Moi rodzice wierzą we wszystko, co dostaną na Facebooku - Jak rozmawiać o fejku, AI i „koleżanka mi wysłała” bez wojny domowej ebook

INTRO

Telefon leży na stole i zachowuje się niewinnie. Ty jesz obiad. Ktoś pyta, czy podać jeszcze ziemniaki. Przez chwilę wydaje się, że będzie to zwykłe rodzinne spotkanie, podczas którego największym zagrożeniem pozostaje pytanie, dlaczego jesz tak mało, skoro właśnie zjadłeś porcję wystarczającą do wykarmienia niewielkiej delegacji.

I wtedy mama wyciąga telefon.

– Widziałeś to?

Nie widziałeś.

Ale już po sposobie, w jaki telefon zostaje przesunięty w twoją stronę, wiesz, że nie będzie chodziło o zdjęcie kota.

Na ekranie widzisz film. Człowiek w garniturze mówi coś bardzo poważnego. Pod spodem wielkimi literami napisano, że „MEDIA O TYM MILCZĄ”. Film ma siedemnaście tysięcy udostępnień, trzy czerwone wykrzykniki i jakość obrazu sugerującą, że został nagrany ziemniakiem podczas trzęsienia ziemi.

– To prawda? – pytasz ostrożnie.

– No przecież jest nagranie.

Świetnie.

Proces weryfikacji informacji został zakończony.

Jest nagranie.

Jeszcze pięć lat temu można było przynajmniej powiedzieć: „Mamo, przecież nikt czegoś takiego nie nagrał”. Dzisiaj sztuczna inteligencja potrafi stworzyć twarz człowieka, jego głos, ruch ust, zdjęcie wydarzenia, które nigdy się nie wydarzyło, oraz tekst napisany tak pewnym tonem, że po trzecim akapicie sam zaczynasz się zastanawiać, czy przypadkiem nie pamiętasz tego wydarzenia z dzieciństwa.

Internet dostał nowe supermoce.

Nasi rodzice niestety nie dostali do nich instrukcji obsługi.

I właśnie tutaj zaczyna się problem.

Bo najłatwiej byłoby powiedzieć:

– Nie wierz we wszystko, co widzisz na Facebooku.

Tylko że osoba siedząca naprzeciwko ciebie słyszy wtedy coś zupełnie innego:

„Jesteś naiwny.”

„Nie rozumiesz internetu.”

„Ja wiem lepiej.”

„Twoje koleżanki wysyłają bzdury.”

Ostatnie zdanie jest szczególnie ryzykowne, ponieważ koleżanka może być znana od 1987 roku i uczestniczyć w rodzinnej hierarchii wiarygodności znacznie wyżej niż Reuters, PAP, policja, lekarz i Narodowy Bank Polski razem wzięte.

– Halina mi wysłała.

I co teraz?

Halina przemówiła.

Dyskusję uważa się za zamkniętą.

Problem z fałszywymi informacjami w rodzinie nie polega wyłącznie na tym, że ktoś uwierzył w nieprawdziwy post. Prawdziwy problem zaczyna się wtedy, gdy próbujesz ten post zakwestionować. Nagle nie rozmawiacie już o konkretnej informacji. Rozmawiacie o zaufaniu, doświadczeniu życiowym, szacunku, pokoleniowych różnicach i o tym, że „wy młodzi też wierzycie w różne głupoty”.

Co gorsza, w ostatnim punkcie rodzice mogą mieć trochę racji.

Bo podatność na bzdury nie jest funkcją wieku.

Internet regularnie udowadnia, że człowiek może mieć dwadzieścia pięć lat, doktorat, światłowód i nadal uwierzyć, że jedzenie konkretnego owocu przez siedem dni „resetuje metabolizm”. Można więc od razu porzucić wygodną teorię, według której problem brzmi: „starsi ludzie nie rozumieją internetu”.

Nie.

Problem brzmi: ludzie bardzo łatwo wierzą w informacje, które pasują do tego, czego już się obawiają, czego chcą albo co podejrzewają. A media społecznościowe nauczyły się dostarczać takie informacje z precyzją kelnera, który wie, że jeszcze nie skończyłeś pierwszego drinka, ale już niesie następnego.

Facebook nie musi wiedzieć, co jest prawdą.

Wystarczy, że wie, na czym zatrzymasz wzrok.

Do tego dochodzi jeszcze coś, co będziemy w tej książce regularnie rozbrajać: fałszywe informacje bardzo często wyglądają bardziej przekonująco niż prawdziwe. Prawda bywa nudna. Ma zastrzeżenia. Potrzebuje kontekstu. Czasami brzmi: „Nie wiadomo”, „Dane są niepełne” albo „To bardziej skomplikowane”.

Fejk nie ma takich kompleksów.

Fejk mówi:

„SZOK!”

„UKRYWAJĄ TO PRZED TOBĄ!”

„LEKARZE NIE CHCĄ, ŻEBYŚ WIEDZIAŁ!”

„UDOSTĘPNIJ, ZANIM USUNĄ!”

I naturalnie nikt go nie usuwa od dziewięciu lat.

Ale najwyraźniej operacja trwa.

Sztuczna inteligencja jeszcze bardziej komplikuje sytuację, ponieważ przez większość naszego życia obowiązywała całkiem rozsądna zasada: jeżeli widzisz zdjęcie albo film, to coś takiego prawdopodobnie znalazło się kiedyś przed kamerą.

Ta zasada właśnie odchodzi na emeryturę.

Zdjęcie nie jest już dowodem, że coś się wydarzyło. Film nie jest automatycznie dowodem, że ktoś coś powiedział. Głos w nagraniu nie musi należeć do osoby, którą przypomina. Zrzut ekranu może być spreparowany. Artykuł może powstać automatycznie. Konto publikujące „pilne wiadomości” może wyglądać profesjonalniej niż twoja bankowość internetowa, a prowadzić je człowiek, bot albo człowiek wspomagany przez armię botów i bardzo dużą ilość kawy.

Nie oznacza to jednak, że mamy zamienić rodzinny obiad w laboratorium kryminalistyczne.

Nie będziemy sprawdzać metadanych każdego zdjęcia przesłanego przez ciocię.

Nikt nie ma na to siły.

Celem tej książki nie jest zrobienie z twoich rodziców ekspertów od OSINT-u, deepfake'ów, modeli generatywnych i analizy cyfrowej. Nie będziemy też próbować wygrać wszystkich dyskusji. To bardzo ważne, bo obsesja na punkcie „wygrania” rozmowy jest jedną z najszybszych dróg do sytuacji, w której faktycznie masz rację, ale od trzech tygodni nikt nie chce z tobą rozmawiać.

Technicznie zwycięstwo.

Towarzysko lekkie straty.

Będziemy robić coś bardziej praktycznego.

Nauczysz się rozpoznawać momenty, w których warto reagować, oraz te, kiedy naprawdę nie ma sensu rozpoczynać śledztwa w sprawie zdjęcia gigantycznej cukinii podpisanej „REKORD POLSKI”. Zobaczysz, dlaczego proste prostowanie faktów często nie działa, jak zadawać pytania, które nie brzmią jak przesłuchanie, jak wspólnie sprawdzać źródło bez komunikatu „ja ci teraz pokażę, jak działa internet” i jak reagować, gdy fałszywa informacja dotyczy zdrowia, pieniędzy albo bezpieczeństwa.

Bo tutaj kończy się zabawa.

Jeśli tata uważa, że na zdjęciu naprawdę znajduje się pies wielkości konia, świat raczej to przetrwa. Jeśli jednak dostaje wiadomość o rzekomej dopłacie, inwestycji, blokadzie konta, cudownym leczeniu albo konieczności natychmiastowego kliknięcia w link, potrzebujemy procedury trochę lepszej niż:

– Tato, nie klikaj.

– Dlaczego?

– Bo to oszustwo.

– Skąd wiesz?

– Bo wiem.

– A Zbyszek kliknął.

Zbyszek właśnie niespodziewanie stał się niezależnym audytorem cyberbezpieczeństwa.

W kolejnych rozdziałach zbudujemy więc prosty system rodzinnej odporności na internetowe bzdury. Bez wykładów. Bez traktowania kogokolwiek z góry. Bez oczekiwania, że rodzice przed przeczytaniem każdego posta przeprowadzą analizę źródeł porównywalną z pracą komisji śledczej.

Będziemy uczyć jednej najważniejszej rzeczy:

nie „nie wierz”.

Tylko:

„sprawdźmy”.

Ta mała zmiana robi ogromną różnicę. „Nie wierz” ustawia was po przeciwnych stronach stołu. „Sprawdźmy” ustawia was po tej samej stronie problemu.

A dokładnie tam chcemy być.

Bo twoi rodzice nie są przeciwnikiem.

Przeciwnikiem jest internet, który potrafi dziś wyprodukować bzdurę szybciej, niż człowiek zdąży powiedzieć:

– Poczekaj, skąd to właściwie jest?

I właśnie od tego pytania zaczniemy.

Rozdział 1 - Skoro ktoś to wysłał, to chyba coś w tym jest

Mama siedzi przy stole z telefonem i miną osoby, która właśnie zdobyła dostęp do informacji pomijanej przez wszystkie światowe media.

– Zobacz. Podobno od przyszłego miesiąca będą pobierać pieniądze z kont, jeśli człowiek ma za dużo oszczędności.

Patrzysz na ekran.

Na Facebooku znajduje się grafika z banknotami, logo przypominającym logo jakiejś instytucji państwowej i napisem:

„WAŻNE! NOWE PRZEPISY JUŻ OD WRZEŚNIA. UDOSTĘPNIJ RODZINIE.”

Nie ma linku do ustawy.

Nie ma nazwiska autora.

Nie ma daty publikacji.

Nie wiadomo nawet, co dokładnie oznacza „za dużo oszczędności”.

Ale jest czerwony pasek.

Czerwony pasek działa na internet mniej więcej tak jak mundur na człowieka stojącego przed urzędem. Nadaje powagę, zanim ktokolwiek zdąży zapytać o kompetencje.

– Kto to napisał? – pytasz.

– No tutaj jest.

– Ale kto?

Mama patrzy ponownie.

– „Polska Informacja 24”.

Brzmi poważnie.

Równie dobrze mogłoby istnieć „Europejskie Centrum Wiadomości Narodowych Extra Plus”.

W internecie nazwa kosztuje zero złotych.

I to jest pierwsza rzecz, którą warto zrozumieć: fałszywe informacje nie wygrywają dlatego, że są zawsze genialnie przygotowane. Często wygrywają dlatego, że mózg nie analizuje każdej informacji jak sędzia Sądu Najwyższego. Korzysta ze skrótów.

Musi.

Gdybyś analizował każde zdanie z taką dokładnością, z jaką próbujesz ustalić, czy wiadomość o nowym podatku jest prawdziwa, samo przejście przez sklep zajęłoby ci cztery dni.

„Jogurt naturalny. Czy rzeczywiście naturalny? Kto to potwierdził? Czy krowa wyraziła stanowisko?”

Mózg potrzebuje prostych sygnałów wiarygodności.

Problem polega na tym, że internet nauczył się je podrabiać.

Wiarygodność po znajomości

Jeżeli zupełnie obcy człowiek podejdzie do twojego taty na parkingu i powie:

– Od jutra wszystkie samochody starsze niż dziesięć lat zostaną zakazane.

Tata prawdopodobnie zapyta:

– A pan to właściwie kto?

Jeżeli identyczną informację prześle mu kuzyn Marek, sytuacja wygląda inaczej.

Marek jest znajomy.

Marek kiedyś pomógł przy remoncie.

Marek zna się na samochodach.

Marek miał Passata.

To już prawie ministerstwo infrastruktury.

Nie chodzi o to, że tata świadomie uznał: „Marek jest ekspertem w zakresie procesu legislacyjnego”. Mechanizm jest znacznie prostszy. Informacja przyszła od osoby, której ufa, więc część tego zaufania automatycznie przeniosła się na treść.

To bardzo ludzki skrót.

Nie pytamy:

„Kto jest pierwotnym źródłem tej informacji?”

Pytamy podświadomie:

„Kto mi ją wysłał?”

I właśnie dlatego zdanie:

– Ale przecież to Basia wysłała.

nie jest argumentem całkowicie pozbawionym logiki.

Jest tylko odpowiedzią na inne pytanie.

Ty pytasz: „Czy informacja jest prawdziwa?”

Rodzic odpowiada: „Czy ufam Basi?”

To nie to samo.

Basia może być najuczciwszym człowiekiem w województwie i jednocześnie przesłać kompletną bzdurę. Nie dlatego, że chciała kogoś oszukać. Dlatego, że ją również dostała od osoby, której ufa.

W ten sposób powstaje rodzinny blockchain wiarygodności.

Nikt nie wie, gdzie informacja się zaczęła, ale każdy zna osobę, od której ją dostał.

Jeżeli pasuje do świata, brzmi prawdziwiej

Wyobraź sobie dwie wiadomości.

Pierwsza:

„Rząd planuje w przyszłym tygodniu obniżyć ceny wszystkich produktów o 40 procent.”

Druga:

„Rząd wprowadził nową opłatę, o której prawie nikt nie wie.”

Która brzmi bardziej prawdopodobnie?

Dla wielu osób druga.

Nie dlatego, że została lepiej udokumentowana. Dlatego, że pasuje do istniejącego przekonania:

„Ciągle coś drożeje.”

„Zawsze coś wymyślą.”

„O wszystkim dowiadujemy się za późno.”

Mózg uwielbia informacje, które pasują do jego wcześniejszej mapy świata. Psychologia nazywa to między innymi efektem potwierdzenia: łatwiej zauważamy, zapamiętujemy i akceptujemy informacje zgodne z tym, w co już wierzymy.

Jeżeli ktoś uważa, że media coś ukrywają, informacja zatytułowana „MEDIA TEGO NIE POKAŻĄ” zaczyna z przewagą.

Nie musi niczego udowodnić.

Już potwierdziła wcześniejsze podejrzenie.

To trochę jak spotkanie człowieka, którego nie lubisz, i zobaczenie, że zaparkował krzywo.

– Wiedziałem.

Co dokładnie wiedziałeś?

Nieważne.

Dowody zostały znalezione.

Silna emocja wyłącza część kontroli jakości

Najbardziej skuteczne fałszywe informacje rzadko są emocjonalnie neutralne.

Nie brzmią:

„Występują pewne niejasności dotyczące interpretacji przepisów podatkowych.”

Brzmią:

„ZABIORĄ CI PIENIĄDZE.”

Nie:

„Nie potwierdzono wpływu składnika X na zdrowie.”

Tylko:

„TRUJĄ NAS OD LAT.”

Nie:

„Pojawiła się zmodyfikowana cyfrowo wypowiedź polityka.”

Tylko:

„SZOKUJĄCE NAGRANIE. ZOBACZ, CO POWIEDZIAŁ.”

Strach, gniew i oburzenie są świetnym paliwem dla udostępnień.

Kiedy informacja wywołuje silną emocję, człowiek ma większą ochotę zareagować natychmiast. A internet bardzo uprzejmie umieszcza przy takiej informacji przycisk „Udostępnij”.

Nie ma natomiast przycisku:

„Ochłoń przez dziewięć minut i sprawdź źródło”.

Dziwny brak funkcjonalności.

Dlatego warto obserwować jedną rzecz nie tylko u rodziców, ale również u siebie: im silniejszą reakcję wywołuje informacja, tym bardziej opłaca się zwolnić.

Jeżeli pierwsza myśl brzmi:

„Niemożliwe!”

„Skandal!”

„Wiedziałem!”

„Muszę to komuś wysłać!”

to właśnie pojawił się dobry moment na dodatkowe dziesięć sekund ostrożności.

Nie dlatego, że informacja musi być fałszywa.

Dlatego, że twoja zdolność do spokojnej oceny właśnie dostała emocjonalny telefon z centrali.

Powtarzane zaczyna brzmieć znajomo

Ojciec mówi:

– Ale ja już o tym kilka razy słyszałem.

I tutaj wchodzimy w kolejny mechanizm.

Jeżeli człowiek widzi podobną informację wiele razy, zaczyna wydawać się bardziej prawdopodobna. Psychologowie opisują zjawisko, w którym powtarzana treść może być odbierana jako bardziej prawdziwa właśnie dlatego, że jest znajoma.

Internet jest idealną maszyną do produkowania tej znajomości.

Jedna fałszywa informacja zostaje opublikowana na stronie A.

Ktoś robi zrzut ekranu i wrzuca go na stronę B.

Kolejna osoba nagrywa film komentujący zrzut.

Następna wrzuca film na grupę.

Po tygodniu tata widział tę wiadomość sześć razy.

– Wszędzie o tym mówią.

Nie.

Wszędzie krąży ten sam materiał w sześciu przebraniach.

To ważna różnica.

Jeżeli pięć osób na weselu opowiada tę samą historię, nie oznacza to automatycznie, że istnieje pięć niezależnych źródeł.

Zwłaszcza jeśli wszyscy siedzieli wcześniej przy jednym stole z wujkiem Andrzejem.

Profesjonalny wygląd nie jest certyfikatem prawdy

Dawniej internetowe oszustwo miało pewną przyjazną cechę: często wyglądało jak oszustwo.

E-mail informował, że „TWOJE KONTO BANK ZOSTAŁ ZABLOKOWANY”, a nadawca podpisywał się „Departament Bezpieczność”.

Człowiek miał szansę.

Dzisiaj można wygenerować elegancką grafikę, realistyczne zdjęcie, profesjonalny głos, prezentera, logo, stronę internetową i tekst w kilka minut.

Fałszywa informacja nie musi już wyglądać amatorsko.

Może wyglądać pięknie.

Niestety estetyka nie przeszła kursu dziennikarskiego.

Dlatego jedna z najważniejszych rzeczy, jakie możesz przekazać rodzicom, brzmi:

„To, że coś wygląda profesjonalnie, mówi nam tylko, że ktoś potrafił zrobić coś profesjonalnie wyglądającego.”

Nic więcej.

Logo można skopiować.

Nazwę można wymyślić.

Zdjęcie można wygenerować.

Głos można podrobić.

Licznik wyświetleń można zdobyć.

Komentarze można napisać.

Nawet niebieski znaczek nie powinien zastępować myślenia o treści i źródle.

Zmieniły się czasy.

Dawniej oszust musiał się bardziej postarać.

Dzisiaj jego laptop również się stara.

Dlaczego „przecież to głupota” niczego nie załatwia

Najgorszą możliwą reakcją na fałszywą informację jest często nie sama korekta, lecz pogarda.

– Przecież tylko idiota może w to uwierzyć.

W tym momencie przestałeś rozmawiać o informacji.

Zacząłeś rozmawiać o inteligencji człowieka, który ci ją pokazał.

Gratulacje.

Z jednego posta właśnie zbudowaliśmy konflikt pokoleniowy.

Jeżeli chcesz realnie pomóc, musisz pamiętać, że mechanizmy opisane w tym rozdziale działają na wszystkich. Na twoich rodziców. Na ciebie. Na dziennikarzy. Na lekarzy. Na informatyków. Na ludzi z tytułami naukowymi i ludzi, którzy wpisują hasło do banku w notatniku nazwanym „HASŁA”.

Nikt nie ma pełnej odporności.

Różnica polega głównie na tym, jakie treści trafiają w nasze własne słabe punkty.

Dla jednego będzie to zdrowie.

Dla drugiego polityka.

Dla trzeciego pieniądze.

Dla czwartego promocja na robot kuchenny przeceniony z 3499 na 299 zł, ale tylko przez następne osiem minut.

Każdy ma swój przycisk.

Pierwszy praktyczny krok

Na tym etapie nie musisz uczyć rodziców zaawansowanej weryfikacji.

Wystarczy zacząć od jednego prostego pytania:

„Skąd jest ta informacja?”

Nie:

– Kto ci takie bzdury wysyła?

Nie:

– Znowu Facebook?

Nie:

– Naprawdę w to wierzysz?

Tylko:

– Skąd to jest?

Jeżeli odpowiedź brzmi:

– Od Eli.

możesz spokojnie doprecyzować:

– Jasne. A Ela skąd to miała?

To pytanie przesuwa rozmowę z osoby na źródło.

Nie atakujesz Eli.

Ela nadal może przyjść na święta.

Próbujecie tylko dojść do miejsca, w którym informacja powstała.

Jeżeli tego miejsca nie można znaleźć, już masz istotny sygnał ostrzegawczy.

Nie dowód fałszu.

Sygnał.

A na początku właśnie tego potrzebujemy.

Bo rodzinnej odporności na fejki nie buduje się od zdania:

„Od dziś niczemu nie wierzymy.”

Buduje się ją od:

„Dobra. Zobaczmy, skąd to właściwie jest.”

To niewielka zmiana.

Ale po raz pierwszy telefon przestaje prowadzić rozmowę.

Rozdział 2 - Nie wygrywaj dyskusji. Sprawdzaj razem

Tata pokazuje ci film.

Na nagraniu znany człowiek mówi coś kompletnie absurdalnego. Głos się zgadza. Twarz się zgadza. Ruch ust wygląda przekonująco. Film ma napisy i dramatyczną muzykę, ponieważ najwyraźniej każda ważna wiadomość musi dziś brzmieć jak zapowiedź końca świata na platformie streamingowej.

Ty patrzysz trzy sekundy i mówisz:

– To deepfake.

Tata:

– Skąd wiesz?

– Widać.

– Ja nie widzę.

– Bo trzeba wiedzieć, na co patrzeć.

I właśnie w tym miejscu rozmowa miała szansę być użyteczna, ale zdecydowała się pojechać inną trasą.

Trasą „ja wiem, ty nie wiesz”.

Będzie malowniczo.

Nie będzie skutecznie.

Rację można mieć w sposób kompletnie bezużyteczny

Jeżeli twoim celem jest udowodnić, że informacja jest fałszywa, możesz wygrać.

Znajdziesz źródło.

Pokażesz dementi.

Odszukasz oryginalne nagranie.

Wyjaśnisz, że konto powstało trzy dni temu i publikuje wyłącznie filmy o końcu cywilizacji, zakazie gotówki i marchewce powodującej demencję.

Technicznie sprawa zamknięta.

Tylko że jeśli zrobisz to tonem:

– No widzisz? Mówiłem.

rodzic nie zapamięta:

„Warto sprawdzać źródła.”

Może zapamiętać:

„Znowu zrobił ze mnie idiotę.”

A wtedy następnym razem może już niczego ci nie pokazać.

To szczególnie niebezpieczne, jeśli kolejna wiadomość nie będzie zabawną teorią z Facebooka, tylko próbą oszustwa.

Chcesz, żeby rodzic powiedział:

– Dostałem coś dziwnego. Zerkniesz?

Nie:

– Lepiej mu nie pokażę, bo znowu będzie się wymądrzał.

Dlatego pierwsza zasada rodzinnego fact-checkingu brzmi trochę przewrotnie:

relacja jest częścią systemu bezpieczeństwa.

Jeśli człowiek czuje się przy tobie bezpiecznie, łatwiej zapyta.

Jeśli czuje się oceniany, zaczyna ukrywać wątpliwości.

A oszuści bardzo lubią sytuację, w której ofiara nie konsultuje się z nikim.

Zamień „ja ci pokażę” na „sprawdźmy”

Porównaj dwie rozmowy.

Wersja pierwsza:

– Mamo, to jest nieprawda.

– A skąd wiesz?

– Bo sprawdziłem.

– Gdzie?

– W wiarygodnych źródłach.

– Czyli gdzie?

– Nie na Facebooku.

Wspaniale.

Poziom napięcia właśnie wzrósł o 37 procent.

Teraz wersja druga:

– Mamo, to wygląda podejrzanie. Sprawdźmy, skąd się wzięło.

– Ale przecież tutaj piszą, że to prawda.

– Możliwe. Zobaczmy, czy podają to też inne źródła.

Treść niemal ta sama.

Relacja zupełnie inna.

W pierwszej wersji jesteś nauczycielem, który przyszedł wystawić ocenę.

W drugiej jesteście dwiema osobami próbującymi rozwiązać problem.

To drobna zmiana języka, ale bardzo praktyczna.

Nie potrzebujesz nawet przekonywać rodzica, że informacja jest fałszywa na początku rozmowy.

Wystarczy wprowadzić wspólną niepewność:

– Zobaczmy.

– Sprawdźmy.

– Poszukajmy źródła.

– Ciekawe, czy ktoś to potwierdził.

Nie mówisz:

„Mam rację.”

Mówisz:

„Zobaczmy, co da się ustalić.”

To znacznie mniej efektowne.

I właśnie dlatego działa lepiej.

Nie zaczynaj od etykiety „fejk”

Słowo „fejk” jest wygodne.

Problem polega na tym, że często kończy rozmowę, zanim się zaczęła.

Rodzic pokazuje artykuł.

Ty:

– Fejk.

Koniec.

Dla ciebie oznacza to:

„Treść jest niezgodna z faktami.”

Dla drugiej osoby może oznaczać:

„Wszystko, czego nie lubisz, nazywasz fejkiem.”