Trujący pocałunek ebook i audiobook

Tytuł oryginału: The Poison Daughter

Copyright © 2025 by Sheila Masterson

Autorskie prawa osobiste autora zostały zastrzeżone.

All rights reserved

Copyright for the Polish edition © 2026 by Grupa Wydawnicza FILIA

© Copyright for the Polish translation by Mateusz Baka

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy. Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2026

Projekt okładki: Charlotte Slegers

Ilustracja na okładce © Charlotte Slegers

Redakcja, korekta, skład i łamanie: Editio

PR & marketing: Karolina Nowak

ISBN: 978-83-8441-886-4

Grupa Wydawnicza Filia sp. z o.o.

ul. Kleeberga 2

61-615 Poznań

wydawnictwofilia.pl

[email protected]

SERIA: HYPE

Wszystkim wersjom mnie, które pochowałam i opłakałam. I tej, która przetrwała. Napisałam tę książkę dla siebie.

Nota od Autorki

Drodzy Czytelnicy,

Trujący pocałunek porusza trudne tematy, takie jak dyskryminacja ze względu na niepełnosprawność, przemoc, morderstwo, krew, odniesienia do przemocy seksualnej, otrucie, śmierć, przemoc domowa, przemoc wobec dzieci i porzucenie (oparte na faktach), żałoba, depresja, PTSD, myśli samobójcze (oparte na faktach), BDSM, podglądanie oraz dokładnie opisane sceny seksu za obopólną zgodą.

Starałam się traktować wszystkie delikatne tematy z największą ostrożnością, ale mogą wciąż sprawiać niektórym czytelnikom trudność. Proszę, uważajcie na siebie.

Sheila

Siedmioro Bogów

Kennymyra – bogini przyjemności patronka witalności i pożądaniaaura czerwona

Harvain – bóg pomyślności patron szans i sprzyjających okolicznościaura złota

Stellaria – bogini gwiazd i mroku patronka światła i złudzeńaura srebrna

Asher – bóg końca patron śmierci i przemianyaura antracytowa

Polm – bóg złych zamiarów patron lęku i manipulacjiaura pomarańczowa

Vardek – bóg bezpieczeństwa patron świętego ognia i ochronyaura niebieska

Elvodeen – bogini siły patronka uzdrowieniaaura fioletowa

1

HARLOW

Bezkrwiści są znów u bram. Nie słyszę ich pazurów drapiących metalowe pręty, nie widzę też ich upiornych bladych twarzy, ale w oddali dzwony rozdzwoniły się głośno, ostrzegając mieszkańców Lunameade, by się schowali.

Niepokojące, że Bezkrwiści pojawili się tak rychło po zachodzie. Choć słońce nie robi im krzywdy, to zwykle wolą wychodzić na poszukiwanie krwi dopiero późną nocą.

Wychylam się bardziej przez okno rezydencji i mrużąc w ciemności oczy, staram się dojrzeć przerwy w błękitnym świętym ogniu, który płonie wzdłuż górnej krawędzi murów miasta, wytężając słuch, by zorientować się, którą bramę szturmują.

Najczęściej pojawiają się od Południowej Strażnicy. Przywykłam więc, że w ogrodzie słychać panikę i niskie dźwięki dzwonu przy Bramie Południowej. Dziś jednak są dalej na zachód – przy Strażnicy Południowo-Zachodniej, co wnioskuję po dźwiękach o nieco wyższej częstotliwości.

Lunameade zostało zaprojektowane jako forteca. Od bicia dzwonów zależą życie i śmierć mieszkańców. Mocne i jednostajne to sygnał, że krwiopijcy są u bram. To pierwszy z serii dźwięków, wskazujących, jak poważny przypuszczają atak. Podwójne uderzenia oznaczają wyłom w murze i każą wszystkim cywilom z tej części miasta udać się za pierwszą bramę obronną. Trzy sygnalizują, że brama została naruszona i należy schronić się za kolejną.

Jeden głośny dźwięk, a potem dzwony milkną. Czekam.

Pierwsza umiejętność samoobronna, jakiej się uczymy, to ucieczka. Druga – to słuchanie. Różne rodzaje bicia dzwonów są wbijane do głów wszystkich mieszkańców Lunameade, ponieważ umiejętność rozpoznania najdrobniejszych różnic może okazać się kwestią życia i śmierci.

Rozbrzmiewają szybkie i lekkie dzwoneczki zwiastujące bezpieczeństwo.

Wypuszczam powietrze. Uporano się z zagrożeniem – po raz trzeci w tym tygodniu. Miasto jest bezpieczne, a przynajmniej bezpieczniejsze. Na razie.

Większość ludzi nie będzie się dziś nigdzie zapuszczać. Zostaną w domach, chyba że, rzecz jasna, należą do mojej rodziny, lub któregokolwiek z pozostałych wysoko postawionych rodów magicznych, zmuszonych do udziału w tej koszmarnej kolacji.

Biorę piersiówkę i wychodzę pospiesznie na korytarz. Nie chcę się spóźnić, ale nie chcę też zjawić się ani sekundę wcześniej niż to konieczne. Upijam pokaźny łyk i przystaję na końcu długiego korytarza.

Alkohol zwykle tłumi nieco moje nerwy, ale tego wieczoru procenty palące moją pierś sprawiają jedynie, że moje już i tak szybko bijące serce wpada w jeszcze bardziej szalony rytm. Wsuwam butelkę do dużej donicy stojącej obok stołu i wpatruję się w swoje odbicie, szczypiąc blade policzki.

– Lepiej nie będzie. Szczyp sobie, ile dusza zapragnie. Nigdy nie będziesz tak piękna jak twoja starsza siostra.

Podskakuję, tracąc oddech, a potem odwracam się i widzę Aidię.

– Nic podobnego – mówię. – Niczym się od ciebie nie różnię.

Stoi tak, żeby połowa jej sylwetki kryła się w cieniu rzucanym przez narożnik, za którym korytarz prowadzi na tylną klatkę schodową. Reszta znajduje się w świetle kandelabru, które zalewa jej lewy policzek i odbija się od błyszczących kruczoczarnych włosów. Moją ulgę i radość, że mogę ją zobaczyć po raz pierwszy od miesiąca, przyćmiewa to, że siostra nigdy nie staje w świetle, bym mogła zobaczyć całą jej twarz. Zawsze ją przede mną chowa. Odkąd rodzice wydali ją za tego potwora. Odkąd zaczął ją bić.

– Nie wiedziałam, że będziesz – mówię, odzyskując wreszcie rezon.

– Matka nalegała, tłumacząc, że to spotkanie obowiązkowe. Że nie może się odbyć bez dzieci.

Aidia macha ręką w kierunku, z którego dobiega podzwanianie kieliszków, tak swobodnie, jakby nie była od roku uwięziona w Północnej Strażnicy, jakby jej mąż pozwalał jej na udział w więcej niż zaledwie kilku spotkaniach.

Kandelabry rzucają światło na ciemną drewnianą podłogę ułożone w skomplikowaną mandalę i Aidia rysuje ten wzór czubkiem jedwabnego bucika.

– Nie wiesz przypadkiem, z jakiego powodu zorganizowano tę nieplanowaną kolację? – pytam. – Niezmiernie cieszyło mnie unikanie ich w ostatnim czasie.

– A, tak, przez wzgląd na twoje złamane serce.

Udaję, że czuję się urażona.

– Nie mogę uwierzyć, że wątpisz w moją tęsknotę za ukochanym…

Aidia uśmiecha się kpiąco w reakcji na długą pauzę.

– Markiem.

Pstrykam palcami.

– Markiem! Miałam to na końcu języka. Przez tę żałobę jego imię omal nie wyleciało mi z głowy.

– Niech Asher bezpiecznie doprowadzi jego duszę w zaświaty – mówi Aidia z sarkazmem.

– Byle z dala ode mnie – rzucam.

Aidia znów zerka w głąb korytarza, a ja wiem, że nie ma ochoty na to przedstawienie tak samo jak ja. Taki już los Carrenwellów.

Nasz ród pozostaje przy władzy po części dlatego, że działa jak jedna drużyna. Korzystamy z magii wyłącznie, kiedy jesteśmy razem, więc nie da się rozeznać, kto co robi. Mój ojciec nie pozwoliłby na to, by ktoś dostrzegł nasze słabości. Dawniej sądziłam, że rodzice mają paranoję, ale liczba zamachów na nasze życie na przestrzeni ostatnich paru lat dowiodła jasno, że ich lęki są uzasadnione.

– Nie mogłabyś może sprawić, żebym nie wyglądała na tak wycieńczoną? – pytam, spoglądając znów na wiszące w holu lustro.

Ciemne cienie pod oczami sprawiają, że moje tęczówki wydają się jeszcze bardziej fioletowe niż w rzeczywistości. Wypycham dolną wargę i odwracam się w kierunku Aidii. Mina na młodszą siostrzyczkę zwykle na nią działa, ale dzisiaj Aidia marszczy brwi.

– Wiesz, że nie mogę.

Jej tonąca do połowy w cieniu twarz wyraża niemal obawę. W jej oczach czai się coś niewypowiedzianego, na widok czego żołądek podchodzi mi do gardła.

Przełykam ślinę.

– Aidy, podejdź do światła.

– Nie możesz zmierzyć się z Rafe’em. To tylko pogorszy sprawę – szepcze.

Aidia ma moc upiększania, nie czytania w myślach, ale czasami jej wyczucie mnie zadziwia. Ma niezwykłą zdolność odgadywania moich emocji niczym łowca patrzący na las – głęboko zakorzenioną intuicję, która z łatwością wyczuwa nienaturalne zmiany.

– Wyjdź do światła i pozwól mi zobaczyć. Przysięgam, że będę grzeczna – mówię.

Robi krok naprzód, potwierdzając tym samym to, co już wiedziałam. Sina plama znaczy jej prawy policzek. To nierzadkie zjawisko, ale za każdym razem, kiedy widzę wyrządzoną jej krzywdę, brakuje mi słów.

Mimo surowych zasad naszych rodziców i precyzyjnego planowania, by rodzić dzieci dokładnie co dwa lata, Aidia i ja wyłamałyśmy się z normy i dzieli nas zaledwie jedenaście miesięcy. Może dlatego zawsze byłyśmy sobie bliskie, ale czasami można odnieść wrażenie, jakby cała ambicja Carrenwellów została zużyta na nasze starsze rodzeństwo i dla nas nic już nie zostało. Oczywiście od dawna podejrzewałam, że wcale nie planowali dziewiątego dziecka. Myślę, że chcieli poprzestać na ośmiu – po jednym do wżenienia w każdą z rodzin zarządzających daną częścią miasta, by zapewnić Carrenwellom kontrolę nad wszystkimi potężnymi rodami magicznymi.

Aidia była dla mnie zawsze swego rodzaju lustrem – czymś w rodzaju fragmentu duszy, który żyje poza moim ciałem. Nie ma znaczenia, że jest starsza. Nie ma znaczenia, że potrafi o siebie zadbać. Jest moją siostrą, a kiedy ktoś kładzie na niej rękę, chcę go zabić w najpowolniejszy i najbardziej bolesny z możliwych sposobów.

– Wiem, że się martwisz, ale niepotrzebnie – mówi Aidia. – Zawsze potrafiłam o siebie zadbać.

W jej słowach słychać nutkę kłamstwa. Nieprzyjemne wspomnienia odzywają się gdzieś w zakamarkach mojej głowy, ale nie chcę odwiedzać tego mrocznego miejsca przed kolacją.

– Zawsze to miałaś niewyparzony język, który pakował cię w tarapaty – rzucam.

Wzrusza ramionami.

Ściszam głos.

– Aidy, nikt się nie dowie. Upozoruję wypadek. Mogę…

Unosi dłoń, żeby zahamować moje pomysły, jak zwykle. Jak gdyby ona pozwoliła mi żyć z potworem. Jak gdyby pierwsza nie rzuciła się, żeby wydrapać mu oczy, gdybym zjawiła się z podbitym okiem albo palcami odciśniętymi wściekle na mojej bladej szyi.

Czuję rosnącą panikę, grożącą odcięciem dopływu tlenu. Serce dudni mi coraz głośniej w uszach, dotykam więc dłonią jedwabiu mojej sukni. Jest gładki, miękki. Suknia ma kolor czerwony.

Wykonywałam to ćwiczenie już wielokrotnie, żeby uświadomić sobie, że jestem bezpieczna. Moje ciało nie zawsze rozpoznaje, kiedy umysł próbuje wciągnąć mnie we wspomnienia z czasów, kiedy nie byłam.

Gdy spoglądam na Aidię, brwi ma ściągnięte.

– Powiedz to – szepcze.

Przyciskam wilgotną dłoń do mostka.

– Moje serce.

Ona przyjmuje taką samą pozycję.

– Moje kości.

– Nasza krew – mówimy razem.

W naszej rodzinie słabość to karygodne wykroczenie. Nie wolno nam głośno mówić, że się z czymś borykamy. Te słowa na przestrzeni lat stały się dla nas sekretnym hasłem wsparcia. Mówią: „Nigdy nie będziesz sama ze swoim cierpieniem”.

Odwracam się do lustra i przyciskam dłonie do policzków.

– Jeśli naprawdę przejmujesz się wyglądem, możesz zawsze użyć swojego naszyjnika – mówi Aidia.

Dotykam palcami przepełnionego magią medalionu w kształcie gwiazdy i odwracam się przodem do siostry.

– Byłoby go szkoda.

Przewraca oczami.

– Jasne. Musisz oszczędzać go na swoje tajne misje.

Aidia nie pochwala mojego podwójnego życia – nie dlatego, że nie podoba się jej, jak pokazuję mężczyznom, gdzie ich miejsce, ale z obawy o moje bezpieczeństwo.

– Ma ograniczoną trwałość. Nie chcę marnować prezentu od ciebie – wyjaśniam.

– Co zrobisz, kiedy się zużyje? – pyta.

Nie chcę o tym myśleć. Wystarczy go jeszcze na co najmniej miesiąc. Ponowne naładowanie go to zmartwienie przyszłej Harlow.

Jej fioletowe oczy rozjaśniają się i pojawia się uśmiech.

– Wyobrażam sobie, jak próbujesz zmienić wygląd, używając sztucznych wąsów i peruki.

– Tak czy inaczej, chwilowo nie ma sposobu na podkrążone oczy, ale sądziłam, że ty poprawisz swoje… – Wskazuję na oko.

– A dlaczego miałabym je ukrywać? Żeby wszyscy czuli się bardziej komfortowo? – śmieje się gorzko. – Skoro rodzice nie mieli problemu, by zostawić mnie samą z tym potworem, to przynajmniej niech sobie popatrzą na skutki. Wszyscy i tak się na nas gapią. Możemy równie dobrze zafundować im show.

Choć wiele nas łączy, to w tej kwestii się różnimy. Ona chce, żeby jej problemy były problemami wszystkich wkoło, więc wyciąga je na światło dzienne. Mnie zawsze satysfakcjonowało potajemne wymierzanie sprawiedliwości.

– O cokolwiek chodzi w tej kolacji, to mam nadzieję, że nie potrwa długo. Mam lepsze rzeczy do roboty niż wysłuchiwanie, kto się właśnie zaręczył albo jaka tragedia spotkała ostatnio grupkę zwiadowców, którzy wychylili nos za mury miasta – mówię.

Aidia uśmiecha się, a w jej oku widzę błysk. Przez chwilę wygląda jak dawniej.

– Wiem, że jesteś już leciwą, pomarszczoną wdową, ale młode panny ekscytują się takimi tematami. To tylko kolacja z najpotężniejszymi rodami w Lunameade.

Podchodzę do okna i spoglądam na powozy ustawione szeregiem przed rezydencją.

– Chyba masz rację. Może ostatnio urodziło się jakieś dziecko obdarzone rzadkim darem magicznym albo…

W odbiciu szyby dostrzegam jakiś ruch.

– Panno Carrenwell.

Odwracam się w chwili, gdy zza rogu wychodzi Gaven, staje na baczność i podaje rękę, żeby zaprowadzić mnie do sali.

– Gaven, zawsze musisz się tak skradać? – irytuję się. – Zwracaj się do mnie po cholernym imieniu, kiedy jesteśmy sami. Nie mogę znieść tego nadęcia.

Marszczy brwi, co podkreśla tylko głęboką bruzdę na środku czoła.

– Do kogo mówiłaś?

Nie muszę nawet sprawdzać, żeby wiedzieć, że Aidii udało się zniknąć. Nie ma to nic wspólnego z magią, a raczej z wieloletnią praktyką. Aidia zawsze świetnie radziła sobie z bezszelestnym wymykaniem się, tak dzięki zdolności zaginania światła i rzucania złudzeń, jak i znajomości wszelkich przejść i kryjówek w posiadłości – była tak dobra, że podzieliła się ze mną tą wiedzą.

– Do siebie – wymamrotałam.

Spojrzenie bladozielonych oczu Gavena przenosi się w głąb korytarza, jakby szukał jakiegoś niewidzialnego niebezpieczeństwa. W młodości nigdy nie widziałam kogoś o tak dziwnie bladych oczach i uwierzyłam, kiedy Aidia powiedziała mi, że dawały mu zdolność dostrzegania zagrożeń. Teraz wiedziałam, że jest po prostu dobrze wytrenowany i przywykł do moich sztuczek, jak przystało na ochroniarza.

Wszyscy Carrenwellowie mają ochroniarzy. W dzieciństwie uważałam, że to idiotyczne. Jesteśmy najmożniejszym rodem w mieście, zarówno pod względem politycznym, jak i magicznym. Kiedy jednak jedenaście lat temu doszło do wyjątkowo nieoczekiwanego i śmiercionośnego ataku, to właśnie czujność i nieustraszona postawa Gavena ochroniły mnie przed Bezkrwistymi, którzy opanowali Południową Strażnicę.

Gdy tak patrzę dziś na niego – na włosy, niegdyś w głębokim odcieniu szarego brązu, teraz niemal całkowicie posiwiałe i delikatne zmarszczki na twarzy uwypuklone światłem z kandelabru – dociera do mnie, że wygląda staro. Nie przez postawę, która wciąż jest wyprostowana, jak u żołnierza, ani posturę, równie masywną i umięśnioną jak dawniej, ale przez oczy, które są bardziej zmęczone i być może mniej ufne niż kiedykolwiek. Dawniej był przystojny – nadal jest jak na starszego mężczyznę – ale w ciągu ostatnich paru miesięcy coś w nim uległo zmianie i męczy mnie, że nie potrafię powiedzieć, co dokładnie.

– Słyszałaś wcześniej bicie dzwonów? Południowo-Zachodnia Strażnica leży niedaleko. Lepiej zostań dziś wieczorem w domu – mówi Gaven. – Sama wiesz, jak szybko wszystko może się odmienić. Minęło jedenaście lat, a jednak ataki są dziś częstsze niż kiedykolwiek.

Ilekroć nabierze podejrzeń, że planuję jedną ze swoich nocnych wypraw po mieście, przypomina mi o tamtym ataku. Nigdy też nie przepuści okazji, by wspomnieć o upadku Górskiego Sioła.

Fort leżący przy jedynym trakcie handlowym do Lunameade był rzekomo niezniszczalny. Ale pewnej nocy dziesięć lat temu jego wytrzymała ściana z granitu legła w gruzach, a Bezkrwiści zamordowali wszystkich znajdujących się w środku mężczyzn, kobiety i dzieci co do jednego. Pozornie z dnia na dzień jedyny przyczółek, jaki znajdował się poza murami naszego miasta przeistoczył się w Upadłą Warownię, a Lunameade zostało odcięte od świata. Staliśmy się bardziej odizolowani niż kiedykolwiek wcześniej, odkąd moi przodkowie założyli to miasto.

Gaven liczy, że strach zadziała jak przypomnienie, by trzymać się blisko niego, ale nie zamierzam być więźniem we własnym domu.

Mam pełną świadomość, że krwiopijcy za murami miasta to nie jedyne zagrożenie. Mnóstwo żądnych krwi ludzi mieszka sobie spokojnie w mieście i marzy o tym, żeby ubić któregoś z Carrenwellów. Co roku jakiś nadgorliwy buntownik przedostaje się do naszych ogrodów, a Gaven jest wtedy niezastąpiony.

Poza tym robi, co może, żeby być uporczywym wrzodem na moim tyłku.

Biorę go pod ramię.

– Wiesz, po co ta kolacja?

Kątem oka widzę, jak jego wąskie usta opadają na moment. Coś wie.

– Może mnie oświecisz?

– Jeśli ty opowiesz, jak wydostajesz się nocą z posiadłości – odpowiada. – Albo czym się wtedy zajmujesz.

Trzepoczę rzęsami.

– Będziemy plotkować? Chciałbyś posłuchać o moich najnowszych podbojach miłosnych? Opowiem, jeśli ty powiesz mi, co mnie teraz czeka.

Ignoruje moją prowokację.

W porządku. Chyba będę musiała poczekać i dowiedzieć się razem z pozostałymi.

Przystaje w korytarzu, tuż przed drzwiami sali biesiadnej. Choć nie dzieje się to po raz pierwszy, wciąż porusza mnie, że Gaven daje mi tę chwilę, żebym mogła się przygotować. To życzliwość, jakiej moi rodzice zawsze mi skąpili.

– Jak głowa? – pyta.

– W porządku.

– Jeśli to się zmieni…

– Mam na ciebie spojrzeć. Wiem.

Nie jest w stanie wyratować mnie z rodzinnego spotkania, ale te kilka razy, kiedy dostałam ataku w miejscu publicznym, wywołał wystarczająco duże zamieszanie, żebym zdołała się wymknąć.

Otwiera drzwi i fala magii z pomieszczenia uderza we mnie z obezwładniającą siłą. W sali pachnie woskowymi świecami i winem, ale widać tylko jaskrawe fajerwerki magii eksplodujące wokół stołu. Przymykam oczy, kiedy wchodzimy do środka. Pod powiekami wciąż widzę aury.

Wszystkie magiczne rody z Lunameade zebrały się w jednym pomieszczeniu, a tęcza ich mocy tworzy jaskrawą smugę barw. Właśnie to odróżnia nasz ród od pozostałych i to pozwoliło nam zachować władzę przez cały ten czas.

Każdy z gości potrafi korzystać z magii, ale tylko Carrenwellowie ją widzą.

To znaczy, że nikt nie może niezauważenie użyć jej przeciwko nam, a to z kolei sprawia, że nawet jeśli spotykamy kogoś obcego, od razu wiemy, jaki posiada dar i jak mu przeciwdziałać.

Otwieram powoli oczy i widzę uśmiechnięte twarze oraz kosztowne stroje.

Matka omiata mnie ciemnofioletowym spojrzeniem i zaciska usta. To najwyższy wyraz aprobaty, jakiego mogę się spodziewać. Z pewnością w moim wyglądzie znalazła coś niezadowalającego. Jak zawsze. Zajęło mi to całe lata rozpaczliwych prób i błędów, ale porzuciłam nadzieję, że mogłabym ją usatysfakcjonować. Bycie rozczarowaniem daje wolność.

Gaven prowadzi mnie dalej niż na moje zwykłe miejsce, w kierunku szczytu stołu, a moja panika rośnie. Wbijam paznokcie w jego ramię, ale on nie zwalnia kroku. Po drodze mijamy moje siostry – Electrę, Carianne i Sophie. Spodziewam się, że przystanie przy krześle obok Sophie. On jednak prowadzi mnie dalej, obok moich braci Fredericka i Thomasa, do miejsca przy moim starszym bracie Kellanie i jego żonie, Libby.

Uśmiecham się i siadam, po czym rozkładam sobie na kolanach złotą serwetkę.

Zanim zdążę cokolwiek powiedzieć, Kellan nachyla się i napełnia mój kieliszek musującym winem.

– Co przeskrobałaś?

Ton jego głosu jest żartobliwy, ale widzę w jego oczach błysk troski wywołany tą nagłą zmianą stałego układu miejsc.

Pociera dłonią szczękę – gest, który niepokojąco przypomina naszego ojca. Potem kąciki jego ust się unoszą i ten uśmieszek jest dokładnie taki, jak mój i Aidii.

– Nie mam pojęcia, o czym mówisz – szepczę. – Coś wyraźnie świętujemy.

Podnoszę kieliszek, a musujący płyn zalewa mój język.

– Tak, to mnie niepokoi – mówi Kellan, opróżniając swój.

Przechyla głowę na bok, a jego liliowe oczy skanują mnie w poszukiwaniu śladów kłamstwa.

Kellan to, oprócz Aidii, jedyna osoba z mojego rodzeństwa, z którą łączy mnie więź. Zanim w wieku osiemnastu lat objął stanowisko kapitana miejskiego patrolu, spędzał cały swój wolny czas ze mną i Aidią, robiąc, co w jego mocy, żeby uchronić nas przed gniewem ojca.

Odwracam się do niego.

– Naprawdę nie wiesz, o co chodzi? Ktoś tu się starzeje?

Znów napełnia kieliszek, spoglądając na naszych rodziców, a potem na mnie.

– Mówię poważnie.

– Ja też. Nic nie zrobiłam.

Jedna z brwi Kellana unosi się i znika pod ciemną grzywą opadającą na jego czoło. Mina ta jest tak uderzająco podobna do min Aidii, że aż ściska mnie w piersi.

– Może problemem nie jest to, że posunęłaś się do czegoś, tylko posunęłaś kogoś?

Chichoczę.

– Możliwe.

Nie lubię go okłamywać, ale im mniej wie, tym lepiej. Do obowiązków kapitana miejskiego patrolu należy dostrzeganie zagrożeń dla bezpieczeństwa miasta i magicznych rodów, więc pedantycznie zacieram ślady. Wie, że niemal co noc się wymykam, ale zakłada, że zaliczam wtedy pół miasta, a ja nie zamierzam wyprowadzać go z błędu.

– Co u Jacka i Kate? – pytam, nachylając się, żeby przywitać się z jego żoną.

– Rozrabiaki, zupełnie jak ich ojciec – mówi Libby.

Gdyby byli tu moi bratankowie, to miałabym trochę rozrywki, ale dzieci traktuje się w mojej rodzinie jak utrapienie – a przynajmniej dopóki nie opanują swoich magicznych zdolności.

Libby wykręca dłonie.

– Dobrze widzieć, że nie jesteś już w żałobie i świetnie wyglądasz, Harlow. Czerwień bardziej do ciebie pasuje.

Wygładzam suknię.

– Skoro muszę już mieć pecha w miłości, to przynajmniej mogę przy tym dobrze wyglądać, prawda?

Kellan zaciska wargi. Wie, że przedwczesna śmierć mojego męża nie była tyle dziełem pecha, ile sporej dawki trującej magii zleconej przez moich rodziców.

Uśmiecham się serdecznie do Libby.

– Żartuję. Zdaje się, że pół roku żałoby pozbawiło mnie towarzyskiej ogłady, ale z pewnością masz większe zmartwienia niż jedna z twoich szwagierek.

– Tak, lubię tylko jedną z nich – odpowiada Libby, zakładając rude włosy za ucho. – A Kel nie pozwala, bym się o niego martwiła, jakkolwiek szaleńczo zachowywaliby się buntownicy w mieście.

Lustruję Kellana.

– Zrobiło się niebezpiecznie?

Zanim jest mi w stanie odpowiedzieć, służący stawia przed nami talerze z jaskrawopomarańczowym kwiatem cukinii, wymuszając na mnie przejście od prywatnej rozmowy do bycia członkinią nietykalnego Rodu Carrenwellów.

Staram się ignorować to, że siedzę naprzeciwko mężczyzny, którego nienawidzę, ale pomarańczowa aura Rafe’a Mattingly’ego działa niczym wir wsysający wszystkich dookoła.

Dary Polma, boga złych zamiarów, działają w ten sposób, bo magia manipulacji zależy od umiejętności zjednywania sobie innych.

Mój najstarszy brat, Able, konspiracyjnym ruchem kładzie rękę na oparciu krzesła Rafe’a i coś do niego szepcze. Rafe odchyla głowę w tył i się śmieje. Ten drań ma czelność śmiać się w naszym domu – odsłaniać przy tym całe swoje gardło, jakby był pewien, że nikt nie spróbuje mu go poderżnąć.

Grzywa ciemnozłotych włosów opadająca na czoło i zmarszczki od śmiechu wokół oczu sprawiają, że można by go wziąć za kogoś nieszkodliwego. Jednak po bliższym oglądzie trudno nie dostrzec przebiegłości w jego błękitnych oczach.

Opiera rękę na pustym krześle po swojej lewej stronie i uśmiecha się leniwie do siedzącego po prawej Able’a. Tak to właśnie jest, kiedy mężczyzna wykręci jakiś numer. Nie zostaje ukarany. Otrzymuje honorowe miejsce obok spadkobiercy.

Mogłabym skończyć z nim w mgnieniu oka i jego nędzna magia by go nie ochroniła. Mogłabym zatruć jego wino albo zwabić go do ciemnego pomieszczenia i przycisnąć moje usta do jego. I chociaż robi mi się niedobrze na samą myśl, to byłoby warto, gdyby zaowocowało to jego szybką śmiercią.

Ale to tylko marzenia. Rafe zdołał odbić mojemu ojcu tytuł majora cztery lata temu. Chociaż osoba na tym stanowisku reprezentuje nieobdarzonych magicznymi zdolnościami mieszkańców Lunameade, ojciec zajmował je przez wiele lat, podobnie jak każdy przodek w jego linii sięgającej założyciela miasta – aż objął je Rafe.

Rafe’owi udało się przekonać nieobdarzonych, że rozumie ich skargi i chce uczynić miasto przyjaźniejszym dla tych, którym brak magicznych darów. Brzmiałoby to bardziej przekonująco, gdybym nie wiedziała, jaki z niego egocentryczny potwór.

Póki co jest nietykalny, ale nie będzie taki zawsze.

Rafe zauważa, że się mu przyglądam, i wznosi kieliszkiem ironiczny toast. Całe życie marzyłam o magii dalekiego zasięgu – czymś szybkim i brutalnym – ale nigdy bardziej niż w tej chwili. Kiedy tak oblizuje wargi i delektuje się naszym kosztownym winem, wygląda strasznie arogancko.

Powinien śmiertelnie obawiać się mojej rodziny. Jego magia jest słabsza, a zdolność oczarowywania i przekonywania to zaledwie promil tego, co posiadają moi rodzice i ośmioro rodzeństwa. Ale Rafe nie wygląda na przejętego. Jest zajęty udawaniem kumpla Able’a, który odwzajemnia jego uwagę, jakby byli najlepszymi przyjaciółmi.

Aidia zakrada się przez boczne drzwi sali, ale wszyscy są zbyt pochłonięci pierwszym daniem, żeby w ogóle ją zauważyć. Opiera się o ścianę pod oknem i spogląda na miasto.

Rodzice nawet nie patrzą w jej stronę. Chciałabym móc powiedzieć, że mnie to dziwi. Chociaż podobają im się korzyści płynące z lojalności zdobytej przez wżenienie dziecka w ród o mniejszych zdolnościach magicznych, to nie lubią widzieć skutków swoich ambicji.

Długo czekałam, aż matka okaże choćby ślad wyrzutów sumienia. Ilekroć jednak Aidia zjawia się z podbitym okiem, matka sugeruje, że powinna je zatuszować. Liza Carrenwell jak zawsze przejmuje się bardziej tym, co ludzie powiedzą niż cierpieniem własnej córki.

Rafe również ignoruje barwną obecność Aidii i nalewa sobie kolejny kieliszek wina. Wreszcie siostra przemierza salę i siada na krześle obok niego. Oczywiście Rafe nawet nie raczy go dla niej odsunąć. Zamiast tego patrzy mi w oczy i strzela knykciami, jakby chciał zademonstrować pięści, którymi tłucze moją siostrę.

Aidia zamiera niczym zwierzyna, która bezowocnie usiłuje przechytrzyć drapieżnika.

Usta zaczynają mnie palić. Czuję, jak moje wargi stają się głęboko, trująco fioletowe pod jaskrawą czerwienią szminki, którą wcześniej nałożyłam. Potrzeba całej siły woli, żebym nie rzuciła się na stół i nie poderżnęła mu gardła nożem do steków.

Mój gniew jest jak pożoga – potężny, wybuchowy, przynaglający do działania. Ale nieprzemyślane rzucanie się na Rafe’a w tej chwili w niczym by nie pomogło. Muszę poczekać na właściwy moment.

Popijając wino, patrzę wściekle na jego arogancki uśmieszek i czuję słodycz swoich ust wywołaną przez truciznę.

Tak jest zawsze – przemoc uchodzi mu na sucho, a ja czekam na okazję, by i moja nie została zauważona.

Nie mogę go zmusić do skruchy, ale mogę patrzeć, jak cierpi. I to mi będzie musiało wystarczyć.

Z furii gwałtownie wyrywa mnie ostry brzęk noża stukającego o szkło.

Ojciec wstaje, a przez salę przebiega szmer.

– Mamy ekscytujące i zaskakujące wieści. Po wielu latach, w ciągu których byliśmy przekonani, że Górskie Sioło zostało całkowicie unicestwione, otrzymaliśmy z niego wiadomość.

Szmer przeobraża się we wrzawę.

Kiedy te słowa do mnie docierają, czuję na sobie wzrok Gavena. Aidia porusza się, ale nie odzywa. Nie musi. Niemal czytam jej w myślach. Ojciec wysyłał za mury liczne grupy poszukiwawcze, które miały odnaleźć żyjących jeszcze w Upadłej Warowni, ale przez te wszystkie lata nikogo nie odnaleziono.

– Od tak dawna sądziliśmy, że zaginęli, ale Upadła Warownia stała się ponownie Górskim Siołem. Możemy też radować się ich bezpiecznym powrotem – ciągnął ojciec.

– Gdzie ukrywali się przez te wszystkie lata? – pyta Rafe.

Uśmiech ojca robi się nieco cierpki. Nie znosi, kiedy Rafe podważa jego autorytet. Choć lubię patrzeć, jak ktoś uciera ojcu nosa, to nie podoba mi się, że Rafe na tym korzysta.

– Pod ziemią, a potem się odbudowywali. Najwyraźniej potrzebowali tyle czasu, żeby odtworzyć infrastrukturę i skontaktować się z nami bez ryzyka utraty życia w trakcie podróży przez Las Bezkrwistych. – Wokół stołu wzmaga się szmer, a ojciec przerywa, aż szepty milkną. – Ród Havenwoodów nie tylko wciąż włada warownią, ale ma potomka i spadkobiercę.

Wśród gości wybucha chaos – krzesła zgrzytają, kiedy paru mężczyzn odsuwa się gwałtownie od stołu, jakby zamierzało się zbuntować. Nie zrobią tego, bo wszyscy obdarzeni, którzy mieszkają w murach tego miasta, są z konieczności lojalni wobec mojej rodziny. Mimo to ekscytuje ich chwilowa wiara w to, że mogliby jakoś zareagować.

Rozumiem ich.

Wokół mnie rozlegają się ożywione dyskusje, w tym między Kellanem i Libby. Jeszcze przed atakiem na Górskie Sioło mieszkańcy miasta uznawali tych z fortu za dzikich. Wymykałyśmy się dawniej z Aidią do pubów w nadziei, że usłyszymy historie na temat jedynego miejsca, jakie znałyśmy poza murami miasta. Słuchałyśmy gorliwie, jak handlarze opowiadali o łowcach składających krwawe ofiary Asherowi, bogowi końca, czy o dzikich rytuałach seksualnych dla Kennymyry, bogini przyjemności. Żyłyśmy w bańce, niedoświadczone i zafascynowane. Ich świat wydawał się znacznie bardziej tajemniczy i dziki, zupełnie odmienny od naszego ustrukturyzowanego i tętniącego życiem miasta.

Spojrzenia moje i Aidii spotykają się, a ona unosi brew, jakby chciała powiedzieć, że wie, dokąd zmierza przemówienie ojca. Wydadzą jakąś biedną młodą dziewczynę z jednego z niższych rodów magicznych za spadkobiercę Upadłej Warowni. Skoro przetrwali tak długo w dziczy, to albo mają większe moce magiczne niż rodzice przewidzieli – albo cenniejszą tajemnicę. Jednemu natomiast nie mogą się oprzeć – okazji do rozszerzenia swej władzy.

Aidia ruchem głowy wskazuje kilka młodych niezamężnych dziewcząt siedzących na krańcu stołu. Wykręcają palce u rąk i wpatrują się szeroko otwartymi oczami w stojące przed nimi talerze z nietkniętymi faszerowanymi kwiatami cukinii. Młoda kobieta z mniejszego rodu to niewielka cena za to, co pozwoliło przetrwać tamtym w górach.

Odchylam się. Na całe szczęście jestem wdową. Ostatnio cieszyłam się tak ze śmierci Marca, kiedy go zabiłam. Odsiedziałam swoje, a teraz moja nagroda polega na tym, że jestem w znacznym stopniu ignorowana.

Ojciec uśmiecha się pobłażliwie w stronę szepczącego tłumu, jakbyśmy byli bandą naiwnych dzieciaków. Wreszcie unosi obie dłonie i w pomieszczeniu zapada cisza.

– Z radością przystaliśmy z Lizą na ich prośbę o powrót do miasta po tak długim czasie, kiedy sądziliśmy, że są straceni. Zjawią się jutro. – Spogląda na matkę, która wstaje i bierze go za rękę, a drugą unosi kieliszek wina. Kiwa głową, a ojciec mówi dalej: – Chcemy też wznieść toast. Po tylu nieszczęściach, to przebłysk nadziei.

Poczucie winy ucisza zgromadzonych i kiwają z powagą głowami, a ich wzrok przenosi się na mnie. Nie patrzę nikomu w oczy. Ciężko udawać żałobę po koszmarnym, zmarłym mężu. Staram się, jak mogę, odgrywać strudzoną wdowę.

Ojciec odchrząkuje, sygnalizując koniec tej powagi na pokaz.

– Jesteśmy przekonani, że to, co pozwoliło im przetrwać w tak ciężkich warunkach, przyczyni się do wzmocnienia oporu przeciw Bezkrwistym. Z radością oznajmiamy, że zgodziliśmy się na wstępną umowę małżeńską między ich synem a naszą najmłodszą córką, Harlow.

Kellan zamiera obok mnie, a po przeciwnej stronie stołu Aidia otwiera usta ze zdziwienia, ale dopiero kiedy wszystkie oczy lądują na mnie, orientuję się, że ojciec wymówił moje imię.

Krztuszę się winem i wypluwam je w serwetkę. Wbijam wzrok w ojca, starając się opanować mimikę. Wszystkie te lata praktyki i zaciskania zębów zawodzą. Udaje mi się tylko zdobyć na cierpki uśmiech.

W jego oczach widzę wyzwanie, jakby czekał, aż pokłócę się z nim na oczach wszystkich zebranych, świadom, że w życiu nie złamałabym pierwszej zasady Rodu Carrenwellów – publicznej zgody i buntowania się dopiero za zamkniętymi drzwiami.

Zmuszam się do uśmiechu i kiwam głową…

Ojciec unosi kieliszek.

– A teraz wznieśmy toast za naszą córkę i za to, że umacnia ten sojusz i zapewnia lepsze jutro całemu Lunameade. Za Harlow.

Tłum powtarza po nim i stuka się kieliszkami. Wychylam piekące bąbelki do dna i delektuję się ogniem, który spływa mi do gardła.

Rodzice chcą przehandlować mnie jakiemuś dzikusowi spoza miasta, ale zamierzam zyskać coś w zamian za swój wysiłek.

2

HARLOW

K siężyc w nowiu to mój wspólnik, bo otula miasto aksamitnym mrokiem – idealnym, by niepostrzeżenie kogoś zamordować.

Zerkam przez ramię na dom. W nocy wygląda, jakby miał ostre zęby powstałe z ciemności. Niewiele tajemnic może się przed nimi uchować.

Na szczęście moje grzechy są dobrze ukryte.

Odwracam się i ruszam ścieżką, którą chodziłam już wielokrotnie. Zakamarki uliczek w południowej części miasta są mi znane, idę nimi na pamięć, i dobrze, bo jestem rozkojarzona ogłoszeniem mojego rychłego zamążpójścia.

Oczywiście rodzice nie ostrzegli mnie zawczasu. Gdyby powiedzieli mi o tym bez publiczności, nie przystałabym na to. Podstępem zmusili mnie do zgody.

Im więcej życzeń i gratulacji otrzymywałam, tym bardziej ściskał mi się żołądek i tym większy ból czułam w oczodołach. Nie zamierzałam ryzykować napadu, więc wcześnie ich przeprosiłam i wyszłam, a potem wymknęłam się, gdy tylko Gaven odprowadził mnie do pokoju.

Ciemna uliczka wyprowadza mnie w sam środek miasta. Połyskujące kamienie słoneczne wokół Krwawej Studni czynią z niej punkt świetlny w mroku. Chociaż studnia to nie jest precyzyjne określenie. To raczej podziemna rzeka. Choć poszerzona na potrzeby rozbudowującego się miasta i rosnącej liczby dzieci, które należało pobłogosławić każdego miesiąca, ta pokaźnych rozmiarów jaskinia na środku placu zaznacza pierwotne miejsce założenia Lunameade.

Świętego miejsca strzeże dwóch strażników, jeden stoi przy wejściowej rampie, która schodzi spiralnie do wody, a drugi w miejscu, które prowadzi do wyjścia.

Naciągam mocniej kaptur i najciszej jak to możliwe przemykam obrzeżami placu. Ostatnie, czego mi trzeba, to żeby zauważył mnie ktoś, kto mnie rozpozna.

Jeden ze strażników zwraca na mnie uwagę, przez co muszę improwizować. Zatrzymuję się przy ołtarzu ze świec ustawionych pod malowidłem przedstawiającym założenie miasta. Barwny obraz zajmuje całą ścianę baru na skraju placu i ukazuje historię odkrycia studni.

Z naczynia po prawej stronie ołtarza wyjmuję długą zapałkę, pocieram ją i zapalam jedną ze świec wotywnych w zdobionym szklanym słoiczku. Następnie unoszę ręce w geście modlitwy do bogów i spoglądam w twarz mojego przodka, Alistaira Carrena, wlewającego własną krew do studni. Słyszałam tę historię tyle razy, że pewnie byłabym w stanie ją odegrać.

Wiele stuleci temu Alistair był przywódcą wędrownego plemienia. Jako jedyny urodził się ze zdolnościami magicznymi. Choć jego dar wydawał się niewielki, umiejętność dostrzegania magii w świecie pozwoliła mu trzymać klan z dala od pułapek zastawianych w czasie ich podróży przez rywalizujące z nimi plemiona. To zapewniło jego ludziom bezpieczeństwo, a jemu pozycję przywódcy.

Kiedy tereny, przez które podróżowali, zostały strawione przez pożary, plemię zostało zmuszone do przeniesienia się poza znaną im ziemię. Natknęli się na Las Bezkrwistych, gdzie zostali osaczeni przez potwory i rozproszeni po lesie. Alistair wzniósł modły do Siedmiorga Bogów, w których jego klan od lat wierzył.

Tamtej nocy, kiedy ludzie pogrążeni byli w głębokim śnie, Harvain, bóg pomyślności, odpowiedział na prośby. Złota świecąca kula obudziła Alistaira. Usłyszał on głos Harvaina, który polecił, by poszedł za nią, a otrzyma od Vardeka, boga bezpieczeństwa, dar chronienia swoich ludzi.

Alistair szedł za światłem przez las, aż natknął się na źródło, które jaśniało dziwną, błękitną poświatą.

Powrócił głos Harvaina, który powiedział mu, by rozciął dłoń i wlał swoją krew do strumienia, a następnie sam się w nim zanurzył. Nie mając innej możliwości i obawiając się, że z lęku traci zmysły, Alistair zrobił to, o co prosił bóg. Gdy zanurzył się w wodzie, poczuł, jak przepełnia go nowa moc.

Kiedy wyszedł ze strumienia, na skraju lasu czekał na niego potwór. Alistair wystrzelił magię w jego kierunku. Błękitny ogień rozbłysnął mu w dłoniach, podpalił bestię i w ciągu paru sekund przeobraził ją w popiół. Święty ogień pozwolił ludziom Alistaira wybudować osadę i chronił ich w trakcie pracy.

Właśnie z tego powodu nazwisko mojej rodziny przekształciło się z Carren w Carrenwell i tak staliśmy się rodem rządzącym tym otoczonym murami miastem pośrodku Lasu Bezkrwistych. A nasza zdolność widzenia magii sprawia, że jesteśmy przygotowani na każdą osobę obdarzoną magicznymi zdolnościami, jaką napotykamy. To utrzymało nas przy władzy przez te wszystkie lata.

Kiedy jestem już pewna, że wykonałam swoje nibymodły w akceptowalnym stopniu, zerkam za siebie na strażników i ruszam w kolejną uliczkę po wschodniej stronie placu.

Na końcu uliczki przystaję i nasłuchuję złodziei, którzy mogliby czaić się na niczego niespodziewającą się ofiarę, ale słyszę jedynie własny oddech tworzący białe obłoczki w powietrzu oraz odległe odgłosy radości dobiegające z pubu za rogiem.

Zastanawiam się, czy jakiś mężczyzna siedzi tam teraz troszkę bardziej wyprostowany, z trochę bardziej podejrzliwym spojrzeniem, a włosy na jego karku jeżą się z obawy, że ktoś go może dopaść. Mało prawdopodobne, ale podoba mi się myśl, że mężczyźni w naszym mieście przynajmniej teraz mogą odczuwać nieco lęku.

Miałam sześć lat, kiedy zabiłam po raz pierwszy. Wtedy to był przypadek. Niestety moja moc nie wymaga intencjonalnego działania, żeby odebrać komuś życie. Po prostu zjawiła się któregoś dnia w najmniej odpowiednich okolicznościach, przez co poczułam, że moje żarliwe wyczekiwanie na pojawienie się magii było głupie. Powinnam była nacieszyć się dzieciństwem, póki mogłam.

Jako najmłodsza z Carrenwellów, zostałam zanurzona w Krwawej Studni gdy miałam miesiąc, a w Rodzinnej Studni zanurzano mnie raz na tydzień od dnia narodzin.

Rzadko kiedy pozwalano mi przebywać z dziećmi, które nie były moim rodzeństwem. Ale pewnego dnia kilka kobiet z wyższych rodów przyprowadziło swoje dzieci na przyjęcie urządzone w ogrodzie mojej matki.

Timmy był synem jej najlepszej przyjaciółki i jedynym chłopcem, jakiego znałyśmy z Aidią. Rzecz jasna, kiedy siostra zaproponowała zabawę w ślub, jego obsadziła w roli pana młodego, a mnie panny młodej, samą siebie czyniąc urzędniczką udzielającą ślubu. Miałam na sobie koronkowy obrus zamiast welonu i szłam w kierunku Timmy’ego po trawie pokrytej płatkami kwiatów. Kiedy Aidia uniosła ręce i ogłosiła, że jesteśmy małżeństwem, pocałował mnie i po paru próbach złapania powietrza nasza zabawa w „i żyli długo i szczęśliwie” przeobraziła się w koszmar.

Byłam zdezorientowana i przerażona. Przygotowałam się na karę, która nigdy nie nadeszła. Zamiast tego rodzice radowali się moim „darem” i zachwycali tym, jak może im pomóc w umocnieniu rządów naszego rodu.

Jego rodzice nie zaatakowali mnie ani nie obarczyli winą moich rodziców. Matka Timmy’ego płakała cicho nad jego ciałem, a ojciec stał za nią i ściskał ją za ramię. Czekałam, aż się wściekną, ale oni nawet na mnie nie spojrzeli.

Tamtego dnia nauczyłam się, że milczenie jest prawdziwą siłą. Zagrożenie było wpisane w nierównowagę władzy. Rodzice Timmy’ego nie próbowali nawet walczyć, bo wiedzieli, że i tak nie wygrają.

To była dla mnie cenna lekcja. Nie mogłam powstrzymać łez. Szloch wstrząsał gwałtownie moim ciałem, ale Aidia stanęła obok i chwyciła mnie za rękę. Ona miała już swoją magię i nauczyła się czegoś, czego ja jeszcze nie rozumiałam.

Szepnęła mi, żebym nie pozwoliła, by dostrzegli moją słabość, i ścisnęła mnie za dłoń tak mocno, aż chrupnęły mi kości. Tam, w naszym ogrodzie rodzinnym, trzymając moją siostrę za rękę nad ciałem pierwszego chłopca, którego zabiłam, nauczyłam się, jak tłumić w sobie ból.

Nie jestem pewna, czy kiedykolwiek nauczyłam się, jak się go pozbyć. Może dlatego czasami męczą mnie te napady cierpienia.

Moja siostra Electra użyła swojej magii, żeby wymazać wspomnienia u bliskich Timmy’ego i wszystkich postronnych świadków, którzy nie należeli do rodziny, a widzieli mój pocałunek. Pozwoliła, by sądzili, że chłopca porwali Bezkrwiści.

Moja tajemnica umarła tamtego dnia wraz z Timmym, a teraz umiera parę razy w tygodniu wraz z brutalnymi mężczyznami Lunameade.

Przekułam swojego pecha w szczęście innych kobiet. Ten świat jest pełen facetów, którzy wiedzą jedynie, jak przemawiać pięściami, a ja dla nich robię z siebie potwora.

Otrząsam się z tej myśli, naciągam kaptur i ruszam pospiesznie przyległą uliczką w kierunku tajnej skrzynki pocztowej.

Przystaję i dotykam gwiazdy na moim naszyjniku. Ten podarunek od Aidii naładowany jest zdolnością zmieniania wyglądu na taki, jaki tylko pojawi się w mojej wyobraźni.

Przedmioty takie jak ten to sposób na obejście widzenia aury, bo nawet kiedy pożyczam tę magię od siostry, moja aura jej nie zdradza. Magiczne artefakty mogą zostać użyte przez dowolną osobę, zarówno obdarzoną jak i nie, co czyni je szczególnie niebezpiecznymi.

Rodzice prowadzą rejestr wszystkich magicznych przedmiotów, które stworzono w mieście, w ramach dbania o bezpieczeństwo rodzinne. Podejrzewam jednak, że większość ludzi nie dzieli się swoimi dziełami, a ponieważ nie mamy możliwości namierzenia ich, to pozbawia nasz ród przewagi. Prezent od Aidii to dobry przykład, bo nie mam zamiaru zgłaszać go do rejestru rodziców.

Zanim zostałyśmy wydane za mąż, korzystałam z niego dla rozrywki – zmieniałam kolor włosów na wieczór albo rysy twarzy, żeby wyglądać dokładnie jak Aidia i żebyśmy mogły robić żarty facetom w barach.

Teraz widuję ją jednak zbyt rzadko, żebym mogła marnować tę moc w taki sposób. Nie wtedy, gdy muszę rozładowywać co noc swoją furię, żeby nie uderzyć jednego z nietykalnych mężczyzn w tym mieście.

Magia przepływa przez moje ciało. Dzikie, drażniące mrowienie, które rozlewa się po każdym zmienionym elemencie mojego wyglądu. Oczy są najgorsze, ale zawsze wymagają przeobrażenia. Choć wiele kobiet do towarzystwa barwi swoje oczy na fioletowo dla mężczyzn, którzy szukają czegoś egzotycznego, to wciąż dość nietypowy kolor. Nawet jeśli ktoś założy, że jestem prostytutką, a nie córką Carrenwellów, to i tak przykuję niechcianą uwagę, podczas gdy staram się wyglądać zwyczajnie.

Potrzebuję dziesięciu wdechów, zanim urok się osadzi. Wyobrażam sobie swoją twarz z włosami w kolorze popielatego blondu, krąglejszymi policzkami i ciemnobrązowymi oczami, aż wreszcie swędzenie ustępuje.

Moje bezpieczeństwo i bezpieczeństwo kobiet, którym pomagam, wymaga tego dyskomfortu. Tylko tak możemy bezpiecznie spotkać się twarzą w twarz. W ten sposób też najłatwiej mi regularnie sprawdzać skrzynkę, tak żeby nikt mnie nie rozpoznał.

Wyciągam włosy z cienia rzucanego przez kaptur i z ulgą widzę, że kruczoczarne loki są teraz złociste. Skoro urok zadziałał, wychodzę z uliczki i przecinam placyk, żeby dojść do skrzynki.

Lunameade nie jest tak ciche, jakbym się spodziewała po wcześniejszym ataku na Południowo-Zachodnią Strażnicę. Może częstotliwość ataków w ostatnim czasie sprawiła, że ludziom łatwiej przechodzić do porządku dziennego. Z drugiej strony życie wewnątrz murów miasta jest ograniczone i wielu mieszkańców woli ryzykować niż przegapić jakąś imprezę albo schadzkę w świetle księżyca.

Moja skrzynka – a raczej skrzynka Trucicielki – skrywa się, choć jest na widoku, pomiędzy wieloma innymi. Posiadam też kilka skrzynek wokół niej, żeby uniknąć podejrzeń, że zawsze zaglądam do tej samej. Problem z moją rosnącą popularnością polega na tym, że muszę być szczególnie ostrożna, kiedy sprawdzam wiadomości. Jeśli czyjś mąż lub kochanek wpadnie na trop kobiety, która poszukuje mojej pomocy, to mogłabym równie dobrze trafić na niego, wyczekującego gdzieś w cieniu.

Zamek klika i drzwiczki się otwierają. Wyciągam niewielki kawałek pergaminu i unoszę go do światła płynącego z okna pobliskiego baru.

Marszczę brwi. Dziwne. Spodziewałam się lokalizacji celu zweryfikowanego trzy dni wcześniej, ale Bea chce, żebym przyszła prosto do jej baru.

Kroki za moimi plecami wybijają mnie z zamyślenia. Zatrzaskuję skrzynkę i puszczam się biegiem w najbliższą uliczkę. Mijam zakręty, aż pojawia się przede mną znajoma fasada Zajazdu pod Czujnym Okiem. Bacznie obserwujące wymalowane oczy wojownika spoglądają ponad głowami dwóch palących mężczyzn opartych o ścianę. Postać z obrazu ma wyciągnięty miecz, jakby była gotowa ściąć mężczyzn za to, że odważyli się palić tak blisko drzwi wejściowych, ale mimo groźnego wyglądu portretu, dla mieszkańców miasta to tylko element folkloru. Największym zagrożeniem dla palaczy jest właścicielka knajpy.

Ignoruję ich lubieżne spojrzenia i otwieram drzwi.

Gospoda jest świetnym miejscem na spotkania z klientami. Pełno tu mocnych koktajli, głośnej muzyki i sekretnych schadzek. Przepycham się przez tłum i wchodzę do środka.

Beatrice Grange unosi wzrok znad baru i spogląda mi prosto w oczy.

Mimo uroku, rozpoznaje mnie. Staram się zignorować to, jaki ucisk w klatce piersiowej czuję na widok jej uśmiechu. Jakkolwiek powtarzałabym sobie, że jesteśmy już teraz tylko przyjaciółkami – że ona już do mnie nic nie czuje – moje serce wciąż przyspiesza na jej widok.

Bea zawsze wygląda tak pewnie i pięknie za barem. Włosy ma krótkie, ale idealnie wystylizowane na lśniącego boba. Jej spodnie z wysokim stanem podkreślają pełne biodra i wąską talię, a podwinięte rękawy koszuli ukazują nieskazitelną brązową skórę i silne przedramiona, które wyćwiczyła, nalewając kufle, tocząc beczki i wyrzucając każdego faceta, który byłby na tyle głupi, żeby obmacywać jej pracownice.

Podchodzę do końca baru, robiąc unik przed kelnerką niosącą tacę z ryzykownie ustawionymi drinkami, i nachylam się nad ladą w kierunku Bei.

– Wzywałaś?

Uśmiecha się surowo.

– Owszem. Mam dla ciebie nową klientkę. Jednak jest jeden problem.

– Błagam, tylko nie dziś. Miałam już wystarczająco męczący wieczór – jęczę.

– Szybka akcja. Chcę, żebyś zrobiła to dzisiaj.

Jasne. Nie mogło to być zwykłe zlecenie i zwykła noc.

– W porządku – mamroczę.

Pocieram grzbiet nosa. Ból, który pojawił się wcześniej, wzmaga się wraz z nagłą falą odgłosów i zapachów.

Bea ściąga z niepokojem brwi.

– Nie będziesz tego robiła, jeśli boli cię głowa.

Wzdycham.

– To tylko pozostałość po uroku.

Kłamstwo przychodzi mi łatwo, bo bierze się z lat udawania, że wszystko jest w porządku, choć żyję w nieznośnym bólu. Dawniej czułam się silna przez to, że potrafię ukryć go przed światem. Teraz czuję się już tylko samotnie.

Prawdę mówiąc, w tej chwili nie jest aż tak źle i nie widzę jaskrawego, migającego zygzaka, który czasem pojawia mi się wokół oczu. Dziś ból jest do zniesienia i muszę działać, bo nadejdzie jeszcze wiele nocy, kiedy nie będę mogła tego robić.

Podejrzliwa mina Bei sugeruje, że mi nie wierzy, ale mimo wszystko wskazuje głową stolik ustawiony w kącie na tyłach baru za zasłonami z zielonego aksamitu i podaje mi kufel.

Chwytam go, ale ona go cofa.

– Nie podoba mi się to – mówi, a jej cichy, szorstki głos przebija się przez gwar. – Miało nie być takich ekspresowych zleceń. Nie bez przyczyny wprowadziłyśmy proces weryfikacji.

– Nie rozczulaj się teraz. Sama wezwałaś mnie tu, żebym poznała nową klientkę, zamiast kazać mi pozbyć się zweryfikowanego celu – przerywam jej. – Tak pewnie będzie lepiej. Mam bardzo mało czasu.

Może nie powinnam się łudzić, że to ostatnie zlecenie uciszy niepokój, który pojawił się w moim żołądku, odkąd ojciec ogłosił zaręczyny. Mordowanie agresywnych mężczyzn pozwalało mi chwilowo zaspokoić furię i dawało mi złudzenie kontroli. Nie mogę powstrzymać Rafe’a przed krzywdzeniem mojej siostry, ale mogę powstrzymać innych brutali, a to zawsze coś.

Ale to wszystko może się jutro skończyć. Może jeszcze jeden śmieć duszący się ostatnim oddechem nie zrobi wielkiej różnicy w skali miasta, ale dla tej jednej kobiety to będzie wielka różnica.

– Dlaczego nie masz czasu? – naciska Bea.

Wyrywam jej z ręki kufel i biorę duży łyk.

– Cóż, wygląda na to, że wydają mnie za mąż. – Streszczam jej pokrótce wydarzenia tego wieczoru.

Mięśnie w jej szczęce się zaciskają.

– Sądziłam, że jeden raz wystarczy.

– Nie ty jedna.

Nie żebym już wcześniej nie pracowała jako piękny zabójca rodziców – dyskretnie flirtowałam i wymykałam się z każdym, kto ich zdaniem wiedział zbyt wiele na temat naszej rodziny. Opiekun Studni zaczynał rościć sobie zbyt duże prawa? To robota dla Harlow. Stary nauczyciel pił tak dużo, że język mu się rozwiązał na temat magii mojego brata? Harlow się tym zajmie.

Nienawidziłam tego, ale nigdy nie narzekałam, bo nasze przetrwanie zależało od wspólnych wysiłków. Zawahałam się tylko raz, kiedy poprosili mnie – a raczej nakazali – bym wzięła ślub z Markiem Beckleyem.

Może i jestem toksyczna dla paru wybrańców, którzy sobie na to zasłużyli, ale ten mężczyzna zatruwał całe miasto. Zdołał zbudować sobie pozycję przeciwnika mojego ojca i zanim zdobył zbyt duże wpływy polityczne, ojciec zaproponował mu układ poprzez małżeństwo. Przyjął go, bo chciał mieć ładną, wpływową żonę, która jest od niego o połowę młodsza.

Miałam nadzieję, że wystarczy go tylko pocałować i po problemie. Ale ojciec nie chciał pozbywać się Marca. Chciał go całkowicie zdyskredytować.

Choć magia moich warg jest stale obecna – budzi się do życia z szybko działającą i zabójczą trucizną kwiatu Śpiewoju Nocnego za każdym razem, kiedy przewiduję pocałunek – nauczyłam się, że przy odrobinie koncentracji mogę korzystać z innych trujących roślin. Muszę tylko poczytać, jak działają, i ich dotknąć.

Dbam o to, żeby rodzina nie dowiedziała się o niuansach moich zdolności. Sądzą, że moja trucizna jest zawsze taka sama i tylko jej ilość, którą wykorzystam przy konkretnej ofierze, wpływa na to, czy umiera ona natychmiast, czy powoli.

Otrucie Marca wymagało dyskrecji – to był dla mnie wielki test koncentracji, a także zdolności posługiwania się magią.

Spotykaliśmy się przez trzy miesiące, w czasie których nieustannie naciskał, żebym poszła z nim do łóżka, a ja udawałam cnotkę, jednocześnie sabotując jego kampanię polityczną. Za każdym razem, kiedy podawałam mu herbatę, zanurzałam w niej pokryte trucizną palce i patrzyłam, jak powoli odchodzi od zmysłów. Tydzień po ślubie jego kariera polityczna i kandydatura na burmistrza wzięły w łeb. Wreszcie ustawiłam wszystko tak, żeby wyglądało, jakby sam otruł się z upokorzenia.

Miasto skorzystało na jego śmierci i nie żałuję, że to zrobiłam, choć oznaczało to, że muszę przyjmować kondolencje, udając przez ostatnie pół roku żałobę. To była prawdziwie męcząca część zadania.

Podczas gdy większość rodzinnej magii jest wyrazista i olśniewająca, moja jest niewidzialna, chyba że ktoś dostrzeże purpurowe zabarwienie na moich wargach. Jednak to, w jaki sposób magia każdego z Carrenwellów się przejawia, jest najpilniej strzeżoną tajemnicą. Pokazujemy się publicznie wyłącznie razem, żeby przeciwnicy nie byli w stanie ocenić, kto mógłby być łatwą ofiarą. Jedna magia, o której na pewno wiedzą, to święty ogień – ochronny dar Vardeka – którym władają mój ojciec i Able.

Bea rozgląda się po pomieszczeniu.

– A więc masz ponownie wyjść za mąż? Za kogo?

– Okazuje się, że Upadła Warownia powstała z martwych i ich spadkobierca potrzebuje żony – mówię.

Z trudem przechodzi mi to przez gardło.

Bea jest tak samo zszokowana jak ja.

– Nie rozumiem. Odbudowali się?

Kiwam głową.

– Po całkowitym unicestwieniu?

Wzruszam ramionami.

Przez blisko dziesięć lat Górskie Sioło było znane jako Upadła Warownia i służyło jako mroczna baśń – przestroga szeptana przez rodziców niegrzecznym dzieciom na rynku – „lepiej bądź grzeczny, bo wyślę cię do nawiedzonej Upadłej Warowni, gdzie ukradną twoją duszę i zatrzymają cię jako ducha-maskotkę”.

Kiedy mur upadł, miałam dwadzieścia lat – wystarczająco dużo, by nie wierzyć w ten makabryczny folklor – ale nie mogłam oprzeć się myślom na temat tego, jak straszliwe rzeczy musieli robić mieszkańcy Górskiego Sioła, by przetrwać przez te wszystkie lata w ukryciu.

Bea prostuje się wyraźnie zaciekawiona.

– Czy to oznacza, że możemy odzyskać szlak handlowy ze światem zewnętrznym?

Przechylam głowę.

– Sądziłam, że mnie kochasz, a okazuje się, że jesteś gotowa przehandlować mnie za obietnicę win importowanych zza gór.

Wzrusza ramionami.

– Kocham cię, ale zarabiam na winach. A ty tylko generujesz koszty.

Jej słowa są bardziej żartobliwe niż złośliwe, a jednak bolą.

Bea zerka na butelki stojące na półce za barem.

– Przepraszam. Po prostu minęło tyle czasu. Aż trudno sobie wyobrazić, co mogłyby zdziałać szlaki handlowe po blisko dekadzie izolacji.

– Tak, też się cieszę, ale mam pilniejsze zmartwienia niż to, że mogłabyś przestać robić to swoje koszmarne wino – mówię.

Kiedy fort upadł, handlarze, którzy odwiedzali nas co dwa tygodnie, poznikali. Przerwy między ich wizytami były coraz dłuższe, aż wreszcie coraz liczniejsze rzesze Bezkrwistych całkowicie zablokowały handel.

Bea zakłada ciemne włosy za ucho i ściąga brwi z niepokoju.

– Ale dlaczego mieliby cię wydawać za spadkobiercę? Nic nie zrobiłaś.

Wybucham gorzkim śmiechem.

– To nie kara tylko pech. Jestem ostatnią z Carrenwellów, która może za niego wyjść. Zaproponowanie żony z któregokolwiek innego rodu byłoby afrontem. Poza tym Kellan zgaduje, że rodzice chcą, żebym szpiegowała Havenwoodów. Podejrzane, że nie kontaktowali się przez dziesięć lat i pierwsze, o co proszą, to żona dla ich syna.

– Nie jesteś szpiegiem – Bea kręci głową. – Nie mogą tego zrobić. Niczego się nie nauczyli na przykładzie Aidii?

W mojej głowie pojawia się jej posiniaczona twarz i zwalczam w sobie chęć opowiedzenia Bei o ostatnich obrażeniach. Nie po raz pierwszy wyżalałam się jej na ten temat. Zaczęła pomagać mi w weryfikacji klientek jakiś rok temu, kiedy po raz pierwszy odkryłam, przez co przechodzi Aidia. Nie mogę pomóc siostrze, ale mogę pomóc będącej w podobnym położeniu klientce, która zapewne siedzi już za zasłonami na tyłach baru.

– Dam sobie radę – mówię.

Bea mruży oczy, policzki zalewa jej purpurowy rumieniec. Wychodzi zza lady, zaciąga mnie na tyły baru i opiera o ścianę.

Zaplecze dawniej wydawało mi się mroczne i romantyczne, ale teraz jest tylko obskurne. Na gipsowym suficie widnieje wilgotny zaciek, a w powietrzu unosi się odór stęchłego piwa. W pomieszczeniu panuje półmrok, ale i tak widzę furię w oczach Bei.

Tłumię śmiech zaskoczenia.

– Wygląda mi to znajomo, ale sądziłam, że jesteście z Josie w monogamicznym związku.

Bea się krzywi, ale jej spojrzenie przenosi się na moje usta, a dopiero potem znów na oczy.

– To, że nie jesteśmy już razem, nie oznacza, że mam cię gdzieś. – Przełyka z trudem ślinę. – Jesteś moją najlepszą przyjaciółką.

Twarda powierzchowność barmanki całkiem znika, a widok troski w jej oczach to zbyt wiele. Nie powinnam się z nią tak droczyć. Nie jej wina, że nie poradziła sobie z brakiem intymności płynącej z pocałunków. Nie wybrałabym sobie takiego losu, gdybym miała na to wpływ.

Krzyżuję ręce.

– Nie po to tu przyszłam i nie spodziewałam się, że zbierze ci się na wspomnienia. Zostawiłaś mi w skrzynce liścik. Jest tu klientka, a moje dni w mieście są policzone.

Bea odruchowo wyciera suche ręce w fartuch.

– Kiedy masz się spotkać z narzeczonym?

– Jutro, gdy nasze rody podpiszą kontrakt i wymienią się informacjami na temat posiadanych darów. To być może moja ostatnia szansa, żeby komuś pomóc, więc chcę zrobić, co w mojej mocy. Coś jeszcze, zanim pójdę?

Bea pociera kark.

– Kolejna kobieta zniknęła z dzielnicy rozkoszy. Znajoma jednej z dawnych przyjaciółek Josie. Morgan jakaś tam. Nie znam jej osobiście, ale przyjaciółka Josie była pewna, że dziewczyna raczej sama z siebie by nie zniknęła, a to już dziewiąta kobieta w ciągu ostatnich dwóch miesięcy.

Sama liczba przestępstw w mieście jest przytłaczająca. Czasami odnoszę wrażenie, że wszystkie te starania to ledwie kropla w morzu potrzeb.

– Porozmawiam z Kellanem. Sprawdzę, czy wie coś na ten temat. Ale daj znać, jeśli się odnajdzie. Albo jeśli ktoś inny zniknie – mówię.

Trudno, by ktoś zniknął w tak niedużym mieście. Ciała wreszcie się znajdują. Ale wszystkie te kobiety, które zaginęły, nie pozostawiły po sobie żadnego śladu i nie odnaleźliśmy żadnych zwłok. Niepokoi mnie ta tajemnica, ale nie jestem w stanie jej w tej chwili rozwiązać…

Bea łapie mnie za rękę.

– Zaczekaj. Jest coś jeszcze. Klientka… mam co do niej złe przeczucie.

– No jasne. Padła ofiarą przemocy.

– To ty ustanowiłaś zasadę dotyczącą ekspresowych zleceń – mówi Bea. – Skoro mamy być sędzią i katem, to weryfikujemy na spokojnie historię klientki i lokalizację.

Zazwyczaj nasz proces zaczyna się od listu w skrzynce, który wymaga od klientki podania adresu zamieszkania, żebyśmy mogły rozpocząć obserwację. Kiedy już potwierdzimy, że dochodzi do przemocy, zapraszamy ją na rozmowę weryfikującą zgłoszenie. Zazwyczaj Bea się tym zajmuje. Kiedy już potwierdzi historię kobiety i miejsce, gdzie można znaleźć oprawcę i jeśli mamy wystarczająco dużo czasu, żeby prześledzić jego ruchy, to wkraczam do akcji.

Kiwam głową.

– Wiem. Zobaczę, co ma do powiedzenia, ale chcę też zrobić wszystko, co mogę, póki tu jestem. Zrobię dla niej wyjątek.

Bea zaciska mocno wargi, ale mnie puszcza. Przeciskam się przez tłum na tyły pomieszczenia.

W barze jest głośno, tłoczno, w powietrzu unosi się duszny aromat perfum, piwa i nutka potu. Kelnerki flirtują na kolanach bogatych gości. Skrzypkowie grają przy kominku, gdzie pary tańczą, a rytm wybijany ich butami rozchodzi się głośno po starej, drewnianej podłodze.

Kobiety krążą po sali, jedwabne krawędzie ich sukien szeleszczą na deskach parkietu, a one trzepoczą rzęsami wpatrzone w zalotników.

Wszyscy szepczą o miłości, ale tak naprawdę chodzi im o pożądanie. Dawniej byłam taka jak oni.

Bycie pożądaną to droga ucieczki, bilet, który zaprowadzi te kobiety z rodzinnych domów do ich własnych, do własnej ostoi w tętniącym życiem, otoczonym murami mieście. Nie wiedzą, że pożądanie przeobraża się z czasem w kontrolę. Nie widziały, jak mężczyźni wykorzystują pożądanie do usprawiedliwiania przemocy. Nie widziały tego, co ja.

Już nie marzę o tym, by ktoś mnie pożądał. Wolę, by się mnie bano.

Chcę szeroko otwartych oczu pełnych przerażenia, w reakcji na imię kobiety, która skazała ich na śmierć za to, co zrobili. Zawsze następuje ta chwila szoku, kiedy trucizna rozprzestrzenia się po ich ciele, ale to szybko zmienia się w próbę targowania i zduszonych przeprosin.

Nie mówią tego szczerze. Skrucha rodzi się w sercu – to żal zrodzony ze świadomości własnej przewiny i pragnienia zadośćuczynienia.

Im nie jest przykro za wyrządzone krzywdy. Przykro im, że zostali złapani.

Nurkuję pod kotarę na tyłach baru, a siedząca przy stoliku kobieta podskakuje z zaskoczenia. Siadam naprzeciw niej.

Z tego, co widzę pod jej kapturem, jest młoda i ładna, ma ciemne oczy i gładką brązową skórę, której odcień podkreśla jasnoniebieski płaszcz. Jedno spojrzenie na przygarbione ramiona i wiem, że to moja klientka, nawet bez fioletowej wstążki na nadgarstku i potwierdzenia ze strony Bei.

Przez chwilę wpatruje się we mnie, oczy ma szeroko otwarte ze strachu i niepewności.

– Panna… Trucicielka?

Żadna z tych kobiet nie podejrzewa, że osoba, która im pomaga, to najmłodsza córka Carrenwellów, ale chcą wiedzieć, jak się do mnie zwracać. Nazwały mnie Trucicielką z powodu prawie pustych fiolek owiniętych fioletową wstążeczką, które zostawiam na miejscu zbrodni. Wskazówki stały się moim podpisem, a przy każdej osobie zostawiałam ślad innej trucizny, żeby zdezorientować Kellana, skoro zarówno on, jak i reszta rodziny, są przekonani, że mam dostęp tylko do jednego rodzaju trucizny.

– Bez imion, proszę, z wyjątkiem osoby na celowniku – mówię.

Dziewczyna kuli się, kiwa głową w ten uległy sposób, w jaki robią to tylko te kobiety, które są regularnie bite. Niemal czuję, jak trucizna pulsuje mi pod skórą, kiedy rośnie we mnie wściekłość. Biorę duży łyk w nadziei, że ukoi moje płonące wargi.

– Opowiedz mi swoją historię – mówię.

Rozgląda się w popłochu po sali, a potem lekko odchyla kaptur. Bez rzucanego przez niego cienia widzę siniaka wokół jej prawego oka i starszy, żółknący już siniec na szczęce. Rozsuwa poły płaszcza, odsłaniając granatowe odciski palców znaczące jej gardło.

– Jest coraz gorzej – mówi przenikliwym szeptem. – Nie chcę, żeby komuś stała się krzywda, ale w zeszłym tygodniu, kiedy to zrobił – wskazuje na szyję – tak mnie zamroczyło, że myślałam, że mnie zabije. Mój najstarszy syn rzucił się na niego i Ron jego też pobił. Nie mogę patrzeć, jak robi to samo z nimi. Mam trójkę dzieci, proszę pani. Błagam.

Przyglądam się jej bacznie. Mówi z intonacją charakterystyczną dla większości ofiar – głos idzie w górę aż do słów, które nie padają, a w ciszy słyszę to, co nie zostało wypowiedziane. Lęk jest większy od słów, a ja to rozumiem.

Ale ta kobieta mówi wszystko i nie zostawia żadnych niedopowiedzeń.

Wsuwa rękę pod stół i rzuca mi na kolana ciężką sakwę.

Patrzę jej w oczy.

– To za dużo.

Kręci głową, a do jej oczu napływają łzy.

– Słowo daję, że nie. Zrobię wszystko, żeby moje dzieci były bezpieczne. Proszę opłacić z tego kobietę, której nie będzie stać na pani pomoc.

Zaciskam usta. Biorę pieniądze tylko od tych, które mogą mi coś zapłacić. Większość oddaję kobietom potrzebującym wsparcia po tym, jak pozbędę się ich katów, albo pomagam w przeprowadzce młodym dziewczętom, które chcą uciec z domów rodzinnych, gdzie są bite.

Ale ona nie wygląda na wystarczająco bogatą, żeby stać ją było na taką sakwę. W głowie zapala mi się czerwona lampka.

– A co z dziećmi? Jak możesz tyle poświęcić? – pytam.

Kobieta się waha.

– Mabel z Pióra i Atramentu powiedziała mi, że robi to pani głównie nieodpłatnie. Nie spytam, skąd panią na to stać, jeśli pani nie będzie pytała, skąd mnie stać na pani usługi.

Kiwam głową. Mabel świetnie zna się na ludziach i jest zaufaną osobą w naszej siatce. Mogłabym odłożyć sprawę do jutra i skonsultować to z nią rano dla pewności.

Przywiązuję sakwę do pasa.

– W porządku. Gdzie twój mąż będzie przebywał jutro wieczorem?

Kobieta robi wielkie oczy. Teraz dostrzegam na jej twarzy czystą desperację. Jest naprawdę przerażona.

– O nie, proszę pani. Błagam. Podjęłam ogromne ryzyko, przychodząc tutaj. Jeśli nie stanie się to dzisiejszej nocy, to dowie się, że sąsiadka opiekowała się dziećmi. Co gorsza, musiałam go śledzić, żeby wiedzieć, gdzie będzie. Wątpię, żebym po kryjomu mogła zrobić to samo jutro.

Unoszę ręce.

– W porządku, spokojnie. Zrobię to. Powiedz tylko, gdzie go znaleźć i jak wygląda.

– Poszedł z przyjaciółmi do Pubu pod Sercem z Kamienia. Znają się jak łyse konie. Na nich też proszę uważać. On ma ciemne włosy i oliwkową skórę, a oczy niczym granatowe, burzowe niebo. Rozpozna go pani jednak po płaszczu. Doskonale uszyty, granatowy ze złotym haftem w kształcie liścia na klapie. Kiedy się poznaliśmy, powiedział mi, że gwiazdy bledną przy moim spojrzeniu i dał mi różę. Jest taki czarujący, ale proszę nie dać się zwieść – mówi gorzko.

– Prawdziwe potwory zawsze mają najsilniejszy urok – mówię.

Biorę ją za ręce pod stołem.

– Dziękuję – mówi rzewnie, ściskając obie moje dłonie. Mruga, żeby zatamować łzy. – Przysięgam, że bez jego marnotrawienia pieniędzy na hazard i alkohol lepiej zaopiekuję się dziećmi. Nawet pani nie wie, ile to dla mnie znaczy.

Kiwam głową i zakładam głębiej kaptur.

– A teraz zrób coś dla mnie i napij się czegoś przy barze. Nawiąż rozmowę z barmanką i osobą obok. Zadbaj o to, żeby obie wiedziały, jak się nazywasz. A potem, za jakąś godzinę, wyjdź i wróć do domu. Zostań z przyjaciółką, która opiekuje się dziećmi, dopóki nie wybije dziesiąta, a potem połóż je spać.

– Dlaczego? – pyta.

– Żebyś miała alibi, kiedy zjawi się straż.

Przełyka głośno ślinę i kiwa głową, a ja oddaję jej parę monet.

– Powodzenia – mówię.

Wstaję od stołu i ruszam do Pubu pod Sercem z Kamienia i być może do ostatniej ofiary Trucicielki.

3

HARLOW

Zazwyczaj zmieniam urok pomiędzy spotkaniem z klientką i ofiarą, żeby trudniej było mnie zidentyfikować, gdyby ktoś mnie zauważył. Jednak mój naszyjnik może być użyty określoną liczbę razy, a kiedy znalazłam się kawałek od karczmy, wysiadł prąd. Zdarza się to często o tej porze roku. Jeśli sieć kamieni słonecznych na ścianach nie dostanie wystarczająco dużo światła w ciągu pochmurnych zimowych dni, wieczorem odcinane jest zasilanie wszystkiego, co nie jest niezbędne.

W oświetlonym tylko przez świece wnętrzu będzie za ciemno, żeby ktoś zauważył moje oczy.

W odróżnieniu od przybierania uroku – kiedy koncentruję się na tym, jak chcę wyglądać, i używam mocy naszyjnika – żeby wrócić do pierwotnego wyglądu, wystarczy, że go zdejmę.

Rozpinam łańcuszek, dotykam delikatnej gwiazdki, która na nim zwisa, i chowam w kieszeni płaszcza. Następnie skręcam za róg i otwieram ciężkie drewniane drzwi prowadzące do Gospody pod Sercem z Kamienia.

Nigdy nie spotykałam się tu z ofiarami, ale parę razy zakradłam się, żeby posłuchać muzyki.

Wchodzę do środka i uderza mnie fala wilgotnego, pachnącego piwem powietrza i żywiołowej skrzypcowej muzyki.

Rozglądam się od progu po sali w poszukiwaniu mojego celu. Przy kominku siedzi mężczyzna w granatowym płaszczu, z kelnerką na kolanach, ale jest pod pięćdziesiątkę i przy bliższym oglądzie widzę, że jego płaszcz nie jest w żadnym miejscu wyszywany.

Zaciągam kaptur nieco niżej na czoło i przeczesuję wzrokiem tłum, aż w odległym końcu pomieszczenia dostrzegam mężczyznę w granatowym płaszczu ze złotym haftem. Zbliżam się do niego, idąc wzdłuż ściany.

Mój cel opiera się na łokciu o niemalowany drewniany bar i śmieje z przyjaciółmi. Zapuszczam się w tłum i kątem oka go obserwuję.

Jest młodszy, niż się spodziewałam. Może rok, dwa lata starszy ode mnie. Nawet na odległość widzę, jaki jest przystojny. Wyraźną szczękę pokrywa cień zarostu. Ciemne włosy ma nieco dłuższe niż większość mężczyzn w Lunameade, ale są one elegancko wystylizowane w idealne fale. Gdyby nie lekka opalenizna, mogłabym uwierzyć, że jest bogatym handlarzem spędzającym całe dnie we własnym sklepie. Widzę jednak, że pracuje fizycznie i teraz jedynie odgrywa rolę w eleganckim stroju.

Wygląda atrakcyjnie i swobodnie. Ale przecież najpiękniejsze twarze potrafią skrywać najokrutniejszą przemoc, na co dałam się już wcześniej nabrać. Chwila zawahania kosztowała mnie podbite oko i złamany nadgarstek.

Wchodzę głębiej do sali i siadam przy stoliku w ciemnym kącie pubu, wprost na linii jego wzroku. Jego rudy przyjaciel uśmiecha się i klepie go po ramieniu, po czym przechodzi wokół baru i rusza w głąb korytarza w kierunku łazienki. Wzrok mojego celu przesuwa się po tłumie.

Wybieram tę chwilę, żeby zsunąć kaptur i odchylić pelerynę. Moja suknia z czerwonego jedwabiu jest jak wabik. Natychmiast czuję jego spojrzenie, ale zmuszam się do udawania, że rozwiązuję pelerynę i dopiero po chwili spoglądam mu w oczy. Uśmiecham się łagodnie i czekam, aż przyjrzy się absurdalnie głębokiemu dekoltowi, który właśnie odsłoniłam.

Z doświadczenia wiem, że mężczyźni nie spodziewają się, że urocza kobieta może zrobić im krzywdę. Najprostsze pokusy potrafią zaciągnąć ich do pokoju sam na sam.

Mężczyźni lubią historyjki o skromnych kobietach, więc odgrywam tę rolę – olśniona ich blaskiem, obezwładniona uwagą – owieczka idąca skrycie na rzeź. Dziewczę spacerujące leśną ścieżką, nieświadome obecności wilków.

Rok temu, zanim zaczęłam wykonywać tę potajemną robotę, usiłowałam namówić Kellana i straż miejską, by bardziej pomagali kobietom w naszej społeczności. Jednak zarówno mój brat, jak i jego strażnicy uznali, że kobiety same powinny zająć się swoimi problemami.

Ale milczące przyzwalanie na męską przemoc nie należało do mojej wersji kobiecych zajęć.

Gdy mężczyznom brakuje sumienia, potrzebują czegoś, czego mogliby się bać. Zrobiłam z siebie ich potwora.

Nie szukam mężczyzn, którym potrzeba lekcji. Nie obchodzi mnie ich skrucha – tylko ostatnie tchnienie.

A jednak mają czelność czuć się zdradzeni, kiedy zaczyna trawić ich ogień trucizny – wściekli, że zostali przyłapani i przechytrzeni przez kogoś, kogo uznali za słabego. Może i żałują tylko tego, że mnie nie docenili, ale to już coś.

Unoszę kąciki ust w nieśmiałym uśmiechu, który mój cel odwzajemnia. Wstaje, kładzie na barze monetę i gestem wskazuje mój stolik. Pójdzie łatwiej, niż się spodziewałam. Nie musiałam się wysilać, żeby do mnie podszedł.

Nie odrywając ode mnie wzroku, podchodzi do mojego stolika z arogancką pewnością siebie.

– Przepraszam, czeka panienka na kogoś?

Uśmiecham się.

– Już nie.

Śmieje się i siada na krześle naprzeciwko mnie.

– Czy tak to działa u pięknych kobiet? Wkładasz efektowną suknię i nigdy nie brakuje ci chętnego towarzystwa?

– Coś w ten deseń – odpowiadam.

– Mam nadzieję, że wybaczysz mi bezpośredniość, ale nie mogłem czekać ani chwili dłużej, gdyż byłem pewien, że w przeciwnym razie otoczy cię co najmniej tuzin innych mężczyzn. Przy twoich oczach bledną nawet gwiazdy.

Sięga do płaszcza i podaje mi białą różę.

W brzuchu czuję motylki. To z całą pewnością mój cel.

Uśmiecham się i przyjmuję prezent.

– Owszem, mam swoje sposoby na radzenie sobie z mężczyznami, którzy urodę traktują jak zaproszenie.

Na jego twarzy pojawia się uśmieszek.

– Nie wątpię. Jak masz na imię, skarbie?

– Stellaria.

– Jak bogini, która rozwiesza gwiazdy albo jest zwiastunem ciemności?

Odchylam się i biorę długi łyk mojego napoju.

– Albo jedno i drugie.

Podoba mu się moja odpowiedź.

– Kobieta, która ma wszystko.

Wszyscy mieszkańcy Lunameade znają ten mit, bo opowiada o tym, jak powstali Bezkrwiści. Siedmioro Bogów, które stworzyło nasz świat, nie miało się w sobie zakochać.

Stellaria, bogini gwiazd, zakochała się w Asherze, bogu końca, a ich małżeństwo tak złączyło ich zdolności magiczne, że mogli korzystać z obu. Kiedy jej ojciec, Polm, bóg złych zamiarów, porwał Ashera, Stellaria wdarła się do królestwa śmiertelników i rozlała nad nim oraz nad wszystkimi wyznawcami ojca swój mrok. Jej gniew był większy niż gniew Polma. Przez nią świat wiele dni tonął w ciemności, a ona przechodziła żałobę po zaginionym mężu.

Polm był tak wściekły, że przeklął teren, na którym uwięził Ashera, przez co nikt, żywy czy umarły, nie mógł postawić tam nogi. Stellaria tchnęła więc magię swoją i Ashera w mężczyznę, tak że nie był on ani w pełni żywy, ani umarły, i wysłała go na przeklęte ziemie, by uwolnił jej ukochanego.