Mój dom ciągle jest w bałaganie - Jak ogarnąć przestrzeń bez zostawania minimalistycznym mnichem ebook

Mój dom ciągle jest w bałaganie

Jak ogarnąć przestrzeń bez zostawania minimalistycznym mnichem

Max Paradox

PROBLEM? WYLUZUJ. OGARNIESZ TO!

2026-08-23

Mój dom ciągle jest w bałaganie

INTRO

Rozdział 1 - Bałagan nie bierze się znikąd

Rozdział 2 - Masz za dużo czy tylko źle przechowujesz?

Rozdział 3 - Odkładanie „na chwilę”, czyli najdłuższa chwila świata

Rozdział 4 - Generalne porządki są świetne, dopóki znowu mieszkasz w domu

Rozdział 5 - Nie potrzebujesz więcej pojemników. Potrzebujesz mniej tarcia

Rozdział 6 - Rzeczy, które „mogą się przydać”, czyli prywatne centrum rezerw strategicznych

Rozdział 7 - Każda rzecz potrzebuje adresu

Rozdział 8 - Bałagan wchodzi drzwiami

Rozdział 9 - Reset zamiast sprzątania

Rozdział 10 - Pokój po pokoju? Nie. Problem po problemie

Rozdział 11 - Szafa, która po zamknięciu udaje, że problem nie istnieje

Rozdział 12 - Kuchnia nie jest magazynem sprzętu do życia, którego nie prowadzisz

Rozdział 13 - Łazienka, czyli czternaście kosmetyków otwartych jednocześnie

Rozdział 14 - Papier: cienki, płaski i zdolny zająć pół domu

Rozdział 15 - A jeśli naprawdę nie masz siły?

Rozdział 16 - Domownicy, czyli dlaczego nie wszyscy szanują twoją rewolucję w szufladzie

Rozdział 17 - Co zrobić, kiedy system przestaje działać

Rozdział 18 - Jak nie zamienić porządku w drugi etat

Rozdział 19 - Jak sprawić, żeby bałagan nie wracał po cichu

Rozdział 20 - Dom nie ma być pusty. Ma być twój

Title Page

Cover

Table of Contents

INTRO

Wchodzisz do domu i już od progu widzisz, że sytuacja wymknęła się spod kontroli. Na krześle leżą ubrania, które nie są ani czyste, ani brudne, więc najwyraźniej stworzyły własną kategorię administracyjną. Na stole stoi kubek po kawie, obok rachunek, ładowarka do czegoś, czego od trzech lat nie posiadasz, dwie monety, okulary przeciwsłoneczne w listopadzie i przedmiot, którego przeznaczenia nie potrafisz wyjaśnić, ale boisz się wyrzucić, ponieważ może być ważny. W kuchni znajdujesz reklamówkę pełną innych reklamówek. W przedpokoju pudełko, które miało zostać wyniesione „przy okazji”. Okazja najwyraźniej nie wystąpiła od kwietnia.

Patrzysz na to wszystko i podejmujesz dojrzałą, rozsądną decyzję.

Posprzątasz w sobotę.

Sobota nadchodzi z regularnością szwajcarskiego pociągu i od razu okazuje się, że masz ważniejsze sprawy. Trzeba zrobić zakupy. Odpocząć po tygodniu. Sprawdzić jedną rzecz w internecie, która prowadzi do filmu, potem drugiego filmu, a czterdzieści minut później oglądasz człowieka odnawiającego zardzewiałą kosiarkę z 1974 roku. Kosiarka wygląda już świetnie. Twój salon nadal przypomina magazyn rzeczy oczekujących na decyzję.

Bałagan ma jedną fascynującą właściwość: rzadko powstaje spektakularnie. Nikt zazwyczaj nie budzi się rano i nie mówi: „Dziś zamierzam zamienić mieszkanie w punkt przeładunkowy dla przypadkowych przedmiotów”. Bałagan rośnie po cichu. Kładziesz jedną rzecz „na chwilę”. Potem drugą. Później dochodzi torba z zakupami, papier do wyrzucenia, kurtka na oparciu krzesła i pudełko, którego nie masz ochoty otwierać. Każdy pojedynczy przedmiot wydaje się niewinny. Razem zaczynają jednak organizować coś w rodzaju zamachu stanu.

Krzesło jest zwykle pierwsze.

Przestaje być krzesłem i zostaje oficjalnym centrum logistycznym ubrań.

Problem polega na tym, że większość ludzi próbuje walczyć z bałaganem metodą wielkiego zrywu. W pewnym momencie patrzysz na mieszkanie, czujesz gniew, wstyd albo nagły przypływ energii i ogłaszasz generalne porządki. Kupujesz worki. Pojemniki. Ściereczki. Być może nawet etykiety, bo jeśli już masz chaos, dobrze byłoby go przynajmniej profesjonalnie podpisać. Przez sześć godzin przenosisz rzeczy z miejsca na miejsce, znajdujesz stare zdjęcia, czytasz kartkę z 2017 roku, odkrywasz trzy identyczne kable i zastanawiasz się, dlaczego w ogóle trzymasz instrukcję obsługi urządzenia, które dawno zakończyło swoją ziemską misję.

Wieczorem jest lepiej.

Dwa tygodnie później krzesło odzyskuje władzę.

To dlatego, że porządek nie jest wydarzeniem. Nie jest sobotą, aplikacją, zestawem identycznych pudeł ani estetycznym filmem, w którym ktoś składa koszulki z miną neurochirurga podczas operacji. Porządek jest systemem. A jeśli system wymaga od ciebie codziennie wysokiego poziomu motywacji, samodyscypliny i trzydziestu minut chodzenia po domu z koszykiem, to nie jest system. To hobby dla człowieka, który ma zdecydowanie mniej kabli niż ty.

W tej książce nie będziemy więc próbować zrobić z twojego mieszkania katalogu wnętrzarskiego. Nie będziemy też udawać, że rozwiązaniem wszystkich problemów jest posiadanie siedmiu rzeczy, białej filiżanki i drewnianego stołka stojącego samotnie przy oknie. Minimalizm może być świetny. Ale nie każdy chce żyć tak, jakby w każdej chwili miał przyjechać fotograf z magazynu architektonicznego albo urząd skarbowy przeprowadzić inwentaryzację dobytku.

Możesz mieć książki.

Możesz mieć pamiątki.

Możesz mieć trzeci koc, bo dwa pierwsze są nie wiadomo gdzie.

Celem nie jest pozbycie się połowy życia. Celem jest sprawienie, żeby rzeczy, które chcesz posiadać, przestały przejmować zarządzanie nieruchomością.

Bałagan najczęściej nie wynika z tego, że jesteś „bałaganiarzem”. To określenie brzmi zresztą tak, jakby człowiek rodził się z genem odkładania nożyczek w sześciu różnych miejscach. Zwykle problem jest bardziej przyziemny. Masz za dużo rzeczy względem dostępnej przestrzeni. Rzeczy nie mają stałego miejsca. Ich odłożenie wymaga więcej wysiłku niż rzucenie ich gdziekolwiek. Odkładasz decyzje. Kupujesz kolejne przedmioty szybciej, niż pozbywasz się starych. Albo twój system organizacji został zaprojektowany przez bardzo ambitną wersję ciebie, która uważała, że od teraz będziesz po każdym użyciu składać wszystko pod kątem prostym.

Ta wersja ciebie miała wielkie plany.

Obecna chce po prostu znaleźć ładowarkę.

Dlatego zaczniemy od czegoś dużo bardziej użytecznego niż hasło „utrzymuj porządek”. Zobaczymy, dlaczego pewne miejsca w domu nieustannie zarastają rzeczami, dlaczego powierzchnie płaskie zachowują się jak magnes na przedmioty i dlaczego jedna szuflada bardzo szybko zmienia się w archeologiczne stanowisko badawcze. Rozdzielimy problem posiadania za dużo od problemu przechowywania źle. Ustalimy też, co naprawdę warto wyrzucić, a czego nie musisz oddawać tylko dlatego, że jakaś osoba w internecie twierdzi, że jeśli przedmiot nie wywołuje w tobie duchowej ekstazy, powinien opuścić dom.

Łyżka nie musi wywoływać radości.

Wystarczy, że działa.

Najważniejsze będzie jednak zbudowanie takiego sposobu ogarniania domu, który działa również wtedy, gdy jesteś zmęczony, masz dużo pracy, dzieci, zwierzęta, gości, gorszy tydzień albo zwyczajnie nie masz ochoty przez godzinę uczestniczyć w ceremonii składania ręczników. Dobry system musi wytrzymywać prawdziwe życie. Powinien pozwalać ci szybko odłożyć rzecz, łatwo ją znaleźć i bez wielkiej mobilizacji przywrócić mieszkanie do stanu, w którym można zaprosić człowieka bez wcześniejszego wrzucania wszystkiego do sypialni.

Chociaż uczciwie przyznajmy: sypialnia wiele już widziała.

Będziemy upraszczać, ale nie dla samego upraszczania. Pozbędziemy się rzeczy, które naprawdę tylko zajmują miejsce, lecz nie zamienimy tego w ideologiczny marsz przeciwko posiadaniu tostera. Stworzymy miejsca dla przedmiotów zgodnie z tym, gdzie faktycznie ich używasz, a nie gdzie według jakiegoś abstrakcyjnego systemu „powinny” mieszkać. Zobaczymy, jak ograniczyć liczbę decyzji, bo bałagan bardzo często jest po prostu kolekcją małych decyzji odłożonych na później. „Gdzie to położyć?” „Czy to wyrzucić?” „Może się przyda?” „Czy ktoś tego jeszcze potrzebuje?” Każda z nich zajmuje kilka sekund. Jeśli codziennie zostawiasz dwadzieścia takich decyzji przyszłemu sobie, po miesiącu przyszły ty ma pełne ręce roboty i zaczyna podejrzewać, że poprzedni zarząd celowo działał na jego szkodę.

Nie będziemy również udawać, że po przeczytaniu tej książki w twoim domu już nigdy nie pojawi się bałagan. Pojawi się. W domu się mieszka. Gotuje się, przebiera, pracuje, odpoczywa, otwiera paczki, gubi skarpetki i stawia kubek tam, gdzie akurat jest miejsce. Idealnie sterylna przestrzeń jest bardzo łatwa do utrzymania pod jednym warunkiem: nikt w niej nie żyje.

Naszym celem będzie coś znacznie rozsądniejszego.

Bałagan ma być łatwy do cofnięcia.

Nie chodzi o to, żeby codziennie było idealnie. Chodzi o to, żeby po kilku intensywnych dniach nie patrzeć na mieszkanie jak na projekt remontowy wymagający pozwolenia, ekipy i wsparcia psychicznego. Jeżeli przywrócenie podstawowego porządku zajmuje piętnaście lub dwadzieścia minut, sytuacja jest pod kontrolą. Jeżeli zajmuje całą sobotę i wymaga strategicznego cateringu, system prawdopodobnie wymaga poprawki.

Krok po kroku zbudujemy więc dom, w którym nadal znajdują się rzeczy, ale nie wszędzie naraz. Dom, w którym nie musisz zostać minimalistą, mistrzem organizacji ani człowiekiem posiadającym zestaw trzydziestu siedmiu identycznych pojemników z bambusowymi pokrywkami. Wystarczy, że zaczniesz podejmować kilka lepszych decyzji dotyczących tego, co zostaje, gdzie mieszka i jak szybko wraca na swoje miejsce.

Bo ostatecznie porządek nie polega na tym, że masz mało rzeczy.

Polega na tym, że to ty wiesz, gdzie one są.

A nie one wiedzą, gdzie jesteś ty.

Rozdział 1 - Bałagan nie bierze się znikąd

Wracasz do domu z zakupami. Rozpakowujesz rzeczy, ale nie wszystkie. Papier toaletowy trafia do łazienki, mleko do lodówki, a trzy pozostałe przedmioty zostają na kuchennym blacie, bo „zaraz się nimi zajmiesz”. Kurtkę rzucasz na krzesło, klucze gdzieś w okolice komody, paragon kładziesz obok portfela, a paczkę, którą odebrałeś po drodze, zostawiasz w przedpokoju. Dziesięć minut później wszystko wydaje się zupełnie normalne.

I właśnie dlatego bałagan jest tak skuteczny.

Nie przychodzi z orkiestrą.

Przychodzi po jednej rzeczy.

Większość domowego chaosu nie powstaje podczas wielkiej katastrofy, lecz przez setki drobnych decyzji, których nie podejmujesz do końca. „Położę tutaj.” „Zajmę się później.” „Jeszcze tego nie wyrzucam.” „Nie wiem, gdzie to powinno być.” Każda decyzja osobno kosztuje niewiele. Razem potrafią zamienić mieszkanie w przestrzenną wersję skrzynki mailowej, w której masz 427 nieprzeczytanych wiadomości, ale przynajmniej trzy pierwsze znasz na pamięć.

Pierwsza rzecz, którą warto zrozumieć, brzmi więc banalnie, lecz robi ogromną różnicę: bałagan nie jest jednym problemem.

To kilka różnych problemów wyglądających podobnie.

Na stole może leżeć dziesięć przedmiotów, ale każdy znalazł się tam z innego powodu. Jeden nie ma swojego miejsca. Drugi powinien zostać wyrzucony. Trzeci trzeba odnieść do innego pokoju. Czwarty wymaga decyzji. Piąty jest używany codziennie, lecz jego oficjalne miejsce znajduje się tak absurdalnie daleko, że nikt przy zdrowych zmysłach go tam nie odkłada.

A szósty to kabel.

Kabel jest osobną gałęzią archeologii.

Nie wszystko, co wygląda jak bałagan, jest tym samym

Wyobraź sobie blat w kuchni. Leżą na nim listy, leki, gumki do włosów, ładowarka, dwa opakowania po zakupach internetowych i śrubokręt. Możesz oczywiście zgarnąć wszystko do szuflady. Przez siedem sekund będzie idealnie.

Gratulacje. Wynalazłeś bałagan z pokrywką.

Jeśli chcesz naprawdę ogarnąć przestrzeń, musisz zacząć rozpoznawać cztery podstawowe typy bałaganu.

Pierwszy to rzeczy bez miejsca. Nie mają stałego domu, więc żyją tam, gdzie ostatnio zostały użyte. Nożyczki pojawiają się w kuchni, salonie, łazience i pokoju dziecięcym. Za każdym razem wszyscy ich szukają, a one spokojnie rozwijają karierę objazdową.

Drugi typ to rzeczy w drodze. Mają miejsce, ale jeszcze tam nie dotarły. Kubek powinien być w zmywarce, bluza w szafie, dokument w segregatorze, a książka na półce. To klasyczne „odłożę później”.

Trzeci typ to rzeczy wymagające decyzji. Rachunek trzeba opłacić. Ubranie zdecydować, czy zostaje. Zepsuty sprzęt naprawić albo wyrzucić. Paczkę odesłać. Dokument sprawdzić. Te przedmioty leżą nie dlatego, że nie potrafisz ich podnieść, tylko dlatego, że każde podniesienie uruchamia dodatkowe zadanie.

Czwarty typ to nadmiar. Nawet najlepszy system przechowywania zaczyna się dławić, kiedy próbujesz wcisnąć dwadzieścia pięć kubków do szafki mieszczącej piętnaście. Można oczywiście kupić nową szafkę. Potem większą kuchnię. Następnie drugi dom.

Rynek nieruchomości z wdzięcznością przyjmie tę strategię.

Rozpoznanie typu bałaganu jest ważne, ponieważ każdy wymaga innego rozwiązania. Jeśli problemem jest brak miejsca, potrzebujesz przypisać miejsce. Jeśli rzecz jest w drodze, trzeba ułatwić jej powrót. Jeśli wymaga decyzji, trzeba domknąć decyzję. Jeśli problemem jest nadmiar, żaden organizer z przezroczystego plastiku nie wykona za ciebie trudnej rozmowy z siedemnastą miską.

Twój dom pokazuje, gdzie system nie działa

Zamiast patrzeć na bałagan jak na dowód osobistej porażki, spróbuj potraktować go jak informację.

To bardzo praktyczna zmiana.

Jeżeli codziennie rzucasz klucze na kuchenny blat, choć oficjalnie mają wisieć w przedpokoju w dekoracyjnym pudełeczku ukrytym za lustrem, problemem być może nie jest brak dyscypliny. Być może problemem jest dekoracyjne pudełeczko ukryte za lustrem.

Jeśli wszyscy domownicy zdejmują ubrania w sypialni i zostawiają je na fotelu, ale kosz na pranie stoi w łazience po drugiej stronie mieszkania, fotel nie jest winny. Fotel po prostu przejął funkcję, której system nie przewidział.

Awansował bez zgody zarządu.

Dobrze działający dom powinien być organizowany wokół prawdziwych zachowań, a nie wymyślonych zachowań idealnego mieszkańca. To jedna z największych różnic między systemem, który wygląda dobrze przez weekend, a systemem, który działa miesiącami.

Jeśli buty zdejmujesz przy drzwiach, tam powinno być miejsce na buty.

Jeśli pocztę otwierasz przy stole, tam potrzebujesz miejsca na dokumenty wymagające działania.

Jeśli kable ładujące ciągle migrują między kanapą a sypialnią, być może potrzebujesz dwóch kabli, a nie jednej ceremonii codziennego transportowania tego samego przewodu.

Organizacja powinna zmniejszać liczbę kroków.

Nie dodawać je w imię moralnego rozwoju.

Zrób mapę punktów zapalnych

Nie zaczynaj od opróżniania szaf.

Na razie niczego nie wywracaj do góry nogami, bo to jeden z ulubionych sposobów tworzenia jeszcze większego chaosu pod hasłem „właśnie sprzątam”.

Przejdź po domu i znajdź miejsca, w których bałagan regularnie wraca. Nie pojedyncze przypadki. Stałe punkty.

Najczęściej będą to:

wejście do domu, - kuchenny blat, - stół, - krzesło lub fotel, - szafka nocna, - okolice kanapy, - łazienkowy blat, - biurko, - podłoga przy szafie, - jedna konkretna szuflada będąca ambasadą anarchii.

Przy każdym punkcie zadaj sobie jedno pytanie:

Co tutaj właściwie ląduje?

Nie: „Dlaczego jestem takim bałaganiarzem?”

To pytanie jest bezużyteczne i prowadzi głównie do dramatycznego patrzenia w dal.

Sprawdź fakty.

Na komodzie przy wejściu leżą klucze, okulary, poczta, drobne monety i słuchawki. To oznacza, że komoda nie jest przypadkowym miejscem bałaganu. Jest stacją przeładunkową rzeczy z kieszeni.

Świetnie.

Nie walcz z nią. Zorganizuj ją.

Może potrzebujesz małej tacki na klucze i słuchawki, pojemnika na monety oraz pionowej przegródki na korespondencję. Nagle pięć rodzajów bałaganu staje się pięcioma rzeczami mającymi miejsce dokładnie tam, gdzie naturalnie trafiają.

To nie jest kapitulacja.

To inteligentne wykorzystanie terenu.

Nie przenoś problemu w ładniejszym pudełku

Organizery są kuszące, ponieważ dają poczucie działania. Wchodzisz do sklepu po mleko, wracasz z sześcioma pojemnikami, trzema koszykami i obrotową półką do przypraw, mimo że dotychczas największym problemem z przyprawami było to, że posiadasz cztery otwarte opakowania oregano.

Pojemnik nie rozwiązuje problemu, jeśli nie wiesz, co ma w nim mieszkać.

Najpierw ustal kategorię.

Potem miejsce.

Dopiero potem, jeśli potrzebujesz, kup pojemnik.

Kolejność odwrotna prowadzi do imponującej kolekcji pudeł, w których mieszkają przypadkowe rzeczy. Jedno z bateriami, paragonem, guzikiem, dwiema świeczkami i kluczem, który prawdopodobnie otwiera coś bardzo ważnego, chociaż od 2013 roku nikt nie ustalił co.

Zanim kupisz organizer, odpowiedz sobie na trzy pytania:

Co konkretnie będzie w nim przechowywane? - Gdzie będzie stał? - Czy dzięki niemu odłożenie rzeczy stanie się łatwiejsze?

Jeśli nie znasz odpowiedzi, odłóż organizer.

On przeżyje.

Zasada najmniejszego oporu

Ludzie naturalnie wybierają łatwiejszą czynność. Dlatego tak łatwo położyć bluzę na krześle, a trochę trudniej otworzyć szafę, znaleźć wieszak, powiesić bluzę, przesunąć inne ubrania i zamknąć drzwi.

Sześć sekund kontra piętnaście.

W teorii różnica śmieszna.

W praktyce krzesło wygrywa sezon 14:0.

Jeżeli jakaś rzecz regularnie ląduje poza swoim miejscem, sprawdź, czy jej odłożenie nie jest zbyt skomplikowane. Może kosz ma pokrywę, którą za każdym razem trzeba podnosić. Może pudełko znajduje się na najwyższej półce. Może segregator wymaga wyjęcia trzech innych segregatorów. Może miejsce jest tak ciasne, że każdorazowe włożenie przedmiotu przypomina grę logiczną.

Dobre przechowywanie powinno być prawie głupio łatwe.

Otwierasz.

Wkładasz.

Koniec.

Jeśli do odłożenia baterii AA potrzebujesz drabiny, klucza imbusowego i zgody wspólnoty mieszkaniowej, należy uprościć procedurę.

Zacznij od jednego miejsca, nie od całego domu

Pierwszym odruchem po przeczytaniu poradnika o porządku może być chęć rzucenia się na całe mieszkanie.

Nie rób tego.

Wielki projekt brzmi atrakcyjnie przez pierwsze trzydzieści minut. Potem stoisz pośrodku sypialni, cała zawartość szafy znajduje się na łóżku, jest godzina 22:40 i zaczynasz rozważać spanie na podłodze.

Lepszy pierwszy krok to jeden punkt zapalny.

Na przykład komoda przy wejściu.

Wyjmij z niej i z jej okolic wszystko. Następnie podziel rzeczy na cztery wspomniane kategorie:

ma tutaj zostać, - ma wrócić gdzie indziej, - wymaga działania, - jest zbędne.

Dla rzeczy, które zostają, ustal najprostsze możliwe miejsce. Dla tych, które wracają gdzie indziej, odnieś je od razu. Rzeczy wymagające działania zbierz razem i ustal termin zajęcia się nimi. Zbędne wyrzuć, oddaj albo przygotuj do sprzedaży.

Ale uwaga.

„Przygotuję do sprzedaży” nie może oznaczać „przez następne osiem miesięcy będzie stało w reklamówce w przedpokoju”.

Jeśli sprzedaż wymaga zrobienia zdjęć, wystawienia ogłoszenia i odpowiadania ludziom pytającym, czy przedmiot za 50 zł oddasz za 12 zł z dostawą do ich salonu, zdecyduj, czy naprawdę warto.

Czas też ma wartość.

Wersja minimum

Jeżeli dziś nie masz energii na analizowanie całego mieszkania, zrób tylko to:

Wybierz jedną powierzchnię wielkości mniej więcej blatu kuchennego, stolika albo komody.

Usuń z niej wszystko, co tam nie należy.

Rzeczom, które regularnie wracają, nadaj miejsce możliwie blisko.

Nie kupuj niczego.

Nie reorganizuj całego domu.

Nie oglądaj trzydziestu filmów o organizacji szuflad.

Jedna powierzchnia.

To wystarczy.

Jeśli jutro nadal wygląda dobrze, nauczyłeś się czegoś ważniejszego niż podczas sześciogodzinnego generalnego sprzątania: znalazłeś mały system, który działa.

Bałagan nie świadczy o tym, że nie umiesz żyć.

Najczęściej świadczy o tym, że kilka rzeczy w twoim domu nie ma sensownego miejsca albo droga do tego miejsca jest zbyt długa.

Na dziś wybierz jeden punkt zapalny i napraw właśnie jego.

Nie całe mieszkanie.

Pałac wersalski też nie był sprzątany jednym ruchem.

Rozdział 2 - Masz za dużo czy tylko źle przechowujesz?

Otwierasz szafkę kuchenną i wypada plastikowy pojemnik. Próbujesz go włożyć z powrotem, więc wypada pokrywka. Wkładasz pokrywkę, przewraca się miska. Poprawiasz miskę i nagle cała konstrukcja zaczyna reagować jak gra Jenga zaprojektowana przez człowieka, który cię osobiście nie lubi.

W tym momencie pojawia się pytanie fundamentalne:

Czy potrzebujesz lepszej organizacji?

Czy po prostu masz za dużo pojemników?

To ważne rozróżnienie, bo można spędzić ogromną ilość czasu na doskonaleniu przechowywania rzeczy, których zwyczajnie nie potrzebujesz. Można kupić wysuwane półki, przegródki i profesjonalny system układania pokrywek. Można też zauważyć, że masz osiemnaście pojemników, z czego używasz sześciu.

Oba rozwiązania są legalne.

Jedno jest trochę tańsze.

Nadmiar nie zawsze wygląda jak nadmiar

Kiedy słyszysz „masz za dużo rzeczy”, możesz wyobrazić sobie człowieka, który nie jest w stanie przejść przez własny salon, ponieważ od 1996 roku przechowuje wszystkie gazety.

To skrajność.