Śmiertelny wyścig - Patricia Briggs - ebook
NOWOŚĆ

Śmiertelny wyścig ebook

Patricia Briggs

4,0
14,99 zł

lub

0 zł
jeśli wykorzystasz 149 punktów Klubu Mola Książkowego


Możesz zamówić 2 tytuły w miesiącu bez dopłaty, wykorzystując punkty. Oferta dla wybranych użytkowników.

Ten tytuł znajduje się w Katalogu Klubowym+.

Dowiedz się więcej o KMK i KK+

116 osób interesuje się tą książką

Opis

Najgorsze potwory nie rozrywają ciał. Zostawiają je nienaruszone… i zabierają wszystko, co było w środku.

Charles Cornick całe życie był narzędziem - egzekutorem, cieniem Alfy, wilkiem, który robi to, co konieczne. Anna Latham jest jego przeciwieństwem. Omegą. Spokojem, który koi gniew. Ciszą, która potrafi zatrzymać burzę.

Tym razem nie jadą na wezwanie. Nie ścigają zbrodni. Nie wymierzają kary. Jadą do Arizony, bo Charles chce podarować Annie konia.

Ale normalność to luksus, na który oni nigdy nie mogli sobie pozwolić. Dzieci znikają bez śladu. Na ich miejscu zostaje coś, co wygląda znajomo… ale nie jest już ludzkie. To nie magia wilków. To coś starszego. Precyzyjnego. Bezlitosnego.

To gra istot starszych, zimniejszych i znacznie bardziej niebezpiecznych niż jakiekolwiek drapieżniki.

A kiedy oni skończą swoją grę - ludzie będą tylko stratą uboczną.

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)

Liczba stron: 434

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
Oceny
4,0 (5 ocen)
2
2
0
1
0
Więcej informacji
Więcej informacji
Legimi nie weryfikuje, czy opinie pochodzą od konsumentów, którzy nabyli lub czytali/słuchali daną pozycję, ale usuwa fałszywe opinie, jeśli je wykryje.
Sortuj według:
AgnieszkaSuchocka

Z braku laku…

taka sobie
00
Kaboni

Dobrze spędzony czas

Początek był trochę „meh”, ale potem książka się rozkręciła. Fajnie było wrócić do świata Charlesa i Anny, a zagadka wciągnęła mnie właśnie wtedy, kiedy myślałam, że wszystko już jasne. Kilka pomysłów pojawiło się jakby znikąd, co u Briggs już mnie trochę bawi. Solidny tom i przyjemny powrót do serii. 4★
00



Okładka

Karta tytułowa

 

SERIA ALFA & OMEGA

Wilczy tropPolowanieZwierzynaŚmiertelny wyścigBurn BrightWild Sign

 

Wspaniałym ludziom, dzięki którym podróż z arabskimi końmi była tak wspaniała: Brendzie, która była od początku; wspaniałym towarzyszom Edowi i Adrianie; Alice, Billowi, Joan z Rieckman’s Arabians, którzy przebyli tę trasę przede mną i po drodze służyli mi pomocnymi radami; Dolly, Dougowi i Peggy z Orrion Farms, którzy pomogli mi ruszyć z miejsca i dali wskazówki; Deb, Kimowi oraz Portii z High Country Training za zrobienie z moich kucyków dobrych obywateli; Robertowi i Dixie Northom, którzy kochają konie równie mocno jak ja; a także Naherowi, mojemu wielkiemu wałachowi arabskiemu, który był moim towarzyszem przez ostatnie dwadzieścia osiem lat. Jednak najmocniej mojemu bardzo cierpliwemu mężowi, który ma wyjątkowy talent w sprawianiu, by marzenia się spełniały.

PROLOG

GRUDZIEŃ

Pradawny krążył tam i z powrotem po swojej celi z szarego kamienia – trzy kroki, obrót, cztery kroki, obrót, trzy kroki. Mógł tak robić przez cały dzień. Tak właściwie... powtarzał ten rytm od dwóch tygodni.

Miał miękkie buty, nie wydawał więc przy tym żadnych odgłosów. I dobrze, ponieważ dźwięki nadmiernie odwracały jego uwagę od wyznaczonego celu, jakim było zanudzenie się do tego stopnia, żeby nie umiał myśleć o niczym innym.

Ubranie, tak jak buty, było praktyczne, ale jednocześnie reprezentowało jego stanowisko Pana Wielkiego Dworu, choć po prawdzie nie pamiętał zbyt wiele z tamtej części swojego życia. Do tego miał długie rude włosy splecione w skomplikowane warkocze, które sunęły za nim po podłodze w dworskim stylu sprzed tysiąclecia. O ile istniały jeszcze dwory, a w tym Wielkie Dwory, byłby uznawany za całkowicie staroświeckiego.

Przez pierwszy tydzień swojego pobytu tutaj nosił szaty Wielkiego Dworu, ale ponieważ nie miał komu w ten sposób zaimponować, zrzucił je i wymienił na dużo wygodniejszą odzież. Prawdopodobnie mógł założyć dżinsy, ale żegnał się ze swoim życiem jako pan dzień po dniu, a odzienie stało się dla niego przypomnieniem tego, kim kiedyś był. Trafiały się jednak dni – a czasem i lata – kiedy nie pamiętał, dlaczego pamiętanie tego, co kiedyś miał, jest tak ważne.

Rozległo się pukanie do drzwi. Syknął z irytacji, bo niemal udało mu się znieczulić na własne uwięzienie. Nieśmiertelność stanowiła przekleństwo, ponieważ nawet jeśli było się niesamowicie potężną osobą, zawsze znajdował się ktoś jeszcze silniejszy. Ktoś, komu należało się podporządkować. Ktoś, kto odbierał to, co kiedyś należało do ciebie, i zostawiał resztki. Potem to również mu zabrano i ostatecznie znalazł się tutaj, w tym więzieniu, podczas gdy wnętrzności bolały go z potrzeby, a ciału brakowało magii, tak jak mięsu potrzeba było soli. Bez magii nie czuł żadnego smaku.

Pukanie rozległo się ponownie. Musiał rozwścieczyć tego, kto się do niego dobijał, ponieważ całe więzienie trzęsło się od hałasu, który wwiercał mu się w uszy i serce. Wspaniale. Jeden z Potężnych przybył, aby go wezwać. Prawie nie odpowiedział. Bo niby co więcej mogli mu zrobić prócz tego, co już uczynili?

Zatrzymał się pośrodku pokoju, ponieważ oczywiście zawsze istniało coś, czego jeszcze mogli się dopuścić, i nie miało sensu spekulować co do istoty tegoż czynu. Odezwał się:

– Można wejść.

Kobieta, która wkroczyła do środka, była schludna i niska. Niemal rozbudziła w nim bestię. Wtedy jednak się odezwała i iluzja zniknęła.

Wyglądała jak duchowy archetyp złej królowej z baśni, częściowo dlatego, że brała udział w wielu prawdziwych wydarzeniach, na podstawie których powstały te opowieści. Uwielbiała sprawiać nieszczęście i ból krótko żyjącym ludziom. W jej tonie żywo pobrzmiewały lata władzy, mimo że lubiła podtrzymywać pozory bezradności.

– Podgórze może stać się dla ciebie wszystkim – zaczęła, przywdziewając grymas na ustach i rozglądając się po jego obecnym domu – a ty wybrałeś więzienie.

Wyprostował się z nieufnością.

– Tak, pani.

Potrząsnęła głową.

– I oni chcą ciebie?

Nie powiedziała, kim byli „oni” ani czego od niego chcieli, a on nie pytał, ponieważ pozostało mu jeszcze trochę instynktu samozachowawczego.

Kobieta zaczęła przechadzać się po niewielkim pomieszczeniu.

– Mawiają, że masz wyobraźnię.

Założyła ręce na piersiach, następnie zadarła głowę, by spojrzeć na kamienny sufit, a potem odwróciła się, aby pod odpowiednim kątem dostrzec delikatne wgięcie w ścianie, dzięki któremu jego kryjówka nie była tak widoczna. Rozplotła ramiona i poluzowała granitową cegłę – jedyną, wokół której brakowało zaprawy.

– Mawiają, że wiesz, jak kryć się przed ludźmi, pradawnymi i innymi stworzeniami, które mogą na ciebie polować, ponieważ potrafisz nakładać na siebie świetną iluzję.

Chciał ją zatrzymać, żeby nie znalazła jego skarbu. Chciał ją zniszczyć. Odebrali mu jednak moc, a bez niej pozostał z niczym. Przemawiała przez niego próżność – był świadom, że nawet gdyby nadal był w posiadaniu swojej siły, na nic by mu się nie zdała w obliczu jednego z Szarych Panów.

Patrzył, jak wyciąga cegłę i znajduje skrytkę, która się za nią kryła. Wyjęła ze środka lalkę i rozprostowała jej śliczną żółtą spódniczkę, przytrzymując chwilę dłużej palce na wyblakłych śladach łez.

Dziecko wkłada w płacz całe swoje serce; niczego nie powstrzymuje. Dziecko żyje w teraźniejszości, co nadaje bólowi nieskończoną intensywność. Choć został pozbawiony magii, i tak z miejsca, w którym stał, wyczuwał moc łez.

Kobieta w zamyśleniu odłożyła lalkę i wsunęła cegłę na miejsce, a następnie skierowała na niego wzrok.

– Powiadają, że byłeś utalentowanym magicznym, subtelnym i potężnym. Kiedyś byłeś kwiatem Wielkiego Dworu, później jego zarazą, pierwszym mrocznym źródłem zagłady. Potrafiłeś skryć się przed najlepszymi tropicielami.

– Nie wiem, kim oni są ani o czym mówią – oświadczył z przekonaniem, starając się ukryć złość.

Uśmiechnęła się.

– A jednak nie zaprzeczasz temu stwierdzeniu.

Podeszła do niego i dotknęła jego twarzy lewą ręką.

Iluzja opadła, odsłaniając pana, którym kiedyś był. I tak jak jego magia przeinaczała się i plugawiła, tak samo przez lata działo się z jego prawdziwą formą. Czekał, aż się od niego odsunie, ponieważ nie stanowił pięknego obrazu, jednakże ona się uśmiechnęła.

– Mam dla ciebie prezent. Prezent oraz zadanie.

– Jakie zadanie? – zapytał ostrożnie.

– Nie martw się – rzekła, kładąc mu prawą rękę na boku szyi. – Obiecuję, że ci się spodoba.

Wtem magia wróciła do niego; zalała jego ciało jak żar umarłych. Z wrzaskiem upadł na podłogę i wił się na niej, gdy ogarniała go cudowna agonia.

Kobieta schyliła się nad nim i wyszeptała mu do ucha:

– Istnieją jednak pewne zasady.

1

 

Dobrze – powiedział Charles Cornick, młodszy syn Marroka, który rządził wszystkimi wilkołakami w Ameryce Północnej oraz, jak Anna zaczynała podejrzewać, na całym świecie, nawet jeśli nieoficjalnie, to w praktyce.

Jeżeli Bran Cornick mówił: „Wyprostuj się i idź tam”, nie istniał w świecie żaden wilk, Alfa czy nie, który nie podporządkowałby się jego rozkazowi.

Charles przejął po nim wiele brudnej roboty, która pozwalała jego ojcu zapewnić bezpieczeństwo ich ludziom i ich wilkom. Przykrym następstwem popełniania potwornych, acz koniecznych czynów był fakt, że uczucia Charlesa pozostawały zagadką nawet dla niego samego.

Na przykład w tej chwili odpowiedział Annie, że czuje się „dobrze”, choć wyraźnie widziała, że bieżący temat rozmowy absolutnie mu się nie podobał. Rozpoznawała to po sposobie, w jaki jej mąż gwałtownie podniósł się ze stołka, na którym siedział, grając na gitarze, po czym odwiesił stary, zużyty instrument na kołek przy ścianie. Przepełniony niepokojem, przeszedł po drewnianej podłodze do wielkiego okna i wyjrzał na padający śnieg. A było go wiele: trwała zima, luty, a znajdowali się w górach Montany.

Była pewna, że gdyby tak dobrze nad sobą nie panował, to właśnie by się garbił.

– Mówiłeś, że powinnam przyjrzeć się tej sprawie – zwróciła się do niego Anna, badając jego reakcję. Znała Charlesa najlepiej ze wszystkich, a jednak nadal czasami nie potrafiła odczytać swojego wspaniałego, skomplikowanego mężczyzny. – Tak więc zrobiłam. Zaczęłam od twojego brata. Samuel powiedział, że od dłuższego czasu pracuje nad problemem wilkołaczych dzieci, choć nie z naszego punktu widzenia. Dzieci były najwyraźniej jego obsesją, zanim udało mu się ponownie odnaleźć Arianę. Wiedziałeś, że DNA wilkołaka jest takie samo jak ludzkie? Nie można ich rozróżnić, chyba że pobierze się próbkę wtedy, gdy człowiek przebywa w formie wilka. Wówczas rzeczywiście jest inne.

– Tak, tak ci mówiłem. – Charles wyglądał na szczęśliwego, że mógł zmienić temat. – Samuel przekazał mi, że odkrył to kilka dekad temu. To nie pierwszy raz, gdy posiadanie lekarza w rodzinie okazało się przydatne. Zdaje się, że jakiś ludzki naukowiec opublikował te dane w zeszłym miesiącu w jakimś brukowcu. Bez wątpienia prędzej czy później trafi to do gazet.

Dzięki odbiegnięciu od tematu zdołał się nieco zrelaksować, posłał więc Annie cierpki uśmiech przez ramię i wrócił do kontemplowania śniegu.

– Ojciec był przeszczęśliwy. Dzięki temu odkryciu okazało się, że przeprowadzenie badania krwi nie wykaże, czy ktoś jest wilkołakiem, czy nie. Chyba że testowano by rzeczywistego wilka, a to by było kwestią sporną. Nie wiem, czy ojciec kiedykolwiek ujawniłby nasze istnienie, gdyby dało się nas tak łatwo zidentyfikować.

– W porządku. – Anna pokiwała głową. – To dobrze. W większości. Z tym że nie da się określić, czy zarodek jest genetycznie człowiekiem, czy wilkołakiem, gdybyśmy chcieli wybrać opcję surogatki.

– Surogatki – powtórzył.

Naprawdę liczyła na tę opcję. Matka Charlesa zmarła podczas jego porodu. Wiedziała, że część jego obiekcji wobec posiadania dzieci – a może i wszystkie – wiązała się z ryzykiem dla jej bezpieczeństwa.

– Skoro nie mogę donosić ciąży, bo przy każdej pełni muszę przechodzić przemianę, surogatka jest oczywistym rozwiązaniem. Z tego, co wiemy, nikt wcześniej tego nie próbował.

Ponieważ nie odpowiedział, postanowiła wyłożyć mu resztę:

– Jako że nie da się stwierdzić, czy zarodek jest człowiekiem, wilkołakiem, czy też mieszanką obu, nadal istnieje spora możliwość samoistnego poronienia, co również stanowi problem wśród ludzkich towarzyszek wilkołaków. Następna trudność to to, co stanie się z ludzką kobietą, która przez dziewięć miesięcy będzie musiała nosić wilcze dziecko. Czy zmieni się w wilkołaka? Samuel polecił, abyśmy rozważyli surogatkę, która chce zostać wilkołakiem. W ten sposób wyeliminowalibyśmy ryzyko złapania... to jest... zainfekowania...

Charles wycedził sucho:

– Masz na myśli chorobę, Anno?

Nie, ale nie zamierzała dać mu się rozkojarzyć.

– W razie gdyby nasze dziecko okazało się wilkołakiem, a nie człowiekiem, a ciąża by tę kobietę przemieniła, nie mielibyśmy problemów – oświadczyła z godnością. Nic nie szło tak, jak chciała. – Nie wiemy, czy ciąża i poród wilkołaczego dziecka zainfekowałyby matkę, a jeśli tak, to kiedy by to nastąpiło. Tylko twojej matce udało się donosić wilkołaczą ciążę. Jeżeli surogatka od początku pragnęłaby przemiany, pozbylibyśmy się części problemu. Drugą stroną byłoby to, co działoby się, gdyby surogatka przemieniła się, zanim dziecko stałoby się zdolne do życia.

Stał całkowicie obrócony do niej tyłem.

– To brzmi, jakbyśmy oferowali łapówkę. Noś nasze dziecko, a przyzwolimy na twoją przemianę. Oczywiście, w domyśle, jeśli nie donosisz dziecka, nie pozwolimy na przemianę i jeszcze się wszystkiego wyprzemy. Dodajmy do tego, że w czasie przemiany większość ludzi ginie, a przeżywa ją mniej kobiet niż mężczyzn.

– No tak – zgodziła się. – Kiedy tak to ujmujesz, brzmi to okropnie. Jednak co roku dochodzi do wielu porodów wśród surogatek, a zwykła ciąża również niesie ze sobą śmiertelne ryzyko. Jeśli matka zastępcza zgodzi się na to ze świadomością tego, co może się wydarzyć, i nadal będzie gotowa na umowę w zamian za pieniądze albo szansę przemiany, albo za jedno i drugie, to nie widzę w tym problemu. To ryzyko, ale uczciwe.

– Czyli jesteśmy gotowi zaryzykować życie kogoś innego dla sprawy? – zapytał z nutą dzikiego pomruku w głosie. – Bo one wiedzą tyle co my na temat tego, co może im się przydarzyć, a my tak właściwie nic nie wiemy.

Otwarła usta, aby opowiedzieć Charlesowi o zawartości grubej teczki, którą wysłał jej Samuel, ale się zawahała. Może gdyby ugryzła to od innej strony, uzyskałaby lepszy rezultat.

– Pomyślałam jeszcze, że skoro nauka ma problem z magią, to może ktoś, kto się nią para, miałby jakieś pomysły. Zadzwoniłam do Moiry...

Odwrócił się do Anny, a nikłe światło uwydatniło jego kości policzkowe oraz ramiona. Był taki piękny. Dziedzictwo Saliszów dało mu brązową skórę oraz niemal czarne włosy i oczy. Dzięki ciężkiej pracy i bieganiu w formie wilka jego skóra opinała kontury wyrzeźbionych mięśni. Jednak to źródło jego istoty i tej... charlesowatości sprawiało, że serce jej przyspieszało, a od pożądania miękły kolana.

Nie chodziło tylko o żądzę, choć czy istniałby ktoś, kto nie pragnąłby Charlesa? Objęła go całego spojrzeniem i pomyślała raz jeszcze: kto byłby w stanie oprzeć się Charlesowi? Ogarnęło ją przemożne pragnienie, aby go posiąść i otulić się jego istotą.

Dzięki Charlesowi zrozumiała część przysięgi małżeńskiej o dwojgu stających się jednym ciałem. Kiedy miała dziewięć czy dziesięć lat, bardzo irytowało ją to zdanie. Bo niby dlaczego miałaby zrzec się tego, kim była, dla jakiegoś głupiego chłopaka? Wyraziła swoje obiekcje ojcu, który w końcu stwierdził: „Kiedy i jeśli jakiś głupi chłopak straci dla ciebie głowę i zgodzi się z tobą ożenić, to bez wątpienia również z radością ominie tę frazę”.

Gdy brali ślub, Anna pominęła część dotyczącą posłuszeństwa. Nie chciała kłamać. Nie miała nic przeciwko słuchaniu, ale nie zamierzała się podporządkowywać. Przeżyła już tego tyle, że wystarczyłoby jej na dziesięć żywotów. Pozostawiła jednak część o „jednym ciele”.

Nie zatraciła siebie przy Charlesie, wręcz przeciwnie – zyskała jego. Wspólnie tworzyli front przeciwko „losowi wściekłemu pociskom i strzałom”*. Był dla niej ciepłym schronieniem pośród burzy targającej światem, a ona... miała nadzieję, że była jego domem.

Pragnęła jego dzieci.

– Absolutnie nie – oświadczył i aż się wystraszyła, że czytał jej w myślach, ponieważ na chwilę zapomniała, czego dotyczyła rozmowa. Wtedy jednak dodał: – Żadnych czarów.

Nie była głupia. Wynajdował wszelkie możliwe przeszkody i dałaby mu spokój, gdyby nie głęboka wiara, którą zyskała dzięki ich więzi: on pragnął dziecka jeszcze bardziej niż ona.

– Nie lękaj się – uspokajała go. – Nie podejdę do tego w taki sam sposób jak twoja matka. – Chyba że nie będzie miała innej możliwości. – Po prostu pomyślałam, że Moira będzie miała jakieś wskazówki dla Samuela. Stwierdziłam, że wypadałoby ją ostrzec, że go za nią posłałam, bo wydawał się dość... zaciekły w tej sprawie.

Poderwał głowę jak wystraszony koń.

– Ach. Źle cię zrozumiałem. W porządku.

Charles lubił dzieci. Wiedziała, że je lubił. Dlaczego więc panikował na samą myśl o ich dzieciach? Zastanawiała się, czy nie zapytać go o to, ale przecież próbowała już na różne sposoby i otrzymywała wyjaśnienia, które były do pewnego stopnia prawdziwe. Podejrzewała, że sam nie znał właściwej odpowiedzi, więc to do niej należało zadanie, by ją odkryć.

Kiedy już jej się to uda, będzie w stanie stwierdzić, czy da się jakoś obejść ten problem. Z paniką sobie poradzi, a jeśli rzeczywiście nie chciał dzieci... cóż, jakoś to przełknie. Chodziło o smutek kryjący się pod strachem, smutek oraz tęsknotę, które wyczuwała jej wilczyca. To właśnie te elementy kazały jej kopać głębiej i walczyć w prawdziwym stylu Anny.

– Nie ma sprawy. – Rozpromieniła się. Ta, która walczy i potrafi się wycofać, przeżyje, aby podjąć walkę następnego dnia. – Chciałam ci tylko przekazać najświeższe wiadomości.

Podniosła plik kartek z informacjami i wcisnęła go pod pachę.

Podeszła do okna i wyjrzała na padający śnieg, który pokrył ciemnozielone lasy oraz nieodległe góry, dzięki czemu świat zdawał się czysty i nowy. Oraz zimny.

– Zdecydowałeś już, co chcesz mi dać na urodziny? – zapytała.

Lubił dawać jej prezenty. Czasami był to kwiat, który dla niej zerwał, a innym razem kosztowna biżuteria. Stopniowo uczył się, że naprawdę drogie prezenty, choć podobały się Annie najbardziej, najmocniej ją przerażały, więc pozostawiał je na najważniejsze okazje.

Objął żonę ramieniem i poczuła, jak się rozluźnił.

– Jeszcze nie. Ale niedługo coś wymyślę.

Charles nie potrafił skupić się na liczbach, wyłączył więc komputer. Pieniądze dawały władzę i to one na dłuższą metę zapewniały jego ludziom bezpieczeństwo bardziej niż jego kły i pazury. Po przerwie ponownie zajmował się finansami watahy.

Utkwił wzrok w żółtej samoprzylepnej karteczce na górze monitora. Dwudzieste szóste urodziny Anny. Musiał znaleźć dla niej prezent. Preferował biżuterię, dzięki której – jak zauważył ojciec – zaznaczał terytorium przed innymi samcami w pobliżu.

„Moja towarzyszka” – mówił im pierścionek na palcu. Kiedy zakładała któryś z naszyjników albo kolczyków, jakie jej podarował, przekazywał wiadomość: „Potrafię o nią zadbać lepiej niż wy”. Po tym, jak Bran wyłuszczył mu powód, dlaczego czuł potrzebę strojenia Anny klejnotami, zaczął pracować nad prezentami, których ona rzeczywiście chciała.

Anna pragnęła dzieci.

Wpatrywał się w jasnożółtą karteczkę.

Całkowicie rozumiał, że pragnęła dzieci. Lepiej od niej samej pojmował, jak nagląca była potrzeba, która nią kierowała. Uczęszczała do college’u, kiedy Justin, płatny zabójca chicagowskiego Alfy, odebrał jej niemal wszystkie wybory. Od tamtej chwili poświęcała większość czasu na ich odzyskiwanie, odzyskiwanie swojego życia z rąk tych, którzy chcieli je wyrwać.

Zadzwonił telefon. Przyłożył go do ucha bez zawahania, a wtedy usłyszał głos po drugiej stronie:

– Witaj, Charles – powitał go Joseph Sani, kiedyś najlepszy przyjaciel na świecie. – Myślałem dzisiaj o tobie. O tobie i twojej nowej żonie.

– Nie aż tak nowej – zauważył Charles, czując narastającą w nim radość. Joseph wpływał w ten sposób na każdego. – Minęły trzy lata. Właściwie trzy lata i kilka miesięcy. Jak się masz?

– Trzy lata, a jeszcze jej nie poznałem – rzekł Joseph, choć jego ton sugerował pytanie: „Dlaczego nie?”.

Lata minęły mimochodem, pomyślał Charles. Kiedy ostatnio widział Josepha, tamten był już staruszkiem. Nie chciał, żeby był stary. To wywoływało ból w sercu Cornicka.

– Nie mogłem pojawić się na twoim weselu – kontynuował Joseph – ale ty też nie byłeś na moim. Jesteśmy kwita.

– Nie wiedziałem, że brałeś ślub – wycedził cierpko Charles.

– Nie znałem twojego adresu ani numeru telefonu. Ciężko było cię namierzyć. Wiem, że wysłałeś mi zaproszenie, ale zrobiłeś to przez Maggie, więc dotarło do mnie dzień przed wydarzeniem.

Tak, tak sądził, że Maggie go nie przekaże.

– Jestem zaskoczony, że w ogóle dostałeś je przed ślubem – uznał swoją winę Charles. – Nie wysłaliśmy zaproszenia pocztą. Dzwoniliśmy. Próbowałem trzy razy i dwa razy odebrała Maggie. Za drugim razem zostawiłem jej wiadomość.

Joseph wybuchnął śmiechem, który szybko przerodził się w kaszel.

– Niezły kaszelek – zaniepokoił się Charles.

– Nic mi nie jest – uspokoił Joseph. – Chcę poznać twoją żonę, żebym mógł ocenić, czy jest dla ciebie wystarczająco dobra. Może ją do mnie przywieziesz?

Charles zaczął liczyć w głowie. Poznał Josepha, kiedy ten miał około dwunastu lat, niedługo po drugiej wojnie światowej. W tej chwili Joseph przekroczył już osiemdziesiątkę. Kiedy ostatnio się widzieli, miał sześćdziesiąt lat. Cornicka ogarnęło przerażenie – minęło już dwadzieścia lat! Czy naprawdę był aż takim tchórzem?

– Charles?

– Dobrze – zdecydował. – Przyjedziemy. – Zawiesił wzrok na karteczce samoprzylepnej i w jego głowie zrodził się pomysł. – Czy ty i Hosteen nadal hodujecie konie?

TRZY DNI PÓŹNIEJ

Chelsea Sani zaparkowała samochód, zdjęła okulary przeciwsłoneczne i wysiadła. Minęła i poklepała ogromny znak, według którego Przedszkole Słoneczna Radość to miejsce, w którym dzieci są szczęśliwe. Ogrodzone podwórko po obu stronach chodnika ziało pustką, ale gdy tylko otworzyła ciężkie drzwi prowadzące do placówki, ogłuszył ją radosny hałas dzieci, co wywołało uśmiech na jej twarzy.

Owszem, kilka przedszkoli znajdowało się bliżej jej domu, ale to miejsce było czyste i zorganizowane, a dzieci zawsze miały jakieś zajęcie. W przypadku jej latorośli okazało się to najlepszym rozwiązaniem.

Michael zauważył ją, kiedy zajrzała do sali pełnej czterolatków; krzyknął z radości, upuścił zabawkę, którą akurat się bawił, i rzucił się w stronę matki. Wzięła go na ręce, świadoma, że synek niedługo przestanie jej na to pozwalać. Dmuchnęła mu w szyję; zachichotał i wymknął się z jej ramion, aby podbiec do ściany z haczykami, gdzie wisiał jego plecak.

Nauczycielka zobaczyła Chelsea i pomachała do niej, ale nie podeszła, żeby zamienić kilka słów, tak jak czasami robiła. To asystentka pomogła Michaelowi założyć plecak i obdarzyła go uśmiechem, ale natychmiast jej uwagę odwróciła dziewczynka w różowej sukience.

Michael złapał matkę za rękę i zaczął tańczyć do muzyki, która grała mu w głowie.

– Najpierw odbierzemy Mackie, a potem wrócimy do domu – poinformował ją.

– Dokładnie tak – zgodziła się, kiedy ruszyli korytarzem.

Otworzyła drzwi do sali Mackie. Dziewczynka siedziała na karnym krzesełku z założonymi rączkami i upartym wyrazem twarzy – kobieta znała tę minę, bo nieraz widziała ją u męża.

– Cześć, słonko. – Wyciągnęła rękę, dając tym samym córce przyzwolenie, aby wstała. – Miałaś zły dzień?

Mackie nie ruszyła się z miejsca, tylko przemyślała słowa matki i z powagą pokiwała głową. Nowa nauczycielka, na oko dwudziestolatka, zostawiła pozostałe dzieci z asystentką i natychmiast pospieszyła do Chelsea i jej córki.

– Zabawa wspólna nie poszła po naszej myśli – oznajmiła nieco ponuro. – Musiałyśmy porozmawiać z Mackie o byciu miłą dla innych, ale nie jestem pewna, czy coś do niej dotarło.

– Mówiłam ci. Ona nie jest hozho – oświadczyła uparcie Mackie. – Przebywanie obok kogoś, kto nie jest hozho, jest niebezpieczne.

– Do tego jest na tyle duża, aby wyrażać się jasno – kontynuowała nauczycielka, której imienia Chelsea nie potrafiła sobie przypomnieć.

– Ale ona mówi jasno – wtrącił Michael, zawsze gotów bronić swojej siostry.

– Hozho to słowo z rdzennego języka plemienia Nawahów – wyjaśniła Chelsea, gdy Mackie nareszcie zsunęła się z krzesła i mocno złapała mamę za rękę. Sojuszniczkę pośród wrogów, jak sugerował jej uścisk, czyli według niej samej dziewczynka nie zrobiła nic złego. Jeśli źle się zachowała, nigdy nie szukała pomocy matki. – Ojciec albo dziadek czasami uczy ich jakichś słówek. Hozho to... – Chelsea próbowała opisać to pojęcie, które było skomplikowane i jednocześnie proste, ale trudne do wyjaśnienia – słowo określające, jakie powinno być życie.

– Szczęśliwe – spróbował pomóc Michael. – Hozho to jak piknik i huśtawki. Szczęśliwe małe drzewka. – Zakręcił się, nie puszczając matczynej ręki, i zatańczył, jednocześnie podśpiewując. – Szczęśliwy mały wietrzyk.

– Nawaho? – Nauczycielka wyglądała na zdziwioną.

– Tak.

Chelsea uśmiechnęła się do niej cierpko. Każdy, kto na nią spojrzał, mógł stwierdzić, że to nie ona była odpowiedzialna za ciepły odcień skóry dzieci oraz ich oczy – ciemne jak burzowa noc. Jej przodkowie żeglowali na okrętach o dziobach zakończonych smoczymi głowami. Zmrużyła oczy: jeśli sprawisz, że moje dzieci – albo jakiekolwiek dzieci – poczują się źle z tym, kim są, nauczę cię, dlaczego ludzie boją się matek niedźwiedzic grizzly bardziej niż ojców. Nauczę cię, że jeśli do pokoju wejdzie dziecko Marsjanina, to powinno się czuć bezpiecznie.

– Ale super! – powiedziała nauczycielka, nieświadoma zagrożenia. – Za kilka tygodni planujemy uczyć się o rdzennych Amerykanach. Czy myśli pani, że ich ojciec albo ktoś pochodzący z plemienia Nawahów miałby ochotę przyjść tutaj i porozmawiać z dziećmi?

Wiatr nadymający żagle zwane „broń-dzieci-aż-po-śmierć” zelżał wskutek entuzjazmu świeżo upieczonej nauczycielki. Chelsea uciszyła wewnętrznego wikinga i się odezwała:

– Jeżeli zaczekacie do końca miesiąca, to mogę o to zapytać. Rodzina męża hoduje konie, a w tej chwili zbliża się wielkie wydarzenie, więc póki ono się nie skończy, wszyscy będą mieli urwanie głowy.

Uwagę Chelsea przykuła pewna dziewczynka. Stała pośrodku sali, dziwnie osamotniona w chaosie wywołanym przez rodziców, którzy właśnie zaczęli przybywać po odbiór pociech.

Ponieważ przychodziła do przedszkola codziennie, znała z twarzy większość dzieci z ich grup. Tę też już wcześniej widziała. Kilka miesięcy temu dziewczynka razem z Mackie zrobiły gliniane kwiatki, które dały swoim mamom na święta Bożego Narodzenia. Obie chichotały jak hieny, próbując wyjaśnić, jak wykonały te kwiatki. Dziewczynka została nazwana imieniem jakiegoś klejnotu. Nie Rubin ani Diament... Ametyst. Tak, Ametyst.

Dziś Ametyst wpatrywała się uważnie w Mackie, a po roześmianym dziecku nie pozostał nawet ślad. Kiedy nauczycielka opowiadała z entuzjazmem o własnym kucyku z dzieciństwa, dziewczynka przeniosła wzrok z Mackie na Chelsea. Skrzyżowała z nią na krótko spojrzenie swoich szarozielonych oczu, po czym się odwróciła.

– Też trochę jeżdżę – poinformowała Chelsea z roztargnieniem – ale raczej nie podczas pokazów hippicznych. Robi to mój mąż i jego asystenci.

– Super – skonstatowała nauczycielka. – Będę pamiętać, aby poprosić, żeby pani mąż pojawił się tutaj po zawodach. – Przeniosła wzrok na Mackie. – Pa, skarbie! Jutro będziemy robić wiatraczki. Jestem pewna, że ci się spodoba.

Mackie przyjrzała jej się z uwagą i ostatecznie pokiwała głową poważnie, niczym królowa.

– Dobrze, panno Baird. Zobaczymy się jutro.

Wyglądało na to, że nauczycielce tymczasowo wszystko zostało przebaczone.

Mackie trzymała się swoich postanowień co do tego, kogo lubiła, a kogo nie. Lubiła panią Newman, która uczyła ją w zeszłym roku, a w tym roku Michaela. Nie darzyła za to sympatią dyrektorki, woźnego ani Erica, przyjaciela jej dużo starszego brata Maxa. Eric przestał do nich przychodzić, bo dziewczynka sprawiała, że czuł się niekomfortowo. Według Chelsea wydawał się miłym chłopcem, tymczasem do pani Newman miała pewne zastrzeżenia.

Mackie pociągnęła matkę za rękę i wyprowadziła ją z przedszkola. W czasie gdy Chelsea w samochodzie zapinała pas Michaela, córka zapięła pas sama, co robiła, od czasu gdy nauczyła się, jak włożyć klamrę do zamka.

„Samodzielna” to niedopowiedzenie, pomyślała ze smutkiem Chelsea. Mackie odziedziczyła tę cechę – jak również ogólną umiejętność radzenia sobie w życiu – po matce. W pracy obie te wartości działały na korzyść kobiety, ale miała pewność, że dziś nie był to pojedynczy przypadek, kiedy nowa nauczycielka będzie miała problemy z dziewczynką.

A skoro o wilku mowa...

– Co się wydarzyło? – spytała córkę. Potarła skronie, bo czuła, że lada chwila rozboli ją głowa. – Dlaczego nauczycielka cię ukarała?

Mackie spojrzała na nią pełnym zamyślenia wzrokiem.

Gdyby to ojciec zadał pytanie, uzyskałby pełną i szczerą odpowiedź. Niestety, robił to rzadko, bo wolał, aby żona opanowała sytuację, i nie chciał interesować się szczegółami zdarzeń. Czy Mackie dobrze zrobiła? Czy mogła wybrać inną ścieżkę, która doprowadziłaby ją do lepszych rezultatów? Tego typu rzeczy były ważne dla Kage’a.

Chelsea za to uzyskałaby odpowiedź, którą według dziewczynki chciałaby usłyszeć. Nie dlatego, że Mackie nie chciała wpaść w kłopoty – kobieta głęboko wierzyła, że córka po prostu robiła, co mogła, aby oszczędzić matce brzemienia bólu lub smutku.

Martwiła się o córkę. Obaj synowie, Max i Michael, byli radosnymi i zdrowymi duszyczkami. Mackie urodziła się poważna i uważna; stara dusza w ledwie pięcioletnim ciele. Owszem, zdarzały jej się momenty lekkości ducha, ale w większości sytuacji zachowywała rozwagę. Kage powiedział, że jego córka ma duszę wojowniczki.

– Dziewczynka, z którą miałam podzielić się kredkami, była chindi – wyznała w końcu Mackie, co było pozbawione sensu. Chelsea wnioskowała ze swojej jakiej takiej wiedzy o języku plemienia Nawahów, że chindi oznaczało złe duchy zmarłych. – Ale nie chindi – dodała, co okazało się jeszcze bardziej niejasne.

– Nie możesz mówić chindi – zganił siostrę Michael. – Ánáli Hastiin mówi, że przydarzą ci się złe rzeczy.

– Dobra. – Chelsea nagle popsuł się humor, bo nie potrafiła zinterpretować, co tak naprawdę wydarzyło się w przedszkolu. Kage będzie musiał porozmawiać o tym z córką, kiedy wróci do domu.

Był luty, zwykle o tej porze roku często padało. Dziś jednak niebo było niebieskie, a słońce grzało, co tylko pogarszało ból głowy. Chelsea nie miała w samochodzie żadnych leków przeciwbólowych, musiała więc wrócić do domu, żeby poczuć ulgę. Ulgę od wszystkiego.

– Chyba będę musiała porozmawiać z waszym dziadkiem o tym, czego was uczy – powiedziała.

– To nie dziadek – oznajmiła Mackie. – Tylko Ánáli Hastiin.

Ánáli hastiin oznaczało „dziadek”, ale dzieciaki używały terminu w języku plemienia Nawahów wyłącznie wobec pradziadka Mackie, Hosteena.

– Dobrze – zgodziła się Chelsea. – Przedyskutuję z Ánáli Hastiinem, o czym wypada rozmawiać z pięciolatką, a o czym nie.

Zamknęła tylne drzwi samochodu z nieco większą siłą, niż wymagała tego sytuacja, usiadła na swoim miejscu i odjechała do domu.

– Do tej pory podczas podróży – wycedziła Anna z gorzkim rozbawieniem, które Charles bez problemu dosłyszał w słuchawkach – rozmawialiśmy o aktualnych trendach na giełdzie i o tym, dlaczego są dla nas dobre, a dla wielu innych ludzi złe. Przedyskutowaliśmy problemy związane z użyciem taktyki wojskowej w sprawach wyłącznie policyjnych. Perorowaliśmy o swobodzie twórczej, jaką stosowano przy ekranizacjach klasycznych powieści fantasy, i o tym, czy efekty były udane, czy wręcz koszmarne. Zgodziliśmy się, że się nie zgadzamy, mimo że wyraźnie mam rację.

Nie przegadaliśmy za to tematu, o którym tak naprawdę powinniśmy porozmawiać, ukochany, pomyślała. Moja mama twierdziła, że nikt nie dorówna uporem Lathamom, więc zamierzam ci to udowodnić. Mamy czas.

Dlatego też podjęła jeszcze jeden temat, którego mąż nie chciał poruszyć.

– Czy jesteś już gotowy powiedzieć mi, dokąd lecimy?

Charles uśmiechnął się delikatnie.

Sapnęła z rozbawieniem.

– Próbuję zdecydować, czy to prezent urodzinowy, czy zlecenie.

To musiał być prezent. Od urodzin minęły dwa tygodnie, a Charles nigdy nie dowcipkował z zadań, które otrzymywał od ojca.

– Dobrze – zgodził się aż nadto życzliwie Charles, więc pacnęła go żartobliwie w ramię. – Ostrożnie – ostrzegł ją, delikatnie chybocąc samolotem. – Jeśli dalej będziesz uderzać w pilota, możemy się rozbić.

– Hmm. – Jakoś się nie bała. Kiedy Charles podejmował się czegoś, robił to dobrze. – Dokąd lecimy? Oprócz tego, że do Arizony. – Ten element zdążył jej wyjawić gdzieś pomiędzy dyskusją o pracy policji a tą o filmach. – Arizona to bardzo duży stan.

– Scottsdale – doprecyzował.

Zmarszczyła brwi. Wiedziała tylko jedną rzecz na temat Scottsdale.

– Będziemy grać w golfa?

Jej ojciec lubił grać podczas swoich rzadkich wakacji.

– Nie, będziemy robić tę drugą rzecz, z której słynie Scottsdale.

– Pojedziemy do kurortu, żeby spędzać czas z celebrytami? – W jej głosie słychać było powątpiewanie.

– Znajdziemy dla ciebie konia.

– Jinx to mój koń – odpowiedziała natychmiast.

Charles powiedział, że Jinx był mieszańcem, choć prawdopodobnie w największej części był koniem rasy quarter horse. Nabył podstarzałego wałacha na aukcji otwartej, przebijając ofertę handlarza skupującego konie na rzeź.

Anna uczyła się na nim jeździć.

– Nie – rzekł delikatnie Charles. – Jinx jest świetnym opiekunem, ale już go nie potrzebujesz. Jest idealny do nauki, ale jest leniwy. Nie lubi długich przejażdżek ani kiedy się go pospiesza. Potrzebujesz innego konia. Dla Jinxa znalazłem dobry dom. Będzie bardzo powoli powoził dzieci i będzie tym zachwycony.

– W Montanie nie znajdzie się dla mnie odpowiedni zastępca?

Uśmiechnął się.

– Mój stary przyjaciel hoduje araby. Niedawno rozmawiałem z nim przez telefon. Zacząłem myśleć o twoich urodzinach i doszedłem do wniosku, że to czas, abyś dostała nowego konia do jazdy.

Anna się wyprostowała. Koń arabski. Przed oczami stanęły jej obrazy z filmu „Czarny rumak”. Nie potrafiła powstrzymać westchnienia zachwytu.

– Lubię Jinxa – stwierdziła.

– Wiem, że go lubisz – powiedział Charles. – A on lubi ciebie.

– Jest piękny.

– Owszem – zgodził się. – Ale kiedy zobaczy cię, jak siodłasz innego wierzchowca, westchnie z ulgą i pójdzie spać.

– Araby przypominają koniki na karuzeli – dodała Anna, nadal czując, jakby zdradzała przyjaznego wałacha, który tak wiele ją nauczył.

Charles parsknął śmiechem.

– To prawda. Mogą ci nie podejść. Araby nie wszystkim pasują. Są jak koty: próżne, piękne i inteligentne. Ale ty dobrze sobie radzisz z Asilem, który jest próżny, piękny i inteligentny. Nic się nie martw. Jeśli nie znajdziemy tam dla ciebie odpowiedniej partii, poszukamy gdzieś bliżej domu.

– W porządku – zgodziła się Anna, choć w głębi serca jechała już na grzbiecie czarnego rumaka, bez żadnego ogłowia ani siodła; galopowali po plaży na opuszczonej wyspie.

Charles musiał usłyszeć to w jej głosie, ponieważ rozciągnął usta w uśmiechu.

Wtedy jednak przypomniała sobie o innym dręczącym ją elemencie, o którym nie wspomniała natychmiast, zbyt oszołomiona myślami o koniu. Charles użył słów „stary przyjaciel”, a jej mąż nie miał ich zbyt wielu. Znajomych – owszem, ale nie przyjaciół. A użył tego słowa celowo. Anna mogła policzyć na palcach jednej ręki osoby, z którymi trzymał się blisko: ona, jego brat Samuel oraz Bran. Pewnie można było zaliczyć do nich Mercy, zmiennokształtną, która przemieniała się w kojota i dorastała w watasze. Ale to by było tyle. Charles miał niemal dwieście lat i niewiele osób, które kochał.

– Opowiedz mi o swoim starym przyjacielu – poprosiła.

Na chwilę znieruchomiał, przez co Annie żołądek zawinął się w supeł.

– Joseph Sani jest najlepszym jeźdźcem, jakiego widziałem i o jakim słyszałem – zaczął powoli. – To ryzykant bez krzty instynktu samozachowawczego. – Większość ludzi nie dosłyszałaby w głosie Charlesa czułego podziwu podszytego rezygnacją. – Im bardziej coś jest niebezpieczne, tym bardziej prawdopodobne, że on się tym zajmie. Potrafi przejrzeć człowieka na wylot, a i tak go polubi.

„Zależy mu na mnie” – choć Charles tego nie powiedział, Anna i tak to usłyszała. Ten Joseph był mężczyzną, który znał i kochał jej męża.

Ty też go kochasz, pomyślała. A jednak w ciągu trzech lat nigdy o nim nie wspomniałeś.

Nie powiedziała tego na głos, jednak Charles zerknął na nią i szybko odwrócił wzrok, podejrzewała więc, że wychwycił tę myśl dzięki więzi między nimi. Czasami przerażała ją użyteczność więzi. Trudno było utrzymać coś przed towarzyszem w sekrecie; trudniej było się złościć, kiedy czuło się ból partnera... oraz jego miłość. Więź zdawała się komunikować ich uczucia lepiej niż jakiekolwiek słowa. Czasem jednak i one się w nią wkradały.

– Dopóki cię nie poznałem, był moim najlepszym przyjacielem. Nie widziałem go od dwudziestu lat, ponieważ ostatnim razem dotarło do mnie, że zaczął się starzeć. Jest człowiekiem, nie wilkołakiem. – Zapatrzył się w błękitne niebo. – Nie trzymałem się z dala od niego celowo, Anno. Nie to było moim zamiarem. Jednak odwiedzanie go... nie było już czymś przyjemnym. To on... trzymał mnie w równowadze. Robił to, co teraz robisz ty, kiedy jakieś zadanie od ojca źle na mnie wpływa. – Wypuścił drżący oddech. – Pożegnania nie przychodzą mi łatwo, Anno. Nie potrafię tego zrobić elegancko ani ładnie. Rozstania rozdzierają serce i pozostawiają je, aby przelatujące nad nim ptaki padlinożerne mogły się pożywić.

Położyła mu rękę na udzie i pozostawiła ją tam do czasu, gdy samolot dotknął ziemi.

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

* Fragment „Hamleta” (dostosowany do treści zdania) w tłumaczeniu Macieja Słomczyńskiego, wyd. Bukowy Las (przyp. tłum.).

 

PODZIĘKOWANIA

 

Żadna książka nie może powstać w samotności. Dziękuję następującym osobom, które pomogły mi sprawić, że historia Anny i Charlesa jest rzeczywista: Dougowi Leadleyowi oraz Maegan Beaumont za ich pomoc ze Scottsdale; Lindzie Campbell, która wie więcej na temat moich książek niż ja; Collinowi Briggsowi, Mike’owi Briggsowi, Michelle Kasper, Ann Peters, Amy J. Schneider oraz Anne Sowards za usługi redakcyjne wykraczające poza standardowy zakres; a także Daybreak Warrior za fascynujące filmy na YouTubie dotyczące języka i kultury Nawahów. Jak zawsze wszelkie popełnione błędy to wyłącznie moja wina.

Karta redakcyjna

COPYRIGHT © BY Hurog, Inc., 2015COPYRIGHT © BY Fabryka Słów sp. z o.o., 2026

Tytuł oryginału: Dead Heat

WYDANIE I

ISBN 978-83-8375-263-1

Kod produktu: 4000695

Wszelkie prawa zastrzeżoneAll rights reserved

Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy.

REDAKTORKA PROWADZĄCAJoanna Orłowska

TŁUMACZENIEAnna Stańczyk

REDAKCJAKarolina Kacprzak

KOREKTAMagdalena Byrska

PROJEKT OKŁADKI© HarperCollins Publishers

ILUSTRACJA NA OKŁADCEDan dos Santos

ILUSTRACJA GŁOWA WILKALeszek Woźniak

PROJEKT OKŁADKISzymon Wójciak

SKŁAD WERSJI [email protected]

PRODUCENTFabryka Słów sp. z o.o.ul. Poznańska 9105-850 Ożarów [email protected]

DANE DO KONTAKTUFabryka Słów sp. z o.o.ul. Chmielna 28B/400-020 Warszawawww.fabrykaslow.com.plbiuro@fabrykaslow.com.plwww.facebook.com/fabrykainstagram.com/fabrykaslow/

WYDAWCARobert Łakuta

DYREKTORKA WYDAWNICZAIzabela Milanowska

MARKETINGAleksandra KowalskaLuiza Kwiatkowska Urszula Słonecka

SPRZEDAŻ INTERNETOWA

ZAMÓWIENIA HURTOWEDressler Dublin sp. z o.o.ul. Poznańska 9105-850 Ożarów Mazowiecki tel. (+ 48 22) 733 50 31/32www.dressler.com.pl [email protected]

Tył okładki