Kirkor ebook

Copyright © by Przemysław Kowalewski, 2026

Copyright © by Grupa Wydawnicza FILIA, 2026

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek

formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy. Dotyczy to także

fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem

nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2026

Projekt okładki: © Magdalena Kuc

Zdjęcie na okładce: © Sui Xu/unsplash

Redakcja: Urszula Drabińska

Korekta: RedKor Agnieszka Luberadzka, Jarosław Lipski

PR & Marketing: Sławomir Wierzbicki

ISBN: 978-83-8441-891-8

Grupa Wydawnicza Filia sp. z o.o.

ul. Kleeberga 2

61-615 Poznań

wydawnictwofilia.pl

[email protected]

Seria: FILIA Mroczna Strona

mrocznastrona.pl

Wszelkie podobieństwo do prawdziwych postaci i zdarzeń jest przypadkowe.

Oto przyjdę niebawem, a moja zapłata jest ze mną, by tak każdemu odpłacić, jaka jest jego praca.

Apokalipsa św. Jana 22, 12 (Biblia Tysiąclecia)

Prolog

Szczecin, nad Jeziorem Głębokim, maj 2011 roku

Butelka taniego wina zatoczyła kolejną rundę wokół ogniska. Gdzieś w tle Łona opowiadał coś o podróży autobusem. Jego matowy głos dochodził z głośnika podłączonego do telefonu. Podzielili się na kilkuosobowe grupki. Niektórzy, wtuleni w siebie, wbijali wzrok w tańczące płomienie. Część nawet nie podłożyła sobie kurtek, siedzieli na wilgotnym piachu i palili papierosy. W powietrzu unosił się zapach tataraku i pieczonych ziemniaków.

Z lasu wyszło kilku chłopaków. Ciągnęli za sobą drewno na ognisko. Gałęzie wbijały się w ziemię, zostawiając zagłębienia przypominające ślady szponów drapieżników. Część z nich nie miała na sobie koszulek. Krople potu na jasnych, młodzieńczych torsach błyszczały w blasku księżyca.

– Są i najwięksi fajterzy z trzeciej d! – krzyknął chwiejący się na nogach chudzielec w czapce z daszkiem i wyciągniętej koszulce z napisem „El Polako”. Stał na brzegu i kończył właśnie oddawać mocz do jeziora. Podniósł obie ręce. – Jebać maturę!

Okrzyk tylko na chwilę wzbudził entuzjazm wśród siedzących przy ognisku, nie wykazali szczególnego zapału. Bardziej interesowali ich ci, którzy właśnie wyszli z lasu. Chłopacy zrzucili gałęzie obok ogniska i usiedli na powalonym pniu. Łona skończył swoją podróż, a w głośniku zatrzeszczały słowa: „Mam jedną pierdoloną schizofrenię”.

Najwyższy z przybyłej czwórki otarł pot z czoła, zostawiając na nim ciemną smugę. Spojrzał na parę naprzeciwko. Siedzieli trochę z tyłu, bliżej wody. On wysoki, z jasną grzywką opadającą na czoło. W białym, przylegającym do ciała podkoszulku przypominał pływaka – jego plecy były szerokie, ramiona zwarte. Ona była brunetką. Miała krótką, geometryczną fryzurę, niczym aktorka z plakatu Pulp Fiction. Ogień odbijał się w czarnych tęczówkach jej oczu. Niedopięty guzik koszuli, spódnica delikatnie odsłaniająca kolana i Converse’y na stopach świadczyły o tym, że tego wieczoru chciała mu się szczególnie podobać. Dziewczyna położyła głowę na jego klatce piersiowej i przechyliła ją tak, jakby słuchała nie muzyki, lecz jego oddechu. On pochylił się i wyszeptał jej coś do ucha. Uśmiechali się do siebie.

Fidel zacisnął zęby, opuścił wzrok i sięgnął po butelkę. Wypił połowę i podał siedzącemu obok chłopakowi. Prałat miał wyraźną nadwagę i był uczulony na końskie muchy, dlatego bluzę dresową zapiął pod szyję, a jej rękawy zachodziły aż na dłonie. Spojrzał na kolegę i niechętnie przejął wino. Poprawił równo zaczesaną na prawo grzywkę i wziął niewielkiego łyka. Odrzuciło go. Przez chwilę walczył, by nie zwymiotować, po czym przełknął to, co miał w ustach. Zerknął, czy ona tego nie zauważyła. Na szczęście patrzyła w zupełnie inną stronę. Na Glebę. Wtulała się w tę jego szeroką klatkę piersiową i wbijała w niego czarne ślepia jak kobra hipnotyzująca ofiarę. Pewnie nawet gdyby zrzygał się do ogniska, nie zwróciłaby uwagi. Z trudem łapiąc oddech, podał alkohol dalej.

– No dobra, Gleba – rzucił Fidel w kierunku obejmującej się pary. – To jakiego masz niusa?

Blondyn się ożywił. Pocałował dziewczynę w policzek i wstał. W blasku księżyca i świetle płomieni przypominał modela z reklamy Calvina Kleina. Pochylił się i sięgnął za pień drzewa, na którym siedzieli. Z plecaka wyciągnął butelkę Jim Beama i podniósł ją nad głowę. Wokół rozległy się brawa. Cała czwórka spojrzała na siebie.

– Łał, wodzu! – krzyknął Rudy. – A co to za okazja, że taki królewski trunek serwujesz?

Gleba odkręcił korek, spojrzał na swoją dziewczynę i wziął niewielkiego łyka. Skrzywił się, ale po chwili się uśmiechnął i rzucił butelkę w kierunku kolegów.

– Świętujemy sprzedaż mojej bestii!

Fidel podskoczył i chwycił prostokątne grube szkło. Wziął łyka i wytarł usta dłonią.

– Sprzedałeś swoją Beemkę?!

Gleba wyciągnął dłoń do dziewczyny, po czym zwrócił się do siedzącego przy głośniku bruneta w sportowej koszulce i spodenkach z logo Nike’a:

– Fabian, wrzuć naszą piosenkę i podkręć głośność.

– Czyli? – burknął ledwo utrzymujący się na pniu chłopak.

– Czyli? – Gleba spojrzał w oczy brunetce i przyciągnął ją do siebie. – Lovesong The Cure…

Didżej sięgnął do telefonu i przez moment coś tam gmerał. Po kilkunastu sekundach po ciemnej płycie Jeziora Głębokiego rozlał się lekko nosowy, zmęczony głos Roberta Smitha.

– Przecież ten kawałek ma ze sto lat – wymamrotał chłopak i padł jak długi na piach.

Gleba delikatnie położył dłoń na szyi dziewczyny, a drugą mocno chwycił jej dłoń. Przyjrzał się jej jasnej skórze i delikatnym rysom twarzy. Wiedział, że wszyscy na nich patrzą. Najbardziej jednak czuł na sobie wzrok Fidela. Cała piątka starała się o jej względy, ale ona jego wybrała. Uśmiechnął się i pocałował ją delikatnie w usta.

– Co mówiłeś, Fidel?

Chłopak ponownie pociągnął z butelki, nic nie robiąc sobie z tego, że siedzący obok Tomek już wysunął wielką łapę w jej kierunku.

– Pytałem, dlaczego sprzedałeś swoją furę. I co zamierzasz zrobić z tym całym hajsem? – Posłał uśmieszek tłoczącym się obok kompanom.

Blondyn pocałował dziewczynę w szyję.

– Sprzedałem – spojrzał w kierunku pozostałej czwórki – i za wszystko kupiłem bitcoiny. – Jego usta musnęły dłoń dziewczyny. – Gdy pójdą w górę, sprzedam je i nie tylko kupię nową furę, lecz także będę miał wystarczająco hajsu, żeby wynająć kawalerkę w Poznaniu. – Odchylił się, wzniósł rękę nad głowę i obrócił partnerką, po czym ponownie przytulił ją do siebie. – Tam z Zosią zamieszkamy i będziemy studiować. Tadam!

Zrobił krok do tyłu i ponownie nią zakręcił. Jej spódniczka się poderwała i zafalowała, odkrywając ukradkiem czarne figi. Rudy spojrzał na Prałata, który wpatrywał się w Zosię jak zahipnotyzowany. Pchnął go z całej siły, aż ten wylądował na piachu.

– Rudy, powaliło cię?

– Walić to będziesz na chacie. Teraz pij, a nie pędzlujesz ją tymi swoimi gałami – rzucił, szczerząc się, chłopak. – Ministranci ci już nie wystarczają?

Zaśmiał się głośno, chwycił rękę kolegi i przyciągnął go do siebie. Gdy już siedzieli, podał mu butelkę burbonu i klepnął w ramię.

– Wyluzuj, Kabanos. Przecież wiesz, że i tak tylko ciebie kocham.

Obaj wybuchnęli śmiechem.

Muzyka niosła się echem po płycie jeziora jeszcze przez kolejne dwie godziny. Ognisko dogasało, część towarzystwa zaległa na kocach. Pijane niedobitki snuły się w przedziwnym tańcu, wkręcając bose stopy w wilgotny piasek. Z głośnika Rihanna mruczała swoje California King Bed.

Gleba szepnął coś do ucha Zosi. Uśmiechnęła się, skinęła głową i po chwili oboje ruszyli w kierunku lasu. Chłopak zdążył jeszcze sięgnąć po koc i przerzucić go przez plecy. Wyjął z kieszeni telefon, zegar na ekranie pokazywał kilka minut do północy. Włączył latarkę.

Szli wąską ścieżką. Pachniało leśnym poszyciem i żywicą. Po upalnym dniu tu można było odetchnąć pełną piersią. Nastolatek od czasu do czasu unosił latarkę i rozglądał się na boki.

– Strasznie tu – wyszeptała dziewczyna i wtuliła się w jego ramię.

– Jeszcze pięćdziesiąt metrów i wyjdziemy na małą łąkę. – Objął ją i przyciągnął do siebie. – Nie ma lepszego miejsca, by dostrzec Wielką Niedźwiedzicę. W maju jest wysoko, niemal nad naszymi głowami.

Wkrótce zza drzew i krzewów wyłoniła się polana. W blasku księżyca wyglądała jak wycięta z kartonu. Miała nie więcej niż sto metrów kwadratowych. Zarośnięta była wysoką, gęstą trawą i ogromnymi paprociami. Chłopak pociągnął dziewczynę za sobą i po kilkunastu krokach znaleźli się pośrodku prześwitu. Gleba rozłożył koc i ukląkł na jedno kolano.

– Proszę, księżniczko Zofio. – Wskazał dłonią rozłożony koc. – Oto twoje łoże.

– Och, dziękuję, mój rycerzu Szymonie. – Uśmiechnęła się i ostrożnie położyła na plecach. Ręce założyła za głowę.

Chłopak opadł obok Zosi. Przez chwilę wpatrywali się w ciemność nad sobą, czekając, aż wzrok przyzwyczai się do nowych warunków.

– Widzisz Wóz? – powiedział cicho Szymon, wbijając palec w niebo. – Wszyscy mówią, że to niedźwiedź. Ale podobno kiedyś w ogóle nim nie był. – Zamilkł, jakby sprawdzał, czy dziewczyna słucha. – Dawniej mówili, że to wóz pełen niepokornych dusz. Jadą nim ci, którzy zapomnieli, w jakim kierunku mieli się udać. Dlatego on nigdy nie znika. Kręci się w kółko i zawsze wraca w to samo miejsce. – Przesunął palcem po gwiazdach, jakby rysował coś na niewidzialnym obrazie. Po kilku chwilach dodał: – Jeśli ktoś zrobił w życiu coś naprawdę ważnego… albo naprawdę złego, to nie znikał. Zostawał tam, na górze, i błądzi w gwiazdach do dziś. – Odwrócił głowę w jej stronę. – W przeciwieństwie do nich my znamy naszą drogę…

Położył się na boku i wpatrywał w jej wielkie czarne oczy.

– Też zeszliśmy z… – Nie dokończyła pytania, bo Szymon nachylił się nad nią i ją pocałował.

Czuła, jak jego grzywka rozlewa się po jej policzku, a dłoń zsuwa się po szyi. Delikatnie rozpiął pierwszy guzik jej koszuli, potem drugi i trzeci i ostrożnie ją rozchylił. Przesunął dłonią po piersiach dziewczyny, badając opuszkami palców nabrzmiałe sutki. Westchnęła, gdy objęła ją fala ciepła. Przyciągnęła jego twarz do siebie i wpiła się ustami w jego dolną wargę. Chciała gryźć, ale tylko przytrzymała ją dłużej zębami, by poczuć jego bliskość.

Wyrwał się i na moment uniósł. Nie widziała już gwiazd, tylko jego brązowe oczy i jasną grzywę. Powoli ściągnął podkoszulek i odrzucił go na bok. Jego szeroka klatka piersiowa falowała z podniecenia. Jednym ruchem wśliznął się między jej nogi i podciągnął je ku sobie. Zaczął całować jej szyję, powoli i uważnie, dbając, by nie umknął mu żaden fragment aksamitnej skóry.

Jego usta wędrowały coraz niżej, a ona przestała liczyć oddechy. Były tylko ciepło jego skóry, ciężar ciała i napięcie, które narastało z każdą sekundą, aż stało się niemal nie do zniesienia. Zacisnęła palce na jego włosach, przyciągając go bliżej, jakby bała się, że zniknie.

– Szymon… – wyszeptała, jakby prosząc. – To mój pierwszy raz…

Chłopak zawiesił się tylko na moment.

– Będzie dobrze – odrzekł cicho.

Poczuła, jak jego dłonie opadają na jej uda, a potem powoli zmierzają wyżej, pod spódnicę. Zacisnęła usta. Jego palce powoli i ostrożnie wsunęły się pod bawełniany materiał. Zamknęła powieki i przełknęła ślinę. Stawała się wilgotna. Wtedy dotarł do niej dźwięk prującego się materiału.

Poczuła szarpnięcie i zrozumiała, że jest naga. Chciała coś powiedzieć, ale nie zdążyła. Fala napięcia spłynęła na nią z taką siłą, że tylko rozłożyła ręce i pozwoliła jej się unieść. Czuła jego usta na sobie i ciepłe palce na sutkach. Gdy po trwającej nieskończoność chwili otworzyła oczy, patrzył na nią. Dostrzegła w jego spojrzeniu jakiś zwierzęcy błysk. Chwycił ją i podciągnął do siebie. Usłyszała, jak szwy ponownie puszczają, a guziki spadają na koc.

I wtedy w nią wszedł. Krzyknęła. Poczuła ból i coś jeszcze – nagłe, obce ciepło, które rozlało się pod skórą. Wbiła paznokcie w jego plecy. Szymon przyciągnął ją do siebie i zacisnął dłonie na jej ramionach. Zabolało. Szarpnęła. Chłopak krzyknął z bólu, ale nie przestawał. Zaczął się poruszać. Rytmicznie. Mocno. Coraz szybciej. Ból odszedł. Jego miejsce zajęło napięcie, które ciało przyjęło bez sprzeciwu. Dopasowała się do jego rytmu. Położyła dłonie na jego pośladkach. Zaczęła poruszać udami w takt narzucony przez Szymona. Coraz szybciej i szybciej. Wiedziała, że odgłosy ich uniesień mogą zbudzić cały las, ale jej to nie obchodziło. Liczyło się tylko tu i teraz.

Nagle Szymon przyśpieszył, jakby coś w nim pękło. Ponownie poczuła falę napięcia i wbiła palce w jego pośladki. Syknął z bólu. Ich oddechy znowu się złączyły. Ciało Szymona się napięło, a ona poczuła, że to właśnie ta chwila.

W tym momencie usłyszała śmiech. Głośny, rechotliwy. Otworzyła oczy. Blask latarek ją oślepił. Stali nad nimi. Czuła, że Szymon wciąż w niej jest. Przyciągnęła go do siebie i szepnęła mu do ucha:

– To Fidel i reszta. Są pijani. Nie daj się sprowokować.

Odwrócił się i zakrył dłonią oczy przed ostrym światłem.

– Pojebało was?! – Spojrzał na Zosię i ją pocałował. – Przepraszam, że tak szybko.

Uśmiechnął się i poderwał na nogi. Sięgnął po koc i jednym ruchem przykrył jej nagie ciało. Stanął naprzeciwko mężczyzn. Był nagi.

– A co to za pijawka? – Fidel uderzył gałęzią we wzwód chłopaka.

Szymon zgiął się wpół.

– Dobrze, że ją nam rozgrzałeś – rzucił do pokładającego się ze śmiechu Rudego. – Cały las słyszał, jak nas woła. Nie, chłopaki? – mówił niewyraźnie Fidel. – I żeby nie było – z trudem wyciągnął z kieszeni paczkę prezerwatyw – my jesteśmy zabezpieczeni.

Chłopacy wybuchnęli śmiechem.

– Świetnie. Pośmialiśmy się, a teraz wypierdalać! – krzyknął Szymon, próbując podciągnąć bokserki. – Co jest, kurwa, z wami?!

Poczuł silny uścisk i zrozumiał, że nie może ruszać rękami. Uderzyła go woń alkoholu. Odwrócił się. To był Kasza. Złapał go wpół i przyciągnął do siebie.

– Pojebało was? Co wy chcecie zrobić?!

Fidel odrzucił gałąź i kucnął przy zawiniętej w pled dziewczynie.

– Zośka, teraz masz szansę poznać prawdziwych facetów!

Chwycił koc i z całej siły pociągnął go do siebie. Dziewczyna wyturlała się na trawę. Światła latarek podążały za nią, oślepiając i odbierając orientację. Była przerażona. Chciała wstać, ale Rudy pchnął ją tak mocno, że upadła, niemal uderzając głową o leżący obok kamień. Zobaczyła mroczki przed oczami. Czuła, że zaraz zemdleje.

Wtedy podszedł do niej Prałat. Ukląkł i z całej siły rozłożył jej nogi. Zosia robiła wszystko, by ścisnąć uda i je podciągnąć, ale nie mogła. Chłopak jedną ręką trzymał ją za kostkę, drugą celował światłem latarki między jej nogi.

– Pokaż! – krzyknął Rudy. – Niezła! Patrz, jaka podgolona!

Szymon zaczął się rzucać i machać głową. Próbował uderzyć Kaszę w stopę, ale bezskutecznie. Uścisk tamtego był jak ze stali.

Fidel nachylił się nad Zosią tak nisko, że poczuła jego oddech na twarzy.

– Pięknie pachniesz. To lilie? – wyszeptał i zaciągnął się zapachem jej szyi. Przez chwilę go chłonął, po czym odwrócił się i krzyknął: – Przytrzymajcie ją! Jeden za nogi, drugi za ręce!

Rudy i Prałat chwycili ją. Fidel rozpiął guzik i rozporek, zsunął dżinsy wraz z majtkami do kolan i położył się na dziewczynie. Zosia nie miała sił, żeby się bronić. Szlochała i błagała, by przestali.

Gleba zacisnął dłonie w pięści. Zamknął oczy. Wiedział, że zostały sekundy. Przypomniał sobie miejsce, w którym upadła Zosia. Kamień. Jedyna rzecz, która mogła przerwać to, co się działo. Otworzył oczy. Wystarczyło się pochylić. Naprężył się i z całej siły szarpnął.

– Nie wierzgaj! – krzyknął Kasza, ale było już za późno.

Szymon wbił zęby w jego ramię. Tomek zawył i zwolnił uścisk. Gleba zamachnął się i kopnął go z całej siły między nogi. Ten runął na ziemię. Blondyn rzucił się w miejsce, gdzie wcześniej upadła Zosia. Wymacał ziemię i znalazł kamień polny. Fidel odwrócił się i zdążył jeszcze krzyknąć:

– Nie!

Ale Gleba już trzymał głaz nad sobą i po sekundzie z całej siły uderzył. Usłyszał głuche trzaśnięcie. Nie czekał. Poderwał się, ścisnął kamień i spojrzał na chłopaków. Stali jak wryci. Nikt się nie ruszał. I wtedy poczuł uderzenie w tył głowy. Zapadła ciemność.

Gdy się przebudził, wciąż była noc. Leżał twarzą do ziemi. Ból rozrywał mu czaszkę. Przez moment starał sobie przypomnieć, co się wydarzyło. Podniósł głowę i spojrzał w stronę polany. Przed oczami migały mu cienie. Jaśniało, ale noc jeszcze nie odeszła. Nad trawami unosiła się gęsta mgła. Przypomniał sobie. Zosia, chłopaki, krew na kamieniu. Skulił się w sobie. Coś jakby w nim pękło. I nagle dotarł do niego głośny śmiech. Gdzieś z tyłu, kilka metrów od niego. Odwrócił się.

Stali wokół niej. Rudy ją gwałcił. Fidel trzymał za ręce. Na czole miał ogromną ranę, z której spływała strużka krwi. Prałat i Kasza oświetlali nagie ciało dziewczyny latarkami. A ona patrzyła na Szymona wielkimi, czarnymi oczami. Chciał wstać. Krzyknąć. Ale świat zaczął wirować. Ciemność szybko go ogarnęła.

Gdy się ocknął, było już jasno. Nad jeziorem unosiła się delikatna mgiełka. Pachniało polnymi kwiatami i szuwarami. Z oddali dobiegał dźwięk policyjnych syren.

Szymon chciał przetrzeć twarz, ale poczuł, że w dłoni trzyma coś ciężkiego. Kamień. Obrócił go. Na błyszczącej w słońcu powierzchni była zaschnięta plama krwi.

CZĘŚĆ 1.TROPIENIE

(…) skarbisz sobie gniew na dzień gniewu i objawienia się sprawiedliwego sądu Boga.

List do Rzymian 2, 5 (Biblia Tysiąclecia)

Rozdział 1. Gleba

Nowogard, jesień 2025 roku

Brama otwierała się wolniej, niż się spodziewał. Metal najpierw drgnął, potem ruszył ciężko z niskim, gardłowym dźwiękiem, który poniósł się po pustym placu. Stał nieruchomo, czekając, aż oba skrzydła uderzą w mur. Gdy mechanizm się zatrzymał, spojrzał na stojącego przed bramą strażnika. Ten się uśmiechnął i machnął głową. Tym gestem żegnał się z więźniem i dawał mu zgodę na przekroczenie granicy, która przez ostatnie czternaście lat oddzielała go od świata.

Mężczyzna uniósł dłoń i poprawił jasną grzywkę, która spadała mu na czoło. Przez chwilę stał w pełnym słońcu i przyglądał się czerwieniom i pomarańczom liści na drzewach po drugiej stronie ulicy. Potem po raz kolejny zerknął na okładkę książki, którą trzymał w dłoni. Przebiegł wzrokiem po złotych literach. Hrabia Monte Christo. Uśmiechnął się i przesunął kciukiem po zdobieniach na okładce.

– Proszę. – Podał ją strażnikowi. Gdy mężczyzna wyciągnął dłoń, dodał: – Znam ją na pamięć.

Wykonał gest przypominający salut i zrobił krok. Powietrze było inne, niż zapamiętał. Chłodniejsze, czystsze. Pachniało wilgocią i igliwiem. Przez jakiś czas stał, jakby organizm musiał się przestawić. Dopiero dźwięk zamykającej się z głuchym hukiem bramy wyrwał go z bezruchu. Wokół nie było żywego ducha. Asfaltowa droga ciągnęła się w stronę serca Nowogardu.

Spojrzał na zegarek. Jeszcze wcześnie, pomyślał. Zarzucił worek na plecy i ruszył przed siebie. Powoli. Nie wiedział, gdzie dokładnie idzie, ale to nie było ważne. Wystawił twarz do słońca. Czuł, jak ciepłe promienie obejmują każdy najdrobniejszy fragment skóry na jego policzkach. Nabrał głęboko powietrza do płuc.

Nagle dotarł do niego ryk nadjeżdżającego samochodu. Wyciągnął kciuk, lecz samochód go minął. Kierowca nawet nie spojrzał.

Mężczyzna się uśmiechnął. Dopiero przy pierwszym skrzyżowaniu zobaczył znak: Szczecin – pięćdziesiąt pięć kilometrów. Ponownie wystawił rękę. Kolejny samochód przejechał obok bez zatrzymania, podobnie jak pierwszy. Trzeci zwolnił, ale gdy kierowca dostrzegł jego zarośniętą twarz, przyśpieszył. Czwarta była taksówka. Zatrzymała się gwałtownie na poboczu.

– Do centrum?

– Do Szczecina.

Taksówkarz przyjrzał mu się baczniej.

– Z więzienia? – Mężczyzna nie odpowiedział, więc dodał: – Wsiadaj. Tylko ostrzegam, będzie drogo.

Zanim niedoszły autostopowicz zamknął drzwi, spojrzał jeszcze raz za siebie. Samochód ruszył z piskiem opon. Kierowca nawet starał się być rozmowny, jednak mężczyzna odpowiadał zdawkowo, jakby myślami był już gdzie indziej. Po dziesięciu minutach taksówkarz zrezygnował. Zrobił głośniej radio i w rytmie piosenek, które mężczyzna słyszał po raz pierwszy w życiu, dojechali do Szczecina.

Gdy się zatrzymali, pasażer wyciągnął kopertę i odliczył wskazaną na liczniku kwotę. Dorzucił jeszcze dziesięć złotych i wysiadł. Było południe.

Rozejrzał się. Nowoczesnego biurowca, przed którym stał, nie pamiętał. Zadarł głowę. Literka „O” na fasadzie budynku nic mu nie mówiła. Odwrócił się. Tramwaje z pewnością wyglądały inaczej, ale reszta właściwie się nie zmieniła. Uśmiechnął się. Wiele się musi zmienić, żeby wszystko pozostało takie samo. Pchnął drzwi z napisem „Internet Cafe”.

W środku pachniało kawą. Było jasno i kolorowo. Na ścianach wisiały reprodukcje obrazów Gustava Klimta. Po prawej rząd komputerów, po lewej lada ze słodyczami, sokami i napojami gazowanymi. Za nią mężczyzna przed trzydziestką, z włosami w kolorze kubka termicznego, który trzymał w dłoni. Spojrzał na niego i uśmiechnął się szeroko.

– Komputer – powiedział gość.

– Bardzo proszę, niech pan wybierze stanowisko. Czy coś do picia? A może do jedzenia? Mamy znakomite drożdżówki. Sami pieczemy.

Mężczyzna przez chwilę przyglądał się uśmiechniętej i szczerej twarzy chłopaka. A jednak wiele się zmieniło. Wyciągnął kopertę i wyjął z niej banknot dziesięciozłotowy.

– Tylko komputer.

Wziął paragon i przeszedł na koniec sali. Minął dwóch rozwrzeszczanych nastolatków ze słuchawkami na uszach i mikrofonami przy ustach oraz starszą panią pijącą kawę. Wybrał ostatnie stanowisko. Plecami do ściany. Przed sobą miał tylko młodą dziewczynę z granatową grzywką i ogolonym bokiem. Wklepywała coś do okna dialogowego.

Mężczyzna spojrzał na ekran. W rogu pulsowała ikonka z napisem „Chat GPT”. Obok klawiatury leżała książka. Zerknął na okładkę. Balladyna Juliusza Słowackiego. Uśmiechnął się.

Fotel przypominał ten, w jaki wyposażone są samochody wyścigowe. Monitor był cienki i półokrągły, klawiatura przezroczysta. Usiadł. Odłożył worek tak, by mieć go na oku. Sprawdził odruchowo kieszenie. Wszystko było tam, gdzie miało. Wyjął kopertę, a z niej pendrive. Przez chwilę mu się przyglądał, jakby próbował sobie przypomnieć moment, gdy po raz ostatni trzymał go w dłoni. Mały, czarny, bez napisów.

Wsunął go do portu USB. Komputer zareagował wolno, jakby się zastanawiał, czy w ogóle warto zaczynać dzień. Mężczyzna sięgnął po myszkę i kliknął „Ten komputer”. Otworzył nośnik. Jeden folder. Jeden plik. Uruchomił go. Pojawiło się okno logowania. Wpisał nazwę użytkownika, hasło, drugie hasło. Zatrzymał się na moment. Spojrzał na zegar w rogu ekranu. Minęły dwie minuty. Nacisnął Enter. Ekran odświeżał się powoli. Liczby wczytywały się linijka po linijce, jakby system był zaskoczony zawartością nośnika. Mężczyzna się nie poruszał, wbijał wzrok w ekran.

Nagle pojawiła się informacja, na którą czekał. Stan konta: 6720 BTC. Wpisał komendę: „Przelicz po kursie dnia w dolarach i złotówkach”. „672 000 000 USD”, a niżej mniejszą czcionką, bez wyróżnienia: „≈ 2 688 000 000 PLN”.

Patrzył na to długo, bez emocji. Jak na wynik badania, który znał od dawna, tylko wcześniej nie miał go na papierze. Nie sprawdził kursu ani nie odświeżył strony. Kliknął „Sprzedaj”. Nie wszystko. Zaznaczył 10 procent. System pokazał wartość transakcji. 67 200 000 USD. Potwierdził. Wpisał kod. Przeczytał ostrzeżenie do końca. Zatwierdził ponownie. Gdy pojawił się komunikat „Transakcja przyjęta do realizacji”, zamknął okno. Wylogował się. Wyjął pendrive i schował go głęboko do kieszeni.

Dopiero wtedy odchylił się na fotelu i rozejrzał po sali. Dwóch chłopaków nadal krzyczało coś do siebie, wciskając nerwowo guziki na padach. Starsza kobieta wpatrywała się w skrzynkę e-mailową, a dziewczyna naprzeciwko przyglądała się wygenerowanej grafice. Nikt na niego nie patrzył. Nikt nie wiedział. Podszedł do lady.

– Gdzie mogę kupić telefon? – zapytał.

Mężczyzna uśmiechał się tak samo jak wcześniej.

– W Galaxy jest kilka punktów sieci – rzucił. – A na rogu jest komis z używanymi aparatami. Prepaidy.

– Dziękuję – odpowiedział i wyszedł z kafejki.

Kilka minut później wrócił z prostym telefonem w kartonowym pudełku. Usiadł za komputerem. Włożył kartę SIM. Włączył. Zasięg pojawił się od razu.

W czasie, gdy telefon konfigurował system, wpisał w wyszukiwarkę: „Bank w Szkocji”. Na ekranie wyskoczyło kilka linków do instytucji finansowych działających na wyspie. Przejrzał je pobieżnie i wybrał St. Andrew’s Private Trust. Kliknął.

Strona była niemal pusta. Białe tło. Czarna czcionka. Żadnych zdjęć ludzi. Żadnych liczb. Żadnych wykresów. Jego umysł rejestrował pojedyncze komunikaty:

We accept a limited number of private clients.

Discretion is assumed.

Visibility is optional.

Przewinął stronę w dół. Formularz kontaktowy. Trzy pola: imię, adres e-mail, krótka wiadomość. Wpisał jedno zdanie: Assets available. Immediate relocation required1 oraz numer telefonu z pudełka. Kliknął Send i czekał.

Dziewczyna naprzeciwko odłożyła myszkę, sięgnęła po książkę i wpisała w okno dialogowe pytanie: „Dlaczego Kirkor jest postacią tragiczną?”. Mężczyzna uśmiechnął się niezauważalnie. Jego telefon zawibrował na blacie.

– Good afternoon, private banking, how may I help you?

– Hi. My name is… – zawiesił głos na ułamek sekundy i jeszcze raz spojrzał na ekran. – Arthur Kirkor. I’m calling regarding opening a personal account in Scotland.

W słuchawce zapadła cisza.

– Are you currently in the UK, sir?

– Not yet. I will be within the next forty-eight hours.

– May I ask about the expected level of assets?

Arthur spojrzał na ciąg cyfr na ekranie.

– Approximately six hundred and seventy million US dollars. Initial transfer will be lower.

Po drugiej stronie zapadła cisza, tym razem wyraźnie dłuższa.

– I see. One moment, please.

Arthur odchylił się lekko i spojrzał ponad ramieniem dziewczyny na jej ekran. W oknie dialogowym pojawiła się odpowiedź:

Dobre intencje + zły świat. Kirkor chce:

– uczciwej żony,

– moralnego porządku,

– sprawiedliwości.

Problem? Trafia do świata, w którym rządzą ambicja, krew i kłamstwo, a on tego świata nie rozumie. To klasyczny konflikt.

– Thank you for waiting, Mr Kirkor. We can arrange a meeting with a senior advisor. Edinburgh or Glasgow?

– Edinburgh.

– Tomorrow at ten a.m.?

– That works.

– We will send you a secure confirmation. Welcome to Scotland, sir2.

Rozłączył się.

A więc został Arthurem Kirkorem. Uśmiechnął się i wrócił do przeglądarki. Otworzył wyszukiwarkę lotów. Wpisał: Szczecin – Berlin – Edynburg. Data: jutro. Godzina: obojętna. Wybrał opcję: Najtańszy lot. Bez bagażu.

Po chwili system zaproponował połączenie z lotniska Berlin Brandenburg Ryanairem o szóstej rano. Spojrzał na zegarek. Całość zajęła mu niespełna dwadzieścia minut. Wylogował się. Wstał. Wsunął krzesło pod biurko.

Mijając stanowisko dziewczyny, zatrzymał się na moment. Podniosła głowę i spojrzała na niego.

– Wiesz, dlaczego Kirkor był bohaterem tragicznym? – Arthur sięgnął po papierosa i włożył go do ust. – Bo wierzył, że wystarczy być przyzwoitym, by świat odpowiedział mu tym samym. A świat nie odpowiedział. Przegrał nie dlatego, że był zły, tylko dlatego, że ufał zasadom bardziej niż ludziom.

Dziewczyna patrzyła na mężczyznę bez słowa. Odwrócił się i ruszył w stronę wyjścia.

1 Dostępne aktywa. Potrzebna natychmiastowa relokacja.

2 – Dzień dobry. Prywatna bankowość, czym mogę służyć?

– Dzień dobry, nazywam się (…) Arthur Kirkor. Chciałbym założyć w Szkocji prywatne konto. (…)

– Przebywa pan obecnie w Wielkiej Brytanii?

– Jeszcze nie. Planuję przyjazd w ciągu najbliższych dwóch dni.

– Czy mogę zapytać, jaka jest przewidywana wielkość depozytu? (…)

– Około sześciuset siedemdziesięciu milionów dolarów amerykańskich. Pierwsza wpłata będzie niższa. (…)

– Rozumiem. Proszę zaczekać. (…) Dziękuję za cierpliwość, panie Kirkor, możemy umówić spotkanie ze starszym doradcą. W Edynburgu czy w Glasgow?

– W Edynburgu.

– Jutro o dziesiątej rano?

– Pasuje.

– Wyślemy panu uwierzytelnienie. Witamy w Szkocji.

Rozdział 2. Prałat

Police, mieszkanie na Osiedlu Chemików, jesień 2025 roku

Mieszko Prałat zapadał się w skórzanej kanapie. Była za niska jak na jego wagę. Jednak budżet zionął pustką. Nowy mebel plasował się gdzieś na końcu listy. Mężczyzna poprawił czarną koszulę, która niebezpiecznie napinała się na brzuchu. Guziki trzymały się tylko dzięki temu, że nie oddychał zbyt głęboko. Każdy solidniejszy wdech groził katastrofą. Na szczęście na ekranie nie było tego widać – brzuch zakryty był przez żółty pasek z napisem „MIESZKO PRAŁAT – KOMENTARZ POLITYCZNY”.

Marynarkę tego samego koloru wybrał świadomie. Miała stanowić nie tylko szykowne uzupełnienie garderoby, lecz także stać się jego mundurem, stylowym uniformem samozwańczego trybuna ludowego. Zastanawiał się, czy nie dodać niebieskiej albo purpurowej koloratki, ale ostatecznie odrzucił ten pomysł. Niedopowiedzenie działało lepiej niż otwarta deklaracja.

Spojrzał w obiektyw stojącej przed nim kamerki internetowej. Wiedział już, pod jakim kątem jego twarz prezentuje się poważnie, a nie śmiesznie. Przekonał się, że lepiej wygląda, gdy światło pada z góry i trochę z boku. Twarz wygląda wtedy szlachetniej, a podwójny podbródek nie rzuca się aż tak w oczy. Mikrofon pojemnościowy, solidny, na wysięgniku, wisiał tuż przed jego ustami. Lubił dźwięk własnego głosu w słuchawkach, zdawał się głębszy, bardziej stanowczy niż w rzeczywistości. Brzmiał jak ktoś, kogo należy słuchać.

Za jego plecami stała gipsowa ścianka z zawieszoną biało-czerwoną flagą. Pośrodku znajdował się krzyż, jednak nie było na nim Zbawiciela. Chrystusa zastąpił symbol – w ostrym świetle reflektorów błyszczał orzeł w koronie. Mężczyzna zerkał od czasu do czasu na ekran monitora na stoliku pod statywem. W prawym górnym rogu licznik widzów pulsował: dwieście dziewięćdziesięciu siedmiu… trzystu czterech… trzystu osiemnastu.

Prałat spojrzał na monitor i nabrał głęboko powietrza w płuca.

– Europa potrzebuje Polski wiernej swoim korzeniom – mówił powoli, z naciskiem. – Nie Polski klęczącej przed ideologiczną mniejszością. Nie Polski, która wyrzeka się Boga, tradycji i zdrowego rozsądku!

Zerknął na podgląd czatu. Komentarz zasuwał za komentarzem. Emotikony ognia, krzyże, biało-czerwone serca. Kilka wulgarnych opinii. Donacja. Dziesięć złotych. Potem dwadzieścia.

– Dziś mówię to jasno i bez owijania w bawełnę – ciągnął Prałat. – Każdy polityk lewicy, który odważy się zagłosować za ustawą o tak zwanych związkach małżeńskich osób LGBT, staje po drugiej stronie barykady. Przeciwko narodowi. Przeciwko Kościołowi. Przeciwko normalności.

Pochylił się, a jego twarz wypełniła cały kadr. Światło reflektora padło na kroplę potu, która spływała mu po czole. Tęczówki oczu błyszczały żywym ogniem.

– I niech nikt się nie łudzi, że to przejdzie bez konsekwencji – powiedział ciszej, wolniej. – My was zapamiętamy. Nazwiska. Twarze. Głosy. Przyjdzie czas rozliczeń!

Uniósł pięść i zatrzymał ją w powietrzu. To będzie dobre ujęcie, pomyślał. Wiedział, że ktoś właśnie robi zrzut ekranu.

– To nie jest dyskusja. To ostrzeżenie. – Licznik widzów skoczył do czterystu dwunastu. Wyprostował się i ciężko odetchnął. – Tyle na dziś. Dziękuję tym, którzy jeszcze mają odwagę mówić prawdę. Niech was Bóg prowadzi.

Kliknął przycisk na myszce. Transmisja trwała dalej, ale mikrofon zamilkł. Na ekranie pojawiła się plansza z napisem „PRAWDA POTRZEBUJE WSPARCIA” i numerem konta na dole. Czat wciąż żył. Kłótnia trwała w najlepsze.

Prałat odsunął się od mikrofonu. W tym momencie na monitorze wyskoczyło powiadomienie. Prywatne połączenie wideo. Bez nazwy. Tylko inicjał i zielona ikonka kamery.

Zmrużył oczy.

– No proszę – mruknął.

Kliknął.

W prawym dolnym rogu ekranu pojawiło się małe okienko, a w nim obca twarz. Mężczyzna mógł mieć około pięćdziesiątki. Był gładko ogolony. Miał na sobie tweedową marynarkę, a pod nią niebieską koszulę. Musiał siedzieć w kawiarni, bo na stoliku przed nim stała filiżanka kawy. W tle znajdował się plac, pośrodku którego wznosił się potężny kościół. Padał deszcz. Przechodnie przebiegali, trzymając nad głowami parasole.

Komentator sięgnął po słuchawki i założył je na uszy.

– Słyszymy się? – zapytał cicho.

– Doskonale – odpowiedział mężczyzna. Głos miał miękki i mówił wyraźnie, starannie dobierając słowa. – Szczęść Boże, panie Mieszku.

– Szczęść Boże – odpowiedział odruchowo. – Kim pan jest?

– Proszę mówić do mnie Marek. Jestem przedsiębiorcą. – Uśmiechnął się, ukazując rząd idealnie białych zębów. – Choć to akurat jest mało istotne. Nie mieszkam w Polsce, od lat żyję z dala od kraju. Jestem osobą głęboko wierzącą…

Prałat rzucił okiem na drugi monitor. Plansza „PRAWDA POTRZEBUJE WSPARCIA” wciąż wisiała. Licznik wskazywał pięciuset dwudziestu dziewięciu widzów. Nikt nie wychodził.

– Dzwoni pan w ciekawym momencie – stwierdził gospodarz.

– Właśnie dlatego się z panem kontaktuję – odparł Marek. – Oglądałem pański komentarz na żywo. To niesamowite, jakie potrafi pan wzbudzić emocje. Ta… autentyczność, odwaga… – Mężczyzna sprawiał wrażenie szczerze przejętego. – Tego nie da się wyprodukować w studiu. Pan to ma, panie Mieszku.

Prałat milczał. Twarz w okienku nie drgnęła.

– Reprezentuję środowisko, które planuje zrealizować w Polsce duży projekt medialny – kontynuował Marek. – Planujemy stworzyć platformę informacyjno-publicystyczną o profilu narodowo-katolickim. Będzie tam wszystko: programy publicystyczne, komentarze, reportaże. Ma być mocno, bez kompromisów i bez owijania w bawełnę. Szukamy twarzy, które potrafią pociągnąć tłum.

– Ciekawe. O jakim budżecie mówimy? – zapytał wprost Mieszko.

Rozmówca uśmiechnął się lekko, jakby czekał właśnie na to pytanie.

– Kilkadziesiąt milionów na start. Studio w centrum Szczecina. Pełna infrastruktura. Profesjonalne zaplecze. Duża, ogólnopolska kampania promocyjna. I wolność przekazu.

Kilkadziesiąt milionów?! Komentator poczuł, jak coś ciężkiego siada mu na żołądku. I nie był to strach. Raczej świadomość, że ktoś właśnie otworzył drzwi… do raju? Przełknął ślinę.

– A pan czego ode mnie chce?

– Tego, co pan już robi – odpowiedział Marek spokojnie. – Tylko głośniej, mocniej i skuteczniej.

Prałat spojrzał na własne odbicie w czarnym ekranie wygaszonego podglądu, na krzyż za plecami i orła.

– Zdaje mi się, że to nie jest rozmowa… – zaczął wreszcie.

– Oczywiście – przytaknął Marek. – To tylko sygnał. Jeśli pan będzie zainteresowany, skontaktujemy się poza siecią. Dyskretnie.

Komentator skinął głową.

– Proszę zostawić kontakt.

– Już wysłany – odparł dzwoniący. – I proszę pamiętać, panie Prałat, takie propozycje nie trafiają do przypadkowych ludzi.

Okienko zniknęło. Gospodarz programu zdjął słuchawki. Przez chwilę siedział nieruchomo. W tle słychać było tylko szum komputera. Kliknął. Plansza zniknęła. Transmisja została zakończona.

Mieszko Prałat wstał z kanapy, poprawił marynarkę, spojrzał jeszcze raz na krzyż i się uśmiechnął.

Dalsza część w wersji pełnej

Spis treści

Okładka

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

Spis treści

Prolog

CZĘŚĆ 1. TROPIENIE

Rozdział 1. Gleba

Rozdział 2. Prałat

Punkty orientacyjne

Okładka

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Spis treści

Epigraf

Prolog

Meritum publikacji