Ten guślarz ebook

Dla wszystkich, którzy wciąż poszukują siebie.

Nie poddawajcie się.

Nigdy.

Pierś znowu tchnęła, lecz pierś lodowata,

Usta i oczy stanęły otworem,

Na świecie znowu, ale nie dla świata;

Czymże ten człowiek? – Upiorem.

Adam Mickiewicz, Upiór

Od kiedy pamiętał, słyszał ich lament. Przywykł także do tego chłodu wgryzającego się we wnętrzności jak do ponurego przyjaciela, który nigdy nie odchodził. Nie znał życia w samotności – zawsze obok był ktoś.

Pekaes gwałtownie zahamował i niewiele brakowało, żeby wysłużony tom Dziadów wypadł Aleksemu z ręki.

– Cholera! – mruknął, zrywając się z siedziska.

Wyskoczył na chodnik w ostatnim momencie, zanim drzwi zatrzasnęły się za nim z głośnym jękiem zawiasów. Do torby wsunął książkę i ruszył wzdłuż niskich kamienic.

Autobus potoczył się dalej, odsłaniając widok na centrum górskiego miasteczka. Promienie słońca umykały spomiędzy nielicznych chmur i wślizgiwały się w wąskie alejki, oświetlając ściany budynków. Pukały do okien na podmuchach wiatru, który wdzierał się do domów, rozpraszając panujący w nich zaduch.

Telefon zawibrował już po raz kolejny tego dnia i zaaferowany poszukiwaniami Aleksy w końcu go odebrał. Nawet nie spojrzał na wyświetlacz. Przeczuwał, kto wydzwania do niego tak natarczywie.

– Lidka? – rzucił zniecierpliwiony, zadzierając wysoko głowę, by dostrzec niebieskie tabliczki z oznaczeniem kamienic.

– Cześć, Aleksy! Jak dobrze cię wreszcie usłyszeć! – Wysokie tony wbijały mu się w mózg drobnymi szpileczkami, drażniły.

Stłumił irytację i, przyciskając barkiem aparat do policzka, wyszarpnął z kieszeni spodni kartkę z adresem. Pomięta notatka niemal rozpadała się w rękach, ale litery pozostały czytelne. Nie pomylił się, to złe oznakowanie go zwiodło. Zwykle numery parzyste domów znajdowały się po jednej stronie ulicy, a nieparzyste po przeciwnej. W tym miasteczku najwyraźniej rządziły inne zasady.

– Chcesz czegoś? – odburknął po dłuższej chwili. – Jestem zajęty.

Przełożył telefon do drugiej ręki, rozejrzał się po wąskiej drodze i wyszedł na środek jezdni. Wychylił się, aby jeszcze raz rzucić okiem na elewacje. Część z nich już odrestaurowano, a pozostałe zabezpieczono siatkami, na które spadały fragmenty łuszczącego się tynku.

„Przechodziłem już tędy” – pomyślał z rozdrażnieniem.

– Muszę z tobą porozmawiać o kilku sprawach. Na pewno już dotarły do ciebie wieści, ale… – zaczęła pospiesznie, ale urwała, gdy gdzieś obok niej rozbrzmiało ciche nawoływanie.

Aleksy słyszał w słuchawce szmer wertowanych przez dziewczynę dokumentów i huk zatrzaskiwanej książki, a później trzeszczenie plastikowych kółek toczących się po podłodze poprzedzające skrzypienie biurowego krzesła.

– Lidka, ja naprawdę nie mam teraz czasu. Zadzwonię później, a najlepiej wyślij mi maila.

Zawsze się tak kontaktowali, nie widział powodu, żeby ucinać sobie z nią pogaduszki. Nie zważając na protesty, zwyczajnie się rozłączył. Wyświetlacz telefonu zgasł, a wtedy na jego powierzchni dojrzał odbicie tabliczki z nazwą ulicy, ukrytej częściowo za szyldem sklepu.

Nowopolna 20.

Bingo! Wepchnął telefon do sportowej torby i, ignorując ko- lejne wibracje, raźnym krokiem wszedł w bramę o półkolistym zwieńczeniu. Tak jak się spodziewał, skąpane w chłodnym cieniu przejście skrywało drzwi prowadzące na klatkę schodową.

Choć powojenny budynek miał już za sobą lata świetności, zdobienia na ścianach wciąż pozostawały widoczne, a kuta balustrada zachwycała kwiatowymi ornamentami. Aleksy zadarł głowę, omiatając spojrzeniem zawieszony wysoko żyrandol z przydymionego szkła. Dobrze się czuł w takich miejscach – miały duszę i historię zapisaną w kruszących się murach. Wciąż rozbrzmiewał w nich śmiech dziesiątek dzieci, czułe szepty zakochanych czy pijackie pokrzykiwania.

Przyjemnie chłodny metal barierki ślizgał się pod jego dłonią, gdy wspinał się po schodach. Dekada ciężkich treningów dała mu nie tylko twarde mięśnie, ale też świetną kondycję, mimo że przez ostatnie dwa lata nie ćwiczył tak regularnie jak kiedyś. Włóczykij, obieżyświat, podróżnik – tak o nim mówiono i sam również lubił w ten sposób o sobie myśleć. Ciągłe poszukiwanie zleceń, przygód i nieustająca ucieczka przed przeszłością wciąż pchały go naprzód.

Dotarł na ostatnie piętro i bez wahania nacisnął okrągły dzwonek. Zza dwuskrzydłowych drzwi dobiegł przytłumiony odgłos nierównych kroków, a po dłuższej chwili zamek szczęknął. W progu stanęła drobna kobieta ze schludnie upiętymi siwymi włosami. Spojrzała na Aleksego spod ściągniętych brwi, a nieliczne bruzdy na jej smukłej twarzy pogłębiły się, tworząc piękną mapę zebranych przez lata doświadczeń.

– Dzień dobry – przywitał się, mocniej zaciskając dłonie na pasku torby. – Nazywam się Aleksander Karczewski. Zamawiała pani moje usługi.

– Guślarz? – Przyjrzała mu się badawczo.

Ten skinął głową. Z dala od wielkich metropolii, w miasteczkach takich jak to – gdzie autobus nie miał rozkładu jazdy, a sąsiedzi zbierali się przed kamienicami, żeby przekazać sobie najnowsze wieści – pamięć o nich pozostawała żywa. Numery ich telefonów podawano na postrzępionych kartkach, wymieniając znaczące spojrzenia. „Wołaj po guślarza” – szeptano bez uśmiechu.

Kobieta natychmiast się cofnęła, by wpuścić go do środka. Znalazł się w wąskim korytarzu obłożonym ciemną boazerią. Mieszkanie było ciasne, ale duże zdjęcia zdobiące ściany oraz dziergana serweta na meblościance z dębowego drewna dodawały mu przytulności. Gościnność już od progu pachniała tutaj świeżo ugotowanym rosołem i słodkim aromatem szarlotki.

Karczewski oderwał wzrok od fotografii przedstawiającej dwójkę ludzi w średnim wieku. Znajoma fala chłodu musnęła jego palce, pomknęła po nadgarstku w górę ramienia. Staruszka się nie myliła.

Nie byli sami.

Wyraźnie czuł jakąś obecność – coś, co kryło się w woni karmelizowanego cukru. Zajrzał do kuchni. Pod oknem, w ciepłym świetle popołudniowego słońca, stał stół z dwoma krzesłami. Bijąca od nich pustka przeszywała samotnością aż do szpiku kości.

– Dziękuję, że zjawił się pan tak szybko. – Kobieta wyciągnęła rękę na powitanie. – Bożena Tarkowska.

Uścisnął krótko jej dłoń, a potem przeszedł za nią do zaskakująco przestronnego salonu. Łagodny, ledwie wyczuwalny podmuch zimna – tak bardzo znajomy – znów wdarł mu się pod ubranie, szczypiąc skórę na twarzy i dłoniach.

I właśnie tutaj go zobaczył.

Eugeniusz Tarkowski stał w kącie pokoju, mierząc Aleksego nieufnym spojrzeniem. Guślarz napiął ramiona. Pod żadnym pozorem nie mógł lekceważyć ducha, nawet jeśli jego żona sprawiała wrażenie przemiłej, łagodnej kobiety.

Widział go tak jak wszystkie inne duchy: przypominał postać z prześwietlonego zdjęcia zrobionego aparatem na kliszę. Wycofana, pełna rezerwy zjawa dobrze wiedziała, kim jest nowo przybyły i do czego zmierza to spotkanie.

Twarz Eugeniusza wykrzywiła się delikatnie, gdy Aleksy pozornie swobodnym krokiem wszedł do pomieszczenia i razem z Bożeną usiadł na kanapie przy stoliku kawowym.

– Czy widzi pan mojego męża? – odezwała się z nadzieją pobrzmiewającą w głosie.

To pytanie padało przy każdym zleceniu: gdyby miał listę kontrolną ich przebiegu, mógłby odhaczać ten punkt jeszcze przed spotkaniem.

– Pani Bożeno – zaczął łagodnie, zmuszając się do pokrzepiającego uśmiechu. – Czy może mi pani opowiedzieć, co się ostatnio działo? Dlaczego zdecydowała się pani poszukać guślarza?

Starał się nie stracić ducha z oczu. Nie wiedział, jak się zachowa, a dopiero kilka dni temu pozbył się olbrzymiego sińca po spotkaniu ze zjawą z Pomorza.

– Proszę wybaczyć! – Bożena zerwała się z miejsca. – Przygotuję ciasto i kawę. Przejechał pan taki kawał drogi… Może potem podam obiad? Chłopak wielki jak dąb, to i zjeść musi!

Gdy kobieta krzątała się po kuchni, zdjął torbę z ramienia i postawił ją na podłodze. Pan Tarkowski nadal nie drgnął, tylko świdrował go zamglonymi oczami, nawet kiedy gospodyni weszła z tacą do salonu. Bożena postawiła na blacie paterę z szarlotką i dwie filiżanki, a obok nich cukiernicę oraz malutki dzbanuszek do mleka.

– Eugeniusz uwielbiał te talerzyki – wyjaśniła, rozstawiając przed nim kolejne naczynia. – Pojechaliśmy po nie do samego Bolesławca! Kochał podróże ten mój Geniu. Dużo fotografował, najczęściej budynki albo mnie. – Uśmiechnęła się słabo. – Mówił, że każde miejsce ma duszę.

– Zgadzam się z nim.

Pan Tarkowski w pokrętny sposób miał rację. W niektórych domach, choć częściej w pałacach czy zamkach – tak jak tutaj – nadal bytowały duchy zmarłych.

– Dużo podróżowaliśmy pekaesami, bo one dojeżdżają w zakątki zapomniane przez ludzi – kontynuowała, nakładając mu dużą porcję ciasta.

Aleksy skinął i przyjął pomalowany w słoneczniki talerzyk z wypiekiem, mimo że nie lubił słodyczy. Przeniósł spojrzenie na ducha. Tak niewiele osób myślało o tym, że duża część społeczeństwa tylko za pomocą tego środka transportu mogła kontaktować się z cywilizacją. Ile już razy stał przez kilka godzin pośrodku pola w oczekiwaniu na jedyny tego dnia autobus ze wsi do miasta?

– Ma to swój urok – stwierdził enigmatycznie. Odstawił poczęstunek na blat stolika.

– Naprawdę się cieszę, że pan tu dotarł. – Bożena usiadła obok niego. – Tak się martwię o Eugeniusza!

Ujęła filiżankę w dłonie, omiatając matczynym spojrzeniem jego ubrania. Znoszony sweter wyglądał równie źle jak brudne od kurzu spodnie. Słysząc jej słowa, Aleksy się rozluźnił. Miłość ze strony żyjących zazwyczaj zwiastowała spokojniejsze zlecenie: takie bez latających przedmiotów i wrzeszczącej w szale zjawy. Poza tym Eugeniusz zmarł na tyle niedawno, że samotność nie pochwyciła go jeszcze w szpony obłędu.

– Co konkretnie panią martwi?

– Proszę pana… mój mąż zmarł miesiąc temu. Cieszył się życiem bardziej niż niejeden nastolatek. To był cudowny człowiek. Może trochę mrukliwy, małomówny, ale serce miał złote. Odszedł nagle, we śnie – mówiła cicho, ale głos drżał jej coraz bardziej.

Aleksy przesunął się na kanapie i delikatnie ujął drobną dłoń kobiety. Wzięła głęboki wdech i podjęła na nowo:

– Od pogrzebu zaczęły dziać się dziwne rzeczy. Zwłaszcza tutaj, w salonie. Szklanki ciągle spadały z regału, więc wyniosłam je do kuchni, a wtedy zaczęły tłuc się również tam! Na szczęście tylko one, bo talerze to moja ukochana porcelana, jeszcze po mamie.

– Tylko szklanki?

– Tak! Takie tanie z Ikei od wnuczki! – Westchnęła, spoglądając na niego zaskoczona. – Ostatnio, jak przychodzi w odwiedziny, to zamiast czekoladek przynosi mi karton nowych! Myśli pan, że to jakiś znak? Przezroczyste szkło, więc może i intencje czyste?

„A więc duch z całych sił próbował zwrócić na coś jej uwagę” – pomyślał guślarz. Tak bardzo chciał jej to przekazać, że nauczył się oddziaływać na przedmioty. Opanował sztukę, która zjawom zajmowała przeważnie kilka lat. Zrzucał przedmioty w niemym krzyku bezsilności, bo sam znajdował się poza zasięgiem zmysłów wszystkich żyjących.

Prawie wszystkich.

– Nie, pani Bożeno – powiedział Aleksy. – Pani cenna porcelana jest bezpieczna.

Staruszka kiwnęła głową i zacisnęła palce na jego dłoni.

– Wie pan, dzieci mi nie wierzą, że Eugeniusz nadal tu jest. Mówią, że to ja upuszczam szklanki i wstydzę się do tego przyznać. Martwię się, że… umrę nagle tak jak mąż, a Gienio zostanie tu sam, uwięziony.

Aleksy pogładził naznaczoną ciemnymi plamami dłoń, a później wyswobodził rękę z uścisku i podniósł się z kanapy. Staruszka ujęła go swoją troską, a jej wrażliwość dodała mu sił, których potrzebował. Ostrożnie zbliżył się do zjawy.

– Naprawdę pan go widzi?

Guślarz nie odpowiedział.

– Panie Eugeniuszu, słyszał pan? – Pozostawał spokojny, choć serce biło mu szybciej. Duch wpatrywał się w niego przez chwilę, by w końcu przenieść spojrzenie na żonę. – Co pana tu trzyma?

Zjawa podeszła ku nieświadomej niczego Bożenie i skierowała wzrok na Aleksego.

– Skąd mam wiedzieć, że mogę ci zaufać, młody człowieku? – Oschły głos ducha brzmiał, jakby dochodził z dna studni.

– To pani Bożena mnie wezwała. No i rozmawiam teraz z panem.

– Pan go widzi! – wydusiła gospodyni, zakrywając usta dłońmi.

Po raz kolejny stłumił westchnienie. Widział w jej błyszczących oczach, że chciałaby porozmawiać z mężem. Dać ujście duszącej tęsknocie, przeżyć razem jeszcze jeden wieczór, potem kolejny… a Aleksy nie mógł na to pozwolić. Tarkowscy nie potrafiliby się rozstać. To właśnie miłość Bożeny trzymała Eugeniusza w świecie żywych.

– Skąd mam wiedzieć, że jej nie oszukasz? – Zjawa zamigotała gniewnie, a temperatura w pokoju nieco spadła. – Ona w końcu zrozumie, co chcę powiedzieć!

Guślarz cofnął się o krok. Nie chciał naciskać. Wziął płytki wdech, przygotowując się na uderzenie obezwładniającego zimna, które towarzyszyło wnikaniu ducha w ciało żyjącego.

Z natury spokojny Eugeniusz zmarł na tyle niedawno, że samotność nie pochwyciła go jeszcze w szpony obłędu. Guślarza zastanawiało jednak to, że jego duch w zaledwie miesiąc od śmierci nauczył się rozbijać szklanki. Jak bardzo był zdeterminowany, by tak szybko opanować sztukę przesuwania przedmiotów po śmierci?

– Nie ma dość sił, by to pokazać. – Aleksy splótł ręce za plecami. – Proszę się zastanowić… Ja pana słyszę, ale pańska żona nie będzie czekała w nieskończoność. To ona poprosiła o pomoc.

– Zgódź się, Gieniu! – zawołała tak głośno, jakby mąż stał na dachu sąsiedniej kamienicy i mógł nie dosłyszeć prośby. – Powiedz panu Aleksandrowi, czego potrzebujesz i odpocznij, kochany!

Guślarz poczuł lekkie ukłucie tęsknoty. Podziwiał ich miłość, a równocześnie skrycie jej zazdrościł. Natychmiast wrócił myślami do uczucia, które odrzucił wiele lat temu. Nie potrafił o nim zapomnieć, a błyszczące lazurowe oczy nadal nawiedzały go w snach, przypominając o tym, co utracił.

Co tak brutalnie odrzucił.

– Słyszał pan, prawda? – zapytał ducha.

Eugeniusz wciąż się wahał. Szeroko otwarte oczy pani Tarkowskiej patrzyły w pustkę, daleko od zmarłego męża. Szukała go wzrokiem. Szukała go sercem.

– Niech pan ofiaruje sobie i żonie spokój – poprosił Aleksy.

Podszedł powoli do zjawy. Kucnął, ale pozostawił jej przestrzeń. Nie zamierzał wywierać na niej presji. Jeszcze nie. Zacięty wyraz twarzy Eugeniusza wcale nie złagodniał, wręcz przeciwnie: jego oblicze stężało; cofnął się o krok, niemal wtapiając w ścianę.

Aleksy westchnął. Stojący przed nim duch nie był bezrozumną bestią. Miał prawo doprowadzić swoje sprawy do końca i przerwać ostatnią nić łączącą go z tym światem, ale potrzebował na to czasu. I powinien zrobić to na własnych zasadach.

Guślarz usiadł na kanapie, sięgnął po filiżankę i zaczął sączyć gorzką czarną kawę rozpuszczalną – równie obrzydliwą jak wszystkie, które ostatnio pijał w hostelach. Eugeniusz tego nie wiedział, ale to właśnie on miał przewagę. Aleksy mógł służyć mu wsparciem – stać się mostem między nim a jego żoną – lecz nie był w stanie niczego na nim wymusić. Niczego poza odejściem w zaświaty, a tego nie chciał robić na siłę. Nie na tym polegało jego powołanie. Przysięgał nieść duszom ukojenie, a nie traktować je jak odpadki. Do przemocy uciekał się w ostateczności.

– Łóżko – odezwał się po kilku minutach pan Tarkowski.

Aleksy odłożył talerzyk z szarlotką na stół i odetchnął z ulgą. Najwyraźniej Eugeniusz podjął decyzję. Właściwą decyzję.

– Pod materacem jest kosmetyczka z oszczędnościami – dodała zjawa. – Gromadziłem je przez ostatnie kilka lat. Bożenka o nich nie wie, ja… – zawahał się, ale kontynuował opowieść – …to miał być prezent na pięćdziesiątą rocznicę ślubu. Kamper. Nic ekskluzywnego, auto z drugiej ręki. Tylko dla nas.

– Pani Bożeno – Aleksy podniósł się z kanapy – czy mogę wejść do państwa sypialni?

– T-tak, oczywiście – wydusiła zdumiona i również wstała.

Guślarz pchnął drzwi po drugiej stronie pomieszczenia i rozejrzał się pobieżnie. Na środku stało modne, prawdopodobnie niedawno kupione łóżko małżeńskie. Aleksy zrozumiał obawy Eugeniusza – Bożena z pewnością nie zdecydowałaby się na nowe aż do śmierci, a więc nigdy nie odkryłaby jego tajemnicy.

Uklęknął przy meblu. Przytrzymał się drewnianej ramy i zajrzał pod spód.

– Musisz się położyć na podłodze. – Zjawa migotała, przechodząc za nim do pokoju. – Pieniądze są bliżej środka, przy stelażu.

Aleksy wsunął się pod ramę, a fala adrenaliny popłynęła żyłami aż do serca. Miał nadzieję, że zaufanie duchowi nie okaże się błędem i Eugeniusz nie spróbuje go teraz zabić.

Zobaczył dużą kosmetyczkę przytwierdzoną do belki skórzanym paskiem. Przez chwilę szarpał się ze sprzączką, zastanawiając, jak starszy człowiek wpadł na pomysł, by właśnie tutaj ukryć pieniądze. W końcu udało mu się uwolnić saszetkę. Nie musiał jej otwierać, by czuć pod palcami ciasno upchnięte banknoty. Położył ją na piersi i wyślizgnął się spod łóżka.

– Pani Bożeno, proszę z tym iść prosto do banku. – Aleksy usiadł na podłodze i podał kobiecie znalezisko.

– Skąd pan…?

– Pan Eugeniusz mi powiedział. – Gestem zachęcił ją, by rozsunęła zamek.

Kobieta usłuchała, po czym pisnęła cicho, opadając na pobliskie krzesło. Ze wzrokiem utkwionym w majątku przycisnęła dłoń do piersi.

– Mógłby pan ją odprowadzić do banku? – zapytał duch, wciąż wpatrując się w Aleksego. Tym razem w jego postawie nie było wrogości, raczej oczekiwanie.

Guślarz powstrzymał cisnący się na usta sprzeciw i przytaknął. Powinien zrobić wszystko, by uspokoić zjawę, inaczej odprawienie jej stanie się bardzo trudne. Przez głowę przemknęła mu nieprzyjemna wizja, w której zmarły mąż decyduje się pozostać pośród żywych i czuwać nad żoną. Gotówka w domu Tarkowskich mogłaby stać się kotwicą wiążącą go z tym światem, a na to Aleksy nie powinien pozwolić. Nie chciał skazywać ducha na męczarnię i koniec końców – szaleństwo.

– Pan Eugeniusz poprosił, żebym poszedł z panią do banku.

– Ale jak to? Teraz? Kiedy on… Nic z tego nie rozumiem… – jęknęła Bożena.

– Zbierał te pieniądze od kilku lat, by na pięćdziesiątą rocznicę waszego ślubu kupić samochód kempingowy. Został tutaj, bo obawiał się, że nigdy ich pani nie znajdzie. – Aleksy podniósł się z podłogi. – Chodźmy. Niech odejdzie ze świadomością, że wszystkie jego sprawy zostały dokończone.

– Tak, oczywiście – wydusiła i bez zastanowienia przyjęła podane jej ramię.

Aleksy otrzepał wolną ręką ubranie, po czym skinął głową Eugeniuszowi. Duch nie zareagował, ale też nie zdradzał oznak zdenerwowania. Realizował się najbardziej pożądany scenariusz: spokojny, troskliwy członek rodziny martwiący się o duszę zmarłego – dziada – i wyciszona zjawa, która zna powód swojej obecności na ziemi, rozumie go i potrafi wyrazić słowami. Odprawianie takich guseł zwykle stanowiło bezproblemowe i – niestety – bardzo rzadkie zakończenie zlecenia, a listę zawodowych doświadczeń Karczewski miał naprawdę długą.

Idąc po schodach z Bożeną, wyciągnął telefon i przez aplikację zamówił taksówkę. Kątem oka obserwował staruszkę. Na jej szczupłej twarzy szok mieszał się z ulgą – ulgą, że to wszystko było prawdą, a nie objawem szaleństwa.

– Pani Bożeno – odezwał się łagodnie, otwierając przed kobietą drzwi samochodu. Ta posłała mu nerwowy uśmiech, ale zajęła miejsce na tylnym siedzeniu. Aleksy obszedł auto, by wsiąść po drugiej stronie. – Poprosimy do banku.

– Do którego? – Znużony kierowca uruchomił licznik.

– Na rogu Mysiej i Staropolskiej – odparła automatycznie kobieta.

Pasażerowie, odwróceni do siebie plecami, pogrążyli się we własnych myślach. Aleksego czekały jeszcze gusła, a to zawsze pochłaniało dużo energii. Przyglądał się przemykającym za oknem niskim kamienicom i wielobranżowym sklepom, zastanawiając się, jak odesłać Eugeniusza w zaświaty. W końcu taksówka zatrzymała się przed oszklonym budynkiem z obrotowymi drzwiami. Fala chłodnego powietrza z klimatyzacji owiała ich twarze, gdy weszli do środka.

– Proszę się nie spieszyć, zaczekam – powiedział guślarz, wskazując na rząd plastikowych krzeseł pod oknem.

Skinęła głową i, przyciskając lnianą torbę do piersi, podeszła do okienka dla interesantów. Wydawała się delikatna jak gałązka, którą mógł złamać byle podmuch wiatru. Jednak wystarczyło jej się przyjrzeć, by dostrzec, że wcale nie jest taka krucha – przypominała wierzbową witkę, odporną na przeciwności losu i wystarczająco silną, by dostosować się do zmian.

Aleksy odprowadził ją wzrokiem, po czym usiadł na krześle. Zajęci własnymi sprawami interesanci, a także bankowcy nawet nie odnotowali ich obecności w budynku. Oparł telefon o uda, zrobił dwa zdjęcia Bożenie wpłacającej oszczędności, po czym rozsiadł się wygodnie, wyciągając przed siebie długie nogi. Maszyna do liczenia pieniędzy zafurkotała głośno, ale to czerwony punkcik przy ikonce słuchawki w smartfonie przyciągnął jego wzrok. Guślarz rozwinął listę nieodebranych połączeń.

Konrad Wilczyński1 nieodebrane połączenie

Lidia Mazur13 nieodebranych połączeń

Zmarszczył brwi. Nieprzyjemny dreszcz prześlizgnął się po jego karku. Szósty zmysł podpowiadał mu, że nie powinien tego zignorować. Pospiesznie wystukał wiadomość do Konrada.

Aleksy: Nie mogę rozmawiać. Wszystko ok?

Nie minęła nawet chwila, gdy telefon zawibrował. Przyjaciel trwał na posterunku, nie pierwszy raz gotowy podzielić się z Aleksym najważniejszymi informacjami.

Konrad: Ty żyjesz! I odpisałeś! Idę zagrać w totka. A teraz biznes: jadę do Akademii. A ty? Jesteś w ogóle gdzieś w pobliżu?

Aleksy: Nie i nie. O co chodzi?

Konrad: No fucking idea. Daj znać, kiedy będziesz wiedział, czego chce Godlewski. XOXO dupku

Aleksy zastukał nerwowo palcami w obudowę. Rozważał zadzwonienie do Lidki, nawet jeżeli miała go zasypać pytaniami i mówić o rzeczach, o których nie chciał słyszeć. A szczególnie o osobie, której tak skrzętnie unikał.

Jego kciuk zawisł nad nazwiskiem Mazur, ale zanim wybrał połączenie, podeszła do niego Bożena. Otulona szczelnie cienkim kardiganem, patrzyła na niego zagubionym wzrokiem.

– Co teraz, panie Aleksandrze? – szepnęła, nachylając się ku niemu.

Ten wstał z krzesła i po raz kolejny wyciągnął ku niej ramię.

– Wracamy do domu, pani Bożeno.

*

Mglista, przypominająca gęstą parę nad kubkiem kawy postać Eugeniusza majaczyła w kącie salonu. Mierzyła ich wyraźnie wyczekującym spojrzeniem. Zjawa, która jeszcze pamiętała jak kochać, troszczyć się i martwić o najbliższych.

Aleksy wolnym krokiem przeszedł przez pokój. Chciał dać duchowi czas, żeby przywykł do jego obecności. Wsunął dłoń do kieszeni wytartych jeansów i wyciągnął telefon. Eugeniusz nie spuszczał z niego wzroku. Obserwował każdy gest, już mniej nieufny niż jeszcze godzinę temu. Kąciki jego wąskich warg uniosły się, gdy guślarz podsunął mu fotografię na wyświetlaczu.

– Pani Bożena wpłaciła pieniądze na konto – oznajmił.

– To prawda! – zapewniła gorliwie gospodyni.

Stanęła ramię w ramię z Aleksym i szeroko się uśmiechnęła, spoglądając w przestrzeń. Próbowała raz jeszcze zobaczyć człowieka, którego tak bardzo kochała. Chciała przez jedną ulotną chwilę żyć złudzeniem, że wspólnie pożegnają zachodzące słońce i powitają kolejny świt.

– Może pan już odpocząć – powiedział spokojnie Aleksy.

Schował aparat do kieszeni i bardzo powoli wyciągnął dłoń w kierunku zjawy – milczące wsparcie, czułe przewodnictwo w tej ostatniej podróży. Eugeniusz pozostał w bezruchu. Jakiś cichutki podszept duszy, cienka nitka nadal trzymała go tutaj, w tym mieszkaniu. Jego ukochana żona.

– To może być jedyna szansa, żeby zaznać spokoju – dodał łagodnie Karczewski.

Eugeniusz patrzył na niego przez dłuższą chwilę, po czym przeniósł wzrok na żonę.

– Przekaż jej, że ją kocham i chcę, by żyła pełnią życia.

– Pani Bożeno, mąż mówi, że panią kocha i ma pani korzystać z życia – powtórzył Aleksy, starając się, by jego głos pozostał możliwie bezbarwny.

Balansował na krawędzi. Nie mógł podsycać emocji, nie mógł pozwolić Tarkowskim ugrzęznąć w rzeczywistości, w której oddzielała ich cienka zasłona między światami. Zbyt wielu pogrążyło się w tym marazmie, stanie prowadzącym donikąd.

Pojedyncza łza spłynęła po policzku staruszki, a za nią kolejna. Krople tęsknoty, ale też pogodzenia z losem wsiąkały w bawełnianą bluzkę.

– Ja też cię kocham, Gieniu – wyszeptała. – Odpocznij i poczekaj na mnie tam, po drugiej stronie.

Duch uśmiechnął się słabo i wyciągnął rękę. Znajomy, nieprzyjemny chłód wspiął się po palcach Aleksego i popłynął żyłami ku sercu, gdy chwycił jego dłoń. Wrażenie skuwania lodem ogarniało powoli całe ciało. Odbierało dech i zaciskało krtań. Powiew zimnego powietrza otulił ich złączone ramiona, by powoli rozproszyć się po salonie.

– Duchu, wzywam cię, byś zaznał spokoju. – Guślarz nie odrywał wzroku od starca. Ten jednak uparcie wpatrywał się w zapłakaną żonę. Delikatna nitka między nimi zafalowała. – Odejdź, Eugeniuszu.

Zjawa zamigotała. Przez ułamek sekundy, gdy niemal przybrała materialną formę, Bożena ją zobaczyła. Nić napięła się i zadrżała ostrzegawczo. W tym samym momencie Aleksym wstrząsnęła fala dreszczy, bolesnych jak ukłucia setek igieł. Rozchodziły się po czubki palców i koniuszki uszu. Przeszywały do szpiku kości, sięgały wnętrzności. Więź łącząca zakochanych pękła bezgłośnie, a ręka Aleksego zawisła w próżni – Eugeniusz zniknął.

Ot tak.

Aleksy ze świstem wypuścił powietrze. Opadł na pobliskie krzesło, które odchyliło się niebezpiecznie, a później wróciło z głośnym stuknięciem na swoje miejsce. Szczękał zębami, ciałem targała gorączka po zetknięciu ze Śmiercią. Wiedział, że przerażające uczucie skucia lodem zniknie za jakiś czas. Musiał to po prostu przeczekać – tak jak zawsze. Dobrowolne odejście Eugeniusza nie pociągnęło go zbyt blisko ostatecznej granicy, nieprzekraczalnej nawet dla guślarzy.

– Panie Aleksandrze! Ma pan sine usta! – Głos Bożeny przebił się przez spowijające go opary otępienia.

Gospodyni chwyciła z kanapy schludnie złożony koc i okryła nim mężczyznę. Wzdrygnął się, gdy szorstka tkanina musnęła jego szyję, ale otulił się nią szczelnie, bardziej z przyzwyczajenia niż z nadziei na poczucie ciepła. Zimno, które nim szarpało, miało swoje źródło w zaświatach.

Staruszka przyniosła jeszcze jego skórzaną kurtkę, a potem pospiesznie wyszła z salonu. Odgłosy krzątaniny tonęły w ogłuszającym dudnieniu serca. Płytki oddech, zamglony wzrok i wiotkie kończyny – przypadłości, do których musiał przywyknąć każdy guślarz. Zwiesił głowę, a potem zacisnął powieki. Dziś nikomu już nie pomoże. Jutro wybierze kolejną zjawę, ruszy na następne gusła.

Z zamyślenia wyrwała go pani Tarkowska, która postawiła przed nim talerz pełen parującej zupy – grube oczka tłuszczu dryfowały na tafli bulionu. Karczewski nie zdobył się nawet na słaby protest. Sięgnął drżącą dłonią po łyżkę i zjadł w ciszy porcję rosołu, rozkoszując się nikłym ciepłem w żołądku. Grube kluski z trudem przechodziły przez ściśnięte gardło.

Kolejny cień oplótł jego serce czarną wstęgą. Aleksy próbował zostawić za sobą wspomnienia o duszach, które odprawił, a mimo to pamiętał je wszystkie. Każde wpatrzone w niego zamglone oczy – ziejące nienawiścią lub pełne wdzięczności.

– Dziękuję za gościnę. – Z wyraźnym trudem dźwignął się na nogi. – Będę się już zbierał – powiedział, ledwo powstrzymując szczękanie zębami.

– Nie wiem, jak mam się panu odwdzięczyć. – Pełen wzruszenia uśmiech błąkał się na ustach Bożeny, gdy podawała mu wyciągnięty z kredensu plik banknotów.

Guślarz spojrzał wymownie na pieniądze, ale zanim zdążył zaprotestować, gospodyni włożyła mu je do ręki i nakryła jego dłoń swoją.

– Wiem, że umawialiśmy się na tysiąc złotych, ale… – Pokręciła głową, zaciskając palce na jego nadgarstku. – Proszę przyjąć ten mały dodatek. Przynajmniej tyle mogę dla pana zrobić. Szerokiej drogi i niech się panu powodzi!

– Dziękuję. Dużo zdrowia.

– Ach, proszę zaczekać! – zawołała nagle i znów zniknęła w korytarzu. Po krótkiej chwili, która dygoczącemu ze zmęczenia guślarzowi wydawała się wiecznością, wróciła z niebieskim pojemnikiem po lodach Algida. – Szarlotka na drogę.

Tym razem guślarz mocno trzymał się barierki, gdy schodził na parter. Zawroty głowy już ustępowały, ale kolana nadal uginały się pod nim przy każdym kroku. Był wyczerpany. Najchętniej położyłby się do łóżka, a potem przespał całą dobę.

Telefon znów zawibrował. Karczewski westchnął z irytacją, ale wyszarpał go z kieszeni i podniósł do ucha.

– Nie rozłączaj się! – wykrzyknęła z ulgą Lidka. – Chciałam…

Kolejne słowa utonęły w warkocie silnika przejeżdżającego obok samochodu, gdy guślarz wyszedł na ulicę.

– Miałem robotę. Mówiłem, że oddzwonię.

– Właśnie dlatego martwiłam się, że dzisiaj nie dasz rady się odezwać. – Dziewczyna mówiła już spokojniej. Wybrzmiewające w tle jeszcze chwilę wcześniej odgłosy stukania w klawiaturę całkiem ucichły.

Aleksy chwiejnie minął kobietę z wózkiem dziecięcym i wszedł w bramę pobliskiej kamienicy. Oparł się plecami o ścianę, przymykając oczy.

– Rektor Godlewski wzywa cię do Akademii – powiedziała.

– Po co? Tylko mnie nie zbywaj, nie jestem w nastroju – mruknął, pocierając palcami nasadę nosa. Czuł w głowie ukłucia bólu i obawiał się, że to zapowiedź migreny, która czasami pojawiała się po odesłaniu ducha.

– Rektor Godlewski dał mi listę guślarzy i wiedźm, których kazał sprowadzić do Akademii. – W jej głosie wybrzmiała uraza, ale Aleksy całkiem to zignorował.

Lidka pracowała w dziekanacie od trzech lat i często wpadała w skrajne nastroje. W jednej chwili śmiała się, by zaraz obrzucać studentów wściekłym spojrzeniem. Jej poczerwieniała w napadach złości twarz wyłoniła się z mglistych odmętów wspomnień.

– Macie się stawić na uczelni najpóźniej jutro wieczorem – dodała ze stanowczością charakterystyczną dla ludzi reprezentujących przełożonych, którzy spodziewali się, że cały świat podporządkuje się ich „życzeniom”. A Lidka, jako dyspozytor zleceń na duchy i słowiańskie demony, a także asystentka rektora Akademii, najpotężniejszego człowieka w Świecie Cieni, miała poniekąd taką władzę.

– Nie ma mowy. – Karczewski otworzył gwałtownie oczy i odepchnął się od ściany. Ociężały ruszył w stronę stacji kolejowej. Nie zamierzał tak łatwo odpuścić. – Jestem po zleceniu, na samym południu Polski, pośrodku niczego. Nie zdążę dojechać! A tak w ogóle masz dziesiątki aktywnych guślarzy. Wybierz kogoś innego. Ja mam już kilka zgłoszeń w kolejce – powiedział, mając na myśli zlecenia od zwykłych obywateli, które ostatnio bardziej preferował od tych z Akademii.

– Rektor wskazał konkretnie na ciebie – przypomniała łagodnie Lidka. Słyszał, jak odsuwa telefon od ucha i informuje kogoś, gdzie odbywają się ćwiczenia z profesorem Jadłowskim. Po chwili kontynuowała ściszonym głosem: – Są ofiary.

– Konrad do was jedzie, tak? On się zajmuje takimi rzeczami, więc…

– Aleksy – przerwała mu, a w jej głosie wybrzmiała irytacja – masz stawić się w Akademii w wyznaczonym czasie albo przekażę rektorowi, że czekasz na jego telefon. Na pewno będzie zachwycony, mogąc zamienić z tobą kilka słów. Wreszcie.

– Przyjadę – wycedził, po czym rozłączył się bez pożegnania.

Nie mógł uwierzyć, że go tam ściągają. Zakończył edukację: zdał egzamin i obronił tezę. Gdy pakował swoje rzeczy, a potem wsiadał do autobusu w Kampinosie, poprzysiągł sobie, że więcej nie przekroczy progu Akademii. Mógł zgodzić się na wiadomości, a nawet wideorozmowy, ale nie zamierzał wracać w mury uczelni. Nigdy.

Kochał to miejsce całym sercem, ale zbyt wiele wspomnień wiązało się z nienawiścią do samego siebie – walką, która rozrywała go na strzępy. Uciekł tylko dlatego, że nie mógł oddychać wśród najważniejszych dla siebie ludzi. Naciskali za bardzo, zbyt wiele oczekiwali…

Ale rektor Godlewski nie pozostawił mu wyboru. Aleksy musiał wypełnić rozkaz, bo wszyscy wiedzieli, co groziło za przeciwstawianie się zwierzchnikowi Świata Cieni. Ostracyzm Akademii.

Innymi słowy – śmierć.

Prędzej czy później będzie potrzebował pomocy, a wykluczony przez bezwzględne władze – Kolegium – musiałby radzić sobie na własną rękę. Na takie ryzyko nie zdecydował się nawet jego ojciec, sam Henryk Karczewski.

Aleksy myślał, że zostawił przeszłość za sobą. Czas pokazał, jak bardzo się mylił.

Dotarł do stacji kolejowej tuż przed zmrokiem. Niepokój zakiełkował w jego sercu, jeszcze zanim przekroczył próg starego budynku z czerwonej cegły. Gdy pchnął spuchnięte od wilgoci drzwi, drobinki łuszczącej się farby przylgnęły mu do spoconej dłoni. Przeciągły jęk zawiasów przetoczył się po opustoszałej poczekalni. Zatrzaśnięte na głucho rolety zasłaniały okienko kasy biletowej i mały sklepik nieopodal.

Echo jego kroków potoczyło się aż pod wysokie sklepienie. Aleksy raz jeszcze rozejrzał się dookoła, by po chwili opaść ciężko na pobliską ławkę. Wiedziony złym przeczuciem wyciągnął telefon i otworzył w przeglądarce stronę kolei, potem sprawdził rozkład jazdy autobusów międzymiastowych, a na końcu miejskich.

„Niemożliwe” – pomyślał z rezygnacją. Do rana nie odjeżdżał stąd żaden środek komunikacji. Wziął kilka głębokich wdechów, żeby zapanować nad ogarniającą go irytacją. Uporczywe zimno i wrażenie ściśniętych płuc po odprawieniu guseł nie ustępowały. Wychłodzonym ciałem nadal wstrząsały dreszcze.

Zmusił się do ruchu, uniósł telefon i wpisał w przeglądarce adres strony z ofertami noclegowymi. Jak na miasteczko liczące niewiele ponad trzystu mieszkańców, prowadzono tu zaskakująco wiele schronisk i pensjonatów, ale wszystkie otwierano dopiero z początkiem sezonu, czyli za dwa tygodnie.

Przez krótką chwilę poproszenie pani Bożeny o nocleg wydało mu się nader kuszącym pomysłem, ale nie uniknąłby niewygodnych pytań. Staruszka chciałaby usłyszeć więcej, zrozumieć, co się stało z jej mężem – co ją samą wkrótce czekało – a on nie mógł jej tego powiedzieć. Im mniej ludzie wiedzieli o Świecie Cieni, tym lepiej.

W takich momentach, gdy Aleksy leżał skulony na ławce podrzędnego dworca, żałował samotnej tułaczki z dala od najbliższych. Skryte w sercu demony rozpływały się dopiero w promieniach wschodzącego słońca. Przycisnął torbę mocniej do piersi.

Sam zgotował sobie ten los.

*

Odbijające się echem kroki wyrwały go z płytkiego snu. Otworzył oczy, gdy tuż obok niego przeszedł młody chłopak w spranych jeansach i luźnej bluzie z kapturem. Śpiący na ławce człowiek na nikim nie robił wrażenia.

Usiadł prosto i przetarł powieki wierzchem dłoni. Równo o piątej otworzono kasę i sklepik. Drzwi niemal się nie zamykały, gdy kolejni ludzie napływali do środka. Zajmowali ławki albo opierali się o pokryte niechlujnymi graffiti ściany w oczekiwaniu na transport do szkoły lub pracy.

Aleksy musiał się wydostać z tego miasteczka i dotrzeć do większej metropolii. Stanął przed okienkiem. Pracownica dworca uniosła wzrok, a jej podkreślone błyszczkiem wargi rozciągnęły się w hamowanym z trudem uśmiechu.

– Poproszę bilet autobusowy do Krakowa. – Aleksy podał jej banknot i zerknął na swoje odbicie w szybie.

Dawno niestrzyżone czarne włosy odgniotły się z jednej strony i sterczały teraz pod kątem prostym. Westchnął ze znużeniem, po czym podjął bezskuteczną próbę przygładzenia kosmyków.

– Przystanek za dworcem, kolego – poinformowała go dziewczyna, biorąc od niego banknot.

W sklepiku obok kupił kanapkę w zestawie z gorącą kawą i schował się w kącie zatłoczonego pomieszczenia. Widział porzucone na ławkach książki, gazety zalegające na parapetach, walające się po podłodze puszki po energetykach i wciśnięte w kąt parasolki, a ludzie pojawiali się i znikali, pędząc w sobie tylko znanych kierunkach. Wszyscy oni mieli swoje miejsce w toczącej się codzienności, ale dla niego świat przestał się kręcić – czas stanął w miejscu dwa lata temu, gdy przyjął pierwsze zlecenie i ruszył w Polskę, wkraczając na ścieżkę guślarstwa.

Biało-czerwony autobus przemknął za oknem, więc Aleksy uniósł głowę i wychylił się, by sprawdzić, dokąd zmierza. Długa kolejka ciągnęła się wzdłuż dworca aż do miejsca, w którym zatrzymał się pojazd, a ustawieni w niej ludzie powoli przesuwali się do przodu.

Także i on wyszedł na zewnątrz. Miasto budziło się ze snu. Samochody pędziły ulicami, a w ogródkach sprzedawcy rozstawiali krzesła i stoliki, rozkładali parasole barwne jak wiosenne kwiaty. Przygotowania do wakacji trwały w najlepsze, choć żaden z turystów jeszcze tu nie dotarł.

Aleksy usiadł na ostatnim wolnym fotelu, a gdy autobus wyjechał na ulicę, wyciągnął telefon z zamiarem napisania kilku słów do Konrada i Lidki. Maleńka ikonka w prawym górnym rogu ekranu pokazywała brak zasięgu.

– Nie wierzę… – Wściekły wcisnął komórkę z powrotem do torby.

Wszystko w nim buntowało się przeciwko powrotowi do Akademii, w której kształcił się przez siedem najszczęśliwszych lat swojego życia. Po obronie tezy po prostu zniknął. Uciekł przed sobą, a także…

…przed Gabrielem Olszewskim.

Wypowiedziane w myślach imię odbiło się echem w piersi. Jeszcze dwa lata temu tkwiło w nim przekonanie, że to, do czego między nimi doszło, nie powinno mieć miejsca. Było złem, obrzydliwością. Czas mijał, a wrażenie się zacierało. Aleksy nadal próbował zrozumieć, co dla niego znaczył tamten sen na jawie.

Piękny sen.

Wspomnienie zapachu bitej śmietany otuliło go miękkim kokonem. Pamiętał tamten wieczór w akademickiej bibliotece tak dobrze, jakby to wszystko wydarzyło się wczoraj.

Ich pocałunek brutalnie uświadomił Aleksemu, dlaczego nigdy nie interesował się dziewczynami, dlaczego nie mówił o nich z takim zaangażowaniem jak inni koledzy, dlaczego wszystkie namiętności w warszawskich klubach kończyły się, zanim tak naprawdę się zaczęły.

Wierzył wówczas, że czas go uleczy, a oddalenie od Gabriela pozwoli mu stać się prawdziwym mężczyzną. Normalnym mężczyzną. Jednak kobiety wciąż pozostawały mu równie obojętne jak wcześniej.

A teraz znów stanie twarzą w twarz z Olszewskim. Z wykładowcą Akademii.

Ze spełnieniem swoich najskrytszych marzeń.

*

Półkolista tarcza księżyca jaśniała na ciemnogranatowym niebie, kiedy Aleksy wysiadł na przystanku przy podwarszawskiej Puszczy Kampinoskiej tylko z jednym pasażerem. Niewiele osób zapuszczało się tutaj po zmroku.

Kiedy sylwetka nieznajomego zniknęła w pobliskiej ulicy, Aleksy – ledwo powłócząc nogami – ruszył w stronę parku. Miał przed sobą godzinny marsz, co prawda mógł napisać do Lidki i poprosić, żeby ktoś po niego przyjechał. Powstrzymał go strach, że to Gabriel czekałby na niego na skraju lasu, a on wolał odwlec moment spotkania tak bardzo, jak to tylko możliwe.

Wyciągnął z torby latarkę na gumce dla chodziarzy i zawiesił ją sobie na szyi. Ruszył przed siebie, wkraczając w gęstą ciemność. Wydawało mu się, że zna pohukiwania ukrytych gdzieś w mroku sów, bo tylko te tutaj brzmiały inaczej. Letni wiatr przywiał woń wilgotnego mchu i ściółki – żadne miejsce na świecie tak nie pachniało.

To był dom.

Przebywał tę drogę niezliczoną ilość razy. W leśnej głuszy czaiły się demony: senne drzewice, pracowite krasnoludki i psotne rusałki. A między drzewami snuły się zagubione dziady zwabione tutaj energią młodych adeptów oraz guślarzy i łowców zjeżdżających do Akademii.

Uśmiechnął się pod nosem. To właśnie tutaj Konrad rozzłościł leszego, a on przyswoił jedną z najważniejszych lekcji na drodze do zrozumienia ich profesji – nie oczekiwano od nich rozlewu krwi, bezmyślnej brutalności czy bezrefleksyjnego ataku. Mieli stać się strażnikami nie tylko ludzi, ale także słowiańskich demonów. Profesor Jadłowski pokajał się przed opiekunem lasu za głupotę swego ucznia, a leszy – ku ich uldze – wybaczył ten niesforny wybryk.

W połowie drogi do Akademii Karczewski wyciągnął telefon i wystukał wiadomość do Lidki.

Aleksy: Jestem w Kampinosie. Zaraz będę w Akademii.

Wcisnął smartfon do torby, a snop światła z latarki podrygiwał przy każdym kroku na ciągnącej się przed nim drodze. Pozostawała nieosiągalna dla przypadkowych spacerowiczów, ale guślarze, wiedźmy i łowcy znali ją doskonale.

Przyspieszył, zmuszając zmęczony umysł do przypomnienia sobie zleceń, jakie zobowiązał się zrealizować w najbliższym czasie. Musiał odprawić pięć duchów, a w pierwszej kolejności tego z kamienicy na warszawskiej Pradze. Lidka przesłała mu rozpaczliwą prośbę od przerażonych rodziców, która wyjątkowo mocno utkwiła Aleksemu w pamięci: „On zabije naszą Monisię! Udusi ją we śnie pieluszką!”.

Pokonał ostatni zakręt i wreszcie w oddali zamajaczył zarys Akademii. Serce zatrzepotało mu w piersi. Szybki chód zmienił się w trucht, gdy podświetlone mury uczelni zaczęły nabierać ostrości. Zatrzymał się tak nagle, że niewiele brakowało, a poślizgnąłby się na wystającym korzeniu.

Tak bardzo tęsknił. Tyle razy wracał tutaj w snach.

To właśnie w tym miejscu odprawił swoje pierwsze gusła, a także zabił pierwszego demona. Zgłębiał przekazywaną mu przez ojca i dziadka wiedzę, trenował do upadłego, handlował z krasnoludkami. Śmiał się w głos z przyjaciółmi, kąpał nago w jeziorze Mokre Łąki i walczył z kacem tak potwornym, że żałował każdej kropli wypitego alkoholu.

Wysokie na trzy metry ogrodzenie otaczało teren Akademii, a u podstaw chroniącej je magii leżała siła zjednoczonych wiedźm i wiedźmarzy, którzy co roku ramię w ramię odnawiali nałożone na nie czary.

Gabriel także rzucił zaklęcia ochronne podczas ostatniego roku swojej nauki. Razem z koleżankami z roku, Niką i Julią, zabezpieczył fragment muru nieopodal pięknej wierzby. Karczewski pamiętał jej długie witki drgające na wietrze nad głową Olszewskiego, gdy ten poruszał bezgłośnie wargami podczas plecenia cieniutkich wstęg zaklęć. Pozostawał zupełnie nieświadomy tego, że ktoś obserwuje tańczący na jego policzku cień niesfornego liścia.

Jak Aleksy go wtedy kochał.

I jak bardzo nienawidził.

Żmudny, trawiący energię proces rzucania klątwy trwał godzinami, ale to właśnie dzięki magii zbliżający się do Akademii ludzie nagle przypominali sobie o pilnych sprawach do załatwienia albo zmieniali kierunek wędrówki pod wpływem impulsu. Dla demonów stanowiły niemożliwą do przebrnięcia przeszkodę: nie mogły nawet zadrasnąć bariery, nie mówiąc już o wtargnięciu do środka. Jedynie dziady zwabione skupiskiem guślarzy pozostawały niewzruszone na wiedźmarskie uroki – w końcu to one stanowiły jej źródło i esencję. Do studentów więc należało odsyłanie zjaw. Albo przegnanie tych, które wciąż nie odbyły pokuty za swoje złe uczynki przed śmiercią.

– Olek! – Wesoły głos wyrwał go z zamyślenia, gdy przekraczał posrebrzaną bramę uczelni.

Aleksy uniósł głowę i dostrzegł trzy postacie stojące przed wysokimi, dwuskrzydłowymi drzwiami. Lidka schodziła po schodach, trzymając Gabriela pod rękę, a podmuch wiatru niósł słowa ich pospiesznej rozmowy. Widok Konrada dodał mu sił. Koszulka z kolorową podobizną jakiejś postaci z uniwersum Marvela opinała się na jego szerokiej piersi, a modnie poprzecierane jeansy podkreślały długie nogi.

Nawet jeżeli dostrzegł u niego napięcie, to błysk ulgi w piwnych oczach przywołał uśmiech na jego twarz. Było już późno, a oni i tak się zebrali, by go przywitać. Nim zdążył zareagować, przyjaciel zamknął go w niedźwiedzim uścisku. Aleksy sapnął i niemrawo poklepał go po plecach.

– Kopę lat, chłopie! – zawołał Konrad i otoczył go ramieniem. – Nic się nie zmieniłeś!

– Widzieliśmy się raptem kilka miesięcy temu – przypomniał Aleksy, obciągając koszulkę. Przez radość ze spotkania przebijał się cień niepokoju. Widział go w mięśniu drgającym na policzku Wilczyńskiego i czuł w palcach zaciskających się na jego barku.

– Kilkanaście, chciałeś powiedzieć. – Konrad wybuchnął tubalnym śmiechem, zupełnie niezrażony tym zdystansowaniem.

Uścisk przyjaciela zelżał, a sekundę później Lidka wpadła na Aleksego w pełnym rozpędzie.

– Dobrze cię widzieć. – Zarzuciła mu ręce na szyję, przytulając tak mocno, jakby miała zaraz go udusić. Burza popielatych loków na chwilę okryła także jego ramiona.

Poklepał ją niezręcznie po łopatkach. Nigdy nie byli ze sobą blisko, ale dziewczyna reagowała tak na absolutnie wszystkich i nie miał jej tego tak do końca za złe. To właśnie ona jeździła po nich na najdalsze krańce Polski, gdy jakieś zlecenie kończyło się wyjątkowo źle. Wchodziła do podrzędnych moteli, gdzie wyciągała ich nieprzytomnych ze śmierdzącej moczem pościeli. Nakładała opatrunki na jątrzące się rany, a potem zmywała zakrzepłą krew z kafelków w obskurnych łazienkach i sprzątała poszarpane w walce ubrania. Nigdy nie narzekała. Wolała targać na swoich plecach półprzytomnego towarzysza, niż odebrać telefon z policji z informacją o znalezieniu jego zwłok. Po prostu cieszyła się, że widzi Aleksego w jednym kawałku.

Lidka puściła go, a wtedy pojawił się przy nich szczupły mężczyzna w śnieżnobiałej koszuli i eleganckiej kamizelce od garnituru. Włosy w kolorze pszenicy muskały jasną skórę na jego skroniach. Zarysy murów, Akademii, a nawet otaczających go przyjaciół na moment straciły ostrość.

– Witaj w domu. – Gabriel objął go swobodnym, niewymuszonym gestem, a niezdolny do ruchu Aleksy trwał nieruchomo w jego ramionach, nawet gdy te się cofnęły, pozostawiając po sobie tylko trudną do zapełnienia pustkę. – Chodź do środka. – Olszewski podniósł z chodnika jego porzuconą torbę. – Lidka poprosiła kucharki, żeby zostawiły dla ciebie obiad.

Otoczony serdecznością Aleksy ruszył pewnym krokiem do budynku. Przez chwilę znów był studentem, który wymknął się z uczelni do klubu w Warszawie. Nigdy nie chciał wrócić w skórę siebie sprzed lat. Teraz miał więcej blizn na sercu, ale szedł z podniesioną głową.

– Widać, że potrzebujesz solidnego posiłku, snu, a potem pogierczyć – dodał wesoło Konrad i pchnął ciężkie frontowe drzwi. – Stary, wyglądasz, jakbyś przeszedł ciężką grypę. Z jakim ty dziadem ostatnio walczyłeś?

– Spałem na dworcu.

– Teraz to już jesteś pełnoprawnym żulem! – Wilczyński poklepał Aleksego po plecach.

Przekroczyli próg Akademii, a zapach lasu wdarł się za nimi do środka, rozmywając w zmieszanych ze sobą woniach wyprawianej skóry, metalu i dziesiątek ziół. Karczewski zadarł głowę i wciągnął głęboko powietrze. Ogarnęło go przyjemne uczucie ulgi, jakiego doznaje się, wracając do domu po ciężkim dniu pracy.

Budynek już dawno przestał sprawiać pozory reprezentacyjności, ale jasnoszare marmury pokrywające podłogę nadal lśniły. Blady blask księżyca wpadał przez dach ze szkła pancernego wieńczącego wysoką na sześć pięter galerię, oświetlając zawieszoną na ścianach broń. Widok gotowych do użycia toporów, mieczy i kusz wrył się w pamięć każdemu z adeptów i miał przypominać, że ich wojna nigdy się nie skończy. A także to, że Akademia zawsze wyposaży ich w oręż do walki – profesorowie srebrzyli ostrza stopem zaklętym przez wiedźmy, nadając im wytrzymałość wystarczającą, by przebić kości demona.

Aleksy prześlizgnął się wzrokiem po metalowych barierkach balkonów piętrzących się aż pod sam sufit i wychodzących wprost na główne drzwi Akademii. Pamiętał, jak przewieszony przez balustradę na jednym z pięter razem z Konradem, Wiktorem, Kacprem i Antonim obserwował powracających w chwale łowców – najlepszych spośród guślarzy i wiedźm. To ci ludzie ze Świata Cieni w swojej wieloletniej karierze na polu walki z demonami dokonywali czynów tak spektakularnych, że stawali się legendami. Marzył, że pewnego dnia to on będzie tym, który pewnym krokiem przekroczy próg Akademii.

Lidka poprowadziła ich w stronę schodów prowadzących do piwnicy. Mijali długie korytarze – ciemne tunele bez okien z gęsto zamontowanymi lampami, z których nieprzerwanie sączyło się słabe światło. Gdy zaczynało mrugać albo – gorzej – gasło, studenci wiedzieli, że gdzieś w pobliżu czaił się duch, a oni musieli odprawić go w zaświaty lub przegnać. Decyzja należała do nich. Zawsze.

Weszli do stołówki, a Aleksego ogarnęło nieodparte wrażenie, że zaraz zza jego pleców wyleje się fala adeptów szukających czegoś na obiadokolację. Ślina napłynęła mu do ust. Był głodny, a posiłki w Akademii zawsze smakowały wyśmienicie, kucharki potrafiły oczarować swoimi daniami najbardziej wybredne podniebienia.

– Siadaj. – Konrad popchnął go w stronę najbliższego stolika, a sam poszedł do kuchni.

Lidka zajęła miejsce u jego boku, a Gabriel, postawiwszy torbę na krześle przy sąsiadującym blacie, z właściwym sobie taktem usiadł naprzeciwko niego. W przeciwieństwie do pozostałych dał Karczewskiemu przestrzeń.

– Cieszę się, że dotarłeś. – W głosie dziewczyny wybrzmia- ła szczera ulga, a na rumianych policzkach pojawiły się urocze dołeczki.

– A ktoś ośmielił się nie stawić? – zapytał z przekąsem Aleksy, próbując doprowadzić się do porządku. Nagle wygląd dworcowego włóczęgi zaczął mu przeszkadzać.

Lidka i Gabriel spojrzeli po sobie, ale zanim zdążyli odpowiedzieć, pojawił się Konrad z talerzem jedzenia. Postawił go przed Aleksym, który od razu rzucił się na chrupiący placek ziemniaczany z mięsem i sosem grzybowym.

– Głodujący żul – skonstatował Konrad. Usiadł przy stole, przerzucił ramię przez oparcie sąsiedniego krzesła i zwrócił się do Lidki z łagodnym uśmiechem: – Nasza grupa już w komplecie? Olek to ostatnia osoba, do której dzwoniłaś?

– Ostatnia z tych, do których się dodzwoniłam. – Dziewczy- na oparła brodę na dłoni i spojrzała na Aleksego z matczyną czułością, choć była ledwie rok starsza od niego.

– No to kto był tak głupi, żeby nie odebrać? – zapytał Aleksy, przełykając kęs soczystego mięsa.

– Antoni Szarejko, bliźniaki Cieśla i jeszcze kilku starszych absolwentów – odparła, prostując się nieznacznie. Na jej twarzy pojawił się ledwo dostrzegalny cień, który zaraz zniknął.

Aleksy spojrzał na przyjaciół. Wszyscy powinni w końcu odpowiedzieć na wezwanie. Widmo najgorszych wiadomości zawisło nad opustoszałą stołówką.

– A Wiktor Andrusik?

Karczewski przyjaźnił się z nim. Kiedy rozmawiali ostatni raz, ten wspominał, że piętrzą mu się zlecenia na Mazurach. Spotkali się przypadkiem w Katowicach, a potem każdy z nich pojechał w swoją stronę: Wiktor do Borów Tucholskich, a Aleksy do Kłodawy pod Gorzowem Wielkopolskim.

„A myślałeś o tym, żeby wybrać się na wakacje? Na przykład do Tunezji?” – zasugerował mu wtedy ze śmiechem Andrusik, choć sam już od miesiąca był nieustannie w trasie. Zdecydował, że zanim wróci do domu, pozbędzie się demona grasującego w pomorskich lasach.

– Wiktor nie żyje – powiedział po chwili milczenia Gabriel. – Tydzień temu odbyło się oficjalne odsłonięcie tablicy pamiątkowej w katakumbach.

Aleksy poczuł, że zjedzony ze smakiem posiłek podchodzi mu do gardła. Wyprostował się, a potem po raz pierwszy od długiego czasu spojrzał Olszewskiemu prosto w oczy. Wiktor nie był dla niego tylko zasłyszanym na korytarzu imieniem, którego nie potrafił połączyć z żadną twarzą. Wstępując w te mury, adepci wiedzieli, że prędzej czy później może ich spotkać coś złego. Że koniec końców będą ryzykowali własnym życiem.

Zgodnie ze zwyczajem Świata Cieni rodzice albo najbliżsi odsłaniali w podziemiach Akademii tablicę pamiątkową po poległym, nawet dla tych, których ciał nigdy nie odnaleziono. Pod każdą z nich wbijano nóż pokryty warstwą srebra zaklętego przez wiedźmy na ostatnią drogę towarzysza. „Idź na spotkanie z Białą Damą uzbrojony” – szeptali odwiedzający to miejsce duchowego spoczynku.

– Co się stało? – zapytał Aleksy.

– Oficjalnie – zaczęła z wahaniem Lidka – wszedł na teren puszczy w Borach Tucholskich i rozszarpał go niedźwiedź. Taką narrację zbudował tamtejszy komendant lokalnej komendy…

Konrad uderzył pięścią w stół. Sztućce z brzdękiem zsunęły się z talerza. Wszyscy drgnęli.

– Kretyn polował na biesa – wycedził. Zerwał się z miejsca i zaczął krążyć wokół, by dać ujście emocjom. – Dzwonił do mnie! Mówiłem mu, żeby poczekał, aż skończę robotę i do niego pojadę, ale ten idiota napisał, że… – Urwał i machnął ręką.

Jedną z niepisanych zasad absolwentów Akademii było proszenie o pomoc w obliczu zagrożenia, z którym nie mogli poradzić sobie w pojedynkę. Aleksy nie mógł pojąć decyzji Wiktora. Przecież wiedział, jaki demon żeruje w Borach Tucholskich, a mimo to poszedł sam. I zginął.

– Ta bestia nadal tam grasuje – szepnęła Mazur, wpatrując się we własne dłonie.

Wtedy do niego dotarło, że to prawdopodobnie ona odebrała telefon z informacją o śmierci Andrusika. Odczytał to z jej pobladłej twarzy, usłyszał w płytkim, świszczącym oddechu. Czy kazano jej zidentyfikować zwłoki? Czy… znaleziono je w jednym kawałku? Aleksy odchylił się w krześle i skrzyżował ręce na piersi.

– Pojadę tam i zrobię z cholernego kundla dywan! – Konrad walnął pięścią w pobliski filar. Gwałtownie obrócił się do nich. – Pomożesz mi, prawda?

Spojrzał porozumiewawczo na Aleksego, ale ten się nie poruszył. Ta propozycja go nie zaskoczyła. Wilczyński poznał Wiktora w pierwszych latach nauki, a z czasem również między nimi rozkwitła przyjaźń – braterska więź w cieniu demonów i świateł nocnego życia Warszawy.

Zemsta.

W zwykle dobrotliwych dużych oczach błysnęła stal. Zamierzał przelać krew za kompana.

Tyle że Karczewski od dawna nie stanął naprzeciw żadnej niebezpiecznej bestii. Tułał się po Polsce, nasłuchując lamentu duchów i szukając zrozpaczonych rodzin, którym mógł ofiarować spokojną żałobę. Takie zlecenia – poza nielicznymi wyjątkami niegroźnych, ale upierdliwych demonów – przyjmował, od kiedy opuścił Akademię. Kojenie ich bólu dawało mu siłę, gdy jego własna egzystencja stała się nie do zniesienia. Był nieprzygotowany do walki z niemal legendarnym monstrum. Mogło to kosztować życie nie tylko jego.

Pragnął pomóc przyjacielowi, a przede wszystkim zakończyć to, co zaczął Wiktor. Ale któryś z nich musiał zachować rozsądek.

– Wiesz, że nie zajmuję się demonami na co dzień – zaczął, poprawiając się na krześle. – Jestem pewny, że Nika…

– Daj mi spokój z Niką! – przerwał mu ostro Konrad, wywracając oczami.

– Przydałby się ktoś ze starszych łowców. – Aleksy pokręcił głową. – Doświadczenie w walce z…

– Ja z tobą pojadę – wtrącił szybko Gabriel, przesuwając wzrokiem po każdym z obecnych.

– Nie! – zawołali chóralnie wszyscy troje.

Każde z nich pomyślało o tym samym. Olszewski skrzywił się i opadł na krzesło, krzyżując ręce na piersi. Mięśnie na jego szczęce zadrgały niebezpiecznie, gdy rzucał przyjaciołom gniewne spojrzenie.

– Gabryś, siedzisz w Akademii już dwa lata. – Lidka uśmiechała się niemrawo i położyła mu na ramieniu dłoń, którą natychmiast strącił.

– Właśnie dlatego chcę iść! – zawołał, zrywając się od stołu. – Muszę wrócić do formy, a to kwestia kilku zleceń. Zabijam demony w Kampinosie ze studentami, więc muszę tylko poćwiczyć…

– Ale może nie zaczynaj od biesa, okej? – Szorstki głos Konrada nie pozostawiał złudzeń; nie zamierzał pojechać na polowanie na jednego z najbezpieczniejszych demonów z Gabrielem. – Zacznijmy od… no, nie wiem… może od baby jagodowej?

Tym jednym zdaniem Konrad rozgonił wiszące nad nimi ciężkie chmury żalu. Parsknęli, nieudolnie próbując ukryć rozbawienie. Wspomnienie okrąglutkiej bestii na pajęczych nóżkach stanęło Aleksemu przed oczami. Szelest wysokiej trawy i tupot drobnych stópek czającego się na nieuważne dzieci potwora rozbrzmiały mu w uszach tak wyraźnie, że poczuł nieodpartą pokusę zajrzenia pod stół. Nawet jeżeli demonica polowała na najmłodszych, to średnio rozgarnięty ośmiolatek mógł sobie z nią poradzić celnym kopniakiem.

– Potrzebna wam pomoc, a ja mogę uwarzyć eliksiry lecznicze na miejscu – zauważył cierpko Gabriel i oparł się z rozmachem o pobliski filar. – Poza tym i tak muszę wrócić do gry, bo patrząc na to, co się dzieje, to wszyscy będą potrzebni w terenie, nawet emerytowani guślarze i studenci.

– A co się dzieje? – Aleksy wbił natarczywe spojrzenie w Lidkę.

Przez telefon potrafiła być stanowcza i szybko podejmowała decyzje, ale wywarcie na niej presji stawało się zdecydowanie łatwiejsze podczas spotkania twarzą w twarz.

– Jutro rektor Godlewski przedstawi wam sytuację – oznajmił Gabriel – a na razie odpocznijcie. Zwłaszcza ty, Aleksy.

Karczewski odwrócił wzrok. Przez tyle lat emocje go zżerały, wyniszczały od środka, a teraz miał przy sobie Gabriela i po raz kolejny zadawał sobie pytanie: czy ktoś taki może czynić cokolwiek złego? Niewłaściwego?

Nie znalazł odpowiedzi, ale miesiące samotności zabrały ze sobą nie tylko szczęście. Nadszarpnęły też wiarę w zakorzenione w sercu słowa ojca: To chore wynaturzenie powinno zostać wyeliminowane. Zacisnął dłonie w pięści, wbijając paznokcie w ich wewnętrzną stronę. Wspomnienie twarzy Henryka rozmyło się, gdy otrzeźwiająca fala bólu przeszyła go aż do łokcia. Jednak echo jego słów nadal wybrzmiewało mu w głowie. Głoszone przez niego twierdzenia, że jedyny właściwy wzór małżeństwa to kobieta i mężczyzna, a czarnoskórzy powinni zostać w Afryce, sprawiały, że żółć podeszła Aleksemu do gardła.

– Przede wszystkim musi się wykąpać – zauważył Konrad z nieskrywaną złośliwością i poklepał go po ramieniu. – Stary, widać i czuć, że nocowałeś na dworcu.

– Przepraszam – wykrztusił, przeczesując nerwowo tłuste włosy. Nie podjął rzuconej rękawicy, by wziąć udział w słownej potyczce. Nie tym razem.

Wstał z krzesła i pochylił się, by posprzątać talerz, ale Gabriel powstrzymał go gestem.

– Idź się wyspać – powtórzył łagodnie i zebrał naczynia. – Widzimy się jutro w auli o dziewiątej. Śniadanie podają niezmiennie od siódmej.

– Chodź, zdobyłem dla nas dwuosobowy pokój. – Konrad objął go ramieniem. Pomachał na pożegnanie Lidce i Gabrielowi, a później pociągnął Aleksego w stronę schodów.

Ich kroki niosły się echem po opustoszałej Akademii. Byli jak żywe duchy wymierającej profesji – żołnierze ostatniego bastionu stojącego na straży cienkiej granicy między światem żywych i umarłych.

Cienie sylwetek tańczyły na białych ścianach zachodniego skrzydła uczelni. Właśnie tam, na samym końcu pogrążonego w ciszy korytarza, Konrad zarezerwował w dziekanacie pokój – jeden z wielu przeznaczonych dla tych, którzy szukali wytchnienia przed podjęciem kolejnego zlecenia. Miejsce, by uleczyć rany i odpocząć przed kolejną podróżą po Polsce.

Wilczyński otworzył drzwi, a potem zaprosił go teatralnym gestem do sypialni.

– Dzięki – powiedział Aleksy, mijając go w progu.

Rzucił torbę na podłogę i się przeciągnął. Niewielkie kwatery wyposażono we wszystko, czego wędrowna dusza potrzebowała: wygodne łóżko i łazienkę.

– Czy mogę iść pierwszy…? – zapytał Aleksy, wskazując na prysznic.

– Nawet musisz – zaśmiał się Konrad.

Rozsiadł się na obrotowym krześle. Nie spuszczając rozbawionego wzroku z towarzysza, przysunął do siebie wymięte kartki. Zaciekawiony Aleksy rzucił okiem na niechlujne zapiski, ale nie mógł rozczytać nawet jednego słowa.

– Zlecenie? Coś ciekawego? – Wskazał notatki.

– Zadanie tak nudne, że aż rozczarowujące. – Wilczyński westchnął. Okręcił się na krześle w jego stronę. – Niesforna rusałka. Gówniany materiał do nauki teoretycznej dla studentów, niestety. – Zawiesił głos, a potem wypuścił ze świstem powietrze. – Obowiązkowe odręczne pisanie raportów tylko po to, żeby wszystko umieścić potem w jednym zeskanowanym pliku, to jakiś absurd! Ciekawe spotkania z demonami przynajmniej wynagradzają jakoś tę cholerną biurokrację…

– A nie możesz tego zrobić na komputerze?

– Mógłbym – sarknął Konrad. – Tylko zapomniałeś, że jakże sympatyczny profesor Belter chce sprawozdania o wodnych demonach zapisane ręcznie. Najlepiej kaligraficznym pismem.

– On może czegoś takiego wymagać?

– A widzisz Lidkę albo Gabrysia przekonujących go do używania laptopa?

Aleksy przytaknął niechętnie i wygrzebał z torby pomiętą piżamę – spłowiały materiał poprzecierał się w kilku miejscach. Obiecywał sobie, że po odesłaniu Eugeniusza zajrzy do centrum handlowego w Krakowie. W końcu musiał iść na zakupy, nieważne jak bardzo tego nienawidził. I po raz kolejny się nie udało.

Zamknął za sobą drzwi łazienki, a wtedy wreszcie ogarnęło go rozluźnienie. Zrzucił ubrania i odkręcił kurki. Para uniosła się, osiadając na policzkach. Gorąca woda spłynęła po jego nagim ciele, zmywając wspomnienia długich godzin w podróży. Przymknął leniwie oczy. To, co czuł – to słabe łaskotanie w piersi – to chyba był zalążek szczęścia.

Usłyszał szczęk opadającej klamki.

– Ej! – rzucił zirytowany, gdy dobiegł go zduszony chichot.

– Patrzcie go jaki wstydniś! – zakpił Konrad i wcisnął rękę w szparę w uchylonych drzwiach. – Masz tu nową piżamę. Starą wywal… a najlepiej spal.

Zamek znów kliknął cicho i Aleksy pozwolił sobie na słaby uśmiech. Tak, to zapomniane uczucie kotłujące się pod żebrami to było szczęście. Nie potrafił się tego wyprzeć, nawet jeżeli śmierć Wiktora kładła się cieniem na powrocie tutaj.

Przemierzył pomieszczenie, zostawiając na kafelkach mokre ślady. Wyciągnął z szafki szorstki ręcznik i wytarł ze skóry ostatnie krople wody. To także miało w sobie coś znajomego. Oderwał metki, założył na siebie nowe ubranie.

– Kupiłeś mi ciuchy? – zapytał z rozbawieniem, wchodząc do pokoju. Od razu zauważył pękatą torbę z logiem jednej z popularnych sieciówek odzieżowych spoczywającą na jego łóżku. – Cały zestaw ciuchów?

Konrad miał sto dziewięćdziesiąt centymetrów wzrostu i szerokie ramiona, ale tylko ciało takich rozmiarów mogło pomieścić tak ogromne serce.

– Nie ma za co. – Wilczyński nawet nie drgnął, nadal pochylony nad biurkiem. – Mam nadzieję, że dasz radę zasnąć przy lampce, muszę skończyć ten przeklęty raport!

– Mną się nie przejmuj – odparł Aleksy. Stłumił westchnienie na myśl o dokumentach, które po gusłach Eugeniusza on także musiał sporządzić dla Lidki.

Wahał się przez chwilę. Niepewnym krokiem podszedł do przyjaciela. Uniósł dłoń i zamarł, ale w końcu ją opuścił. Poczochrał jego włosy, uśmiechając się kącikiem ust.

– Dziękuję za ubrania.

– Ty zawsze odkładasz zakupy na święte nigdy. Pewnie twój telefon też już nadaje się tylko na cegłówkę?

– Nie, mam nowy – odparł z nieukrywaną satysfakcją.

Rzucił się na łóżko i zerknął po raz ostatni na Konrada, który nadal notował zaciekle pogrążony w swoim świecie. Tam królowały nie nieszczęśliwe duchy, ale brutalne strzygi, latawice i utopce. Aleksy całym sercem wierzył, że jego przyjaciel w końcu spełni marzenie: otrzyma tytuł łowcy przyznawany tym, którzy odnieśli spektakularne sukcesy w starciach z demonami. Tak niewielu z ich społeczności decydowało się na walkę z najniebezpieczniejszymi bestiami, a Konrad wykazywał wyjątkowe zacięcie w tym kierunku.

Widma przeszłości. Pierwszy oddech.

9 lat wcześniej

Las sięgał aż po horyzont. Gałęzie drzew wyciągały się ku górze, tworząc jednolitą zieloną masę wyraźnie odcinającą się od granatowego nieba. Mocny wiatr targał jeżynami, ostrzegając przed zbliżającą się burzą. Aleksy przyspieszył kroku i rozglądał się nerwowo na boki.

– Pamiętaj, że w Kampinosie żyje dużo demonów – powtórzył po raz kolejny Henryk, gdy odprowadzał go na autobus. – Idź główną drogą. Nie zbaczaj z niej, niezależnie, co usłyszysz albo zobaczysz. Wziąłeś ze sobą posrebrzane ostrze?

Oczywiście, że wziął. Wetkniętą w kieszeń wiatrówki dłoń zaciskał na skórzanej rękojeści i raz za razem powtarzał przestrogi ojca: Nie zbaczaj ze ścieżki.

Coś zaszeleściło w zaroślach. Czyżby licho? Aleksy znów przyspieszył. Nawet jeżeli nie wszystkie istoty Świata Cieni żywiły się ludźmi, to lubiły płatać im figle. A on nie miał ochoty spędzić w puszczy nocy, gdy nadciągnie ulewa. Odwrócił wzrok, a wtedy to dostrzegł. Zaparło mu dech. Ogromna brama stała otwarta. Nadszedł ten moment.

Dołączy do adeptów Akademii Guślarzy i Wiedźm w Polsce.

Przeszedł pod metalowym łukiem, a gdy tylko znalazł się za murem otaczającym kompleks, uśmiechnął się do siebie szeroko. Stanął na rozległym dziedzińcu, kiedy pierwsze krople deszczu spadały mu na twarz i naznaczyły wysypaną kamieniami drogę. Pokonał stopnie przed głównymi drzwiami. Tak bardzo wyczekiwał tej chwili. Od lat marzył tylko o tym.

Wślizgnął się do środka z sercem dudniącym w piersi. Piękna, wysoka na kilka pięter galeria zwieńczona szklaną kopułą zachwyciła go tak, jak obiecał ojciec. Powiódł wzrokiem po zawieszonej na ścianach broni i podążył za rozstawionymi znakami informacyjnymi dla pierwszorocznych.

Skierował się na piętro do przestronnej auli ze strojnym kryształowym żyrandolem. Aleksy przyjrzał się grupkom studentów z różnych roczników. Pomiędzy nimi zauważył także kilku starszych guślarzy, którzy dyskutowali o czymś z ożywieniem – jedni się śmiali, inni kręcili głowami z marsowymi minami.

– …i tak to się skończyło. Południce na wschodzie są naprawdę bezczelne! Trzeba to ukrócić – zawyrokował jeden z nich, krzyżując ręce na piersi. Świeża szrama znaczyła jego policzek.

– Twierdzisz, że są różnice między południcami ze wschodu i z zachodu? – dopytywał z powątpiewaniem drugi mężczyzna. – Do tego znaczące?

– Oczywiście, że tak! Demony budzące się w określonych przedziałach czasowych to moja specjalność! Poza tym weź pod uwagę, że świat się zmienił. Kiedyś białe gnomy panoszyły się tylko na Mazurach, a teraz nawet w Zakopanem je znajdziesz!

Aleksy zajął miejsce nieco z tyłu, w pustym rzędzie, po czym zerknął na nich ukradkiem. Drgnął, gdy jego spojrzenie skrzyżowało się z jednym ze sceptyków. Nieznajomy zmarszczył brwi, przechylając się ku niemu.

– Ty jesteś chłopakiem Karczewskiego, zgadza się?

– Tak, proszę pana. – Aleksy wyprostował się sztywno.

– Nareszcie. – Tamten uśmiechnął się półgębkiem. – Już trenujesz z Henrykiem?

– Tak, proszę pana.

Musiał odpowiedzieć wystarczająco, ale nic ponadto. Niewnoszące niczego słowa były zbędne. Dokładnie tak, jak uczył ojciec.

– Niczego innego się nie spodziewałem – odezwał się drugi mężczyzna, taksując Aleksego wzrokiem. Sprawiał wrażenie zaintrygowanego. – Twój ojciec to żywa legenda, chłopcze. Liczymy, że pójdziesz w jego ślady.

– Zrobię, co w mojej mocy, proszę pana – wymamrotał Aleksy, spuszczając wzrok.

„Idiota!” – skarcił się w duchu i natychmiast podniósł głowę. Nie powinien okazywać słabości.

– Przestań go męczyć. – Ostrzyżony na krótko starszy łowca pociągnął towarzyszy w dół sali.

Aleksy odczekał, aż przystaną przy katedrze i wyciągnął z torby książkę. Chciał uniknąć kontaktu wzrokowego. Przyszedł tu wysłuchać inauguracji, a potem czerpać wiedzę garściami z tego, co oferują profesorowie.

Pochylił się nad tekstem i po kilku sekundach napięcie ustąpiło. Zatracił się w historii.

– Cześć.

Duże czekoladowe oczy spoglądały na Karczewskiego spomiędzy sprężystych loków. Przywołane uśmiechem urocze dołeczki zdobiły policzki najwyżej o rok starszego studenta.

– Cześć – odpowiedział z wahaniem. Odłożył lekturę na kolana, ale nie do torby. Miał nadzieję, że nieznajomy zrozumie aluzję.

– Pierwszoroczny, prawda? – zagaił tamten zupełnie niezrażony.

– Tak.

– Antek Szarejko. – Wyciągnął przed siebie rękę.

Aleksy wyszarpał palec spomiędzy stron i, uderzając się boleśnie w kolano, zerwał z krzesła. Uścisnął dłoń chłopaka. Nienawidził tego, kręciło go w brzuchu z nerwów. Pochłonięty książką nie zauważył, kiedy przybyły kolejne osoby.

– Aleksy Karczewski.

Właściwie to Aleksander. Jak on nienawidził swojego imienia. Dławił się bezsilną złością za każdym razem, gdy je słyszał. „Aleksy” brzmiało dla niego lepiej.

– Miło cię poznać – powiedział Antek, po czym wypuścił jego dłoń. Obrócił się, a potem zawołał donośnym głosem: – Hej! Pierwszoroczni! Zbierzmy się!

Kilka osób oderwało się od rozsypanych po pomieszczeniu grupek i ruszyło w ich stronę.

– Cześć – powiedział szczupły chłopak o mokrych włosach w kolorze płynnego miodu. Ulewa przemoczyła go do suchej nitki. – Gabriel Olszewski.

Miał oczy o niezwykłej lazurowej barwie, których spojrzenie sprawiło, że Aleksy niemal stracił grunt pod nogami. Uścisnął krótko prawicę Gabriela. Odwrócił od niego wzrok, a mimo to wciąż brakowało mu tchu.

– Cześć! – Szczupła dziewczyna w modnych szerokich jeansach stanęła obok niego. – Jestem Dominika. – Uśmiechnęła się, a w jej ciemnych oczach pojawił się zalotny błysk. Obróciła się w stronę Antka: – Fajnie, że nas zawołałeś. Nie miałam pojęcia, że pojawi się tyle osób! I po co w ogóle ściągnięto tutaj łowców?

Aleksy przeniósł wzrok na zmierzające w ich stronę bliźnięta i towarzyszącego im tyczkowatego chłopaka. Dyskutowali, żywo gestykulując. Czyżby znali się wcześniej?

– Siemka! Jestem Wiktor – zawołał już z daleka szczupły chłopak, wskazując na siebie kciukiem. Długi kolczyk w uchu zakołysał się delikatnie. – A to bliźniaki Cieśla. Kacper i Julka.

– Witam na pokładzie! – Antek klasnął w dłonie, a potem powiódł wzrokiem po ich twarzach.

Wszyscy byli młodzi – skończyli szesnaście lat. W jednej chwili siedzieli na lekcji w szkole, by zaraz wkroczyć w przedwczesną dorosłość. Z fałszywymi dokumentami o przejściu na edukację domową zniknęli z systemu.

Aleksy uległ urokowi chwili i pozwolił otaczającym go ludziom porwać się aż do pierwszego rzędu tuż przed katedrą.

– Żebyśmy nie uronili ani jednego słowa – dodał głośno Kacper z pozorną nonszalancją. Przesunął się dalej, a wtedy obok Aleksego usiadł Gabriel.

Mocny aromat mydła uniósł się w powietrzu. Coś w nim mamiło, po cichu odbierało zmysły. Aleksy czuł, że jego ubranie nasiąka tym tajemniczym zapachem. Zaciągnął się nim i ścisnęło go w piersi.

W tej jednej chwili znienawidził go z całego serca.

REDAKCJA

Katarzyna Staniszewska

KOREKTA

Paweł Wielopolski

PROJEKT OKŁADKI

Jakub Jagoda

PROJEKT GRAFICZNY

Urszula Gireń

SKŁAD I ŁAMANIE

Bogdan Suprun

DRUK I OPRAWA

Abedik S.A.

Copyright © Agnieszka Yokoe 2026

Copyright © Nine Realms 2026

ISBN 978-83-67677-85-1

WYDAWCA

Nine Realms

ul. Sowia 6

86-005 Trzciniec

ninerealms.pl

Wydanie I

Trzciniec 2026