar­tę miej­ską, mimo że po­win­nam oszczędzać nogi.

Bio­dro nie­mi­ło­sier­nie do­ku­cza­ło z ka­żdym kro­kiem i na­wet sta­bi­li­za­tor nie po­ma­gał. Z tru­dem wci­ągnęłam go na sta­cji, pra­wie pła­cząc z bólu, po­nie­waż schy­le­nie się gra­ni­czy­ło z cu­dem, ale ja­ki­mś spo­so­bem się uda­ło. Do­szłam tyl­ko do par­ku, gdy za­trąbił na mnie sa­mo­chód. Ktoś gło­śno za­gwiz­dał, a po­tem za­wo­łał:

– Ej, mała!

Bu­cik ci się roz­pier­da­la – od­po­wie­dzia­łam w my­ślach. Po­wo­li , po­wo­li i to­bie się roz­pier­do­li!

Do tego głos brzmiał nie­zwy­kle zna­jo­mo. Od­wró­ci­łam gło­wę, źle sta­nęłam i w re­zul­ta­cie łzy na­pły­nęły mi do oczu pod wpły­wem fali bólu. Wy­mam­ro­ta­łam parę prze­kle­ństw, mru­ga­jąc, by od­zy­skać ostro­ść wi­dze­nia, ale do­strze­głam kie­row­cę.

Gbur!

Jego auto roz­po­zna­ła­bym wszędzie. Nie wiem, na co li­czył, ale mach­nęłam ręką, żeby so­bie po­je­chał. I tak by­łam po złej stro­nie uli­cy, a za­nim do­ku­śty­ka­ła­bym do nie­go, mi­nąłby rok.

Chy­ba nie zro­zu­miał tego ge­stu, bo wrzu­cił kie­run­kow­skaz i za­wró­cił, po czym wje­chał w ulicz­kę, któ­rą wła­śnie mi­nęłam czte­ry kro­ki temu.

– Hej, wska­kuj, pod­rzu­cę cię.

– Nie, dzi­ęki. Przej­dę się.

Nie wy­co­fał, wy­sia­dł z szo­fer­ki i tym ra­zem znów za­bra­kło mi tchu. Za­miast brud­ne­go kom­bi­ne­zo­nu miał na so­bie szor­ty i ko­szul­kę polo. Nor­mal­nie jak z fan­ta­zji o sek­sow­nym drwa­lu, któ­ry przy­pie­ra cię do ka­ro­se­rii i młó­ci go­dzi­na­mi, da­jąc dzie­si­ąt­ki obez­wład­nia­jących or­ga­zmów.

– To jesz­cze pra­wie ki­lo­metr. – Opa­rł się swo­bod­nie o ma­skę. – Wiesz o tym, praw­da? – Uśmiech­nął się, pre­zen­tu­jąc rów­niut­kie, bia­łe ząb­ki.

Mu­szę za­pa­mi­ętać, żeby nie szcze­rzyć mo­ich krzy­wych tró­jek przy­po­mi­na­jących kły wil­ko­ła­ka.

Nie­pew­nie spoj­rza­łam na tra­sę w górę uli­cy. Przy­gry­złam war­gę. Fa­cet wy­da­wał się wy­ba­wie­niem, ale czy na pew­no?

– Cze­mu nie po­pro­si­łaś Cri­sti­ny, żeby cię ode­bra­ła ze sta­cji?

– Nie chcia­łam jej ro­bić pro­ble­mu.

Scho­wał dło­nie do kie­sze­ni, przy­gląda­jąc mi się z uwa­gą.

– Wska­kuj! – za­chęcił po­now­nie.

Zro­bi­łam nie­pew­ny krok, sy­cząc.

– Co ci jest?

– Nogi mnie bolą.

Ko­lej­ny krok oku­pio­ny za­ci­śni­ęty­mi war­ga­mi, żeby nie jęczeć.

– Nie­wy­god­ne buty?

Po­kręci­łam prze­cząco gło­wą. Otwo­rzył drzwi pa­sa­że­ra, wy­ko­nu­jąc za­pra­sza­jący gest. Zbla­dłam, wi­dząc scho­dek.

– Po­mo­gę ci, nie bój się.

Pod­sze­dł w dwóch kro­kach, znów gó­ru­jąc nade mną. Ależ ten fa­cet był wy­so­ki! Sil­ne dło­nie zła­pa­ły mnie w ta­lii i bez wy­si­łku prze­nio­sły do auta. Opa­dłam ty­łkiem na sie­dzi­sko, jęcząc z bólu.

– Uszko­dzi­łaś ko­la­no czy sta­bi­li­za­tor no­sisz dla ozdo­by?

Drża­łam w środ­ku, wal­cząc z falą mdło­ści, gdy prze­su­nęłam nogi do wnętrza ka­bi­ny. Wsia­dł za kie­row­ni­cę i po­chy­lił się do mnie, si­ęga­jąc po pas bez­pie­cze­ństwa, któ­ry spraw­nie za­pi­ął. Głos uwi­ązł mi w gar­dle, gdy po­czu­łam ko­rzen­ne, męskie per­fu­my. Zwa­lę to na ból!

– Mam ar­tre­tyzm – wy­du­si­łam.

Uru­cho­mił sil­nik i pod­je­chał nie­co, by wy­kręcić.

– Nie je­steś za mło­da na ar­tre­tyzm?

– Naj­wi­docz­niej wy­star­cza­jąco sta­ra – za­żar­to­wa­łam.

– Nie wy­glądasz.

– Ko­biet nie pyta się o wiek – po­uczy­łam go.

Zer­k­nął na mnie prze­lot­nie, gdy szu­kał luki, by włączyć się do ru­chu.

– A o imię?

Cie­ka­we, czy po­ła­mie so­bie język?

– Elżbie­ta – wy­pa­li­łam po pol­sku. – Ela w skró­cie.

– A masz ja­kiś an­giel­ski od­po­wied­nik?

– Eli­sa­beth.

– Jak au­striac­ka ce­sa­rzo­wa – za­uwa­żył traf­nie. – Eli­sa­beth Ama­lie Eu­ge­nie von Wit­tels­bach. Ba­war­ska ksi­ężnicz­ka.

– Tak, ale nie mów do mnie pe­łnym imie­niem – po­pro­si­łam. – Brzmi strasz­nie for­mal­nie, jak na dwo­rze kró­lew­skim w An­glii. A ze mnie żad­na ksi­ężnicz­ka.

Uśmiech­nął się, pa­trząc na mnie z roz­ba­wie­niem.

– Do­brze, Sisi. – Przy­śpie­szył gwa­łtow­nie, po­ko­nał spraw­nie trzy pasy i po­je­cha­li­śmy w stro­nę domu. – Za dużo cho­dzi­łaś?

– Nie czu­łam zmęcze­nia, do­pó­ki nie usia­dłam w po­ci­ągu.

– Jak ci się po­do­ba mia­sto?

– Zo­ba­czy­łam tyl­ko ope­rę, ogród bo­ta­nicz­ny i The Rocks, więc trud­no tu mó­wić o wy­ra­bia­niu so­bie opi­nii.

– Coś tam już li­znęłaś.

Zmie­nił pas, by­śmy mo­gli skręcić w Ra­il­way Stre­et.

– Jest pi­ęk­nie.

Unió­sł tyl­ko brew na to la­ko­nicz­ne stwier­dze­nie.

– Prze­pra­szam, ale mój an­giel­ski jest tro­chę ogra­ni­czo­ny, je­śli cho­dzi o słow­nik i swo­bo­dę mowy. Pi­ęk­ny, cu­dow­ny, wspa­nia­ły, za­ska­ku­jący, fan­ta­stycz­ny.

Za­śmiał się, wrzu­ca­jąc kie­ru­nek, i zwol­nił na świa­tłach.

– Jaki plan na ju­tro?

– Pew­nie wy­god­ny fo­tel i puf pod nogę. Nie dam rady cho­dzić. Mu­szę od­po­cząć.

– Na dłu­go przy­je­cha­łaś?

Ale wy­wiad! Co mi szko­dzi po­wie­dzieć praw­dę?

– Trzy mie­si­ące. Wra­cam po no­wym roku.

– Dali ci tyle wol­ne­go w pra­cy?

– Gar­den le­ave2.

– Po­sta­no­wi­łaś od­wie­dzić Cri­sti­nę?

Spraw­nie wje­chał mi­ędzy bu­dyn­ka­mi na par­king, cho­ciaż mi się wy­da­wa­ło, że za­ha­czy­my o su­fit.

– Cio­cię mam tyl­ko jed­ną. Jest dla mnie jak dru­ga mama.

– A co się sta­ło z pierw­szą?

Ob­li­za­łam usta i prze­łk­nęłam.

– Uma­rła.

Zwin­nie usta­wił auto tak, żeby stać przo­dem do wy­jaz­du.

– Przy­kro mi. – Zga­sił sil­nik. – Prze­pra­szam, że za­py­ta­łem.

– W po­rząd­ku, to było kil­ka lat temu.

Si­ęgnęłam do klam­ki.

– Cze­kaj, po­mo­gę ci.

Za­brał z kon­sol­ki te­le­fon i port­fel, ale gdy do­sze­dł do mnie, miał pu­ste dło­nie. Za­miast po­móc mi ze­jść, wzi­ął na ręce.

– Nie – za­pro­te­sto­wa­łam sła­bo.

– Trzy­maj się. Będziesz otwie­rać drzwi.

Nic z tego, bo oka­za­ły się otwar­te. Bez wy­si­łku wcho­dził po scho­dach na pi­ętro.

– Klucz mam w ple­ca­ku.

– Cri­sti­na jest w domu, może nam otwo­rzyć.

Za­dzwo­nił dzwon­kiem do drzwi, po czym otwo­rzył te pierw­sze, siat­ko­we, uchy­la­jące się do ze­wnątrz.

– Mo­żesz mnie już po­sta­wić – po­pro­si­łam za­czer­wie­nio­na.

Roz­lu­źnił chwyt, a ja od­ru­cho­wo za­ci­snęłam ręce na jego szyi. Nie za­uwa­ży­łam na­wet, że cio­cia sta­nęła w pro­gu.

– Si­mon! – przy­wi­ta­ła się z ra­do­ścią wy­ma­lo­wa­ną w ciem­nych oczach.

Czy­li gbur to Si­mon, a nie Ju­stin? Jak to? Może to bli­źni­ęta czy coś?

– Zna­la­złem two­ją zgu­bę – oświad­czył lek­ko. – Tro­chę się za­ga­lo­po­wa­ła z cho­dze­niem i przy­da­ła­by jej się ta­blet­ka prze­ciw­bó­lo­wa.

Po­sa­dził mnie na mi­ęk­kim na­ro­żni­ku.

– Dzi­ęki. – Spoj­rza­łam na nie­go.

– Zo­sta­niesz na le­mo­nia­dę? – za­pro­po­no­wa­ła.

Po­wiedz „nie”. Po­wiedz „nie ”.

– Nie, po­trze­bu­ję po­ga­dać z Ju­sti­nem, a wi­dzę, że jego auto już stoi. Po­tem jesz­cze mu­szę gdzieś pod­je­chać.

Bez­wied­nie za­częłam ma­so­wać ko­la­no.

– Ci­ągle w bie­gu. – Cio­cia po­kręci­ła gło­wą z dez­apro­ba­tą.

– Obie­cu­ję ci wie­czor­ne­go gril­la, bo za­po­wia­da­ją upa­ły. – Po­ca­ło­wał ją w czo­ło. – Czy to ukoi two­je ser­dusz­ko?

– Może – od­pa­rła, jak­by się bo­czy­ła. – Je­śli do­trzy­masz sło­wa.

Ha! Ciot­ka zna go chy­ba le­piej niż on sam sie­bie.

– To w przy­szły week­end? Albo pi­ątek?

– A zo­sta­niesz w pi­ątek na dłu­żej niż go­dzi­nę?

Uśmiech­nął się pod no­sem.

– Na­wet na dwie, ale po­tem w so­bo­tę jest ja­kiś event cha­ry­ta­tyw­ny, na któ­rym mu­szę się po­ka­zać.

W oczach cio­ci do­strze­głam nie­bez­piecz­ny błysk.

– To może za­bierz Elę do mia­sta po gril­lu – za­pro­po­no­wa­ła. – Zo­ba­czy Syd­ney nocą, ty po­ba­lu­jesz, a po­tem będziesz miał wy­god­ną wy­mów­kę, żeby ze­rwać się z im­prez­ki?

O nie, nie, nie.

Ona będzie pró­bo­wa­ła na­ra­jać mi fa­ce­tów, wie­dząc , że wła­śnie prze­szłam roz­wód i nie­mi­le za­ko­ńczo­ny ro­mans.

– Cio­ciu, dwa ty­go­dnie to od­le­gła przy­szło­ść – rzu­ci­łam z roz­ba­wie­niem, któ­re­go nie było w mo­ich oczach. – Ja nie my­ślę na­wet o ju­trze.

Si­mon ob­rzu­cił mnie szyb­kim spoj­rze­niem i po­gła­skał cio­cię po po­licz­ku czu­łym ge­stem.

– Po­my­śli­my, Cri­sti­na, tym­cza­sem sio­strze­ni­ca po­trze­bu­je ta­blet­ki i od­po­czyn­ku. Daj znać, jak­bym mógł po­móc. – Cmok­nął ją w czu­bek si­wej gło­wy i przy­tu­lił. – Pa, Sisi.

Za­mknął za sobą, nim cio­cia zgło­si­ła ko­lej­ny pro­test. Do­szły do nas dźwi­ęki stuk­ni­ęcia siat­ko­wych drzwi ze­wnętrz­nych i kro­ków na scho­dach.

– Sisi?

– Jak ce­sa­rzo­wa…

– Tak, tak, wiem. – Mach­nęła ręką. – Jak ci się po­do­ba Si­mon?

– My­śla­łam, że gbur ma na imię Ju­stin, a tu pro­szę, to­tal­ne za­sko­cze­nie. Si­mon. Też ład­nie. To ja­kaś ro­dzi­na? Kum­ple?

Przy­nio­sła mi szklan­kę wody.

– To star­szy brat Ju­sti­na.

Po­pi­łam ta­blet­kę z płon­ną na­dzie­ją, że za­cznie ma­gicz­nie dzia­łać od pierw­szej se­kun­dy.

– To on ode­brał mnie z lot­ni­ska.

– Na­praw­dę? To Ju­sti­no­wi na­le­ży się przty­czek w nos.

– Ja się cie­szę, że kto­kol­wiek mnie za­brał. – Mach­nęłam lek­ce­wa­żąco ręką. – A któ­ry z nich, to już od­dziel­na hi­sto­ria, bez zna­cze­nia. Wa­żne, że bez­piecz­nie do­ta­rłam na miej­sce.

– Opo­wia­daj, jak było dzi­siaj – po­pro­si­ła.

– Prze­do­brzy­łam – przy­zna­łam, si­ęga­jąc po te­le­fon.

Spędzi­ły­śmy jesz­cze do­brą go­dzi­nę na ogląda­niu nie­mal trzy­stu fo­to­gra­fii, ja­kie zro­bi­łam. Po­tem znów pa­dłam na łó­żko i dzi­ęki le­kom spo­koj­nie się wy­spa­łam.

Na­stęp­ny ty­dzień mi­nął jak z bi­cza trza­snął. Gdy nie trze­ba co­dzien­nie wsta­wać do pra­cy i wlec się na dru­gi ko­niec mia­sta, by za­ra­biać pie­ni­ądze, świat wy­da­je się pi­ęk­niej­szy. Mo­gła­bym się przy­zwy­cza­ić. Chwi­la­mi trud­no przy­cho­dzi­ło mi uwie­rzyć, że by­łam w Au­stra­lii już po­nad dwa ty­go­dnie. Czas prze­la­ty­wał mi przez pal­ce.

Zo­ba­czy­łam już spo­ro, wli­cza­jąc w to so­bot­ni Pad­dy’s Mar­ket, Par­ra­mat­tę, ob­jaz­do­wy au­to­bus po naj­lep­szych atrak­cjach, oce­ana­rium z mu­zeum fi­gur wo­sko­wych oraz wie­żę te­le­wi­zyj­ną. W lo­kal­nym cen­trum han­dlo­wym na Mar­ry­lands zna­la­złam nie­wiel­ką pie­kar­nię, w któ­rej ser­wo­wa­no smacz­ne dro­żdżów­ki z orze­cha­mi i cy­na­mo­nem. Do tego buły, któ­re swo­ją wiel­ko­ścią na­kar­mi­ły­by ze dwie oso­by. Ko­lej­nym od­kry­ciem sta­ła się ja­śmi­no­wa her­ba­ta, od któ­rej się uza­le­żni­łam.

Sta­ra­łam się w tym wszyst­kim za­cho­wać umiar i pła­cić za za­ku­py na zmia­nę z cio­cią. W ko­ńcu za­ra­bia­łam. Może nie tyle, ile ona do­sta­wa­ła w prze­li­cze­niu eme­ry­tu­ry, ale za­wsze coś.

Noga, je­śli trak­to­wa­na ła­god­nie, nie da­wa­ła się we zna­ki. Wy­star­czy­ło ogra­ni­czyć nie­co „zu­ży­cie dzien­ne” i ja­koś to szło. Za­miast pi­ęciu atrak­cji wy­bie­ra­łam jed­ną dzien­nie, dba­łam o od­po­wied­ni od­po­czy­nek i sie­dze­nie, by od­ci­ążyć bio­dro i kręgo­słup. Ba­łam się przed przy­lo­tem o po­ziom wil­go­ci w po­wie­trzu, ale w po­łącze­niu ze sło­ńcem nie oka­za­ło się to żad­nym pro­ble­mem.

Tego dnia w pla­nach mia­łam od­po­czy­nek. Pu­ka­nie do drzwi wy­rwa­ło mnie z transu czy­ta­nia ksi­ążki na ta­ble­cie. Nim zdąży­łam się pod­nie­ść, cio­cia po­drep­ta­ła do we­jścia. Nie zer­k­nęła na­wet przez wi­zjer i otwo­rzy­ła sze­ro­ko drzwi.

– Cri­sti­na, o pi­ęk­na Cri­sti­na! – Do­szły mnie śpiew­ne sło­wa.

Blon­dyn po­ci­ągnął drzwi siat­ko­we i po od­blo­ko­wa­niu zam­ka wsze­dł jak do sie­bie. Za­kręcił cio­cię ta­necz­nie i przy­tu­lił, pro­wa­dząc w ta­ńcu do wy­ima­gi­no­wa­nej me­lo­dii gra­jącej mu w gło­wie. Na­wet gips na nad­garst­ku nie po­wstrzy­my­wał go od ener­gicz­nych kro­ków.

Z fa­scy­na­cją pa­trzy­łam na jego ro­ze­śmia­ne usta. Było co po­dzi­wiać, zresz­tą jak u Si­mo­na. Ewi­dent­nie bra­cia. Ju­stin wy­glądał na młod­sze­go, z ła­god­niej­szy­mi ry­sa­mi twa­rzy. Wy­so­ki, po­staw­ny – no mio­dzio! W kra­ju tacy fa­ce­ci to tyl­ko siat­ka­rze albo ko­szy­ka­rze. A tu pro­szę, dwóch miesz­ka­ło pi­ętro wy­żej.

Przy­pa­dek? No nie sądzę.

– Po­trze­bu­ję two­jej cu­dow­nej mocy spraw­czej – oznaj­mił po ko­lej­nym ob­ro­cie.

– Ju­stin, wy­star­czy. – Ro­ze­śmia­ła się.

Uca­ło­wał ją kur­tu­azyj­nie w dłoń.

– Moja pi­ęk­na!

– I be­stia! – do­da­łam ze swe­go miej­sca.

Zer­k­nął na mnie z za­in­te­re­so­wa­niem.

– Ty mu­sisz być Sisi – za­uwa­żył po­god­nie.

– Ela – spro­sto­wa­łam.

Za­baw­nie prze­chy­lił gło­wę w lewo.

– Si­mon ma ra­cję, Sisi pa­su­je ci bar­dziej.

O, pro­szę! Pa­no­wie też plot­ko­wa­li.

– Co tam po­trze­ba? – wtrąci­ła się cio­cia.

Unió­sł rękę z gip­sem.

– Po­trze­bu­ję po­mo­cy Zoe. – Zer­k­nął na mnie. – Prze­pra­szam, że nie ode­bra­łem cię z lot­ni­ska. Spa­dłem z dra­bi­ny i zła­ma­łem nad­gar­stek.

– To lek­ki gips, więc pew­nie jest tyl­ko… pęk­ni­ęty?

– Nie­spraw­ny. – Zro­bił smut­ną minę.

– Zoe ma pe­łne obło­że­nie, prze­cież wiesz – przy­po­mnia­ła cio­cia, sia­da­jąc na fo­te­lu, gdy Ju­stin usia­dł po prze­ciw­nej stro­nie na­ro­żni­ka.

– Ale ja na­praw­dę po­trze­bu­ję po­mo­cy. – Po­now­nie wska­zał na rękę. – Po­dwój­na staw­ka.

Cio­cia si­ęgnęła po te­le­fon i od razu prze­łączy­ła na tryb gło­śno­mó­wi­ący.

– Cze­ść, Cri­sti­na, będę u cie­bie ju­tro. – Za­pew­nił dam­ski, ła­god­ny głos.

– Cze­ść, Zoe, tak się spo­dzie­wam. Ale słu­chaj, jest spra­wa. Sąsiad z góry zła­mał nad­gar­stek i po­trze­bu­je po­mo­cy. Pew­nie ja­kieś czte­ry go­dzi­ny na ca­ło­ść. – Spoj­rza­ła na nie­chluj­ną ko­szul­kę go­ścia. – Może odro­bin­kę pra­so­wa­nia.

– Nic z tego, ko­cha­na. Z ża­lem od­ma­wiam. – Wes­tchnęła. – Mam pe­łen gra­fik i chcę mieć ży­cie po pra­cy, a nie żyć pra­cą.

– Za­pła­ci po­dwój­nie – za­pro­po­no­wa­ła cio­cia.

– Nie, nie­ste­ty.

Ju­stin unió­sł trzy pal­ce.

– Stów­ka? – pa­dła ko­lej­na ofer­ta. – To jak dniów­ka.

– Nie, ale wy­ślę ci na­miar na ko­le­żan­kę, któ­ra też pra­cu­je w tym re­gio­nie. Może się zgo­dzi po­sprzątać awa­ryj­nie. Mu­szę ucie­kać. Do ju­tra.

Cio­cia roz­łączy­ła się i roz­ło­ży­ła ręce.

– Pró­bo­wa­łam.

– To może ja ci po­mo­gę? – za­pro­po­no­wa­łam spon­ta­nicz­nie, bo w su­mie co mi szko­dzi­ło.

– Ela… – Cio­cia usi­ło­wa­ła po­wstrzy­mać moje za­pędy. – Ty je­steś tu­taj na wa­ka­cjach.

– To tyl­ko sąsiedz­ka przy­słu­ga i ra­czej da­ro­wi­zna, a nie nie­le­gal­na pra­ca za­rob­ko­wa – za­żar­to­wa­łam.

– Tak, ale to­bie jest go­rąco na­wet z kli­ma­ty­za­cją, pod któ­rą te­raz sie­dzisz, a co do­pie­ro przy wy­si­łku fi­zycz­nym. Nie chcę, że­byś po­czu­ła się zo­bli­go­wa­na, po­nie­waż Si­mon ode­brał cię z lot­ni­ska.

Ciot­ka chy­ba tro­chę prze­sa­dza­ła z tą na­do­pie­ku­ńczo­ścią.

– Sprząta­nie jest pra­wie jak joga.

Ju­stin ob­ser­wo­wał na­szą wy­mia­nę zdań i wska­zał na nogę z opa­ską uci­sko­wą.

– Czy ty nie je­steś kon­tu­zjo­wa­na?

– Nie. – Odło­ży­łam ta­blet. – Mam ar­tre­tyzm jak cio­cia.

Przy­mru­żył oczy.

– Pi­ęćdzie­si­ąt.

Unio­słam brwi. Co za skne­ra!

– A chwi­lę temu chcia­łeś za­pła­cić stów­kę.

Unió­sł pa­lec, by za­zna­czyć coś wa­żne­go, nim po­wie­dział:

– Pro­fe­sjo­na­li­st­ce.

Prych­nęłam.

– Je­stem Po­lką! My sprząta­nie mamy w ge­nach wy­ssa­nych z mle­kiem mat­ki. Poza tym to nie ja je­stem w po­trze­bie.

Zmru­żył oczy.

– To wy­mu­sze­nie.

– Pra­wo ryn­ku. Jest po­pyt, jest po­daż i cena ro­śnie w mia­rę de­spe­ra­cji ku­pu­jące­go. Spró­buj lewą ręką – po­ra­dzi­łam, si­ęga­jąc po ta­blet.

– Lewą rękę to ja mam od cze­go in­ne­go – za­żar­to­wał.

Zmru­ży­łam oczy.

– Cu­dow­nie, że w skraj­nych przy­pad­kach je­steś sa­mo­wy­star­czal­ny… w wie­lu te­ma­tach, ale ta­kich usług nie świad­czę.

– Nie o ta­kie pro­szę – skon­tro­wał z roz­ba­wie­niem. – No weź.

– Stów­ka i masz po­sprząta­ne cho­ćby dzi­siaj.

– Do­bra, ale upra­su­jesz mi ko­szu­lę na ju­trzej­szy ban­kiet – za­strze­gł.

– Nie zno­szę pra­so­wa­nia ko­szul – burk­nęłam.

– Mam pa­row­ni­cę.

Roz­ło­ży­łam ręce.

– No niech będzie to pra­so­wa­nie eks­tra.

Wstał, po­da­jąc mi dłoń.

– Za­pra­szam.

Wy­ga­si­łam ta­blet i odło­ży­łam go na sie­dzi­sko. Przez parę se­kund dy­wa­go­wa­łam, czy po­win­nam się prze­brać, ale uzna­łam, że spor­to­wy sta­nik i lu­źna ba­we­łnia­na ko­szul­ka po­win­ny być w po­rząd­ku. Naj­wy­żej ją so­bie zwi­ążę pod biu­stem. Ju­stin miesz­kał nad nami, ale mi­nęli­śmy drzwi, wcho­dząc jesz­cze wy­żej. Oka­za­ło się, że ostat­nie pi­ętro sta­no­wi jed­no miesz­ka­nie. Może nie luk­su­so­wo wy­po­sa­żo­ne, ale wi­dać było rękę pro­jek­tan­ta. Ro­zej­rza­łam się, chcąc oce­nić, ile cza­su zaj­mie sprząta­nie.

– Po­win­nam za­żądać trzy razy wi­ęcej? – za­żar­to­wa­łam, spo­gląda­jąc na brud­ne na­czy­nia w zle­wie i ko­lej­ne wa­la­jące się po bla­tach. Kuch­nia tu­taj była wie­lo­krot­nie wi­ęk­sza niż u cio­ci, ale kto bo­ga­te­mu za­bro­ni.

– Staw­ka to stów­ka – przy­po­mniał.

– Zmy­wa­nie to co naj­mniej go­dzi­na.

– Jest zmy­war­ka, ale naj­pierw trze­ba ją roz­pa­ko­wać.

Gło­śno wy­pu­ści­łam po­wie­trze. Nie taki syf w ży­ciu wi­dzia­łam, gdy sprząta­łam jako asy­stent­ka w biu­rze. Wy­star­czy­ło we­jść na miej­sce za­baw nie­któ­rych klien­tów po even­tach, by na za­wsze zmie­nić po­gląd na to, co jest lub nie jest pier­dol­ni­kiem. Tu jesz­cze nie wy­gląda­ło tak źle, chy­ba że pod sto­łem zna­la­zła­bym za­schni­ęte rzy­gi albo zu­ży­te kon­do­my.

– Do­bra, gdzie trzy­masz środ­ki czy­sto­ści?

W po­miesz­cze­niu go­spo­dar­czym pa­no­wał względ­ny po­rządek. Zdjęłam pie­rścio­nek, odło­ży­łam go na pó­łkę, no­tu­jąc w gło­wie, żeby go po­tem za­brać. Na­ło­ży­łam wiel­kie, ko­ńczące się przy łok­ciach gu­mo­we ręka­wi­ce. Ju­stin wy­ci­ągnął z lo­dów­ki dwie bu­tel­ki Ca­lyp­so cy­try­no­we­go, któ­re uwiel­bia­łam. Si­ło­wał się z kap­slem, nie mo­gąc od­kręcić, więc otwo­rzy­łam bie­da­ko­wi.

– Dru­ga dla cie­bie.

Opa­rł się non­sza­lanc­ko o blat, a ja si­ęgnęłam do zmy­war­ki, by zo­ba­czyć, co tam się dzie­je.

– Będziesz mi pa­trzył na ręce?

– Lu­bię ob­ser­wo­wać pro­ces sprząta­nia, ale sam nie lu­bię tego ro­bić.

Wy­kręci­łam filtr z urządze­nia, by oce­nić, jak bar­dzo jest za­pusz­czo­ny. O dzi­wo oka­zał się czy­ściut­ki.

– Czy to dla­te­go Zoe nie chcia­ła się zgo­dzić?

Ro­ze­śmiał się ci­cho.

– Nie! Jest inny po­wód. A dla­cze­go ty się zgo­dzi­łaś?

– Kurs do­la­ra au­stra­lij­skie­go do zło­tów­ki to dwa i pół. – Za­częłam pa­ko­wać ta­le­rze do dol­ne­go ko­szy­ka, od­kła­da­jąc na bok sztu­ćce. – Za­ra­biam nie­źle. Tak przy­naj­mniej my­śla­łam, za­nim tu przy­le­cia­łam. Zo­ba­czy­łam oka­zję, żeby so­bie do­ro­bić, cze­mu by za­tem z tego nie sko­rzy­stać?

– Ra­cja.

Ju­stin wy­sze­dł na chwi­lę i wró­cił do po­miesz­cze­nia z pi­lo­tem. Klik­nął coś na nim i kli­ma­ty­za­cja, któ­rą mia­łam za ple­ca­mi, pik­nęła ci­cho, a chłod­ny po­wiew mu­snął mi ple­cy.

– Skie­ruj na su­fit, chy­ba że chcesz, że­bym do­sta­ła… – Zu­pe­łnie nie wie­dzia­łam, jak po­wie­dzieć po an­giel­sku „ko­rzon­ki”. Wska­za­łam pal­cem na dół ple­ców.

– Za­pa­le­nia ner­wu kul­szo­we­go?

– O to, to! – Za­śmia­łam się, usta­wia­jąc szklan­ki. – Mój an­giel­ski jest tro­chę ogra­ni­czo­ny, ale uczę się co­raz wi­ęcej. Wy­bacz, je­śli od cza­su do cza­su za­miast na­zwy przed­mio­tu usły­szysz to lub tam­to.

– Spo­ko, nie prze­szka­dza mi to. Sły­sza­łem gor­sze rze­czy.

– Na­praw­dę?

Si­ęgnęłam po ta­blet­kę do zmy­war­ki, któ­rą zna­la­złam pod zle­wem.

– Si­mon i ja mamy fir­mę bu­dow­la­ną. Za­trud­nia­my lu­dzi z ca­łe­go świa­ta. Ró­żne języ­ki, ak­cen­ty i po­zio­my zna­jo­mo­ści an­giel­skie­go.

– To wy­ja­śnia, dla­cze­go ode­brał mnie w ro­bo­czym stro­ju. – Spoj­rza­łam na Ju­sti­na, nie wie­dząc, co przy­ci­snąć, żeby zmy­war­ka ru­szy­ła. – Jaki pro­gram wy­brać?

– Duży bia­ły gu­zik z na­pi­sem „start”. Mimo po­sia­da­nia wie­lu ró­żnych ba­je­ranc­kich usta­wień za­wsze ko­rzy­stam z jed­ne­go.

Osten­ta­cyj­nie przy­ci­snęłam go i za­mknęłam drzwicz­ki. Po­zo­sta­łe na­czy­nia usta­wi­łam w zle­wie, a sztu­ćce rzu­ci­łam na su­szar­kę. Kuch­nię pla­no­wa­łam zro­bić jako ostat­nią.

– Zo­rien­to­wa­łem się w szpi­ta­lu, że nie zdążę cię ode­brać, i po­pro­si­łem bra­ta, ale wy­rwa­łem go z bu­do­wy.

– Nie był zbyt­nio za­do­wo­lo­ny.

– Po­wiedz­my, że ta kon­kret­na bu­do­wa jest ja­kaś prze­klęta i wiecz­nie coś tam idzie nie tak. A to maj­ster ogląda pla­ny do góry no­ga­mi, ktoś inny – wska­zał na sie­bie – spa­da z dra­bi­ny. Za­mó­wio­ne ma­te­ria­ły przy­je­żdża­ją nie ta­kie, jak po­trze­ba. Ko­me­dia.

Podążył za mną do po­miesz­cze­nia go­spo­dar­cze­go.

– Chcesz, że­bym ci naj­pierw od­ku­rzy­ła czy sprząt­nęła ła­zien­ki?

– Ach, ła­zie­een­ki… – prze­ci­ągnął gło­ski, od­sta­wia­jąc bu­tel­kę na blat.

Ca­ło­ść miesz­ka­nia zo­sta­ła nie­co prze­ro­bio­na, a ścia­ny po­prze­sta­wia­ne. Za­miast dwóch po­koi był je­den z pry­wat­ną ła­zien­ką oraz do­dat­ko­wa dla go­ści. Ciem­ne drew­no w sy­pial­ni i ogrom­ne łó­żko tro­chę mnie zde­pry­mo­wa­ły. Może źle od­czy­ta­łam sy­gna­ły i cho­dzi­ło mu o coś in­ne­go?

W ła­zien­ce pa­no­wał cha­os. Wa­la­jące się po podło­dze ręcz­ni­ki, pi­ętrzące się przed ko­szem i na ko­szu ubra­nia. Po­nie­wie­ra­jące się skar­pet­ki.

– Ale z cie­bie ba­ła­ga­niarz – rzu­ci­łam żar­to­bli­wie.

– Mam inne za­le­ty – wy­szep­tał mi do ucha.

– Mam na­dzie­ję, bo żad­na ko­bie­ta nie będzie sprzątać baj­zlu.

– Nie je­stem ba­ła­ga­nia­rzem – za­strze­gł, po­ka­zu­jąc na gips. – Je­stem kon­tu­zjo­wa­ny.

Unio­słam brwi, schy­la­jąc się po ręcz­ni­ki.

– I to ci prze­szka­dza lewą ręką si­ęgnąć po rze­czy i we­pchnąć je do pral­ki?

– Ba­łem się, że z od­ru­chu po­wie­szę je na pra­wej.

– Ża­ło­sna wy­mów­ka.

– Może lu­bię pa­trzeć? – Śmiesz­nie po­ru­szył brwia­mi.

Par­sk­nęłam we­so­ło, czu­jąc, jak sto­sik ręcz­ni­ków ro­śnie. We­pchnęłam je do ko­sza i ru­szy­łam do po­miesz­cze­nia go­spo­dar­cze­go, w któ­rym wi­dzia­łam pral­kę. Za­ła­do­wa­łam ją w trzech czwar­tych.

– Masz jesz­cze ja­kieś ręcz­ni­ki do pra­nia?

– Zaj­rzyj do sy­pial­ni Si­mo­na.

Zer­k­nęłam na nie­go przez ra­mię, po czym pod­nio­słam się z klęczek po do­da­niu gra­nu­lek za­pa­cho­wych i pły­nu do płu­ka­nia oraz kap­su­łki.

– Si­mon tu miesz­ka?

– Cza­sa­mi zo­sta­je na noc.

– Zer­k­nę, bo szko­da prać, jak jesz­cze jest miej­sce.

Ta sy­pial­nia była zde­cy­do­wa­nie inna. Ja­sna, utrzy­ma­na w to­na­cji zie­le­ni i błęki­tów. Trud­no było okre­ślić, czy miesz­kał tam fa­cet, czy ko­bie­ta, czy ra­czej para. Znów ogrom­ne łó­żko, na­wet wi­ęk­sze niż moje w Pol­sce. Pa­no­wał tu ide­al­ny po­rządek, je­dy­nie na ko­mo­dzie le­ża­ły ja­kieś mo­ne­ty, da­jąc znać, że sy­pial­nia ma lo­ka­to­ra. W ła­zien­ce zaj­rza­łam do obu ko­szy. W jed­nym zna­la­złam ciu­chy, w dru­gim zło­żo­ne ręcz­ni­ki.

Nie­bo a zie­mia.

– Niech zgad­nę – za­żar­to­wał Ju­stin, kie­dy wró­ci­łam do jego ła­zien­ki. – Po­do­bał ci się ide­al­ny ład u bra­cisz­ka?

Uklękłam przed pi­ętrzący­mi się ubra­nia­mi, by po­se­gre­go­wać osob­no ciem­ne i ja­sne.

– Tak i je­stem w sta­nie zro­zu­mieć, cze­mu Zoe nie chcia­ła tej fu­chy, mimo iż za­pro­po­no­wa­łeś stów­kę. Za se­gre­go­wa­nie brud­nej bie­li­zny, na­wet w ręka­wicz­kach, żądam eks­tra kasy.

– Eks­tra kasa to może i być, ale za coś in­ne­go.

Uśmiech­nął się pod no­sem, ale w taki spo­sób, że pod­nio­sły mi się wło­sy na kar­ku. Czy on su­ge­ru­je…? Rzu­ci­łam mu znie­sma­czo­ne spoj­rze­nie przez ra­mię i uda­wa­łam, że nie ro­zu­miem. Naj­le­piej do­wie­dzieć się u źró­dła, co au­tor słów miał na my­śli, a po­tem grzecz­nie od­mó­wić.

Czy cio­cia wie, co tu się dzie­je?

– Cze­mu Zoe nie chcia­ła tej stów­ki?

– Oto py­ta­nie za stów­kę – od­pa­rł roz­ba­wio­ny.

My­śla­łam, że żar­tu­je, ale wy­gląda­ło, że nie.

– Czy­li w su­mie dwie, jak zgad­nę?

– Mo­żna za­ro­bić wi­ęcej, a przy tym się nie na­ro­bić – za­su­ge­ro­wał dwu­znacz­nie.

Może mój mózg dzia­łał jed­no­to­ro­wo, ale nic in­ne­go nie przy­szło mi do gło­wy.

– Od­wa­lasz w łó­żku całą ro­bo­tę, a part­ner­ka ma le­żeć i pach­nieć? – wy­pa­li­łam. – Cóż, nie pach­nę ró­ża­mi i wy­glądam, jak wy­glądam. Spo­co­na i brud­na.

– A fe! Sisi! Gdzie po­gnał twój mózg?

– Jest za­in­try­go­wa­ny, cze­mu Zoe nie chcia­ła wi­ęk­sze­go wy­na­gro­dze­nia – wy­ja­śni­łam, wrzu­ca­jąc ostat­nią ciem­ną ko­szul­kę do ko­sza. – Wie­dzia­ła, że tego syfu nie ogar­nie w dwie go­dzi­ny?

Zże­ra­ła mnie cie­ka­wo­ść, a Ju­stin mil­czał. I tak by­łam im win­na przy­słu­gę za od­biór z lot­ni­ska, a kasa za sprząta­nie to w su­mie tyl­ko wir­tu­al­na i nie­re­al­na obiet­ni­ca. I nie­le­gal­na! Nie po­win­nam jej przyj­mo­wać i nie za­mie­rza­łam, cho­ciaż bar­dzo, bar­dzo pra­gnęłam.

Uru­cho­mi­łam dru­gą pral­kę, w któ­rej znaj­do­wa­ły się ciem­ne rze­czy oraz po­se­gre­go­wa­na bie­li­zna w spe­cjal­nym wor­ku. Zer­k­nęłam po­dejrz­li­wie na od­ku­rzacz w sta­cji do­ku­jącej.

– Po­wiesz mi, czy po­trze­bu­ję li­cen­cji pi­lo­ta, żeby ob­słu­żyć ten sprzęt?

– Nie.

Ści­ągnął urządze­nie ze ścia­ny. Po uru­cho­mie­niu pra­co­wa­ło na­praw­dę ci­cho.

– Nie wy­god­niej użyć od­ku­rza­cza sa­mo­jezd­ne­go?

– Nie da­wał rady na ró­żni­cy po­zio­mów i trze­ba go było ra­to­wać z opre­sji, bo wy­sy­łał in­for­ma­cje na te­le­fon, że znaj­du­je się na kra­wędzi kli­fu.

Do du­żej mi­ski po pra­niu wrzu­ci­łam środ­ki do sprząt­ni­ęcia ła­zien­ki, obie­cu­jąc so­bie so­len­nie, że nie za­py­tam po­now­nie o Zoe. Ju­stin zo­sta­wił mnie samą, gdy za­częłam szo­ro­wać ki­bel. Pół go­dzi­ny pó­źniej ła­zien­ka lśni­ła czy­sto­ścią, a mi pot cie­kł po ple­cach. Ko­szul­ka z przo­du no­si­ła pla­my od ci­ągłe­go wy­cie­ra­nia czo­ła.

Przy­sia­dłam na pi­ętach, dy­wa­gu­jąc, czy ją zdjąć i zo­stać tyl­ko w spor­to­wym sta­ni­ku, bar­dziej za­bu­do­wa­nym niż bi­ki­ni, czy da­lej się po­cić. Ci­sza mu­sia­ła zwa­bić mo­je­go „chle­bo­daw­cę”. Po­ja­wił się z bu­tel­ką zim­ne­go Ca­lyp­so w ręku. Wy­pi­łam ca­ło­ść dusz­kiem, wa­chlu­jąc się ko­szul­ką. Ob­li­za­łam usta z kro­pli kwa­śne­go na­po­ju.

– Będzie ci prze­szka­dza­ło, jak zdej­mę ko­szul­kę? Po­twor­nie mi go­rąco.

– Nie, spo­ko. – Pa­trzył na mnie z za­in­te­re­so­wa­niem, gdy si­ęgnęłam do rąb­ka. Prze­ci­ągnęłam uwa­żnie ma­te­riał przez gło­wę, by nie roz­wa­lić fry­zu­ry. – I nie mu­szę ci pła­cić za to, że­byś się ro­ze­bra­ła.

Za­ma­rłam w pół ru­chu.

– Prze­pra­szam?

– Za­nim się za­po­wie­trzysz – rzu­cił z roz­ba­wie­niem – po­wiem ci, że nie mia­łem nic złe­go na my­śli.

– To co mia­łeś na my­śli? – Ota­rłam ko­szul­ką pot z brzu­cha.

– Zoe zna mój fe­tysz – przy­znał enig­ma­tycz­nie.

– Lu­bisz pa­trzeć na spo­co­ne ko­bie­ty z nie­chluj­ną fry­zu­rą, któ­re pach­nąc środ­ka­mi czy­sto­ści, szo­ru­ją ci ki­bel?

Spoj­rzał na mnie z uśmie­chem i bły­skiem w oku.

– Zmo­dy­fi­kuj tro­chę tę wi­zję i będziesz mieć od­po­wie­dź.

Prze­chy­li­łam gło­wę na bok. Coś sza­lo­ne­go przy­szło mi na myśl. Mo­głam się my­lić, ale mo­głam też mieć ra­cję.

– Czy jak zgad­nę, za­pła­cisz po­dwój­nie? – spy­ta­łam pod­chwy­tli­wie.

Unió­sł brew, uśmie­cha­jąc się wie­lo­znacz­nie.

– Na­wet po­trój­nie, je­śli chcesz so­bie do­ro­bić.

Ku­szące, ale chy­ba nie je­stem aż tak od­wa­żna. I zde­spe­ro­wa­na.

Na ra­zie le­d­wo zbie­ra­łam się w so­bie, by wy­po­wie­dzieć na głos te parę słów. Za­chęcił mnie ge­stem, pa­trząc z za­in­te­re­so­wa­niem.

– Czy­żbyś lu­bił, gdy ko­bie­ta sprząta w stro­ju Ewy?

– Bin­go!

Cie­ka­wy spo­sób na za­ro­bek. Do tego za­je­bi­ście płat­ny. Tyl­ko szko­da, że pew­nie jest do nie­go do­łączo­ny nie­po­żąda­ny ele­ment do­ty­ka­nia lub sek­su.

– Za­szo­ko­wa­na?

Pod­nio­słam na nie­go oczy, bo naj­wi­docz­niej się za­wie­si­łam.

– Nie bar­dzo, ale nie sko­rzy­stam. Stów­ka jest na­praw­dę okej. Nie sądzę, żeby było mnie stać na sprze­da­nie swo­je­go cia­ła w ten spo­sób.

Zmarsz­czył brwi.

– Nie pro­po­nu­ję ci sek­su, a je­dy­nie sprząta­nie… w stro­ju Ewy.

– Ja­sne… tyl­ko po­tem tak wy­cho­dzi.

– Na ko­ńcu bie­rzesz prysz­nic i idziesz do sie­bie. – Jego sta­now­czy ton był ca­łkiem prze­ko­nu­jący. – Nie pod­nie­ca mnie pie­prze­nie po­ko­jów­ki, a je­dy­nie pa­trze­nie na na­gie, wy­gi­na­jące się cia­ło.

– I kto po­tem zaj­mie się two­im pro­ble­mem?

– Mam spraw­ną lewą rękę.

Spoj­rza­łam na nie­go po­dejrz­li­wie, pod­no­sząc się z klęczek. Syk­nęłam, ła­pi­ąc się za bio­dro pod falą bólu. Ju­stin pod­sze­dł bli­żej, ale po­wstrzy­ma­łam go ge­stem.

– Chcia­łem po­móc.

W jego gło­sie za­brzmia­ła de­li­kat­na pre­ten­sja.

– Nie cho­dzi o te­mat, na jaki roz­ma­wia­my, a o bio­dro. Mu­szę się sama wy­pro­sto­wać, żeby nie zro­bić so­bie wi­ęk­szej krzyw­dy.

– Chcesz coś prze­ciw­bó­lo­we­go?

– Masz ibu­pro­fen?

– Tyl­ko pa­ra­ce­ta­mol.

– A po­sze­dłbyś do cio­ci na dół? Ona ma taki z do­dat­ka­mi na ar­tre­tyzm.

– Ja­sne, za­raz wra­cam.

Po­sta­wił bu­tel­kę na bla­cie umy­wal­ki, da­jąc mi prze­strzeń, że­bym w spo­ko­ju po­cier­pia­ła, pro­stu­jąc kręgo­słup. Parę łez spły­nęło po po­licz­kach, za­nim sta­nęłam o wła­snych si­łach. Na­wet zdąży­łam prze­mie­ścić się do kuch­ni, kie­dy wpa­dł do środ­ka z bli­strem ta­ble­tek.

– Cri­sti­na su­ge­ru­je, że­byś może się już nie wy­głu­pia­ła i sko­ńczy­ła na dzi­siaj.

Za­bra­łam mu pi­gu­łki, dwie wrzu­ci­łam do ust i po­pi­łam wodą z kra­nu. Naj­wy­żej do­sta­nę sracz­ki, ale cio­cia twier­dzi­ła, że woda tu­taj jest smacz­na i bez­piecz­na. W sma­ku jak woda – bez­sma­ko­wa, po­dob­na do ni­cze­go.

– Nic mi nie będzie, a ja bar­dzo, bar­dzo pra­gnę tej stów­ki – za­żar­to­wa­łam. – To ar­tre­tyzm, nic nie po­ra­dzisz na ból poza roz­grze­wa­niem czy le­ka­mi prze­ciw­bó­lo­wy­mi.

– Je­steś pew­na?

– Tak samo jak tego, że nie chcę sprzątać to­pless.

– Nie zmu­szam, ale lu­bię.

Ra­mio­na mi opa­dły.

– Ju­stin! – jęk­nęłam, wy­cie­ra­jąc blat mo­kry­mi chu­s­tecz­ka­mi. – Ani ja ład­na, ani biu­ścia­sta, a jesz­cze w pa­kie­cie do­sta­łam pła­ski ty­łek oraz brak ta­lii. Miej li­to­ść.

– A ja my­ślę, że pro­blem jest w gło­wie.

– Za dużo my­ślę? – pod­su­nęłam iro­nicz­nie.

– Ko­bie­ta jest tak pi­ęk­na, na ile mężczy­zna uzna­je, że taka jest. Może so­bie pa­trzeć w lu­stro i sądzić, że pod­bi­je ka­żde męskie ser­ce lub fiu­ta, ale praw­dą jest, że…

– Ka­żda po­two­ra znaj­dzie swo­je­go ama­to­ra? W sen­sie pi­ęk­ny be­stię lub be­stia pi­ęk­ne­go?

– Coś w ten de­seń.

– Nie ukry­wam, że je­steś przy­stoj­ny i miły dla oka, ale­ee…

– Nie na tyle, by to zdjąć? – Żar­to­bli­wie po­ci­ągnął za ra­mi­ącz­ko sta­ni­ka, a ma­te­riał prze­su­nął się, pod­ra­żnia­jąc pie­rś.

– Na­wet nie w po­ło­wie.

Zro­bił smut­ną minę, a ja pu­ści­łam mu oko, spraw­dza­jąc na pa­ne­lu zmy­war­ki, ile jesz­cze zo­sta­ło do ko­ńca pro­gra­mu. Mia­łam dwa­dzie­ścia mi­nut, któ­re spędzi­łam na od­ku­rza­niu pa­ne­li i dy­wa­nów.

Rozdział 2

Simon

Bra­ko­wa­ło mi lu­dzi, a brat, za­miast po­móc, stał się ko­lej­nym pro­ble­mem. Gdy ja nad­zo­ro­wa­łem pra­ce, lu­dzie cho­dzi­li jak w ze­gar­ku, a pro­jek­ty ko­ńczy­li­śmy na czas. Po­trze­bo­wa­łem w nie­ca­łe dwa ty­go­dnie od­dać ten dom użyt­kow­ni­kom i spo­koj­nie śmi­gnąć na ty­dzień do Ca­irns, by za­ro­bić praw­dzi­wą kasę. Ow­szem, bu­dow­lan­ka sta­ła się nie­zwy­kle do­cho­do­wa, a hy­drau­li­ka trze­ba było szu­kać ze świe­cą, jed­nak nie to sta­no­wi­ło źró­dło na­szych do­cho­dów.

Pro­wa­dzi­li­śmy z Ju­sti­nem jesz­cze dwa biz­ne­sy uzu­pe­łnia­jące. Je­den to sprząta­nie, a dru­gi in­dy­wi­du­al­ne rej­sy na rafy ko­ra­lo­we. I oba te za­jęcia nie były ta­kie zwy­czaj­ne. Oczy­wi­ście mo­gli za­mó­wić sprząta­nie, ale w port­fo­lio, o któ­rym mo­głeś się do­wie­dzieć tyl­ko dro­gą pan­to­flo­wą wśród za­ufa­nych lu­dzi, ofe­ro­wa­li­śmy też sprząta­nie to­pless czy w sa­mej bie­li­źnie. Cza­sem klient miał spe­cy­ficz­ny gust, typu gor­set i szpil­ki.

Nie cho­dzi­ło o stręczy­ciel­stwo i do­star­cze­nie dzi­wek wy­so­kiej kla­sy, a o za­spo­ko­je­nie fe­ty­szy, któ­re miał na przy­kład mój brat. Dziew­czy­ny przy­cho­dzi­ły, ro­bi­ły swo­je i opusz­cza­ły dane miej­sce, trzy­ma­jąc w ręku po­ka­źną go­tów­kę lub otrzy­mu­jąc prze­lew na kon­to. Oni lu­bi­li pa­trzeć, a one u jed­ne­go klien­ta za­ra­bia­ły tyle, co u in­nych w ty­dzień. Za­trud­nia­łem nie tyl­ko ko­bie­ty, ale też mężczyzn, cho­ciaż z nimi trud­niej było się wpa­so­wać w gu­sta klien­tek.

Nikt nie ro­bił ni­ko­mu krzyw­dy, a ci, któ­rzy po­sta­no­wi­li wdać się w re­la­cje z klien­ta­mi, otrzy­my­wa­li wy­po­wie­dze­nie. Umo­wa o za­cho­wa­niu po­uf­no­ści i wy­so­kie kary umow­ne za­pew­nia­ły dys­kre­cję ka­żdej ze stron – mnie jako po­śred­ni­ko­wi i pra­co­daw­cy, klien­tom i pra­cow­ni­kom.

Zna­le­zie­nie od­po­wied­nich ko­biet i do­pa­so­wa­nie ich do po­trzeb oraz fan­ta­zji zaj­mo­wa­ło czas. Obec­nie bra­ko­wa­ło mi co naj­mniej trzech dziew­czyn. Na­tu­ral­nej blon­dyn­ki i ru­dej, któ­rych nie­ogo­lo­ne cip­ki mo­gły za­ro­bić ja­kieś pięć stów za go­dzi­nę. Trze­cia mu­sia­ła tyl­ko mieć wło­sy pod pa­cha­mi, na rękach i no­gach. Tak! Byli fa­ce­ci, któ­rych to kręci­ło.

Kon­kret­ną kasę jed­nak za­ra­biał dla mnie ka­ta­ma­ran Co­ral Sea Dre­aming. Z pro­ste­go po­wo­du – spe­łniał ma­rze­nia. Naj­bar­dziej wy­uz­da­ne seks ma­rze­nia. Przede wszyst­kim go­ści, ale ta­kże i moje. A fan­ta­zji mia­łem pod do­stat­kiem.

Nie za­bie­ra­li­śmy na po­kład ka­żde­go. Nie stwo­rzy­li­śmy bur­de­lu, a eks­klu­zyw­ny, dba­jący o dys­kre­cję klub. Wy­star­czy po­wie­dzieć, że kwe­stio­na­riusz zgło­sze­nio­wy, któ­ry otrzy­my­wa­li po­ten­cjal­ni go­ście, był im wy­sy­ła­ny, do­pie­ro gdy do­star­czy­li po­le­ce­nia in­nych osób, któ­re już u nas go­ści­ły. Do tego wpi­so­we w za­le­żno­ści od wy­bra­nych opcji kosz­to­wa­ło na­wet dwa­dzie­ścia ty­si­ęcy za oso­bę. Je­śli ktoś de­cy­do­wał się na za­pła­ce­nie ba­jo­ńskiej kwo­ty, ocze­ki­wał ja­ko­ści. I my ją do­star­cza­li­śmy.

Na dzie­si­ęciu stro­nach opi­sy­wa­li­śmy mo­żli­we sce­na­riu­sze, ja­kie mogą się wy­da­rzyć i ja­kie do­pusz­cza­my do re­ali­za­cji, ku sa­tys­fak­cji wszyst­kich stron. Chcia­ło się pod­glądać inną parę? Nie ma spra­wy. Do­łączyć jako trze­cia oso­ba? Pro­szę bar­dzo. Zo­stać zwi­ąza­nym i wy­ko­rzy­sta­nym przez kil­ku mężczyzn? Za­dba­my o wszyst­ko. Po­zo­ro­wa­ny gwa­łt? Obez­wład­nio­ny mąż, któ­ry musi pa­trzeć, jak żonę za­do­wa­la mu inny fa­cet? Cze­mu nie!

Przez ostat­nie lata roz­wi­nęli­śmy port­fo­lio usług o kil­ka opcji ła­god­ne­go BDSM, bo w ko­ńcu ta dzie­dzi­na wy­ma­ga­ła ogrom­ne­go za­ufa­nia ule­głej wo­bec do­mi­nu­jące­go i od­wrot­nie. Mimo po­zy­cji siły on tam był po to, żeby dbać o part­ner­kę w za­kre­sie sek­su­al­nym, jak i emo­cjo­nal­nym. Za­spo­ka­jał cia­ło i umy­sł.