Śmierć kroczy za mną ebook

Żo­nie i wszyst­kim moim cór­kom, bez was nic by się nie uda­ło.

Rozdział 1

Nie­bie­ski pick-up mo­zol­nie brnął roz­mo­kłą grun­to­wą dro­gą. Deszcz sią­pił od ty­go­dnia i nic nie wska­zy­wa­ło na to, że w cią­gu naj­bliż­szych go­dzin mia­ło­by prze­stać pa­dać. Po­jazd bu­jał się ła­god­nie, gdy któ­reś z kół wpa­da­ło w głęb­szą za­pa­dli­nę. Kie­row­ca do­sto­so­wał pręd­kość do pa­nu­ją­cych wa­run­ków tak, aby wszyst­ko, co za­ła­do­wał i sta­ran­nie za­bez­pie­czył na skrzy­ni swo­je­go auta, w ca­ło­ści i bez strat do­tar­ło do wy­zna­czo­ne­go celu.

Prze­mie­rza­na te­raz tra­sa nie przy­po­mi­na­ła w ni­czym tej, któ­rą pa­mię­tał z dzie­ciń­stwa. Wszyst­ko było inne: drze­wa, krze­wy, na­wet dziu­ry w dro­dze.

Kie­dyś znał każ­dy cen­ty­metr tego trak­tu: każ­dy ka­mień, za­głę­bie­nie i ko­rze­nie li­po­wych drzew, któ­re tuż pod po­wierzch­nią two­rzy­ły swo­isty wzór, ko­ja­rzą­cy się ma­łe­mu chłop­cu z siat­ką żył wi­dzia­ną pod ludz­ką skó­rą.

W cza­sie wa­ka­cji, a nie­mal każ­de­go roku spę­dzał je u ro­dzi­ców swo­jej mat­ki, prze­mie­rzał ją kil­ka, a na­wet kil­ka­na­ście razy dzien­nie – tam i z po­wro­tem. Za­wsze z wiel­kim sen­ty­men­tem wspo­mi­nał czas spę­dzo­ny w sta­rym drew­nia­nym dom­ku.

To była inna epo­ka – przez chwi­lę za­sta­na­wiał się, czy wy­po­wie­dział te sło­wa na głos, czy tyl­ko o tym po­my­ślał. Spoj­rzał na psa, zwi­nię­te­go w kłę­bek na sie­dze­niu pa­sa­że­ra. Pierw­sze stwo­rze­nie na świe­cie, któ­re na­le­ża­ło tyl­ko do nie­go, tak jak on na­le­żał tyl­ko do swo­je­go psa.

Psiak ude­rzył dwa razy ogo­nem o sie­dze­nie pick-upa, tak jak­by chciał po­wie­dzieć: „Wiem, że o mnie my­ślisz”.

– Je­steś brzyd­ki jak kupa po ja­go­dach, ale je­steś mój. – Czło­wiek za kie­row­ni­cą, wy­po­wie­dział te sło­wa gło­śno, nie od­ry­wa­jąc wzro­ku od wy­bo­istej dro­gi, a psi­sko znów ude­rzy­ło dwa razy ogo­nem o fo­tel pa­sa­że­ra. – Wiem, wiem, mnie też ni­cze­go nie bra­ku­je – bąk­nął jak­by w od­po­wie­dzi na nie­sły­szal­ne psie oskar­że­nie.

Męż­czy­zna czę­sto mó­wił do psa. Zwie­rzak stał się po­wier­ni­kiem za­rów­no prze­my­śleń, jak i mrocz­nych ta­jem­nic swo­je­go wła­ści­cie­la. A ten miał ich „odro­bi­nę” wię­cej niż prze­cięt­ny oby­wa­tel.

– Jesz­cze chwi­la i bę­dzie­my na miej­scu. Po­do­ba ci się czy nie, to nasz nowy dom – rzu­cił do sier­ściu­cha, a w od­po­wie­dzi znów dało się sły­szeć dwa ude­rze­nia ogo­nem o fo­tel. – Nie je­steś zbyt wy­lew­ny. – Po tych sło­wach męż­czy­zna rzu­cił swo­je­mu to­wa­rzy­szo­wi krót­kie spoj­rze­nie.

Pies wes­tchnął, tak jak­by uznał, że nie ma ar­gu­men­tu mo­gą­ce­go prze­ko­nać czło­wie­ka do po­rzu­ce­nia po­my­słu za­miesz­ka­nia na tym od­lu­dziu.

Kloc­ki ha­mul­co­we nie­przy­jem­nie otar­ły się o tar­cze i wy­da­ły z sie­bie krót­ki, wy­so­ki pisk. Pies uniósł łeb, bo do­brze zna­ny dźwięk był dla nie­go sy­gna­łem, że za chwi­lę bę­dzie mógł wy­sko­czyć z auta.

– Je­ste­śmy na miej­scu – po­in­for­mo­wał swo­je­go wło­cha­te­go to­wa­rzy­sza. – Nie dzię­kuj – rzu­cił zło­śli­wie, otwo­rzył drzwi i wy­siadł z po­jaz­du. Po­czuł na kar­ku deszcz, któ­ry na­dal są­czył się z ni­sko za­wie­szo­nych oło­wia­nych chmur. – Mor­dor1 – po­wie­dział sam do sie­bie, a para wy­do­by­wa­ją­ca się z jego ust za­kłę­bi­ła się przed ocza­mi.

Jesz­cze ty­dzień, dwa i po­go­da bę­dzie dużo lep­sza – prze­ko­ny­wał sam sie­bie, pró­bu­jąc so­bie ja­koś wszyst­ko wy­tłu­ma­czyć.

– Kla­wisz, wy­łaź – rzu­cił krót­ką ko­men­dę.

Pies wy­sta­wił pysk przez uchy­lo­ne drzwi sa­mo­cho­du, ale nie wy­ka­zy­wał en­tu­zja­zmu do tego, aby wyjść wprost w ob­ję­cia za­chod­nio­po­mor­skiej wio­sny, wo­lał zo­stać w do­brze już na­grza­nym i wy­god­nym wnę­trzu auta.

– Wy­łaź, nie ma­rudź. Gdzie two­ja psia god­ność?

Kla­wisz wy­sko­czył z sa­mo­cho­du, tak jak­by chciał udo­wod­nić, że na­dal jest tym za­dzior­nym szcze­nia­kiem, któ­re­go czło­wiek przy­gar­nął kil­ka lat temu.

Sta­li przed ma­łym drew­nia­nym dom­kiem. Srebr­no­sza­re de­ski gdzie­nie­gdzie po­kry­te czar­ną pa­ty­ną mo­gły ostu­dzić za­pał naj­zna­ko­mit­szych oso­bo­wo­ści sztu­ki cie­siel­skiej.

– Oba­wiam się, że wie­dza z YouTu­be‘a, nie wy­star­czy, aby to ogar­nąć, po­trze­bu­je­my po­sił­ków – oznaj­mił swo­je­mu psu.

Ru­szył po­wo­li w kie­run­ku drzwi i po­ko­nał dwa stop­nie drew­nia­nych scho­dów, jed­nak za­wa­hał się chwi­lę, za­nim po­sta­wił pierw­szy krok na gan­ku i zna­lazł w so­bie na tyle od­wa­gi, aby sta­nąć na nie­pew­nym pod­ło­żu. Za­trzy­mał się na kil­ka se­kund, sta­ra­jąc osza­co­wać, czy de­ski nie pod­da­dzą się pod jego cię­ża­rem. Ru­szył po chwi­li. Raz, dwa, trzy, po­li­czył w gło­wie kro­ki, ja­kie mu­siał zro­bić, aby do­trzeć do fron­to­wych drzwi. Za­trzy­mał się po­now­nie przed nimi, aby się­gnąć do kie­sze­ni spodni po klucz. Ku zdu­mie­niu męż­czy­zny za­mek pod­dał się bez naj­mniej­sze­go opo­ru. Na­ci­snął klam­kę, pchnął drzwi i z ci­chym skrzyp­nię­ciem otwo­rzył na całą sze­ro­kość po­dwo­je dom­ku.

Prze­kro­czył próg, zro­bił jesz­cze je­den krok w głąb po­miesz­cze­nia i roz­pły­nął się w ciem­no­ściach.

Pies uniósł się, tyl­ko po to, aby usiąść po­now­nie w tym sa­mym miej­scu, prze­chy­lił gło­wę i wpa­try­wał się w czar­ną ot­chłań, któ­ra po­zo­sta­ła za ple­ca­mi jego przy­ja­cie­la.

1 Sie­dzi­ba zła we „Wład­cy Pier­ście­ni” – fik­cyj­na, wul­ka­nicz­na kra­ina w Śród­zie­miu stwo­rzo­na przez J.R.R. Tol­kie­na, rzą­dzo­na przez głów­ne­go an­ta­go­ni­stę – Sau­ro­na. Ko­ja­rzo­na z ciem­no­ścią, znisz­cze­niem i ar­mią or­ków.

Rozdział 2

Ka­ri­ma­ta i śpi­wór – je­dy­nie to ścią­gnął wczo­raj ze skrzy­ni swo­je­go le­ci­we­go pick-upa. Na roz­ła­do­wa­nie resz­ty ba­ga­żu nie zna­lazł już cza­su, sił ani ocho­ty. Te­raz ża­ło­wał, że nie po­tra­fił wy­krze­sać z sie­bie po­przed­nie­go dnia nic wię­cej. Chłód i wil­goć obu­dzi­ły go wcze­snym ran­kiem, po­czuł dzię­ki temu wy­raź­niej skut­ki swo­ich wczo­raj­szych za­nie­dbań.

Usiadł. Sta­rał się w mro­ku zlo­ka­li­zo­wać pacz­kę pa­pie­ro­sów, któ­rą po­zo­sta­wił w za­się­gu ręki na pod­ło­dze obok swe­go le­go­wi­ska. Po omac­ku na­tra­fił na do­brze zna­ny mu kształt, pod­niósł pu­deł­ko i wstrzą­snął, aby się upew­nić, że za­pal­nicz­ka jest tam, gdzie być po­win­na. Za­grze­cho­ta­ło w środ­ku. Otwo­rzył pacz­kę, wy­su­nął za­pal­nicz­kę na dłoń, ujął po­mię­dzy pal­ce pa­pie­ro­sa, któ­ry wy­su­nął się wraz z za­pal­nicz­ką.

Mały pło­mień roz­świe­tlił na mo­ment po­miesz­cze­nie, męż­czy­zna za­cią­gnął się, za­trzy­mał na chwi­lę dym w płu­cach, a na­stęp­nie wy­dmu­chał go ze świ­stem.

– Kla­wisz, wsta­waj chło­pa­ku, dłu­gi dzień przed nami. Chciał­bym, że­byś kie­dyś do cze­goś się przy­dał. – Gdy tyl­ko to po­wie­dział, usły­szał w ciem­no­ści stuk psich pa­zu­rów o pod­ło­gę. – Mógł­byś cho­ciaż jaj­ka zno­sić – kon­ty­nu­ował ką­śli­wie.

Pies pod­szedł na tyle bli­sko, że zdo­łał­by do­tknąć no­sem swo­je­go pana.

– No, chodź tu do mnie, wiesz do­brze, że żar­tu­ję. – Po­dra­pał psa za usza­mi, któ­re wy­pa­trzył w ni­kłym świe­tle, ja­kie da­wał żar pa­pie­ro­sa. – Okej, po­zwól mi wstać. – Ode­pchnął de­li­kat­nie czwo­ro­no­ga i po­wo­li, z pa­pie­ro­sem w ustach, uniósł się do pio­nu, ru­szył nie­pew­nym kro­kiem w kie­run­ku drzwi, na­ma­cał klam­kę i po­cią­gnął.

Ciem­no­sza­ry, mgli­sty po­ra­nek wci­snął się do wnę­trza drew­nia­ne­go dom­ku, a sto­ją­cy w pro­gumęż­czy­zna ko­lej­ny raz głę­bo­ko za­cią­gnął się pa­pie­ro­sem i wpa­try­wał bez­myśl­nie w dal. Oprzy­tom­niał do­pie­ro, gdy na skra­ju pola wi­dze­nia do­strzegł błysk re­flek­to­rów zbli­ża­ją­ce­go się po­jaz­du. Na­tych­miast otrzeź­wiał. Jego mózg za­czął pra­co­wać ze zdwo­jo­ną pręd­ko­ścią i ana­li­zo­wać oko­licz­no­ści, w ja­kich się wła­śnie zna­lazł. Po szyb­kim prze­glą­dzie moż­li­wych opcji męż­czy­zna wy­raź­nie się od­prę­żył. Dało się sły­szeć ci­chy po­mruk zbli­ża­ją­ce­go się do dom­ku ele­ganc­kie­go SUV-a. Po chwi­li auto za­trzy­ma­ło się przed gan­kiem.

Wy­sia­dła z nie­go do­brze ubra­na ko­bie­ta, świa­do­ma swo­jej war­to­ści, co dało się od razu wy­czuć.

– Nie od­bie­rasz te­le­fo­nu – wy­pa­li­ła bez wstęp­nych uprzej­mo­ści.

– Do­pie­ro wsta­łem, a te­le­fon zo­stał pod­pię­ty w moim sa­mo­cho­dzie. – Męż­czy­zna usi­ło­wał się wy­tłu­ma­czyć, w tym sa­mym cza­sie jego pies wy­szedł przed dom, za­in­te­re­so­wa­ny po­ran­nym za­mie­sza­niem.

– Twój? – za­py­ta­ła ko­bie­ta, wska­zu­jąc bro­dą zwie­rza­ka.

– Tak. To mój kum­pel, ma na imię Kla­wisz – od­parł męż­czy­zna.

– Po­wie­dzia­ła­bym, że jest ład­ny, ale obo­je wie­my, że to nie­praw­da – oznaj­mi­ła.

– Dla mnie li­czy się jego od­da­nie, cze­go na przy­kład to­bie z całą pew­no­ścią bra­ku­je – od­parł.

– Je­steś taki sam jak oj­ciec. Za­sa­dy, lo­jal­ność, od­da­nie, to dla was za­wsze było na pierw­szym miej­scu, a we współ­cze­snym świe­cie te ce­chy to sła­bość. – Po tych sło­wach ru­szy­ła ener­gicz­nie w kie­run­ku drzwi.

Męż­czy­zna sto­ją­cy w pro­gu cof­nął się do środ­ka ciem­ne­go po­miesz­cze­nia, aby po­zwo­lić przejść i nie dać się stra­to­wać roz­pę­dzo­nej ko­bie­cie. Dało się sły­szeć su­chy trzask włącz­ni­ka oświe­tle­nia.

– Sie­dzia­łeś tu w tych egip­skich ciem­no­ściach? – za­py­ta­ła z nie­do­wie­rza­niem.

Tru­pio bla­de świa­tło te­le­fo­nu ko­mór­ko­we­go roz­ja­śni­ło po­miesz­cze­nie. Ko­bie­ta, oświe­tla­jąc so­bie dro­gę, po­de­szła do bia­łej skrzyn­ki elek­trycz­nej za­mo­co­wa­nej na prze­ciw­le­głej do drzwi ścia­nie. Otwo­rzy­ła małe prze­zro­czy­ste drzwicz­ki, za któ­ry­mi ukry­wał się cały rząd bez­piecz­ni­ków elek­trycz­nych i… klik.

– Niech sta­nie się świa­tło – po­wie­dzia­ła, od­wra­ca­jąc się do fa­ce­ta sto­ją­ce­go za jej ple­ca­mi. – Oj, To­mek, To­mek – zwró­ci­ła się do­bro­dusz­nie z nutą mat­czy­nej cier­pli­wo­ści – nic się nie zmie­ni­łeś. Cią­gle ten sam bez­rad­ny chło­piec, za któ­re­go za­wsze wszyst­ko robi młod­sza sio­stra.

– Daję so­bie do­sko­na­le radę bez two­jej po­mo­cy – od­ciął się.

– Chy­ba nie do koń­ca, sko­ro za­dzwo­ni­łeś do mnie po trzech la­tach mil­cze­nia.

– Chcia­łem cię po pro­stu zo­ba­czyć, tę­sk­ni­łem – od­po­wie­dział.

– Pew­nie dla­te­go tak wy­lew­nie mnie po­wi­ta­łeś, praw­da? – Jak za­wsze ostat­nie sło­wo mu­sia­ło na­le­żeć do niej.

– Daj­my już spo­kój tym słow­nym prze­py­chan­kom, Ka­ta­rzy­no – po­wie­dział po­jed­naw­czo. – Nie po to do cie­bie dzwo­ni­łem. Chcia­łem się po pro­stu spo­tkać z sio­strą i po­ga­dać, nie­ko­niecz­nie o szó­stej trzy­dzie­ści gdzieś na od­lu­dziu, ale sko­ro so­bie ży­czysz… – uciął, a ką­cik ust uniósł się w cha­rak­te­ry­stycz­nym dla nie­go uśmie­chu.

– Masz ra­cję – od­par­ła po krót­kim na­my­śle. – Za­pra­szam na kawę. Po dro­dze wi­dzia­łam Ga­sthaus. Jest tam mała re­stau­ra­cja, za­pew­ne jak we wszyst­kich ho­te­lach śnia­da­nie od siód­mej. Zje­my, wy­pi­je­my kawę, po­ga­da­my. Ko­lej­ność do­wol­na. Ubierz się – rzu­ci­ła.

„Ga­sthaus? Na Boga! Nie ma już pol­skie­go od­po­wied­ni­ka na przy­droż­ny za­jazd? Czyż­by umknę­ła mi ja­kaś nie­miec­ka anek­sja”? – ob­ru­szył się w my­ślach i wsu­nął sto­py w Croc­sy.

– Już – po­in­for­mo­wał sio­strę.

Ko­bie­ta spoj­rza­ła na nie­go, unio­sła wzrok ku nie­bu i po­krę­ci­ła z nie­do­wie­rza­niem gło­wą.

– Wi­dzę, że na­dal nie za­wra­casz so­bie dupy ety­kie­tą – pod­su­mo­wa­ła.

*

– Nic nie zja­dłeś – po­wie­dzia­ła Ka­sia.

– Przy­pa­dłość więk­szo­ści pa­la­czy. Za­zwy­czaj nie ja­da­ją śnia­dań – od­parł od nie­chce­nia. – Le­piej po­wiedz, co u cie­bie.

– Ja­koś się krę­ci – od­po­wie­dzia­ła zdaw­ko­wo – ale nie­ste­ty, kto chce pro­wa­dzić biz­nes w tym kra­ju, nie ma zbyt wie­le cza­su dla sie­bie i swo­ich bli­skich. Dla­te­go wła­śnie o szó­stej trzy­dzie­ści i dla­te­go wła­śnie tu­taj, bo je­stem po dro­dze do Wro­cła­wia.

– Te­raz ro­zu­miem – od­parł To­mek – cho­ciaż łu­dzi­łem się przez chwi­lę, że to tę­sk­no­ta za bra­tem zmu­si­ła cię do wi­zy­ty na wschod­nim brze­gu Odry. Aż łez­ka w oku mi się za­krę­ci­ła. – Po tych sło­wach lewy ką­cik jego ust po­wę­dro­wał do góry.

– To biz­nes mnie tu spro­wa­dził, ty je­steś przy oka­zji. Dziad­ka Sta­sia ru­skim czoł­giem do Pol­ski nie­ste­ty nie przy­wieź­li, a więc jak chcesz do cze­goś tu­taj dojść, to mu­sisz za­pier­da­lać za trzech albo wró­cić już usta­wio­ny z za­gra­ni­cy. Każ­de z nas wy­bra­ło swo­ją wła­sną dro­gę, nie oce­niam i nie chcę wie­dzieć – oznaj­mi­ła bra­tu.

Dzwo­nek za­in­sta­lo­wa­ny przy drzwiach za­sy­gna­li­zo­wał, że ktoś je otwo­rzył i prze­kro­czył próg za­jaz­du.

– Dzień do­bry, sze­fo­wo – roz­niósł się głos dziew­czy­ny z ob­słu­gi.

– Dzień do­bry, Ga­bry­siu. Cześć, Ka­siu. – Sio­stra na dźwięk swo­je­go imie­nia unio­sła wzrok znad kub­ka.

– Cześć, Olu. – Pierw­szy raz tego dnia na jej twa­rzy za­go­ścił nie­wy­mu­szo­ny uśmiech. Wsta­ła od sto­li­ka, aby przy­wi­tać zna­jo­mą.

– To mój star­szy brat To­masz. Pa­mię­tasz go? – za­py­ta­ła ją.

– Oczy­wi­ście, że pa­mię­tam, ale nie wiem, czy roz­po­zna­ła­bym go na uli­cy, po tylu la­tach – od­po­wie­dzia­ła ko­bie­ta.

Męż­czy­zna oży­wił się na te sło­wa i za­in­try­go­wa­ny prze­bie­giem wy­da­rzeń uniósł wzrok. Roz­po­znał ten głos, czas nie miał na nie­go ab­so­lut­nie żad­ne­go wpły­wu. Wstał z krze­sła o wie­le szyb­ciej, niż­by chciał. Choć bar­dzo sta­rał się kon­tro­lo­wać wła­sne emo­cje, nie zdo­łał za­pa­no­wać nad swo­ją re­ak­cją.

– Dzień do­bry – wy­du­sił z sie­bie nie­pew­nie.

– Dzień do­bry? A cóż to za ofi­cjal­ny ton? – po­wie­dzia­ła ro­ze­śmia­na dziew­czy­na, jed­no­cze­śnie wy­cią­ga­jąc do nie­go rękę na po­wi­ta­nie. Unio­sła wzrok, spoj­rza­ła wprost w cze­ko­la­do­we oczy Tom­ka i uśmiech zgasł na jej twa­rzy.

– Po­si­wia­łeś – oznaj­mi­ła me­lan­cho­lij­nie. – Zmarszcz­ki po­ora­ły na­wet cie­bie. – Wpa­try­wa­ła się chwi­lę swo­imi szma­rag­do­wy­mi ocza­mi w twarz męż­czy­zny.

– Może usią­dzie­my – za­pro­po­no­wa­ła Ka­ta­rzy­na, czym prze­rwa­ła tę nie­zręcz­ną chwi­lę ci­szy.

– Tak, oczy­wi­ście – od­po­wie­dział To­mek, wska­zu­jąc Oli krze­sło na­prze­ciw­ko sie­bie.

– Na­dal nie­śmia­ły wo­bec ko­biet? – za­py­ta­ła Ola z ta­jem­ni­czym wy­ra­zem twa­rzy.

– Mam na­dzie­ję, że nie ule­gły wo­bec męż­czyzn – do­da­ła zło­śli­wie Ka­sia.

– Moja sio­stra, jak wi­dzisz, czer­pie sa­tys­fak­cję z upo­ka­rza­nia mnie w miej­scach pu­blicz­nych – od­ciął się To­masz, spo­glą­da­jąc na sio­strę wzro­kiem, któ­ry mógł­by za­mie­nić ją w głaz na za­wsze.

– To twój przy­by­tek? – do­cie­ka­ła Ka­ta­rzy­na, roz­glą­da­jąc się.

– Nie ma o czym mó­wić. – Ko­bie­ta mach­nę­ła ręką.

– Mimo wszyst­ko – od­rze­kła Ka­ta­rzy­na – je­stem pod wra­że­niem.

– W tak ma­łym mia­stecz­ku nie ma wie­lu moż­li­wo­ści, czło­wiek bie­rze, co jest, aby utrzy­mać sie­bie i dziec­ko – ar­gu­men­to­wa­ła Ola.

– Mój brat po­sta­no­wił za­miesz­kać w tym mia­stecz­ku, no, może nie w sa­mym mia­stecz­ku, ale w dom­ku dziad­ków, po dru­giej stro­nie je­zio­ra – kla­ro­wa­ła Ka­sia. – Po­sta­no­wił przejść na wcze­śniej­szą eme­ry­tu­rę, bo po­dob­no nic wię­cej nie jest mu do ży­cia po­trzeb­ne, tyl­ko świę­ty spo­kój, któ­ry za­pra­gnął od­na­leźć wła­śnie tu­taj, z dala od zgieł­ku du­że­go mia­sta.

– Oho, pro­szę! – wy­krzyk­nę­ła nie­mal­że zdu­mio­na Ola. – Mam na­dzie­ję, że bę­dzie­my się te­raz czę­ściej wi­dy­wać. Je­steś tu­taj za­wsze miłym go­ściem.

– Dzię­ku­ję – od­parł. – Nie omiesz­kam sko­rzy­stać z za­pro­sze­nia. – Wy­krzy­wił usta w sub­tel­nym uśmie­chu.

– Mu­si­my już je­chać, wy­bacz, pro­szę – zwró­ci­ła się do Oli. – Przede mną jesz­cze ka­wa­łek dro­gi.

– Ro­zu­miem, ja też mu­szę za­jąć się swo­ją ro­bo­tą – od­po­wie­dzia­ła wła­ści­ciel­ka za­jaz­du.

– A ja zo­sta­wi­łem psa w domu – wtrą­cił męż­czy­zna, roz­kła­da­jąc bez­rad­nie ręce.

Po­że­gna­li się uści­skiem dło­ni.

– Ru­sza­my – za­ko­men­de­ro­wa­ła Ka­sia, a jej brat po­słusz­nie po­szedł za nią.

Za­nim do­tarł do wyj­ścia, sta­rał się jesz­cze raz zła­pać cho­ciaż­by od­bi­cie Oli w szkla­nych drzwiach wej­ścio­wych, co mu się uda­ło. Na­stęp­nie wsie­dli do auta, lecz Ka­ta­rzy­na zwle­ka­ła z uru­cho­mie­niem sil­ni­ka.

– Co jest? – za­py­tał nie­pew­nie To­mek, li­cząc na to, że sio­stra wy­ja­śni mu, dla­cze­go nie ru­szy­ła.

– Jaj­co, kur­wa! – wy­ce­dzi­ła przez za­ci­śnię­te zęby. – Wi­dzia­łam, jak na sie­bie pa­trzy­cie. I to: „nie omiesz­kam”… Ja pier­do­lę, czło­wie­ku, ona prze­ży­ła pie­kło, daj jej spo­kój, pro­szę cię.

– Nie wiem, na ja­kiej pod­sta­wie do­szłaś do wnio­sku, że mam ja­kie­kol­wiek pla­ny wo­bec tej ko­bie­ty – ob­ru­szył się męż­czy­zna.

– Uwła­czasz mo­jej in­te­li­gen­cji, bra­cisz­ku. Po­że­ra­li­ście się wzro­kiem, tak że do­brze wiem, ja­kie są two­je „pla­ny”.

Za­mil­kli. Ka­sia uru­cho­mi­ła sil­nik, wy­je­cha­ła z par­kin­gu i ru­szy­ła dro­gą pro­wa­dzą­cą nad je­zio­ro. Je­cha­li chwi­lę w mil­cze­niu, gdy To­mek za­py­tał:

– Ja­kie pie­kło?

– Co: „ja­kie pie­kło”? – od­par­ła Ka­sia, po­de­ner­wo­wa­na nie­pre­cy­zyj­nym py­ta­niem swo­je­go bra­ta.

– Ja­kie pie­kło prze­ży­ła? – po­pra­wił się.

– Jej były mąż znę­cał się nad nią i dziec­kiem. Prze­moc fi­zycz­na, eko­no­micz­na i wszel­kie inne for­my prze­mo­cy, ja­kie tyl­ko mogą się zro­dzić w gło­wie so­cjo­pa­ty. Fa­cet był w tej dzie­dzi­nie mi­strzem. Gdy­by ist­nia­ła taka dys­cy­pli­na spor­tu, mógł­by z po­wo­dze­niem re­pre­zen­to­wać nasz kraj na are­nie mię­dzy­na­ro­do­wej.

– A więc ta­kie pie­kło – wes­tchnął.

– Za­wie­dzio­ny? – za­py­ta­ła sar­ka­stycz­nie.

To­mek nie ode­zwał się już ani sło­wem do koń­ca krót­kiej po­dró­ży. A kie­dy do­tar­li do ma­łe­go drew­nia­ne­go dom­ku, Ka­ta­rzy­na wy­łą­czy­ła sil­nik.

– Sta­ra­łam się utrzy­mać ten dom w jako ta­kiej kon­dy­cji. Nie ocze­ku­ję za to ni­cze­go w za­mian. Dom na­da­je się do za­miesz­ka­nia, ale trze­ba od­świe­żyć kil­ka jego ele­men­tów. Przede wszyst­kim ele­wację.

Prze­chy­li­ła się w pra­wo, opie­ra­jąc ło­kieć o ko­la­no Tom­ka, otwo­rzy­ła scho­wek i wy­cią­gnę­ła z nie­go mały no­te­sik, po czym wy­rwa­ła z nie­go kart­kę:

– To są na­mia­ry na pana Wal­de­ma­ra. On za drob­ną opła­tą zaj­mo­wał się dom­kiem: na­pra­wy, kon­ser­wa­cje i temu po­dob­ne pier­do­ły. Skon­tak­tuj się z nim. Do­sta­niesz od nie­go kom­plet klu­czy i garść bez­cen­nych in­for­ma­cji – wy­ja­śni­ła bra­tu, wrę­cza­jąc mu ka­wa­łek za­pi­sa­ne­go pa­pie­ru. – Nie zgub tego – do­rzu­ci­ła.

– Nie zgu­bię – sta­rał się uspo­ko­ić sio­strę.

– Pan Wal­dek nie lubi, jak się do nie­go mówi Vol­de­mort – po­wie­dzia­ła Ka­sia z uda­wa­nym zdzi­wie­niem.

– Nie wiem, co po­cząć te­raz z tą wie­dzą – od­po­wie­dział męż­czy­zna, otwie­ra­jąc drzwi auta.

– Ach, jesz­cze jed­no… – spoj­rza­ła na Tom­ka, któ­ry za­stygł na chwi­lę w ocze­ki­wa­niu na ciąg dal­szy – …ko­cham cię, bra­cisz­ku.

Kiw­nął je­dy­nie gło­wą i wy­siadł z auta, po czym ru­szył w kie­run­ku domu, nie oglą­da­jąc się za sie­bie.

Kie­dy za­par­ko­wał przed do­mem, ze środ­ka dało się sły­szeć uja­da­nie psa.

– Je­stem, uspo­kój się – oznaj­mił przez drzwi.

Pies, uko­jo­ny gło­sem pana, za­milkł, a ci­szę za­kłó­cał je­dy­nie po­mruk sil­ni­ka od­da­la­ją­ce­go się auta.

*

Słoń­ce było nad ho­ry­zon­tem i choć gę­sta mgła sku­tecz­nie ogra­ni­cza­ła wi­docz­ność tar­czy sło­necz­nej, świa­tła we­wnątrz domu było wy­star­cza­ją­co dużo, aby bez prze­szkód oraz nie­po­trzeb­ne­go ry­zy­ka po­ru­szać się po nie­licz­nych po­miesz­cze­niach. Jed­nak nowy wła­ści­ciel uznał, że le­piej bę­dzie sko­rzy­stać z do­rob­ku cy­wi­li­za­cji przy prze­no­sze­niu skrom­ne­go do­byt­ku z auta do domu, Dla­te­go włą­czył świa­tła we wszyst­kich po­miesz­cze­niach.

W rze­czy sa­mej moż­na tu­taj miesz­kać w ludz­kich wa­run­kach – oce­nił w my­ślach, roz­glą­da­jąc się po izbie.

Po prze­nie­sie­niu rze­czy ze skrzy­ni sa­mo­cho­du, za­czął prze­szu­ki­wać ku­chen­ne szaf­ki, co nie trwa­ło dłu­go. Po zna­le­zie­niu na­czyń, wy­cią­gnął mi­skę i mały ta­le­rzyk de­se­ro­wy, po­sta­wił cen­ne ar­te­fak­ty na blat i wy­szedł przed dom. Wró­cił po chwi­li i za­mknął drzwi za sobą, w jed­nej ręce trzy­ma­jąc pusz­kę psie­go je­dze­nia, w dru­giej pacz­kę pa­pie­ro­sów.

– Śnia­da­nie – oznaj­mił, uno­sząc obie ręce w trium­fal­nym ge­ście. – Każ­de­mu we­dług jego po­trzeb – do­dał.

Pod­szedł do bla­tu, na któ­rym po­zo­sta­wił mi­skę i ta­le­rzyk, jed­nym spraw­nym ru­chem otwo­rzył pusz­kę, prze­chy­lił i cała za­war­tość chlup­nę­ła do mi­ski. Po­sta­wił ją wraz z za­war­to­ścią na pod­ło­dze, wziął do ręki ta­le­rzyk de­se­ro­wy i udał się do ma­łe­go sto­li­ka umiesz­czo­ne­go pod oknem, wy­brał jed­no z dwóch krze­seł wsu­nię­tych pod blat, usiadł, otwo­rzył nową pacz­kę pa­pie­ro­sów, za­pal­nicz­ka trza­snę­ła i To­masz gło­śno wcią­gnął ty­to­nio­wy dym.

– Kla­wisz, kie­dy ty zro­bisz mi śnia­da­nie, chło­pa­ku? – za­py­tał, wy­pusz­cza­jąc dym.

Pies zi­gno­ro­wał za­czep­ki, na­wet nie spoj­rzał na swo­je­go pana, za­ję­ty po­chła­nia­niem swo­je­go przy­sma­ku.

Męż­czy­zna wyj­rzał przez okno za­my­ślo­ny, wi­dzia­ny przez po­dwój­ną szy­bę sad wy­glą­dał w rzed­ną­cej mgle ma­je­sta­tycz­nie. Gdzieś tam za bez­list­ny­mi jesz­cze drze­wa­mi moż­na było do­strzec ma­ja­czą­cą we mgle ta­flę je­zio­ra.

Wie­le pra­cy przede mną – po­my­ślał. – Ale to do­brze, ni­cze­go in­ne­go nie pla­nu­ję, mam na to czas, aż do kre­su swo­je­go ży­cia – na­wią­zał do swo­jej po­przed­niej my­śli.

Pod­niósł się na­gle od sto­łu, za­czął prze­trzą­sać swo­je rze­czy po­roz­rzu­ca­ne w nie­ła­dzie po ca­łym sa­lo­nie. Wresz­cie zna­lazł to, cze­go szu­kał: te­le­fon i ła­do­war­kę do te­goż te­le­fo­nu, małe no­te­si­ki i dłu­go­pis. Usiadł po­now­nie przy sto­le, ro­zej­rzał się w po­szu­ki­wa­niu ja­kie­goś źró­dła za­si­la­nia i pod­łą­czył kom­plet­nie roz­ła­do­wa­ny te­le­fon. Wziął do ręki no­tes i dłu­go­pis, roz­siadł się wy­god­nie na krze­śle, wy­cią­ga­jąc nogi z za­mia­rem „po­peł­nie­nia li­sty” za­ku­pów, rze­czy po­trzeb­nych do pod­sta­wo­wych prac w domu i ogro­dzie.

Za­my­ślił się na chwi­lę, uniósł wzrok, spoj­rzał w su­fit i gło­śno wy­pu­ścił z sie­bie po­wie­trze.

– Kur­wa – syk­nął.

Nie mam na­wet bla­de­go po­ję­cia, co umie­ścić na tej je­ba­nej li­ście, a tym bar­dziej, jak tego użyć – tym ra­zem je­dy­nie po­my­ślał. Zre­zy­gno­wa­ny rzu­cił no­te­sik i dłu­go­pis na stół. Sta­no­wię kom­pen­dium wie­dzy bez­u­ży­tecz­nej, tak na­praw­dę to ja nie po­tra­fię nic po­ży­tecz­ne­go – su­ro­wo oce­nił po­ziom wie­dzy na te­mat zwy­czaj­ne­go ży­cia. Wsu­nął dło­nie do kie­sze­ni spodni, spoj­rzał apa­tycz­nie na swo­je znisz­czo­ne Croc­sy.

Mam na­dzie­ję, że nie zwró­ci­ła na nie uwa­gi – uśmiech­nął się, gdy po­my­ślał o ka­wie w za­jeź­dzie.

Pra­wie się nie zmie­ni­ła. Bu­rza ru­dych wło­sów, ten sam uśmiech, pie­gi tro­chę bled­sze niż te, któ­re za­pa­mię­tał, i tyl­ko w tych zie­lo­nych oczach za­szły ja­kieś zmia­ny. Nie do­strzegł już w nich tego żaru, tego, któ­ry tak go hip­no­ty­zo­wał, gdy miał kil­ka­na­ście lat.

Słod­ki Jezu, tak mnie onie­śmie­la­ła, że choć bar­dzo chcia­łem, nie mo­głem zdo­być się na od­wa­gę, żeby za­ga­ić roz­mo­wę – dźwięk te­le­fo­nu wy­rwał go ze świa­ta wspo­mnień.

– Kla­wisz, mamy łącz­ność z bazą – za­żar­to­wał.

Wci­snął PIN na kla­wia­tu­rze i gdy urzą­dze­nie za­lo­go­wa­ło się do sie­ci, po­ja­wi­ła się cała cho­in­ka po­wia­do­mień. Przej­rzał po­wierz­chow­nie wszyst­kie wia­do­mo­ści.

Nic nie­po­ko­ją­ce­go – ode­tchnął z ulgą.

Ostat­nia ode­bra­na wia­do­mość gło­so­wa od „Ka­ta­rzy­na”. Otwo­rzył ją i od­słu­chał:

W dro­dze po­wrot­nej wpad­nę do cie­bie, spo­tka­my się jesz­cze raz. Zor­ga­ni­zuj mi ja­kiś noc­leg w domu, bo wo­la­ła­bym spać w śmiet­ni­ku niż w ho­te­lu przy sta­rym dwor­cu. Mu­si­my za­ła­twić spra­wy ad­mi­nistra­cyj­ne i tech­nicz­ne, to może po­trwać, ale nie ma tego złe­go… Na­pi­je­my się, po­ga­da­my, in vino ve­ri­tas2. Może do­wie­my się cze­goś wię­cej o so­bie, bę­dziesz miał oka­zję od­bu­do­wać re­la­cje ro­dzin­ne, w su­mie mój syn i ja je­ste­śmy ostat­ni­mi zna­ny­mi mi człon­ka­mi two­jej ro­dzi­ny. I nie stę­kaj po od­słu­cha­niu wia­do­mo­ści tym swo­im „Ja pier­do­lę”. Aha, roz­pal w pie­cach, bo jest zim­no i wil­got­no.

– Ja pier­do­lę – jęk­nął męż­czy­zna.

Wró­cił my­śla­mi do domu i ogro­du, się­gnął ręką do kie­sze­ni, z któ­rej wy­do­był kart­kę z nu­me­rem te­le­fo­nu do Vol­de­mor­ta. Wy­stu­kał nu­mer na ekra­nie, przy­ło­żył do ucha. Się­gał już po pa­pie­ro­sa, gdy usły­szał w słu­chaw­ce szorst­kie za­wo­ła­nie:

– Słu­cham!

– Dzień do­bry, do­sta­łem pań­ski nu­mer od sio­stry, Ka­ta­rzy­ny Han­ke. – Od­po­wie­dzia­ła ci­sza. – Halo! Jest pan tam? – za­py­tał nie­pew­nie To­masz.

– Je­stem, je­stem. Słu­cham, po co pan dzwo­ni? Chy­ba nie po to, żeby po­wie­dzieć mi, że ma pan mój nu­mer te­le­fo­nu od pani Kasi – rzu­cił opry­skli­wie do słu­chaw­ki pan Wal­de­mar.

Nic nie dzia­ła­ło na Tom­ka tak, jak ni­czym nie­spro­wo­ko­wa­ne cham­stwo. Za­wsze prze­sad­nie re­ago­wał na ta­kie za­cho­wa­nie, dla­te­go te­raz mu­siał się wy­si­lić, żeby nie ob­rzu­cić swo­je­go roz­mów­cy in­wek­ty­wa­mi. Wziął głęb­szy od­dech, od­chrząk­nął i kon­ty­nu­ował ła­god­nym to­nem

– Po­dob­no jest pan w po­sia­da­niu klu­czy i ta­jem­nej wie­dzy do­ty­czą­cej dom­ku mo­ich dziad­ków – spró­bo­wał żar­tem roz­ła­do­wać za­gęsz­czo­ną przez Vol­de­mor­ta at­mos­fe­rę.

– Będę ju­tro o dzie­wią­tej, dzi­siaj je­stem ska­co­wa­ny i chcę pier­dol­nąć kil­ka bro­wa­rów – wy­znał szcze­rze. – Mu­szę „przy­cie­nio­wać”, jak to się mówi. Usta­wię so­bie przy­po­mnie­nie w te­le­fo­nie, je­śli to pana uspo­koi – za­re­cho­tał do słu­chaw­ki.

– To pań­ska spra­wa, pa­nie Wal­de­ma­rze – od­po­wie­dział zgod­nie z praw­dą To­mek.

Vol­de­mort roz­łą­czył się bez po­że­gna­nia. To­mek od­su­nął te­le­fon od sie­bie na od­le­głość wy­cią­gnię­tej ręki, zmru­żył oczy i spoj­rzał z nie­do­wie­rza­niem na ekran swo­je­go iPho­ne’a.

– Spra­gnio­ny – rzu­cił ką­śli­wie.

2 W wi­nie praw­da (łac.)

Rozdział 3

Obu­dzi­ło go dra­pa­nie do drzwi. To Kla­wisz da­wał do zro­zu­mie­nia, że na­de­szła pora na po­ran­ny spa­cer. To­mek wy­wlókł się ze śpi­wo­ra. Choć tę noc spę­dził cał­kiem przy­zwo­icie, na roz­kła­da­nej ka­na­pie, to jed­nak na­dal czuł w ko­ściach po­przed­nią noc, gdyż tyl­ko cien­ka ka­ri­ma­ta od­dzie­la­ła go od twar­dej drew­nia­nej pod­ło­gi.

Sta­rze­ję się – po­my­ślał jak za­wsze w po­dob­nych oko­licz­no­ściach.

Wy­pu­ścił psa, usiadł przy sto­le, za­pa­lił pa­pie­ro­sa i za­to­pił się we wspo­mnie­niach. Uśmiech­nął się iro­nicz­nie do wła­snych my­śli. Do­pa­lił i roz­gniótł nie­do­pa­łek na ta­le­rzy­ku de­se­ro­wym, któ­ry słu­żył mu od wczo­raj jako po­piel­ni­ca. Usły­szał szczek­nię­cie za drzwia­mi, wstał, otwo­rzył drzwi, aby wpu­ścić swo­je­go czwo­ro­noż­ne­go to­wa­rzy­sza.

– We­zmę prysz­nic i je­dzie­my na kawę – po­in­for­mo­wał psa.

Pod­dał się po kil­ku nie­uda­nych pró­bach uru­cho­mie­nia elek­trycz­ne­go pod­grze­wa­cza wody. Uznał w koń­cu, że ta­jem­na wie­dza o tym, jak uru­cho­mić urzą­dze­nie, do­stęp­na jest je­dy­nie wy­brań­com, ja­kie­muś spe­cja­li­ście o czy­stym ser­cu, a pan Wal­de­mar vel Vol­de­mort na pew­no speł­niał wszyst­kie te kry­te­ria i rze­czo­ną wie­dzę po­siadł.

Chat­ka na skra­ju lasu nie sły­sza­ła jesz­cze tylu wul­gar­nych słów na­raz, ile pa­dło dziś z ust męż­czy­zny pod­czas ką­pie­li w lo­do­wa­tej wo­dzie. Wy­sko­czył spod prysz­ni­ca, gdyż nie miał za­mia­ru stać pod zim­nym stru­mie­niem dłu­żej, niż to było ko­niecz­ne. Kie­dy się ro­zej­rzał i w jego polu wi­dze­nia nie zna­lazł się ża­den ręcz­nik, zła­pał swój ba­weł­nia­ny pod­ko­szu­lek i za­czął się nim ener­gicz­nie wy­cie­rać.

A więc tak to dzia­ła, zim­ny prysz­nic roz­bu­dził we mnie kre­atyw­ność – żart wpra­wił go w lep­szy na­strój.

Spoj­rzał w lu­stro za­wie­szo­ne nad zle­wem. Przyj­rzał się swo­jej twa­rzy, bli­zny na niej były le­d­wie wi­docz­ne, dwie bia­łe cien­kie nit­ki na czo­le i po­licz­ku. Za to na le­wym ra­mie­niu wid­nia­ła dłu­ga i czer­wo­na szra­ma, twar­da, wy­pu­kła zmia­na na skó­rze. Obie bli­zny, ta na twa­rzy i ta na ra­mie­niu, były pa­miąt­ką po wy­pad­ku, jaki prze­żył. A kil­ka ład­nych mi­nut spę­dził prze­cież po „dru­giej stro­nie rze­ki”. I praw­dę po­wie­dziaw­szy, bar­dzo mu się po­do­ba­ło po tam­tej stro­nie.

Już było po wszyst­kim – trud­no po­li­czyć, któ­ry to już raz za­czął ana­li­zo­wać wy­da­rze­nia tam­te­go dnia – żad­nych pro­ble­mów, za­le­głych ra­chunków, zo­bo­wią­zań… A tu zja­wia się dwóch przy­padkowych po­li­cjan­tów i wpier­da­la­ją czło­wie­ka po­now­nie w to szam­bo, ja­kim jest ży­cie – cią­gnął swo­je prze­my­śle­nia, sto­jąc przed lu­strem. O, iro­nio losu, gdy­by ci po­li­cjan­ci wie­dzie­li, o czy­je ży­cie tak dziel­nie wal­czą – na tę myśl uśmiech­nął się do swo­je­go od­bi­cia.

Zim­ny prysz­nic oży­wił go wy­raź­nie. Wło­żył ubra­nie sto­sow­ne do pa­nu­ją­cych na ze­wnątrz wa­run­ków.

– Je­dzie­my, zjesz póź­niej – oznaj­mił Kla­wi­szo­wi i ru­szy­li w dro­gę.

*

– Dzień do­bry – po­wie­dział, gdy tyl­ko dzwo­nek u drzwi wej­ścio­wych w za­jeź­dzie ob­wie­ścił jego przy­by­cie, ale od­po­wie­dzia­ła ci­sza. – Dzień do­bry – po­wtó­rzył tym ra­zem tro­chę gło­śniej.

W drzwiach po­ka­za­ła się dziew­czy­na.

– Dzień do­bry i prze­pra­szam, że mu­siał pan cze­kać. Mogę w czymś po­móc? – za­py­ta­ła.

Męż­czy­zna przez chwi­lę stał jak za­hip­no­ty­zo­wa­ny.

– Halo. – Dziew­czy­na przy­po­mnia­ła klien­to­wi o swo­im ist­nie­niu.

– Prze­pra­szam – od­po­wie­dział po chwi­li za­wa­ha­nia – moż­na z psem?

– Oczy­wi­ście – od­par­ła. – Może wody dla pie­ska? – za­pro­po­no­wa­ła.

– By­ło­by miło, a więc dla Kla­wi­sza woda, a dla mnie czar­na kawa – od­po­wie­dział, nie prze­sta­jąc wpa­try­wać się w dziew­czy­nę.

– Kla­wisz, cie­ka­we imię dla psa. Gra na for­te­pia­nie?

– Nie­ste­ty – za­prze­czył To­masz – po pro­stu lubi roz­ma­wiać z ludź­mi przez drzwi, stąd to imię. Ile pani so­bie ży­czy za kawę?

– Dzie­więć pięć­dzie­siąt – od­po­wie­dzia­ła dziew­czy­na i na­gle gło­śno się ro­ze­śmia­ła.

Znał skądś ten śmiech.

– Prze­pra­szam pana – wy­krztu­si­ła za­wsty­dzo­na. – Nie od razu zro­zu­mia­łam żart.

To­mek za­pła­cił, mły­nek za­szu­miał i w ca­łym po­miesz­cze­niu roz­szedł się in­ten­syw­ny aro­mat kawy. Wziął swój na­pój, a idąc do sto­li­ka, jesz­cze raz usły­szał per­li­sty śmiech dziew­czy­ny. Od­sta­wił fi­li­żan­kę na sto­lik, wy­dał ko­men­dę „zo­stań” i już sam, bez swo­je­go nie­od­łącz­ne­go to­wa­rzy­sza, wró­cił do kasy.

– Prze­pra­szam – za­gad­nął dziew­czy­nę, któ­ra po­rząd­ko­wa­ła pusz­ki z na­po­ja­mi na pół­kach.

– Tak? Słu­cham. – Ode­rwa­ła się od swo­je­go za­ję­cia.

– Czy pani Alek­san­dra Mi­cha­lak jest dzi­siaj w pra­cy? – za­py­tał, wy­raź­nie skrę­po­wa­ny.

– Nikt taki tu nie pra­cu­je – od­po­wie­dzia­ła z peł­nym prze­ko­na­niem mło­da dama.

– Ale… – i tyl­ko na tyle było go stać – …prze­pra­szam. – Od­wró­cił się i już chciał odejść.

– Alek­san­dra Kacz­ma­rek, na­dal nosi na­zwi­sko po by­łym mężu.

– Ach, te­raz ro­zu­miem. – Uśmiech­nął się pra­wie nie­zau­wa­żal­nie.

– Mama po­win­na nie­ba­wem wró­cić, po­je­cha­ła za­ła­twić ja­kieś spra­wy w mie­ście, ja ją chwi­lo­wo za­stę­pu­ję – do­koń­czy­ła.

– Dzię­ku­ję – od­parł i wró­cił do sto­li­ka.

Nor­mal­nie jak­bym wy­siadł z we­hi­ku­łu cza­su – sta­rał się wy­tłu­ma­czyć przed sobą sa­mym kon­ster­na­cję, jaką wy­wo­ły­wał w nim wi­dok dziew­czy­ny. Jest bar­dzo po­dob­na do Oli i ten jej śmiech… – stuk­nię­cie bla­sza­nej mi­ski o pod­ło­gę otrzeź­wi­ło męż­czy­znę.

– Woda dla Kla­wi­sza – po­wie­dzia­ła ko­pia Oli.

– Dzię­ku­ję w imie­niu tego drob­ne­go rze­zi­miesz­ka – do­dał, do­bro­tli­wie spo­glą­da­jąc na psa.

Dziew­czy­na uśmiech­nę­ła się i wró­ci­ła do swo­ich za­jęć.

To­masz nie zdą­żył po­now­nie za­to­pić się we wspo­mnie­niach sprzed lat, gdy po­czuł drga­nie ko­mór­ki w kie­sze­ni. Z nie­ma­łym wy­sił­kiem wy­do­był z niej te­le­fon i spoj­rzał na ekran. „Vol­de­mort” in­for­mo­wał wy­świe­tlacz.

– Kur­wa – wy­szep­tał i prze­su­nął słu­chaw­kę w pra­wo, aby po­łą­czyć się z pa­nem Wal­de­ma­rem.

– Nooo, kur­wa, pa­nie! – usły­szał w apa­ra­cie.

– Nie miaucz, kur­wa, będę za dzie­sięć mi­nut – wark­nął do słu­chaw­ki, bo uznał, że już dość tych po­ufa­ło­ści.

Vol­de­mort nie miał na­wet oka­zji, żeby od­po­wie­dzieć na im­per­ty­nen­cję swo­je­go roz­mów­cy.

To­mek wstał, po­cią­gnął so­lid­ny łyk kawy, rzu­cił krót­kie „idzie­my” do psa i ru­szy­li w kie­run­ku drzwi. Jed­nak za­trzy­mał się w po­ło­wie dro­gi, od­wró­cił się wol­no, tak jak­by mia­ło mu to dać wię­cej cza­su na za­sta­no­wie­nie, i zwró­cił się do dziew­czy­ny sto­ją­cej za kon­tu­arem:

– Czy mo­gła­by pani prze­ka­zać Oli, to zna­czy ma­mie – po­pra­wił się na­tych­miast – że… – Tu­taj urwał, za­sta­na­wia­jąc się, co po­wie­dzieć, aby nie prze­kro­czyć gra­nic do­bre­go sma­ku.

– Oczy­wi­ście, że po­wiem – prze­rwa­ła dziew­czy­na, skra­ca­jąc mę­czar­nie męż­czy­zny.

– Dzię­ku­ję. – Ode­tchnął. – Na­zy­wam się…

– Wiem, kim pan jest, pa­nie To­ma­szu, to małe mia­stecz­ko, wszy­scy już wie­dzą – przy­po­mnia­ła.

– No tak. – Za­kło­po­ta­ny spu­ścił wzrok. – Do wi­dze­nia – rzu­cił na ko­niec i wy­szedł.

*

Kil­ka­na­ście mi­nut póź­niej auto Tom­ka za­trzy­ma­ło się przed drew­nia­nym do­mem. Wal­dek, sie­dzą­cy na ta­ra­sie w ocze­ki­wa­niu na przy­jazd wła­ści­cie­la, zdą­żył wy­pa­lić już kil­ka pa­pie­ro­sów, dla­te­go bez naj­mniej­sze­go żalu po­zbył się te­raz fil­tra, z któ­re­go zwi­sał sza­ry pa­zur po­pio­łu.

– Wi­tam pre­ze­sa – wy­pa­lił Wal­de­mar.

[…]

Pozostało jeszcze 90% treści tej książki.

Rozdział 4

Mamo! Twój ka­wa­ler pod­je­chał przed dom. – Maja pro­wo­ka­cyj­nie krzyk­nę­ła do Oli, któ­ra od kil­ku­na­stu mi­nut oku­po­wa­ła ła­zien­kę.

– Dla­cze­go nie wcho­dzi? Cho­le­ra, co za cie­lak. Wyjdź i po­proś, żeby wszedł – zwró­ci­ła się do cór­ki.

– Za­cho­wu­je­cie się jak dzie­ci – od­par­ła dziew­czy­na.

– Oj, idź! – po­na­gli­ła ją znie­cier­pli­wio­na mat­ka.

Maja wło­ży­ła buty i nie­chęt­nie wy­szła, aby za­pro­sić go­ścia do domu. Po chwi­li wró­ci­ła, trza­snę­ła drzwia­mi wej­ścio­wy­mi, opar­ła się o nie ple­ca­mi i za­kry­ła usta dło­nią.

Ola, za­alar­mo­wa­na ha­ła­sem, wy­chy­li­ła gło­wę z ła­zien­ki.

– Co się sta­ło? – za­py­ta­ła za­nie­po­ko­jo­na.

Maja od­sło­ni­ła usta, unio­sła brwi i po­wie­dzia­ła:

– Mat­ka! Ja pier­do­lę! – wy­pa­li­ła bez ogró­dek.

– Uwa­żaj, co mó­wisz, moja pan­no – skar­ci­ła ją zu­peł­nie po­waż­nie Ola.

– Idzie tu­taj! – aż pi­snę­ła pod­eks­cy­to­wa­na.

– Chy­ba po to po­szłaś, aby go za­pro­sić, nie ro­zu­miem two­jej eks­cy­ta­cji – ob­ru­szy­ła się mat­ka.

– Pe­aky Blin­ders! – po­wie­dzia­ła, gdy w tym sa­mym cza­sie roz­le­gło się pu­ka­nie do drzwi.

– Co? – Alek­san­dra kom­plet­nie nie wie­dzia­ła, o co cho­dzi na­sto­lat­ce.

– Sama zo­ba­czysz – wy­sy­cza­ła i otwo­rzy­ła drzwi.

Ola wy­szła do sa­lo­nu, aby przy­wi­tać go­ścia, i ska­mie­nia­ła. Jej fa­lu­ją­ce noz­drza były je­dy­ną ozna­ką ży­cia. W drzwiach stał do­brze zbu­do­wa­ny, wy­so­ki, ele­ganc­ki fa­cet. Ubra­ny w trzy­czę­ścio­wy, szy­ty na mia­rę gar­ni­tur z twe­edu, ele­ganc­ki weł­nia­ny płaszcz, w dło­ni trzy­mał kasz­kiet. Wszyst­ko w sto­no­wa­nych ko­lo­rach. Przy­pró­szo­ne si­wi­zną skro­nie, kil­ka zmarsz­czek i blizn na su­ro­wej twa­rzy, któ­rych wcze­śniej nie do­strze­gła. Wszyst­ko to wy­war­ło ol­brzy­mie wra­że­nie na obu ko­bie­tach.

– Dzień do­bry – ode­zwał się pierw­szy.

– Ach – oprzy­tom­nia­ła Ola – dzień do­bry.

– Dzień do­bry – po­wie­dzia­ła Maja i sze­ro­ko się uśmiech­nę­ła. – Nie po­zna­łam pana, pa­nie To­ma­szu – do­rzu­ci­ła.

Nic nie od­po­wie­dział, spoj­rzał je­dy­nie na swo­je wy­czysz­czo­ne na wy­so­ki po­łysk buty i się uśmiech­nął.

– Za chwi­lę będę go­to­wa, wło­żę tyl­ko buty – po­wie­dzia­ła i za­nim znik­nę­ła w ła­zien­ce, rzu­ci­ła mu jesz­cze jed­no krót­kie spoj­rze­nie.

– Nie spiesz się – sta­rał się uspo­ko­ić Alek­san­drę.

Tak jak za­po­wie­dzia­ła, wy­szła po chwi­li, wy­cią­gnę­ła z sza­fy płaszcz, prze­wie­si­ła go przez ra­mię.

– Mo­że­my je­chać – oznaj­mi­ła Ola.

– Wy­glą­dasz olśnie­wa­ją­co.

– Dzię­ku­ję – od­po­wie­dzia­ła. – Jedź­my już.

– Oczy­wi­ście.

Gdy wy­szli, Maja sta­ła jesz­cze przez ja­kiś czas przy drzwiach, nie mo­gąc uwie­rzyć w to, co przed chwi­lą zo­ba­czy­ła.

*

Kel­ner po­wi­tał ich za­raz po wej­ściu do re­stau­ra­cji.

– Znaj­dzie się miej­sce dla dwóch osób? – za­py­tał To­masz.

– Oczy­wi­ście, już pro­wa­dzę pań­stwa do sto­li­ka – od­rzekł kel­ner. – Za chwi­lę ktoś do pań­stwa po­dej­dzie – oznaj­mił i ge­stem przy­wo­łał ko­le­gę.

Re­stau­ra­cja mia­ła for­mę du­że­go, prze­szklo­ne­go kon­te­ne­ra po­sta­wio­ne­go na brze­gu rze­ki, wszyst­kie sto­li­ki usta­wio­ne były wła­śnie od stro­ny wody. Za­pie­ra­ją­cy dech w pier­siach wi­dok. Wresz­cie słoń­ce roz­go­ni­ło mgłę, na­wet naj­mniej­szy po­dmuch wia­tru nie za­bu­rzał po­wierzch­ni wody. Rze­ka ma­je­sta­tycz­nie su­nę­ła na pół­noc, ku mo­rzu. Na dru­gim brze­gu w lu­strza­nej ta­fli prze­glą­da­ły się od­no­wio­ne ka­mie­ni­ce sta­re­go mia­sta.

– Czym się zaj­mo­wa­łeś, gdy cię nie było? – za­gad­nę­ła na­gle, prze­ry­wa­jąc nie­zręcz­ne mil­cze­nie.

– Na­praw­dę cię to in­te­re­su­je? – za­py­tał za­sko­czo­ny.

– Tak, in­te­re­su­je – od­par­ła.

– Nooo do­brze, sko­ro tak, hmm… Zaj­mo­wa­łem się przede wszyst­kim lo­gi­sty­ką i trans­por­tem – wy­ja­śnił po­bież­nie. Wy­raź­nie nie chciał brnąć da­lej.

– I moż­na na tym za­ro­bić tyle, żeby w wie­ku czter­dzie­stu lat przejść na eme­ry­tu­rę i ukryć się przed świa­tem na głę­bo­kiej pro­win­cji? – son­do­wa­ła nie­śmia­ło swo­je­go roz­mów­cę.

– Jak wi­dzisz, moż­na – uciął. – A co z tobą się dzia­ło przez te lata? – za­py­tał, aby zmie­nić te­mat.

– Wi­dzia­łeś, mam cór­kę, z któ­rej je­stem bar­dzo dum­na. Pra­cu­ję, ja­koś da­je­my radę. Maja w tym roku pi­sze ma­tu­rę, po ma­tu­rze wy­je­dzie na stu­dia i zo­sta­nę sama. Nie po­tra­fię so­bie tego jesz­cze wy­obra­zić, sta­ram się w ogó­le nie my­śleć o tym. Przez ostat­nie osiem­na­ście lat wszyst­ko krę­ci­ło się wo­kół dziec­ka… – za­sta­no­wi­ła się przez chwi­lę, po czym po­cią­gnę­ła da­lej myśl – …ale dam radę. Jak nie ja, to kto? – za­py­ta­ła samą sie­bie, nie ocze­ku­jąc od­po­wie­dzi. – Kil­ka lat temu uwol­ni­łam się od męża so­cjo­pa­ty. Tro­chę bólu, upo­ko­rzeń, plo­tek krą­żą­cych po mia­stecz­ku, taka była cena na­szej wol­no­ści. Wol­no­ści Mai i mo­jej. Ale wierz mi, war­to było.

Męż­czy­zna do­strzegł echa tam­tych dni w jej smut­nych zie­lo­nych oczach.

*

Obiad był pierw­szo­rzęd­ny, ale oni cią­gle byli głod­ni. Głod­ni sie­bie. Czas prze­sy­py­wał im się jak piach przez pal­ce i spra­wia­li wra­że­nie, jak­by nie mo­gli się na­sy­cić swo­im to­wa­rzy­stwem. Słoń­ce za­to­nę­ło tuż przy ka­te­dral­nej wie­ży, a mia­sto roz­bły­sło mi­lio­nem ko­lo­ro­wych świa­teł.

– Pój­dzie­my na spa­cer? – za­py­tał na­gle To­mek.

– Z przy­jem­no­ścią. – Nie po­tra­fi­ła ukryć en­tu­zja­zmu.

Przy­wo­łał sub­tel­nym ru­chem ręki kel­ne­ra.

– W czym mogę po­móc? – za­py­tał.

– Ra­chu­nek – po­pro­sił Han­ke.

– Kar­tą czy go­tów­ką? – za­py­tał kel­ner.

– Go­tów­ką.

Kel­ner roz­pły­nął się bez zbęd­nych py­tań, a po­tem wró­cił z bu­tel­ką wina i oznaj­mił pom­pa­tycz­nie:

– Pań­stwa ra­chu­nek zo­stał ure­gu­lo­wa­ny przez wła­ści­cie­la re­stau­ra­cji. Szef przy­sy­ła rów­nież bu­tel­kę wina i pyta, czy może się do pań­stwa do­siąść na krót­ką po­ga­węd­kę.

Ola unio­sła brwi i uśmiech­nę­ła się tro­chę ło­bu­zer­sko.

– Kto jest wła­ści­cie­lem tego przy­byt­ku, je­śli to nie ta­jem­ni­ca? – za­py­tał za­sko­czo­ny To­masz.

– Pan Naj­der – od­po­wie­dział kel­ner.

– Nor­bert Naj­der? – upew­nił się zdu­mio­ny męż­czy­zna.

– Tak – po­twier­dził uprzej­mie.

– Ten Nor­bert Naj­der? – To­masz nie mógł uwie­rzyć w to, co wła­śnie usły­szał.

– Ten, któ­ry się pań­stwu kła­nia z drzwi po­miesz­cze­nia służ­bo­we­go – po­wie­dział, wska­zu­jąc kie­ru­nek wzro­kiem.

– Po­proś – rzu­cił szorst­ko.

– Nooo! A któż to za­szczy­cił swo­ją wi­zy­tą moją skrom­ną re­stau­ra­cję? – wy­krzy­ki­wał wła­ści­ciel, pod­cho­dząc do sto­li­ka. – Pol­ski Jung! – Ob­na­żył zęby w szy­der­czym uśmie­chu.

To­masz uśmiech­nął się kwa­śno, wska­zał ręką miej­sce przy sto­le, ale Naj­der pod­szedł do Oli, któ­rej przed­sta­wił się z wiel­ką ga­lan­te­rią, a na koń­cu uści­snął rękę Tom­ka i usiadł na wska­za­nym miej­scu.

– Tom­ku, wi­dzę, że na­dal lu­bisz ota­czać się pięk­ny­mi ko­bie­ta­mi. – Uśmiech­nął się zja­dli­wie po tych sło­wach i rzu­cił Oli prze­cią­głe spoj­rze­nie, tak­su­jąc zdo­bycz swo­je­go sta­re­go zna­jo­me­go.

To­masz spoj­rzał na nie­go z taką nie­na­wi­ścią, że Naj­der za­milkł na­tych­miast. Mil­cze­nie Nor­ber­ta jed­nak nie trwa­ło dłu­go. Spoj­rzał po­now­nie na to­wa­rzysz­kę To­ma­sza i po­wie­dział:

– Ro­zu­miem… – Za­czął się gło­śno śmiać. – A więc to tak! – Jego śmiech od­bi­jał się echem po re­stau­ra­cji. – Zna­la­złeś wresz­cie swo­ją Mał­go­rza­tę.

– Dość! – wark­nął To­mek.

– Ośmie­li­łem się nie­po­ko­ić, bo mam wia­do­mość dla cie­bie. Sta­ry Frank bę­dzie w mie­ście i je­stem pe­wien, że ze­chce się z tobą spo­tkać – oznaj­mił Tom­ko­wi.

– Je­śli bę­dzie chciał, to nie je­stem w sta­nie tego unik­nąć – stwier­dził chłod­no.

– Sta­ry wie­le ci za­wdzię­cza, a za to, co zro­bi­łeś dla nie­go w Wa­lvis, masz jego do­zgon­ną wdzięcz­ność.

– To nie jest od­po­wied­nie miej­sce na roz­mo­wy biz­ne­so­we – uciął To­mek. – Olu, idzie­my? – za­py­tał to­wa­rzy­szą­cą mu ko­bie­tę.

– Tak, chodź­my już. – Wsta­ła od sto­łu. – Było mi bar­dzo miło pana po­znać – zwró­ci­ła się do Nor­ber­ta.

– Nie po­tra­fię wy­ra­zić sło­wa­mi, jak wiel­ką ra­dość spra­wi­ła mi pani swo­ją wi­zy­tą w mo­jej skrom­nej re­stau­ra­cji. Za­pra­szam po­now­nie. – Ko­lej­ny wy­buch śmie­chu za­grzmiał w lo­ka­lu.

Po­da­li so­bie ręce na po­że­gna­nie. Ola ru­szy­ła do wyj­ścia, a w od­bi­ciu szy­by zo­ba­czy­ła jesz­cze, jak Nor­bert Naj­der po­chy­lił się i szep­nął coś do ucha Tom­ka, na co ten kiw­nął sub­tel­nie gło­wą i ru­szył za Olą do drzwi.

*

Szli po­wo­li bul­wa­rem, nie­zręcz­na ci­sza za­wi­sła mię­dzy nimi. Po chwi­lach eu­fo­rii, jaka to­wa­rzy­szy­ła im pod­czas obia­du, te­raz mil­cze­li. Pierw­sza mil­cze­nie po­sta­no­wi­ła prze­rwać Ola.

– Dłu­go się zna­cie? Py­tam, bo od­nio­słam wra­że­nie, że bar­dzo dłu­go – sta­ra­ła się ja­koś roz­ła­do­wać at­mos­fe­rę.

– Pięt­na­ście lat – od­parł i wy­cią­gnął pa­pie­ro­sy z kie­sze­ni płasz­cza, ale scho­wał je po­now­nie po krót­kim za­sta­no­wie­niu.

– Pra­co­wa­li­ście ra­zem? – drą­ży­ła te­mat.

– Tak – przy­znał jak­by nie­chęt­nie.

– Nie chcesz o tym roz­ma­wiać, praw­da? – Spoj­rza­ła na nie­go.

– Sta­re cza­sy, nie ma o czym mó­wić, je­stem już na eme­ry­tu­rze – prych­nął.

– Do­brze wam się wio­dło w tej wa­szej fir­mie: ty już na eme­ry­tu­rze, Nor­bert za­ro­bił na luk­su­so­wą re­stau­ra­cję – za­kpi­ła. – Mał­go­rza­ta? Ta z po­wie­ści Buł­ha­ko­wa? – chcia­ła wie­dzieć.

– Ta sama. Z każdą ko­bie­tą, z któ­rą by­łem w swo­im ży­ciu, by­łem tyl­ko dla­te­go, że od­naj­do­wa­łem w niej cząst­kę cie­bie. – Po tych sło­wach za­milkł i szli da­lej, nic do sie­bie nie mó­wiąc.

Tym ra­zem To­mek prze­rwał mil­cze­nie.

– Nie­po­trzeb­nie to po­wie­dzia­łem, ale trud­no – do­dał. – Będę mu­siał ja­koś z tym żyć – pod­su­mo­wał gorz­ko. – Chcesz już wra­cać? – za­py­tał, nie mo­gąc znieść tego mil­cze­nia.

– Nie – od­po­wie­dzia­ła i za­trzy­ma­ła się na­gle.

Mil­cza­ła przez pe­wien czas, jak­by się za­sta­na­wia­ła nad czymś waż­nym.

– Za­kła­dam, że to nie o Car­lu Jun­gu4 wspo­mi­nał Nor­bert? – za­py­ta­ła re­to­rycz­nie.

– Nie mam po­ję­cia, o czym ten czło­wiek bre­dzi – od­parł.

– Wy­da­wał się sym­pa­tycz­ny – pod­su­mo­wa­ła roz­mo­wę z Naj­de­rem Ola.

To­mek spoj­rzał na nią po­waż­nie.

– Uwierz mi na sło­wo, że tak nie jest. Spo­tka­nie z tym czło­wie­kiem wró­ży po­waż­ne pro­ble­my.

– Jedź­my już, nie dla nie­go tu­taj przy­je­cha­li­śmy – za­ko­mu­ni­ko­wa­ła.

– Prze­pra­szam, za­gę­ści­łem at­mos­fe­rę – pró­bo­wał się uspra­wie­dli­wić.

– Nic się nie sta­ło, na­praw­dę, to był je­den z naj­mil­szych dni w cią­gu ostat­nich lat.

– Na­praw­dę? – za­py­tał z lek­kim nie­do­wie­rza­niem.

– Tak. – Uśmiech­nę­ła się, za­kło­po­ta­na tym wy­zna­niem.

Sta­nął na­prze­ciw Oli, ujął de­li­kat­nie jej ra­mio­na i po­chy­lił się, chcąc ją po­ca­ło­wać, lecz ta wy­śli­znę­ła się ze sła­be­go uści­sku, ob­ró­ci­ła wo­kół wła­snej osi i spoj­rza­ła na Tom­ka. Iskry, któ­re przy­ga­sły w jej oczach wie­ki temu, te­raz roz­pa­li­ły się ze zdwo­jo­ną mocą. To­masz mógł­by przy­siąc, że przez uła­mek se­kun­dy cała jej po­stać bły­snę­ła zło­tą aurą.

Gold­ber­ry5 – po­my­ślał ocza­ro­wa­ny.

– Dro­gi pa­nie, jesz­cze na to za wcze­śnie! – po­wie­dzia­ła z uda­wa­nym obu­rze­niem. – Jedź­my już – za­pro­po­no­wa­ła i wsu­nę­ła mu rękę pod ra­mię.

Nie spie­sząc się, do­tar­li do za­par­ko­wa­ne­go nie­opo­dal mo­stu auta.

Je­cha­li w ci­szy, ana­li­zu­jąc wy­da­rze­nia dzi­siej­sze­go dnia.

*

Nie­bie­ski pick-up za­trzy­mał się przed do­mem Kacz­mar­ków.

– Dzię­ku­ję, bar­dzo miło spę­dzi­łam z tobą dzi­siej­sze po­po­łu­dnie – stwier­dzi­ła.

– Ist­nie­je szan­sa, że­by­śmy to po­wtó­rzy­li? Na przy­kład za ty­dzień? – za­py­tał nie­śmia­ło. – Oczy­wi­ście zje­my w in­nym miej­scu.

– Już my­śla­łam, że ni­g­dy o to nie za­py­tasz – od­po­wie­dzia­ła szcze­rze. – A więc do na­stęp­ne­go razu.

– Dam ci swój nu­mer te­le­fo­nu, tak na wszel­ki wy­pa­dek – po­wie­dział, za­nim Ola wy­sia­dła z auta.

Zgo­dzi­ła się, wpi­sa­ła nu­mer do swo­jej ko­mór­ki i na­tych­miast go wy­bra­ła. Te­le­fon Tom­ka za­czął wi­bro­wać.

– Masz te­raz mój nu­mer – wy­ja­śni­ła. – Dzię­ku­ję, a więc do na­stęp­ne­go razu. Je­steś bar­dzo in­te­re­su­ją­cym roz­mów­cą – do­da­ła.

– Chcia­łem jesz­cze o coś za­py­tać…

– Nie – od­po­wie­dzia­ła, nie da­jąc do­koń­czyć Tom­ko­wi, na co on za­milkł na­tych­miast. – Nie mo­żesz mnie po­ca­ło­wać – za­chi­cho­ta­ła i wy­sia­dła z sa­mo­cho­du. – Ach, tak na mar­gi­ne­sie. Oglą­da­łam film Blow i wiem, kim był Geo­r­ge Jung6, pa­nie „lo­gi­sty­ka i trans­port”. – Znów się za­śmia­ła sre­brzy­ście, a ko­smyk ogni­sto­ru­dych wło­sów wy­su­nął się ze spin­ki i opadł jej na twarz. Na­dę­ła po­licz­ki i dmuch­nę­ła, aby zrzu­cić nie­sfor­ny ko­smyk z twa­rzy.

Tak wła­śnie wró­ci­ła Ola sprzed lat. Ta z ogniem w zie­lo­nych oczach, za­wa­diac­ką miną, dro­czą­ca się z nim i szu­ka­ją­ca za­czep­ki. Ona. Praw­dzi­wy po­wód jego po­wro­tu w te stro­ny.

4 Carl Gu­stav Jung – szwaj­car­ski psy­chia­tra, psy­cho­log, na­uko­wiec, ar­ty­sta ma­larz.

5Gold­ber­ry (rzecz­na cór­ka) – enig­ma­tycz­na po­stać z le­gen­da­rium J.R.R. Tol­kie­na, żona Toma Bom­ba­di­la za­miesz­ku­ją­ca Sta­ry Las.

6 Geo­r­ge Ja­cob Jung, pseud. Bo­ston Geo­r­ge – ame­ry­kań­ski prze­myt­nik nar­ko­ty­ków, czło­nek kar­te­lu z Me­del­lín, je­den z pio­nie­rów hur­to­we­go han­dlu nar­ko­ty­ko­we­go.

Rozdział 5

Gdy za­trzy­mał się przed do­mem i wy­łą­czył sil­nik, usły­szał Kla­wi­sza uja­da­ją­ce­go za drzwia­mi dom­ku.

– Wiem, wiem! – krzyk­nął z da­le­ka, za­nim pod­szedł do drzwi. – Za­ma­ru­dzi­łem tro­chę – mruk­nął, ale wy­mów­ki, ab­so­lut­nie nie uspo­ko­iły jego czwo­ro­noż­ne­go przy­ja­cie­la.

Do­pie­ro gdy otwo­rzył drzwi, pies wy­sko­czył na ze­wnątrz i za­milkł. Po­biegł w krza­ki za­ła­twić spra­wy, któ­re już od pew­ne­go cza­su nie da­wa­ły mu spo­ko­ju.

Męż­czy­zna wszedł, za­mknął za sobą drzwi i nie za­pa­la­jąc świa­tła, za­czął ścią­gać z sie­bie ubra­nie. Roz­rzu­cał je bez ładu i skła­du. Z ca­łej sta­ran­nie do­bra­nej na dzi­siej­sze spo­tka­nie gar­de­ro­by po­zo­stał je­dy­nie w spodniach. Usiadł przy sto­le na swo­im ulu­bio­nym krze­śle i za­pa­lił wresz­cie pa­pie­ro­sa. Tak dłu­go się przed tym po­wstrzy­my­wał, że przy pierw­szym za­cią­gnię­ciu się dy­mem ty­to­nio­wym po­czuł lek­kie drże­nie mię­śni. Pies za­czął dra­pać w drzwi od ze­wnątrz, więc męż­czy­zna odło­żył pa­pie­ro­sa na ta­le­rzyk de­se­ro­wy, wstał, po omac­ku zna­lazł drzwi i wpu­ścił pu­pi­la. Wró­cił do pa­pie­ro­sa po­zo­sta­wio­ne­go na sto­le.

Nie za­pa­lał świa­tła z oba­wy przed tym, że mógł­by przez to roz­pro­szyć jej ob­raz w swo­jej wy­obraź­ni. Nie mógł prze­stać o niej my­śleć. Nie da­wał so­bie rady z drę­czą­cy­mi go my­śla­mi.

Do­koń­czył faj­kę, oparł czo­ło o blat sto­łu i za­stygł na gra­ni­cy snu i jawy w tej wła­śnie po­zy­cji.

*

Ola sta­ra­ła się za­cho­wy­wać jak naj­ci­szej, kie­dy we­szła do domu. Opar­ła się ple­ca­mi o drzwi wej­ścio­we, chcia­ła przez chwi­lę po­my­śleć o tym, co się wy­da­rzy­ło dzi­siej­sze­go po­po­łu­dnia. Nie­ste­ty nie dane jej było zo­stać sam na sam ze swo­imi roz­wa­ża­nia­mi. Roz­bły­sło świa­tło w przed­po­ko­ju.

– Co tak sto­isz po ciem­ku? Jak było? Nie za­pro­si­łaś go na her­ba­tę? – Maja za­sy­pa­ła mat­kę py­ta­nia­mi.

Ola mi­nę­ła cór­kę bez sło­wa.

– Gdzie idziesz? Dla­cze­go nic nie mó­wisz? Mamo?? Po­wiedz coś – drę­czy­ła ją da­lej.

Olka za­mknę­ła się w ła­zien­ce, wło­ży­ła bia­ły ba­weł­nia­ny pod­ko­szu­lek i czar­ne le­gin­sy, któ­re pod­kre­śla­ły jej nie­na­gan­ną syl­wet­kę. Po dłuż­szej chwi­li wy­szła, li­cząc na to, że Maja już się pod­da­ła i wró­ci­ła do swo­je­go po­ko­ju. Na próż­no.

– Prze­ży­wa­łam wa­sze spo­tka­nie bar­dziej od cie­bie, chy­ba za­słu­gu­ję na krót­ki ra­port z rand­ki dzie­się­cio­le­cia – oznaj­mi­ła z pre­ten­sją w gło­sie.

– Daj mi spo­kój – usły­sza­ła od mat­ki.

– Aż tak źle?

– Kur­wa, go­rzej niż źle, cze­mu to wszyst­ko za­wsze musi być tak po-je-ba-ne! – wy­krzy­cza­ła. – Prze­pra­szam, nie po­win­nam… – zwró­ci­ła się tym ra­zem bez­po­śred­nio do Mai.

– Nic nie szko­dzi, mamo. – Przy­tu­li­ła ją. – Prze­śpij się z tym, ju­tro wszyst­ko mi opo­wiesz – po­wie­dzia­ła ze zro­zu­mie­niem.

– Nie wiem, czym so­bie na cie­bie za­słu­ży­łam – wes­tchnę­ła i po­ca­ło­wa­ła cór­kę w po­li­czek.

– Daj spo­kój, idę do sie­bie, ty zo­stań w kuch­ni i jak w każ­dy week­end po­uża­laj się nad wła­snym lo­sem przy bu­tel­ce wina. Do ju­tra, mamo, ko­cham cię. I nikt na cie­bie nie za­słu­gu­je – do­da­ła, po­ca­ło­wa­ła mat­kę i zo­sta­wi­ła ją samą z wła­sny­mi my­śla­mi.

Ola we­szła do kuch­ni, jed­nak nie za­pa­li­ła świa­tła, tyl­ko zbli­ży­ła się do lo­dów­ki i wy­do­by­ła z niej bu­tel­kę bia­łe­go wina. Po­sta­wi­ła ją na bla­cie obok zle­wu i wy­cią­gnę­ła szklan­kę z su­szar­ki nad nim. Nie za­wra­ca­ła so­bie gło­wy po­szu­ki­wa­niem od­po­wied­nie­go dla trun­ku na­czy­nia.

– Pier­do­lę to! – krzyk­nę­ła na tyle gło­śno, że Maja po­de­rwa­ła się z ka­na­py w swo­im po­ko­ju.

Na­sto­lat­ka wy­bie­gła za­nie­po­ko­jo­na ha­ła­sem.

– Mamo! – za­wo­ła­ła.

– Nie cze­kaj na mnie – usły­sza­ła, a za­raz po tym drzwi za­trza­snę­ły się za wy­cho­dzą­cą Olą.

– Mamo, gdzie… – Urwa­ła, nie wi­dząc naj­mniej­sze­go sen­su, aby pró­bo­wać na­dą­żyć za tem­pem zda­rzeń.

*

Pies po­de­rwał się za­alar­mo­wa­ny nie­sły­szal­nym dla czło­wie­ka dźwię­kiem. Świa­tła bły­snę­ły, raz i dru­gi prze­dzie­ra­jąc się mię­dzy drze­wa­mi. To­mek pod­niósł gło­wę z bla­tu sto­łu.

Kogo tu, kur­wa, nie­sie?– po­my­ślał nie­za­do­wo­lo­ny z nie­spo­dzie­wa­nej wi­zy­ty.

Auto za­trzy­ma­ło się przed do­mem, trza­snę­ły drzwi, trzy kro­ki po ta­ra­sie i pu­ka­nie.

Udam, że mnie nie ma.

Stu­ka­nie do drzwi roz­le­gło się po­now­nie.

To­mek nie spo­dzie­wał się ni­ko­go, ze­rwał się od sto­łu, pod­biegł pół­na­gi do drzwi, go­to­wy, żeby na­pro­sto­wać na­trę­ta, ale gdy otwo­rzył, za­marł za­sko­czo­ny wi­do­kiem.

– Je­stem – po­wie­dzia­ła Ola, za­ło­ży­ła ręce na pier­si, żeby choć tro­chę uchro­nić się przed chło­dem pa­nu­ją­cym na ze­wnątrz.

– Wejdź – po­wie­dział krót­ko. – Zim­no.

– Je­stem – po­wtó­rzy­ła już w środ­ku.

Sta­nął za nią, jak ścia­na, o któ­rą mo­gła się oprzeć.

– Cze­ka­łem na to całe moje ży­cie – po­wie­dział, krą­żąc wo­kół niej jak lew. – Wy­obra­ża­łem so­bie tę chwi­lę ty­sią­ce razy, co dzień usy­pia­łem, my­śląc o tym. Nie było ko­bie­ty w moim ży­ciu, któ­ra nie mia­ła­by ja­kie­goś okru­cha z cie­bie. Oczy, wło­sy, usta, śmiech, spoj­rze­nie. A te­raz sto­ję i za­miast po­żreć cię, drżę. Trzę­sę się ze stra­chu, że gdy tyl­ko cię do­tknę, roz­pły­niesz się jak dym. Tak bar­dzo się boję, że to tyl­ko sen. Po­wiedz mi, pro­szę, że tak nie jest, że to wszyst­ko dzie­je się na­praw­dę.

Ko­bie­ta od­wró­ci­ła się do nie­go i opar­ła twarz o jego tors.

– Na­wet te­raz to ja mu­szę wy­ko­nać ten pierw­szy krok? – wy­szep­ta­ła.

Jej do­tyk spra­wił, że oczy męż­czy­zny za­pło­nę­ły po­żą­da­niem. Lo­do­wa­ta po­sta­wa i brak emo­cji, za ja­ki­mi za­wsze się ukry­wał praw­dzi­wy To­mek przed ludź­mi, roz­pły­nę­ły się. Twarz za­zwy­czaj su­ro­wa, przy­bra­ła ła­god­ny wy­raz. Tyl­ko w jego oczach pło­nę­ło sza­leń­stwo.

Chwy­cił ją jed­ną ręką za szy­ję i pod­niósł, lek­ko jak­by była szma­cia­ną lal­ką. Ci­che jęk­nię­cie, sku­tek bólu i stra­chu, wy­do­by­ło się z ust dziew­czy­ny. Męż­czy­zna po­ca­ło­wał ją na­mięt­nie w usta i po­sta­wił na pod­ło­dze. Dziew­czy­na za­chwia­ła się, pró­bu­jąc od­zy­skać rów­no­wa­gę.

– Boże je­dy­ny – wy­szep­ta­ła. – Wy­bacz mi. – Do­koń­czy­ła i ścią­gnę­ła ba­weł­nia­ny pod­ko­szu­lek, pod któ­rym nic wię­cej nie mia­ła.

Rozdział 6

Obu­dzi­ło ich pu­ka­nie do drzwi.

– Kur­wa, Vol­de­mort, aku­rat te­raz? – po­wie­dział To­mek, wy­ska­ku­jąc z łóż­ka.

Otwo­rzył drzwi, pa­trząc pod nogi, aby nie na­dep­nąć na cze­ka­ją­ce­go na po­ran­ną to­a­le­tę Kla­wi­sza. Do­pie­ro gdy pies wy­padł z im­pe­tem na ze­wnątrz, pod­niósł wzrok i zo­ba­czył sio­strę.

– Co ty tu ro­bisz? – za­py­tał za­sko­czo­ny.

– Mnie też jest bar­dzo miło cię wi­dzieć – od­par­ła ja­do­wi­cie.

– Mo­głaś za­dzwo­nić, na­pi­sać, nie wiem… zna­leźć ja­kiś spo­sób, żeby mnie po­in­for­mo­wać o swo­jej wi­zy­cie – czy­nił wy­mów­ki sio­strze.

– Na­wet gdy­by ko­me­ta zwia­sto­wa­ła mój przy­jazd, i tak był­byś za­sko­czo­ny, zresz­tą to nic no­we­go – od­gry­zła się Ka­sia.

– Wejdź – za­pro­sił ją nie­chęt­nie do środ­ka.

– Wi­dzę, że nie w porę się zja­wi­łam. – Uśmiech­nę­ła się zło­śli­wie, wcho­dząc do środ­ka.

Ola zdą­ży­ła wło­żyć ubra­nie i krzą­ta­ła się, pró­bu­jąc za­pa­rzyć kawę dla wszyst­kich.

– Wi­tam bra­to­wą – po­wie­dzia­ła drwią­co Ka­ta­rzy­na, po czym zwró­ci­ła się do swo­je­go bra­ta: – Szyb­ko po­szło, na­wet jak na cie­bie, mój dro­gi.

– Ha­muj się – wark­nął ostrze­gaw­czo.

– Wiesz, kto to jest? Wiesz, czym się zaj­mu­je? – za­py­ta­ła Olę, nie owi­ja­jąc w ba­weł­nę.

– Zaj­mo­wał – sko­ry­go­wał To­masz z na­ci­skiem.

– Nie wiem i nie in­te­re­su­je mnie to – od­par­ła Ola.

– A po­win­no – za­drwi­ła sio­stra Tom­ka. – My­ślisz, że w ho­len­der­skich szklar­niach za­ro­bił kil­ka mi­lio­nów euro? – Sama za­śmia­ła się ze swo­je­go żar­tu.

– Za­milcz. – Zro­bił dwa kro­ki w stro­nę sio­stry.

– Pój­dę już – po­wie­dzia­ła ci­cho Ola.

– Nie, zo­stań, pro­szę. – Męż­czy­zna zła­pał ją za rękę, aby za­trzy­mać.

– O la, la! Grub­sza spra­wa, za­ru­mie­ni­ła się jak ma­ło­la­ta – sko­men­to­wa­ła, pa­trząc na nich.

– Za­mknij się, do­brze ci ra­dzę. – Wy­ce­lo­wał w nią pal­cem wska­zu­ją­cym, aby za­ak­cen­to­wać siłę swo­ich słów.

– Okej, czas na mnie – stwier­dzi­ła Alek­san­dra.

– Nie, ty zo­sta­jesz, a cie­bie że­gnam ozię­ble – rzu­cił do sio­stry.

– Ech, a tak miło dzień się za­po­wia­dał. Trud­no, na­pi­je­my się in­nym ra­zem. Pro­si­łam cię, że­byś się od niej od­je­bał, ale wi­dzę, że po­sta­no­wi­łeś spier­do­lić jej ży­cie do­ku­ment­nie, tak jak­by do tej pory nie mia­ła wy­star­cza­ją­cych pro­ble­mów – po­wie­dzia­ła to bez cie­nia iro­nii. – Wy­glą­da­cie i za­cho­wu­je­cie się jak za­ko­cha­ni. No cóż… – za­wie­si­ła głos na chwi­lę – …mi­łość to Po­la­cy wy­my­śli­li, żeby pie­nię­dzy nie pła­cić, ale naj­wi­docz­niej jesz­cze nie je­ste­ście tego świa­do­mi – po­wie­dzia­ła gorz­ko. – Mimo wszyst­ko, ży­czę po­wo­dze­nia. – Ka­sia otwo­rzy­ła drzwi. – Włą­czaj te­le­fon, bę­dzie mniej nie­spo­dzia­nek. Do zo­ba­cze­nia, To­masz­ku. – Po tych sło­wach za­mknę­ła za sobą.

– Prze­pra­szam cię za sio­strę – po­wie­dział skru­szo­ny To­mek.

– Znam Kaś­kę i wiem, że się o cie­bie mar­twi – od­po­wie­dzia­ła, a on pod­szedł do niej tak bli­sko, że mo­gła przy­tu­lić po­li­czek do jego pier­si i usły­szeć bi­ją­ce ser­ce. – Bo­isz się śmier­ci? – za­py­ta­ła, wie­dzio­na ja­kimś nie­zna­nym prze­czu­ciem.

– Nie – od­parł. – Już raz umar­łem i nie było tak źle, bar­dziej boję się ży­cia. Ty jed­nak spra­wiasz, że wszyst­ko sta­je się dla mnie ła­twiej­sze.

– Co tam jest? Co jest po dru­giej stro­nie? – była cie­ka­wa.

– Jest ol­brzy­mie drze­wo, pod któ­rym ktoś bę­dzie na cie­bie cze­kał.

– Kto? – za­py­ta­ła.

– Ktoś, kto od­szedł przed tobą – od­po­wie­dział. – Dla nas jesz­cze za wcze­śnie. – Za­czął ca­ło­wać jej wło­sy.

– Czas pły­nie tak szyb­ko, tyle nas omi­nę­ło – wes­tchnę­ła. – Ze­rżnij mnie jesz­cze raz, za­nim pój­dę do pra­cy, tak jak tyl­ko ty to po­tra­fisz – do­da­ła po chwi­li.

Uniósł brwi, zdu­mio­ny ra­dy­kal­ną zmia­ną na­stro­ju i ję­zy­kiem, ja­kie­go uży­ła, i za­py­tał:

– Po­do­ba­ło ci się?

– Do wczo­raj nie wie­dzia­łam, że tak moż­na. By­li­śmy tak gło­śno, że chy­ba w mia­stecz­ku nas sły­sze­li. – Uśmiech­nę­ła się roz­bra­ja­ją­co.

Wziął ją w ra­mio­na i za­niósł na ka­na­pę, na któ­rej spę­dzi­li ostat­nią noc.

*

– Przy­jedź do mnie o szes­na­stej, je­śli masz ocho­tę, pój­dzie­my na spa­cer, damy lu­dziom pre­tekst do plo­tek – za­pro­po­no­wa­ła przy roz­sta­niu.

– Będę o szes­na­stej – zgo­dził się chęt­nie. – We­zmę ze sobą Kla­wi­sza, je­śli po­zwo­lisz, za­nie­dbu­ję go ostat­nio i za­pew­ne bra­ku­je mu mo­je­go to­wa­rzy­stwa.

– Ja­sne, nie ma pro­ble­mu – od­po­wie­dzia­ła.

Po­ca­ło­wał ją jesz­cze raz na po­że­gna­nie i od­pro­wa­dził wzro­kiem od­jeż­dża­ją­ce auto.

Czas jako wiel­kość fi­zycz­na okre­śla­ją­ca ko­lej­ność i trwa­nie zda­rzeń za­czął za­cho­wy­wać się sprzecz­nie ze zna­ny­mi na­uce pra­wa­mi, roz­cią­gał się, jak­by był z gumy. Mi­nu­ty zmie­ni­ły się w go­dzi­ny, go­dzi­ny w całe ty­go­dnie. Nie mógł prze­stać my­śleć o niej. Chciał znów po­czuć jej za­pach, smak jej skó­ry, usły­szeć jej śmiech.

– Kla­wisz, mój sta­ry przy­ja­cie­lu, chy­ba mamy pro­blem – po­sta­no­wił zwie­rzyć się po­wier­ni­ko­wi swo­ich ta­jem­nic. – Nie wiem, co zro­bić – prze­tarł twarz dło­nią. – Wi­dzę, że nie­sko­ry je­steś do roz­mów, nie po­ma­gasz mi, mój dro­gi – skwi­to­wał za­wie­dzio­ny i za­czął szu­kać za­ję­cia, aby od­pę­dzić od sie­bie wszyst­kie na­tręt­ne my­śli.

Bał się, po raz pierw­szy bał się nie o sie­bie, lecz o ko­goś. Ko­goś, kto wdarł się w jego świa­do­mość z ta­kim im­pe­tem, że nie był w sta­nie się temu w ża­den spo­sób prze­ciw­sta­wić. Czuł, że nie jest jej obo­jęt­ny. To, o czym ma­rzył od chwi­li, kie­dy ją po­znał, miał te­raz na wy­cią­gnię­cie ręki.

Nor­bert znał go do­sko­na­le, wie­dział, że wszyst­kie ko­bie­ty, któ­re po­ja­wia­ły się w ży­ciu Tom­ka, coś łą­czy­ło. To ona była tym łącz­ni­kiem. Kie­dyś, daw­no temu, Nor­bert i on byli bar­dzo do­bry­mi ko­le­ga­mi. Ra­zem prze­pu­ści­li for­tu­nę w lo­ka­lach na wszyst­kich kon­ty­nen­tach, dzie­li­li się swo­imi pro­ble­ma­mi, wie­dzie­li o so­bie pra­wie wszyst­ko, a po­tem ich dro­gi się ro­ze­szły. Cóż… w tym biz­ne­sie, zna­jo­mo­ści nie trwa­ją dłu­go, nie ma miej­sca na sen­ty­men­ty. Nor­bert wpadł gdzieś na wy­spach Pa­cy­fi­ku, zdra­dzo­ny przez swo­ich lu­dzi. Ni­ko­go nie sprze­dał. Od­sie­dział trzy lata, a gdy zja­wił się po­now­nie w Eu­ro­pie, nie był już taki sam. Wró­cił do biz­ne­su albo jak to Sta­ry Frank ma­wia: „wró­cił do ro­dzi­ny”,czy­taj: „cho­dzi na jego smy­czy”.

Na ogół, od­kąd To­masz tu­taj przy­je­chał, wszyst­ko szło nie tak, jak iść po­win­no, chciał utwier­dzić się w prze­ko­na­niu, że spo­rą część swo­je­go ży­cia prze­żył w ilu­zo­rycz­nym świe­cie, gdzie tę­sk­nił za czymś, co tak na­praw­dę jest po­spo­li­te i po­wszech­nie do­stęp­ne. Było znacz­nie go­rzej, niż pier­wot­nie za­kła­dał, bo to, za czym tę­sk­nił, mia­ło war­tość, któ­rej nie spo­sób prze­li­czyć na żad­ną wa­lu­tę.

Był zmę­czo­ny do­tych­cza­so­wą eg­zy­sten­cją, do­świad­cze­nie śmier­ci to był zde­cy­do­wa­nie game chan­ger7 w jego ży­ciu. Chciał wy­rwać się z tej mat­ni. Wy­rwać się z ukła­dów, zna­jo­mo­ści, uza­leż­nień, ale nie było to ła­twe, szcze­gól­nie w tym kra­ju. Mógł za­miesz­kać w każ­dym miej­scu na świe­cie, ale wy­brał to. Po­trze­bo­wał pa­ra­so­la ochron­ne­go, przy­wi­le­ju nie­ty­kal­no­ści, aby mógł pod­jąć ja­kieś kro­ki. Nie chciał na­ra­żać Oli i jej cór­ki. Po­trze­bo­wał ko­goś, kto da mu gwa­rancję bez­pie­czeń­stwa, i ten ktoś miał się zja­wić nie­ba­wem. Do przy­jaz­du Ou baas8mu­siał za­cho­wać czuj­ność i chro­nić dziew­czy­ny, chro­nić przede wszyst­kim przed sa­mym sobą, przed swo­ją prze­szło­ścią.

*

Punk­tu­al­nie o szes­na­stej za­par­ko­wał przed za­jaz­dem.

– Wy­ska­kuj i nie przy­nieś mi wsty­du – po­wie­dział do Kla­wi­sza.

Pies wy­ko­nał po­le­ce­nie i na­tych­miast za­czął ob­wą­chi­wać oko­li­cę.

– Kla­wisz, sta­ry rze­zi­miesz­ku, chodź tu, przy­wi­taj się! – za­wo­ła­ła Maja. – Mama już idzie – po­in­for­mo­wa­ła, po czym za­czę­ła ba­wić się z psem. – Mam coś dla cie­bie – po­wie­dzia­ła do czwo­ro­no­ga, wy­do­by­wa­jąc z kie­sze­ni pacz­kę psich przy­sma­ków.

– Wi­dzę, że pani się so­lid­nie przy­go­to­wa­ła do wi­zy­ty Kla­wi­sza.

– Maja – od­po­wie­dzia­ła. – Może mi pan mó­wić po imie­niu.

– To­mek, obo­wią­zu­je nas za­sa­da wza­jem­no­ści, mam na­dzie­ję – rzu­cił.

– Okej, niech bę­dzie, ale to ty bę­dziesz mnie przed mat­ką tłu­ma­czył – oznaj­mi­ła.

Po chwi­li wy­szła Ola.

– Idzie­my? – za­py­ta­ła.

– Li­czy­łem na to, że gdzieś po­je­dzie­my – przy­znał.

– Szko­da dnia, słoń­ce jesz­cze wy­so­ko, pięk­na po­go­da, po­spa­ce­ruj­my, pie­sko­wi to do­brze zro­bi, a i miej­sco­wą lud­ność od te­le­wi­zo­rów ode­rwie­my, same plu­sy, jak wi­dzisz.

Sta­nę­ła przed nim na pal­cach i po­ca­ło­wa­ła go de­li­kat­nie, znów zda­ło mu się, że bły­snę­ła na uła­mek se­kun­dy zło­tą po­świa­tą.

– Maju, pój­dziesz z nami, praw­da? – za­py­ta­ła.

– Nie po­zo­sta­wiasz mi wy­bo­ru. – Roz­ło­ży­ła ręce w ge­ście re­zy­gna­cji.

W rze­czy sa­mej spek­ta­ku­lar­ny prze­marsz przez mia­stecz­ko nie po­zo­sta­wił jego miesz­kań­ców obo­jęt­ny­mi. Po­gło­ska ro­ze­szła się po osa­dzie lo­tem bły­ska­wi­cy, za­nim do­tar­li na dep­tak i usie­dli przy sto­le pik­ni­ko­wym, co naj­mniej po­ło­wa po­pu­la­cji już sły­sza­ła o tej ar­cy­cie­ka­wej pro­ce­sji.

– Maja wie o nas? – za­py­tał stłu­mio­nym gło­sem, jak tyl­ko cór­ka Oli zna­la­zła się wraz z Kla­wi­szem na tyle da­le­ko, by nie sły­szeć.

– Prze­cież nie jest głu­pia, wi­dzi, co się dzie­je, ob­ra­zi­ła­by się, gdy­byś ją o to za­py­tał – ro­ze­śmia­ła się. Opar­ła gło­wę o jego ramię, czas pły­nął le­ni­wie, pa­trzy­li, jak Maja rzu­ca róż­ne przed­mio­ty psu, a ten apor­tu­je, za co dziew­czy­na wy­na­gra­dza­ła go przy­sma­ka­mi.

– Nie zda­wa­łem so­bie spra­wy, że taka for­ma re­lak­su przy­pad­nie mi do gu­stu – oświad­czył.

Ola unio­sła rudą czu­pry­nę z jego ra­mie­nia i spoj­rze­li so­bie w oczy bez sło­wa.

– Hej, Maj­ka. Co tam bie­ga obok cie­bie? To Chu­pa­ca­bra9? – krzyk­nął za­wa­diac­ko je­den z trzech chłop­ców, któ­rzy po­ja­wi­li się nie­spo­dzie­wa­nie na brze­giem je­zio­ra.

– Nie, to pies – od­po­wie­dzia­ła z mar­so­wą miną.

– Pies? – udał zdzi­wie­nie ten sam chło­piec.

– Tak, pies. Ta­kie zwie­rzę do­mo­we – wy­ja­śni­ła zło­śli­wie.

– A jaka to rasa? – pro­wo­ko­wał da­lej.

– Rasa pa­nów, ćwo­ku! – od­pa­ro­wa­ła.

– Maj­ka! Pa­nuj nad sobą! – krzyk­nę­ła obu­rzo­na Ola.

Chłop­cy do­pie­ro te­raz za­uwa­ży­li parę sie­dzą­cą przy sto­le pik­ni­ko­wym.

– Dzień do­bry, pani! – wy­krzyk­nę­li nie­mal­że uni­so­no i od­da­li­li się w stro­nę, z któ­rej przy­szli.

To­mek za­re­cho­tał, roz­ba­wio­ny zaj­ściem.

– To nie jest śmiesz­ne. – Tym ra­zem To­mek zo­stał na­po­mnia­ny zu­peł­nie po­waż­nie. – Kto to sły­szał, żeby dziew­czy­na tak od­po­wia­da­ła – kon­ty­nu­owa­ła Ola.

– To­bie też się do­sta­ło? – za­śmia­ła się Maja.

– „To­bie”? Mo­że­cie mi wy­ja­śnić, co się tu­taj dzie­je? – Ola była już cał­ko­wi­cie zdez­o­rien­to­wa­na.

– Nic wiel­kie­go, po pro­stu prze­szli­śmy na ty – wy­ja­wił męż­czy­zna.

– „Po pro­stu”? – nie do­wie­rza­ła.

– Oluś, prze­stań cią­gle po­wta­rzać po mnie – po­pro­sił.

– „Oluś”?

– No wła­śnie – po­wie­dział To­mek zre­zy­gno­wa­ny, gdy ko­lej­ny raz po­wtó­rzy­ła po nim to, co przed chwi­lą po­wie­dział.

Zmru­ży­ła zie­lo­ne oczy.

– Do­brze – syk­nę­ła – wi­dzę, że za­wią­zał się spi­sek. Cze­kam na was przy sa­mo­cho­dzie – oznaj­mi­ła i ru­szy­ła na skró­ty traw­ni­kiem w kie­run­ku mia­stecz­ka.

– Ola! – za­wo­łał za nią, ale na­wet się nie od­wró­ci­ła.

– Ech, daj jej spo­kój, za­raz jej przej­dzie. Tak na mar­gi­ne­sie po­wiem ci, że nie wi­dzia­łam jej jesz­cze tak roz­en­tu­zja­zmo­wa­nej. Jest szczę­śli­wa.

– Co chcesz przez to po­wie­dzieć? – nie bar­dzo zro­zu­miał in­ten­cje Mai.

– To, że chy­ba jej od­bi­ło, od­kąd się tu po­ja­wi­łeś.

Po­zwo­li­li Oli odejść na tyle da­le­ko, aby nie czu­ła na so­bie pre­sji po­ści­gu, po czym ru­szy­li wol­no w ślad za nią, pies szedł obok z no­sem przy zie­mi.

– Jak dłu­go jest sama? – za­py­tał.

– Czte­ry lata – od­par­ła.

– I nie było ni­ko­go w tym cza­sie? Nikt nie „pod­bi­jał”? – drą­żył te­mat.

– Prze­cież wi­dzisz, jak wy­glą­da, py­tasz po­waż­nie? Prze­ce­ni­łam cię, my­śla­łam, że je­steś o wie­le bar­dziej roz­gar­nię­ty. Oczy­wi­ście, że „ktoś pod­bi­ja”, a ten ob­le­śny knur z gmi­ny nie daje jej żyć. Stąd ta pro­ce­sja, jak w Boże Cia­ło, żeby wszy­scy wi­dzie­li, że TY – wska­za­ła pal­cem na nie­go – po­ja­wi­łeś się w jej ży­ciu. – Oj, To­mek, To­mek – wes­tchnę­ła z po­li­to­wa­niem – może i je­steś in­te­li­gent­ny, tak jak mat­ka mó­wi­ła, ale w spra­wach dam­sko-mę­skich po­zo­sta­jesz kre­ty­nem.

– No cóż… być może nie mam wy­star­cza­ją­ce­go do­świad­cze­nia w tym te­ma­cie – wy­znał.

Maja za­trzy­ma­ła się na chwi­lę, zmie­rzy­ła go wzro­kiem od góry do dołu.

– Two­ja fał­szy­wa skrom­ność nie robi na mnie ab­so­lut­nie żad­ne­go wra­że­nia – prych­nę­ła.

– Je­steś bar­dzo doj­rza­ła jak na swój wiek – przy­znał z po­dzi­wem w gło­sie.

– Od dziec­ka mu­sia­łam być opar­ciem dla mat­ki, szyb­ko wdro­ży­łam się w wa­sze do­ro­słe ży­cie – od­par­ła.

– Aż mi żal two­ich ad­o­ra­to­rów – po­wie­dział, wy­obra­ża­jąc so­bie te wszyst­kie upo­ko­rze­nia, ja­kie na nich cze­ka­ją.

Zbli­ża­li się wol­nym kro­kiem do par­kin­gu. Przed za­jaz­dem doj­rze­li cze­ka­ją­cą na nich Olę.

– Wy­ko­rzy­stam oka­zję, że na­dal je­ste­śmy poza za­się­giem słu­chu mo­jej mat­ki, i coś ci po­wiem – za­czę­ła śmier­tel­nie po­waż­na Maj­ka. – Lu­bię cię, ale je­śli ją skrzyw­dzisz, ni­g­dy ci tego nie wy­ba­czę. Za­sta­nów się do­brze, cze­go chcesz, bo od­wro­tu nie bę­dzie. Nie po­zwo­lę już ni­ko­mu jej skrzyw­dzić, więc albo… albo Kla­wisz prze­gry­za ci aor­tę we śnie.

– Ro­zu­miem – od­po­wie­dział zu­peł­nie po­waż­nie.

Uśmiech­nę­li się obo­je, jak gdy­by ni­g­dy nic się nie sta­ło, i już nic nie mó­wiąc do sie­bie, po­de­szli do Oli.

– Spo­tka­my się jesz­cze dziś wie­czo­rem? – za­pro­po­no­wa­ła ko­bie­ta, jak­by za­po­mnia­ła o nie­daw­nych nie­sna­skach.

– Wpad­niesz do mnie? Może coś ra­zem ugo­tu­je­my – za­pro­po­no­wał.

– Nie za szyb­ko to wszyst­ko się to­czy? – pró­bo­wa­ła ostu­dzić ich za­pę­dy Maja.

– Za dużo cza­su zmar­no­wa­li­śmy, pró­bu­je­my to nad­ro­bić – tłu­ma­czy­ła Ola. – Przy­ja­dę o dwu­dzie­stej, pa­su­je? – za­py­ta­ła Tom­ka.

– Ja­sne, skoczę po dro­dze na za­ku­py. Do zo­ba­cze­nia – po­że­gnał się. Rzu­cił po­ro­zu­mie­waw­cze spoj­rze­nie Mai, wpu­ścił psa do auta, po czym wsko­czył za nim i od­je­cha­li. – Zro­bił­byś to? – za­py­tał psa, a ten spoj­rzał tyl­ko na swo­je­go pana. – Na­praw­dę? Prze­gry­zł­byś aor­tę naj­lep­sze­mu kum­plo­wi dla ko­bie­ty?

Pies za­czął wa­lić ogo­nem o fo­tel pa­sa­że­ra.

Po dro­dze do domu po­czy­nił po­waż­ne za­ku­py. Uznał, że po­sta­ra się zro­bić wra­że­nie sa­łat­ką z moz­za­rellą, dla­te­go ku­pił po­trzeb­ne do tego skład­ni­ki. Nie wie­dząc, co pije Ola, i czy w ogó­le pije, po­sta­no­wił, że przy­go­tu­je się na wszel­kie moż­li­we oko­licz­no­ści, czy­li: wino bia­łe, czer­wo­ne, whi­sky, gin, do tego to­nik. Prze­cież tego nie da się pić bez ni­cze­go– po­my­ślał, wziął też bu­tel­kę wód­ki i piwo bez­al­ko­ho­lo­we.

– Bę­dzie gru­bo przy po­nie­dział­ku – sko­men­to­wa­ła za­ku­py ka­sjer­ka.

Spoj­rzał je­dy­nie na nią, nie ode­zwał się, a ko­bie­ta od­wró­ci­ła wzrok i za­ję­ła się swo­ją ro­bo­tą, gdy on za­czął pa­ko­wać za­ku­py do pla­sti­ko­wych to­reb, któ­re wy­cią­gnął spod ta­śmy, przy ka­sie. Po chwi­li wy­szedł na par­king, wrzu­cił za­ku­py na skrzy­nię sa­mo­cho­du, już przy­mie­rzał się, aby wsiąść do auta, gdy usły­szał zna­jo­my głos.

– Wi­tam sze­fa.

– Cześć, Wal­dek. Miał­bym dla cie­bie za­da­nie.

– Ja­kie?

– Po­trze­bu­ję wię­cej drew­na na opał, może będę mu­siał grzać do po­cząt­ku maja.

– Zro­bi się, kie­row­ni­ku – od­parł pew­nie. – Ale, sze­fie… – za­czął nie­śmia­ło – da szef pięć­dzie­siąt zło­tych?

– Wal­dek, na co ci pie­nią­dze? Nie mam go­tów­ki – po­wie­dział To­masz.

– Piwa bym się na­pił, bo rura sma­li – wy­znał szcze­rze.

To­mek ścią­gnął piwo z pick-upa i chciał wrę­czyć Vol­de­mor­to­wi.

– Co to? – za­py­tał za­sko­czo­ny.

– Piwo, prze­cież chcia­łeś – udał zdzi­wie­nie To­mek.

– Piwo bez­al­ko­ho­lo­we to pierw­szy krok do ho­mo­sek­su­ali­zmu. – Vol­de­mort wzdry­gnął się i splu­nął za­bo­bon­nie trzy razy.

To­mek eks­plo­do­wał nie­po­ha­mo­wa­nym śmie­chem. Ale po chwi­li prze­my­ślał swój po­stę­pek.

Kur­wa, nie­je­den z mo­ich ko­le­gów tak skoń­czył.

– Prze­pra­szam, głu­pi żart, wy­bacz, sta­ry – ka­jał się szcze­rze To­mek. Się­gnął jesz­cze raz do skrzy­ni i po­dał Wald­ko­wi bu­tel­kę wód­ki.

– Dzię­ku­ję, sze­fie. – Męż­czy­zna uśmiech­nął się sze­ro­ko.

– Wal­dek, umów­my się na coś, do­brze? – za­czął.

– Na co?

– Je­śli bę­dziesz po­trze­bo­wał po­mo­cy, dasz mi znać. Mam zna­jo­me­go, któ­ry ma pry­wat­ny ośro­dek… po­dob­no bar­dzo do­bry. Wi­nien jest mi przy­słu­gę… Ro­zu­miesz, o czym mó­wię?

– Dam znać, sze­fie. Na ra­zie dzię­ku­ję. – Mach­nął non­sza­lanc­ko ręką na po­że­gna­nie i roz­pły­nął się w mro­ku jak duch.

Wóda za­bi­ła wię­cej lu­dzi niż woj­ny – po­my­ślał.

Wsiadł do auta i sku­pia­jąc się już tyl­ko na nad­cho­dzą­cej wi­zy­cie, ru­szył przy­go­to­wać fla­go­we da­nie, czy­li sa­łat­kę z moz­za­rel­lą.

7Game chan­ger (ang.) – wy­ra­że­nie ozna­cza­ją­ce oso­bę, rzecz, nową tech­no­lo­gię lub wy­da­rze­nie, któ­re ra­dy­kal­nie zmie­nia za­sa­dy gry, sy­tu­ację lub do­tych­cza­so­wy spo­sób po­stę­po­wa­nia.

8Ou baas – po­łu­dnio­wo­afry­kań­skie okre­śle­nie ozna­cza­ją­ce „sta­re­go sze­fa” lub „sta­re­go mi­strza”.

9El Chu­pa­ca­bra (hiszp. kozi wam­pir) – le­gen­dar­ny stwór z la­ty­no­ame­ry­kań­skie­go folk­lo­ru, ata­ku­ją­cy by­dło oraz kozy i wy­sy­sa­ją­cy ich krew.

Rozdział 7

Kla­wisz,siedź na miej­scu – po­wie­dział To­mek, gdy do­strzegł w świa­tłach re­flek­to­rów dwa nie­zna­ne mu sa­mo­cho­dy, za­par­ko­wa­ne przed jego drew­nia­nym dom­kiem. Mimo obaw pod­je­chał wol­no, za­trzy­mał auto, ale nie wy­sia­dał, cze­kał na ja­kiś ruch in­tru­zów.

– Pa­nie Han­ke, niech pan się nie oba­wia, przy­by­li­śmy w po­ko­jo­wych za­mia­rach. – Kil­ka gło­sów w mro­ku za­re­cho­ta­ło. – Co tak póź­no pan wra­ca? Mar­twi­li­śmy się o pana! Nie boi się pan ciem­no­ści? – za­py­tał po­now­nie nie­zna­ny męż­czy­zna. – Pan wy­sią­dzie, po­ga­da­my – po­na­glił.

To­mek opu­ścił wóz bar­dzo po­wo­li, cze­kał na to, co się wy­da­rzy. Męż­czy­zna wy­ło­nił się z mro­ku, wy­cią­gnął przed sie­bie rękę z trzy­ma­ną w dło­ni le­gi­ty­ma­cją. Za­nim To­masz zdą­żył co­kol­wiek prze­czy­tać, nie­zna­jo­my scho­wał do­ku­ment.

– Gra­tu­lu­je­my, ma pan przy­jem­ność z funk­cjo­na­riu­sza­mi CBŚ10, przy­by­wa­my tu­taj w po­ko­ju – po­wie­dział je­den z nich.

– Żar­tow­niś się tra­fił – od­parł spo­koj­nie To­mek.

– Za­pro­si nas pan do środ­ka? Chcie­li­by­śmy po­roz­ma­wiać – wy­ja­wił cel swo­jej wi­zy­ty.

– Pro­szę za mną. – To­mek ru­szył przo­dem.