Mam dość aplikacji randkowych: Jak szukać miłości bez zamieniania jej w drugą pracę ebook

INTRO

Jest 22:47. Leżysz w łóżku. Telefon trzymasz piętnaście centymetrów od twarzy, czyli w odległości, którą okulista prawdopodobnie określiłby jako „proszę tego nie robić”. Otwierasz aplikację randkową tylko na chwilę. Absolutnie nie zamierzasz spędzić tam wieczoru. Chcesz jedynie sprawdzić, czy ktoś odpisał. Nikt nie odpisał, więc przesuwasz kilka profili. Potem jeszcze kilka. Ten ma zdjęcie z rybą. Ta ma czternaście fotografii z Bali. Ten „kocha podróże, dobre jedzenie i spontaniczność”, czyli prawdopodobnie jako jedyny człowiek na świecie nie przepada za fatalnym jedzeniem i nudą. Przesuwasz dalej.

Dwadzieścia osiem minut później nadal tam jesteś.

Miłości nie znalazłeś.

Za to obejrzałeś około siedemdziesięciu kandydatów, odrzuciłeś dentystę za dziwną minę na trzecim zdjęciu, osobę potencjalnie bardzo sympatyczną za użycie słowa „vibe” i kogoś, kto prawdopodobnie uratowałby ci życie podczas katastrofy morskiej, ponieważ na jednym zdjęciu miał skarpetki do sandałów.

Selekcja naturalna weszła na zupełnie nowy poziom.

Aplikacje randkowe miały ułatwiać poznawanie ludzi. I rzeczywiście ułatwiły jedną rzecz: dostęp do ogromnej liczby ludzi, których wcześniej nigdy byś nie spotkał. Problem polega na tym, że dostęp do ogromnej liczby ludzi nie jest tym samym co łatwiejsze budowanie relacji. Supermarket ma tysiące produktów, a mimo to człowiek potrafi stać osiem minut przed półką z jogurtami i nie wiedzieć, czego chce. Teraz wyobraź sobie, że każdy jogurt ma sześć zdjęć, opis osobowości i informację, że „szuka czegoś poważnego, ale zobaczymy”.

W pewnym momencie randkowanie przestaje przypominać poznawanie ludzi, a zaczyna przypominać rekrutację do firmy, w której jesteś jednocześnie kandydatem, rekruterem, działem HR i człowiekiem odpowiedzialnym za employer branding.

Musisz zrobić dobre zdjęcia. Napisać opis. Wybrać zdjęcie główne. Zastanowić się, czy zdjęcie z wakacji wygląda atrakcyjnie, czy desperacko komunikuje, że byłeś kiedyś w Grecji i nadal próbujesz wycisnąć z tego kapitał społeczny. Potem dopasowania. Wiadomości. Odpowiedzi. Brak odpowiedzi. Rozmowy, które zaczynają się od „hej” i umierają po „co tam?”. Umawianie spotkań. Przekładanie spotkań. Odwoływanie spotkań. Próba ustalenia, czy „może kiedyś w przyszłym tygodniu” oznacza zainteresowanie, niezainteresowanie czy intensywny proces negocjacyjny z kalendarzem Google.

A potem wracasz do domu po pracy i zaczynasz drugą zmianę.

Stanowisko: specjalista ds. poszukiwania partnera.

System pracy: hybrydowy.

Benefity: okazjonalna kawa z nieznajomym.

Premia roczna: brak.

Nic dziwnego, że wiele osób ma dość.

Problem nie polega jednak na tym, że aplikacje randkowe są z natury złe albo że prawdziwa miłość występuje wyłącznie w bibliotekach, piekarniach rzemieślniczych i podczas przypadkowego zderzenia dwóch wózków w Lidlu. Aplikacje są narzędziem. Mogą działać świetnie. Mogą też przejąć ogromną część uwagi i sprawić, że szukanie relacji zaczyna być projektem operacyjnym z KPI-em „liczba matchy tygodniowo”.

I właśnie wtedy warto coś zmienić.

Bo istnieje bardzo dziwna pułapka. Im bardziej zależy ci na znalezieniu kogoś, tym łatwiej potraktować randkowanie jak zadanie, które należy wykonywać intensywniej. Jeśli nie wychodzi, trzeba przecież zwiększyć liczbę swipe’ów. Poprawić zdjęcia. Założyć konto na kolejnej aplikacji. Odpowiadać szybciej. Umawiać więcej spotkań. Przeczytać pięć artykułów o tym, jak rozpocząć rozmowę. Obejrzeć trzy filmy o „red flags”. Następnie trzy filmy o tym, dlaczego obsesyjne szukanie red flags samo jest red flagiem.

Internet bardzo chętnie pomoże ci wpaść w problem, a potem sprzeda ci dwugodzinny podcast o wychodzeniu z niego.

Tymczasem dobra relacja nie powstaje dlatego, że zoptymalizowałeś proces pozyskiwania leadów romantycznych. Powstaje wtedy, gdy spotykają się dwie osoby, które są wystarczająco zainteresowane, wystarczająco dostępne emocjonalnie i wystarczająco kompatybilne, żeby sprawdzić, co będzie dalej. Nie potrzebujesz maksymalnej liczby ludzi. Potrzebujesz dostępu do odpowiednich ludzi i sposobu poznawania ich, który nie sprawia, że po trzech miesiącach na słowo „randka” reagujesz jak pracownik korporacji na „krótkie spotkanie podsumowujące”.

Ta książka nie będzie więc manifestem pod tytułem „Usuń wszystkie aplikacje i zacznij zagadywać ludzi w warzywniaku”. Jeśli aplikacje ci służą, możesz z nich korzystać. Jeśli cię męczą, ograniczymy ich rolę. Jeśli chcesz je usunąć, znajdziemy inne drogi. Najważniejsza zmiana polega na czymś innym: przestaniesz traktować szukanie miłości jak proces, który wymaga nieustannego działania.

Bo bardzo łatwo pomylić aktywność z postępem.

Możesz codziennie przesuwać sto profili i przez pół roku nie być ani centymetr bliżej relacji. Możesz też raz w tygodniu pojawić się w miejscu, gdzie naturalnie spotykasz ludzi o podobnych zainteresowaniach, zacząć więcej rozmawiać ze znajomymi, przyjmować zaproszenia, które wcześniej odrzucałeś, i nagle zwiększyć liczbę realnych kontaktów bez instalowania czwartej aplikacji z płatnym pakietem Platinum Love Ultra.

Będziemy też rozmawiać o jednym z największych problemów współczesnego randkowania: pozornie nieskończonym wyborze. Kiedy wiesz, że po jednym nieidealnym spotkaniu możesz wrócić do telefonu i zobaczyć dwieście kolejnych twarzy, człowiek zaczyna oceniać drugiego człowieka trochę tak, jak wybiera hotel. Lokalizacja dobra. Śniadanie w cenie. Ocena 8,7. Jeden użytkownik narzekał na głośną klimatyzację.

Tylko człowiek nie jest hotelem.

Niektóre rzeczy, które naprawdę mają znaczenie w relacji, nie mieszczą się w profilu. Poczucie bezpieczeństwa. Sposób prowadzenia rozmowy. Ciepło. Ciekawość drugiej osoby. To, czy oboje potraficie siedzieć przy stole przez dwie godziny bez poczucia, że ktoś zaraz powinien wezwać obsługę techniczną.

Tego nie da się wyswajpować.

Dlatego przyjrzymy się temu, jak ograniczyć zmęczenie aplikacjami, jak filtrować ludzi bez budowania systemu kwalifikacyjnego bardziej skomplikowanego niż rekrutacja astronautów, jak szybciej przechodzić od pisania do realnego spotkania i jak kończyć rozmowy, które ewidentnie prowadzą donikąd. Zajmiemy się też życiem poza aplikacjami: znajomymi znajomych, hobby, wydarzeniami, grupami, aktywnościami i zwykłym wychodzeniem do świata bez obowiązku rozglądania się za potencjalnym małżonkiem przy każdej kasie samoobsługowej.

Nie będziemy jednak udawać, że wystarczy „żyć swoim życiem, a miłość sama przyjdzie”. Może przyjdzie. Może nie zna adresu. Dlatego potrzebna jest rozsądna aktywność, ale taka, która mieści się w życiu zamiast stawać się jego działem operacyjnym.

Nauczysz się budować system randkowania, który ma granice. Określoną ilość czasu. Sensowne kryteria. Mniej bezproduktywnego pisania. Więcej spotkań wtedy, kiedy naprawdę warto. Mniej analizowania człowieka na podstawie siedmiu zdjęć i tego, że w opisie użył przecinka przed „że”. Więcej uwagi na to, jak czujesz się przy nim naprawdę.

A jeśli chwilowo nie masz ochoty szukać nikogo?

Też dobrze.

Przerwa od randkowania nie oznacza kapitulacji. Czasami oznacza, że twój układ nerwowy chciałby przez kilka tygodni nie oceniać kolejnego profilu człowieka trzymającego Aperol na tle zachodu słońca.

Miłość nie jest projektem do zamknięcia do końca kwartału.

Nie musisz więc pracować nad nią codziennie.

Musisz stworzyć sobie więcej szans na spotkanie właściwej osoby, mniej czasu tracić na niewłaściwe osoby i nie zajechać się po drodze.

To wystarczy na początek.

Telefon może już iść spać.

Rozdział 1 - Kiedy randkowanie zaczyna przypominać etat

Otwierasz aplikację przy kawie, bo masz trzy minuty. Potem zaglądasz do niej w windzie. Następnie podczas przerwy w pracy, chociaż właśnie miałeś odpisać na wiadomość od człowieka, który płaci ci pensję. Wieczorem sprawdzasz, kto cię polubił, kto odpisał, kto przestał odpisywać i dlaczego osoba, która wczoraj wysłała trzy wiadomości pod rząd, dzisiaj najwyraźniej została porwana przez obcą cywilizację.

W teorii nadal „tylko korzystasz z aplikacji”.

W praktyce uruchomiłeś całodobowy dział obsługi romantycznych zgłoszeń.

To jeden z pierwszych sygnałów, że randkowanie zaczyna działać przeciwko tobie. Nie chodzi o liczbę minut spędzonych w aplikacji. Można korzystać z niej codziennie przez dziesięć minut i czuć się świetnie. Można też otwierać ją trzy razy w tygodniu i przez pozostałe cztery dni myśleć o tym, dlaczego ktoś nie odpowiedział. Prawdziwym problemem jest nie czas przed ekranem, lecz ilość miejsca, jaką proces szukania partnera zajmuje w twojej głowie.

A głowa ma ograniczoną powierzchnię biurową.

Jeżeli rano zastanawiasz się, komu odpisać, w pracy analizujesz wczorajszą rozmowę, wieczorem wybierasz profile, a przed snem sprawdzasz, czy ktoś nowy się pojawił, to randkowanie przestało być jednym z elementów życia. Zaczęło organizować życie wokół siebie.

Najbardziej podstępne jest to, że wszystko wygląda rozsądnie. Przecież jeśli chcesz kogoś poznać, musisz działać. Jeśli zależy ci na zmianie pracy, wysyłasz CV. Jeśli chcesz kupić mieszkanie, oglądasz oferty. Jeśli chcesz znaleźć partnera, logiczne wydaje się przeglądanie ludzi.

Problem polega na tym, że człowiek nie jest mieszkaniem.

Nie wystarczy zwiększyć liczbę obejrzanych ofert.

W tradycyjnych zadaniach większy wysiłek często daje większą szansę rezultatu. Przećwiczysz więcej słówek, lepiej przygotujesz się do egzaminu. Wyślesz więcej ofert handlowych, prawdopodobnie coś sprzedasz. Z randkowaniem zależność jest znacznie słabsza. Możesz zwiększyć liczbę kontaktów, ale nie możesz produkować kompatybilności na akord.

Możesz natomiast produkować zmęczenie.

I tutaj zaczyna się pierwszy ważny problem: bardzo łatwo wejść w tryb ilościowy. Jeszcze pięć profili. Jeszcze jedna rozmowa. Jeszcze jedna randka w tym tygodniu, bo przecież trzeba „dać sobie szansę”. Po kilku tygodniach zaczynasz spotykać nowych ludzi z energią człowieka, który właśnie usłyszał, że po całym dniu szkolenia zostało jeszcze „krótkie ćwiczenie integracyjne”.

Miłość naprawdę źle znosi Excela.

Nie dlatego, że planowanie jest złe. Wręcz przeciwnie. Za chwilę będziemy planować całkiem sporo. Problem zaczyna się wtedy, gdy zaczynasz mierzyć skuteczność randkowania liczbą wykonanych czynności zamiast jakością kontaktów.

Dziesięć rozmów nie jest automatycznie lepszych niż dwie.

Cztery randki w tygodniu nie są oznaką większego zaangażowania w znalezienie relacji. Mogą być oznaką tego, że w piątek nie pamiętasz już, kto ma psa, kto mieszka na Mokotowie, a kto opowiadał historię o fatalnych wakacjach z byłym partnerem.

Gdy randkowanie staje się pracą, pojawia się jeszcze jedna rzecz: zaczynasz podchodzić do ludzi zadaniowo. Nie robisz tego celowo. Po prostu twój mózg próbuje uprościć system.

Imię. Wiek. Praca. Lokalizacja. Zainteresowania. Czego szuka. Czy chce dzieci. Czy pali. Czy biega ultramaratony i czy istnieje ryzyko, że będziesz musiał o tym słuchać podczas śniadania.

To wszystko są przydatne informacje. Tyle że po pewnym czasie człowiek po drugiej stronie zaczyna przypominać kartę produktu.

„Parametry dobre. Dostawa dwadzieścia kilometrów. Jedna funkcja mnie nie przekonuje.”

I właśnie wtedy tracisz z pola widzenia to, czego profil nie pokaże.

Czy rozmowa płynie.

Czy czujesz się swobodnie.

Czy druga osoba naprawdę słucha, czy tylko czeka na własną kolej wypowiedzi.

Czy po spotkaniu jesteś ciekawy kolejnego, czy wyłącznie próbujesz logicznie uzasadnić, dlaczego „powinieneś dać szansę”.

Randkowanie zadaniowe zmienia pytanie z:

„Czy dobrze mi się z tą osobą rozmawia?”

na:

„Czy ta osoba spełnia warunki?”

Warunki są potrzebne. Nie chodzi o to, żeby wyrzucić wszystkie kryteria i zakochać się w pierwszym człowieku, który potrafi utrzymać kontakt wzrokowy dłużej niż ekspres do kawy. Chodzi o proporcje.

Lista kryteriów ma chronić cię przed relacjami, których nie chcesz.

Nie ma zastępować poznawania człowieka.

Dlaczego robimy z randkowania projekt

Jednym z powodów jest poczucie kontroli.

Szukanie relacji jest pełne rzeczy, których kontrolować nie możesz. Nie możesz zdecydować, kiedy spotkasz odpowiednią osobę. Nie możesz zagwarantować wzajemnej chemii. Nie możesz sprawić, że ktoś będzie gotowy na związek tylko dlatego, że jego profil mówi „szukam czegoś poważnego”.

Możesz natomiast przesuwać profile.

Możesz zmienić opis.

Możesz wykupić dodatkowe funkcje.

Możesz przeczytać poradnik zatytułowany „Siedem zdań, po których każdy odpisze”, mimo że w głębi duszy wiesz, że jeśli jedno zdanie gwarantowałoby miłość, jego autor prawdopodobnie nie sprzedawałby go za 49,90 zł w promocji ograniczonej czasowo do następnych czternastu miesięcy.

Aktywność daje poczucie działania.

A działanie daje ulgę.

Na chwilę.

To ten sam mechanizm, który sprawia, że przed ważnym zadaniem można bardzo energicznie posprzątać biurko. Dokument nadal niepowstały, ale spinacze leżą już zgodnie z nowym systemem logistycznym.

W randkowaniu też możemy robić rzeczy, które wyglądają jak postęp, ale nim nie są. Przeglądanie setek profili może dawać poczucie, że „szukasz”. Prowadzenie dziesięciu rozmów daje poczucie dużych możliwości. Analizowanie, dlaczego ktoś przestał pisać, sprawia wrażenie, że rozwiązujesz problem.

Tyle że nie każda zagadka wymaga rozwiązania.

Czasami człowiek przestał pisać, bo nie był wystarczająco zainteresowany.

Koniec dochodzenia.

Nie musisz powoływać komisji śledczej.

Kiedy zaakceptujesz fakt, że część randkowania jest poza twoją kontrolą, pojawia się coś bardzo cennego: możesz skupić energię na tym, co naprawdę kontrolujesz.

Możesz zdecydować:

- gdzie poznajesz ludzi, - ile czasu na to przeznaczasz, - z kim kontynuujesz kontakt, - jak szybko przechodzisz od pisania do spotkania, - jakie zachowania akceptujesz, - kiedy kończysz znajomość, która ewidentnie donikąd nie prowadzi, - jak dbasz o własne życie niezależnie od wyniku randkowania.

To wystarczająco dużo.

Naprawdę nie potrzebujemy jeszcze dashboardu.

Pierwsza diagnoza: ile kosztuje cię randkowanie?

Zanim cokolwiek zmienisz, zrób prosty eksperyment. Przez najbliższe kilka dni nie zwiększaj ani nie zmniejszaj swojej aktywności. Po prostu zauważ, co właściwie robisz.

Nie chodzi tylko o aplikacje.

Zwróć uwagę na trzy koszty.

Pierwszy to czas. Ile realnie minut dziennie poświęcasz na przeglądanie profili, rozmowy, sprawdzanie powiadomień i analizowanie potencjalnych spotkań?

Drugi to uwaga. Ile razy zaglądasz do aplikacji automatycznie? Czy sprawdzasz ją podczas pracy, oglądania filmu, rozmowy ze znajomym albo stania na czerwonym świetle, czego oczywiście nie robimy, bo wszyscy jesteśmy odpowiedzialnymi uczestnikami ruchu drogowego?

Trzeci koszt jest najważniejszy: energia.

Jak czujesz się po korzystaniu z aplikacji?

Ciekawy ludzi?

Neutralny?

Czy raczej jak po przeglądaniu portalu z ofertami mieszkań w centrum Warszawy: lekko zdezorientowany, psychicznie wyczerpany i z narastającym pytaniem, czy cały system nie został zaprojektowany jako eksperyment społeczny?

Jeżeli regularnie kończysz sesję bardziej sfrustrowany niż przed jej rozpoczęciem, to cenna informacja.

Nie oznacza jeszcze, że musisz usunąć aplikacje.

Oznacza, że sposób korzystania z nich wymaga zmiany.

Ustaw granicę, zanim ustawisz kolejny filtr

Pierwsze praktyczne rozwiązanie jest absurdalnie proste: randkowanie potrzebuje godzin pracy.

Nie całodobowej infolinii.

Wybierz konkretne momenty, kiedy korzystasz z aplikacji. Na przykład piętnaście lub dwadzieścia minut wieczorem, cztery dni w tygodniu. Albo dwie dłuższe sesje. Forma nie jest szczególnie ważna. Ważne jest to, żeby przestać otwierać aplikację odruchowo.

Nie chodzi o cyfrową ascezę.

Jeśli prowadzisz ciekawą rozmowę i ktoś napisze, możesz oczywiście odpowiedzieć. Ale czym innym jest świadoma rozmowa z konkretną osobą, a czym innym bezmyślne wchodzenie do aplikacji dwanaście razy dziennie, żeby sprawdzić, czy los romantyczny przesłał nową aktualizację.

Najczęściej nie przesłał.

To nie przeszkadza nam sprawdzić ponownie osiem minut później.

Jeśli masz problem z automatycznym zaglądaniem, wyłącz powiadomienia o nowych polubieniach i dopasowaniach. Możesz pozostawić powiadomienia o wiadomościach albo wyłączyć wszystko. Chodzi o to, żeby aplikacja nie ustalała, kiedy masz myśleć o randkowaniu.

To ty masz ją otwierać.

Nie ona ciebie.

Druga granica dotyczy liczby aktywnych rozmów. Jeśli prowadzisz ich tyle, że zaczynasz mylić informacje o ludziach, masz ich za dużo.

Nie ma magicznej liczby, ale dla większości osób kilka równoległych kontaktów jest znacznie łatwiejsze do prowadzenia sensownie niż kilkanaście. Gdy jedna rozmowa się kończy, możesz rozpocząć kolejną.

Nie musisz posiadać pełnego magazynu potencjalnych partnerów na wypadek awarii.

Trzecia granica dotyczy randek. Nie umawiaj więcej spotkań, niż jesteś w stanie przeżyć z prawdziwą ciekawością. Jeśli trzeci wieczór z rzędu idziesz do kawiarni i podczas drogi próbujesz sobie przypomnieć imię osoby, to system wymaga drobnej korekty.

Randka powinna być spotkaniem.

Nie kolejnym slotem w kalendarzu między dentystą a zakupami.

Wersja minimum

Jeśli na samą myśl o „systemie randkowania” masz ochotę rzucić telefonem do szuflady na pół roku, zrób tylko jedną rzecz.

Wyłącz powiadomienia.

I ustal jeden moment dnia, kiedy sprawdzasz aplikacje.

To wszystko.

Nie musisz jeszcze poprawiać profilu, pisać nowego opisu ani fotografować się profesjonalnie pod zachodzące słońce z książką, której nigdy nie czytałeś.

Najpierw odzyskaj kontrolę nad własną uwagą.

Dopiero potem będziemy poprawiać sposób szukania.

Plan B: kiedy nawet ograniczenie męczy

Jeżeli korzystanie z aplikacji jest już tak frustrujące, że każda sesja kończy się irytacją, zrób przerwę. Prawdziwą. Na tydzień, dwa albo miesiąc.

Nie „przerwę”, podczas której trzy razy dziennie sprawdzasz profile przez przeglądarkę.

To przypomina rzucanie słodyczy przy jednoczesnym ustaleniu, że sernik nie jest słodyczą, tylko produktem mlecznym.

Usuń aplikację z telefonu albo wyloguj się. Nie kasuj od razu całego konta, jeśli nie masz pewności. Celem nie jest teatralne zakończenie epoki.

Celem jest sprawdzenie, jak zmieni się twoja głowa, kiedy przestaniesz być stale wystawiony na kolejne profile, wiadomości i potencjalne możliwości.

Po kilku dniach możesz zauważyć coś ciekawego.

Świat nadal istnieje.

Ludzie nadal istnieją.

A twoje życie romantyczne nie zostało oficjalnie zamknięte z powodu siedmiu dni bez swipe’owania.

To ważne, bo pierwszym krokiem do szukania miłości bez zamieniania jej w drugą pracę nie jest znalezienie lepszej aplikacji.

Jest nim odzyskanie prawa do wyjścia z pracy.

Na dziś zrób jedno: zdecyduj, kiedy randkowanie ma miejsce w twoim dniu, a kiedy go nie ma.

Miłość może być ważna.

Nie musi mieć dostępu do służbowego telefonu przez całą dobę.

Rozdział 2 - Więcej wyboru, mniej pewności

Masz przed sobą dwa profile.

Pierwsza osoba wygląda sympatycznie, ma podobne zainteresowania i opis, z którego wynika, że prawdopodobnie potraficie rozmawiać dłużej niż trzy minuty bez wspólnego analizowania pogody. Druga też wygląda dobrze, ale mieszka trochę dalej. Przesuwasz obie w prawo.

Pojawia się trzecia.

Jeszcze ciekawsza.

Potem czwarta.

Piąta.

Po piętnastu minutach sympatyczna osoba z początku została mentalnie zdegradowana do kategorii „może później”, ponieważ pojawiło się siedemnaście kolejnych możliwości.

Nie stało się nic złego.

Nikt niczego nie zrobił.

Po prostu mózg zobaczył menu.

A mózg bardzo lubi menu.

Dopóki nie musi z niego wybrać.

Aplikacje randkowe zmieniły przede wszystkim skalę. Dawniej mogłeś poznać kilka nowych osób w pracy, przez znajomych, na imprezie, na studiach albo podczas zajęć. Oczywiście ludzie poznawali się również w autobusach, bibliotekach i kolejkach, chociaż patrząc na zachowanie pasażerów współczesnej komunikacji miejskiej, trudno uwierzyć, że kiedykolwiek rozmawiali tam z własnej woli.

Dziś w ciągu jednego wieczoru możesz zobaczyć więcej potencjalnych partnerów niż twój dziadek przez cały rok.

To brzmi jak ogromna przewaga.

I częściowo nią jest.

Większa pula osób zwiększa szansę poznania kogoś, kogo normalnie nigdy byś nie spotkał. Szczególnie jeśli mieszkasz w mniejszej miejscowości, pracujesz w niewielkim środowisku albo twoje codzienne życie nie generuje wielu nowych kontaktów.

Ale duży wybór ma również koszt.

Kiedy dostępnych możliwości jest bardzo dużo, trudniej podjąć decyzję i łatwiej zastanawiać się, czy kolejna opcja nie będzie odrobinę lepsza.

To normalny mechanizm.

Nie jest dowodem, że współczesny człowiek utracił zdolność do miłości i należy natychmiast wrócić do roku 1984, kiedy poznawało się partnera na dancingach, a zdjęcie profilowe trzeba było najpierw wywołać.

Po prostu nasz mózg nie jest szczególnie dobry w zarządzaniu nieograniczoną liczbą alternatyw.

Pułapka „może znajdzie się ktoś lepszy”

Wyobraź sobie, że jesteś w restauracji.

Menu ma sześć dań.

Po chwili wybierasz jedno.

Teraz wyobraź sobie menu mające sto osiemdziesiąt siedem dań, każde ze zdjęciem, opisem, opiniami klientów i informacją, że po przesunięciu ekranu pokażą się kolejne.

Po trzydziestu minutach nadal niczego nie zamówiłeś.

Za to bardzo poważnie rozważasz emigrację.

W aplikacjach dzieje się coś podobnego. Każdy profil przypomina, że za nim znajduje się kolejny. A jeśli kolejny jest trochę lepszy? Bardziej atrakcyjny? Bardziej zabawny? Mieszka bliżej? Ma bardziej kompatybilny styl życia? Nie napisał w opisie „uwielbiam podróże”?

Sama możliwość lepszej opcji potrafi zmniejszać satysfakcję z obecnej.

Dlatego nawet udana rozmowa może zacząć wyglądać przeciętnie, kiedy jednocześnie masz siedem innych dopasowań. Nie oceniasz już tej jednej osoby samodzielnie.

Oceniasz ją na tle katalogu.

A katalog nie ma końca.

To prowadzi do dwóch popularnych błędów.

Pierwszy: odrzucasz za szybko.

Drugi: zostajesz za długo w świecie potencjalnych opcji i nigdy nie sprawdzasz, jak ktoś wypada w rzeczywistości.

Oba wynikają z tego samego przekonania: zanim poświęcisz komuś czas, powinieneś być prawie pewny, że warto.

Nie będziesz.

Profil nie daje wystarczającej ilości danych.

Kilka zdjęć i pięć zdań nie przewidzi jakości relacji.

Gdyby przewidywało, dział kadr nie potrzebowałby rozmów rekrutacyjnych. Wystarczyłoby zdjęcie z wakacji i odpowiedź na pytanie „co robisz w niedzielę rano?”.

Profil jest reklamą, nie człowiekiem

Każdy profil jest skrótem.

Czasami dobrym.

Czasami fatalnym.

Niektórzy ludzie świetnie prezentują się na zdjęciach i na żywo okazują się mniej interesujący. Inni mają profile wyglądające tak, jakby tworzyli je w kolejce do kasy pięć minut przed rozładowaniem telefonu, a podczas spotkania są zabawni, ciepli i ciekawi.

Dlatego nadmierne analizowanie profili szybko osiąga punkt malejących korzyści.