Poziom Bestii ebook

Poziom Bestii

Rafał Laryński

Poziom Bestii

Rafał Laryński

Copyright © 2026 Rafał Laryński

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana, przechowywana w systemie wyszukiwania informacji ani przekazywana w jakiejkolwiek formie bez uprzedniej pisemnej zgody wydawcy.

ISBN: 9788384330913

Wydawca: Tempest & Tale

[email protected]

Wydanie pierwsze, 2026

Ta książka jest dziełem fikcji. Wszelkie podobieństwo do rzeczywistych osób, żywych lub zmarłych, wydarzeń lub miejsc jest całkowicie przypadkowe.

Jeden Powrót

Czarne buty z pomarańczową podeszwą leżały na ławce obok trzech innych par. Bartek znowu oglądał w lustrze te z białym paskiem, które odrzucił dwadzieścia minut wcześniej.

– Tamte miały twardszą piętę – powiedział Kuba, odstawiając na półkę rozgniecione kartonowe pudło. – Bierz którekolwiek. Chcę już iść, obiecałem, że wrócę do domu.

– Te są na halę, a tamte na orlik. Przecież widzę różnicę w bieżniku. – Bartek podskoczył w miejscu, sprawdzając sprężystość podeszwy, po czym oparł ręce na kolanach i spojrzał na Kubę z dołu. – Zresztą ty się tak nie śpiesz. Tobie łatwo mówić, jak na nic się w życiu nie decydujesz. Matura za dwa miesiące, dziewiętnaście lat w lutym ci stuknęło, a do dziś nie wiesz, co wpisać w papiery na studia.

– Bardzo śmieszne.

– Pani Ewa rano znowu pytała, co?

Kuba nic nie odpowiedział, tylko wbił ręce w kieszenie bluzy. Trafił palcami na chropowatą, materiałową taśmę do owijania dłoni, pożyczoną we wtorek od Kamila. Kamil po treningu wcisnął mu ją do torby ze złośliwym uśmieszkiem, po tym jak przy próbie niskiego wejścia w nogi Kuba dał się skontrować i wylądował twarzą na macie, zablokowany całym ciężarem starszego kolegi tak ciasno, że ledwo klepnął w podłogę. Nadal pamiętał ucisk pod żebrami, chociaż minęły dwa dni.

Do tego doszła matka przy porannej herbacie. Zapytała o politechnikę, zwyczajnie, krojąc chleb, a on burknął, że ma jeszcze czas, trzasnął drzwiami od szafki i wyszedł do szkoły bez drugiego śniadania. Teraz było mu przez to głupio.

Wyciągnął telefon. Na zablokowanym ekranie wyświetliła się data: czwartek, 19 marca 2026 roku, godzina szesnasta dwanaście. Do bloku miał kilka minut piechotą; jeśli wyjdą stąd w ciągu pięciu minut, nawet z zakupami po drodze spokojnie wróci w pół godziny.

– Biorę te z paskiem – zdecydował nagle Bartek, zrzucając prawy but jednym ruchem stopy. – Płacę kartą i spadamy.

W kasie poszło szybko. Sprzedawca ziewnął, wbił kod z pudełka i wrzucił zakupy do papierowej torby z logo sklepu. Kuba ruszył przodem w szeroki korytarz galerii, wystukując kciukiem na telefonie krótką wiadomość do matki: Wracam za pół godziny, kupić chleb?

Kliknął strzałkę wysyłania.

Kółko ładowania zakręciło się raz, drugi, po czym obok dymka tekstu wyskoczył czerwony wykrzyknik. W prawym górnym rogu ekranu zniknęły wszystkie kreski zasięgu, a w ich miejscu pojawił się szary napis informujący o braku sieci. Kuba uniósł telefon wyżej, sądząc, że to przez strop galerii, ale zanim zdążył spróbować ponownie, powietrze w pasażu zafalowało.

Światło z sufitowych lamp przygasło, jakby w całym budynku nagle spadło napięcie. W tym samym momencie przed oczami Kuby, jakieś pół metra przed jego twarzą, rozbłysła błękitna, półprzezroczysta tafla z ostrymi krawędziami. Nie zasłaniała widoku do końca, ale wisiała sztywno w powietrzu, przesuwając się razem z ruchem jego głowy.

[Poziom 1]

[Powrót: 1/1. Pierwsza śmierć zostanie cofnięta przez wskrzeszenie. Każda kolejna śmierć jest ostateczna.]

Kuba zamrugał, próbując odsunąć twarz, lecz litery nie znikały. Poniżej rozwinął się kolejny prostokąt, z ciemniejszą obwódką i krótszym tekstem.

[Instancja przetrwania: Kwartał Młociny]

[Granica zamknięta. Warunki otwarcia: odparcie trzech natarć oraz eliminacja bestii dominującej.]

– Kuba, ty też to widzisz? – Głos Bartka załamał się na wysokiej nucie. Chłopak upuścił torbę z butami; papier szeleścił na posadzce, gdy Bartek machał dłońmi przed nosem, jakby odpędzał osę. – Co to, kurwa, jest? Holo jakieś?

Z głębi pasażu dobiegł pisk, a zaraz po nim głuchy brzęk rozbijanego szkła.

Kilkanaście metrów dalej, pod witryną z kosmetykami, szamotał się duży, ciemny pies na smyczy. Właścicielka, kobieta w jasnym płaszczu, ciągnęła go za obrożę, ale zwierzę nie reagowało na komendy. Jego grzbiet wygiął się w nienaturalny łuk, a łopatki uniosły się wysoko, rozpychając skórę pod sierścią. Z gardła psa wydobył się chrapliwy, mokry bulgot. W ułamku sekundy zwierzę urosło niemal dwukrotnie – mięśnie na udach spęczniały, pysk wydłużył się i rozdarł w kącikach, ukazując rzędy zażółconych, krzywych kłów. Skórzana obroża pękła z suchym trzaskiem, a sprzączka uderzyła o płytki.

Kobieta wrzasnęła, chwytając za rękę stojącego obok może dziesięcioletniego chłopca w niebieskiej czapce. Chłopiec potknął się o własne nogi, upadł na kolana i zaczął krzyczeć. Przerośnięty pies obrócił ku nim ślepia, z których sączyła się gęsta, żółtawa wydzielina, a jego pazury zgrzytnęły o gładką ceramikę podłogi, gdy zbierał się do skoku.

Kuba wsunął telefon do kieszeni i ruszył w ich stronę, zanim zdążył pomyśleć o ucieczce. Nogi zadziałały same, tak jak na macie, gdy trzeba było skrócić dystans.

– Zostaw go! – krzyknął.

Wpadł między bestię a leżącego chłopca. Po prawej stronie stał ciężki, ażurowy kosz na śmieci z lakierowanej blachy. Kuba chwycił za jego krawędź, szarpnął z całej siły i pchnął metalową bryłę prosto pod łapy zwierzęcia, żeby odgrodzić kobietę i dać jej choć kilka sekund na wyciągnięcie małego.

Pies nie wyhamował. Zamiast się cofnąć, uderzył całym cielskiem w metal. Kosz z potwornym łomotem wbił się w brzuch Kuby, wybijając mu całe powietrze z płuc. Chłopak poleciał plecami na posadzkę, uderzając potylicą o kafelki tak mocno, że przed oczami zatańczyły mu białe plamy.

Ciężar zwalił się na niego w tej samej chwili.

Bestia cuchnęła stęchłym mięsem i mokrą, zgniłą sierścią. Łapa zakończona grubymi pazurami przygniotła klatkę piersiową Kuby, aż zatrzeszczały żebra. Zobaczył z bliska rozwartą paszczę, różowe dziąsła i spływającą z nich pianę, a potem poczuł potworny, rozrywający ból z boku szyi. Kły wbiły się głęboko, miażdżąc mięśnie i tchawicę.

Spróbował krzyknąć, ale z gardła wydobył się tylko mokry charkot. Zęby zacisnęły się mocniej. Gwałtownie szarpnęło nim w bok, coś pękło pod skórą i nagle zrobiło mu się zimno. Przestał widzieć paszczę nad sobą i nie zdołał już nabrać powietrza.

Śmierć trwała ułamek sekundy.

Potem szarpnęło nim. Kuba zachłysnął się powietrzem, otworzył szeroko oczy i zerwał się do siadu, kaszląc tak gwałtownie, że aż wypluł ślinę na podłogę.

Siedział na tych samych płytkach. Kołnierz jego bluzy był rozerwany i lepki od ciepłej, gęstej krwi, która plamiła posadzkę w miejscu, gdzie przed chwilą leżała jego głowa, ale kiedy dotknął szyi drżącą dłonią, skóra była gładka i cała. Ból w klatce piersiowej zniknął, choć wciąż pamiętał, jak uginały mu się żebra pod łapą.

Czas się nie cofnął.

Pies wciąż tam był. Zwierzę miotało się kilka metrów dalej, rzucając się na przewrócony kosz. Bartek stał przy ścianie z białą jak kreda twarzą, trzymając w rękach metalową pokrywę i waląc nią w podłogę z całych sił, żeby odciągnąć uwagę bestii od Kuby. Kobieta i chłopiec w niebieskiej czapce zdążyli odbiec pod witrynę drogerii i skulili się za narożnikiem.

– Odsuń się! – ryknął męski głos z lewej strony.

W pasaż wbiegł barczysty mężczyzna w czarnym mundurze ochrony galerii. Trzymał dużą, czerwoną gaśnicę proszkową. Pociągnął za zawleczkę i z odległości dwóch kroków skierował dyszę prosto w pysk bestii.

Z sykiem wystrzeliła gęsta, biała chmura proszku gaśniczego. Pies zakrztusił się, zamachał łapami, oślepiony i wściekły, po czym zaczął cofać się w stronę środka pasażu, drapiąc pazurami podłogę i wyjąc z bólu. Ochroniarz wypuścił kolejną serię, całkowicie odcinając zwierzęciu drogę do ludzi.

– Wstawaj, młody, wstawaj! – Czyjeś dłonie chwyciły Kubę pod pachy.

Kobieta w granatowej bluzie ze stetoskopem wystającym z kieszeni szarpnęła go w górę. Miała spięte ciemne włosy i zmęczoną, skupioną twarz. Kuba spróbował oprzeć się na stopach, ale kolana natychmiast zgięły się pod nim. Nacisk jej rąk na jego żebrach na ułamek sekundy przypomniał mu ciężar łap bestii; wzdrygnął się mimowolnie, łapiąc powietrze przez zaciśnięte zęby.

– Spokojnie, trzymam cię – powiedziała szybko. – Dasz radę iść?

– Chyba tak – wykrztusił.

Bartek zgarnął z posadzki upuszczoną torbę z butami, wcisnął ją pod pachę i podbiegł z drugiej strony, chwytając go za ramię. Ochroniarz cofał się krok za krokiem, trzymając pustą już prawie gaśnicę jak pałkę i machając wolną ręką w stronę bocznego korytarza.

– Tam! Do przedsionka wyjścia towarowego! Ruszajcie się!

Kobieta i chłopiec pobiegli pierwsi. Bartek i kobieta w granatowej bluzie poprowadzili Kubę przez szerokie drzwi do przedsionka prowadzącego w stronę ramp i wyjść ewakuacyjnych. Ochroniarz wpadł za nimi jako ostatni, zatrzasnął ciężkie metalowe skrzydło drzwi i przekręcił zamek.

– Pomóż mi z tym – rzucił krótko do Bartka, wskazując masywną ławkę z metalowych rur stojącą pod ścianą.

Razem dosunęli ją do drzwi, blokując klamkę. Zza blachy dobiegło głuche uderzenie, a potem wściekłe drapanie pazurów, ale zamek wytrzymał.

Kuba osunął się po ścianie na posadzkę. Drżenie w dłoniach nasiliło się tak bardzo, że nie mógł złożyć palców w pięść. Kobieta ze stetoskopem klęknęła przed nim, odsuwając na bok zakrwawiony kołnierz jego bluzy.

– Jestem Agnieszka, pracuję w szpitalu na Bielanach, wracałam z dyżuru – mówiła rzeczowo, dotykając palcami jego szyi i sprawdzając tętno pod żuchwą. – Nie ruszaj się gwałtownie. Skąd ta krew? Gdzie masz ranę?

– Nie ma – powiedział cicho Kuba.

Agnieszka zmarszczyła brwi, oglądając jego skórę pod światłem jarzeniówki.

– Jak to nie ma? Przecież widziałam, jak cię złapał. Masz całą bluzę czerwoną.

Przed oczami Kuby błękitne litery zaktualizowały się same:

[Zużyto Powrót: 0/1]

[Ostrzeżenie: Status wskrzeszenia nieaktywny. Kolejna śmierć jest ostateczna.]

Kuba zamknął na sekundę powieki. Przełknął ślinę; gardło paliło, jakby nawdychał się dymu, ale przełyk był cały.

– Zabił mnie – odezwał się, patrząc na podłogę między swoimi butami. – Widziałem to okno. Zostałem wskrzeszony, ale drugi raz to nie zadziała.

W przedsionku zapadła cisza, przerywana tylko szybkim oddechem małego chłopca. Bartek oparł się o ścianę i zakrył twarz dłońmi, zsuwając się powoli w dół.

Kobieta w płaszczu podeszła bliżej, trzymając syna mocno przyciśniętego do boku. Miała rozmazany tusz pod oczami i podarte rajstopy na kolanie.

– Gdyby pan nie pchnął tego kosza... – zaczęła, a jej głos drżał. – Filip by nie uciekł. Dziękuję. Naprawdę, bardzo panu dziękuję.

Piekły go policzki. Zamiast ulgi poczuł nagły, paraliżujący wstyd z powodu tego, że jego własne ręce latają jak u starca, a on sam siedzi na ziemi i nie potrafi wstać o własnych siłach. Wyciągnął z kieszeni telefon z pękniętą szybką i położył go na kolanie.

– Nazywam się Marta, a to Filip – dodała kobieta.

Kuba kiwnął tylko głową, nie mając siły na uprzejmości. Spojrzał na ekran komórki. Czerwony wykrzyknik przy wiadomości do matki wciąż tam był. Wracam za pół godziny.

Ewa pracowała w sekretariacie małej szkoły podstawowej przy Płatniczej, na Starych Bielanach. To było zaledwie kilka stacji metra stąd albo kilkadziesiąt minut szybkiego marszu przez osiedla. Jeśli to samo działo się na zewnątrz, jeśli zwierzęta w całym mieście zaczęły rosnąć i atakować ludzi, była tam sama, w starym budynku z drewnianymi drzwiami.

Ochroniarz podszedł do ściany, odstawiając pustą gaśnicę, i otarł spocone czoło rękawem munduru.

– Jestem Tomek – powiedział. – Pracuję tu na zmianie. Na zewnątrz działo się to samo, zanim zablokowało wejścia. Widziałem na kamerach na dole. Ludzie uciekali z pętli autobusowej.

Kuba podparł się dłońmi o chłodną posadzkę i z trudem podciągnął kolana pod siebie. Agnieszka chciała go powstrzymać, kładąc mu rękę na ramieniu, ale pokręcił głową i wstał, opierając się plecami o mur. Nogi wciąż miał słabe, ale utrzymały ciężar ciała.

– Panie Tomku – powiedział, patrząc ochroniarzowi prosto w oczy. – Którędy jest najbliższe wyjście w stronę Kasprowicza i Starych Bielan? Muszę się stąd wydostać.

Błękitna krawędź

Chłodne powietrze uderzyło Kubę w twarz, kiedy Tomek pchnął ciężkie drzwi wyjścia ewakuacyjnego na rampę dostawczą. Zapach spalin i wilgotnego betonu natychmiast wyparł woń proszku gaśniczego, ale kołnierz bluzy wciąż lepił się do szyi. Zaschnięta krew ciągnęła skórę przy każdym skręcie głowy. Marta została z Filipem w przedsionku. Kuba zszedł po trzech betonowych stopniach, minął żółte odbojniki dla ciężarówek i od razu spróbował przyspieszyć kroku w stronę ulicy Zgrupowania AK „Kampinos”.

Po czterech metrach nogi odmówiły posłuszeństwa. Uda zesztywniały, a nogi zaczęły drżeć tak mocno, że musiał oprzeć się dłonią o chropowaty tynk ściany galerii, żeby nie runąć prosto na asfalt.

– Czekaj, młody – rzucił za nim Tomek. Ochroniarz szedł szybko, z rozpiętą pod szyją kamizelką munduru, rozglądając się nerwowo po pustym placu manewrowym. – Nie leć na oślep. Musimy obejść budynek od zachodu, w stronę pętli. Stamtąd mam prostą drogę na Bemowo, w stronę Powstańców Śląskich. Zuzka powinna być u matki, muszę sprawdzić, czy siedzą w mieszkaniu.

– Ja idę na Płatniczą – powiedział Kuba, nie odrywając dłoni od ściany. Odczekał, aż drżenie w łydkach osłabnie. – Przez Kasprowicza mam dwa kilometry.

– Przecież to dokładnie w tę samą stronę na początku – zauważył Tomek, wskazując ruchem podbródka szeroki prześwit między krawędzią galerii a wielopoziomowym parkingiem przesiadkowym. – Najpierw musimy wyjść z tego betonu. Zobacz, co się dzieje.

Kuba uniósł głowę i rozejrzał się po węźle.

Przestrzeń między galerią a osobnym, przysadzistym pawilonem wejścia do stacji metra Młociny była pusta w dziwny, nienaturalny sposób. Kilka samochodów stało porzuconych pod kątem na jezdni dojazdowej, jeden z otwartymi drzwiami kierowcy i włączonymi światłami awaryjnymi, które miarowo migały. Dalej, za pasem niskich krzewów, rozciągały się perony pętli autobusowej i tramwajowej, nad którymi wisiały ciemne tablice elektroniczne. Pomiędzy wiatami biegało kilkanaście osób. Ktoś krzyczał, jakaś kobieta ciągnęła za sobą walizkę na kółkach, gubiąc po drodze szalik, ale nikt nie wsiadał do stojącego na przystanku autobusu linii 156. Pojazd stał jednym kołem na krawężniku, z wyłączonym silnikiem.

Obok Kuby stanął Bartek. W prawej ręce kurczowo ściskał papierową torbę ze sklepu sportowego. Uchwyty ze skręcanego sznurka wbiły mu się głęboko w palce, aż zbielały mu knykcie.

– Idziemy do tramwajów czy z buta? – zapytał Bartek, przenosząc wzrok z Kuby na Tomka. Głos mu lekko drżał, ale starał się mówić szybko, jakby to miało cokolwiek przyspieszyć. – Tramwaje pewnie stoją, nie? Jak prąd siadł, to nic nie ruszy. Chociaż w galerii światło świeciło. Sam widziałem.

Kuba odruchowo spojrzał za siebie, w szklane tafle witryn na parterze. Rzeczywiście, za podwójnymi szybami korytarza serwisowego paliły się jarzeniówki, a z głębi budynku, przez uchylone drzwi techniczne, wciąż sączył się przytłumiony, syntetyczny beat radiowego hitu. Ten wesoły popowy podkład brzmiał w pustej przestrzeni tak groteskowo, że Kubę aż zemdliło. On sam miał na sobie zakrwawione ubranie, przed momentem czuł, jak kły psa rozrywają mu tchawicę, a dwadzieścia metrów dalej głośniki marketu grały piosenkę o wakacjach.

Wyciągnął z kieszeni telefon.

Ekran rozjaśnił się natychmiast po dotknięciu. Tapeta ze starym zdjęciem z wakacji była na swoim miejscu, zegar pokazywał szesnastą dwadzieścia cztery, a bateria miała jeszcze sześćdziesiąt procent. Kuba wszedł w kontakty, wybrał numer matki i przyłożył aparat do ucha.

Połączenie nie doszło do skutku. W słuchawce nie było nawet sygnału wywoławczego. Na górnym pasku, obok ikony baterii, widniał szary napis informujący o braku sieci komórkowej. Kuba wrócił do wiadomości. Przy niewysłanym tekście Wracam za pół godziny, kupić chleb? widniał czerwony wykrzyknik.

– Próbowałem już trzy razy – rzucił cicho Tomek, wyciągając z kieszeni spodni służbowy smartfon w pancernej obudowie. – Moja komórka też działa, aparat i notatnik chodzą normalnie, ale nie ma zasięgu. Chyba całą okolicę odcięło.

– Przejdźmy chociaż pod zadaszenie stacji – wtrąciła Agnieszka. Szła z rękami wbitymi w kieszenie granatowej bluzy medycznej, zgarbiona od chłodu. Pod oczami miała ciemne sińce po nocnym dyżurze w szpitalu, ale patrzyła uważnie pod nogi, omijając rozbite szkło z potłuczonej butelki. – Na otwartym placu jesteśmy jak na widelcu, jeśli wyleci stamtąd więcej tych psów. Trzymajmy się razem, dopóki nie miniemy węzła.

Tomek skinął głową i ruszył pierwszy w stronę szerokiego chodnika biegnącego na południe od przeszklonego pawilonu stacji metra. Kuba oderwał się od ściany. Szedł równo, choć kolana wciąż miał miękkie, a po starciu z bestią czuł tępy ucisk w klatce piersiowej. Za nimi, z szelestem papieru, dreptał Bartek, zerkając na boki co kilka sekund.

Minęli betonowe słupy podtrzymujące zadaszenie pierwszego peronu autobusowego. Kilka osób stojących dotąd pod wiatą odwróciło się w ich stronę, ale nikt nic nie powiedział; ludzie mieli blade, ściągnięte twarze i wpatrywali się w przestrzeń między budynkami.

Dwadzieścia metrów dalej, tam gdzie szeroki ciąg pieszy łączył się z chodnikiem wzdłuż ulicy Kasprowicza, zebrała się mała grupka. Pięć, może sześć osób stało w poprzek drogi, nie idąc dalej, mimo że przed nimi rozciągała się zupełnie pusta, szeroka aleja prowadząca prosto ku Starym Bielanom.

– Czemu stoją? – mruknął Bartek, podchodząc bliżej Kuby. – Boją się czegoś na jezdni?

Kuba zmrużył oczy. W poprzek chodnika, na wysokości latarni ulicznej, powietrze falowało delikatnie jak nad rozgrzanym asfaltem w środku lipca. Kiedy podeszli na odległość kilku kroków, zauważył słabą, ledwo uchwytną błękitnawą poświatę. Wyglądała jak pionowa, idealnie prosta tafla szkła wpuszczona w ziemię, sięgająca w górę znacznie wyżej niż latarnie i ciągnąca się w obie strony.

Mężczyzna w skórzanej kurtce, stojący na czele grupki, rzucał w tę poświatę drobnymi kamykami z trawnika. Za każdym razem, gdy kamień uderzał w barierę, w powietrzu rozchodziły się blade, błękitne kręgi, a odłamek żwiru odbijał się z cichym puknięciem i spadał pod nogi rzucającego.

Kuba podszedł do krawędzi poświaty. Wyciągnął prawą dłoń.

– Uważaj – rzuciła z tyłu Agnieszka, ale nie cofnął ręki.

Palce trafiły na opór jakieś pół metra przed linią latarni. Powierzchnia była idealnie gładka, twarda i zimna, chłodniejsza niż metalowy kosz na śmieci w galerii. Docisnął całą dłoń, ale powierzchnia nie ustąpiła ani o milimetr. Przez błękitny blask widział puste pasy Kasprowicza, szary kiosk z biletami i żółtą tablicę z rozkładem jazdy oddaloną o zaledwie pięć metrów.

– Co jest... – szepnął.

Zrobił krok w tył, wbił podeszwy w chodnik i uderzył w barierę całym prawym barkiem.

Huk uderzenia poniósł się po pustym placu, a ostry ból przeszył staw ramienny aż do łopatki. Przeszkoda nawet nie drgnęła. Kuba odbił się od niej, zataczając się na krawężnik. Zanim zdążył wziąć rozmach do kolejnego pchnięcia, mocna dłoń Tomka złapała go za kołnierz bluzy i szarpnęła w tył.

– Odbiło ci, młody? – warknął ochroniarz, trzymając go krótko. – Kość chcesz sobie złamać? Zobacz, jak to idzie.

Tomek puścił jego kołnierz i wskazał jezdnię Kasprowicza.

Błękitnawa linia nie kończyła się na chodniku. Przecinała asfalt pod kątem prostym, wchodziła na pas zieleni rozdzielający jezdnie i biegła dalej, w stronę zachodnich parkingów. Bartek przeszedł kilka kroków wzdłuż krawężnika, wpatrując się w zaparkowane w zatoczce samochody.

– Patrzcie na tego forda – powiedział Bartek, wskazując palcem srebrne kombi stojące częściowo na chodniku.

Kuba podszedł bliżej, rozcierając obolałe ramię. Poświata przecinała samochód dokładnie w jednej trzeciej długości maski. Reflektory i przedni zderzak znajdowały się po tamtej stronie, na wolnym powietrzu, a reszta karoserii tkwiła wewnątrz. Blacha w miejscu przecięcia nie była pognieciona ani stopiona; błękitna poświata przechodziła przez maskę, nie zostawiając śladu na lakierze.

Od strony pobliskiego siatkowego ogrodzenia parkingu P+R nadeszła młoda kobieta w ciemnozielonej kurtce z kapturem. Miała potargane jasne włosy i czerwone od wiatru policzki. Zauważyła czarny mundur Tomka i od razu skierowała się do niego.

– Pan jest z ochrony stacji? – zapytała szybko, chwytając się za suwak kurtki. – Wie pan, co to jest? Szłam od strony Nocznickiego do metra, żeby wrócić do domu, a tam dalej stoi to samo. Nie da się przejść na przystanki przy Kasprowicza. Ludzie stoją pod płotem i nikt nie wie, o co chodzi.

– Nie pracuję w metrze, tylko w galerii – odpowiedział spokojnie Tomek, choć w jego głosie słychać było napięcie. – Jak pani na imię?

– Natalia. Mieszkam przy Przybyszewskiego. Muszę się dostać na drugą stronę, tam mam dziecko w przedszkolu. Przecież to jest piętnaście minut stąd!

– Wszyscy musimy przejść – wtrącił Kuba. Stanął tuż przy barierze i znów przyłożył do niej dłoń, patrząc na południe. Tam, za pasem niskich drzew, zaczynały się bloki Wawrzyszewa, a dalej Stare Bielany. Szkoła przy Płatniczej była w prostej linii może dwa i pół kilometra stąd. Gdyby nie to błękitne gówno, doszedłby tam w dwadzieścia minut.

Matka mogła właśnie stać w sekretariacie, patrzeć przez okno na boisko i zastanawiać się, dlaczego nie ma zasięgu i gdzie on jest. Albo stała pod taką samą ścianą po tamtej stronie, próbując dotrzeć do domu.

– Przestań to macać – odezwała się Agnieszka, podchodząc do Kuby i odciągając jego dłoń od poświaty. Ujęła go za łokieć i nacisnęła delikatnie na mięsień naramienny. – Masz stłuczony bark. Kolejne uderzenie nic ci nie da, tylko ręka ci spuchnie. Widzisz przecież, że to nie jest szkło, które da się wybić.

– Musi być jakaś przerwa – powiedział Kuba, wyrywając rękę, choć ból w ramieniu rzeczywiście pulsował coraz mocniej. – Kwartał. W tym oknie pisało: Kwartał Młociny. Żaden kwartał nie jest szczelny. Między budynkami, przez jakieś podwórko albo wzdłuż torów tramwajowych musi być przejście.

– Chodźmy wzdłuż tego – zdecydował Tomek, wskazując kierunek na wschód, ku Nocznickiego. – Jeśli to odcina tylko sam węzeł przesiadkowy, to za Kasprowicza powinno skręcać. Sprawdźmy zabudowę.

Ruszyli gęsiego wzdłuż błękitnej linii, która ciągnęła się prosto przez trawnik i chodnik. Natalia poszła z nimi, trzymając się blisko Agnieszki. Bartek wciąż targał torbę z butami, przekładając ją co chwilę z jednej ręki do drugiej.

Po kilku minutach marszu dotarli do krawędzi ulicy Nocznickiego.

Kuba zatrzymał się nagle na skraju jezdni. Po drugiej stronie, za szerokim pasem zieleni i rzędem wyłysiałych po zimie topoli, wznosił się długi, dziesięciopiętrowy blok z wielkiej płyty. Szara elewacja z jasnoniebieskimi pasami pod oknami była mu znajoma do najmniejszego pęknięcia w tynku. Na trzecim piętrze, na balkonie z metalową balustradą, wisiała szara suszarka na pranie, którą sam naprawiał jesienią drutem wiązałkowym.

To było jego mieszkanie.

– Ty, Kuba... – Bartek szturchnął go w bok, wskazując blok. – To nie twoja klatka?

– Moja – odpowiedział krótko.

Przez ułamek sekundy kusiło go, żeby przejść przez jezdnię, wbiec na trzecie piętro, przekręcić dwa zamki w drzwiach i usiąść w kuchni przy stole. Mógłby nalać sobie wody z kranu, zamknąć za sobą świat i poczekać, aż to wszystko minie. Mieszkanie było w zasięgu ręki, całe, bezpieczne, z zasuniętymi firankami.

Tylko że w środku było pusto.

Ewa wyszła z domu o siódmej rano, zabierając drugie śniadanie w plastikowym pojemniku. Została w szkole na Płatniczej, poza granicą, a on siedziałby w pustym pokoju, patrząc na garnki w zlewie.

Spojrzał pod nogi. Poświata nie odcinała jego bloku. Przechodziła tuż obok, przecinając jezdnię Nocznickiego jakieś dwadzieścia metrów na południe od ich klatki schodowej, a potem skręcała łagodnym łukiem na wschód, obejmując osiedle wewnątrz zamkniętego obszaru.

– Jesteśmy w środku – powiedział Kuba bardziej do siebie niż do reszty. – Blok jest w środku. Galeria też.

– Co to znaczy? – zapytała Natalia, stając obok.

– To znaczy, że nie zamknęło tylko stacji – wyjaśnił Tomek, podchodząc do krawędzi poświaty i dotykając jej wierzchem dłoni. – Cały ten kawałek. Od galerii przez pętlę aż po te pierwsze bloki przy Nocznickiego. Wszystko siedzi w jednym kotle.

Ruszyli dalej wzdłuż linii, sprawdzając luki między ogrodzeniami i zagłębienia terenu. Dotarli do wąskiego przejścia między pawilonem handlowym a stacją transformatorową. Błękitna ściana wchodziła prosto w murowaną ścianę stacji transformatorowej, przecinając cegły na pół, bez żadnej szpary.

Zza węgła pawilonu wyłonił się mężczyzna w ciemnej bluzie z kapturem i dresowych spodniach. Miał brudne od rdzy dłonie i dyszał ciężko jak po długim biegu. Kiedy ich zobaczył, zwolnił i machnął ręką.

– Nie idźcie tam – rzucił chrapliwie. Miał może trzydzieści lat, szczecinę na policzkach i rozdarty rękaw przy ramieniu. – Byłem przy pętli zachodniej, za parkingami P+R.

Tomek podszedł do niego szybkim krokiem.

– Przejście na Wólczyńską jest otwarte?

– Gówno tam jest otwarte. – Facet splunął gęstą śliną na krawężnik i oparł się o blaszany śmietnik. – Nazywam się Rafał, próbowałem wyjechać oplem z parkingu podziemnego. Szlabany stoją, a za wyjazdem wisi ta sama błękitna ściana. Przecina asfalt zaraz za pętlą autobusową, leci przez tory tramwajowe w stronę huty i wraca za galerią. Próbowałem przejść przez krzaki przy torach kolejowych na północy. To samo. Ściana idzie w ziemię i w niebo.

– Obejrzałeś całą zachodnią stronę? – dopytywał Tomek, marszcząc brwi.

– Całą, kurwa, od pętli aż do rampy towarowej z tyłu galerii. – Rafał przetarł czoło brudnym rękawem, zostawiając na skórze ciemną smugę. – Przecież mówię: jesteśmy zamknięci jak w klatce. Żadna ulica nie wypuszcza. Ani Kasprowicza, ni Nocznickiego, ni Sokratesa z tamtej strony. Wszystko ucięte na gładko.

Kuba w myślach nałożył słowa Rafała na to, co sam widział przed chwilą.

Galeria Młociny przy Zgrupowania AK „Kampinos” i osobny pawilon metra były w środku. Bariera otaczała też pętle autobusowe i tramwajowe, parkingi przesiadkowe oraz pierwszą linię bloków przy Nocznickiego, w tym jego własny. To był obszar może kilkuset metrów szerokości, zwarty kwartał zabudowy i betonu, wycięty z Warszawy jak ciastko foremką. Reszta Bielan – Wawrzyszew, Chomiczówka, Stare Bielany ze szkołą Ewy – leżała na zewnątrz, za barierą, której nie dało się ruszyć uderzeniem barku ani kamieniem.

– To co robimy? – odezwał się cicho Bartek. Torba z butami opadła mu do samej ziemi, opierając się o krawężnik. – Jeśli nie da się wyjść do miasta, to gdzie mamy iść? Do domów? Ty masz tu chatę, Kuba. Może wejdziemy do ciebie?

Kuba spojrzał na okna na trzecim piętrze. Firanki nie poruszały się. Z bloku nie dochodził żaden dźwięk.

– Nie – powiedział. – W mieszkaniu nie ma nikogo. Jeśli to zamknęło tylko ten kwartał, to musimy wiedzieć, jak to otworzyć. Pamiętasz, co pisało w tym oknie?

Bartek przełknął ślinę i pokręcił głową.

– Warunki otwarcia – przypomniał mu Kuba, patrząc w stronę parkingu przesiadkowego. – Odparcie trzech natarć i eliminacja bestii dominującej. Dopóki to się nie stanie, ta ściana stąd nie zniknie.

– Ty w to wierzysz? – zapytała Natalia, patrząc na niego szeroko otwartymi oczami. – W jakieś napisy w powietrzu? To jakaś awaria wojskowa, pole magnetyczne albo coś z tą nową siecią...

– Widziała pani tego psa w galerii? – przerwał jej Kuba. – Na moich oczach zrobił się dwa razy większy i rozszarpał mi gardło. Prawdziwe zęby, prawdziwa krew. Wojsko takich rzeczy nie robi.

Natalia zamilkła, wpatrując się w jego zakrwawiony kołnierz.

– Wracajmy pod zadaszenie przy P+R – zarządził Tomek, poprawiając pas munduru. – Stojąc na środku ulicy, niczego nie wymyślimy, a tam przynajmniej mamy ściany z dwóch stron i widok na pętlę.

Zawrócili. Kuba zwolnił kroku, zrównując się z Tomkiem i Agnieszką. Ramię wciąż bolało po uderzeniu w barierę. Nie chciał znów biec przodem, skoro drogę do matki odcinała ściana.

Podeszli pod szerokie betonowe zadaszenie łączące naziemny pawilon stacji metra z wielopoziomowym parkingiem przesiadkowym P+R. Konstrukcja z surowego żelbetu dawała cień i osłonę przed wiatrem, który zaczął przybierać na sile od strony otwartych przestrzeni Huty. Pod ścianą stało kilka betonowych ławek bez oparć.

Bartek z westchnieniem ulgi postawił torbę z butami między stopami, oparł się plecami o filar i zaczął rozcierać zdrętwiałe palce.

– Ręka mi odpada od tych sznurków – mruknął pod nosem.

– Mogłeś je zostawić w sklepie – rzucił Kuba, siadając na krawędzi betonowego murka.

– Osiem stów za nie dałem, stary. Przecież nie wyrzucę nowych halówek, bo jakieś psy biegają po pasażu.

Tomek podszedł do krawędzi zadaszenia, wyciągnął telefon i po raz kolejny wbił numer byłej żony. Ekran zamigotał, pojawił się napis „Wybieranie numeru”, po czym połączenie natychmiast zostało przerwane krótkim, głuchym tonem błędu. Ochroniarz opuścił rękę, wpatrując się w czarną taflę wyświetlacza.

– Chciałem tylko wiedzieć, czy Zuzka jest w domu – powiedział cicho, nie odwracając się do nich. – Gdyby była w szkole, to gorzej. Szkoła jest na Deotymy, wielki moloch. Ale o szesnastej powinna już odrabiać lekcje u matki na Powstańców.

Kuba wyciągnął własną komórkę, odblokował ekran i podsunął go Tomkowi.

– Moja mama pracuje w podstawówce na Płatniczej – powiedział, wskazując palcem niewysłaną wiadomość. – Mała, stara szkoła przy brukowanej ulicy, parterowy budynek. Pracuje w sekretariacie. Gdyby wiedziała, że to pierdolnie, pewnie wróciłaby do domu wcześniej. Ale nie wiedziała.

Tomek spojrzał na ekran, na krótki tekst o chlebie i czerwony wykrzyknik, po czym kiwnął wolno głową.

– Nikt nie wiedział, młody.

Agnieszka usiadła na ławce obok Bartka, opierając łokcie na kolanach i chowając twarz w dłoniach. Siedziała tak przez dłuższą chwilę, oddychając powoli i głęboko.

– Dwadzieścia cztery godziny dyżuru na chirurgii – odezwała się w końcu, nie podnosząc głowy. Jej głos był stłumiony, chropowaty od zmęczenia. – Miałam wyjść o czternastej, ale przywieźli faceta po wypadku na Wisłostradzie. Zostałam, żeby pomóc przy szyciu. Weszłam do galerii tylko po to, żeby kupić jakąś sałatkę i wrócić do pustego mieszkania na Marymonckiej. Chciałam po prostu przespać dwanaście godzin. A teraz jeszcze muszę uciekać, żeby te psy mnie nie zeżarły.

– Myślicie, że tam dalej, za barierą, ludzie żyją normalnie? – zapytał Bartek, patrząc ponad dachami niskich wiat przystankowych w stronę południowego horyzontu. – Że u nich nie ma tych bestii? Że włączą wiadomości w telewizji i powiedzą, że na Młocinach jest kwarantanna?

Kuba nie odpowiedział. Spojrzał w stronę, w którą biegła ulica Kasprowicza.

Płatnicza była tam, za niewidocznym zza bloków pasem zieleni Starych Bielan. Jeśli Ewa wyjrzała przez okno sekretariatu, co widziała? Pustą ulicę z zabytkowymi latarniami gazowymi? Ludzi uciekających przed zmutowanymi zwierzętami? Czy może po tamtej stronie też nie było zasięgu i ludzie czekali, aż ktoś wyjaśni, co się dzieje?

Kuba nagle przypomniał sobie drobny techniczny szczegół, który znał od dziecka, od kiedy pierwszy raz wsiadł do kolejki podziemnej z matką.

Młociny były stacją końcową dla pasażerów, ale tory biegły dalej za peron. Na północy były tory odstawcze w stronę Huty, ale na południe, w stronę Wawrzyszewa, Słodowca i centrum, tunele pierwszej linii schodziły głęboko pod ziemię. Biegły pod ulicą Kasprowicza, głęboko pod chodnikami, pod fundamentami bloków, prosto ku kolejnym stacjom.

Kuba wstał z murka. Bark bolał już mniej.

Podszedł do Tomka stojącego przy krawędzi zadaszenia.

– Panie Tomku – zaczął, wskazując głową na przeszklony pawilon wejścia do stacji metra Młociny, znajdujący się zaledwie trzydzieści metrów od nich. – Ta błękitna ściana na powierzchni tnie chodnik i asfalt. Widzieliśmy to.

– No tnie – zgodził się ochroniarz, patrząc na niego uważnie. – I co z tego?

– A pod ziemią? Tory M1 biegną prosto na południe, pod Kasprowicza, w stronę Wawrzyszewa. Jak głęboko sięga ta granica? Sprawdzał ktoś południowy tunel?

Odwrót z parkingu

Błękitne litery rozbłysły przed twarzą Kuby, zanim zdążyli zrobić choćby dziesięć kroków w stronę wejścia do podziemi.

[Ostrzeżenie: Pierwsze natarcie nastąpi za 3 minuty]

[Obszar zagrożenia: cała strefa instancji]

Komunikat zawisł na wysokości jego oczu, równo nad krawędzią dachu parkingu przesiadkowego, a potem zgasł bez żadnego dźwięku. Zostało po nim tylko blade powidokowe migotanie na siatkówce i lodowaty ucisk w żołądku.

– Jakie trzy minuty? – Bartek zatrzymał się tak gwałtownie, że papierowa torba z butami uderzyła go w łydkę. – Przecież dopiero co odeszliśmy od rampy! Mieliśmy sprawdzić metro!

– Już niczego nie sprawdzimy na peronach – rzucił krótko Tomek. Ochroniarz nawet nie spojrzał w stronę przeszklonego pawilonu stacji, tylko od razu obrócił się ku rzędowi zaparkowanych wzdłuż krawężnika aut. – Jak fala wejdzie na schody, zepchnie nas w dół i zamknie jak w klatce. W tunelu nie ma gdzie uciekać. Idziemy do zabudowy.

Wskazał ręką na szare ściany dziesięciopiętrowego bloku przy Nocznickiego, majaczące sto pięćdziesiąt metrów dalej za pasem rzadkich drzew i jezdnią. W tej samej chwili zza metalowego ogrodzenia parkingu dobiegł wysoki, skrzeczący pisk.

Spod podwozia ciemnego volkswagena, stojącego na skraju pierwszego rzędu, wysunął się długi, pozbawiony sierści ogon, gruby jak wąż ogrodowy. Sekundę później spomiędzy kół wytoczył się szczur wielkości dorosłego spaniela. Jego szary, łysy w wielu miejscach grzbiet był nabrzmiały od twardych, ścięgnistych guzów, a spod wysuniętego pyska sterczały dwa żółte, zakrzywione siekacze, długie na szerokość dłoni. Zwierzę uniosło łeb, pociągnęło nosem i z chrzęstem pazurów o asfalt ruszyło wzdłuż krawędzi chodnika.

Zza kolejnych aut zaczęły wyłazić następne. Trzy, może cztery sztuki, wszystkie ze ślepiami zamglonymi mętną żółcią.

Nad głowami rozległ się ostry łopot skrzydeł. Stado gołębi poderwało się z daszku wiaty przystankowej, ale ptaki nie uciekały na dachy. Ich pióra były posklejane, dzioby wydłużone i zrogowaciałe na końcach jak małe groty. Jeden z nich runął z góry prosto na mężczyznę w roboczej kurtce, który stał bez ruchu na środku wysepki tramwajowej. Uderzenie w kark zbiło faceta z nóg. Zakrzyknął, machając rękami, a z góry spadły dwa kolejne ptaki, bijąc skrzydłami i rozrywając materiał na jego ramionach.

– Nie zatrzymywać się na otwartym! – ryknął Tomek, chwytając Agnieszkę za rękaw i ciągnąc ją w stronę rzędu zaparkowanych aut. – Pod blachy! Trzymać się między wozami!

Pielęgniarka ruszyła bez słowa, wbijając głowę w ramiona. Kuba skoczył za nimi. Zrobił trzy szybkie susy, omijając tył porzuconej skody, kiedy za plecami usłyszał stłumione przekleństwo Bartka i głuche uderzenie metalu o metal.

Obejrzał się przez ramię.

Bartek stał cztery metry z tyłu, przy otwartych drzwiach dostawczego renault. Obok niego, oparty plecami o słupek szoferki, wisiał starszy, siwy mężczyzna w rozpiętej marynarce i szarych spodniach. Prawa stopa nieznajomego była nienaturalnie wykręcona na zewnątrz, a podciągnięta nogawka odsłaniała siniejącą, potężnie opuchniętą kostkę.

– Henryk jestem... Nie dam rady, chłopaku, zostaw mnie – charczał mężczyzna, próbując podciągnąć się na klamce. Z wysiłku miał zupełnie siną twarz. – Kostka poszła... stanąłem na krawężniku i chrupnęło...

– Nie gadaj pan głupot! – Bartek wcisnął torbę z butami pod pachę, złapał go pod prawe ramię i spróbował poderwać do góry. – Panie Henryku, opieraj się pan! Chwyć mnie za szyję!

Henryk spróbował przenieść ciężar ciała na zwichniętą nogę, ale natychmiast jęknął z bólu, ugiął zdrowe kolano i zwalił się całym ciężarem na Bartka. Obaj runęli na bok, uderzając w drzwi furgonetki. Papierowa torba wysunęła się spod pachy Bartka, a nowe buty wypadły na mokry asfalt.

Spod podwozia stojącego dwa metry dalej opla wysunął się pysk szczura. Zwierzę zwietrzyło ludzi i zasyczało chrapliwie, po czym zaczęło powoli wychodzić z cienia pod samochodem.

Kuba przeraził się. Przez ułamek sekundy nie widział szczura ani Nocznickiego. Miał przed oczami wielkiego psa z galerii i żółtawą wydzielinę na jego kłach; pamiętał ciężar łap miażdżących mostek i lodowaty chłód tuż przed śmiercią. Ból w szyi odezwał się tępym pulsowaniem pod zagojoną skórą, a nogi odmówiły posłuszeństwa, jakby znowu leżał na posadzce pasażu.

Jeden Powrót. Zużyty. Następnego nie będzie.

Szczur pod oplem podkurczył tylne łapy, gotując się do skoku na leżącego Henryka.

Kuba zaklął na głos, przełknął gorycz podchodzącą do gardła i zamiast uciekać za Tomkiem, ruszył pędem z powrotem.

– Bartek, wstawaj! – krzyknął, dopadając do furgonetki.

Złapał Henryka pod lewe ramię, wbijając palce w gruby materiał marynarki. Mężczyzna był ciężki, ważył na pewno ze sto kilo, a jego bezwładna noga ciągnęła się po ziemi.

– Prawa noga do przodu, raz, dwa! – zawołał Bartek, zrywając się na równe nogi i podciągając Henryka z drugiej strony. – Kuba, trzymaj go!

Szczur skoczył. Minął but Henryka o centymetry, uderzając pyskiem w dolną krawędź otwartych drzwi furgonetki. Blacha zadźwięczała głucho. Zwierzę zakotłowało się na asfalcie, drapiąc pazurami w poszukiwaniu oparcia.

– Zostaw te cholerne buty, Bartek! – wrzasnął Kuba, ciągnąc mężczyznę w stronę przerwy między autami.

Bartek przykucnął na moment, zgarnął oba buty do pudełka i wsunął całość z powrotem do torby. Wcisnął pakunek pod pachę i znów podchwycił Henryka.

Zza zderzaka renault wypadła Agnieszka.

– Dajcie go! – rzuciła ostro, odpychając Kubę na bok i wsuwając własne ramię pod bark Henryka. – Ty jesteś za wysoki, idziecie krzywo! Tomek ma drogę!

Przejęła ciężar z wprawą. Kuba puścił marynarkę, cofając się o krok, żeby osłonić ich tyły. Ręce mu się trzęsły, mięśnie przedramion paliły od nagłego szarpnięcia, a oddech rwał się w klatce piersiowej.

Tomek czekał pięć metrów dalej, w wąskim przesmyku między tyłem śmieciarki a zniszczonym, drucianym ogrodzeniem placu budowy. W prawej dłoni trzymał gruby, drewniany trzonek od połamanej szczotki ulicznej, którym odpędzał nurkujące z góry gołębie.

– Tędy! – Machnął wolną ręką. – Przez trawnik pod mur! Na klatkę schodową!

Kuba spojrzał w dół. Przy powyginanej siatce ogrodzenia, częściowo wdeptany w suchą trawę i żwir, leżał zardzewiały żebrowany pręt zbrojeniowy, gruby na dwa palce i długi na jakiś metr. Ktoś musiał go porzucić podczas jesiennych prac przy krawężnikach.

Kuba schylił się, chwycił zimne, chropowate żelazo i podniósł je do góry. Pręt był ciężki, rdzawy nalot natychmiast oblepił mu dłoń, a palce drżały tak bardzo, że ledwo złożył je w ciasny chwyt. Zacisnął zęby ze złości na te drżące łydki i słabe przedramiona.

Agnieszka i Bartek ciągnęli Henryka przez resztki trawnika. Mężczyzna powłóczył stopą, pojękując cicho przy każdym kroku, ale nie puszczał ich ramion. Za nimi, wzdłuż rzędu aut, biegły już dwa szczury. Pierwszy sadził długie, płaskie skoki, trzymając łeb nisko przy ziemi.

– Ruszajcie się! – krzyknął Kuba, cofając się tyłem z prętem uniesionym oburącz na wysokości klatki piersiowej.

Dopadli do wąskiego, betonowego podejścia prowadzącego do klatki schodowej bloku przy Nocznickiego. Wejście znajdowało się na podwyższeniu, odgrodzone od trawnika niskim, szarym murkiem oporowym z lanego betonu. Między murkiem a pierwszym stopniem schodów zostawało zaledwie półtora metra szerokości.

Tomek dopadł do ciężkich, stalowych drzwi wejściowych z domofonem cyfrowym. Wbił palec w klawiaturę, ale wyświetlacz był ciemny. Pociągnął za gałkę z całej siły. Zamek trzymał.

– Zablokowane! – warknął ochroniarz, sięgając do kieszeni spodni po pęk uniwersalnych kluczy na smyczy. – Dajcie mi dziesięć sekund!

Agnieszka posadziła Henryka na drugim stopniu schodów. Mężczyzna osunął się na beton, łapiąc oburącz za uszkodzoną kostkę.

Kuba stanął na początku wąskiego przejścia, między krawędzią murka a barierką. Po lewej stronie, oparty o elewację, stał ciężki stojak reklamowy miejscowej pizzerii – stalowa rama z grubych rur z wmontowaną blachą, osadzona na potężnej, żeliwnej podstawie.

Pierwszy szczur wypadł z trawnika, odbił się od krawężnika i wbiegł prosto w przesmyk.

Kuba złapał za górną krawędź stojaka i szarpnął go w poprzek przejścia, żeby zagrodzić drogę bestii. Żeliwna podstawa zachrobotała o beton, ale po kilku centymetrach uderzyła w wystającą krawędź pękniętej płyty chodnikowej i stanęła dęba. Między blachą a murkiem została półmetrowa szczelina.

Szczur wbił się w tę szparę bez wahania.

Kuba zobaczył z bliska jego małe, przekrwione ślepia i rozwarty pysk z siekaczami ociekającymi gęstą śliną. Szczur mierzył prosto w jego lewe udo. Odruchowo cofnął stopę o pół kroku, unosząc pręt zbrojeniowy do ciosu z góry.

Uderzył za szybko.

Stalowy pręt zamiast w kark zwierzęcia trafił w poprzeczną rurę stojaka reklamowego. Rozległ się ostry zgrzyt, a wstrząs przeszedł przez przedramiona aż do łokci, niemal wyrywając mu pręt z dłoni. Dłonie mu zdrętwiały, a szczur skoczył wprost na jego kolano.

W tym samym momencie z boku dopadł Bartek. Chłopak chwycił stojak za pionowy profil oburącz, zaparł się stopami o krawężnik i z dzikim wrzaskiem pchnął całą konstrukcję do przodu.

Rama przesunęła się o kilkadziesiąt centymetrów, przygniatając cielsko szczura do betonowego murka oporowego. Zwierzę zaskowyczało chrapliwie, a jego żebra zatrzeszczały pod naciskiem blachy.

– Kuba, wal go! – wydarł się Bartek, trzymając stojak z całych sił, chociaż żyły na jego szyi nabrzmiały jak postronki. – Drugi leci od parkingu!

Kuba nie czekał. Odzyskał chwyt na pręcie, poprawił ułożenie dłoni i wbił zaostrzony koniec zbrojenia prosto w bok zablokowanego łba bestii.

Czaszka pękła z mokrym chrupnięciem. Szczur targnął się w konwulsjach, jego ogon smagnął po betonie, a żółtawa maź chlusnęła na szary tynk murka. Kuba poprawił jeszcze raz, uderzając w nasadę karku, aż przyciśnięte do murka zwierzę całkiem zwiotczało.

Przed oczami rozbłysło krótkie, przejrzyste okno:

[Pokonano: Zmutowany szczur miejski (poziom 1)]

[Awans: Poziom 2]

[Doświadczenie: 14%]

W tym samym ułamku sekundy przez mięśnie ramion i pleców Kuby przeszła fala ciepła, jakby ktoś wstrzyknął mu w żyły gorący płyn. Tępy ból w stłuczonym wcześniej barku nagle przygasł, ścięgna w nadgarstkach napięły się mocniej, a ciężar trzymanego w dłoniach pręta zbrojeniowego wydał się o połowę mniejszy. Nogi wciąż drżały ze zmęczenia i strachu, ale kolana nie uginały się już pod nim.

– Kuba! – wrzasnął Bartek.

Drugi szczur odbił się od krawędzi trawnika i minął truchło pierwszego. Wbiegł na schody i skoczył wprost na pierś Bartka, z rozwartą paszczą i wyciągniętymi łapami.

Bartek nie puścił stojaka. Zamiast się cofnąć, pchnął górną krawędź ramy prosto w lecące zwierzę, trafiając je płaską blachą w pysk. Uderzenie strąciło bestię na stopnie, tuż pod nogi siedzącego Henryka. Mężczyzna wrzasnął i gwałtownie podciągnął zdrową nogę pod brodę, obijając piętę o krawędź stopnia.

Kuba dopadł do ramy. Złapał za krawędź stojaka – teraz, po awansie, metal poddał się jego dłoniom bez tego potwornego oporu co przed chwilą. Razem z Bartkiem szarpnęli ciężką konstrukcję w bok, wbijając ją w poprzek schodów i całkowicie odcinając wejście.

Drugi szczur zasyczał wściekle i uskoczył w dół schodów, drapiąc pazurami po betonie, zanim przesuwana rama zamknęła przejście. Z góry spadł kolejny zmutowany gołąb, uderzając skrzydłem w blachę pizzerii, ale metalowa ściana wytrzymała.

– Mam! Włazić! – ryknął z góry Tomek.

Zamek puścił z głośnym trzaskiem, a Tomek otworzył ciężkie, przeszklone drzwi klatki schodowej.

Agnieszka poderwała Henryka z ziemi, ciągnąc go tyłem przez próg. Bartek cofnął się za nimi, ciężko dysząc.

Kuba odsunął stojak pod elewację, zwalniając schody, i spojrzał pod nogi, na truchło pierwszego szczura leżące przy murku.

Pomiędzy poszarpanym mięsem a rozbitą czaszką leżał mały, szarawy odłamek, nie większy od ziarna fasoli. Miał nieregularne, ostre krawędzie i tlił się wewnątrz słabym, mętnym blaskiem, jak kawałek fosforyzującego kwarcu.

Kuba schylił się błyskawicznie, złapał kamyk dwoma palcami i wcisnął do głębokiej kieszeni bluzy. Nie pojawiło się okno z powiadomieniem o łupie ani o dodatkowym doświadczeniu. Odłamek był po prostu zimny i twardy w dotyku.

Kuba wpadł tyłem do przedsionka klatki schodowej, trzymając pręt w prawej ręce.

Tomek zatrzasnął stalowe drzwi, przekręcił ciężką zasuwę i oparł się o skrzydło całym ciężarem ciała. Zza grubej szyby zbrojonej drutem dobiegło głuche uderzenie szczurzego cielska, a potem drapanie pazurów i chrzęst dziobów o stal, ale zamek wytrzymał.

W przedsionku nikt się nie odzywał. Słychać było chrapliwe rzężenie Henryka i drapanie pazurów za drzwiami.

Kuba oparł pręt zbrojeniowy o lamperię pomalowaną olejną, zieloną farbą i osunął się plecami po ścianie na pierwszy stopień schodów. Przez ubranie czuł chłód betonu.

Agnieszka klęczała już przy Henryku. Rozcięła mu skarpetkę nożyczkami ze swojego medycznego etui, odsłaniając potężny krwiak nad kostką.

– Wygląda na mocne skręcenie – rzuciła krótko, obmacując staw szybkimi, pewnymi ruchami. – Bez usztywnienia na tym nie ustoi. Panie Henryku, boli przy ucisku tutaj?

Mężczyzna syknął przez zęby, zamykając oczy.

– Boli jak cholera... dzięki, pani doktor. Gdyby nie wy...

– Nie jestem lekarzem, tylko pielęgniarką – ucięła Agnieszka, wyciągając z kieszeni elastyczny bandaż. – I proszę siedzieć prosto, bo zaraz pan zemdleje.

Tomek odszedł od drzwi, sprawdził okno na półpiętrze i podszedł do schodów. Na czole miał smugi od kurzu, a mundur był rozpięty do połowy klatki piersiowej.

– Na zewnątrz się kotłuje – powiedział. – Szczury biegają w stadach, ptaki tłuką we wszystko, co się rusza. Otwarta przestrzeń to teraz samobójstwo. Dobrze, żeśmy weszli.

Bartek usiadł na stopniu obok Kuby. Ręce wciąż mu się trzęsły; patrzył na swoje dłonie, umazane czarnym smarem ze stojaka reklamowego i rdzawym nalotem.

– Ty... Kuba – odezwał się cicho, niemal szeptem, żeby tamci nie słyszeli. – Widziałeś to?

– Co?

– Dostałem to okno. Jak walnąłem tego drugiego szczura blachą, zanim odskoczył. Wyskoczyło mi: osłona sojusznika i dwadzieścia procent do poziomu. Prawdziwe procenty. Ty też to masz?

Kuba spojrzał na niego z ukosa. Bartek miał rozszerzone źrenice, a na jego bladej twarzy malowało się dziwne, nerwowe podniecenie, pomieszane z resztkami przerażenia.

– Dostałem poziom – odpowiedział Kuba, nie podnosząc głosu. – Drugi.

– Drugi? Już? – Bartek otworzył szerzej oczy. – Przecież dopiero co zaczęliśmy! To dlatego tak łatwo szarpnąłeś ten stojak?

Kuba kiwnął głową. Nogi wciąż drżały ze zmęczenia, krew na kołnierzu przypominała o śmierci sprzed pół godziny, ale był silniejszy niż rano, kiedy wychodził do szkoły.

Oparł potylicę o chłodną ścianę i skupił wzrok na przestrzeni przed sobą.

Status.

Błękitna tafla rozwinęła się bezszelestnie, widoczna tylko dla niego.

[Jakub Wrona]

[Poziom 2]

[Postęp: 14%]

[Powrót: 0/1 (nieaktywny)]

Nieco niżej znajdowała się zakładka cech. Kuba skupił na niej myśl, a panel przesunął się płynnie w dół, odsłaniając pojedynczy wpis z ciemniejszą, purpurową obwódką, której nie widział wcześniej w galerii.

[Cechy unikalne:]

[Adaptacja (Ukryta)]

[Rzeczywiście przeżyte doświadczenia, bezpośrednie starcia, praktyka fizyczna oraz przyswajanie nowych umiejętności przekładają się na trwały postęp sprawności i rozwój zdolności w przyspieszonym tempie.]

Kuba wbił wzrok w te słowa.

Rzeczywiście przeżyte doświadczenia. Mógł nabierać sprawności szybciej niż inni także dzięki zwykłym ćwiczeniom i nauce nowych rzeczy.

Miał ochotę szturchnąć Bartka w ramię i powiedzieć: patrz, co dostałem, patrz, jak szybko mogę stać się silniejszy. Bartek był jego kumplem z ławki, znali się od pierwszej klasy, razem uciekali z biologii i razem grali na orliku.

Kuba uniósł dłoń i dotknął palcami lepkiego, rozerwanego kołnierza bluzy.

Pod palcami wyczuł zaschniętą krew. Przed oczami znów mignął mu ten ułamek sekundy, w którym kły miażdżyły mu krtań. Nie umiał wytłumaczyć, dlaczego przeżył. Nie wiedział, jak działa to całe gówno z błękitnymi oknami, czym są te bestie ani co się stanie, kiedy ktoś dowie się, że chłopak z czwartej klasy liceum rozwija się inaczej niż reszta.

Jeśli Tomek albo obcy z osiedla dowiedzą się o Adaptacji, mogą przy następnym ataku posłać go na szczury, zamiast razem z nim szukać schronienia. Albo zacząć się go bać.

Bartek przysunął się bliżej, opierając łokieć na kolanie i wpatrując się w jego twarz.

– No i co tam masz? – zapytał z ciekawością, wskazując podbródkiem pustą przestrzeń przed nosem Kuby. – Masz jakieś statystyki? Siłę, zręczność, jakieś punkty do rozdania?

Kuba zamrugał powoli. Błękitne okno zgasło, znikając w mroku klatki schodowej.

– Nic takiego – powiedział, poprawiając zakrwawioną bluzę i opierając dłonie na kolanach. – Po prostu poziom drugi i czternaście procent do następnego. Zwykłe liczby.

Druga śmierć

Kamil klęczał na wilgotnym betonie przy załamaniu muru, podtrzymując pod łokieć panią Halinę z drugiego piętra. Kobieta zsunęła się po ścianie prawie do samej ziemi, pantofle zsunęły jej się z pięt, a wokół leżały rozsypane zakupy: pęknięta torebka z mąką, puszka kukurydzy i dwa jabłka, z których jedno potoczyło się pod koło zaparkowanego seata. Kamil podłożył jej dłoń pod plecy, pomógł oprzeć się stabilniej o tynk i bez pośpiechu ściągnął przez głowę swoją czarną bawełnianą bluzę z kapturem. Został w samej szarej koszulce bez rękawów, odsłaniając szerokie, wyćwiczone na zapasach i siłowni ramiona pokryte gęstą siecią żył. Okrył staruszkę materiałem, naciągając jej rękawy na lodowate dłonie, po czym włożył puszkę z powrotem do grubej torby z dyskontu.

Kilka kroków dalej młody facet w ortalionie, z kapturem naciągniętym niemal na nos, pochylił się gwałtownie i sięgnął po drugą siatkę Haliny, w której tkwiły dwa bochenki chleba i masło.

– Ja to biorę – rzucił facet, szarpiąc plastikowe ucho. – Do wieczora tu wszyscy z głodu padniemy, w sklepach już nic nie ma.

Kamil nie wstał. Wyciągnął tylko prawą rękę i złapał faceta za nadgarstek. Złapał go tak, jak chwyta się na macie przy próbie zerwania uchwytu: krótko, czterema palcami od spodu, wciskając kciuk między kości przedramienia. Facet syknął i rozluźnił palce, a torba opadła miękko na chodnik.

– Wiktor, uspokój się – powiedział Kamil spokojnie. Odsunął siatkę pod nogi Haliny i puścił jego rękę. – Nikt nikomu niczego nie wyrywa. Stań przy drzwiach do klatki i je przytrzymaj, bo jak wiatr zawieje, zatrzasną się nam przed nosem. Przydasz się tam bardziej.

Wiktor pomasował przedramię, spojrzał na szerokie bary Kamila, splunął w stronę krawężnika i bez słowa podszedł do ciężkich drzwi prowadzących do budynku.

Kuba wyszedł z przedsionka na dziedziniec, trzymając pręt zbrojeniowy w opuszczonej prawej dłoni. Chłodne marcowe powietrze od razu owiało mu twarz, rozwiewając zapach krwi i stęchłego kurzu z korytarza. Za jego plecami wyszedł Bartek, stając niepewnie na progu z rękami wbitymi w kieszenie spodni, a w głębi sieni Agnieszka przykucnęła przy Henryku, sprawdzając, czy opaska na kostce nie uciska zbyt mocno. Tomek obszedł krawędź ganku, zerkając w stronę podwórka i niskich okien piwnicznych.

Kamil uniósł ciemne oczy znad zakupów i popatrzył na Kubę ze znajomym rozbawieniem.

– No proszę. A myślałem, że po wtorku leżysz plackiem i smarujesz żebra maścią – rzucił, wstając z kolan i otrzepując dres na udach. – Mówiłem ci: jak wchodzisz w nogi z tej odległości, to musisz ściągnąć głowę do środka, a ty poleciałeś na oślep jak dzik w sosnę.

Kuba spróbował odpowiedzieć uśmiechem, ale kąciki ust zesztywniały mu od zaschniętego potu. Kamil zrobił dwa kroki w jego stronę i uśmiech zgasł mu z twarzy. Wzrok starszego chłopaka zjechał z podbródka Kuby na jego klatkę piersiową.

Kołnierz bluzy był rozerwany, a ciemna, niemal czarna skorupa zakrzepłej krwi ciągnęła się od lewego obojczyka aż po zamek błyskawiczny.

– Co ty masz na sobie? – zapytał Kamil cicho, podchodząc na odległość wyciągniętej ręki. – To twoje?

– Moje – odpowiedział Kuba, a gardło znów odezwało się suchym pieczeniem. – W galerii. Zaraz po tym, jak zgasło światło i wyskoczyły te napisy.

– Pies?

– Pies. Miał łeb jak cielak i zęby na wierzchu. Złapał mnie za szyję, zanim zdążyłem cokolwiek zrobić.

Kamil zmarszczył brwi, przysunął się jeszcze bliżej i bez pytania odchylił rozerwany materiał jego ubrania. Dotknął ciepłymi, twardymi palcami bladej skóry pod żuchwą, dokładnie tam, gdzie przed pół godziną kły bestii zmiażdżyły mięśnie i chrząstkę. Skóra była gładka, czysta, bez choćby pojedynczego zadrapania. Kamil przytrzymał palce na tętnicy przez kilka sekund, sprawdzając puls.

– Nie masz rany – powiedział, a w jego głosie nie było już ani śladu żartu.

– Bo to było wskrzeszenie – wtrącił Kuba, znów czując chłód w brzuchu. – Powrót. Jedynka zamieniła się w zero. Napisało mi, że następna śmierć jest ostateczna.

Ręka Kamila powoli opadła. Popatrzył na Kubę długo, lustrując jego postawę, drżenie mięśni w barkach i sposób, w jaki chłopak przenosił ciężar ciała z nogi na nogę.

– Dychasz normalnie? Klatka cię nie kłuje przy głębokim wdechu?

– Trochę dusi, ale to od biegu. Żebra są całe.

– To siadaj tam pod ścianą, obok Haliny – powiedział Kamil, wskazując głową wnękę przy zsypie. – Bartek z Tomkiem pomogą, ja przypilnuję wejścia z podwórka. Nie musisz tu teraz stać i zgrywać twardziela, skoro wziąłeś na siebie pierwsze uderzenie.

Poczuł ulgę. Kamil na macie lubił decydować, kto z kim sparuje i kto zbiera ochraniacze, ale kiedy komuś poszła krew z nosa albo pękła torebka stawowa, pierwszy przynosił lód i odsuwał gapiów. Kuba jednak nie ruszył pod ścianę. Uniósł pręt zbrojeniowy, pokazując zardzewiałą końcówkę.

– Dostałem drugi poziom – powiedział cicho. – Ubiliśmy szczura przy krawężniku. Ręce mi trochę latają, ale stoję na nogach. Nie będę siedział z boku.

Zza pleców Wiktora, opierającego się o framugę, wychylił się Paweł z czwartego piętra tej samej klatki. Kuba zwykle widywał go w roboczych spodniach przy starych passatach, które naprawiał pod blokiem. Teraz jego flanelowa koszula była rozpruta wzdłuż szwu na ramieniu, a na przedramieniu miał świeżą, zaschniętą szramę.

– Drugi poziom to podstawa, młody – odezwał się Paweł, uderzając otwartą dłonią w swoje udo. Mówił gorączkowo, z dziwną pewnością siebie. – Ja też to dostałem! Przed blokiem, jak te małe potwory wylazły z piwnicy, jednego zdzieliłem lewarkiem prosto w pysk. Też mi wyskoczyło to niebieskie okienko z poziomem.

Kuba spojrzał na niego uważnie.

– Ciebie też złapały?

– No a jak! – Paweł machnął ręką, jakby opowiadał o drobnej stłuczce na skrzyżowaniu. – Jeden mi skoczył na plecy pod śmietnikiem, myślałem, że mi kark przetrąci. Ciemno mi się zrobiło przed oczami, szarpnęło i wstałem cały, tylko koszula podarta. Normalna sprawa, od tego jest ten zapis, czy jak to tam nazwali.

Kamil spojrzał na Pawła chłodno.

– To nie jest normalna sprawa, Paweł. Masz zero przy Powrocie, tak samo jak on.

– No miałem, miałem. – Paweł podszedł do krawędzi schodków, ignorując ostrzegawczy ton Kamila. – Ale zaraz po tym, jak wbiłem lewarek w tego drugiego pod klatką, wskoczył mi poziom drugi. I mówię wam, to musi się odnawiać. Przecież to działa jak w każdej gierce na telefonie: wbijasz lewel, to ci odnawia życie i ten cały zapis. Nie zrobiliby czegoś takiego, żeby człowiek miał jedną szansę na całą tę apokalipsę.

– Tam było napisane czarno na białym – powiedział Kuba, zaciskając palce na chłodnym pręcie. – Każda kolejna śmierć jest ostateczna. Nie ma słowa o odnawianiu przy awansie. Ja też mam dwójkę i u mnie nic się nie zresetowało. Dalej wisi zero.

– Bo nie sprawdziłeś dokładnie, młody, albo ci się nie zaktualizowało – rzucił Paweł z pobłażliwym uśmiechem. Odwrócił się w stronę placu zabaw, wskazując palcem na ciemnego volkswagena stojącego jakieś piętnaście metrów od wejścia. Przy przednim kole auta leżała czarna skórzana torba z narzędziami, którą musiał upuścić podczas pierwszej ucieczki. – Tam mam klucze do warsztatu i dwa dobre śrubokręty. Skoczę po to. To jest dziesięć sekund roboty, a z narzędziami łatwiej będzie zaryglować piwnicę.

– Zostaw to – powiedział Kamil krótko. Podszedł o krok, stając między Pawłem a zejściem z betonowego podestu. – Pod autami wciąż coś siedzi. Słyszę chrobot przy studzience burzowej. Poczekaj, aż zbierzemy ludzi i sprawdzimy dziedziniec.

– Co ty mi będziesz rozkazywał, Kamil? – Paweł prychnął, choć nie ruszył z miejsca od razu. – Na macie sobie możesz ustawiać małolatów. Ja wiem, co widziałem w tym oknie. Jakbym się bał każdego szelestu, to bym z domu nie wyszedł.

Nie zdążył ruszyć.

Spod podwozia stojącego najbliżej opla, zaledwie osiem metrów od nich, rozległ się ostry, gardłowy pisk. Z cienia pod progami auta wytoczyły się dwa zmutowane szczury. Były większe od tego, którego Kuba zabił przy krawężniku – miały ciemną, posklejaną ropą sierść na karkach, a ich grzbiety jeżyły się od grubych kostnych wyrostków przebijających skórę. Zwierzęta nie węszyły. Zobaczyły stojących na podeście ludzi i natychmiast ruszyły w ich stronę, sadząc szerokie, płaskie skoki po płytach chodnikowych.

– Drzwi! – krzyknął Tomek, cofając się do korytarza.

Wiktor natychmiast pociągnął za skrzydło, ale zamiast pomóc, zablokował je własnym biodrem, panicznie próbując wcisnąć się do środka. Bartek doskoczył do Haliny, chwycił ją pod pachy i zaczął wciągać w głąb wiatrołapu, zostawiając torby z zakupami na podeście.

Kuba stanął na pierwszym stopniu. Pierwszy szczur wbiegał na betonowe podejście, niecałe dwa metry od niego. Pamiętając lekkość, z jaką pręt wszedł w kość przy poprzednim ciosie, wziął zamach zza prawego ucha, chcąc rozłupać czaszkę bestii jednym uderzeniem z góry.

Nie zdążył już zatrzymać pręta.

Zbrojeniowy pręt przeciął powietrze ze świstem, ale szczur gwałtownie skręcił przy krawędzi murka. Żelazo uderzyło w betonowy stopień z potwornym łomotem, krzesząc iskry; wstrząs szarpnął nadgarstek Kuby tak mocno, że palce niemal mu się rozwarły. Kuba odsłonił prawe przedramię i bok. Zwierzę odbiło się od murka z rozwartym pyskiem, celując żółtymi siekaczami wprost w jego dłoń zaciśniętą na pręcie.

Kuba nie miał czasu cofnąć ręki.

W tej samej sekundzie przed jego brzuchem mignęła szara koszulka Kamila.

Kamil nie brał zamachu. Wszedł między Kubę a szczura na ugiętych nogach, ze stopami szeroko rozstawionymi na wilgotnym betonie. W prawej ręce trzymał metrowy stalowy drążek – kawałek rury hydraulicznej z nagwintowaną końcówką. Wbił tę rurę poziomo między paszczę szczura a palce Kuby, przejmując kły na metal, a lewą ręką, zaciśniętą w pięść, uderzył bestię od spodu, prosto w odsłonięte podgardle.

Głuchy trzask miażdżonej chrząstki zbiegł się ze skowytem zwierzęcia. Kamil odepchnął szczura drążkiem w dół schodów, zrobił krótki, oszczędny półkrok do przodu i poprawił uderzeniem z góry – nie zza ucha, tylko z samego łokcia, wbijając gwint rury w podstawę czaszki bestii.

Szczur runął na bok, drgając nerwowo ogonem, i znieruchomiał.

Kuba oparł się plecami o chropowaty tynk ściany, dysząc ciężko. Gdyby Kamil nie wszedł w tempo, kły rozerwałyby mu ścięgna w nadgarstku.

– Za szeroko machasz – rzucił Kamil przez ramię, nawet nie odwracając głowy. Drążek trzymał nisko, przy biodrze, a jego oddech był miarowy, spokojny. – To nie jest siekiera, młody. Pchaj prosto, nie otwieraj gardy.

Drugi szczur zatrzymał się przy krawężniku, zasyczał wściekle i cofnął się o dwa kroki w stronę zaparkowanych samochodów.

Droga do volkswagena na ułamek sekundy zrobiła się pusta.

Paweł to zobaczył.

– Mówiłem wam! Boją się! – wrzasnął zza ich pleców.

Zanim ktokolwiek zdążył go złapać, Paweł zeskoczył z podestu na chodnik. Minął truchło pierwszego szczura i pobiegł pędem w stronę swojego auta. Flanelowa koszula powiewała za nim na wietrze, a podeszwy jego starych adidasów klapały głośno o asfalt.

– Paweł, stój, kurwa! – ryknął Kamil, ale tamten nawet nie zwolnił.

Paweł dopadł do przedniego koła volkswagena. Schylił się z triumfalnym uśmiechem, chwycił skórzaną rączkę torby z narzędziami i już zaczynał się prostować, unosząc żelastwo do góry.

– Mam ją! – krzyknął w stronę klatki. – Mówiłem, że to moment...

Zza tylnego koła sąsiedniego forda wypadł trzeci szczur, którego wcześniej nie było widać. Był mniejszy, ale szybszy od pozostałych. Dopadł Pawła z boku i wbił kły głęboko w jego lewą łydkę przez materiał spodni.

Mężczyzna wrzasnął, tracąc równowagę. Ciężka torba pociągnęła go w dół. Runął na kolana, uderzając brodą o zderzak volkswagena. Zanim zdążył się podnieść, szczur z jeżącymi się wyrostkami, który wcześniej się cofnął, skoczył z krawężnika, lądując mu prosto na plecach. Ciężar bestii przygniótł Pawła do asfaltu.

– Pomóżcie mi! – charczał Paweł, rzucając się na boki. Wycofał jedną rękę spod auta, wyciągając zakrwawione palce w stronę klatki schodowej. – Chłopaki, pomocy!

Kuba zobaczył wyciągniętą dłoń Pawła i strach, który znał z posadzki galerii. Bez namysłu odepchnął się od ściany, zacisnął ręce na pręcie i zrobił dwa potężne kroki w dół schodów, gotów biec przez otwarty chodnik.

Nagle potworne szarpnięcie w tył zatrzymało go w pół kroku.

Żylasta dłoń Kamila zacisnęła się na jego prawym ramieniu, tuż pod barkiem. Palce wbiły się w mięsień, a Kuba uderzył plecami o futrynę.

– Puszczaj! – Szarpnął się Kuba, próbując wyrwać rękę. – Przecież on tam leży!

– Patrz pod nogi, idioto! – warknął mu do ucha Kamil, nie luzując uścisku ani o milimetr.

Kuba spojrzał na chodnik.

Spomiędzy aut, prosto w prześwit między podestem a volkswagenem, wbiegły dwa kolejne szczury. Przecięły drogę w ułamku sekundy, z chrzęstem pazurów o żwir, odcinając jakiekolwiek dojście do leżącego mężczyzny. Gdyby Kuba zbiegł ze schodów, wpadłby prosto między nie na otwartej przestrzeni, bez ściany za plecami i bez osłony.

Kamil szarpnął go w tył, wciągając za próg korytarza.

– Nie ma tam drogi – powiedział cicho Kamil, a mięśnie jego twarzy zesztywniały. – Już po nim.

Kuba wbił wzrok w przestrzeń między autami.

Paweł wciąż się szamotał, ale szczur na jego plecach wbił kły w kark, tuż poniżej potylicy, szarpiąc łbem na boki z tępym, mokrym dźwiękiem rozrywanej skóry. Drugi dopadł od przodu, chwytając go za gardło. Krzyk mężczyzny urwał się, przechodząc w chrapliwe, dławiące rzężenie. Jego wyciągnięta ręka drgnęła raz, drugi, palce skrobnęły o mokry asfalt w poszukiwaniu oparcia, a potem dłoń opadła bezwładnie na ziemię, wewnętrzną stroną do góry.

Z gardła i karku Pawła chlusnęła ciemna krew, rozlewając się po asfalcie wokół skórzanej torby z narzędziami.

Kuba czekał.

Sekundy mijały, w uszach szumiało mu od pulsu, a on wpatrywał się w nieruchome ciało sąsiada, czekając na to samo szarpnięcie, które sam przeżył w galerii. Czekał na to, że światło zgaśnie na ułamek sekundy, że ciało zwiotczeje i zaraz zerwie się do siadu, a rany na szyi zrosną się pod rozdartą flanelą.

Nic się nie stało.

Ciało leżało nieruchomo wśród żerujących bestii, a krew wypływająca spod głowy sięgnęła koła seata, łącząc się z kałużą deszczówki.

Paweł zginął na osiedlowym parkingu i tym razem nie wrócił.

Kamil cofnął się o krok, trzymając drążek przed sobą i osłaniając wejście.

– Wiktor, bierz torby Haliny! – rzucił krótko.

Wiktor trzęsącymi się rękami chwycił torby z zakupami sąsiadki i wniósł je do korytarza. Tomek przytrzymał mu drzwi, a potem złapał za klamkę. Kamil wślizgnął się do środka jako ostatni, trzymając rurę gotową do uderzenia, dopóki zamek nie zaskoczył.

Ciężkie stalowe drzwi zatrzasnęły się z głuchym łomotem.

Rygiel przesunął się ze zgrzytem. Zza zbrojonej szyby dobiegło kilka uderzeń pazurów i chrapliwy pisk, ale stal była gruba, a framuga osadzona w żelbecie. Bestie zostały na zewnątrz.

W wiatrołapie nikt się nie odezwał.

Kuba osunął się po ścianie na drugi stopień schodów. Pręt zbrojeniowy wypadł mu z dłoni, uderzając o lastryko z krótkim, metalicznym brzękiem. Podniósł lewą rękę i przez materiał bluzy dotknął prawego ramienia. Palce Kamila zostawiły na mięśniu głębokie ślady, które piekły i pulsowały tępym bólem.

Przez wąskie, zakurzone okno klatki schodowej, wychodzące na dziedziniec, Kuba widział volkswagena, rozdartą skórzaną torbę z narzędziami i ciemną plamę krwi, nad którą w chłodnym powietrzu unosiła się ledwo widoczna para. Dwa szczury szarpały materiał koszuli, a trzeci oddalał się powoli w stronę śmietnika, węsząc przy krawężnikach.

Bartek podszedł wolno, schylił się i podniósł pręt Kuby. Oparł go ostrożnie o metalową poręcz schodów, robiąc przejście, żeby Agnieszka mogła przeprowadzić Henryka na wyższy spoczynek. Pielęgniarka posadziła rannego obok Haliny, która wciąż trzęsła się pod czarną bluzą Kamila, ściskając w palcach pęknięty różaniec wyciągnięty z kieszeni płaszcza.

Kuba podniósł wzrok na Kamila.

Kamil stał oparty o ścianę, przecierając zakrwawiony koniec rury kawałkiem papierowej serwetki znalezionej w kieszeni dresu. Jego przedramiona były lekko zaczerwienione, ale oddech wciąż miał równy, jak po lekkim truchcie wokół boiska.

– On jeszcze wyciągał rękę – powiedział Kuba. Własny chrapliwy głos zabrzmiał mu obco. – Kiedy mnie złapałeś, on jeszcze patrzył na nas i wyciągał rękę.

Kamil skończył wycierać metal, zgniótł papier w kulkę i wcisnął go z powrotem do kieszeni. Podszedł do okna, stanął obok Kuby i wskazał drążkiem na szybę.

– Widzisz ten odstęp między fordem a oplem? – zapytał bez złości. – Metr dwadzieścia. Te dwa szczury wyszły stamtąd w ułamku sekundy. Ty biegłeś z prętem uniesionym do góry, z otwartą klatką. Zanim zrobiłbyś trzy kroki po asfalcie, ten z lewej skoczyłby ci na kolano, a drugi wszedłby od dołu. I leżałbyś tam obok niego.

Kuba spojrzał przez szybę.

Do volkswagena miałby do przebiegnięcia co najmniej dwanaście metrów, bez murka ani innej osłony po drodze.

Gdyby Kamil go nie zatrzymał, nie uratowałby nikogo. Po prostu zginąłby drugi raz, dokładnie tak samo jak Paweł.

– Wiem – wykrztusił Kuba, spuszczając wzrok na swoje buty. – Wiem, że miałeś rację.

– Nie mogłem cię tam puścić, młody – powiedział Kamil, kładąc mu na sekundę dłoń na karku. – Też już zużyłeś Powrót. Sam widziałeś, co stało się z Pawłem.

– Dzięki – powiedział Kuba, zmuszając się do spojrzenia mu w oczy. – Za ten drążek przy wejściu też. Byłby mi odgryzł palce.

– Pilnuj dystansu. Na macie ci to powtarzam od roku. – Kamil cofnął rękę i odwrócił się w stronę Tomka, który zaczął sprawdzać zamki w drzwiach do piwnicy. – Musimy zobaczyć, czy te drzwi na dole trzymają. Jak wejdą od rur, to klatka jest pułapką.

Kuba został na stopniu.

Przesunął dłonią po ramieniu, masując obolały mięsień. Ślad po uścisku Kamila wciąż piekł, ale Kuba był mu wdzięczny, że go zatrzymał.

A jednak, kiedy zamknął oczy, wciąż widział wyciągniętą dłoń Pawła opadającą w kałużę krwi i czuł na ramieniu chwyt, który nie pozwolił mu zrobić ani kroku.