Psikusy - Iwona Wilmowska - ebook + książka
NOWOŚĆ

Psikusy ebook

Iwona Wilmowska

5,0

11 osób interesuje się tą książką

Opis

Nowy kryminał autorki bestsellerowego cyklu „Prywatne śledztwo Agaty Brok”.
Trzy osoby, których pozornie nic nie łączy. Magda – poukładana, pracująca w korporacji matka dwójki dzieci. Kaja – mająca słabość do alkoholu właścicielka marki modowej, której firma nareszcie nabiera wiatru w żagle. Bartek – unikający zobowiązań influencer i lekkoduch.
Kiedy wokół nich zaczynają dziać się niepokojące rzeczy, z początku winą obarczają przypadek. Ale przecież przypadki nie zdarzają się aż tak często...
Kto ich obserwuje? Co łączy całą trójkę? I za co ktoś postanowił ich ukarać?
Wartka akcja, wyraziści bohaterowie i intrygująca zagadka. Nic dziwnego, że od tej książki naprawdę trudno się oderwać.

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)
Windows
lub macOS

Liczba stron: 283

Rok wydania: 2026

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
Oceny
5,0 (1 ocena)
1
0
0
0
0
Więcej informacji
Więcej informacji
Legimi nie weryfikuje, czy opinie pochodzą od konsumentów, którzy nabyli lub czytali/słuchali daną pozycję, ale usuwa fałszywe opinie, jeśli je wykryje.
Sortuj według:
bzibzioh

Nie oderwiesz się od lektury

Tym razem autorka przedstawia nam troje bohaterów, których początkowo pozornie nic ze sobą nie łączy. Magda jest kobietą sukcesu – pracuje w korporacji, awansuje, dobrze zarabia, a prywatnie jest żoną i matką dwójki dzieci. Kaja prowadzi z powodzeniem własną markę modową, natomiast Bartek zdobył ogromną popularność jako influencer i twórca kanału na YouTube. Każde z nich ma swoje życie, zawodowe ambicje i własne grono znajomych. Wszystko wydaje się układać wspaniale, dopóki ktoś nie zaczyna fundować im tytułowych psikusów. Początkowo niewinne żarty przybierają coraz poważniejszą postać, ingerują w życie bohaterów i zaczynają zagrażać ich reputacji oraz zawodowym osiągnięciom. Pojawiają się pytania o motywy i tożsamość sprawcy. Żaden z bohaterów nie potrafi wskazać osoby, która mogłaby mieć powód, by mu zaszkodzić. Powieść podzielona jest na cztery części: „Początki”, „Eskalacja”, „Apogeum” i „Sploty”. Już same tytuły dobrze oddają dynamikę wydarzeń. Napięcie stopniowo narasta, a w osta...
00



Copyright © Iwona Wilmowska, 2026 Copyright for this edition © 2026 by Nemezis / Grupa Wydawnicza Axis Mundi

REDAKTOR PROWADZĄCY: Anastazja Tabor REDAKCJA: Iwona Hardej KOREKTA: Dominika Kamyszek KOREKTA TECHNICZNA: Basia Borowska

PROJEKT OKŁADKI: Izabela Surdykowska-Jurek

WYDANIE I NEMEZIS

ISBN: 978-83-8468-068-1

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część książki nie może być wykorzystana bez zgody wydawcy.

Niniejsza powieść stanowi wytwór wyobraźni, a wszelkie podobieństwo do osób żyjących lub zmarłych, wydarzeń i miejsc jest całkowicie przypadkowe.

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Katarzyna Ossowska

Żyjemy z dnia na dzień, bezpiecznie owinięci kokonem znanej codzienności. Życie jest przewidywalne, można się ubezpieczyć nawet od katastrof. Choroba bliskich, pożar domu, utrata pracy, wypadek samochodowy – być może czają się tuż za rogiem, ale nawet gdy się przydarzą, istnieją określone sposoby, żeby sobie z nimi poradzić, dostępne na wyciągnięcie ręki. Jesteśmy otoczeni ludźmi, którzy nami pokierują, póki nie otrząśniemy się z pierwszego szoku. To straszni wrogowie, ale okiełznani.

Co jednak, gdy w naszej rzeczywistości zaczną się pojawiać innego rodzaju pęknięcia? Nie tak oczywiste, bardziej nieuchwytne. Nie dziury w obrusach, ale niewielkie plamy. Ile takich plam będziemy w stanie znieść, zanim uznamy, że obrus nadaje się do wyrzucenia?

A gdyby tak ktoś zaczął robić nam psikusy? Nie wyprowadził ciosu pięścią prosto w splot słoneczny, tylko dawał nam pstryczki w nos, ciągnął nas za warkocze, strzelał z gumki w spodniach. Ile takich psikusów potrafilibyśmy znieść?

No ile?

CZĘŚĆ 1 POCZĄTKI

Magda

1

Skrupulatnie prowadzony kalendarz to podstawa dobrze funkcjonującej rodziny – Magda za prawdziwość tej tezy dałaby sobie uciąć obie ręce, dorzuciłaby nawet nogę i wypielęgnowane włosy. Sama prowadziła dwa, oczywiście obok służbowego Outlooka – jeden książkowy, z którym się nie rozstawała, i drugi ścienny, do którego wszyscy domownicy mieli obowiązek wpisywać aktywności wpływające na pozostałych członków rodziny. Wyjścia ze znajomymi, szczepienia dzieci, zaplanowane wizyty u dziadków – wszystko musiało być tam zanotowane. Święta reguła tego domu głosiła, że czego nie ma w kalendarzu, zostanie zapomniane albo doprowadzi do awantury, jak wtedy, gdy Sebastian zapomniał wpisać swoje wyjście z kolegami, a Magda umówiła się na ten sam dzień z przyjaciółką z podstawówki. Miała pełne prawo oczekiwać, że w ten wieczór on zajmie się dziećmi, on z kolei utrzymywał, że jej o tym wyjściu wspominał. I cóż z tego? Nad jej głową fruwało codziennie tyle komunikatów, że część z nich w naturalny sposób ulatywała. I dlatego właśnie kalendarz był niezbędny.

Stanęła przed nim z butelką wody w ręce. Po porannym joggingu lodowaty napój był jak wybawienie. Zimne szkło przyjemnie chłodziło palce. Wypiła kilka łyków i przytknęła naczynie do szyi. Co ich dziś czeka?

Maja na dwunastą jedzie na urodziny koleżanki z przedszkola. Dobrze, że prezent kupiony, a przyjęcie jest w sali zabaw niedaleko. Na myśl o siedzeniu z innymi matkami przez dwie godziny wypełnione rozmowami o niczym miała ochotę uciekać czym prędzej i jak najdalej, ale był na to sposób. Wymówi się koniecznością zrobienia zakupów i będzie miała czas, żeby spokojnie pobuszować po sklepach. Jesień za pasem, może uda się upolować jakieś fajne kozaki. W tym czasie dziesięcioletni Julek ma trening karate, jego transportem zajmie się Sebastian. A potem? Może restauracja, rodzinny spacer w parku, a wieczorem kino? Dzieciaki będą zadowolone, a ona będzie miała poczucie, że wartościowo spędzili czas.

Spojrzała za okno. Wrześniowe słońce grzało mocno, równo skoszona trawa lśniła soczystą zielenią, a wrzosy, które posadziła w rogu ogrodu, pyszniły się różem i fioletem. Zapowiadał się piękny dzień.

Co mogłoby pójść nie tak?

2

Magda usłyszała za plecami cieniutki głosik sześcioletniej córki:

– Mamo, czy mogę iść do Hani w niebieskiej sukience z Krainy Lodu?

– Tak. Jeśli jest czysta, to możesz.

– Jupiii! – Małe rączki oplotły ją w pasie i ścisnęły z zaskakującą siłą.

– No już, już – zaśmiała się i delikatnie wyplątała z uścisku. Obróciła się, by pocałować Maję w czółko, ale gdy zobaczyła jej twarz, aż zatoczyła się do tyłu. – Ale co ty masz na buzi?!

Dziewczynka wyglądała jak klaun z horroru. Wokół ust miała czerwoną plamę, oczy obwiedzione szarymi obwódkami, na policzkach mocno różowe koła.

– Umalowałam się – odpowiedziała radośnie i się uśmiechnęła. – Powiedziałaś, że mogę korzystać z twoich kosmetyków.

– Tak, ale jak malujesz się dla żartów w domu, a nie jak idziesz do koleżanki!

Z każdą sekundą Magda się upewniała, że szminka, której użyła Maja, to jedna z tych najdroższych, jakie miała – Dior Ultra Rouge. Mały luksus, na który sobie pozwalała. Ale nie to było najgorsze. Ta szminka była też bardzo trwała. Czy uda się ją zmyć do południa? Na domiar złego Maja zrobiła minę, jakby miała się zaraz rozpłakać.

– Ale dlaczego nie mogę? Ty się malujesz, jak wychodzisz z koleżankami!

– Maja, proszę cię – powiedziała, biorąc córkę za ramię i prowadząc do łazienki. – Już ci to tłumaczyłam. Jak będziesz dorosła, to też będziesz mogła się malować.

– Ale dlaczego nie mogę teraz?

No właśnie, dlaczego? Ponieważ dorośli mogą się malować, a dzieci nie? W takiej odpowiedzi pobrzmiewały echa tekstu, który chyba każdy czterdziestolatek usłyszał jako dziecko: „Co wolno wojewodzie, to nie tobie, smrodzie”. Magdzie coś takiego nigdy nie przeszłoby przez gardło. Na szczęście z odsieczą przyszedł Sebastian.

– A co się tutaj wydarzyło? – zapytał z uśmiechem. – Kto to się tak pięknie pomalował?

– Mama każe mi zmyć – poskarżyła się Maja, wyginając usta w podkówkę.

– I ma rację! A wiesz dlaczego?

Dziecko pokręciło głową.

– Bo bez tych malunków na buzi jesteś o wiele ładniejsza. Chodź, poszukamy mojej córeczki pod tymi rysunkami. – Delikatnie przejął ramię dziecka i puścił oko do Magdy.

– Dzięki – powiedziała bezgłośnie i posłała mu całusa.

Poczuła wszechogarniającą wdzięczność. Nie ma co ukrywać – Sebastian miał lepsze podejście do dzieci niż ona. Zawsze znajdował odpowiednie słowa, by rozładować sytuację i zmienić wzbierającą awanturę w przyjemną pogawędkę.

Byli małżeństwem od dwunastu lat. Poznali się w pierwszej poważnej pracy, tuż po studiach. Oboje byli nieopierzonymi stażystami próbującymi odnaleźć się w międzynarodowej korporacji wypełnionej szybko poruszającymi się ludźmi używającymi niezrozumiałych skrótów. Coraz częstsze wspólne kawy na przerwach szybko rozlały się również na wieczory i weekendy. Czuli się ze sobą dobrze, bawiły ich te same żarty, lubili te same seriale. Decyzja o zamieszkaniu razem zapadła po sześciu miesiącach znajomości i nigdy jej nie żałowali. Z początku wynajmowali dwupokojowe mieszkanie, ale ich kariery szybko nabrały rozpędu, zarabiali coraz więcej, postanowili się więc pobrać i mieć dziecko – najpierw jedno, chwilę później kolejne. Sebastian dostał od dziadków działkę w Falentach pod Warszawą, więc wybudowali dom. Zdążyli, zanim ceny materiałów budowlanych gwałtownie wzrosły, więc budowa nie zrujnowała ich finansowo. Słowem – modelowy przykład gładkiego wchodzenia w dorosłość.

I co najważniejsze, Magda była w tym wszystkim szczęśliwa.

Gdy Sebastian zmywał płynem micelarnym makijaż z twarzy Mai, ona wzięła szminkę i oceniwszy rozmiar zniszczeń (umiarkowane), postawiła ją na niewielkiej półeczce nad lustrem, gdzie żaden mały niszczyciel nie mógł jej dosięgnąć. Uznała, że potem się zastanowi, gdzie ją przechowywać, by znów nie wpadła w niepowołane ręce.

Spojrzała na zegarek. Miała jeszcze chwilę, więc chwyciła kosz z jasnymi ubraniami i wystawiła na korytarz. Pomyślała, że przed wyjściem załaduje pralkę i jeden z sobotnich obowiązków będzie przynajmniej częściowo z głowy.

– Julek gotowy na karate? – spytała, zerkając w lustro.

Blond włosy do ramion już prawie wyschły po porannym prysznicu, delikatny weekendowy makijaż podkreślał jej oczy i kontur policzków. Udało jej się nie zabrudzić białej koszulki, a beżowe spodnie leżały idealnie.

– Śniadanie zjedzone, zęby umyte, strój spakowany – odparł Sebastian. – A buzia Mai już prawie czysta.

Magda uśmiechnęła się i pogłaskała męża po plecach. Poczuła przez koszulę zarys jego mięśni i ciepło ciała.

– Wiesz, że jesteś wspaniały?

– Pewnie, że wiem – zaśmiał się.

Nagle rozdzwonił się jej telefon. Pobiegła odebrać.

– Słucham? – powiedziała, ale odpowiedziała jej cisza. – Halo! Słucham? – powtórzyła.

Zdenerwowanie w jej głosie sprawiło, że Sebastian wyszedł z łazienki i spojrzał na nią z niepokojem.

– Wszystko w porządku?

– Nie wiem… Tak, chyba tak – odparła, odsuwając telefon od ucha. Spojrzała na wyświetlacz. „Numer prywatny”. Rozłączyła się. – Ktoś zadzwonił, ale się nie odezwał.

– Pewnie pomyłka. – Sebastian machnął ręką.

– Ale to nie można normalnie się odezwać? Powiedzieć cokolwiek?

– Ktoś dzwonił do faceta, usłyszał twój głos i zbaraniał. Daj spokój, chyba nie zamierzasz się tym przejmować.

Magda położyła dłoń na dekolcie i wzięła głęboki wdech.

– Masz rację. Muszę wrzucić na luz. W końcu jest sobota.

W tygodniu jako senior product managerka w międzynarodowej korporacji, a po godzinach jako matka dwójki dzieci cały czas działała na najwyższych obrotach. Czasami przejście w tryb weekendowy zajmowało jej ciut dłużej, niż by sobie tego życzyła.

Z łazienki wyjrzała Maja, której buzia była czyściutka i uśmiechnięta. Świeżo umyte policzki lśniły jak wypolerowane jabłuszka. Julek zbiegł po schodach z workiem na strój do karate przerzuconym przez ramię. Magda po raz kolejny się zdziwiła, jaki syn jest już duży.

– To co, chyba wszyscy jesteśmy gotowi do wyjścia. Pewnie wrócisz chwilę przede mną, ale nie wstawiaj obiadu – zwróciła się do męża. – Pomyślałam, że może byśmy dziś poszli do restauracji, zamiast gotować.

– Tak! Do McDonalda! – podchwycił Julek. – Ja chcę duże frytki!

– Nie, nie do McDonalda. Może coś meksykańskiego?

– Dla mnie bomba! – odparł Sebastian, a dzieci wymieniły spojrzenia jasno mówiące, że zdecydowanie wolałyby fast food, ale wiedzą, że nie ma co dyskutować.

Magda skinęła głową.

– To wstawię jasne pranie i idziemy. Majeczko, nie zapomnij prezentu.

3

Znajomy gwar centrum handlowego działał na Magdę inaczej niż na większość osób – był dla niej uspokajający. Bo choć ludzi wokół było mnóstwo i wielu z nich coś mówiło, to nie były komunikaty skierowane do niej. W przeciwieństwie do tego, jak wyglądała jej codzienność w pracy lub w domu, tutaj nikt niczego od niej nie chciał.

Po tym, jak przeprosiła siedzące nad herbatą i ciasteczkami matki i przewracając oczami, powiedziała, że musi wykorzystać ten czas na zrobienie niezbędnych zakupów, wyszła z sali zabaw. Teraz płynęła z nurtem ludzi, którym była zupełnie obojętna, i bardzo ją to cieszyło. Plany na dzisiaj nie były ambitne. Może uda jej się kupić jakieś obuwie jesienne, może elegancką bluzkę do pracy, jakiś sweter z dobrym składem? Nie miała żadnych ewidentnych braków w szafie ani sprecyzowanych oczekiwań – a to zawsze najlepiej wróżyło, jeśli chodzi o sukces zakupowy.

Odwiedziła drogerię, w której znalazła piękny lakier do paznokci – ciemnobrązowy z maleńkimi błyszczącymi drobinkami. Będzie idealnie pasował do jesiennych swetrów. Weszła do jednego sklepu z odzieżą, przymierzyła dwie sukienki, ale żadna nie leżała idealnie, więc niczego nie wzięła. Dziś nie był dzień, w którym była gotowa na kompromisy. Chciała kupić sobie coś, co sprawi jej prawdziwą przyjemność. A nawet jeśli skończy z pustymi rękami, to nic wielkiego się nie stanie. I tak będzie zadowolona, bo złapie chwilę oddechu, spędzi czas sama ze sobą.

W cukierni zamówiła małą czarną. Kolejny drobiazg, który sprawi, że ten dzień będzie jeszcze lepszy. Zapłaciła i czekała, aż kelnerka przygotuje napój. Przyglądała się ciastkom w witrynie i rozważała, czy się na któreś nie skusić. Sernik królewski wyglądał wspaniale, ale nie powinna tego robić. Wprawdzie rano biegała, ale mieli jeszcze dzisiaj przecież w planach restaurację, a z wiekiem coraz trudniej było jej utrzymać zadowalającą figurę. Przeniosła wzrok na błyszczące, ciemne włosy dziewczyny robiącej jej kawę i pomyślała, że są zachwycające.

Nagle usłyszała za plecami:

– Magda?

Odwróciła się i zmełła w ustach przekleństwo. Za nią stała jej szwagierka Alina, która mieszkała w pobliżu. Dziadkowie Sebastiana na nich przepisali działkę, ponieważ mieli chęć się budować, a Alinie rodzice kupili trzypokojowe mieszkanie w Raszynie. Było to o tyle problematyczne, że dzieliły ich raptem trzy kilometry i Alina lubiła do nich wpadać bez zapowiedzi. Na kawę, z ciastem, którego za dużo upiekła, poradzić się w sprawach urzędowych – każdy pretekst był dobry. A Magda chwilami miała tego naprawdę dość. Prawda, były w tym samym wieku, ale to nie oznaczało, że istniały jakiekolwiek szanse na to, by między nimi zawiązała się przyjaźń. Zbyt wiele je różniło.

– Cześć, Alina – odpowiedziała, zmuszając się do uśmiechu.

– Ale przypadek, że się tu spotkałyśmy! – Szwagierka wyszczerzyła zęby w uśmiechu. – Sama jesteś?

– Maja jest w Fikołkach na urodzinach koleżanki, a ja szwendam się trochę po sklepach. – Odebrała kawę od baristki i w podziękowaniu skinęła głową.

– O! To może pochodzimy razem? Właśnie szukam dla siebie jakiejś sukienki, takiej bardziej eleganckiej, to może mi doradzisz. Ty się zawsze tak elegancko ubierasz.

Co za tanie pochlebstwo, pomyślała Magda.

– No nie wiem, mamy trochę inny styl. Nie jestem pewna, czy będę potrafiła ci pomóc.

„Inny styl” to był najlepszy eufemizm, jaki mogła wymyślić na poczekaniu. Alina wyglądała, jakby skompletowała garderobę dwadzieścia lat temu na Stadionie Dziesięciolecia i od tej pory nic w niej nie zmieniała. Magdzie to zupełnie nie przeszkadzało. Naprawdę miała w nosie to, jak inni się ubierają. Jednak pomysł, by miały razem wybierać ubrania, wydawał jej się absurdalny.

Niezrażona Alina wzięła ją pod rękę i pociągnęła w kierunku jednej z sieciówek. Był to sklep z gatunku tych, do jakich Magda z własnej woli nigdy by nie weszła: tanie ubrania marnej jakości, z fasonami jak dla nastolatek. Akryl, poliester, karnawał dziwnych krojów i żarówiastych kolorów. Sama nie kupowała dużo. Wybierała rzeczy starannie i wolała zapłacić więcej, by czuć się w nich dobrze i nosić je przez kilka sezonów. Rozumiała jednak, że nie każdy może sobie pozwolić na taki luksus, a Alina z pensją urzędniczki państwowej musiała zważać na każdą złotówkę.

– Daj spokój, na pewno coś razem znajdziemy! – szczebiotała szwagierka.

Magda wzięła głęboki wdech i postanowiła wykrzesać z siebie tyle dobrej woli, ile tylko zdoła. Chciała mieć trochę czasu dla siebie, nie wyszło, trudno. Takie życie. Odbębni te zakupy z Aliną, zrobi dobry uczynek. Zerknęła na zegarek. Miała jeszcze godzinę. To w końcu nie wieczność. Jakoś to przetrwa. Była przecież dorosła, a częścią dorosłości jest umiejętność pogodzenia się ze stratą. Mentalnie pomachała więc na pożegnanie swojej niedoszłej godzince w samotności i po raz kolejny zmusiła się do uśmiechu.

– Dobra! Zróbmy to! Ale wiesz co? Skoro to ma być coś eleganckiego, to pozwól, że zabiorę cię do innego sklepu.

W dwóch łykach dopiła kawę, wyrzuciła kubek do kosza i poprowadziła zdezorientowaną Alinę do butiku kilkanaście metrów dalej. Alina zatrzymała się przed wejściem. Na wystawie stały trzy białe manekiny w szykownych ubraniach. Ceny strojów nie krzyczały na wielkich, czerwonych planszach. Tutaj były wypisane maleńkim druczkiem na tabliczkach u stóp minimalistycznych manekinów.

– No nie wiem… – Alina zacisnęła usta.

– Daj spokój – szepnęła jej do ucha Magda. – Ja stawiam.

– Magda, nie. Ja sobie kupię.

– Za miesiąc masz urodziny, prawda? Niech to będzie prezent od nas. – Magda, gdyby mogła, sama poklepałaby się po ramieniu za ten genialny pomysł. Nie dość, że zrobi coś dobrego, to jeszcze będzie miała z głowy szukanie prezentu dla Aliny. – No nie daj się prosić. Zrób to dla mnie i się zgódź.

W tym momencie telefon w torebce zaczął dzwonić. Wyjęła go, ale tym razem, zanim odebrała, spojrzała na wyświetlacz. Znów „Numer prywatny”.

– Nie odbierasz? – spytała Alina.

Magda chwilę się wahała, ale odebrała. W końcu to mogła być matka dziecka organizującego urodziny. Może Mai coś się stało.

– Słucham? – powiedziała ostrożnie do słuchawki.

Odczekała chwilę, ale nikt się nie odezwał.

– Co to za żarty? – rzuciła ostrzejszym tonem. – Proszę się odezwać albo więcej do mnie nie dzwonić.

Rozłączyła się i ze złością wcisnęła telefon z powrotem do torby.

– Coś się stało? Kto to był? – spytała Alina.

– Nie wiem. Dzisiaj to już drugi głuchy telefon. Ktoś sobie żarty robi.

– Wcześniej też ci się to zdarzało?

– Nie, skąd!

– Może to pomyłka.

– Może. Ale nie zaprzątajmy sobie tym głowy. Chodź, wejdźmy tu i kupimy coś ładnego.

Tym razem to ona chwyciła szwagierkę pod ramię i weszły do sklepu. Magda od razu zauważyła sukienkę, w której Alinie byłoby do twarzy. Granatowa, z mięsistej dzianiny, ze skórzanym paskiem. Dość obcisła góra, rękawy z delikatnymi bufkami, lejący się dół sięgający kolan. Gdy Alina ją włożyła, Magda aż klasnęła w ręce. Wyglądała perfekcyjnie! Co jak co, ale figurę miała wspaniałą, a sukienka doskonale ją podkreślała.

– Bierzemy! – orzekła.

Alina nachyliła się do niej i zerkając spod oka na przyczajoną nieopodal ekspedientkę, powiedziała szeptem:

– Magda, jesteś pewna? W przymierzalni widziałam cenę. Nigdy nie miałam tak drogiej sukienki.

– Nigdy też nie kończyłaś trzydziestu ośmiu lat – odparła Magda z uśmiechem.

Kupiły kreację, a potem poszły na lody. Nie przerwały im już żadne niepokojące telefony. Magda uprzejmie słuchała, jak Alina opowiada jej biurowe plotki. Takich bzdur dawno nie słyszała, ale nie skomentowała tego ani słowem. Potakiwała i co jakiś czas zerkała na zegarek. Gdy minęła godzina, grzecznie przeprosiła Alinę i poszła odebrać Maję. Alina pytała, czy mają jakieś plany na wieczór, ale Magda naprędce zmyśliła historię o małym przyjęciu u znajomej z pracy, na które się wybierają. Alina nie miała dzieci ani bliższych przyjaciół i chyba niespecjalnie umiała sobie zorganizować w ciekawy sposób czas wolny, dlatego istniało realne ryzyko, że do wyjścia do kina i restauracji chciałaby się podłączyć, a głupio byłoby odmówić. Wszystko jednak poszło gładko.

Odchodząc od stolika, Magda była biedniejsza o kilkaset złotych, ale zadowolona: zrobiła coś dobrego dla tej biednej dziewczyny, mimochodem rozwiązała kwestię prezentu urodzinowego i udało jej się spławić Alinę tak, że ta nawet się nie zorientowała.

Odetchnęła z ulgą i z uśmiechem poszła odebrać córeczkę.

4

Gdy tylko weszła do domu, od razu wyczuła, że coś jest nie w porządku. Sebastian i Julek wrócili przed nimi, widziała samochód stojący na podjeździe, ale w domu panowała cisza.

– Hej, jesteście? – zawołała.

Z korytarza wyłonił się Sebastian. Usta miał zaciśnięte w wąską kreskę, mięśnie szczęki napięte do granic możliwości. Rzadko się denerwował, ale gdy nadchodził ten moment, zawsze tak właśnie wyglądał.

– Co się stało? – spytała przestraszona Magda.

– Magda, jak ty wstawiałaś to pranie, co?

– Jak to jak? – Zupełnie nie wiedziała, o co mu chodzi. – Normalnie. Na czterdzieści stopni chyba. A co się stało?

– To się stało, że do białego prania dorzuciłaś brudną szmatę i swoją szminkę! Wszystko jest teraz w czerwonoróżowe plamy. Moje koszule są do wyrzucenia!

– Przecież to niemożliwe!

Rzuciła torbę na komodę i nie zawracając sobie głowy zdejmowaniem butów, ruszyła do kotłowni. Sebastian podparł się pod boki i ją obserwował. Faktycznie, na blacie w plastikowym koszu leżały wyjęte z pralki ubrania. Wyglądały tak, jakby ktoś użył ich do zacierania śladów krwawej zbrodni.

– Nic z tego nie rozumiem… – Magda potarła czoło.

– A co tu jest do rozumienia? Musiałaś wrzucić do pralki tę cholerną szminkę.

– Sebastian, nie wyrażaj się przy dzieciach – upomniała go. Kątem oka dostrzegła Maję, która stała struchlała i obserwowała scenę oczami okrągłymi jak złotówki. – Majeczko, idź na górę. Rodzice muszą porozmawiać.

Gdy dziecko zniknęło na schodach, Magda zwróciła się do Sebastiana:

– Sebastian, ja naprawdę nie potrafię tego wytłumaczyć. Przecież zostawiłam tę szminkę na lustrze. Sam widziałeś. To było wtedy, kiedy myłeś Mai buzię.

– Nie widziałem. Nie patrzyłem, co robisz. I jeszcze ta szmata. – Wskazał palcem na leżącą na podłodze szmatę od mopa. – Może zapomniałaś ją wyjąć po poprzednim praniu?

– Nie zapomniałam. Nie wiem nawet, kiedy ostatnio wkładałam ją do pralki.

Magda była zbyt skołowana, żeby się kłócić. Próbowała znaleźć jakieś racjonalne wytłumaczenie tego, co się stało. Pamiętała dokładnie, że po tym, jak odłożyła szminkę na półkę, już jej nie ruszała…

– A może któreś z dzieci dorzuciło szmatę i szminkę do środka? – spytała.

Ich pralka umożliwiała dokładanie rzeczy do rozpoczętego cyklu prania.

– Przecież to absurd! – zaoponował Sebastian. – Po co miałyby to robić?

– A po co ja miałabym to robić?! – Magda podniosła głos.

Ręce jej drżały. Czuła, jak na policzkach wykwitają gorące, czerwone plamy.

– Dzieciaki nie dotykają się w ogóle do pralki! Nawet gdyby przyszło im coś takiego do głowy, to nie umiałyby tego zrobić! Poza tym Julek cały czas był ze mną, a Maja, po tym jak wyczyściłem jej twarz, nawet nie zbliżała się do pralki. Poszła do przedpokoju, ty wstawiłaś pranie i zaraz wyszłyście, a tuż po was my. A jak wróciłem, zastałem to. – Sebastian energicznym ruchem ręki wskazał na poplamione pranie. – Wiesz, ile kosztują takie koszule?

– Sebastian, chyba nie sugerujesz, że zrobiłam to specjalnie. – Kobieta czuła, że zaraz się rozpłacze. Rzadko się kłócili. Nie odnajdowała się w sytuacji, gdy mąż nagle stawał po drugiej stronie barykady i grał przeciwko niej zamiast z nią w drużynie.

– Nie mówię, że zrobiłaś to specjalnie, ale może przypadkiem, przez nieuwagę. Trzeba uważać, co się robi!

– Sebastian, ale ja tego nie zrobiłam – powtórzyła po raz kolejny. Jak mógł jej nie wierzyć? Przecież zawsze sobie ufali. – Pamiętam, że zostawiłam szminkę na lustrze.

– Może wzięłaś do ręki, żeby zabrać ze sobą do galerii handlowej, i przypadkiem wrzuciłaś do pralki razem z ubraniami?

– Nie. Nie używam tej szminki w weekendowe poranki.

– Innego wytłumaczenia nie widzę. – Rozłożył ręce w teatralnym geście. – Szkoda, że nie masz odwagi, by się przynajmniej przyznać. Naprawdę, Magda, nie rozumiem twojego zachowania – powiedział, po czym poszedł na górę, na piętro, na którym znajdowały się sypialnie.

Magda stała przez chwilę i bezradnie wpatrywała się w stertę poczerwieniałych ubrań. Jak to się mogło stać? Czuła, że zaraz wybuchnie płaczem. Nie chciała, by dzieci oglądały ją w takim stanie, chwyciła więc torebkę i wybiegła z domu.

Stanęła przed furtką i wzięła kilka głębokich wdechów. Chciała się uspokoić, ale serce waliło jej jak oszalałe. Czuła się zraniona. Jak Sebastian mógł nawet nie wysłuchać jej argumentów? Z góry założył, że to ona jest odpowiedzialna za poplamienie prania, a przecież dokładnie pamiętała, gdzie odłożyła tę szminkę. Dlaczego potraktował ją tak niesprawiedliwie? Rozejrzała się, czy nikt nie idzie. Ulica była pusta, pozwoliła więc sobie tupnąć kilka razy ze złości. Dziecinne zachowanie, ale pomagało jej uwolnić trochę napięcia.

Nie wiedziała, co ze sobą zrobić. Postanowiła po prostu przejść się kawałek i nieco ochłonąć. Łzy ciekły jej po twarzy. Wyjęła z torebki chusteczkę i wytarła ostrożnie, tak by nie rozmazać makijażu. Drżące ręce sprawiły, że nieomal dźgnęła się w oko.

Ruszyła przed siebie w nadziei, że nie spotka nikogo z sąsiadów. W sobotnie popołudnie zwykle sporo działo się na ich ulicy. Mieszkańcy jechali do marketów po weekendowe zakupy, zawozili dzieci na dodatkowe zajęcia, wyprowadzali psy na spacer. Nie chciała kusić losu, więc postanowiła skręcić w polną drogę. Ubrudzi buty, ale trudno, przynajmniej nie będzie musiała nikomu tłumaczyć się z tego, w jakim jest stanie. Ze skulonymi ramionami i spuszczoną głową parła przed siebie.

Dopiero gdy skręciła na upatrzoną ścieżkę, rozluźniła ramiona i zamknęła oczy. Głęboko odetchnęła. Tak bardzo potrzebowała ukojenia. Czuła, jak delikatny wiatr chłodzi jej rozpalone policzki. Skupiła się na zapachach jesieni – wilgotnej ziemi, mchu, butwiejących liści. Serce powoli odzyskiwało swój zwykły rytm.

Otworzyła oczy i po raz kolejny tego dnia przełknęła przekleństwo. Z naprzeciwka nadciągała jej sąsiadka, z którą często ucinały sobie dłuższe pogawędki, a nawet zdarzało im się wpadać do siebie na kawę czy kieliszek wina. Żadna wielka przyjaźń, ale zdecydowanie bliższa znajomość. Natalia regularnie kursowała po okolicy z wózkiem, w którym leżała Lenka – jej kilkumiesięczna, z trudem zasypiająca córeczka. Teraz szła z naprzeciwka i energicznie do niej machała. Magda nie mogła już się wycofać, ruszyła więc w jej stronę.

– Ojej, a tobie co się stało? – spytała Natalia, rozwiewając tym samym nadzieje Magdy, że być może nie widać już po niej, że płakała.

– Nic wielkiego. – Machnęła ręką. – Takie tam drobne nieporozumienia w domu. Sama wiesz, jak to jest.

– No pewnie! Ja z moim Tomkiem to co chwilę drzemy koty, ale żebyś ty się kłóciła z Sebastianem, to jeszcze nie słyszałam.

– Bo nie zdarza nam się to często.

– Cóż… – Natalia wzruszyła ramionami. – To nawet pocieszające, że nawet wam zdarza się pokłócić. Chcesz się przejść i pogadać? Mam czas, myślę, że czeka mnie jeszcze z pół godziny dreptania, zanim ta mała flądra zaśnie.

– Nie, chyba nie, ale dziękuję. Już się uspokoiłam i nie chcę na nowo tego rozgrzebywać.

– Jak tam sobie chcesz. – Natalia chwyciła ją za ramię. – Ale gdybyś chciała porozmawiać, to daj znać.

– Dziękuję, kochana, będę pamiętać. – Magda się uśmiechnęła i poklepała jej dłoń. – Ale teraz chyba już wrócę do domu. – Spojrzała na zegarek. – Dopiero czternasta, a ja już się czuję, jakby przejechał po mnie traktor.

5

Gdy Magda wróciła ze spaceru, Sebastian przytulił ją w progu i powiedział, że nie ma zamiaru kłócić się z nią o głupie koszule. Wprawdzie nie są tanie, ale stać ich w końcu na to, żeby kupił sobie nowe, więc nie pozwoli, aby taka głupota zmarnowała im weekend.

Magda nie czuła z tym się dobrze. Przecież wciąż uważał, że to ona przez nieuwagę spowodowała zabrudzenia. Jednak dalsza dyskusja na ten temat nie miała sensu. Mogła albo rozpętać awanturę na nowo, albo docenić, że Sebastian wyciąga rękę na zgodę, i przełknąć tę żabę. Wybrała to drugie.

Poszli do nowo otwartej w okolicy meksykańskiej restauracji, w której dorośli zjedli pyszne enchiladas, a dzieci nawet nie za bardzo marudziły przy quesadilli. Popili to wszystko wielkimi kielichami truskawkowej margarity. W otoczeniu kolorowych wycinanek i uśmiechniętych, ubranych w meksykańskie stroje kelnerów i kelnerek złe emocje z pierwszej części dnia uległy rozproszeniu i znów potrafili cieszyć się wolnym dniem.

Po jedzeniu wybrali się na spacer. Pogoda była tak piękna, że żal by było nie skorzystać. Słońce świeciło mocno, a liście szeleściły pod stopami, gdy spacerowali na stawami w Falentach. W pewnym momencie tuż obok nich łabędź zerwał się do lotu. Huk jego skrzydeł dosłownie ich oszołomił. Odruchowo przytulili się do siebie i w milczeniu, z rozdziawionymi ustami obserwowali wzbijającego się w powietrze ogromnego ptaka.

– Wow! Widzieliście to? – spytał Julek.

Magda pomyślała, że chyba nie mogłaby być szczęśliwsza. Żołądek pełen pysznego jedzenia, lekkie rozluźnienie spowodowane wypitym drinkiem, bliskość kochanych osób. Czego więcej mogłaby chcieć? Wsunęła rękę w dłoń męża i splotła jego palce ze swoimi. Przy nim było jej miejsce. Przy nim czuła się bezpieczna.

Spojrzał na nią i się uśmiechnął.

– Piękny, prawda? – spytała.

– Ty jesteś piękna – powiedział.

– Pochlebca! – Żartobliwie szturchnęła go ramieniem.

Maja i Julek pobiegli nad staw i rzucali do wody żołędzie, które nazbierali wcześniej tego dnia. Magda i Sebastian ruszyli przed siebie wolnym krokiem, nie spuszczając dzieci z oczu.

– A jak tam w centrum handlowym? Udało ci się wyrwać ze szpon innych mamusiek? Kupiłaś sobie coś ładnego? – zagadnął Sebastian.

– Właśnie! Zapomniałam ci powiedzieć. Spotkałam twoją siostrę.

– Sama była?

– No przecież, że nie z Krzyśkiem!

Alina miała męża, ale w oczach Magdy i Sebastiana pełnił on raczej funkcję mebla niż pełnoprawnego członka rodziny. Krzysiek pracował jako kasjer w supermarkecie, a po pracy przesiadywał na kanapie, grając w gry na telefonie albo oglądając seriale w internecie. Taki tryb życia zaczynał odciskać na nim swe piętno – za każdym razem, gdy go widzieli, mieli wrażenie, że jest grubszy, choć trzeba przyznać, że nie spotykali się zbyt często. Widywali go tylko na uroczystościach rodzinnych. Gdy Alina wpadała do nich bez okazji, zawsze była sama. Niespecjalnie mieli też z nim o czym rozmawiać – zakres wspólnych tematów ograniczał się do aktualnych warunków atmosferycznych i walorów smakowych dań stojących na stole. Oboje z Sebastianem nie potrafili zrozumieć, co Alina widziała w Krzyśku. Jaka jego cecha spowodowała, że pewnego dnia stwierdziła, że to właśnie jest ten człowiek, z którym ma chęć dzielić życie? Co takiego ją w nim ujęło? Te pytania pozostawały bez odpowiedzi, ale w końcu to nie była ich sprawa. Nie musieli się przecież z nim przyjaźnić. Krzywdy im nie robił, a skoro Alina tak wybrała, nie zamierzali się w to wtrącać. Nigdy się na niego nie skarżyła.

– Racja. Mówiła coś ciekawego?

– Jak to Alina. – Magda zmarszczyła nos. – W efekcie przyczepiła się do mnie na całą godzinę.

– Ale pech! Przecież chciałaś odpocząć.

– No pech, ale obróciłam to na naszą korzyść. Kupiłam jej sukienkę w ramach prezentu urodzinowego, więc to jedno mamy z głowy.

– Sprytne!

– I muszę ci powiedzieć, że naprawdę się do tego przyłożyłam. Znalazłam coś wyjątkowo ładnego i wydałam niemało…

– Ile?

– Nieważne! W każdym razie w końcu będzie miała naprawdę ładne ubranie. Sama bym sobie kupiła taką kieckę, ale przecież nie mogę mieć takiej samej.

– Myślisz, że miałaby ci to za złe? – Sebastian z powątpiewaniem uniósł brew.

– Nie wiem. Ja bym się źle z tym czuła. Poza tym w tym miesiącu na ubrania więcej już nie wydaję.

– Aż taka droga była?

– Nie, mam na myśli to, że trzeba ci odkupić koszule. – Z chwilą gdy wypowiedziała te słowa, zapragnęła ugryźć się w język. Po co wracała do tego tematu?

Na szczęście Sebastian nie był zainteresowany tym, by go ciągnąć.

– Daj już z tym spokój. – Wyciągnął telefon z kieszeni. – Puszczę odkurzacz, żeby było czysto, jak wrócimy do domu. Nie wiem, jak tobie, ale mnie się już chyba nie chce iść dzisiaj do kina.

– O, tak! Popieram! Rodzinny film na kanapie, chyba tego nam dzisiaj trzeba. Zrobię popcorn.

– A dzieciaki? Nie będą się awanturować, że miało być kino?

– Przekupię je kakao z bitą śmietaną. – Magda uśmiechnęła się szelmowsko.

Kochała swoje życie. Była dumna z tego, że niemal na każdy problem ma gotowe rozwiązanie, że tak doskonale zarządzają razem z Sebastianem tym małym projektem, jakim jest ich rodzina. Ich weekendy to były majstersztyki i wszystko wskazywało na to, że ten też, mimo początkowych perturbacji, będzie można zaliczyć do nadzwyczaj udanych.

W czasie gdy Sebastian włączał odkurzacz, ona sięgnęła po swój telefon i włączyła aparat fotograficzny.

– Maja, Julek! – zawołała. – Uśmiechnijcie się!

Dzieci spojrzały w jej stronę, a na ich twarzach wykwitły szerokie uśmiechy. Pomachały do niej rękami brudnymi od ziemi i błota. Zrobiła im zdjęcie, cudownie niedoskonałe. Włosy Majeczki sterczały w nieładzie, jedno oko miała zamknięte. Julek miał na spodniach plamy od błota i minę, jakby zjadł kwaśnego cukierka. Zadowolona Magda schowała telefon do kieszeni.

– A teraz chodźcie. Czeka nas jeszcze dzisiaj kino domowe.

– A nie mieliśmy iść do prawdziwego kina? – spytał Julek, a uśmiech zniknął z jego twarzy.

– Zrobię kakao z bitą śmietaną – odparła Magda kuszącym tonem.

– A posypiesz piankami? – spytała Maja.

– Oczywiście! W końcu trzeba się szanować!

– Taaak! – Dzieci radośnie podbiegły w jej stronę.

Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej

CZĘŚĆ 2 ESKALACJA

Dostępne w wersji pełnej

CZĘŚĆ 3 APOGEUM

Dostępne w wersji pełnej

CZĘŚĆ 4 SPLOTY

Dostępne w wersji pełnej