Niełatwo być księżniczką ebook

Lorraine Hall

Niełatwo być księżniczką

Tłumaczenie:

Piotr Błoch

Tytuł oryginału: The Forbidden Princess He Craves

Pierwsze wydanie: Harlequin Mills & Boon Limited, 2023

Redaktor serii: Marzena Cieśla

Opracowanie redakcyjne: Marzena Cieśla

© 2023 by Lorraine Hall

© for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa 2026

Wydanie niniejsze zostało opublikowane na licencji Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Harlequin i Harlequin Światowe Życie są zastrzeżonymi znakami należącymi do Harlequin Enterprises Limited i zostały użyte na jego licencji.

HarperCollins Polska jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

Bez ograniczania wyłącznych praw autora i wydawcy, jakiekolwiek nieautoryzowane wykorzystanie tej publikacji do szkolenia generatywnych technologii sztucznej inteligencji (AI) jest wyraźnie zabronione. HarperCollins korzysta również ze swoich praw na mocy artykułu 4(3) Dyrektywy o jednolitym rynku cyfrowym 2019/790 i jednoznacznie wyłącza tę publikację z wyjątku dotyczącego eksploracji tekstu i danych.

Ilustracja na okładce wykorzystana za zgodą Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone.

HarperCollins Polska sp. z o.o.

02-672 Warszawa, ul. Domaniewska 34A

[email protected]

www.harpercollins.pl

ISBN: 978-83-291-3081-3

Opracowanie ebooka Katarzyna Rek

Rozdział pierwszy

Elsebet wiedziała, że jako księżniczka ma w życiu do odegrania bardzo prostą rolę: jest niczym więcej niż pionkiem, którym jej ojciec, król Mataw, ma się posłużyć, aby uchronić ich maleńki kraj przed wchłonięciem przez większe otaczające go państwa. W związku z tym Elsebet, odkąd osiągnęła pełnoletniość, została odizolowana na prywatnej sekretnej wyspie ojca na Morzu Północnym. Aby ją chronić, jak twierdził.

Elsebet nie do końca rozumiała, przed czym jest chroniona, zwłaszcza że ojciec trzymał ją pod kluczem jeszcze w domu, ale przynajmniej na wyspie miała pewnego rodzaju poczucie wolności. Służba była tu nieliczna, prawdziwie oddana i bardziej przypominała rodzinę. Sama zaś wyspa była tak odizolowana i niedostępna z powodu stromych szczytów i niegościnnej linii brzegowej, że księżniczka mogła zaznać nieco swobody, jakiej nigdy nie zaznała w Mataw.

Mogła przykładowo spacerować samotnie po plażach, tak jak czyniła to tego wietrznego i burzowego poranka. Mogła zdrzemnąć się w bibliotece bez nadzoru. Pomagała w obowiązkach domowych, czując się przydatna, a czasami mogła nawet sama gotować i piec. To wszystko nigdy nie zdarzyłoby się w zamku ojca w Mataw. Zawsze miałaby opiekuna i nigdy nie wolno by jej było robić niczego, co mogłoby być uznane za niegodne księżniczki.

Zajęło jej trochę czasu, nim to doceniła, ale teraz potrafiła zrozumieć wszystko. Niestety miała już dwadzieścia dwa lata i całą swoją młodość spędziła na wyspie. Jej jedynymi towarzyszami był trzyosobowy personel i ojciec, gdy ją odwiedzał.

Na co dzień była więc samotna i nudziła się. Podczas swojego zwykłego porannego spaceru wzdłuż piaszczystej plaży, w poszukiwaniu muszelek, z których zaczęła tworzyć artystyczne murale, żeby tylko mieć jakieś zajęcie, spojrzała na morze i nagle zapragnęła czegoś innego niż wszystko, co miała.

Jako dziecko próbowała wyrazić swój niepokój przy ojcu, bo wiedziała, że mu na niej zależy. W zasadzie rozpieszczał ją przez większość dzieciństwa. Ale im była starsza, tym bardziej przypominała swoją zmarłą matkę, tym częściej wyrażała frustrację i tym rzadziej widywała ojca. Im więcej żądała, płakała czy błagała, tym bardziej stawał się zdeterminowany, by zatrzymać ją na maleńkiej wyspie, gdzie oczekiwała na pisane jej polityczne małżeństwo, które pomoże ojczyźnie.

Ostatnio nawet nie próbowała już wyrażać negatywnych uczuć, a ojciec zdawał się zadowolony: czeka na zamążpójście, będzie zbyt zajęta zakładaniem rodziny, by chcieć czegoś więcej. Elsebet pragnęła w to wierzyć, choć małżeństwo, podobnie jak jej obecne życie, wydawało się dość ograniczające. Miała jednak nadzieję, że mąż i dzieci uczynią ją mniej samotną. Nieważne, co o tym wszystkim myśli, wypełni swój obowiązek wobec Mataw. Jej matka zmarła przy porodzie, próbując dać królowi syna, następcę tronu. Zamiast tego król został sam z córeczką, z którą nie wiedział, co począć, i nie miał głowy, by ponownie się ożenić i spłodzić kolejnych spadkobierców.

Elsebet starała się o tym nie myśleć. Miała swoją wyspę, odrobinę wolności i perspektywę, że pewnego dnia spełni obowiązek wobec kraju. Z pewnością nigdy nie zawiedzie ojca ani jego oddania matce, której nie poznała. Teraz, gdy dorosła, w pełni to rozumiała. Żałowała tylko, że musi tu tkwić, czekając na ślub z obcym człowiekiem, którego jej ojciec nawet jeszcze nie wybrał, podporządkowana wyłącznie polityce i władzy, bez miłości.

– Nasłuchałaś się zbyt wielu bajek, Elsebet – skarcił ją ojciec, gdy kiedyś była jeszcze na tyle naiwna, by zdradzić mu swe pragnienie „czegoś więcej”. – Miłość zagraża obowiązkom i przynosi więcej bólu, niż jest warta.

Rzecz jasna ojciec mówił na bazie własnego, tragicznego doświadczenia, po stracie żony i znając poczucie niezdolności do służenia krajowi w żałobie.

Ale skoro życie Elsebet i tak miało być niczym więcej niż tylko izolacją i obowiązkiem, musiała szukać radości, gdzie tylko mogła. Westchnęła i kopnęła kolejny kamień. Ocean był dziś wzburzony, wiatr zimny. Spojrzała na zamek ze starożytnego kamienia, zbudowany, by przetrwać wszystko, który istotnie przetrwał przez wieki. Tu, na tej maleńkiej wyspie, gdzie zamczysko i wieże zajmowały większość lądu, ocean wyrzucał, co tylko chciał. Elsebet jest częścią tego i pewnie nią pozostanie.

Ojciec mówił, że powinno ją to napełniać dumą i poczuciem celu, więc starała się tak czuć. Czasami, gdy zamek wytrzymywał szczególnie gwałtowne burze, naprawdę tak czuła. Była dumna, że pochodzi ze starodawnego rodu Thorów, którzy przetrwali surowy klimat i niezmiennie przewodzili swojemu ludowi.

Dziś jednak nie mogła odnaleźć w sobie poczucia dumy. Dręczył ją niepokój, niezależnie od tego, jak bardzo starała się go stłumić.

Zmarszczyła brwi i zwróciła się ku szalejącym falom i groźnemu niebu. Czasami marzyła o tym, by zobaczyć, co kryje się za ich skalistą zatoczką. Czy jest tam spokojne morze? Więcej wysp? Ludzi? Czy tylko – jak jej powtarzano – pewna śmierć? Dziś odważyła się, by wyjść na skały w poszukiwaniu czegokolwiek, co zostało wyrzucone na brzeg, dałoby się zebrać i przekształcić w dzieło sztuki. To było jedyne ujście dla jej energii na tej maleńkiej wyspie. Przerabiać odpady z oceanu na coś pięknego. Dramatycznego lub ponurego. Gniewnego lub smutnego. Zgadując, skąd może pochodzić każdy kawałek gruzu czy muszli i jak wygląda świat poza ich wysepką.

Nagle usłyszała coś dziwnego. Nie tylko wyjący wiatr, coś więcej niż zwykłe uderzenia fal, coś w rodzaju… chlupotu. Jakiś ludzki odgłos. W ten ponury poranek wyobraźnia podpowiadała jej wiele, lecz ruszyła w kierunku tego dźwięku.

Nieopodal, za dużym głazem zauważyła stertę podejrzanego, niejednolitego gruzu. Trochę drewna, kawałki błyszczącego metalu, a także fragmenty tkaniny. Gdy podeszła bliżej, zdała sobie sprawę, że tkanina to męskie ubranie. Nie luzem, lecz… na leżącym pod gruzem mężczyźnie, dużej, umięśnionej postaci, zwiniętej w coś w rodzaju kłębka. Jego ubranie było podarte, a głowa i ramię zakrwawione. Ale z całą pewnością był to żywy człowiek! Poruszał się, a jego ciało wydawało dziwny, chlupoczący dźwięk. Elsebet odskoczyła do tyłu, zaskoczona, ale potem szybko rzuciła się naprzód. Nie miała pojęcia, skąd ten osobnik wziął się na ich plaży, gdzie nikt nieznajomy jak dotąd nie odważył się przycumować. Może powinna była zachować większą ostrożność, zbliżając się do niego, ale było jasne, że jest ranny. Uklękła więc obok niego, nie zważając na wilgoć z zimnego piasku. Ostrożnie wyciągnęła rękę i dotknęła jego policzka, który nie był zakrwawiony, ale zdecydowanie za zimny.

– Hej. Proszę się obudzić…

Ciemne rzęsy zatrzepotały, a potem przygwoździło ją spojrzenie prawie czarnych oczu. Widziała w nich ból. I zakłopotanie. Ale był przytomny. Serce waliło jej w piersi jak oszalałe. Uśmiechnęła się.

– Już dobrze! Znalazłam pana… – uspokajała. – Zaopiekujemy się panem doskonale.

Danil Laurentius nigdy nie dawał się zaskoczyć. Nie został najbardziej zaufanym strażnikiem swojego króla tylko dlatego, że król Aras z Gintarasu to jego przyrodni brat. Danilowi zaufano, bo był najlepszy. Bo oddałby życie za swojego brata i za mały naród, którym władał Aras. Danil był silny, bezwzględny, przebiegły i nigdy dotąd nie znalazł się w niekorzystnej sytuacji. Powoli stawał się legendą, czego potrzebował Aras, a Danil był winien bratu wszystko. Pamiętał to z jasnością.

Jak znalazł się na tej plaży, obolały i zdezorientowany… tego nie był pewien. Zwłaszcza gdy ciemnoniebieskie oczy w kolorze gniewnego oceanu patrzyły na niego ze słodyczą niepasującą do niczego gniewnego. Prawie uwierzył, że to syrena. Przecież żeglował, prawda? Szukał w pamięci jakichś podpowiedzi.

Płynął jedną ze swoich mniejszych łodzi, ale… po co? Dokąd? Czy to syrena zwabiła go na skały? Czy teraz go utopi? Był na tyle oszołomiony, że zastanawiał się, czy w ogóle warto próbować uciekać przed kimś tak pięknym. Głupia myśl.

Niewątpliwie widział przed sobą kobietę – blondynkę, szczupłą i ubraną w prostą sukienkę, wciętą w talii. Miała długie włosy, ciasno związane do tyłu, ale wiele kosmyków na ostrym wietrze owiewało jej twarz. Na nogach solidne, zimowe, nieprzemakalne buty. Wydawała się delikatna, ale klęczała obok niego w zmoczonej sukience, jakby w ogóle nie czuła zimna. Było w niej coś dziwnie znajomego, co kazało mu wyciągnąć rękę i dotknąć jej smaganego wiatrem policzka. Powiedziała coś, lecz nie do końca ją rozumiał w szumie wiatru. To wszystko wydawało się jak sen. Zamrugał powiekami, zastanawiając się, czy uda mu się obudzić. Próbował coś powiedzieć, ale przy tej próbie poczuł ogień z bólu. Poruszył się, co również wywołało w nim nową agonię. Tak wielką, że nie mógł uporządkować gąszczu myśli. Jeśli to sen, to koszmar. Z wyjątkiem niej.

– Pan tu zostanie, a ja wezwę pomoc – powiedziała teraz głośniej.

Mówiła z dziwnym akcentem i nie używała jego ojczystego języka, lecz mógł ją zrozumieć, choć nie mógł sobie przypomnieć jego nazwy. No cóż, niedobrze!

Wstała, jakby chciała go tu zostawić. I choć słyszał, że mówi o sprowadzeniu pomocy, wystraszył się na myśl o pozostaniu samemu, czego nie rozumiał. Przecież bardzo często był sam. Tak właśnie żył. Tak wolał. Tak stał się niezwyciężoną machiną, która za wszelką cenę chroniła brata – króla. Tak powstała legenda o Danilu Laurentiusie, królewskim strażniku, zaciekłym i groźnym wojowniku, dowódcy floty, którą sam zbudował, oraz oddziału żołnierzy Arasa, których sam szkolił przez całe dorosłe życie. Człowiek maszyna.

Ale myśl o utracie tego małego promyka nadziei pośród wyjącego wiatru sprawiła, że wyciągnął rękę, pomimo bólu, który go przeszył. Jego dłoń zacisnęła się wokół jej przedramienia, zanim zdążyła wstać i się odsunąć. Była taka ciepła. Potrzebował tego. Jej oczy rozszerzyły się pod wpływem jego uścisku, ale nie wyrwała ręki, jak się tego po części spodziewał. Jej oczy złagodniały jeszcze bardziej i ponownie uklękła.

– Och, biedaku… – Przesunęła dłonią po jego czole i zobaczyła ślady krwi na palcach. – Nie mogę pana sama przenieść do zamku. Muszę wezwać pomoc. Obiecuję, że to będzie szybko. I dobrze się panem zaopiekujemy.

Wiedział, że musi mieć uraz głowy, bo chciał jej wierzyć, a przecież nie można ufać przypadkowym nieznajomym kobietom na pustej plaży. Nieważne, jak piękna była ani jak słodki miała głos. Ignorując ból, poruszył się i na siłę usiadł… podczas gdy ona powtarzała, żeby tego nie robił. Głowa mu pulsowała. To było jak potworny ogień, który musiał połykać, żeby oddychać. Oparł się o wielki głaz, pod którym go znalazła, by podnieść się na nogi. Walczył z zawrotami głowy resztkami sił, jakie potrafił z siebie wykrzesać.

– Nie powinien pan tego robić – strofowała go.

Ostatni raz słyszał strofowanie w kuchni u babci, a było to wieki temu.

Gdy w końcu wstał, syrena natychmiast podeszła, przyciskając swe niemożliwie delikatne ciało do niego, jakby miał się na niej oprzeć, podczas gdy jego rozmiar i waga bez wątpienia by ją zmiażdżyły. Chociaż nie odważył się oprzeć zbyt mocno, jej ciepło, stabilność i czujność, podczas gdy świat wokół wirował, pomogły mu znaleźć oparcie i nie opaść z powrotem na piasek. Po chwili poczuł, jak coś gęstego i mokrego zsuwa mu się po czole, potem po policzku i ląduje z plaśnięciem na czubku jego postrzępionego buta. Zakrzepła krew.

– No jednak pan wstał. Więc pójdziemy do zamku. Nielson pana obejrzy. Jest lekarzem. Naprawi, co trzeba. A potem wymyślimy, jak odesłać pana do domu. Jest pan tu sam?

Otworzył usta, żeby jej powiedzieć, że nigdy w życiu nie potrzebował lekarza. Sam czyścił i opatrywał swoje rany. Ale bolało i nie mógł wydobyć z siebie żadnego dźwięku. A co do samotności… jeszcze nie mógł sobie przypomnieć. Spojrzał na wzburzone morze. Tak, był sam, prawda? Na tej małej łódce, którą zbudował lata temu. Ale dlaczego płynął tą małą łódką w takie miejsce? Pokręcił głową.

– Wygląda na to, że ma pan poranione gardło. Najlepiej by było nie próbować się odzywać przed badaniem.

Danil zacisnął usta. Nie chciał, żeby ktoś go badał, ale mówienie wydawało się niemożliwe. Nie tylko z powodu bólu. Coś było wyraźnie nie tak.

Ruszyli na zamek. Pomimo niewielkich rozmiarów w porównaniu z zamkiem jego brata, ten tutaj zajmował prawie całą wyspę – bo wyspa była bardzo mała. Z każdej strony widzieli wodę i kamienistą plażą, ryzykowną dla każdego żeglarza, który byłby na tyle głupi, by próbować się tu wedrzeć. Dodać do tego śliczną, uroczą blondynkę, która właśnie prowadziła go do zamku… Zamek. Wyspa. Skały. Księżniczka. Nie był pewien, czy wszystko się zgadza, ale powoli przypominał sobie, jak się tu znalazł. I dlaczego. Jego wzrok powędrował ku kobiecie u jego boku.

Piękna… Nieważne, jak prosto ubrana, jak miłe ma oczy. Nie jest byle kim. To księżniczka Elsebet Thore. Która miała poślubić jego brata! Jej ojciec zerwał umowę, ale król Aras z Gintarasu nie uznał tego, tylko wysłał Danila do tej nieznanej krainy, tego odosobnionego zamku, chronionego jedynie skalistymi brzegami i niebezpiecznym wybrzeżem, w jednym prostym celu: aby porwał księżniczkę i sprowadził ją na ich dwór!

Rozdział drugi

Elsebet wiedziała, że nieznajomy powinien był pozwolić jej przyprowadzić Nielsona. Dosłownie ociekał krwią, kiedy szli, choć samo tempo i chód dawały nadzieję. Miała do niego milion pytań, które musiały jednak zaczekać. Na razie bolało ją serce od samego patrzenia na jego rany, siniaki, opuchlizny i rozpadające się obuwie. Szła obok, starając się być jakimś wsparciem, choć on najwyraźniej usiłował nie opierać się na niej wcale. Chciała też powiedzieć mu milion rzeczy, ale zacisnęła usta. Zanim zostanie zasypany słowami, trzeba mu udzielić pomocy medycznej!

Jak ma na imię? Skąd jest? Jak tu trafił? Jak można stać się tak… muskularnym? Czy wypada podziwiać muskulaturę kogoś, kto jest w tak opłakanym stanie? – kłębiło się w jej głowie.

Mężczyzna nie dawał po sobie poznać, że cierpi. Wydawał się całkiem opanowany jak na kompletnie przemarzniętego i poranionego. Każdy krok musiał przyprawiać go o potworny ból, ale ani razu się nie zachwiał ani nie wydał z siebie żadnego dźwięku.

Przez cały czas jej uwagę przyciągała jego obnażona klatka piersiowa. Czy tylko dlatego, że musiało mu być zimno? A nie z powodu oczarowania rzeźbą jego mięśni i śladami starych blizn pomieszanych z nowymi ranami?

Gdy nareszcie dotarli do wrót zamku, Elsebet popchnęła ciężkie drzwi, nim on zdołał to zrobić, i wprowadziła go do środka.

– Nielson! – zawołała, zakładając, że najprawdopodobniej jest w kuchni.

– Coś nie tak, księżni…? – Wychylił się, urwał w pół słowa i rozdziawił usta. – Co…?

– Ten biedak leżał na plaży. Potrzebuje pomocy lekarskiej.

– Win, przynieś moją torbę medyczną! Inga, przynieś jakieś prześcieradła. Stare! – krzyknął Nielson do reszty personelu.

– Co się stało? – zapytała Win, wybiegając z kuchni. Podobnie jak Nielson, zatrzymała się w pół kroku, aczkolwiek jej wzrok przebiegł z podziwem po imponującej sylwetce mężczyzny stojącego obok Elsebet. – Wow!

– Moja torba medyczna, Win – powtórzył Nielson z dezaprobatą.

Ze srogą miną lekarza przestawił się już na tryb działania.

Gdy król wysłał tu córkę, uparł się, że „szefem pałacu” zostanie człowiek, który jest w stanie zatroszczyć się o wszystko i dlatego wybrał Nielsona, królewskiego lekarza w Mataw. Nielson od przybycia na wyspę pełnił rolę głównego łącznika z królem, doradcy Elsebet, a także pilnował funkcjonowania zamku i zapewniał księżniczce bezpieczeństwo.

Ale nie szczęście…

Teraz Nielson polecił zaprowadzić mężczyznę do przytulnego salonu, gdzie ogień trzaskał i strzelał w kominku. Inga zgodnie z poleceniem położyła na kanapie prześcieradła, na których ułożyli przybysza. Potem Elsebet i Win przemyły jego rany, a Inga nawlokła igłę zgodnie z instrukcjami Nielsona.

Elsebet nigdy wcześniej nie miała do czynienia z dużą ilością krwi ani obrażeń, więc pomagała Nielsonowi z ponurą fascynacją, kiedy zszywał głębokie rany i instruował resztę, gdy bandażowali te lżejsze. Potem przyjrzał się siniakom i kazał Win przynieść środki przeciwbólowe oraz lód.

Nieznajomy skrzywił się, połykając tabletki, ale poza tym pozostał nadal kompletnie niewzruszony, nawet gdy Nielson swymi wprawnymi dłońmi badał resztę jego ciała, sprawdzając, czy nie ma innych obrażeń. W odpowiedzi na pytania potakiwał lub zaprzeczał ruchem głowy.

Elsebet wiedziała, że nie powinna, ale nie mogła przestać myśleć, jak by to było, gdyby to ona dotykała jego ciała.

– Pozszywaliśmy pana i zabandażowaliśmy – powiedział Nielson. – Jest pan mocno poobijany i ma pan obrzęk gardła. Radziłbym powstrzymać się od mówienia przez kilka dni, żeby opuchlizna ustąpiła, a siniaki się nieco zagoiły. Zrobimy, co w naszej mocy, by zorganizować transport do szpitala, ale to trochę potrwa, ponieważ znajdujemy się w dość odludnym miejscu.

Mężczyzna pokręcił głową, wyraźnie odmawiając pójścia do szpitala.

Nielson zmarszczył brwi.

– Potrzebuje pan więcej pomocy, niż mogę zapewnić.

Ciemne oczy mężczyzny powędrowały od Nielsona do Elsebet. Ich spojrzenia się spotkały. Ponownie pokręcił głową, najwyraźniej chciał, by odmówiła w jego imieniu. Nie wiedziała, czemu czuła się zobowiązana to zrobić, ale wiedziała, że tak jest. Zwróciła się do Nielsona, który często kapitulował wobec jej próśb.

– Chyba nie musimy się martwić o szpital, skoro był w stanie na własnych nogach dojść do zamku?

– Nie tobie o tym decydować – odparł stanowczo.

Jednak Elsebet wiedziała jak sobie z tym poradzić. Gdy Inga i Win krzątały się przy pacjencie, Elsebet odciągnęła Nielsona na stronę, dostatecznie daleko, żeby mężczyzna nie mógł ich usłyszeć.

– On jest przytomny i rozumie, co się dzieje. Potrzebuje tylko trochę odpoczynku.

– Mogę go zbadać jedynie z zewnątrz. Może mieć urazy wewnętrzne. Zatrzymanie go tutaj może być dla niego niebezpieczne.

Elsebet spojrzała na wielką postać na kanapie. Trudno było uwierzyć, że cokolwiek mu zagraża.

– On się chyba boi szpitala. Będziemy się martwić o przetransportowanie go na stały ląd, jak mu się pogorszy.

Nielson z dezaprobatą zmarszczył czoło.

– To nie jest zgodne z zasadami, księżniczko.

– Nie jest – przytaknęła. – Ale przyszedł tu z własnej woli i nie chce szpitala. Dajmy mu kilka dni na dojście do siebie i ponownie oceńmy sytuację.

Nielson zawsze był zwolennikiem czekania i powtórnego oceniania.

– Król by tego nie zaaprobował.

– Ojciec nie musi wiedzieć.

– Elsebet.

Nielson zwracał się do niej po imieniu wyłącznie, gdy czegoś zdecydowanie nie pochwalał. Ale oboje wiedzieli, co by się stało, gdyby powiedzieli o tym ojcu.

– Ojciec zakazałby mi opuszczania zamku. Znów byłabym trzymana pod kluczem. Nie mogę do tego wrócić.

Nielson westchnął ciężko – pewny znak, że jej ulegnie. Pod wieloma względami był dla niej bardziej ojcem niż jej własny ojciec, nieważne jak krzywdząca wydawała się ta opinia. Ale to on zawsze był przy niej. Ojca spotykała osobiście zaledwie kilka razy w roku. A nawet mniej, jeśli podczas tych wizyt reagowała zbyt emocjonalnie.

Nielson opiekował się nią w chorobie, jadał z nią śniadania, uczył i udzielał lekcji w zakresie jej obowiązków i odpowiedzialności jako członka rodziny królewskiej. Nauczył ją rozpoznawać muszle na plaży i ocierał jej łzy, gdy się potykała. Był świadkiem jej smutków.

Elsebet kochała go jak ojca i była całkowicie pewna, że on kochał ją jak córkę, chociaż nigdy nie wyrazili tego słowami. Uśmiechnęła się do niego promiennie, bo wiedziała, że może dostać to, czego chce, bo mu na niej zależy.

– To będzie nasza tajemnica. Potem zdecydujemy, jak pomóc mu wrócić do domu. To jest po prostu żeglarz ryzykant. Nie ma tu żadnego zagrożenia.

– W przypadku tego człowieka nic nie jest „po prostu”.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji