Książę Nocy ebook

Tytuł oryginału: THE NIGHT PRINCE

Copyright © Lauren Palphreyman Limited, 2026

All rights reserved

Copyright for the Polish edition © 2026 by Grupa Wydawnicza FILIA

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy. Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2026

Ilustracja na okładce: Katt Phatt

Kierownictwo artystyczne: Beci Kelly i Lydia Blagden/TW

Redakcja: Paulina Jeske-Choińska

Korekta: Agnieszka Czapczyk, Lidia Kozłowska

Skład i łamanie: Teodor Jeske-Choiński

PR & marketing: Karolina Nowak

ISBN: 978-83-8441-887-1

Grupa Wydawnicza Filia sp. z o.o.

ul. Kleeberga 2

61-615 Poznań

wydawnictwofilia.pl

[email protected]

SERIA: HYPE

PROLOG

Blake

Ciężkie kroki rozbrzmiewają echem dookoła, gdy idzie niekończącym się więziennym korytarzem. Cienie wiją się wokół niego, oplatając ramiona i nogi, niemal jak żywe. Ocierają się o jego kostki niczym koty.

Rozszerza nozdrza, bo nagle czuje znajomy słodki zapach.

Aurora stoi zwrócona plecami do niego i wygląda przez okratowane okno jednej z cel.

Blake przechyla głowę na bok. To jego sen czy jej? A może ją sobie tylko wyobraził? Czy to konsekwencja powstałej między nimi więzi?

Rude włosy opadają na jej plecy, w mroku są niemal szkarłatne. Wygląda, jakby ktoś ją wyciągnął z łóżka i tu postawił. Ma na sobie jego koszulę, tę samą, którą dał Callumowi, by ją przebrał po ugryzieniu przez Jamesa. Jest dla niej za duża. Otula miękką krzywiznę jej pośladków i muska uda. Łydki i stopy ma gołe. Blake z trudem przełyka ślinę.

Widzi, jak się spina, więc przechodzi mu przez myśl, że wyczuła jego obecność. Podąża za jej spojrzeniem, a wtedy w jej stronę rzuca się splątana masa cieni. Nadchodzi strażnik więzienny.

Gdy ona się cofa, Blake rusza w jej stronę. Wpada na niego, a on obejmuje ją w pasie i przyciska dłoń do ust, żeby nie krzyknęła.

Przysuwa usta do jej ucha.

– Nie powinno cię tu być, króliczku.

Nieruchomieje w jego ramionach.

Och, jak on jej nienawidzi. Nienawidzi tego, że otacza go jej zapach – nawet tutaj. Pachnie jak smuga blasku księżyca wpadająca przez kraty celi. Jak drażniąca go wolność. Niedotrzymana obietnica czegoś, czego nie może mieć.

Nienawidzi tego, jaka jest miękka i ciepła i jak jego członek reaguje na jej bliskość. Nienawidzi, jak jego wilk, którego trzyma na bardzo krótkiej smyczy, pragnie zatopić w niej zęby.

Słyszy zbliżające się kroki.

Ciągnie ją za sobą przez otwarte drzwi celi, a te zamykają się z kliknięciem. Jej spojrzenie przykuwa symbol wykuty w obsydianie pod zakratowanym oknem – klucz z wiszącymi nad nim dwoma sierpowatymi księżycami tworzącymi łuk. Zastanawia go, czy ona wie, co to znaczy. Większość wilków rozpoznaje go bez problemu – jest pozostałością sprzed stu lat, gdy powstali akolici, ale nie jest znany na Ziemiach Południowych. Tam nie czczą mroczniejszych bogów.

Słyszy jej przyspieszone tętno. Obejmuje ją mocniej.

– Cii.

Temperatura spada, a oddech Blake’a kłębi się przed jego twarzą. Aurora przywiera mocniej plecami do jego torsu, jakby bardzo potrzebowała ciepła, nawet od niego, a on przygarnia ją do siebie.

Kroki cichną, a on wypuszcza oddech. Odsuwa rękę od jej twarzy. Aurora obraca się w jego ramionach, by na niego spojrzeć, a on czuje, jak w ten sposób przyciska do niego piersi. Między jej brwiami pojawia się zmarszczka.

– Co…

Znowu przenosi wzrok w stronę drzwi.

Postać wraca. Przez zakratowane okna wlewa się gęsta i nienaturalna ciemność.

– Obudź się. Obudź się. Obudź się – mamrocze pod nosem. – To tylko sen. Obudź się.

To nie tylko sen.

Blake zamyka oczy. Ciągnie ją za sobą. Nie wpada na ścianę – ta się rozpływa. Drzwi otwierają się z hukiem, ale oni lecą już przez nieskończoną ciemność.

Ląduje w celi pod pałacem i wie, że teraz znajdują się w jego śnie. Wspomnieniu. Nie podoba mu się to miejsce, ale tutaj grozi jej mniejsze niebezpieczeństwo niż w poprzedniej celi.

Pod jedną ścianą znajduje się prycza, materac cały jest brązowy od zaschniętej krwi. W kącie stoi wiadro na odchody. Pośród książek zebranych w stosy na podłodze pali się świeczka. Zapach cytryn miesza się z wonią żelaza i odorem płynów ustrojowych.

Aurora stoi na samym środku. Postawę ma idealną, plecy wyprostowane, a brodę lekko uniesioną, tak że może na wszystko patrzeć z góry. Jedynie jej lekko przyspieszony puls i to, że Blake czuje ją w sobie z powodu więzi – niczym malutką wiązkę światła – zdradza, że wcale nie jest taka niewzruszona.

Tego również w niej nienawidzi. Jest wiecznie opanowana, ale on już przy pierwszym spotkaniu dostrzegł czającą się tuż pod jej skórą brutalność. A to tylko sprawia, że chce ją sprowokować.

Gdy był mały, starsi chłopcy z wioski mieli w zwyczaju rzucać kamieniami w kaczki. Nie rozumiał, dlaczego – nawet jako sześciolatek uważał to za niesamowicie dziecinne – ale wtedy spotkał Aurorę.

Zrobiłby wszystko, byle ją zdenerwować. Bo chce wiedzieć, co się dzieje, gdy traci nad sobą kontrolę.

Może nienawidzi jej tak bardzo, bo gdzieś w głębi siebie wie, że jest identyczny. On także nosi wiele masek. Nigdy nie posiadał tego komfortu, jakim jest utrata kontroli. Wie, jakie mroczne sekrety czają się w jego duszy, ale nie ma pojęcia, co Aurora skrywa za swoją fasadą. Uważa jednak, że może być to coś wyśmienitego.

Odwraca się przodem do niego, a on podchodzi bliżej. Przygląda się jej twarzy, kościom policzkowym, niebieskim oczom patrzącym na niego spod grubych rzęs. Kurwa, jaka ona jest piękna.

– Naprawdę tu jesteś? – pyta ją.

Aurora marszczy czoło.

– Oczywiście, że tak. – Czołem sięga mu zaledwie do brody, a jednak potrafi mówić do niego, jakby był mniejszy. Wygląda na lekko zamroczoną. – A ty?

Zza jej pleców dobiegają kroki zmierzające ku celi. Blake wzdycha.

– Powinnaś iść. Wolałbym, żebyś nie widziała tego, co się zaraz wydarzy.

Aurora ogląda się przez ramię. A gdy znowu skupia się na nim, jego cholerna podświadomość zdążyła już przebrać go w zalaną krwią koszulę. Stopy ma gołe i brudne, bryczesy porwane.

– Jesteś ranny? – Z jej głosu bije nuta zmartwienia, a on dodaje to do listy rzeczy, których w niej nienawidzi: brzmi, jakby naprawdę ją to obchodziło.

– Czas na pobudkę, króliczku.

– Gdzie jesteśmy? – Marszczy brwi. – I gdzie byliśmy wcześniej?

– Jeśli będziesz to rano pamiętać, wtedy ci powiem.

Chwyta ją za ramiona i zamyka oczy. Musi się obudzić.

Popycha ją przez ścianę.

Raz jeszcze wpadają w nieskończoną ciemność.

***

Blake otwiera oczy.

Leży w swoim łóżku w Lowfell, a blask sierpa księżyca wpada przez okno. Serce mu łomocze. Nie wie, co niepokoi go bardziej: miejsca, w jakich się znajdowali w jego snach, czy obecność Aurory.

Wysuwa się spod kołdry, sięga po bryczesy oraz koszulę złożone na fotelu i szybko się ubiera. Wciąga buty, ale ich nie wiąże, i wymyka się z komnat.

Idzie przez swój zamek. Ciemność jest niemal tak samo gęsta jak w więzieniu. Mija pomieszczenie, w którym umieścił Aurorę i Calluma. Callum mówi coś przyciszonym głosem, a Blake czuje iskrę jej paniki. Obudziła się równie niespokojna jak on.

Gdy znajduje się na zewnątrz, przechodzi przez mały dziedziniec, aż dociera do terenów tuż za murami. Jezioro otaczające Lowfell jest równie czarne jak niebo, a góry po obu jego stronach pozostają skąpane w cieniach.

Zimny wiatr mierzwi mu włosy, gdy Blake znika pośród drzew i brnie między jesionami, aż jego oczom ukazuje się kaplica.

Wchodzi do środka. Panuje tam gęsty mrok. Odłamki szkła chrzęszczą pod butami, gdy mija przegniłe ławki, aż dociera do ołtarza. Witraże dawniej ukazywały historię triumfu Boga Nocy nad Boginią Księżyca i tego, jak zamknął ją w swoim więzieniu.

Spina się, gdy słyszy trzepotanie, ale to tylko ptak wijący gniazdo gdzieś w krokwiach. Wchodzi na ołtarz, kładzie się na twardym kamieniu, nogi ma zgięte, a ręce wsuwa pod głowę.

Wpatruje się w symbol wyryty w kamiennym łuku, który podtrzymuje sufit.

Drzwi otwierają się ze skrzypieniem.

– Tak mi się zdawało, że słyszałem, jak się tu kręcisz. – Niski głos Jacka niesie się przez małą kaplicę, gdy mężczyzna zmierza w jego stronę. Zastępca Blake’a siada w jednej z ławek na przedzie, wyciąga przed siebie nogi i krzyżuje je w kostkach. – Nie możesz spać?

Blake wydaje z siebie wymijający dźwięk, aż w końcu odwraca głowę. Dredy Jacka są zebrane z tyłu głowy, odsłaniając blednącego siniaka wokół jednego oka. Bez wątpienia dzieło Calluma. To Jack był odpowiedzialny za trzymanie go z daleka, gdy Blake przekonywał Jamesa – wilczego króla – by ten poprosił Aurorę o rękę. Rękawy ma podwinięte, więc Blake widzi tatuaże pokrywające przedramiona. Wie, co się skrywa pod tuszem.

– Była w moim śnie.

Jack śmieje się cicho.

– Nie powinieneś był tego robić.

Blake wzdycha.

– Zapewne masz rację.

Jack przeciąga ręką po ustach.

– Spływają informacje, że nocni akolici znowu się gromadzą. Chodzą też słuchy, że Książę Nocy zbiera armię na Ziemiach Północnych, by nią dowodzić.

Blake robi krzywą minę.

– Książę Nocy? Może Fenrir?

– Wciąż przebywa na Śnieżnych Lądach. Z tego, co słyszałem, zabił alfę i poślubił jego żonę. Chyba miała na imię Ingrid.

– W takim razie Alex.

– Prawdopodobnie. Poślę kogoś, by miał na oku Szarą Fortecę. Może nam narobić kłopotów.

Wiązka światła Aurory owija się wokół jego duszy i pulsuje. Blake prostuje jedną nogę i nieznacznie wygina plecy.

Jack marszczy czoło.

– Co z tobą?

– Czuję ją.

Jack rozszerza nozdrza, a potem się śmieje.

– Całe szczęście, że nie jest półwilczycą, która zaczyna przemianę… a nie, czekaj…

– Pierdol się, Jack.

– Pamiętam, jak zostałem ugryziony. Przez tydzień nie wychodziłem z łóżka.

– Spędziłeś trochę cennego czasu ze swoją prawą ręką?

Jack wstaje ze śmiechem.

– Z lewą też. – Podchodzi do Blake’a i klepie go po ramieniu. Na jego twarzy widać przebłysk zmartwienia. – Naucz się to blokować, w przeciwnym razie zwariujesz.

Blake burczy pod nosem, a jego zastępca zmierza do drzwi kaplicy.

– Odpocznij – mówi na odchodne.

Wychodzi, drzwi się za nim zamykają, a Blake pozostaje w ciemności. Pociera twarz rękami. Wyobraża sobie klatkę wokół swojej duszy, tak by wiązka światła Aurory nie mogła dotknąć tych najgłębszych jej części. Najgorsze przemija, ale krew wciąż w nim wrze.

Wypuszcza oddech i wpatruje się w symbol wyryty w kamieniu nad jego głową – klucz z dwoma sierpami księżyca. Symbol więzienia Nocy.

Północny wiatr wdziera się przez zarwaną część dachu, rozdmuchując zapach starej krwi. Blake zastanawia się, ile osób poświęcono na tym ołtarzu. Było wiadomo, że poprzedni alfa Lowfell w ukryciu czcił Boga Nocy. Kretyn myślał, że może zaoferować mu krew niewinnych, by w zamian dostać moc.

Rzecz w tym, że ten bóg nie chce krwi. On pragnie dusz.

A ponad wszystko chce dostać klucz do swojego więzienia, by z niego uciec i zadać cierpienie całemu światu.

Noc chce Serca Księżyca.

I obdarzyłby niewyobrażalną mocą tego, kto mu je przyniesie.

1

Podrywam się do pozycji siedzącej, z trudem łapię oddech.

Nogi mam zaplątane w pościeli. Zdecydowanie za duża koszula, w którą mnie ubrano, jest mokra od potu. Zimno mi. Tak mi zimno. Lód wypełnia moje żyły, a ja się zastanawiam, czy jeszcze kiedykolwiek poczuję ciepło. Świat jest skryty w ciemności. Szary. Tak jakbym patrzyła przez zasłonę z cienia.

Skrzypi deska podłogowa. Na wysokości moich stóp ugina się materac. Wraz z falą gorąca otacza mnie zapach mężczyzny i gór.

– Spójrz na mnie. – Słowa zostają wypowiedziane łagodnie, lecz władczo. Dłoń ujmuje mnie za policzek. Jest silna i pokryta odciskami, a zarazem delikatna. – Spójrz na mnie. – Tym razem rozkaz wybrzmiewa dobitniej. To głos kogoś, kto przywykł, że wszyscy postępują zgodnie z jego wolą.

Jestem bezradna, więc podnoszę wzrok.

– Właśnie tak. Patrz na mnie. A teraz oddychaj.

Biorę haust powietrza, a ten wypełnia moje płuca, przegania ciemność.

– Grzeczna dziewczyna. No, dalej. Oddychaj ze mną. Wdech… wydech…

Serce już mi nie łomocze w uszach. Chyba już to kiedyś robiliśmy – w klatkach pod pałacem Sebastiana.

Sebastian. O bogini. Zabiłam Sebastiana.

Zalewa mnie świeża fala paniki.

– Księżniczko. – Słowo zostaje wypowiedziane ostrym i rozkazującym tonem. – Oddychaj. Wdech… wydech…

Na stoliku, tuż obok kubka i stosu książek, migocze do połowy wypalona świeczka. Na półce nad kominkiem stoi karafka z whisky, którą zostawił tam Blake. W boku czuję pulsujący ból. James mnie ugryzł zaledwie kilka godzin temu.

Deszcz rozbija się o szyby.

– Właśnie tak. Wróć do mnie, księżniczko.

Od mężczyzny nade mną bije ciepło. Ucisk w płucach zelżał, oddycha mi się łatwiej.

– Callum?

– Tak. Jestem tu.

Wyraz twarzy ma łagodny, w ogóle nie pasuje do napięcia w jego ciele i naprężonych bicepsów rozciągających rękawy koszuli. Włosy w kolorze ciemnego piasku są odgarnięte z czoła, a z zielonych oczu bije zmartwienie.

– Czy odczuwasz ból? – Marszczy czoło. – Mam wezwać Blake’a?

– Nie… ja… to był tylko koszmar. Chyba. – Wypuszczam oddech.

– Co ci się śniło?

Kręcę głową i staram się sobie przypomnieć.

– Byłam w celi więziennej, Blake też tam był, coś mnie goniło. I… – Spinam się, bo powraca do mnie wspomnienie wcześniejszej rozmowy. Przyciągam kolana do piersi. – O bogini, muszę ci coś powiedzieć o Blake’u. On spiskuje przeciwko tobie.

Callum marszczy czoło.

– Co?

– Wszystko, co zrobił… ta więź łącząca nasze życia, którą stworzył… To wszystko było częścią planu zajęcia wilczego tronu. Pomoże ci zostać królem, a potem rzuci ci wyzwanie. Wie, że wygra, bo nasze życia są ze sobą związane. Nie zabijesz go, bo wtedy ja również umrę.

Callum sztywnieje.

– Powiedział ci to?

– Tak.

Przygląda mi się przez chwilę, mięśnie ma tak napięte, że są twarde jak stal. Nagle śmieje się cicho, a jego oddech ogrzewa powietrze.

– Nie martwi cię to? – pytam.

– Och, ależ oczywiście, że mnie martwi. Po prostu… Wcześniej nie mogłem tego zrozumieć. Dlaczego to zrobił. Uwolnił mnie, walczył z Jamesem, a gdy zobaczył, że umierasz… Jego twarz… – Przełyka ślinę. – Ocalił cię. Szukałem powodu, odkąd tu dotarliśmy, i nic nie przychodziło mi do głowy. Zacząłem myśleć… – Kręci głową. – Nie wiem, co sobie myślałem. Ale to… to, co właśnie powiedziałaś, ma sens. Pociesza mnie to, tak myślę. Nawet jeśli komplikuje sytuację.

– Musimy jakoś przerwać tę więź między Blakiem a mną.

– Owszem. Ale nie spróbuje mnie zabić, póki nie zdobędę tronu.

Puls mi przyspiesza.

– Uważasz, że będzie próbował cię zabić.

– Nie mam co do tego wątpliwości. Skapitulowałem, gdy miało dojść do starcia między mną a Jamesem, dlatego przez lata spekulowano, co by się stało, gdybyśmy jednak ze sobą walczyli. A to osłabia jego prawo do tronu. Blake nie dopuści, żeby ktokolwiek postrzegał go jako słabego.

Chwytam Calluma za nadgarstek, jakbym się bała, że zostanie mi zabrany, a on się uśmiecha.

– Nie pokona mnie. Mamy czas. Póki co może nam się przydać. Odpocznij, później będziemy się martwić. – Głaszcze mnie kciukiem po policzku. – Przepraszam, że cię zostawiłem. Cały ten chaos po walce to była najlepsza chwila, by wysłać jednego z posłańców Blake’a z wiadomością do Fiony i Ryana.

– Wiem. Rozumiem.

Jego bliskość sprawia, że krew we mnie wrze. Tym razem to nie strach przepływa przez moje żyły, lecz coś pierwotnego i dzikiego, co szuka ujścia.

Wyraz twarzy Calluma ciemnieje.

– Księżniczko… – mówi ostrzegawczo niskim i schrypniętym głosem.

Podnoszę rękę, by dotknąć jego twarzy, chcę go do siebie przyciągnąć. Krzywię się, bo mój bok przeszywa ból, a ręka zawisa tuż nad pościelą.

Callum zaciska zęby i przenosi wzrok na moją talię.

– Mogę zobaczyć?

Odsuwam się nieznacznie i kładę na poduszkach.

Callum mnie odkrywa. Przesuwa się, jedną moją nogę kładzie sobie na kolanach i się pochyla. Kilka tygodni temu czułabym przerażenie na samą myśl, że miałabym leżeć tak obnażona – w męskiej koszuli i bieliźnie – przed alfą Highfell. Teraz oddech mi przyspiesza.

Callum zaczyna rozpinać guziki, począwszy od tego tuż pod piersiami. Jego palce muskają skórę. Rozchyla poły materiału i odsłania bieliznę, i choć owiewa mnie chłodne powietrze, cała płonę.

Dociera do mnie, że go pragnę. Gwałtownie. Desperacko. Chcę czuć jego ręce na ciele, wbić palce w jego mięśnie. Chcę ciepła jego ust. Chcę usiąść na nim i go zawłaszczyć. Pragnę go tak, jak nigdy nikogo nie pragnęłam.

Nie wiem, co mnie opętało. Może to dlatego, że prawie umarłam. Może chcę przepędzić chłodny cień koszmaru, który mnie obudził. Ale chcę poczuć ciepło. Chcę poczuć, że żyję. Chcę pozbyć się energii, która mnie przepełnia.

Callum nieruchomieje. Podpieram się na łokciach. Moją talię i brzuch znaczy długa i poszarpana blizna po ugryzieniu przez Jamesa. Skóra dookoła jest czerwona, ale musi wyglądać o wiele lepiej niż jeszcze kilka godzin temu, gdy wykrwawiałam się na trawie.

Powinnam się martwić, a jednak z fascynacją obserwuję Calluma. Jest taki poważny, niedostępny. Twarz ma jak wykutą z kamienia i wygląda dokładnie jak wojownik, którego widziałam podczas walk psów w pałacu Sebastiana.

W jego oczach błyska wilk. Przez chwilę zastanawiam się, czy wyczuł zmianę, jaka we mnie zaszła, tę potrzebę.

Podczas gdy moja złość jest skierowana głównie w stronę Blake’a za to, że wykorzystał mnie jako pionka w swoich gierkach, gniew Calluma jest w pełni zarezerwowany dla jego brata.

– Umrze za to.

Jego słowa brzmią jak obietnica, co sprawia, że moja krew wrze jeszcze bardziej. Nie chodzi tylko o to, że przejmuje się moją raną – jest w tym coś bardziej pierwotnego. Zaborczego. Tak jakby nie mógł znieść, że jego brat naznaczył moje ciało.

Płonę. Jestem rozgrzana niczym piec.

Bogini, nie wiem, co jest ze mną nie tak, ale to się musi skończyć. Pragnę go do bólu. Skórę mam wrażliwą, gdy przesuwam się na materacu. Ogarnia mnie dziwna potrzeba, by coś ugryźć. Jestem wręcz rozpalona. Wypuszczam cichy, drżący oddech.

Callum cały się spina.

Przenosi spojrzenie na zwieńczenie moich ud, tam gdzie pulsuję z pragnienia, tak jakby czuł to, co ja. Okrywa mnie jedynie cienka bielizna, a staję się coraz cieplejsza i wilgotniejsza. Callum przygryza dolną wargę. Z jego gardła dobiega cichy warkot.

Gdy patrzy mi w oczy, widzę jego wilka, mrocznego, pięknego i potężnego. Mruga kilka razy, jakby usiłował go okiełznać.

– Myślałem, że cię straciłem. – Głos ma napięty.

– I na chwilę tak się stało. Ale mnie odzyskałeś. – Uśmiecham się. – Chodź tutaj.

Bierze głęboki oddech, starając się uspokoić.

Jestem ranna. Niewątpliwie uważa, że jestem kruchą istotą, której nie chce złamać. Bogini, ale ja tego pragnę. Chcę, by mnie pochłonął. Chcę uwolnić tę spętaną bestię, która miota się we mnie, pobudzona. Chcę, by zniknęły koszmary dzisiejszej nocy.

– Nie – szepczę. – Nie bądź dżentelmenem.

– Rory… Jesteś ranna.

– Nie chcesz się o mnie zatroszczyć?

Śmieje się niepewnie i umyka wzrokiem, który wbija w podłogę.

– Owszem, chcę tego. Ale boję się, że to nie byłoby właściwe.

– Byłoby.

Jeden z jego kciuków głaszcze mnie po nodze, która wciąż leży na jego kolanach.

– Nie chcę cię skrzywdzić.

– Nie zrobisz tego.

Porusza się i klęka między moimi nogami, co przepełnia mnie triumfem. Callum ma mroczny wyraz twarzy.

– Potrzebujesz snu – mówi.

– To czemu nie pomożesz mi się zrelaksować, żebym zasnęła?

Jęczy.

– Jesteś wymagającą małą istotką, czyż nie? I do tego odważną, skoro tak dręczysz alfę Highfell.

– Nie boję się go. Czy nie wiedziałeś, że zalecam się do przyszłego wilczego króla?

Śmieje się cicho i ochryple, a dźwięk ten wypełnia małą komnatę ciepłem i mroczną obietnicą.

– Och, czyżby? Zalecasz się do niego?

– Uważasz, że to nieprawda?

– Jaki on jest? Zakładam, że przystojny?

– Bardzo przystojny. I silny. I lubi myśleć, że jest dżentelmenem. Ale nie, on jest wilkiem.

– Doprawdy?

Układa się na materacu i rozsuwa szerzej moje uda, by pomieścić między nimi szerokie ramiona.

– Tak – kwilę.

– Myślę, że już dawno wykroczyliśmy poza zaloty, księżniczko. – Całuje wilgotny materiał mojej bielizny. – Nie sądzisz?

Wyginam plecy.

– Tak.

Pot perli się na moim czole. Chcę błagać o więcej, a jest to coś, czego nigdy w życiu nie robiłam. Jednak gdy Callum odsuwa moją bieliznę na bok, sztywnieję. Ciało robi się chłodne, jakbym została zanurzona w lodowatej wodzie. Ciemność zakrada się na obrzeża wzroku, a z moich ust wyrywa się spanikowany dźwięk. Callum nieruchomieje między moimi udami.

Narasta we mnie warknięcie, które aż wibruje w piersi. Tak jakby coś w niej tkwiło, miotało się w klatce i usiłowało uciec. Chce biec, ale nie wiem ku czemu. Skórę mam lepką. Włosy kleją mi się do twarzy.

– Callumie – kwilę.

– Księżniczko? – Siada natychmiast i bierze mnie w ramiona. – Ghealach, jesteś rozpalona.

Czarne plamki tańczą mi przed oczami, skórę zalewa zimny pot. Staram się zachować świadomość, ale pędzi ku mnie fala ciemności. Małe łóżko, kominek z półką zawaloną książkami, żar w palenisku, twarz Calluma – wszystko to robi się szare.

– BLAKE! – Głos zrywającego się z łóżka Calluma dobiega z oddali.

Tonę.

Ogarnia mnie ciemność.

2

Pędzę skąpanym w ciemności, niekończącym się więziennym korytarzem. Jestem rozpadającym się posągiem, a cieniste pnącza oplatają mi ramiona i nogi. Przed moimi oczami przewijają się wilgotne cele, metalowe skalpele i serca ociekające czarną krwią.

Jest noc, biegnę przez las. Suknia zahacza o gałęzie, kolce wbijają się w podeszwy stóp. Nie wiem, czy biegnę w kierunku czegoś, czy uciekam, ale jeśli się zatrzymam, umrę.

Przede mną pojawia się rozmazana twarz Calluma.

– Co się z nią dzieje? To przez ugryzienie?

– To jej wilk. – Głos Blake’a brzmi jak ciemny jedwab, a ten schładza moje płonące kości. – Auroro, najdroższa. – Na lepkim od potu czole czuję dłoń, a szalejąca we mnie bestia od razu się uspokaja. – Popatrz na mnie.

Rozwieram powieki i wierzgam gwałtownie.

Źrenice Blake’a się rozszerzają, aż wyglądają jak puste czarne dziury, a jego usta wykrzywiają się w okrutnym uśmiechu za dużym na jego twarz.

Śmieje się. Ostro, ozięble, nieskończenie.

Wiem, czym jesteś!, krzyczę w głowie.

Czym?

Potworem.

Mrok pochłania mnie raz jeszcze.

Siedzę uwięziona w zimnej, ciemnej przestrzeni, a czarna jak otchłań woda sięga mi do pasa. Potężna bestia niesie w pysku królika i idzie przez walącą się kaplicę. Bat chłoszcze moje ciało, a męski śmiech rozrywa bębenki. W śnieżycy słyszę kobiecy krzyk.

Wpatrują się we mnie dzikie bursztynowe oczy.

– Jej ciało się przystosowuje. – Głos ocieka miodem i trucizną. – Chce odrzucić wilka.

– Wcześniej nic jej nie dolegało. – Ten głos jest pełen zmartwienia, akcent pochodzi z Północy. – Była nieco niespokojna, ale nie tak.

– Będzie przechodziła takie fazy aż do pierwszej przemiany. To minie.

– Tobie też się to przydarzyło?

– Tak. – Ręka odchyla moją głowę i przyciska do warg kielich z trucizną. – Pij, króliczku.

Nie. Nie. Nie.

Szarpię bezsilnie głową. Ciemność spływa po moim gardle i wylewa się z ust. On stapia się z cieniami, jego głos wybrzmiewa echem w mojej głowie.

Mój pionek. Moja marionetka. Moja.

Mrugam, nagle biegnę przez zamek. Chłodne powietrze łaskocze gołe nogi, bose stopy plaskają o kamienną podłogę. Napawam się zimnem na rozpalonym ciele. Pławię się w cieniach, które muskają moje policzki. Nogi mam słabe. Jest tak ciemno, że nic nie widzę, ale jestem przypięta do smyczy, za którą podążam. Palce zaciskam na rękojeści srebrnego ostrza. Coś warczy w mojej piersi.

Nie jestem pionkiem. Nie jestem marionetką. Nie należę do nikogo.

Wchodzę do pokoju. On śpi w łóżku stojącym pod ścianą. Nie wiem, czy to sen, czy jawa. Wszystko jest rozmyte, jednak on jest bardziej materialny niż wcześniej. Jedną rękę trzyma nad głową, ciemne włosy są zmierzwione. Wygląda tak łagodnie. Tak spokojnie. Tak łatwo można go zabić.

Mrugam. Siedzę na nim okrakiem, ostrze przyciskam mu do gardła. Wnętrzem ud napieram na jego biodra. Jest taki twardy. Gorący. Zaciska palce na moim nadgarstku, są niczym kajdany. Otwiera oczy i patrzy na mnie coś dzikiego. Mruga, długie rzęsy muskają policzki, a bestia znika, ale z jego oczu wciąż wyziera coś niebezpiecznego. Pachnie krwią, mrocznymi baśniami i głębią lasu.

– Nie przypominam sobie, bym cię zapraszał do swojej sypialni, najdroższa Auroro.

Niesie mnie. Policzek mam przyciśnięty do twardej nagiej piersi. Jestem bezwładną lalką w jego ramionach. Zabawką. Marionetką, którą można kontrolować. Warczę i się szarpię, ale on ściska mocniej, więc nie mogę się uwolnić. Podaje mnie komuś, jakbym była niczym. Callum mruczy kojąco tuż przy moim uchu. Gorąco mi. Tak gorąco. Jestem niespokojna. Kiedy to się skończy?

– Gdzie ją znalazłeś? – Callum wydaje się zaspany i zmartwiony.

– W mojej sypialni. – Słyszę jego rozbawienie. – Myślę, że jej wilk chce mnie zabić.

– Myślę, że większość wilków chce cię zabić. – Zapada cisza, która trwa może wieczność, a może sekundę. – Mówisz, jakby jej wilk był osobnym bytem.

– Bo jest.

– Wilk jest częścią nas, Blake. Może gdybyś zaakceptował swojego…

– Callumie, jeśli kiedykolwiek zechcę zasięgnąć twojej rady, to o nią poproszę. A jeśli tak się stanie, to naprawdę zacznę się martwić o stan tego świata. – Kroki brzmią jak grzmoty. – Trzymaj swoje zwierzątko na krótszej smyczy.

Znowu pochłaniają mnie cienie.

Jadę powozem z Sebastianem, gardło ma poderżnięte. Moje ręce zostały spętane cienkimi linkami, a pozbawiony twarzy byt zmusza mnie do tańca w pustej sali balowej. Blake kroczy ku mnie, z jego oczu wyziera przemoc.

Biegnę. Zgubiłam się. Ciemne korytarze wiją się w nieskończoność. Widzę symbol. Klucz i dwa sierpowate księżyce tworzące nad nim łuk.

Ktoś krzyczy.

Ktoś śpiewa.

Widzę jasne, oślepiające światło.

Zrywam się do pozycji siedzącej.

Z trudem oddycham. Włosy lepią mi się do czoła, jestem zaplątana w pościeli. Sama.

Szare światło tańczy po pokoju, deszcz stuka o szybę. Ogień płonie w palenisku, więc ktoś musiał tu niedawno być.

W głowie mi pulsuje, w ustach mam sucho. Jestem słaba, jakby moje kończyny zmieniły się w gałązki i miały w każdej chwili się połamać. Jęczę cicho i czuję szorstkość w gardle. Na stoliku obok łóżka stoi karafka. Sięgam po nią i wącham przezroczysty płyn, ale ten okazuje się bezwonny, więc piję zachłannie, po czym odstawiam naczynie. Woda ukoiła bolące gardło, a jest tak zimna, że czuję, jak spływa mi do żołądka.

Chyba miałam gorączkę. Nie wiem, ile trwała. Próbuję przebrnąć przez sny i halucynacje. Wszystko zlewa się ze sobą, tworzy splątany i przyprawiający o ból głowy nieład. Pamiętam głos Blake’a przedzierający się przez ciemność, mówiący o tym, że moje ciało się przystosowuje.

Walczę z ogarniającą mnie falą strachu. Mógł się mylić. Mógł kłamać.

Co gorsza, mógł mówić prawdę. Mogę właśnie zmieniać się w jedno ze stworzeń, które miałam w sobie tłumić i się go bać. Tak mi wpajano przez dwadzieścia lat życia. Tę część mnie ksiądz usiłował wytłuc batem, a ojciec otruć. To samo stworzenie przypieczętowało los mojej mamy. To się może dziać naprawdę.

Pamiętam coś jeszcze – siedzenie okrakiem na Blake’u w jego łóżku, przyciskanie noża do jego gardła. Potrząsam głową. Nigdy bym czegoś takiego nie zrobiła. To musiała być wywołana gorączką halucynacja, nie wspomnienie.

Powietrze w pomieszczeniu jest stęchłe, pachnie chorobą. Przypomina mi poranki spędzone przy łóżku mamy i wszystkie te tygodnie, gdy chorowałam, zamknięta w mojej komnacie już po śmierci mamy. Tyle że powodem jej śmierci nie była choroba, tak jak przez wiele lat myślałam. Gniew czai się tuż pod powierzchnią. To ojciec ją zamordował.

Zaciskam ręce w pięści i zaraz je rozluźniam. Biorę kilka głębokich oddechów, by zamknąć w sobie to uczucie. Teraz jestem daleko od niego. Choć może nadejdzie taki dzień, gdy Callum zgodzi się pomóc mi wymierzyć sprawiedliwość za to, co ojciec zrobił.

Pocieram twarz rękami i zsuwam nogi z łóżka. Gdy się obudziłam, byłam tak spragniona, że nie zauważyłam kawałka papieru koło karafki ani chleba na talerzyku z leżącym obok nożykiem do masła. Czytam wiadomość.

Księżniczko, jestem na spotkaniu z członkami klanu Blake’a. Niedługo wrócę. Zjedz śniadanie. Nigdzie się nie ruszaj.

Jestem wygłodniała, więc wypełniam jedno z jego poleceń. Żołądek burczy głośno, gdy pochłaniam suchy chleb. Nie przyswajam go za dobrze, więc szybko zapijam jedzenie wodą.

Cała moja dusza protestuje w reakcji na drugie polecenie. Nie chcę tu zostawać. Mam wrażenie, jakby ściany się wokół mnie zamykały. W odległej części umysłu rozbrzmiewa mój głos z czasów, gdy byłam nastolatką i błagałam jedną ze służek, by pozwoliła mi iść na spacer do ogrodu albo dołączyć do ojca i brata w głównej sali, albo pojeździć konno, tak jak kiedyś pozwalała mi na to mama.

Nie mogę dłużej być tą dziewczyną. Przysięgłam, że stanę się kimś więcej.

Dźwigam się z łóżka. Nogi mi się trzęsą i mam wrażenie, jakby ktoś od środka ciął ostrzami moją czaszkę. Jęczę i opieram się o ścianę przy oknie, by złapać równowagę. Biorę kilka głębokich oddechów. Za oknem rozciąga się widok na ponury dziedziniec. Słońce jest schowane za skłębionymi szarymi chmurami, a deszcz rozbryzguje się o bruk.

W kącie pomieszczenia stoi szafa, a ja ruszam w jej kierunku z nadzieją, że znajdę tam czyste ubrania. W środku wiszą jedynie męskie rzeczy, bryczesy, koszule, a także kilt w barwach klanu Calluma. Może Fiona, albo ktoś inny z ich grupy, przyjechał do zamku, gdy spałam, i mu go dostarczył. Mam taką nadzieję. Liczę, że Fionie nic się nie stało po tym, jak Callum i Blake dopuścili się zdrady.

Koszula, którą do tej pory miałam na sobie, jest sztywna od potu. Ściągam ją i sięgam po czystą. Nie wiem, do kogo należy, ale szybko się o tym przekonuję, bo gdy ją na siebie wkładam, otacza mnie zapach ciemności i sosen. Puls przyspiesza mi w ramach protestu. Nie chcę nosić ubrań Blake’a ani nim pachnieć, ale na razie nie mam innego wyboru. Wciągam na siebie bryczesy i zaciskam pasek, bo opadają mi nisko na biodra.

Ktoś puka do drzwi. Zamieram.

Callum po prostu by wszedł. Oglądam się przez ramię, w stronę noża do masła leżącego obok talerza. Podchodzę pospiesznie do szafki nocnej, sięgam po niego i chowam do kieszeni, a wtedy ostrożnie podchodzę do drzwi.

W korytarzu stoi dziewczyna, mniej więcej w moim wieku i podobnej budowy ciała. Jest porażająco piękna. Ma falowane włosy sięgające za ramiona, pełne usta. Jest ubrana w śliczną sukienkę, czarną, z długimi koronkowymi rękawami. Z jakiegoś powodu wydaje się znajoma, choć nie sądzę, byśmy się kiedykolwiek spotkały.

– Tak? – Głos mam schrypnięty, bo długo go nie używałam. Odchrząkuję.

– Blake prosi cię o przyjście do pokoju narad.

Kiwam nieznacznie głową. Może mi się nie podoba, że zostałam wezwana przez alfę Lowfell, ale teraz przynajmniej nie będę musiała błądzić po obcym miejscu w poszukiwaniu Calluma.

– Należysz do jego klanu? – pytam.

– Tak.

Uśmiecham się z nadzieją, że zdobędę jej sympatię.

– Jestem Aurora.

Zakłada kosmyk włosów za ucho, a ja dostrzegam bliznę albo tatuaż na jej nadgarstku. Dziewczyna pospiesznie szarpie za rękaw, by zasłonić odkryty kawałek skóry.

– Wiem.

Czekam, aż zdradzi mi swoje imię. Gdy wypuszcza oddech z lekkim westchnieniem, jakbym marnowała jej czas, marszczę czoło i robię krok w tył. Powinnam była się domyślić, że ludzie w klanie Blake’a są równie odpychający co ich alfa.

– Chwilę.

Jedyne buty, jakie mam, to poplamione krwią i ubłocone pantofelki, które miałam na sobie, gdy James oddał mnie Sebastianowi. Krzywię się, ale wsuwam w nie stopy.

Dziewczyna nie odzywa się nawet słowem, gdy prowadzi mnie przez labirynt wąskich korytarzy. Styl wnętrza nie różni się szczególnie od zamku Madadh-allaidh, gdzie zabrał mnie Callum, ale sprawia wrażenie bardziej klaustrofobicznego. Może chodzi o brak gobelinów i barw klanowych – to dlatego ciemne ściany zdają się znajdować bliżej. W żelaznych uchwytach płoną pochodnie.

– …nie narażę jej. – Callum niemal warczy, gdy zbliżamy się do drzwi.

– Nie bądź śmieszny. – Głos Blake’a jest gładki niczym satyna. – Nic jej nie będzie. Poradzimy…

Dziewczyna puka do drzwi, a w pomieszczeniu zapada cisza.

W mojej piersi wzbiera dziwne uczucie wyczekiwania. Nie chcę tego przyznawać, ale trochę ciekawi mnie miejsce, które Blake nazywa domem. Callum powiedział mi raz, że niektórzy się zastanawiali, czy ten półwilk z Ziem Południowych jest w ogóle alfą. Każdy, kto to kwestionował, kończył martwy.

A jednak jesteśmy teraz na jego terytorium – w prawdziwym zamku na Ziemiach Północnych.

Jak go zdobył? Czy to naprawdę jego dom? Czy członkowie jego klanu go lubią?

– Wejdźcie – mówi przeciągle Blake.

3

Na jednej ze ścian pokoju obrad znajdują się trzy wysokie łukowe okna, a za nimi rozciąga się widok na góry skąpane w odcieniach pomarańczu i brązu. Między oknami w czarnych żelaznych uchwytach umieszczono pochodnie, a w kominku płonie ogień. W pomieszczeniu dominuje wielki owalny stół, wokół którego stoi czterech mężczyzn. Wszyscy na mnie patrzą, gdy wchodzę do środka. Blake siedzi u szczytu stołu z rękami położonymi płasko na blacie. Pochyla się. Rękawy białej koszuli ma podwinięte do łokci, w ten sposób odsłania część blizny w okolicy łokcia, która musiała mu zostać po ugryzieniu. Nie po raz pierwszy ciekawi mnie, w jaki sposób został przemieniony.

Spojrzenie Calluma łagodnieje na mój widok.

– Rory, co ty tu robisz?

– Ja ją zaprosiłem. – Blake zerka pobieżnie na wielką koszulę, w którą jestem ubrana. Oczywiście należy do niego. – Wyglądasz bardzo szykownie, króliczku.

Uśmiecham się z przymusem, bo jestem pewna, że usiłuje mnie sprowokować.

– Dziękuję.

Mężczyzna z dredami i tatuażami wijącymi się po ciemnej skórze ramion uśmiecha się pod nosem. Chyba ma na imię Jack. Widziałam go w lochach, gdy Blake mnie porwał i próbował wydać za Jamesa. Moja niechęć narasta.

Czwartego mężczyzny nigdy wcześniej nie widziałam. Jest tak samo potężnie zbudowany jak Callum, ma krótkie czarne włosy i schludnie przystrzyżoną brodę. Ręce krzyżuje na piersi, co tylko podkreśla bicepsy rozciągające materiał czarnej koszuli. Jego lewe oko zasłania przepaska, a gardło znaczą krzyżujące się blade blizny. Wydaje się znajomy, choć nie potrafię sobie przypomnieć, gdzie mogłam go spotkać.

– Wejdź, proszę – mówi Blake. – Właśnie o tobie rozmawialiśmy.

Podchodzę do stołu.

– Słyszałam – odpowiadam. – O czym dyskutowaliście? – Nie podoba mi się, że czterech mężczyzn rozmawiało na mój temat pod moją nieobecność.

– Powinnaś odpoczywać – szepcze z nutą nagany w głosie Callum. – Nie przeczytałaś mojej wiadomości? Przez trzy dni mocno gorączkowałaś.

Trzy dni? Callum niedługo wyruszy na wojnę ze swoim bratem, a ja leżałam w łóżku przez trzy dni. W mojej pulsującej z bólu głowie kołaczą się pytania. Zastanawiam się, co przegapiłam.

– Nie mogłam dłużej siedzieć w pokoju – odpowiadam cicho. – Czuję się o wiele lepiej.

– Hmm.

Z bliska Callum wygląda, jakby prawie nie spał. Jego szczękę pokrywa zarost, pod oczami ma sine cienie. Choć zwykle pachnie górami, teraz czuję pot, tak jakby się nie mył. Obejmuję go w pasie i ściskam. Tyle się wydarzyło w związku z jego bratem, a w dodatku się o mnie martwił.

Kobieta, która mnie tu przyprowadziła, wydaje z siebie pełen niezadowolenia dźwięk.

– Dołączysz do nas, Elsie? – pyta Blake.

– Nie. – Elsie nie zwraca się z szacunkiem do mężczyzny, który zapewne jest jej alfą. Wychodzi na korytarz, spódnice szeleszczą i ciągną się po podłodze, a drzwi zamykają się z trzaskiem.

Sapię nagle, bo czuję w piersi gwałtowną emocję. Nie swoją, lecz Blake’a. Znika tak szybko, że równie dobrze mogłam to sobie wyobrazić. Jeszcze nie przywykłam do tej dziwnej więzi, którą na mnie wymusił. Czuję, jakby wiązka cienia oplatała się wokół mojej duszy. Gdy Blake coś odczuwa, ta wiązka się rozrasta i zaciska. Usiłuję zrozumieć, co czuje. Chyba tęsknotę. Ciekawi mnie, kim ona dla niego jest.

Przysadzisty mężczyzna, którego dziś widzę po raz pierwszy, tłumi śmiech.

– Czy coś cię bawi, Arranie? – pyta Blake nieco ostrzejszym tonem.

– Nie. – Głos Arrana jest trochę schrypnięty, jakby rzadko się odzywał. Nie brzmi szczerze. Pochyla się w stronę alfy, szepcze mu coś do ucha, a Blake przytakuje.

Arran oddala się od stołu, mija Calluma i mnie, po czym rusza do wyjścia. Ogląda się przez ramię, a ja znowu mam wrażenie, że skądś go znam. Zamyka za sobą drzwi.

– Jak już mówiłem – kontynuuje Blake – chcę, by Lochlan i część jego klanu przyjechali do Lowfell na Oidhche Fhada.

Callum obejmuje mnie nieco mocniej.

– A ja powiedziałem, że to nie jest dobry pomysł.

– Czym jest Oidhche Fhada? – Mam problem z wypowiedzeniem nieznanych mi słów.

– To wilczy rytuał, który odbędzie się w przyszłym tygodniu – tłumaczy Callum. – Wierzymy, że Oidhche, czyli Bóg Nocy, bo tak go nazywacie na Południu, ma na niebie więzienie, gdzie trzyma zamkniętą Ghealach, Boginię Księżyca.

– Pamiętam – mówię.

– Oidhche każdej nocy przenosi ją do innej celi, by nigdy nie została znaleziona. W noc pełni znajduje się najbliżej nas. Ale raz na dwa i pół roku Noc przenosi ją w tak odległą głębię swojego więzienia, że jej światło nie dociera do ziemi. Właśnie wtedy odprawiamy Oidhche Fhada.

Chyba mówi o zaćmieniu księżyca. Na Południu odbywa się wtedy festiwal, podczas którego rozpalamy ogniska, by uczcić Boginię Słońca i przepędzić ciemność.

– I tym razem nie chcesz go odprawiać? – pytam.

– Nie mam problemu z rytuałem, a z tym, kogo alfa Blake chce zaprosić. Lochlan Christensen to alfa Glas-Cladach i nie możemy mu ufać.

Na stole leży mapa Ziem Północnych, a Blake stuka palcem w pobliżu linii brzegowej.

– Lochlan posiada drugą największą armię Północy, w dodatku mamy wspólnego wroga.

– Jamesa? – pytam.

Blake kiwa głową.

– Chcę go przekonać, by do nas dołączył. Jeśli chcemy jak najskuteczniej poradzić sobie z Jamesem, powinniśmy wykonać kolejny ruch, gdy wciąż liże rany po bitwie z Sebastianem. Od pełni dzielą nas trzy tygodnie. Chcę, byśmy zaatakowali zaraz po niej. By dostać się do zamku, potrzebna będzie armia. Ale żeby go utrzymać, potrzebujemy wsparcia przynajmniej czterech alf. Lochlan i jego wojsko znacznie zwiększą naszą liczebność.

Callum zgrzyta zębami.

– Nie lubisz Lochlana? – pytam go.

– Nie żywię do niego żadnej urazy, ale choć to prawda, że nie dogaduje się z Jamesem, to ma też powód, by nie lubić mnie – odpowiada Callum.

– Uważa, że zaproszenie Lochlana mogłoby narazić cię na niebezpieczeństwo – wtrąca Jack. – Zwłaszcza po…

Callum wydaje z siebie niski dźwięk nieco przypominający warknięcie, a Jack od razu milknie.

– Dlaczego miałoby mnie to narazić na niebezpieczeństwo? – pytam.

– Czy pamiętasz, jak pojechałem z pomocą do mojego brata, gdy wciąż byliśmy w Madadh-allaidh? – pyta Callum. – Przegraliśmy bitwę z Sebastianem, a ja zostałem postrzelony nabojem z tojadem.

Strach ścisnął mnie za serce, gdy Callum padł wtedy na kolana, cały zakrwawiony i spocony. Po jego ramieniu płynęła krew z rany postrzałowej. Teraz czuję odrobinę wstydu, bo powiedziałam mu wtedy, że Blake wcale nie jest taki zły, jak się wydaje. Ależ się myliłam.

Kiwam głową.

– Fort, który Sebastian zajął, leżał na dawnych terenach Lochlana. – Tym razem odzywa się Blake. – Alfa, który go po nim przejął, był mu bliski. A teraz albo nie żyje, albo spotkał go gorszy los.

– Sebastian pojawił się na Północy tylko dlatego, że mnie szukał – mówię. – Więc Lochlan może mnie za to winić. – Głos mam monotonny. Dociera do mnie, dlaczego Lochlan może mnie postrzegać jako wroga, mimo że nigdy się nie spotkaliśmy.

– Tak – odpowiada Callum. – Dlatego nie możemy mu ufać.

Blake wzdycha.

– Lochlan uzna Aurorę za rozkoszną. Zaufaj mi.

Nawet się nie kłopoczę i nie wytykam Blake’owi, że nie jest godny zaufania.

– Zresztą i tak już go zaprosiłem. Ta rozmowa jest bezsensowna.

Callum zaciska szczęki.

– Co?

– Daj spokój, Callumie. We dwóch sobie z nim poradzimy, co bardzo dobrze wiesz. Dlaczego nie zdradzisz swojemu zwierzątku prawdziwego powodu twojej nadopiekuńczości? – W policzku Blake’a pojawia się dołeczek, a ja szybko odwracam głowę w stronę Calluma.

– Blake… – rzuca ostrzegawczo. Jack uśmiecha się pod nosem.

– O co chodzi? – pytam ostro.

Callum ściska krawędź nosa, po czym wyjmuje z kieszeni kiltu złożony kawałek papieru. Sięgam po niego.

– Ryan i jego dziewczyna, Becky, przyjechali wczoraj – mówi. Przepełnia mnie ulga. Nastoletni chłopiec, którego uratowałam na Pograniczu, jest cały i zdrowy. – James ich wypuścił, ale przekazał im wiadomość dla mnie.

Na przedzie napisano „Callum McKennan”. Pieczęć jest złamana, więc rozkładam kartkę. Obracam ją i czytam.

Masz coś, co należy do mnie. Ja mam coś twojego. Chcesz się wymienić?

Marszczę czoło.

– Co takiego ma, co należy do ciebie?

– Fionę – odpowiada beznamiętnym głosem ze wzrokiem wbitym w wiadomość w mojej ręce.

Panika i złość sprawiają, że skręca mnie w żołądku. Przekrwione oczy Calluma to nie tylko konsekwencja zmartwienia moją gorączką i raną po ugryzieniu, która wciąż pobolewa. James więzi jego przyjaciółkę. I moją też, choć nie znam jej dobrze. Fiona to jedna z nielicznych osób, które w Madadh-allaidh traktowały mnie dobrze, choć wiedziała, że pochodzę z wrogiego królestwa.

Strach zmienia się w zdecydowanie. Dotykam ramienia Calluma. Czuję napięte mięśnie.

– Odzyskamy ją. Uważa, że masz coś, co należy do niego?

Callum przełyka ślinę.

– Praktycznie rzecz biorąc, ma rację.

– W takim razie powinniśmy negocjować wymianę.

– I tutaj sprawy się komplikują.

– Dlaczego? Czego on chce? – Marszczę czoło. – Co takiego masz, co należy do niego?

Przeciąga ręką po ustach. Spojrzenie mu ciemnieje, gdy zerka na mój bok, tam gdzie znajdują się ślady po ugryzieniu. Gdy w końcu nawiązuje kontakt wzrokowy, z jego oczu bije poczucie winy.

– Ciebie.

4

Odsuwam się od Calluma. Ból i konsternacja walczą we mnie o dominację.

– Co masz na myśli? Nie należę do nikogo, a już w szczególności do Jamesa.

Deszcz przybrał na sile, a krople wody chłoszczą szyby, gdy Callum przygryza dolną wargę.

– Praktycznie rzecz biorąc, należysz do niego, księżniczko.

– O czym ty mówisz?

– To jedno z wilczych praw. – Ramiona ma zgarbione, jakby niósł na nich ogromny ciężar.

Zastanawiam się, ile razy odbywał rozmowę na ten temat z Blakiem i pozostałymi, gdy ja byłam nieprzytomna.

– Zwykle, gdy półwilk zostaje ugryziony i przeżyje, wtedy staje się częścią klanu tego, kto go ugryzł. Alfa danego klanu bierze za tę osobę odpowiedzialność. Co oznacza, że zasadniczo nowy wilk staje się jego własnością. James pochodzi z Highfell. Gdyby cię ugryzł, nie będąc królem, wtedy byłabyś moja. Ale James przewyższa mnie rangą. Więc może sobie rościć do ciebie prawo. A wilcze prawo nakazuje, byś z nim poszła, jeśli tego zażąda.

Nogi mi się trzęsą, ale nie wiem, czy z szoku, czy to pozostałość po gorączce. Podpieram się o krawędź owalnego stołu. Krew zamarza mi w żyłach na myśl, że mężczyzna, który mnie zaatakował i na zawsze odmienił moje życie, teraz postrzega mnie jako swoją własność. Złość wije się w mojej piersi, a serce łomocze o żebra.

Sylwetkę Blake’a rozjaśnia od tyłu blask bijący z kominka. Jack opiera się o stół. Nienawidzę, że są świadkami tej rozmowy i widzą mnie w tym stanie. Nienawidzę, że dyskutowali o tym pod moją nieobecność. Tłumię emocje i zakopuję je tak głęboko, jak to możliwe.

– To niedorzeczne – mówię. – To, że James tak twierdzi, nie czyni tego prawdą. Nie należę do niego.

Blake stuka palcami o mapę.

– Tak czy inaczej, jeśli zażąda, byś z nim poszła, a my odmówimy, to będzie sprzeczne z wilczym prawem. A sprzeciwianie się prawom wiążącym wszystkie wilki będzie źle rzutowało na przyszłego króla.

W przeciwieństwie do Calluma, jego głos jest wyprany z emocji. Tak jakby nie obchodziło go, że jestem własnością mężczyzny. Nie umyka mi też jego dobór słów. „Przyszłego króla”. Nie chce łamać wilczego prawa, bo to mogłoby pokrzyżować jego plany związane z tronem.

Przenoszę na niego wzrok.

– Czyli co, chcecie mnie mu oddać?

Callum nakrywa moją dłoń swoją. Jego ręka jest ciepła i szorstka od odcisków, a dotyk daje nieco ukojenia.

– Nie. Nigdy.

– Istnieje proste rozwiązanie – mówi Blake. – Inny alfa musi cię przywłaszczyć, zanim James oficjalnie poprosi o to, byś do niego dołączyła.

Zauważam, że Blake nie mówi, że to Callum musi mnie przywłaszczyć, jakby sam też był jedną z opcji. Jack obserwuje go uważnie, usta ma lekko zaciśnięte. Widocznie też to usłyszał i zdaje się tego nie aprobować.

– O czym ty mówisz? Nie chcę zostać „przywłaszczona”. Co to w ogóle znaczy?

Blake wzrusza ramionami.

– Alfa musiałby oznaczyć cię swoim ugryzieniem i ogłosić na oczach świadków, że należysz do jego klanu. Przywłaszczenie ma jeszcze większą moc, jeśli dochodzi do niego podczas ważnego wydarzenia albo w obecności kapłanki, co nie zawsze jest konieczne.

Gdy kręcę głową, pulsowanie w niej tylko się nasila.

– Nie ma mowy.

– Nawet jeśli dzięki temu byłabyś bezpieczna? – pyta Callum.

Wzdrygam się. On się zgadza z Blakiem. Czyli i ten temat poruszali pod moją nieobecność.

– Powiedziałam nie.

Callum głaszcze mnie kciukiem po wierzchu dłoni.

– Jeśli martwisz się o ból…

– Nie.

Na twarzy Calluma pojawia się zbolały wyraz, a do mnie dociera, że myśli, że go odrzucam. Może tak właśnie funkcjonują wilkołaki – muszą dominować i rościć sobie prawo do innych. Może tak funkcjonują wszyscy mężczyźni. Kiedyś należałam do ojca. Zostałam oddana Sebastianowi. Potem zabrał mnie Callum. Blake wykorzystał mnie jako swojego pionka.

Ale tutaj, na Północy, po raz pierwszy zasmakowałam wolności. Poczułam ją w sosnowych lasach, widziałam ją w dzikich górach i mokrych od deszczu dolinach. Zaznałam jej w ciepłych objęciach Calluma. Tutaj mam szansę, by być kimś równym, a nie nagrodą. I nie oddam tego tak łatwo.

Wzdycham.

– Nie mogę znowu do kogoś należeć. Nawet do ciebie, Callumie.

Twarz mu łagodnieje.

– Tu nie chodzi o to, by do kogoś należeć. Chodzi o przynależność do klanu. W ten sposób byłoby mi łatwiej ciebie chronić.

– Nie należę ani do ciebie, ani do twojego klanu – mówię. – Posiadam już tytuł. Jestem księżniczką Ziem Południowych. Może po tym wszystkim, co się wydarzyło, nie ma to wielkiego znaczenia. Jestem pewna, że ojciec straciłby mnie za zdradę, gdyby wiedział, że nie byłam przetrzymywana wbrew woli. To nie zmienia faktu, że nie mogę zrzec się swojej pozycji i tytułu ani podlegać alfie. Nie zrobię tego.

Callum marszczy czoło.

– To nie tak, księżniczko. Dzięki temu byłabyś bezpieczna…

– Nie jestem bezpieczna! W chwili, gdy razem z Blakiem zaatakowaliście Jamesa, zaczęliście z nim wojnę. James wie, że jestem dla ciebie ważna. To go nie powstrzyma. I tak po mnie przyjdzie. Czy pozwolisz mu mnie zabrać?

– Nigdy.

Biorę głęboki oddech, by się uspokoić.

– Nie ma znaczenia, czy uzna, że do niego należę, czy nie. Próbuje nas poróżnić. Musimy zdobyć poparcie klanów, by jak najszybciej odebrać mu tron i odzyskać Fionę. Zanim James będzie miał czas, by wykonać ruch.

Rozlega się pukanie do drzwi.

– Tak? – pyta Blake.

W uchylonych drzwiach pojawia się rudawa czupryna Ryana, który zagląda do środka.

Callum wypuszcza oddech.

– O co chodzi, Ryanie?

Choć to oczywiste, że Callum jest zirytowany, ja wyginam usta w uśmiechu. Na mój widok piegowata twarz Ryana się rozpromienia.

– Księżniczko! Wstałaś!

– Ryan! – Callum pstryka palcami, z powrotem zwracając na siebie uwagę nastolatka. – O co chodzi?

– Czy możemy porozmawiać na osobności?

– W tej chwili?

– Tak.

Callum rozgląda się po pomieszczeniu i obecnych w nim mężczyznach.

– To nie może poczekać?

– Nie.

Ściska moje ramię.

– To potrwa tylko chwilę. Daj mi znać, jeśli będziesz mnie potrzebowała, dobrze?

Gdy odpowiadam skinieniem głowy, wychodzi za Ryanem na korytarz. Kręci głową.

– Przysięgam na Ghealach, chłopaku, jeśli to nic ważnego…

Nie słyszę końcówki zdania, bo drzwi się za nim zamykają, a ja zostaję z dwoma wilkołakami, które spiskują przeciwko Callumowi i mnie.

Napięcie sprawia, że czuję ściskanie w gardle, a zęby zaczynają mrowić, tak jakbym chciała coś ugryźć. Pragnienie, by podejść do Blake’a i zatopić w nim zęby albo obgryzać paznokcie do krwi jest tak silne, że zaciskam ręce w pięści.

Gdy uczucie nie przemija, śledzę palcem granicę północną. Muskam przy tym dłonią rękaw koszuli Blake’a. Dostrzegam kilka nazw – Wysokie Szczyty, Oidhche Craig. Gdzieś tam musi być Highfell. Widzę je koło obszaru nazwanego Glen Ghealach.

Blake coś szepcze. Rozlega się szuranie, a potem głośne kroki, bo Jack przechodzi obok mnie. Mruga, wychodzi na korytarz i zamyka za sobą drzwi.

Powoli przenoszę wzrok na Blake’a.

Nic nie mogę poradzić na to, że od razu myślę o snach dręczących mnie w gorączce – o jego czarnych jak noc oczach, o śmiechu drażniącym kości, o tym, jak zlewał się z cieniami i oplatał wokół mnie niczym wąż. Za dnia jest po prostu mężczyzną – wilkołakiem – a jednak puls mi przyspiesza, jakbym była ofiarą.

– W końcu zostaliśmy sami, króliczku.

5

Królestwo Północy rozciąga się między mną a Blakiem na owalnym stole. Silny wiatr sprawia, że deszcz chłoszcze o szyby, a dźwięk ten przypomina bębny wojenne.

„W końcu zostaliśmy sami, króliczku”.

Zaraz po tym, jak związał ze sobą nasze życia, czułam jego emocje równie mocno, co swoje. Chyba znalazł sposób na to, by je maskować, bo choć wciąż wyczuwam jego mroczną cząstkę, to nie jestem w stanie interpretować jego intencji.

Jak ja go nienawidzę. Chyba nawet bardziej niż Jamesa. Czuję gorzki posmak nienawiści na języku. Zęby mnie mrowią, wręcz bolą, tak jakbym chciała je w nim zatopić. Wykorzystał mnie. Najgorsze w tym wszystkim jest to, że czuję się zraniona.

Nigdy nie miałam przyjaciół. Jako księżniczka zawsze odstawałam od reszty. Nie mogłam biegać i bawić się z innymi dziećmi. Gdy dorosłam, nikt nie mówił przy mnie swobodnie. Mój brat, Philip, był okrutny. Każdy mężczyzna, który ze mną rozmawiał, robił to tylko dlatego, że chciał czegoś od mojego ojca.

Myślałam, że dzięki temu stałam się silniejsza i nauczyłam się trafnie oceniać innych. Teraz jednak zaczynam się zastanawiać, czy przez to nie jestem bardziej podatna na oszustwo, bo tak desperacko pragnę poczuć z kimś – z kimkolwiek – więź, i dlatego dałam się zmanipulować wężowi.

Nigdy nie ufałam Blake’owi w pełni, ale, o bogini, jakaś część mnie tego chciała. Lubiłam z nim rozmawiać, nawet gdy próbował mnie sprowokować. Zawsze mówił do mnie tak, jakby miał mnie za równą sobie – chyba nawet bardziej niż Callum. Straszna, słaba, płochliwa część mnie bardzo chciała być jego przyjaciółką.

A za to nienawidzę i jego, i siebie.

– Jak się czujesz, króliczku? – Głos ma gładki, ton niezobowiązujący, jakby prowadził zwyczajną rozmowę.

Może za późno dostrzegłam truciznę sączoną przez Blake’a, ale wiem, że czerpie radość z bólu innych. Swojego mu nie dam. Zmuszam się do uprzejmego uśmiechu – tego samego, który posyłałam lordom, choć w głębi obrzydzała mnie ich obecność.

– Mam się dobrze, dziękuję.

Przechyla nieznacznie głowę. I wtedy go czuję. Zimne mrowienie tuż pod skórą. To dziwne uczucie, jakby cieniste pnącza oplatały moją duszę. Gdy wcześniej czułam jego tęsknotę, było to mimowolne. Tym razem jest inaczej. Mam wrażenie, że sięga w głąb mnie i usiłuje mnie wyczuć. Spinam się, blokuję to doznanie i ukrywam emocje.

– Wypoczęłaś? – pyta.

– Owszem.

– Callum powiedział, że miałaś koszmary. O czym śniłaś? – W jego tonie jest coś znaczącego, jakby moja odpowiedź była dla niego ważna, ale nie mogę pojąć, dlaczego.

– To tylko efekt gorączki. – Głos mam słodki niczym miód. – Dziękuję za troskę.

Czuję to. Tę iskrę niezadowolenia. Mój uśmiech staje się nieco mniej wymuszony. Moja uprzejmość go irytuje. Dobrze.

Zmierza w moją stronę, jego kroki wybrzmiewają głośno na kamiennej podłodze. Zatrzymuje się tak blisko, że otacza mnie jego zapach. Blake opiera się o stół. Ten skrzypi pod jego ciężarem. Nasze twarze znajdują się bardzo blisko, jego udo niemal muska moje biodro.

Chcę się odsunąć, zwiększyć odległość między nami, ale zmuszam się, by pozostać na miejscu.

Dopiero teraz jestem w stanie dostrzec, że on również wygląda, jakby niewiele spał. Ma lekkie cienie pod oczami, jego włosy są zmierzwione, jakby wielokrotnie przeczesywał je palcami. Pojedynczy kosmyk opada mu na czoło.

W dręczących mnie w gorączce snach zdawał się eteryczny i nietykalny, niczym potwór stworzony ze śmierci i cienia. Jednak z jakiegoś powodu jego rzeczywista, solidna forma – umięśnione przedramiona, szerokie barki, twarda klatka piersiowa rozciągająca materiał białej koszuli – czyni go bardziej niebezpiecznym.

– Postawiłaś się Jamesowi, poderżnęłaś Sebastianowi gardło, a masz do zaoferowania jedynie słodki uśmiech i „dziękuję za troskę”? – Głos ma niski i uwodzicielski. – Rozczarowujące.

– Jeśli w którymkolwiek momencie wywołałam u ciebie wrażenie, że usiłuję ci zaimponować, Blake, to przepraszam za wprowadzenie cię w błąd.

W jego policzku pojawia się dołeczek.

– Jesteś na mnie zła?

– Nie czujesz? – pytam.

– W tej chwili maskujesz swoje emocje. Tak jak i ja.

Choć nie mam ochoty prosić Blake’a o pomoc, pytanie i tak pada z moich ust:

– Jak? Jak działa… to coś między nami?

Wygląda, jakby rozważał, czy mi odpowiedzieć.

– Gdy uratowałem ci życie, podzieliłem się z tobą swoimi siłami witalnymi. To tak, jakbym rzucił ci linę ratunkową, żebyś się po niej wciągnęła, a jednocześnie chwyciłem się twojego źródła życia. Nie wiem, jak ty to odczuwasz, ale ja mam wrażenie, jakby pozostała we mnie wiązka twojego światła. Gdy odczuwasz coś wyjątkowo mocno, to oplata się wokół moich emocji i pulsuje, więc czuję to samo.

– Jak mam sprawić, żebyś przestał mnie czuć?

– Żeby się zamaskować, wyobrażam sobie klatkę wokół moich emocji, w ten sposób nie dotykam twojego światła. Możesz spróbować tego samego. – Przechyla głowę na bok. – Czy ty odczuwasz to tak samo? Jakbyś miała w sobie wiązkę mojego światła?

Szukam w sobie jego odłamka, końcówki liny, i się wzdrygam.

– Nie. To przypomina ciemność.

– W porządku, a teraz wróćmy do mojego pytania. Czy jesteś na mnie zła?

– Dlaczego miałabym być zła? – Staram się zachować gładki ton, ale nie jestem w stanie w pełni zamaskować przekąsu. – Uratowałeś mnie. – A jednocześnie bez mojej zgody związałeś ze sobą nasze życia, co jest częścią twojego planu, by przejąć tron i zabić Calluma.

– Czyli jesteśmy przyjaciółmi?

Moja dusza protestuje, a po błysku w jego oczach wnioskuję, że zdaje sobie z tego sprawę. Nie jesteśmy przyjaciółmi. Nie wiem nawet, czy Blake wie, jak nawiązywać przyjaźnie. Jack i Arran są wobec niego uprzejmi, ale Blake musiał ich jakoś zmanipulować. Może się go boją, tak samo jak wilkołaki w zamku Madadh-allaidh.

Zmuszam się do uśmiechu.

– Kiedyś, gdy wciąż mieszkałam w pałacu, zaprzyjaźniłam się z pewnym mężczyzną. Ojciec uważał, że ten spiskuje przeciwko niemu, więc nakazał mi z nim tańczyć, siedzieć, dolewać mu trunków. To był przebiegły i okrutny człowiek. Wydaje mi się, że skrzywdził jedną z moich służek, ale i tak się z nim zaprzyjaźniłam. Odkryłam, że planuje przejąć pewne terytoria i obrócić armię przeciwko mojemu ojcu. A to mogłoby kosztować króla tron.

– Co się z nim stało?

Wspominam noc, gdy ojciec odesłał mnie do moich komnat. Słyszałam krzyki w sali tronowej, nawet z sypialni, bo zdrajca próbował uciec.

– Nie żyje.

– Czyli wygląda na to, że przyjaźń z tobą jest niebezpieczna. – W oczach Blake’a odbija się blask pochodni. – Powiedz mi, czy wciąż pragniesz aprobaty ojca? Nawet teraz, gdy wiesz, że zabił twoją matkę?

Wściekłość szaleje we mnie jak nawałnica. W tym wszystkim jest też nienawiść do samej siebie. Nie wiem, dlaczego opowiedziałam mu tę historię. Chciałam go przestraszyć? Zaimponować mu? Staram się nad sobą zapanować. Nie chcę, by wiedział, że trafił w czuły punkt. Ale nawet gdyby nie czuł moich emocji, i tak byłby w stanie wyczuć zmianę we mnie, bo jest wilkołakiem.

Odsuwam się i kiwam głową.

– Callum na pewno na mnie czeka.

Ruszam do drzwi.

– Przykro mi, że tamtej nocy nie mogłem ci dać tego, czego ode mnie chciałaś. – W jego tonie jest jakaś sugestia, choć nie mam pojęcia, o co chodzi. Na pewno usiłuje zaleźć mi za skórę. Wiem, że nie powinnam się zatrzymywać.

Nie daj się sprowokować. Nie daj się sprowokować. Nie daj…

Odwracam się.

– Co masz na myśli?

– Tamtą noc, gdy odwiedziłaś mnie w sypialni.

Marszczę czoło. Całe moje ciało się napina. W głowie przewijają się intensywne obrazy – twarz Blake’a pogrążonego we śnie, jego zmierzwione włosy, ramię zarzucone nad głowę, moje ostrze przyciśnięte do jego szyi. Zmięta pościel pod moimi udami i to, jak wilk błysnął w jego oczach, gdy chwycił mnie za nadgarstek.

Myślałam, że to był sen. Koszmar. Wynik gorączki. Ale to… to się wydarzyło naprawdę?

Wygląda na to, że wstyd trudniej stłumić niż gniew. Ten narasta we mnie, aż robię się czerwona na twarzy, a puls znacząco przyspiesza. Marzę o tym, by zapaść się pod ziemię, bym zniknęła, bym nie stała przed tym wstrętnym wężem.

Blake uśmiecha się powoli i z satysfakcją.

Unoszę dumnie głowę, choć wiem, że twarz mam pewnie czerwieńszą od włosów.

– Nie mam pojęcia, o czym mówisz. – Odwracam się w kierunku drzwi. Drżę. Płonę ze wstydu. – Życzę ci miłego dnia, Blake.

– Miłego dnia, króliczku.

Czuję lodowaty szept jego rozbawienia. Wraca do studiowania mapy.

Otwieram drzwi pokoju obrad, a potem zamykam je za sobą odrobinę za mocno.

Callum i Ryan podrywają głowy, przerywając rozmowę, którą prowadzą na końcu korytarza. Obaj zdają się zirytowani. Ryan ma zarumienioną twarz, a Callum stoi z zaciśniętymi szczękami i skrzyżowanymi na piersi ramionami. Na mój widok marszczy czoło i patrzy z pytaniem w oczach. Kiwam głową, by wiedział, że wszystko jest w porządku. Uśmiecha się z napięciem i odwraca z powrotem do nastolatka.

– Nie – mówi. – Koniec dyskusji.

– Ale…

– Wszystko w porządku, płomyczku? – Z cienia dobiega głęboki głos, który zagłusza protesty Ryana. Aż się wzdrygam. Jack opiera się o ścianę, pod którą stoi ze skrzyżowanymi ramionami.

Marszczę czoło, przypominając sobie, jak spiskował z Blakiem w tamtych lochach, gdzie mnie zamknęli przed zaprowadzeniem do Jamesa. „Cała pachnie wilkiem z Highfell”, powiedział, po czym zasugerował, by Blake mnie umył.

Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej

Spis treści

Okładka

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

Prolog

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Punkty orientacyjne

Okładka

Strona tytułowa

Prawa autorskie

Meritum publikacji