Kupuję rzeczy, żeby poczuć się lepiej: Jak przestać leczyć zły dzień paczką z paczkomatu ebook

INTRO

Jest 21:47. Dzień był średni. Nie katastrofalny, bo nikt nie uciekł z kraju, firma nadal istnieje, a lodówka nie eksplodowała. Po prostu wszystko było trochę nie tak. Ktoś odpisał ci na wiadomość tonem, który zdecydowanie zasługiwał na analizę kryminalistyczną. W pracy pojawiło się zadanie „na szybko”, które miało potrwać pięć minut, a po dwóch godzinach nadal miało siedem załączników i własną historię rozwoju. Wracasz do domu zmęczony, jesz coś, czego nawet nie bardzo pamiętasz, i przez chwilę siedzisz z telefonem.

Tylko popatrzysz.

Piętnaście minut później masz w koszyku bluzę, świecę o zapachu „spokojnego lasu po deszczu”, dwa kosmetyki, organizer do szuflady, która do tej pory funkcjonowała bez organów zarządzających, oraz kubek z napisem sugerującym, że jesteś człowiekiem wyjątkowo zrelaksowanym.

Nie jesteś.

Ale kubek wygląda przekonująco.

Klikasz „zamawiam i płacę” i przez kilka sekund naprawdę robi się lepiej. Jest mały zastrzyk przyjemności. Coś się wydarzyło. Coś wybrałeś. Coś do ciebie jedzie. Jutro albo pojutrze telefon zameldowałby charakterystycznym piknięciem, że paczka czeka w paczkomacie, a ty dostaniesz swoją małą prywatną premierę sezonu: „Co właściwie zamówiłem we wtorek wieczorem?”.

To bardzo skuteczny system poprawiania humoru.

Przez jakieś dziewięć minut.

Problem nie zaczyna się wtedy, kiedy lubisz kupować rzeczy. Lubienie zakupów nie jest przestępstwem, zaburzeniem moralnym ani dowodem, że kapitalizm osobiście przejął sterowanie twoim mózgiem. Możesz kupić sobie nowe buty, książkę, perfumy czy ekspres do kawy i zwyczajnie się z tego cieszyć. Rzeczy potrafią być przydatne, piękne, wygodne i dawać frajdę. Nie będziemy tutaj udawać, że jedyną dozwoloną przyjemnością jest spacer po lesie i picie wody z cytryną.

Problem zaczyna się wtedy, kiedy zakupy przestają odpowiadać na pytanie: „Czy tego potrzebuję albo naprawdę chcę?”, a coraz częściej odpowiadają na inne: „Jak mogę przez chwilę nie czuć tego, co właśnie czuję?”.

To subtelna różnica.

I cholernie droga.

Zły dzień? Zamówienie.

Nuda? Przeglądanie promocji.

Kłótnia? Nowe buty.

Ciężki tydzień? „Zasłużyłem.”

Dobry tydzień? „Też zasłużyłem.”

W pewnym momencie system nagradzania siebie osiąga poziom administracji publicznej, w której każde wydarzenie kwalifikuje się do osobnego programu wsparcia.

Nie chodzi więc o to, żebyś przestał kupować. Nie będziemy organizować pogrzebu karty płatniczej ani przenosić się do jaskini, gdzie jedyną dostępną promocją jest „dwa kamienie w cenie jednego”. Chodzi o odzyskanie momentu pomiędzy emocją a zakupem. Tego krótkiego miejsca, w którym można jeszcze zauważyć: „Aha. Ja właśnie nie kupuję bluzy. Ja kupuję sobie dwadzieścia minut ulgi po fatalnym spotkaniu.”

Bo zakupy mają kilka cech, które czynią je idealnym lekarstwem na dyskomfort. Są łatwo dostępne. Dają natychmiastowe poczucie działania. Pozwalają coś wybrać, kiedy przez cały dzień ktoś inny wybierał za ciebie. Tworzą oczekiwanie na przyjemność. I co bardzo ważne: nie wymagają trudnej rozmowy, odpoczynku, zmiany sytuacji ani zastanawiania się, dlaczego właściwie masz wszystkiego dość.

Wystarczy Apple Pay.

Psychologicznie jest to interesujący układ. Czujesz napięcie, smutek, frustrację, samotność albo nudę. Mózg chce poprawy stanu i chętnie zapamiętuje zachowania, które wcześniej przyniosły choć chwilową ulgę. Jeśli kilka razy po trudnym dniu kupiłeś coś i poczułeś się lepiej, powstaje bardzo proste skojarzenie: źle się czuję → przeglądam rzeczy → znajduję coś → kupuję → przez chwilę jest przyjemniej.

Mózg nie prowadzi przy tym rozbudowanej analizy budżetu domowego.

On jest działem szybkich rozwiązań.

Księgowość przychodzi później.

I właśnie dlatego możesz być rozsądnym człowiekiem, umieć liczyć, wiedzieć, że masz już trzy podobne bluzy, i mimo to o 22:18 przekonywać siebie, że czwarta różni się od pozostałych „krojem”. Nie jesteś nagle idiotą. Po prostu decyzja zakupowa została zatrudniona do pracy, do której nie została stworzona. Ma regulować emocje.

To trochę tak, jakbyś używał czajnika do ogrzewania mieszkania. Technicznie robi się cieplej. Tylko metoda ma kilka wad.

Jedną z najważniejszych jest to, że emocja zazwyczaj zostaje. Paczka przychodzi, otwierasz ją, wyjmujesz rzecz, przez chwilę jest przyjemnie, a potem okazuje się, że konflikt w pracy nadal istnieje, samotny wieczór nadal jest samotnym wieczorem, a zmęczenie nie zostało anulowane przez nową lampkę nocną.

Za to masz lampkę.

To nie znaczy, że każdy spontaniczny zakup jest problemem. Ta książka nie będzie tropić wszystkich twoich płatności jak nadgorliwy funkcjonariusz finansowy. Interesuje nas wzorzec: kupowanie pod wpływem emocji, które regularnie prowadzi do wydatków, bałaganu, wyrzutów sumienia albo poczucia, że znowu coś zrobiłeś automatycznie.

Typowy cykl wygląda mniej więcej tak: najpierw jest dyskomfort. Potem pojawia się impuls. Następnie racjonalizacja, czyli ten niezwykle kreatywny moment, kiedy człowiek zostaje własnym działem marketingu.

„To jest inwestycja.”

„I tak kiedyś bym to kupił.”

„Jest przecena.”

„Darmowa dostawa od 199 zł.”

Ostatni argument jest szczególnie piękny. Wydajesz dodatkowe siedemdziesiąt złotych, żeby zaoszczędzić czternaście.

Ekonomia właśnie wyszła na spacer.

Potem przychodzi zakup, chwilowa ulga, oczekiwanie na paczkę, odbiór, moment przyjemności i — czasem — kac zakupowy. Patrzysz na rzecz i zastanawiasz się, dlaczego właściwie ją masz. Najbardziej ambitne przedmioty trafiają do szafy. Pozostałe dostają honorowe miejsce na stole przez trzy dni, zanim zostaną przesunięte w miejsce, w którym będą mogły spokojnie rozpocząć nowe życie jako „rzeczy, których szkoda wyrzucić”.

A kiedy znów przychodzi gorszy dzień, cykl może ruszyć od początku.

Ta książka jest właśnie o tym miejscu. Nie o ascetyzmie. Nie o karaniu się za przyjemności. Nie o tworzeniu arkusza kalkulacyjnego dla każdej paczki gum do żucia. Chodzi o to, żeby zakupy znowu były zakupami, a nie pierwszą pomocą emocjonalną świadczoną przez kuriera.

Będziemy rozkładać na części moment, w którym „jest mi źle” zamienia się w „sprawdzę tylko, co jest na Zalando”. Nauczysz się rozpoznawać własne wyzwalacze, odróżniać realną chęć kupienia czegoś od potrzeby szybkiej zmiany nastroju i wprowadzać opóźnienie, które nie brzmi jak kara. Zamiast ogólnego „muszę przestać wydawać” dostaniesz konkretne zasady dotyczące koszyka, promocji, aplikacji zakupowych, płatności jednym kliknięciem i tych wszystkich drobnych mechanizmów, które sprawiają, że pieniądze potrafią wyjść z konta szybciej niż ty z łóżka w poniedziałek.

Przyjrzymy się też temu, czym zastąpić zakupy. Bo samo „nie kupuj” jest radą mniej więcej tak użyteczną jak powiedzenie osobie zdenerwowanej, żeby się nie denerwowała.

Dziękujemy.

Problem rozwiązany.

Potrzebujesz alternatywy, która daje coś podobnego: ulgę, zmianę bodźca, poczucie nagrody, odzyskanie kontroli albo zwyczajną przyjemność. Tyle że bez dwudniowego opóźnienia i kodu odbioru.

Nie zawsze zadziała idealnie. Czasem kupisz coś impulsywnie. Czasem nawet będziesz wiedział, że robisz zakup emocjonalny, i mimo tej świadomości klikniesz „zapłać”.

Gratulacje.

Nadal jesteś człowiekiem.

Celem nie jest zostać ekonomicznym mnichem, który na widok promocji 30% reaguje spokojnym uśmiechem i wraca do medytacji. Celem jest zmienić proporcje. Mniej zakupów automatycznych. Więcej świadomych. Mniej paczek, których zawartość pamiętasz dopiero po otwarciu. Więcej pieniędzy wydanych na rzeczy, które naprawdę dają ci wartość.

I przede wszystkim: więcej sposobów na zły dzień niż wpisanie kodu BLIK.

Bo czasem naprawdę potrzebujesz nowej bluzy.

A czasem potrzebujesz po prostu odpocząć.

Dobrze byłoby nauczyć się rozpoznawać różnicę, zanim paczkomat zacznie znać cię lepiej niż rodzina.

Rozdział 1 - To nie jest o rzeczach

Wchodzisz do galerii handlowej po jedną konkretną rzecz. Masz plan. Potrzebujesz kabla do ładowarki. Kabel kosztuje czterdzieści złotych, znajduje się trzy sklepy od wejścia i teoretycznie cała operacja powinna zająć kwadrans.

Godzinę później wychodzisz z kablem, koszulką, kremem do twarzy, nową poszewką na poduszkę i przekonaniem, że ceramiczna miseczka za 59,90 zł była czymś w rodzaju decyzji inwestycyjnej.

Miseczka jest ładna.

Nadal nie wiadomo, co będziesz w niej trzymać.

Tak właśnie wygląda jedna z największych pułapek związanych z kupowaniem dla poprawy nastroju: bardzo łatwo uznać, że problemem są rzeczy. Że masz słabość do ubrań, elektroniki, kosmetyków, książek, wyposażenia domu albo gadżetów kuchennych, dzięki którym od przyszłego tygodnia staniesz się człowiekiem przygotowującym domowy hummus.

Tymczasem konkretna kategoria produktów często ma znaczenie drugorzędne. Ważniejsze jest to, co zakup robi dla ciebie w chwili podejmowania decyzji.

Może daje ekscytację.

Może przerywa nudę.

Może pozwala odzyskać poczucie kontroli.

Może działa jak nagroda.

Może daje coś, na co można czekać.

Może przez kilka minut pozwala wyobrazić sobie trochę lepszą wersję własnego życia.

I właśnie ten ostatni punkt jest wyjątkowo sprytny.

Nie kupujesz tylko marynarki. Kupujesz wersję siebie, która będzie w niej wyglądać jak osoba mająca kalendarz, cele oraz ważne spotkania przy dużym stole. Nie kupujesz roweru treningowego. Kupujesz siebie ćwiczącego cztery razy w tygodniu, pełnego energii i być może mówiącego zdania typu „ja rano najlepiej funkcjonuję po cardio”.

Rower jeszcze stoi w magazynie.

Nowa osobowość już została dostarczona w wyobraźni.

Zakupy potrafią więc sprzedawać nie tylko przedmioty, ale również nadzieję. „Kiedy będę miał to, będzie mi trochę lepiej.” To „lepiej” może oznaczać bardziej atrakcyjnie, bardziej profesjonalnie, bardziej komfortowo, bardziej interesująco albo po prostu mniej beznadziejnie niż pięć minut temu.

Nie ma w tym nic niezwykłego. Jesteśmy bardzo podatni na przewidywanie przyszłej przyjemności. Samo szukanie, porównywanie, wybieranie i wyobrażanie sobie posiadania czegoś może być przyjemne jeszcze przed dokonaniem zakupu. Dlatego czasami najlepszym momentem całej transakcji jest ten, kiedy rzecz znajduje się jeszcze w koszyku.

Wtedy jest idealna.

Nie ma wad.

Nie leży źle.

Nie trzeba jej prać.

Nie trzeba znaleźć dla niej miejsca.

Nie okazuje się, że kabel jest o siedem centymetrów za krótki.

Wyobraźnia prowadzi sklep o znacznie lepszej jakości niż rzeczywistość.

Zakup normalny i zakup, który dostał dodatkową pracę

Nie potrzebujesz skomplikowanego testu psychologicznego, żeby zacząć zauważać różnicę między zwyczajnym kupowaniem a kupowaniem regulującym emocje.

Normalny zakup zwykle zaczyna się od przedmiotu lub potrzeby.

„Potrzebuję nowych butów, bo stare się rozwalają.”

„Chcę kupić tę grę, bo od dawna na nią czekam.”

„Przyda mi się większy monitor do pracy.”

Zakup emocjonalny częściej zaczyna się od stanu.

„Mam dość.”

„Nudzi mi się.”

„Jestem wkurzony.”

„Czuję się beznadziejnie.”

„Należy mi się coś miłego.”

Produkt pojawia się dopiero później.

I to jest jedna z najważniejszych rzeczy, które warto nauczyć się rozpoznawać: co było pierwsze — potrzeba posiadania konkretnej rzeczy czy potrzeba zmiany tego, jak się czujesz?

Nie zawsze odpowiedź będzie oczywista. Człowiek potrafi przecież wyjątkowo sprawnie przepisywać historię własnych decyzji.

Najpierw widzisz ekspres do kawy.

Pięć minut później odkrywasz, że od miesięcy cierpisz z powodu dramatycznie niskiej jakości domowego espresso.

Dotychczas jakoś o tym nie wiedziałeś.

Na szczęście reklama przeprowadziła diagnozę.

Dlatego zamiast pytać tylko „czy tego potrzebuję?”, lepiej zadać sobie kilka bardziej niewygodnych pytań:

- Czy myślałem o tej rzeczy przed dzisiejszym dniem? - Czy zainteresowała mnie dopiero wtedy, gdy mój nastrój spadł? - Czy kupiłbym ją również jutro rano? - Czy chcę ten przedmiot, czy chcę uczucie związane z jego kupowaniem? - Gdyby sklep nie pozwalał mi kupić go przez 48 godzin, nadal byłbym zainteresowany?

Te pytania nie mają automatycznie prowadzić do odpowiedzi „nie kupuj”.

Mają spowolnić historię, którą właśnie opowiada sobie mózg.

Bo w impulsie wszystko wygląda pilnie.

Dlaczego „należy mi się” jest tak skutecznym sprzedawcą

Jednym z najczęstszych argumentów poprzedzających zakup emocjonalny jest zdanie:

„Należy mi się.”

Samo w sobie jest zupełnie rozsądne. Po trudnym tygodniu może należeć ci się odpoczynek. Dobre jedzenie. Kino. Masaż. Nowa książka. Koszula. Weekend w hotelu. Cokolwiek, co rzeczywiście daje ci przyjemność i mieści się w twojej sytuacji finansowej.

Problem zaczyna się wtedy, kiedy „należy mi się” staje się uniwersalnym kodem autoryzacyjnym.

Szef zdenerwował?

Należy mi się.

Dzieci doprowadziły do szału?

Należy mi się.

Poniedziałek?

Bardzo należy mi się.

Piątek?

Trzeba świętować.

Wtorek?

Najgorszy dzień. Absolutnie należy mi się.

W pewnym momencie okazuje się, że kalendarz gregoriański został zaprojektowany głównie jako system uzasadniania zakupów.

Warto więc zmienić pytanie. Zamiast:

„Czy należy mi się przyjemność?”

zapytaj:

„Jaka przyjemność najlepiej odpowiada temu, czego teraz potrzebuję?”

To nie jest to samo.

Jeżeli jesteś wyczerpany, kurtka może być bardzo ładna, ale nie zastąpi snu.

Jeżeli czujesz się samotny, nowe słuchawki mogą świetnie tłumić hałas, ale raczej nie zadzwonią do ciebie w środę wieczorem z pytaniem, jak się trzymasz.

Jeżeli jesteś sfrustrowany pracą, kolejny gadżet na biurko prawdopodobnie nie zmieni menedżera w człowieka odpowiadającego na maile pełnymi zdaniami.

Zakup może chwilowo zmienić nastrój.

Nie zawsze odpowiada jednak na potrzebę, która ten nastrój stworzyła.

Najdroższa wersja „chcę coś zrobić”

Emocjonalne zakupy są szczególnie kuszące wtedy, kiedy problem, który nas męczy, jest trudny do rozwiązania.

Wyobraź sobie, że masz słaby tydzień w pracy. Projekt się opóźnia, ktoś ma pretensje, sytuacja jest niejasna. Nie możesz tego naprawić w pięć minut. Nie możesz też zmusić innych ludzi, żeby zaczęli zachowywać się logicznie, ponieważ ludzkość nadal nie udostępniła tej funkcji.

Za to możesz kupić zegarek.

I nagle coś zostało załatwione.

Wybrałeś.

Zapłaciłeś.

Dostałeś potwierdzenie.

Proces zakończony sukcesem.

Zakupy są atrakcyjne również dlatego, że tworzą poczucie sprawczości. W świecie pełnym rzeczy niedokończonych transakcja jest pięknie zamkniętym zadaniem.

Klik.

Gotowe.

Szkoda tylko, że czasami zamykasz nie to zadanie.

Dlatego w trudnych momentach warto zadać sobie pytanie:

„Co tak naprawdę próbuję teraz naprawić?”

Nie: „Dlaczego chcę kupić perfumy?”

Tylko: „Co wydarzyło się przed tym, zanim zacząłem ich szukać?”

To pytanie często prowadzi do znacznie ciekawszych odpowiedzi.

Kłótnia.

Poczucie, że wyglądasz dziś fatalnie.

Odrzucenie.

Nuda.

Brak kontroli.

Przeciążenie.

Porównywanie się z kimś.

Poczucie, że cały dzień robisz rzeczy dla innych.

I nagle zakup zaczyna mieć sens.

Nie finansowy.

Emocjonalny.

Kupowanie siebie z przyszłości

Szczególną odmianą zakupów emocjonalnych jest kupowanie przedmiotów dla człowieka, którym planujemy zostać.

Ta osoba posiada imponujący majątek.

Ma profesjonalne akcesoria do pieczenia chleba, mimo że obecny właściciel ostatni raz używał drożdży trzy lata temu.

Ma odzież sportową na sześć dyscyplin.

Ma kurs językowy.

Ma notes do wdzięczności.

Ma zestaw do kaligrafii.

Ma torbę podróżną na spontaniczne weekendowe wyjazdy.

Najwyraźniej przyszły ty ma bardzo napięty grafik.

Kupowanie aspiracyjne potrafi być przyjemne, bo daje nam namiastkę działania. Przedmiot staje się symbolicznym pierwszym krokiem. Problem w tym, że często robimy krok zakupowy zamiast kroku właściwego.

Chcesz zacząć biegać?

Najpierw zegarek.

Potem buty.

Potem pas.

Potem słuchawki.

Potem trzy tygodnie oglądania filmów o technice biegu.

Bieganie może poczekać, bo infrastruktura nie została jeszcze ukończona.

To nie znaczy, że sprzęt jest niepotrzebny. Oznacza tylko, że czasem kupujemy wyposażenie do życia, którego jeszcze nie zaczęliśmy prowadzić.

Lepsza zasada brzmi:

najpierw zachowanie, potem ulepszanie sprzętu.

Chcesz ćwiczyć w domu? Zacznij od tego, co masz, przez dwa tygodnie.

Chcesz więcej gotować? Przygotuj pięć posiłków przed zakupem kolejnego urządzenia.

Chcesz prowadzić notes? Użyj zwykłego zeszytu przez dziesięć dni.

Jeżeli zachowanie zostanie, kupisz coś z większą świadomością.

Jeżeli zniknie, właśnie oszczędziłeś pieniądze i miejsce w szafie.

Szafa przesyła podziękowania.

Nie oceniaj zakupu. Zbadaj jego funkcję

Bardzo łatwo po impulsywnych zakupach przejść w drugą skrajność.

„Jestem beznadziejny z pieniędzmi.”

„Znowu to zrobiłem.”

„Nie mam żadnej kontroli.”

„Muszę sobie zabronić kupowania czegokolwiek.”

To zwykle nie pomaga, bo wstyd nie uczy mechanizmu. Wstyd po prostu dokłada kolejną nieprzyjemną emocję.

A skoro zakupy pomagają ci radzić sobie z nieprzyjemnymi emocjami…

No cóż.

System właśnie wygenerował własnego klienta.

Znacznie bardziej użyteczne jest potraktowanie zakupu jak informacji. Jeśli znowu kupiłeś coś w chwili napięcia, nie zaczynaj od sądu. Zacznij od analizy:

Co czułem?

Co wydarzyło się wcześniej?

Co chciałem poczuć po zakupie?

Czy zadziałało?

Jak długo?

To wystarczy.

Nie potrzebujesz rozbudowanego dziennika z trzema kolorami markerów.

Zwłaszcza jeśli miałbyś je najpierw kupić.

Możesz przez tydzień prowadzić w telefonie prostą notatkę. Przy każdym zakupie, który wygląda na emocjonalny, wpisz cztery rzeczy:

- sytuacja, - emocja, - zakup, - oczekiwana korzyść.

Na przykład:

„Trudne spotkanie — złość — koszula — chciałem poczuć, że robię coś dla siebie.”

Albo:

„Sobota wieczór — nuda — dekoracje do mieszkania — chciałam mieć coś nowego do oczekiwania.”

Po kilku zapisach zaczynają pojawiać się wzorce.

I właśnie o nie chodzi.

Wersja minimum

Jeśli nie chcesz analizować wszystkich zakupów, wybierz jedną zasadę:

Gdy nagle bardzo chcę coś kupić, pytam: „Co wydarzyło się w ciągu ostatnich dwóch godzin?”

To trwa kilkanaście sekund.

Czasem odpowiedź będzie brzmiała:

„Nic. Po prostu od miesiąca chciałem tę książkę.”

Świetnie.

A czasem:

„Właśnie dostałem wyjątkowo irytującą wiadomość i pięć minut później zacząłem przeglądać sneakersy.”

Jeszcze lepiej.

Nie dlatego, że zakupu nie wolno zrobić.

Dlatego, że właśnie zobaczyłeś mechanizm.

Na tym etapie nie próbuj zostać człowiekiem, który nigdy nie kupuje pod wpływem emocji. To zbyt duży cel i mało użyteczny.

Na razie wystarczy, że zaczniesz zauważać moment, w którym rzecz przestaje być tylko rzeczą.

Bo jeśli próbujesz kupić sobie ulgę, spokój, poczucie kontroli albo lepszą wersję siebie, warto najpierw wiedzieć, co dokładnie znajduje się w koszyku.

Czasem odpowiedź brzmi: sweter.

A czasem sweter ma dodatkową funkcję terapeutyczną, o której producent zdecydowanie nie wspominał na metce.

Rozdział 2 - Twój koszyk zna twoje słabe godziny

Jest 13:12. W pracy idzie kiepsko, ale nie na tyle kiepsko, żeby można było oficjalnie wyjść. Masz przed sobą jeszcze kilka godzin, trzy maile wymagające odpowiedzi i człowieka, który napisał „masz chwilkę?”, choć oboje dobrze wiecie, że nikt nigdy nie ma chwilki po takim pytaniu.

Otwierasz przeglądarkę.

Nie sklep.

Najpierw coś neutralnego.

Pogoda.

Wiadomości.

Media społecznościowe.

Po kilku minutach pojawia się reklama butów. Klikasz, bo są całkiem ładne. Potem oglądasz drugi model. Trzeci. Sprawdzasz dostępne kolory.

O 13:31 praca nadal jest kiepska.

Ale przynajmniej odkryłeś, że zielony naprawdę wraca w tym sezonie.

Zakupy emocjonalne rzadko pojawiają się zupełnie losowo. Mają swoje godziny, miejsca, emocje i okoliczności. Im lepiej je poznasz, tym mniej będziesz musiał polegać na silnej woli.

To bardzo dobra wiadomość.

Silna wola jest przereklamowana.

Zwłaszcza o 22:40.

Impuls nie pojawia się znikąd

Kiedy człowiek patrzy na nieplanowany zakup już po fakcie, często ma wrażenie:

„Po prostu mnie naszło.”

Tyle że „naszło” zazwyczaj miało jakiś początek.

Czasem był nim stres.

Czasem zmęczenie.

Czasem reklama.

Czasem wypłata.

Czasem fakt, że przyjaciel właśnie kupił coś nowego.

Czasem powrót z rodzinnego spotkania, po którym potrzebujesz odzyskać poczucie, że jesteś dorosłym człowiekiem mającym autonomię i własne konto bankowe.

To ostatnie konto właśnie ma kłopoty.

Wyzwalacze zakupowe możemy podzielić na kilka prostych grup: emocje, sytuacje, otoczenie i dostępność.

Nie potrzebujesz znać fachowych nazw. Potrzebujesz wiedzieć, które z nich działają na ciebie.

Wyzwalacz pierwszy: stres

Stres jest jednym z najskuteczniejszych uruchamiaczy zakupów, bo naturalnie pcha nas w stronę szybkiej ulgi.

Nie chcesz analizować.

Chcesz poczuć zmianę.

Zakup zapewnia zmianę natychmiast: pojawia się zainteresowanie, wybór, decyzja, ekscytacja. Na chwilę uwaga przenosi się z problemu na coś przyjemniejszego.

To dlatego człowiek może spędzić cały dzień zestresowany terminami, a wieczorem z niezwykłą energią porównywać trzy modele tostera.

Nagle masz koncentrację.

Szkoda tylko, że toster nie był projektem.

Jeżeli stres jest twoim wyzwalaczem, sam zakaz zakupów często nie wystarczy. Trzeba znaleźć inny sposób na uzyskanie krótkiego „przełączenia”.

Może to być spacer.

Prysznic.

Krótki trening.

Muzyka.

Telefon do kogoś.

Wyjście z domu po kawę.

Dziesięć minut gry.

Odcinek serialu.