Mój telefon wie o mnie więcej niż ja - Jak odzyskać kontrolę nad aplikacjami, danymi i cyfrowym bałaganem ebook

INTRO

Sięgasz po telefon, żeby sprawdzić godzinę. To prosta operacja. Człowiek robił podobne rzeczy od setek lat, tylko kiedyś patrzył na zegarek, a nie na urządzenie, które zna jego lokalizację, historię zakupów, zdjęcia z wakacji, ulubione restauracje, trasę do pracy i fakt, że w zeszły wtorek o 23:47 szukałeś w internecie odpowiedzi na pytanie „czy pingwiny mają kolana”. Sprawdzasz godzinę. Jest 18:12. Przy okazji widzisz trzy wiadomości, powiadomienie z banku, informację o promocji na buty, przypomnienie z aplikacji, której nie pamiętasz, oraz czerwone kółko z liczbą 17 przy czymś, czego również nie pamiętasz.

Dziesięć minut później nadal nie wiesz, po co właściwie wyjąłeś telefon.

Za to telefon wie, gdzie jesteś.

I mniej więcej to jest nasz punkt wyjścia.

Smartfon miał być narzędziem. Kalkulatorem, aparatem, mapą, telefonem, odtwarzaczem muzyki i czymś, dzięki czemu nie trzeba już nosić w kieszeni książki telefonicznej wielkości bloczka betonowego. Problem w tym, że przez lata dokładaliśmy do niego kolejne rzeczy. Aplikację do zakupów. Aplikację sklepu, w którym robimy zakupy dwa razy w roku. Aplikację do parkowania. Drugą aplikację do parkowania, bo pierwsza nie działa w Krakowie. Trzecią, bo druga nie działa pod konkretną galerią. Aplikację hotelową. Lotniczą. Pogodową. Trzy komunikatory. Cztery serwisy społecznościowe. Bank. Drugi bank. Platformę streamingową. Program lojalnościowy stacji benzynowej. Aplikację do podlewania rośliny, która i tak umarła w maju.

Rośliny nie ma.

Aplikacja została.

Cyfrowy bałagan działa właśnie w ten sposób. Rzadko powstaje w jeden spektakularny dzień, podczas którego instalujesz sto siedemnaście aplikacji i uroczyście przekazujesz internetowi swoje życie. Narasta po trochu. Klikasz „zezwól”, bo chcesz wreszcie przejść dalej. Tworzysz konto, bo bez niego nie można kupić jednej rzeczy. Włączasz powiadomienia, bo aplikacja pyta tak długo, aż masz ochotę podpisać jej nawet akt własności mieszkania, byle tylko przestała. Dajesz dostęp do zdjęć, mikrofonu albo lokalizacji, często nie dlatego, że podjąłeś świadomą decyzję, lecz dlatego, że właśnie stałeś na parkingu z torbą zakupów, padał deszcz, a automat nie przyjmował karty.

To nie jest dokładnie moment, w którym człowiek rozpoczyna głęboką analizę polityki prywatności.

Klikasz.

Działa.

Jedziemy dalej.

Po kilku latach okazuje się, że telefon przypomina małe cyfrowe państwo, w którym setki aplikacji dostały jakieś kompetencje, nikt nie pamięta dlaczego, a ministerstwo do spraw powiadomień najwyraźniej działa przez całą dobę.

I tu pojawia się pierwsze nieporozumienie. Odzyskanie kontroli nie oznacza, że masz wyrzucić smartfon, kupić telefon z klapką i poinformować rodzinę, że od teraz kontaktujesz się wyłącznie listownie. Technologia jest użyteczna. Cholernie użyteczna. Problemem nie jest to, że korzystasz z aplikacji, przechowujesz zdjęcia w chmurze albo pozwalasz mapie sprawdzić swoją lokalizację, kiedy próbujesz znaleźć hotel w obcym mieście.

Problem zaczyna się wtedy, gdy nie wiesz już, co ma do czego dostęp, co zbiera twoje dane, które konta nadal istnieją, dlaczego telefon wysyła ci dziewięćdziesiąt powiadomień dziennie i skąd aplikacja, której nie otwierałeś od 2022 roku, nagle przypomniała sobie o twoich urodzinach.

To trochę jak rozdawanie kluczy do mieszkania.

Jeden dostał hydraulik.

Drugi sąsiad.

Trzeci były współlokator.

Czwarty człowiek, który kiedyś dostarczył pizzę.

Po pięciu latach nie chodzi nawet o to, że ktoś na pewno wejdzie. Bardziej niepokojący jest fakt, że kompletnie nie pamiętasz, kto jeszcze ma klucz.

Właśnie dlatego w tej książce nie będziemy urządzać polowania na każdą aplikację, która kiedykolwiek zebrała jakikolwiek fragment informacji. Taki projekt szybko zamieniłby się w pełnoetatowe stanowisko „dyrektora do spraw własnego telefonu”, a przecież chodzi o odzyskanie czasu i kontroli, nie o stworzenie sobie nowego hobby administracyjnego. Nie będziemy również udawać, że można korzystać ze współczesnych usług cyfrowych i jednocześnie pozostawić po sobie w internecie ślad odpowiadający człowiekowi mieszkającemu od 1984 roku samotnie w leśniczówce.

Cel jest bardziej realistyczny.

Masz wiedzieć, co jest na twoim telefonie.

Masz rozumieć, które uprawnienia mają sens, a które dostały zgodę wyłącznie dlatego, że pięć lat temu nacisnąłeś przycisk „OK”.

Masz ograniczyć ilość niepotrzebnych danych, powiadomień, kont, aplikacji i cyfrowych śmieci.

I przede wszystkim telefon ma znowu pracować dla ciebie, zamiast regularnie zwoływać cię na zebranie.

Bo obecnie wygląda to często tak: chcesz zrobić zdjęcie, ale brakuje miejsca. Zaczynasz usuwać filmy. Odkrywasz siedemnaście identycznych zdjęć paragonu. Potem screenshot biletu z 2023 roku. Potem zdjęcie kodu QR, który prowadził do menu restauracji już nieistniejącej. Potem 842 zrzuty ekranu, z których część najwyraźniej miała być „na później”.

Później nie przyszło.

Zrzuty zostały.

Na dokładkę aplikacje robią coś bardzo sprytnego: próbują być obecne. Każda chce kawałek twojej uwagi. Sklep informuje, że „coś dla ciebie ma”. Portal społecznościowy uważa, że powinieneś natychmiast zobaczyć, co opublikował człowiek, z którym ostatni raz rozmawiałeś podczas matury. Gra przypomina, że twoja wirtualna farma cierpi. Serwis zakupowy ogłasza, że przedmiot pozostawiony w koszyku nadal istnieje.

Dziękuję.

Bałem się, że czajnik zniknął.

Powiadomienia są tylko najbardziej widoczną warstwą problemu. Pod spodem znajdują się ustawienia prywatności, dostęp do lokalizacji, zdjęć, mikrofonu i kontaktów, konta utworzone dawno temu, automatyczne kopie danych, aplikacje działające w tle, logowania przez inne serwisy, zapisane hasła, stare urządzenia przypięte do profili i zgody, których nikt normalny nie pamięta pięć minut po ich zaakceptowaniu.

Nie musisz tego wszystkiego znać na pamięć.

Musisz mieć system, dzięki któremu da się nad tym zapanować.

I właśnie taki system będziemy tutaj budować. Bez paranoi, bez technologicznego survivalizmu i bez sugestii, że powinieneś spędzić najbliższą sobotę na czytaniu czterystustronicowych regulaminów. Nauczysz się odróżniać dane naprawdę potrzebne usłudze od tych, które oddajesz z rozpędu. Uporządkujesz aplikacje, konta, dostęp do lokalizacji, zdjęć i innych zasobów. Ograniczysz cyfrowy hałas. Zobaczysz też, jak regularnie robić mały przegląd telefonu, żeby za pół roku nie odkryć ponownie aplikacji do zamawiania jedzenia działającej wyłącznie w mieście, które odwiedziłeś raz podczas weekendu w 2021 roku.

Nie potrzebujesz idealnie sterylnego telefonu.

Potrzebujesz telefonu, którego zasady rozumiesz.

To duża różnica.

Bo kontrola nad cyfrowym życiem nie polega na kliknięciu stu przełączników na „wyłączone”. Polega na świadomej decyzji, które rzeczy są dla ciebie warte wygody, które są warte udostępnienia danych, a które po prostu wiszą tam od lat, ponieważ nikt nie miał ochoty ich ruszać.

Czyli dokładnie tak jak szuflada z kablami.

Tylko kabel USB sprzed piętnastu lat przynajmniej nie wysyła ci powiadomień.

Na razie.

Rozdział 1 - Kiedy telefon przestał być tylko telefonem

Otwierasz ustawienia i patrzysz na listę aplikacji. Przewijasz. Przewijasz dalej. Jeszcze trochę. W pewnym momencie pojawiają się programy, których nazwy brzmią znajomo, ale nie masz pojęcia, do czego służą. Jedna aplikacja najwyraźniej była potrzebna podczas wakacji. Druga chyba miała coś wspólnego z drukarką. Trzecia ma ikonę niebieskiego kwadratu i według telefonu została użyta ostatnio osiemnaście miesięcy temu.

Nie usuwasz jej.

Może się przydać.

Tak samo jak kabel w szufladzie, który pasuje do urządzenia, którego już nie masz.

Telefon nie robi się cyfrowym bałaganem dlatego, że któregoś dnia postanawiasz zamienić go w magazyn przypadkowych aplikacji, zdjęć, kont i zgód. Dzieje się to niemal niezauważalnie. Każda pojedyncza decyzja wygląda rozsądnie. Instalujesz aplikację przewoźnika, bo jedziesz pociągiem. Aplikację restauracji, bo dostajesz dziesięć procent rabatu. Aplikację hotelu, bo dzięki niej otworzysz drzwi do pokoju. Aplikację parkingową, bo stojący obok parkomat akurat przeżywa kryzys egzystencjalny i odmawia przyjęcia jakiejkolwiek formy płatności.

Każda instalacja ma swoją historię.

Problem zaczyna się wtedy, gdy historia się kończy, a aplikacja zostaje.

Małe decyzje, wielki magazyn

Smartfon jest wyjątkowo dobry w ukrywaniu kosztów takich decyzji. Fizyczny bałagan widzisz. Jeśli przez pięć lat wrzucasz niepotrzebne rzeczy do pokoju, po pewnym czasie wejście do niego wymaga sprzętu alpinistycznego. Cyfrowe rzeczy nie zajmują miejsca na podłodze. Mogą więc spokojnie mnożyć się bez przeszkód.

Nie potykasz się o stare konto.

Nie trzeba odkurzać nieużywanej aplikacji.

Nie widzisz pięciu tysięcy zdjęć, dopóki nie próbujesz znaleźć jednego konkretnego.

Cyfrowy bałagan ma dzięki temu niezwykły przywilej: może istnieć przez lata, nie ponosząc konsekwencji estetycznych.

Za to konsekwencje praktyczne pojawiają się bardzo szybko. Trudniej znaleźć potrzebną aplikację. Powiadomień jest więcej. Konto istnieje w usłudze, z której już nie korzystasz. Stara aplikacja nadal może mieć dostęp do zdjęć albo lokalizacji. Coś działa w tle. Coś proponuje aktualizację. Coś wysyła promocję.

A ty stopniowo przestajesz wiedzieć, co właściwie znajduje się na urządzeniu.

Telefon staje się cyfrową piwnicą.

Wszystko tam jest.

Nikt nie wie po co.

„Zezwól” jest bardzo wygodnym słowem

Druga część problemu zaczyna się przy pierwszym uruchomieniu aplikacji.

„Czy zezwolić na dostęp do lokalizacji?”

Klik.

„Czy zezwolić na wysyłanie powiadomień?”

Klik.

„Czy zezwolić na dostęp do zdjęć?”

Klik.

„Czy zgadzasz się na coś, czego właśnie nie przeczytałeś?”

Oczywiście.

Człowiek podczas instalowania aplikacji ma jeden podstawowy cel: dostać się do aplikacji. Nie przeprowadzić audyt prawny siedemnastu ekranów ustawień. Dlatego kolejne pytania zaczynają być traktowane jak drzwi, które trzeba otworzyć.

Potwierdź.

Dalej.

Zgadzam się.

Kontynuuj.

Jeszcze tylko numer telefonu, adres e-mail, data urodzenia, powiadomienia, lokalizacja, kontakty i prawdopodobnie nazwisko panieńskie pierwszej wychowawczyni.

Wreszcie możesz zamówić pizzę.

Wiele aplikacji rzeczywiście potrzebuje określonych uprawnień. Nawigacja bez lokalizacji byłaby czymś w rodzaju bardzo pewnego siebie pasażera mówiącego „chyba w lewo”. Komunikator może potrzebować mikrofonu do nagrywania wiadomości głosowych. Aplikacja do obróbki zdjęć musi dostać dostęp do zdjęcia, które chcesz obrobić.

Problem polega na tym, że często nie zastanawiamy się nad zakresem zgody.

Czy aplikacja potrzebuje lokalizacji zawsze?

Czy tylko podczas używania?

Czy musi widzieć wszystkie zdjęcia?

Czy wystarczą te wybrane?

Czy powiadomienia są naprawdę potrzebne?

Czy aplikacja sklepu z meblami musi przerywać ci kolację, żeby poinformować o promocji na lampę stojącą?

Być może lampa jest wspaniała.

Ale raczej może poczekać.

Wygoda ma cenę, ale nie musi być abonamentem na własne dane

Nie chodzi o to, żeby traktować każdą aplikację jak podejrzanego na przesłuchaniu.

„Dlaczego chcesz znać moją lokalizację?”

„Co robiłeś 14 marca?”

„Gdzie byłeś między 16:00 a 18:00?”

To szybko zmieniłoby korzystanie z telefonu w kryminał.

Chodzi o prostszą zasadę: uprawnienie powinno odpowiadać funkcji.

Jeżeli korzystasz z mapy, lokalizacja ma sens. Jeżeli aplikacja kalkulatora prosi o lokalizację, warto się zastanowić, czy właśnie nie planuje bardziej ambitnej kariery.

Podobnie z kontaktami. Dostęp do książki adresowej może być potrzebny komunikatorowi, jeśli chcesz automatycznie znaleźć znajomych. Ale nie każda aplikacja społecznościowa musi natychmiast otrzymać komplet informacji o wszystkich osobach, które kiedykolwiek zapisałeś w telefonie, łącznie z hydraulikiem, dentystą i człowiekiem podpisanym „Marek opony”.

Marek prawdopodobnie nie wyraził zgody na udział w twoim ekosystemie cyfrowym.

Pierwsza rzecz, której nie należy robić

Kiedy ludzie uświadamiają sobie skalę cyfrowego bałaganu, pojawia się naturalna reakcja: trzeba wszystko uporządkować.

Dzisiaj.

Całość.

Od początku do końca.

Siadasz więc z telefonem i wyobrażasz sobie wielki cyfrowy remont. Usuniesz aplikacje. Przejrzysz zdjęcia. Zmienisz hasła. Sprawdzisz konta. Ustawisz prywatność. Oczyścisz chmurę. Wypiszesz się z newsletterów. Przejrzysz pobrane pliki. Sprawdzisz urządzenia zalogowane do kont.

Po dwudziestu minutach znajdujesz zdjęcia z wakacji.

Po czterdziestu oglądasz film, na którym ktoś przewraca się na dmuchanym flamingu.

Audyt zakończony.

Największym błędem jest traktowanie cyfrowego porządku jak jednorazowej operacji specjalnej. Jeżeli nagromadzenie trwało pięć lat, nie musisz rozwiązać go podczas jednego sobotniego popołudnia.

Wystarczy zacząć od widoczności.

Najpierw zobaczyć, co właściwie masz.

Audyt bez garnituru i Excela

Pierwszy przegląd telefonu powinien być prosty. Nie twórz tabeli z dwudziestoma kolumnami. Nie nadawaj aplikacjom kategorii ryzyka od A do G. Nie zamieniaj sprzątania telefonu w projekt, dla którego za chwilę będziesz potrzebował spotkania otwierającego.

Wejdź na listę zainstalowanych aplikacji i przejrzyj ją od początku do końca.

Przy każdej zadaj sobie tylko trzy pytania:

- Czy wiem, do czego służy? - Czy rzeczywiście z niej korzystam? - Czy zainstalowałbym ją dzisiaj ponownie?

Trzecie pytanie jest szczególnie dobre.

Bo „może kiedyś się przyda” jest niezwykle pojemną kategorią.

Może kiedyś przyda się aplikacja hotelu na Sycylii.

Może wrócisz.

Może znowu będziesz w tym samym hotelu.

Może akurat będzie potrzebna.

Może również zostaniesz ambasadorem San Marino.

Nie wszystko trzeba przechowywać na wszelki wypadek.

Jeżeli aplikację można zainstalować ponownie w dwie minuty, usunięcie jej nie jest decyzją na całe życie.

Zasada trzydziestu sekund

Jeżeli podczas przeglądu wiesz od razu, że czegoś nie potrzebujesz, usuń to.

Nie twórz folderu „do decyzji”.

Nie twórz listy „sprawdzić później”.

Nie zapisuj nazwy aplikacji w notatkach, żeby kiedyś zastanowić się, czy ją usunąć.

To jest dokładnie sposób, w jaki cyfrowy bałagan próbuje założyć własny dział administracyjny.

Jeśli decyzja zajmuje mniej niż trzydzieści sekund, podejmij ją od razu.

Aplikacja wypożyczalni hulajnóg z miasta odwiedzonego trzy lata temu?

Usuń.

Gra, której nie uruchamiałeś od dwóch lat?

Usuń.

Aplikacja do urządzenia, którego już nie posiadasz?

Usuń.

Program, którego nie rozpoznajesz?

Tu nie usuwaj w ciemno. Sprawdź, czym jest. Część aplikacji może być elementem systemu albo usługą potrzebną innym funkcjom telefonu. Zasada „nie wiem, więc kasuję” brzmi bardzo zdecydowanie, ale podobnie działa dziecko sprzątające biurko poprzez wyrzucenie całej szuflady.

Najpierw ustal, z czym masz do czynienia.

Potem decyduj.

Nie porządkuj ikon. Porządkuj funkcje

Częsty trik mózgu wygląda następująco: zamiast zmniejszyć chaos, zaczynamy go estetycznie układać.

Folder „Zakupy”.

Folder „Finanse”.

Folder „Podróże”.

Folder „Inne”.

Folder „Inne 2”.

Aplikacje nadal są.

Uprawnienia nadal są.

Konta nadal istnieją.

Ale teraz ikony wyglądają profesjonalnie.

To nie jest bezwartościowe. Dobra organizacja ekranu pomaga szybciej znajdować rzeczy. Nie myl jednak organizacji z redukcją.

Można bardzo schludnie przechowywać pięćdziesiąt niepotrzebnych rzeczy.

Minimalizm nie polega na kupieniu piętnastu identycznych pudełek.

Tak samo tutaj.

Najpierw mniej.

Potem ładniej.

Wersja dla człowieka, który ma dziś energię ziemniaka

Jeżeli wizja przeglądania całego telefonu brzmi jak projekt na emeryturę, zrób wersję minimum.

Usuń pięć aplikacji.

Tylko pięć.

Otwórz listę aplikacji i wybierz pierwsze pięć oczywistych kandydatów. Nie analizuj reszty. Nie przeglądaj galerii. Nie zmieniaj ustawień. Nie próbuj przy okazji zoptymalizować całego cyfrowego życia.

Pięć.

To może potrwać trzy minuty.

Jeżeli masz ochotę zrobić więcej, świetnie. Jeśli nie, zakończ.

Cyfrowy porządek dużo lepiej buduje się przez małe regularne decyzje niż przez wielkie zrywy, po których przez pół roku nikt nie zagląda do ustawień.

Co naprawdę próbujemy odzyskać

Nie chodzi tylko o gigabajty.

Najważniejszą rzeczą jest orientacja.

Masz wiedzieć, jakie narzędzia znajdują się w twoim telefonie i dlaczego. W idealnym świecie większość aplikacji powinna mieć jasne uzasadnienie obecności.

Bank.

Mapa.

Komunikator.

Muzyka.

Transport.

Aparat.

Usługa, z której rzeczywiście korzystasz.

Nie chodzi o to, żeby zostało siedem ikon i ascetyczna tapeta przedstawiająca szarą ścianę. Możesz mieć sto aplikacji, jeśli naprawdę ich potrzebujesz i wiesz, co robią.

Chaos zaczyna się wtedy, gdy telefon zawiera rzeczy, których właściciel nie potrafi już wyjaśnić.

To jest pierwszy sygnał utraty kontroli.

Dlatego dzisiaj nie musisz naprawiać wszystkiego.

Masz zrobić jedną rzecz: zobaczyć swój telefon jako zbiór decyzji, a nie neutralne pudełko.

Każda aplikacja kiedyś dostała pozwolenie na wejście.

Czasem warto sprawdzić, czy nadal jest na liście gości.

I czy przypadkiem nie zamieszkała.

Rozdział 2 - Twoje dane nie potrzebują tylu współlokatorów

Instalujesz aplikację latarki.

Telefon pyta, czy aplikacja może korzystać z lokalizacji.

Zatrzymujesz się.

Po co latarce wiedzieć, gdzie jesteś?

Czy światło świeci inaczej w Poznaniu?

Czy aplikacja planuje dopasować jasność do lokalnych zwyczajów?

To celowo absurdalny przykład, ale dobrze pokazuje podstawowy problem z uprawnieniami: przyzwyczailiśmy się, że aplikacje pytają o różne rzeczy, więc samo pytanie przestało budzić zainteresowanie.

Klikamy.

A później nie pamiętamy, komu właściwie daliśmy dostęp.

Uprawnienie to nie akt małżeństwa

Jedną z najważniejszych rzeczy w zarządzaniu telefonem jest zrozumienie, że zgoda udzielona kiedyś nie musi obowiązywać wiecznie.

To, że aplikacja dostała dostęp do mikrofonu w 2022 roku, nie oznacza, że w 2026 nadal go potrzebuje.

To, że pozwoliłeś jej korzystać z lokalizacji, kiedy używałeś konkretnej funkcji, nie znaczy, że powinna mieć ten dostęp cały czas.

Uprawnienia można zmieniać.

Można je ograniczać.

Można je odbierać.

To nie jest dramatyczne zerwanie.

Aplikacja nie napisze wieczorem:

„Widzę, że odebrałeś mi dostęp do kontaktów. Myślałam, że to, co między nami było, coś dla ciebie znaczyło.”

Najwyżej jakaś funkcja przestanie działać.

Wtedy zdecydujesz, czy rzeczywiście jej potrzebujesz.

Lokalizacja: najbardziej oczywisty przykład

Dostęp do lokalizacji bywa bardzo użyteczny. Mapy, transport, dostawy, pogoda, aplikacje sportowe i wiele innych usług korzystają z niego z dobrych powodów.

Nie oznacza to jednak, że każda aplikacja powinna wiedzieć, gdzie jesteś przez cały czas.

Najlepsze pytanie brzmi:

Kiedy ta aplikacja naprawdę potrzebuje mojej lokalizacji?

Jeżeli odpowiedź brzmi „kiedy jej używam”, wybór jest dość prosty: dostęp podczas używania aplikacji często wystarczy.

Jeżeli aplikacja ma funkcję działającą w tle, sytuacja może być inna. Program śledzący trasę treningu czy niektóre usługi lokalizacyjne mogą wymagać szerszego dostępu.

Ale decyzja powinna wynikać z funkcji.

Nie z domyślnego kliknięcia.

Przeglądając dostęp do lokalizacji, nie musisz automatycznie wszystkiego wyłączać. To popularny rodzaj cyfrowego entuzjazmu:

„Od dzisiaj prywatność!”

Wyłączasz lokalizację wszystkim.

Następnego dnia nawigacja nie działa.

Pogoda pokazuje Warszawę, mimo że jesteś w Gdańsku.

A aplikacja parkingowa pyta, w jakim mieście stoisz.

Po trzydziestu sześciu godzinach włączasz wszystko z powrotem.

Rewolucja zakończona.

Lepiej zrobić mniej, ale sensownie.

Zdjęcia: dostęp do albumu rodzinnego w zamian za jedną naklejkę

Zdjęcia są szczególnym przypadkiem, bo dla wielu osób telefon jest najważniejszym archiwum prywatnego życia.

Rodzina.

Dzieci.

Dokumenty.

Zrzuty ekranu.

Zdjęcia mieszkania.

Bilety.

Paragony.

Wakacje.

Kot w kartonie.

Kot poza kartonem.

Kot patrzący na karton.

To ogromna ilość informacji.

Jeżeli aplikacja potrzebuje jednego zdjęcia, warto sprawdzić, czy system pozwala udostępnić wyłącznie wybrane fotografie zamiast całej biblioteki.

Nowoczesne systemy mobilne coraz częściej oferują taki wybór. To bardzo rozsądny kompromis: aplikacja dostaje to, czego potrzebuje, bez otwierania drzwi do całego archiwum.

Zasada jest prosta:

Jeśli aplikacja potrzebuje jednej rzeczy, nie dawaj jej automatycznie wszystkiego.

To dobra zasada nie tylko dla telefonu.

Również dla ludzi pożyczających ładowarki.

Mikrofon i aparat

Tutaj sytuacja jest zwykle łatwiejsza do zrozumienia.

Komunikator potrzebuje mikrofonu, jeśli nagrywasz wiadomości głosowe.

Aplikacja aparatu potrzebuje aparatu.

Program do wideokonferencji potrzebuje obu.

Ale czy aplikacja sklepu internetowego potrzebuje mikrofonu?

Może mieć wyszukiwanie głosowe.

Może używać aparatu do skanowania kodu produktu.

Nie zakładaj więc automatycznie, że każde nietypowe uprawnienie jest podejrzane. Najpierw zastanów się, z jaką funkcją może być związane.

Jeśli jej nie używasz, możesz odebrać zgodę.

Gdy aplikacja będzie potrzebować dostępu ponownie, najczęściej po prostu poprosi.

To ważna zmiana sposobu myślenia.

Nie musisz przewidywać wszystkich przyszłych sytuacji.

Możesz powiedzieć „nie teraz”.

Telefon nie jest odprawą paszportową, na której jedna zła odpowiedź zamyka granicę na zawsze.

Kontakty: lista ludzi, których aplikacja niekoniecznie musi poznawać

Dostęp do kontaktów jest wygodny, szczególnie w komunikatorach. Dzięki temu łatwo znaleźć znajomych korzystających z tej samej usługi.

Ale książka adresowa zawiera więcej informacji, niż często pamiętamy.

Nazwiska.

Numery telefonów.

Adresy e-mail.

Nazwy firm.

Czasami adresy.

Notatki.

Czasami opis kontaktu, którego absolutnie nie chcielibyśmy czytać publicznie.

„Piotr mechanik dobry.”

„Robert nie odbierać.”

„Monika księgowość NOWA.”

„Paweł hydraulik chyba Łódź.”

Twoja książka kontaktów jest małym dokumentem antropologicznym.

Dlatego nie każda aplikacja powinna automatycznie dostawać do niej dostęp.

Jeżeli funkcja działa bez kontaktów, rozważ pozostawienie ich prywatnymi.

Powiadomienia też są uprawnieniem

Technicznie traktujemy je trochę inaczej, ale z punktu widzenia kontroli nad telefonem powiadomienia są jednym z najważniejszych przywilejów, jakie dajesz aplikacji.

Pozwalasz jej przerwać ci życie.

To całkiem poważna kompetencja.

Wyobraź sobie, że instalując aplikację, zamiast pytania „Czy zezwolić na powiadomienia?” pojawiałby się komunikat:

„Czy pozwalasz tej firmie w dowolnym momencie wyświetlić komunikat na ekranie, zawibrować ci w kieszeni i zasugerować, że powinieneś natychmiast skierować uwagę na jej produkt?”

Decyzja prawdopodobnie wyglądałaby inaczej.

Powiadomienia nie są neutralne. Każde z nich konkuruje o uwagę.