Mam 8462 zdjęcia i boję się usunąć choć jedno - Jak posprzątać cyfrowe życie bez oglądania wakacji z 2014 roku ebook

INTRO

Szukasz jednego konkretnego zdjęcia. Tego z zeszłego lata, na którym pies siedzi w walizce, dziecko trzyma loda do góry nogami albo ty wyglądasz zaskakująco dobrze mimo wiatru, słońca i faktu, że zdjęcie zostało zrobione bez siedemnastu prób. Otwierasz galerię. Wpisujesz coś w wyszukiwarkę. Nie znajduje. Zaczynasz przewijać.

Po czterech minutach jesteś w listopadzie 2023 roku.

Po dziewięciu — na komunii kuzyna.

Po piętnastu oglądasz paragon za farbę kupioną w 2019 roku.

Nie pamiętasz, dlaczego zrobiłeś mu zdjęcie, ale skoro przetrwał siedem lat, zaczynasz podejrzewać, że może był ważny.

I tak wygląda archeologia cyfrowa XXI wieku.

Galeria w telefonie miała być miejscem, w którym przechowujesz wspomnienia. Tymczasem stała się magazynem wszystkiego, co kiedykolwiek uznałeś za warte zachowania przez następne trzydzieści sekund. Zdjęcia dzieci, kotów, wakacji, rachunków, numerów seryjnych pralki, źle zaparkowanego samochodu, ekranu z kodem rabatowym, który wygasł trzy lata temu, siedemnastu niemal identycznych zachodów słońca i pięciu zdjęć własnego ucha wykonanych przypadkiem podczas próby odblokowania telefonu.

Oczywiście żadnego z nich nie można usunąć.

Bo co, jeśli kiedyś będzie potrzebne?

To zdanie odpowiada prawdopodobnie za większą część cyfrowego bałaganu niż wszystkie aparaty fotograficzne razem wzięte.

Masz więc 8462 zdjęcia. Albo 12 731. Albo 38 416 i telefon właśnie delikatnie sugeruje, że za chwilę trzeba będzie kupić więcej miejsca w chmurze. Płacisz. Problem rozwiązany.

To znaczy: problem dostał większe mieszkanie.

Dawniej liczba zdjęć była ograniczona przez kliszę, koszt wywołania i cierpliwość człowieka stojącego za aparatem. Z rodzinnego wyjazdu wracało się z trzydziestoma sześcioma fotografiami, z czego siedem było nieostrych, cztery przedstawiały czyjąś głowę uciętą na wysokości nosa, a na jednej wujek zamknął oczy. Te zdjęcia trafiały do albumu i przez następne dwadzieścia lat nikt nie próbował robić porządku, bo zwyczajnie nie było czego porządkować.

Dzisiaj w czasie jednego obiadu możemy zrobić więcej zdjęć niż nasi dziadkowie podczas dekady życia.

I robimy.

Jedno zdjęcie talerza.

Drugie, bo pierwsze trochę ciemne.

Trzecie z lampą.

Czwarte bez lampy.

Piąte, bo ktoś przesunął pietruszkę.

Jedzenie stygnie, ale dokumentacja fotograficzna jest na poziomie śledztwa kryminalnego.

Problem nie polega jednak na tym, że robimy dużo zdjęć. Tanie przechowywanie danych i świetne aparaty w telefonach są wygodne. Problem zaczyna się wtedy, gdy każdemu cyfrowemu drobiazgowi przyznajemy status potencjalnie bezcennego wspomnienia. Zrzut ekranu z godzinami otwarcia sklepu zaczyna mieszkać obok zdjęcia pierwszych kroków dziecka. Cztery wersje selfie konkurują o uwagę z fotografią z ostatniego spotkania z kimś, kogo już nie ma. Wszystko leży w jednym ogromnym pudełku podpisanym „może się przyda”.

A mózg bardzo nie lubi wyrzucać rzeczy z takiego pudełka.

Usunięcie zdjęcia wydaje się bardziej ostateczne niż jego zrobienie. Nacisnąłeś spust migawki bez zastanowienia, ale kiedy trzy lata później masz nacisnąć ikonę kosza, nagle rozpoczyna się rozprawa.

Czy to zdjęcie jest dobre?

Nie.

Czy przedstawia coś ważnego?

Nie bardzo.

Czy mam czternaście prawie identycznych?

Tak.

Czy mimo wszystko może kiedyś będę chciał zobaczyć dokładnie tę wersję, w której palec zasłania lewy dolny róg?

Możliwe.

Uniewinniony.

Zdjęcie zostaje.

Do tego dochodzi jeszcze jedno przekonanie: skoro zaczniemy porządki, będziemy musieli przejrzeć wszystko. Każde zdjęcie. Od pierwszego do ostatniego. Osiem tysięcy decyzji. Dwadzieścia trzy tysiące ocen. Osobiste spotkanie z całą historią telefonu od dnia, kiedy aparat miał rozdzielczość tostera.

Nic dziwnego, że odkładamy to na później.

Nikt normalny nie budzi się w sobotę rano z myślą: „Wspaniale. Dzisiaj przez sześć godzin będę decydował, które zdjęcie hotelowego śniadania z 2017 roku najlepiej reprezentuje moje dziedzictwo.”

Dlatego ta książka nie będzie proponowała, żebyś usiadł z kawą, włączył nastrojową muzykę i obejrzał 8462 fotografie jedna po drugiej. Jeśli miałbyś na to ochotę, prawdopodobnie nie potrzebowałbyś tej książki. Potrzebowałbyś wolnego weekendu i bardzo specyficznego hobby.

Zrobimy coś znacznie prostszego.

Potraktujemy cyfrowy bałagan jak bałagan, a nie jak muzeum własnego życia.

Bo większość zdjęć w twoim telefonie nie jest wspomnieniami. Są produktem ubocznym korzystania z telefonu. Zrzuty ekranów. Duplikaty. Zdjęcia dokumentów, które dawno przestały być potrzebne. Fotografie przedmiotów wystawionych kiedyś na sprzedaż. Zdjęcia parkingowego słupka, żeby pamiętać, gdzie stoi samochód. Menu restauracji. Numer licznika. Kod QR. Dwadzieścia prób jednego kadru.

Tego nie trzeba wspominać.

To trzeba posprzątać.

Ważne jest także rozdzielenie dwóch rzeczy, które zwykle wrzucamy do jednego worka: usuwania śmieci i wybierania najlepszych wspomnień. Pierwsza czynność może być szybka, niemal mechaniczna. Druga wymaga uwagi. Jeśli spróbujesz robić obie jednocześnie, każde zdjęcie zmieni się w mały egzamin z emocjonalnej wartości twojej przeszłości.

A mieliśmy tylko usunąć screenshot biletu kolejowego.

W kolejnych rozdziałach zbudujemy system, który pozwala odzyskać kontrolę bez podejmowania tysięcy trudnych decyzji. Nauczysz się usuwać całe kategorie niepotrzebnych plików, zamiast zastanawiać się nad każdym osobno. Oddzielimy zdjęcia ważne od zdjęć użytkowych. Zajmiemy się duplikatami, seriami, screenshotami, filmami, zdjęciami z komunikatorów i tym szczególnym gatunkiem fotografii, na którym nie ma nic oprócz podłogi, ponieważ telefon zrobił zdjęcie wewnątrz kieszeni.

Ustalimy również, co naprawdę warto zachować. Bo celem nie jest posiadanie najmniejszej galerii świata.

Nie dostaje się medalu za zejście do 300 zdjęć.

Chodzi o to, żebyś mógł znaleźć to, co dla ciebie ważne, bez przedzierania się przez dziewięć wersji tego samego zdjęcia pizzy. Żeby telefon nie informował co miesiąc, że pamięć znowu jest pełna. Żeby kopia zapasowa chroniła wspomnienia, a nie tylko bardzo starannie zabezpieczała trzy tysiące screenshotów z internetu.

I przede wszystkim: żeby porządkowanie zdjęć przestało być projektem, który zaczynasz raz na dwa lata, dochodzisz do marca 2021 i rezygnujesz.

Nie potrzebujesz jednego wielkiego sprzątania.

Potrzebujesz kilku dobrych zasad.

To ważna różnica, bo wielkie sprzątanie wymaga motywacji, czasu i prawdopodobnie przekąsek. Zasada działa również we wtorek o 21:37, kiedy masz siedem minut i poziom energii człowieka, który właśnie położył się na kanapie „tylko na chwilę”.

Będziemy więc działać warstwami. Najpierw rzeczy oczywiste. Potem rzeczy łatwe. Dopiero na końcu te, nad którymi rzeczywiście warto się zastanowić. Dzięki temu po kilkunastu minutach możesz usunąć setki plików bez oglądania zdjęć z wakacji w Chorwacji w 2014 roku i bez podejmowania decyzji, czy fotografia hotelowej zasłony była elementem jakiejś historii, której już nie pamiętasz.

Jeśli nie pamiętasz, prawdopodobnie historia nie była aż tak dobra.

Największa zmiana będzie jednak mentalna. Przestaniemy traktować każde zdjęcie jak zabezpieczenie przed zapomnieniem. Zdjęcie nie jest wspomnieniem. Jest tylko jego nośnikiem. A dwadzieścia siedem niemal identycznych zdjęć nie tworzy dwudziestu siedmiu razy silniejszego wspomnienia.

Tworzy dwadzieścia sześć zdjęć za dużo.

Ta książka nie nauczy cię bezlitosnego kasowania przeszłości. Nauczy cię wybierania tego, co naprawdę chcesz z niej zachować — i bezproblemowego wyrzucania całej reszty cyfrowego konfetti, które przez lata przykleiło się do twojego telefonu.

Na końcu nie będziesz mieć „idealnie uporządkowanego cyfrowego życia”. To byłoby podejrzane. Ludzie z idealnie uporządkowanym cyfrowym życiem albo kłamią, albo mają siedem folderów na pulpicie nazwanych „DO SORTOWANIA”.

Będziesz mieć coś znacznie lepszego.

System, który da się utrzymać.

I galerię, w której zdjęcie, którego szukasz, znajduje się przed upływem czterdziestu minut.

To już jest postęp.

Rozdział 1 - To nie są 8462 wspomnienia

Otwierasz galerię i patrzysz na liczbę zdjęć.

8462.

Nie brzmi jak kolekcja fotografii. Brzmi jak stan magazynowy średniej wielkości hurtowni.

Przesuwasz palcem kilka razy. Twarze. Jedzenie. Screenshot. Kot. Dokument. Kot. Zachód słońca. Kolejny screenshot. Selfie. Zdjęcie telewizora z jakimś komunikatem błędu. Kot. Cztery fotografie tego samego pudełka po przesyłce. Zdjęcie ceny szamponu w drogerii, wykonane osiemnaście miesięcy temu z powodów, których obecnie nie potrafiłby ustalić nawet zespół archeologów cyfrowych.

A jednak kiedy myślisz: „Trzeba to trochę przeczyścić”, pojawia się opór.

Bo przecież to są twoje zdjęcia.

Twoja historia.

Twoje wspomnienia.

Spokojnie. Nie wszystkie.

To pierwsza rzecz, którą trzeba zrozumieć, zanim zaczniemy usuwać choćby jeden plik. Duża liczba zdjęć nie oznacza dużej liczby wspomnień. Telefon zapisuje dziś nie tylko życie, ale również całą jego administrację. Aparat stał się notatnikiem, skanerem, pamięcią podręczną, narzędziem zakupowym, dowodem parkingowym, kopiarką dokumentów i osobistym asystentem do spraw „zrobię zdjęcie, żeby nie zapomnieć”.

Zwykle zapominamy.

Zdjęcie zostaje.

W twojej galerii mogą więc leżeć obok siebie fotografia z narodzin dziecka i zdjęcie oznaczenia miejsca parkingowego B17. Oba mają ten sam status techniczny: plik JPEG. Emocjonalnie dzieli je mniej więcej wszystko.

Problem zaczyna się wtedy, kiedy traktujemy je tak samo.

Telefon nie rozumie hierarchii

Dla galerii zdjęcie ukochanej osoby i screenshot kuponu rabatowego są równoprawnymi obywatelami. Oba zajmują miejsce. Oba pojawiają się podczas przewijania. Oba mogą zostać zsynchronizowane z chmurą i przeżyć kilka kolejnych telefonów.

Kupon wygasł w 2022 roku.

Ale technologicznie jest nieśmiertelny.

To właśnie dlatego cyfrowy bałagan narasta tak łatwo. W fizycznym świecie śmieci mają pewne mechanizmy obronne. Zajmują miejsce. Przeszkadzają. Wypadają z szuflady. Potykasz się o nie. W pewnym momencie człowiek zaczyna podejrzewać, że trzy kartony po blenderze mogą jednak nie być potrzebne.

Pliki są grzeczniejsze.

Nie leżą na podłodze.

Nie pachną.

Nie blokują szafy.

Mogą więc gromadzić się przez lata, zanim w ogóle zauważysz problem. A gdy telefon zaczyna ostrzegać o braku miejsca, najłatwiejszą odpowiedzią jest kupienie większej chmury.

To trochę jak wynajęcie drugiego garażu, ponieważ w pierwszym nie można już znaleźć samochodu.

Działa.

Tylko nie rozwiązuje tego problemu, który myślisz, że rozwiązuje.

Cztery rodzaje zdjęć

Żeby posprzątać galerię bez oglądania każdego zdjęcia osobno, musimy przestać widzieć ją jako jedną wielką kolekcję. Znacznie lepiej myśleć o czterech rodzajach plików.

Pierwsza grupa to wspomnienia. Ludzie, wydarzenia, podróże, chwile, miejsca i sytuacje, które naprawdę chcesz zachować. Nie dlatego, że fotografia istnieje, tylko dlatego, że coś dla ciebie znaczy.

Druga grupa to dokumentacja użytkowa. Licznik gazu. Miejsce parkingowe. Numer przesyłki. Zdjęcie lodówki przed zakupami. Model części samochodowej. Godziny otwarcia. Instrukcja montażu półki. To zdjęcia przydatne, ale zwykle tylko przez określony czas.

Trzecia grupa to materiał roboczy. Zdjęcia produktów na sprzedaż, fotografie dokumentów wysłane komuś w komunikatorze, materiały do pracy, notatki ze spotkania, zdjęcia prezentacji, rzeczy zrobione po to, żeby później coś na ich podstawie wykonać.

I wreszcie grupa czwarta: cyfrowe odpady.

To duplikaty, przypadkowe fotografie, nieudane wersje, stare screenshoty, zdjęcia rozmazane, fotografie kieszeni, sufitu, własnego kolana, ekranu z czymś, czego już nie potrzebujesz, oraz siedemnaście zdjęć dokładnie tej samej sceny, ponieważ jedno z nich na pewno miało być lepsze.

Nie ustaliliśmy tylko które.

Więc zachowaliśmy wszystkie.

Gdy spojrzysz na galerię w ten sposób, pojawia się ważna ulga. Nie musisz zdecydować, które z 8462 wspomnień wyrzucić.

Bo nie masz 8462 wspomnień.

Masz pewną liczbę wspomnień otoczoną warstwami materiału użytkowego, roboczego i przypadkowego.

To znacznie prostszy problem.

Dlaczego wszystko wydaje się ważniejsze, kiedy mamy nacisnąć „usuń”

Jest pewien drobny psychologiczny trik, który skutecznie sabotuje porządki. Gdy zdjęcie już istnieje, zaczynamy traktować jego usunięcie jak stratę. Nawet jeśli zrobienie fotografii było kompletnie przypadkowe.

Przykład.

Robisz pięć zdjęć znajomych przy stole. Jedno jest dobre. Na drugim ktoś patrzy w bok. Na trzecim ktoś mówi. Czwarte jest poruszone. Piąte przedstawia praktycznie ten sam kadr co pierwsze.

W chwili wykonywania tych zdjęć nie myślałeś:

„Oto pięć unikatowych dokumentów historii naszego pokolenia.”

Myślałeś:

„Jeszcze jedno.”

Ale pół roku później, podczas sprzątania galerii, każde z nich nagle dostaje własną osobowość.

To tutaj Ania ma trochę inną minę.

To jest bardziej naturalne.

A może to zachować, bo kiedyś będzie zabawne?

I rozpoczyna się konkurs fotograficzny, którego nagrodą jest dalsze zajmowanie pamięci telefonu.

Ten mechanizm warto zauważyć, ponieważ pozwala zmienić pytanie. Zamiast:

„Czy mogę usunąć to zdjęcie?”

zapytaj:

„Gdybym dziś tego zdjęcia nie miał, czy chciałbym je ponownie zdobyć?”

To zupełnie inny test.

Wyobraź sobie, że ktoś mówi:

„Mam dla ciebie pięć prawie identycznych zdjęć obiadu z restauracji w Poznaniu z 2020 roku. Chcesz je?”

Prawdopodobnie nie.

„A jedno dobre?”

Może.

I właśnie o to chodzi.

Ilość nie wzmacnia wspomnienia

Czasem zatrzymujemy wiele podobnych zdjęć, bo boimy się, że ograniczając ich liczbę, jakoś ograniczymy samo wspomnienie.

Nie ograniczymy.

Jeżeli podczas wyjazdu na Teneryfę zrobiłeś 824 fotografie, wakacje nie staną się mniej prawdziwe po usunięciu 500 z nich. Nadal tam byłeś. Nadal pamiętasz ocean, hotel, kolację i człowieka, który przez trzy dni rezerwował leżak ręcznikiem o szóstej rano, najwyraźniej realizując tajną misję wojskową.

Właściwie może wydarzyć się coś odwrotnego.

Mniejsza liczba lepszych zdjęć sprawia, że łatwiej do nich wracać.

Galeria składająca się z czterdziestu dobrych fotografii z wyjazdu jest historią. Galeria z siedmiuset zdjęciami jest materiałem źródłowym do historii, której nikt jeszcze nie zredagował.

To trochę jak film weselny trwający dziewięć godzin.

Teoretycznie zawiera więcej wspomnień.

Praktycznie istnieje duże ryzyko, że nikt nigdy nie dotrze do krojenia tortu.

Nie zaczynaj od zdjęć emocjonalnych

Pierwszy odruch podczas porządkowania galerii bywa bardzo ambitny. Człowiek przewija do początku i zaczyna.

Styczeń 2014.

Zdjęcie numer jeden.

To fatalny pomysł.

Nie dlatego, że sobie nie poradzisz, tylko dlatego, że zaczynasz od najtrudniejszej możliwej metody: podejmowania indywidualnej decyzji przy każdym pliku.

Po dwudziestu minutach masz usunięte trzydzieści siedem zdjęć, obejrzane dwieście pięćdziesiąt i przypomniałeś sobie restaurację, która już nie istnieje.

Produktywność: dyskusyjna.

Nostalgia: wybitna.

Zamiast tego zacznij od zdjęć, wobec których praktycznie nie masz żadnego emocjonalnego stosunku. Cyfrowy bałagan najlepiej sprzątać od zewnętrznych warstw.

Na początku interesują nas przede wszystkim:

- nieudane fotografie, - oczywiste duplikaty, - przypadkowe zdjęcia, - stare screenshoty, - nieaktualna dokumentacja użytkowa, - fotografie rzeczy, których już nie posiadasz, - materiały robocze po zakończonych sprawach.

To nie jest jeszcze selekcjonowanie rodzinnego archiwum.

To wynoszenie pustych kartonów przed urządzaniem salonu.

Test trzysekundowy

Dla prostych zdjęć możesz zastosować regułę, która przyda nam się jeszcze wielokrotnie: jeśli decyzja powinna być oczywista, nie dawaj jej więcej niż kilka sekund.

Patrzysz.

Nieostre.

Usuń.

Screenshot starego kodu rabatowego.

Usuń.

Zdjęcie numeru miejsca parkingowego sprzed sześciu miesięcy.

Usuń.

Fotografia produktu, który już sprzedałeś.

Usuń.

Jeżeli po trzech sekundach pojawia się realna wątpliwość, zostaw i idź dalej.

To ważne.

Nie próbujemy obecnie rozstrzygnąć wszystkiego.

Jednym z największych błędów w porządkowaniu jest przekonanie, że każda rozpoczęta decyzja musi zostać natychmiast zakończona. Nie musi. Jeśli jedno zdjęcie wymaga zastanowienia, nie pozwalaj mu zatrzymać całej akcji.

Nie prowadzimy śledztwa.

Sprzątamy.

Najpierw objętość, potem jakość

W pierwszej fazie celem nie jest stworzenie pięknego archiwum. Celem jest szybkie zmniejszenie hałasu.

Jeżeli masz 8462 zdjęcia i w piętnaście minut usuniesz 600 oczywistych odpadów, wydarzyło się coś bardzo ważnego. Nie tylko odzyskałeś miejsce. Zmniejszyłeś liczbę przyszłych decyzji.

Każdy skasowany screenshot to jeden plik mniej podczas kolejnego wyszukiwania.

Każdy duplikat mniej to mniej przewijania.

Każda usunięta seria dziesięciu podobnych fotografii oznacza, że za rok nie będziesz musiał ponownie zastanawiać się nad tym samym zestawem.

Porządkowanie cyfrowe daje więc odsetki.

Niestety nie takie, które bank przelewa na konto.

Ale zawsze coś.

Pierwsze zadanie

Nie przewijaj dziś całej galerii.

Nie twórz dwudziestu albumów.

Nie wybieraj najlepszych zdjęć z dzieciństwa.

Nie porównuj pięciu fotografii zachodu słońca z 2018 roku pod kątem subtelnych różnic w ekspozycji.

Zrób tylko jedno.

Otwórz najnowsze zdjęcia i przez dziesięć minut usuwaj wyłącznie rzeczy oczywiste. Bez zastanawiania się nad wspomnieniami. Bez cofania się o lata. Bez ambicji, że „jak już robię, to porządnie”.

Właśnie ta ambicja sprawia, że nie robisz nic.

Jeśli masz dziś energię mniej więcej na poziomie ziemniaka, wykonaj wersję minimum: usuń dwadzieścia zdjęć, które bez żadnych negocjacji uznajesz za niepotrzebne.

Dwadzieścia wystarczy.

Galeria nie zrobi się od tego idealna.

Ale będzie o dwadzieścia decyzji lżejsza.

I właśnie od tego zaczyna się porządek.

Nie od oglądania wakacji z 2014 roku.

Rozdział 2 - „Może się przydać” nie jest kategorią archiwalną

Masz zdjęcie tabliczki z nazwą jakiejś sieci Wi-Fi.

Nie pamiętasz gdzie.

Masz zdjęcie numeru seryjnego urządzenia, którego prawdopodobnie już nie posiadasz.

Masz screenshot artykułu zatytułowanego „10 rzeczy, które musisz wiedzieć”, którego nigdy nie przeczytałeś.

Masz fotografię rozkładu jazdy.

Autobus zmienił trasę dwa lata temu.

Wszystkie te pliki łączy jedno.

„Może się przydać.”

To trzy słowa, dzięki którym ludzkość zachowała miliardy rzeczy absolutnie niepotrzebnych.

W szufladzie „może się przydać” mieszkają kable do urządzeń, których nie mamy, instrukcje do urządzeń, które obsługujemy od dziesięciu lat, zapasowe śrubki niewiadomego pochodzenia i klucz, który na pewno coś kiedyś otwierał.

Telefon po prostu przeniósł tę szufladę do kieszeni.

I zrobił ją nieskończenie większą.

Zdjęcie tymczasowe udaje trwałe

Najważniejsza różnica między tradycyjną fotografią a współczesną galerią polega na tym, że ogromna część zdjęć ma datę przydatności.

Robisz zdjęcie licznika, ponieważ musisz przepisać stan do formularza.

Po wpisaniu liczby fotografia wykonała swoją pracę.

Robisz zdjęcie miejsca parkingowego, żeby znaleźć samochód po zakupach.

Gdy odjeżdżasz, fotografia przechodzi na emeryturę.

Robisz screenshot biletu, bo za chwilę wejdziesz do pociągu.

Po podróży nie jest to już dokument transportowy. Jest to pamiątka po tym, że przez chwilę posiadałeś kod QR.

Problem w tym, że pliki nie usuwają się po wykonaniu zadania. Zostają, bo telefon nie wie, że ich misja się skończyła.

Ty również rzadko wracasz, żeby to sprawdzić.

W efekcie zdjęcia tymczasowe stopniowo przebierają się za archiwum.

Po kilku latach galeria wygląda jak bardzo dziwna autobiografia.

„Tutaj jestem w Rzymie. Tutaj babcia na urodzinach. Tutaj numer paczkomatu. Tutaj pierwsze mieszkanie. Tutaj rachunek za opony. Tutaj ślub. Tutaj etykieta płynu do prania.”

Bogate życie.

Przydatność musi mieć termin

Najprostszy sposób na pokonanie kategorii „może się przydać” to zadanie dodatkowego pytania:

Do kiedy?

Jeżeli zdjęcie jest użytkowe, powinieneś umieć określić moment, w którym przestanie być potrzebne.

Zdjęcie paragonu może być przydatne do zakończenia zwrotu lub okresu gwarancji.

Zdjęcie dokumentacji szkody może być potrzebne do zamknięcia sprawy.

Zdjęcie mieszkania przed wynajmem może mieć sens tak długo, jak długo potrzebujesz dowodu jego stanu.

To są racjonalne powody.

Ale screenshot godziny odjazdu pociągu z marca 2021 roku raczej nie czeka na wielki powrót.

Pociąg już pojechał.

Prawdopodobnie kilka tysięcy razy.

Gdy nie potrafisz wskazać konkretnego przyszłego zastosowania, „może się przydać” bardzo często oznacza po prostu:

„Nie chce mi się teraz zdecydować.”

I to jest zrozumiałe. Tylko warto nazywać rzeczy właściwie.

Nie musisz przechowywać informacji jako zdjęcia

Jeden z większych generatorów bałaganu bierze się z bardzo wygodnego nawyku: robimy zdjęcie czegoś, co tak naprawdę jest informacją.

Numer telefonu.

Adres.

Nazwa produktu.

Kod.

Tytuł książki.

Godziny otwarcia.

Rekomendacja restauracji.

Fragment artykułu.

Lista rzeczy do kupienia.

Fotografia jest szybkim sposobem zapisania tych danych. Problem pojawia się później, kiedy próbujemy je odnaleźć.