Ślimaczek Marudziaczek (tom 1) ebook i audiobook

ŚLIMACZEK MARUDZIACZEK – TOM 1

Spis treści

ŚLIMACZEK MARUDZIACZEK – TOM 1

Parasolka z liścia

Skrót przez trawnik

Nie mówię dobranoc

Sam wiem lepiej, którą drogą iść

Nie chcę jeść listków, chcę tylko słodkie kwiatki

Nie podzielę się muszelką

Nie boję się burzy

Poczekam do jutra

Nie chcę mówić przepraszam

Najszybszy ślimak na świecie

Nie umyję muszelki

Sam poniosę ciężki liść

Bezpieczne miejsce na zabawę

Czapeczka z kwiatka

Zjem to, co znajdę na ziemi

Nie chcę czekać w kolejce

Sam zbuduję dom bez pytania

Nie chcę oddać zabawki koledze

Pobiegnę za motylem daleko od domu

Nie umiem przegrywać w wyścigu

Nie chcę pomóc posprzątać

Powiem nieprawdę, że umiem pływać w kałuży

Zjem za dużo słodkiego nektaru

Nie chcę słuchać o niebezpiecznym ptaku

Sam pójdę w ciemny las

Nie chcę się dzielić sekretem z tatą

Wyśmieję ślimaka, który wolno chodzi

Nie chcę ćwiczyć rysowania liter na piasku

Zazdroszczę koledze ładniejszej muszelki

Nie chcę iść spać wcześniej przed dużym

2026, TOM I, ISBN: 978-83-978455-6-5

© Grzegorz Sztandera [[email protected]]

Parasolka z liścia

Ślimaczek Marudziaczek mieszkał razem z Tatą Ślimakiem w przytulnej muszelce pod paprociami. Pewnego ranka niebo zrobiło się szare jak kamyk.

— Marudziaczku — powiedział Tata — idą chmury. Schowaj się pod dużym łopianem, tam jest sucho i bezpiecznie.

— Ehh, ale nuuuda — mruknął Marudziaczek — Ja wolę duży, cienki liść paproci. Sam wiem lepiej.

Poszedł więc pod cienki listek paproci i czekał na deszcz z dumnie uniesionymi rożkami.

Kap. Kap. Kap—kap—kap! Krople deszczu spadały na cienki listek, przeciekały przez niego jak przez sitko i lądowały prosto na muszelkę Marudziaczka.

— Ojej, ojej, jak zimno! — pisnął ślimaczek, kuląc się w muszelce.

Deszcz lał coraz mocniej. Marudziaczek trząsł się z zimna, a jego różki zrobiły się całkiem mokre i oklapłe. Powolutku, bo przecież ślimaki nie biegają, ruszył w stronę wielkiego łopianu, o którym mówił tata.

Kiedy w końcu tam dotarł, zastał Tatę Ślimaka suchego i uśmiechniętego, siedzącego wygodnie pod szerokim, grubym liściem.

— Marzłem — powiedział cichutko Marudziaczek, znajdując miejsce obok taty.

Tata przytulił go delikatnie różkami.

— Duży liść łopianu jest gruby i szeroki, więc deszcz po nim spływa, zamiast przez niego przeciekać. Cienki listek paproci tego nie potrafi. Nie mówiłem tego, żeby ci zepsuć zabawę, tylko żebyś się nie zmoczył.

Marudziaczek westchnął i przytulił się mocniej.

— Następnym razem posłucham cię od razu, tato.

I tak też zrobił następnym razem, kiedy niebo znowu zaciągnęło się szarymi chmurami.

Morał:

Duży listek, mała rada

—tata wie, gdzie deszcz nie pada.

Skrót przez trawnik

— Marudziaczku — powiedział Tata Ślimak pewnego popołudnia — idziemy do cioci Ślimaczyni okrężną drogą, przez krzaki. Trawnik pana ogrodnika jest niebezpieczny, bo czasem jeździ po nim wielka i głośna kosiarka.

— Ale to strasznie długo! — zamarudził Marudziaczek — Przez trawnik będzie o wiele szybciej. Ja pójdę na skróty.

Zanim tata zdążył cokolwiek powiedzieć, Marudziaczek już sunął przez zielony, równiutki trawnik, zadowolony z siebie jak nigdy dotąd.

Nagle w oddali rozległo się głośne, warczące bruuuum.

— Co to?! — krzyknął przerażony Marudziaczek.

Wielka, hałaśliwa maszyna zbliżała się rząd po rzędzie, tnąc trawę na drobne kawałeczki. Marudziaczek schował się cały w muszelce, drżąc jak listek na wietrze, i czekał, aż hałas przejdzie bokiem.

Kiedy było już bezpiecznie, wyjrzał ostrożnie i najszybciej jak potrafił — czyli bardzo, bardzo powoli — dotarł do krzaków, gdzie czekał na niego zmartwiony Tata Ślimak.

— Bałem się — wyszeptał Marudziaczek, tuląc się do taty.

— Wiem — powiedział tata spokojnie — Dlatego prosiłem, żebyśmy poszli okrężną drogą. Nie chodzi o to, że jest dłuższa dla zabawy. Chodzi o to, że jest bezpieczna.

— Czasem dłuższa droga jest tak naprawdę tą krótszą — powiedział cicho Marudziaczek.

Tata uśmiechnął się i pogłaskał go po muszelce.

Morał:

Lepiej iść tam, gdzie bezpiecznie,

choćby dłużej — ale grzecznie.

Nie mówię dobranoc

Słońce chowało się za trawami, a Tata Ślimak ziewnął szeroko.

— Marudziaczku, czas spać. Jutro czeka nas długi dzień z przyjaciółmi.

— Nie chcę spaaać — jęknął Marudziaczek — Noc jest najciekawsza! Chcę oglądać gwiazdy i słuchać świerszczy.

Tata westchnął, ale wiedział, że żeby coś zrozumieć, czasem trzeba się o tym przekonać samemu.