Wydawca: Marginesy Kategoria: Kryminał Język: polski Rok wydania: 2017

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 25000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku (w tym Kindle) kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 394 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Każdy jej strach - Peter Swanson

Kate przeprowadza się na pół roku do Bostonu – zamieniła się na mieszkania ze swoim kuzynem Corbinem. On służbowo przenosi się do Anglii, ona w Stanach ma ukończyć kurs grafiki komputerowej, a przede wszystkim dojść do siebie Od dzieciństwa walczy z lękami, niedawno zaś przeżyła traumę – były narzeczony próbował ją zabić, a potem uwięził ją w szafie i sam się zastrzelił. Kate uwolniono dopiero po kilku dniach. Wreszcie odważyła się wrócić do życia, a zmiana otoczenia powinna temu sprzyjać.

W Bostonie już po kilku godzinach dowiaduje się, że zamordowano sąsiadkę zza ściany, piękną Audrey Marshall, z którą jej kuzyn miał romans, choć on sam temu zaprzecza.

Kate walczy z sennością, swoimi fobiami i usiłuje przyzwyczaić się do ekscentrycznych mieszkańców, białego kota, który chyba przenika przez ściany i wszędzie czuje się u siebie. Z zamordowaną dziewczyną najwyraźniej łączy ją więcej, niż się wydawało. Kuzyn wzbudza coraz więcej podejrzeń, a do tego policja nie może się z nim skontaktować. W jego mieszkaniu natomiast dzieją się dziwne rzeczy, Kate zaś nie ma pewności, czy nie są wytworem jej skołowanego umysłu. Stara się nie panikować, nawet gdy odkrywa, że ktoś pozmieniał narysowane przez nią portrety. Nie wie, komu wierzyć, nie wie, komu może zaufać.

Peter Swanson jest autorem dwóch powieści, a jego wiersze, opowiadania i recenzje ukazywały się w najważniejszych gazetach i magazynach, otrzymał też kilka nagród literackich. Mieszka z żoną i kotem w Somerville w Massachusetts.

Na podstawie poprzedniej powieści, Czasem warto zabić, Agnieszka Holland przygotowuje ekranizację.

Opinie o ebooku Każdy jej strach - Peter Swanson

Fragment ebooka Każdy jej strach - Peter Swanson

Tytuł oryginału HER EVERY FEAR
Przekład EWA PENKSYK-KLUCZKOWSKA
Redaktor prowadzący ADAM PLUSZKA
Redakcja ROMAN HONET
Korekta ELŻBIETA WALTER, JAN JAROSZUK
Projekt okładki Faber
Adaptacja projektu okładki, strony tytułowe ANNA POL
Zdjęcia na okładce © Fairouz Chabi / EyeEm / Getty Images © Andriy Prokopenko / Moment Open / Getty Images
Łamanie | manufaktu-ar.com
Her Every Fear Copyright © 2016 by Peter Swanson Copyright © for the translation by Ewa Penksyk-Kluczkowska Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Marginesy, Warszawa 2017
Warszawa 2017 Wydanie pierwsze
ISBN 978-83-65586-86-5
Wydawnictwo Marginesy ul. Forteczna 1a 01-540 Warszawa tel. 48 22 839 91 27 e-mail:redakcja@marginesy.com.pl
Konwersja:eLitera s.c.

Dla Susan, Jima, Davida i Jeremy’ego

Każdy strach to pożądanie. Każde pożądanie to strach.

Żarzą się papierosy pod drzewami,

Gdzie mordercy ze Staffordshire czekają na wspólników

I na ofiary. Każda ofiara jest wspólnikiem.

James Fenton, Morderca ze Staffordshire

I

DŁUGONOGIE STRACHY

1

Najkrótsza droga z lotniska Logan do centrum Bostonu prowadzi przez półtorakilometrowy tunel Sumner. Ciemny, wilgotny, niski sprawia wrażenie zbudowanego ze sto lat temu, i to się właściwie zgadza. W piątek 24 kwietnia, w ciepły wiosenny wieczór studentce pierwszego roku Boston University w połowie tunelu skończyło się paliwo, a to spowodowało, że wszystkie pojazdy, zwykle poruszające się dwoma pasami ruchu, powoli przetaczały się jednym. Kate Priddy, która nigdy wcześniej nie była w Bostonie i nie miała pojęcia, że znajdzie się w tunelu pod Boston Harbor, siedziała w tkwiącej w korku taksówce i zaczynała panikować.

To nie był jej pierwszy atak paniki, nawet nie pierwszy tego konkretnego dnia. Miała już jeden rano, gdy wyszła ze swojego mieszkania w Belsize Park w Londynie na zimny, szary świt i nagle poczuła, że to całe zamienianie się mieszkaniami to najgorszy pomysł, na jaki się w życiu zgodziła. Ale wykonała ćwiczenia oddechowe, powtórzyła mantrę i powiedziała sobie, że już za późno, nie może się wycofać. Jej kuzyn, którego w życiu na oczy nie widziała, właśnie leciał z Bostonu do Londynu. Na pół roku przejmował jej mieszkanie, ona zaś w tym czasie miała zająć jego apartament w Beacon Hill.

Ale tak ciężkiego ataku jak ten w taksówce uwięzionej w ciemnym tunelu nie dostała od bardzo dawna. Połyskliwe, ciągnące się bez końca ściany nachylały się ku sobie pod sklepieniem. Zupełnie jakby znalazła się we wnętrzu ogromnego, zaciskającego się węża. Kate czuła, jak jej żołądek się kurczy, a w ustach zasycha.

Taksówka podjechała kawałeczek do przodu. Na tylnym siedzeniu czuć było zapach ciała i kwiatową woń jakiegoś samochodowego odświeżacza. Kate chciała opuścić szybę, ale nie wiedziała, jakie zwyczaje panują w amerykańskich taksówkach. Jej żołądek, znowu ściśnięty, zaczął się kurczyć rytmicznie. „Kiedy ostatnio byłam w toalecie?” – zastanawiała się, a jej panika przybrała na sile. Jakież znajome uczucie: serce łomocze coraz szybciej, ręce i nogi stają się zimne, wzrok się wyostrza. Wiedziała jednak, co robić. Usłyszała w głowie głos terapeutki: „To tylko atak paniki, przypadkowy wyrzut adrenaliny. Nie stanie ci się krzywda, nie umrzesz, nikt go nie zauważy. Przeczekaj. Nie walcz z nim. Poddaj się. Pokonaj go”.

„Ale ten jest inny” – pomyślała Kate. Czuła realne zagrożenie. I nagle znowu znajdowała się w domku w Windermere, skulona w zamkniętej na klucz szafie, w koszuli nocnej mokrej od moczu, z George’em Danielsem po drugiej stronie drzwi. Czuła się teraz prawie tak jak wtedy, czuła w środku zimne ręce, które wykręcały jej żołądek niczym mokrą ścierkę. Potem padł strzał i nastała straszliwa cisza, która trwała i trwała całymi godzinami. Gdy wreszcie wyciągnięto ją z szafy, zesztywniałą, ze strunami głosowymi obolałymi od krzyku, nie wiedziała, jakim cudem jeszcze żyje, jakim cudem strach jej nie zabił.

Na dźwięk odbijającego się echem klaksonu wróciła na tylne siedzenie taksówki. Odepchnęła myśli o Windermere, o George’u, zrobiła jak najgłębszy wdech, chociaż miała wrażenie, że klatkę piersiową uciska jej coś ciężkiego.

„Zmierz się z tym. Zaakceptuj. Nie walcz. Przeczekaj”.

Nie działało. Kate czuła, jak gardło się jej zaciska, aż zostaje w nim tylko maleńki otworek, a płuca jak szalone usiłują zaczerpnąć odrobinę tlenu. W taksówce unosił się zapach stęchlizny i rozkładu, jak w tamtej szafie, jakby coś tu zdechło wiele lat temu. Przyszło jej do głowy, żeby rzucić się do ucieczki, a na tę myśl panika jeszcze przybrała na sile. Kate pomyślała o lekach, o przepisanych przez lekarza benzodiazepinach, których już w zasadzie nie zażywała, ale jednak wzięła je ze sobą, tak jak dziecko ciągle ściska w rączce kocyk, choć już go nie potrzebuje. Niestety, leki znajdowały się w walizce, walizka zaś w przeklętym bagażniku. Otworzyła wyschnięte usta, by powiedzieć coś do kierowcy, poprosić, by otworzył bagażnik, ale słowa nie chciały się wydobyć. I teraz nastąpił moment – dobrze jej już znany – kiedy zrozumiała, że naprawdę umiera. „Napady paniki nie mogą cię zabić. To przecież oczywiste. Nie mogą” – pomyślała, ale i tak zacisnęła mocno powieki, jakby pędził na nią pociąg. To było najgorsze. Świat przeistaczał się w szafę pełną ciemności, czerni; śmierć ją dławiła. Wnętrzności przechodziły w stan płynny.

„Zmierz się z tym. Zaakceptuj. Poddaj się. Przeczekaj”.

Taksówka z szarpnięciem przemieściła się do przodu o długość pojazdu i znowu się zatrzymała, ale od tego nieznacznego postępu Kate zrobiło się odrobinę lepiej, jakby zawdzięczała to powtarzaniu mantry. Powtórzyła ją raz jeszcze, wykonując jednocześnie swoje ćwiczenia oddechowe.

Kierowca pokręcił głową, rozłożył szeroko palce i mamrotał coś do brudnej szyby w języku, którego Kate nie rozumiała. Nie wiedzieć czemu wcześniej sądziła, że taksówkarze w Ameryce będą stereotypowo amerykańscy – niewysocy mężczyźni w czapkach z daszkiem, z niedopałkami cygar, mówiący donośnym amerykańskim głosem. Ten taksówkarz natomiast miał turban oraz gęstą brodę; gdyby nie to, że siedział na fotelu po lewej stronie, równie dobrze mogłaby się znajdować w Londynie.

– Ile ten tunel ma długości? – zapytała z oporem przez oddzielającą ich szybę. Sama słyszała, jak bojaźliwie i niepewnie brzmi jej głos.

– No, jeszcze z kawałek.

– Zawsze tak tu jest?

– Czasami – odrzekł mężczyzna, wzruszając ramionami.

Kate skapitulowała i odsunęła się od przegrody. Potarła dłońmi o uda. Taksówka kolejnymi zrywami wlokła się do przodu, mniej więcej po metrze, ale gdy minęła unieruchomionego chevroleta i otworzyły się przed nią oba pasy, przyspieszyła. Kate wdychała powietrze przez nos, wypuszczała przez usta. Otworzyła zaciśniętą dłoń, jeden z palców wyprostował się z trzaskiem. Zaczęła kciukiem dotykać opuszek kolejnych palców. Wąziutki otworek gardła odrobinę się poszerzył.

Wyjechali z tunelu, Kate zdążyła dostrzec niebo wypełnione nabrzmiałymi chmurami, zanim taksówka zanurzyła się w kolejnym tunelu, w którym jednak pojazdy przemieszczały się szybko. Taksówkarz nadrobił spóźnienie, zanim wyjechał po drugiej stronie na ekspresówkę biegnącą brzegiem Charles River. Na niebie zostało jeszcze tyle światła, że Kate dostrzegła po prawej mijane szybko tyły ceglanych domów. Po spokojnych wodach rzeki płynął jakiś kajakarz.

Kierowca skręcił gwałtownie w lewo, w wąską ulicę z niskimi ceglanymi budynkami po jednej stronie i kwitnącymi drzewami przy chodniku.

– Bury Street – oznajmił.

– Numer sto jeden.

– Się robi. – Przyspieszył, a po chwili zwolnił i zatrzymał się gwałtownie, jednym kołem wjeżdżając na chodnik przed ceglany łuk zwieńczony niewielkim kamieniem, na którym wycięto numer 101. Za nim Kate ujrzała dziedziniec z niską fontanną. Trzykondygnacyjna kamienica otaczała go z trzech stron. Kate czuła w brzuchu lekki ból, pozostałość po ataku paniki, i z wyrzutami sumienia pomyślała o swoim kuzynie Corbinie Dellu, który jakiś czasu temu dotarł do przeciętnego mieszkania w północnym Londynie. Wiedział jednak, co przypadnie mu w udziale. Wymienili sporo mejli. Jej dwupokojowe mieszkanie było przytulne i znajdowało się w wygodnej odległości od stacji metra, za to mieszkanie Corbina – widziała na zdjęciach – wyglądało jak wyjęte ze stronic książki Henry’ego Jamesa. Niemniej zaskoczyło ją to wejście od dziedzińca, tak bardzo włoskie i tak bardzo niepasujące do tych nielicznych obrazów Bostonu, które poznała do tej pory.

Czekała na chodniku, aż taksówkarz wyjmie jej bagaże – wielką walizkę na kółkach i jeszcze większą miękką torbę. W poprzednim tygodniu wymieniła w swoim banku funty na dolary i zapłaciła teraz mężczyźnie cienkimi, papierowymi banknotami, a że nie orientowała się, ile dać napiwku, pewnie dała go za dużo. Gdy odjechał, z wysiłkiem umieściła torbę na walizce i przeszła pod łukiem.

Znajdowała się w połowie dziedzińca, wyłożonego częściowo kamieniem brukowym, a częściowo cegłą, gdy drzwi wejściowe otworzyły się z rozmachem i wypadł przez nie portier o sylwetce gruszki, machając na nią ręką.

– Witam, witam – powiedział. Miał na sobie długi brązowy płaszcz, pod nim garnitur, a na głowie czapkę z daszkiem. Nosił okulary w grubych oprawkach, z mocnymi szkłami. Wyróżniał się bardzo czarną skórą i bardzo białym wąsem, po jednej stronie nieco gęstszym niż po drugiej.

– Witam. Nazywam się Katherine Priddy. Mam mieszkać w apartamencie Corbina Della.

– Zgadza się. Wszystko wiem. Pan Dell przenosi się na pół roku do Londynu, a pani sprowadza się tutaj. Strata dla Londynu, zysk dla Bostonu, jak sądzę. – Puścił oko i napięcie wciąż trzymające Kate w uścisku częściowo ustąpiło.

– No nie wiem...

– Rzadko się mylę. – Kate czytała gdzieś, że bostończycy słyną z chłodu, ale ten portier przeczył takiej teorii. – Widzę, że przyjechała pani z całym dobytkiem – dodał, przyglądając się bagażom. Raczej wyczuła, niż zobaczyła, że minęła ją jakaś kobieta i zniknęła w wejściu do budynku. Portier chyba nie zwrócił na to uwagi.

– Jeśli pan zajmie się walizką, ja wezmę torbę – zaproponowała i razem zdołali pokonać trzy wydeptane marmurowe stopnie prowadzące do holu. On postawił walizkę na wyłożonej kaflami podłodze i żwawo przeszedł na drugą stronę kontuaru recepcji. Jak na mężczyznę tej wielkości poruszał się niezmiernie szybko.

– Obiecałem pani Valentine, że dam jej znać, jak już pani do nas dotrze. To przewodnicząca naszego komitetu lokatorskiego, chciała panią oprowadzić po nowym mieszkaniu.

– Och, no dobrze – odrzekła Kate, rozglądając się. Hol był niewielki, ale piękny. Z wysokiego sufitu zwisał żyrandol: cztery żarówki w szklanym kloszu. Ściany połyskiwały świetlistym kremowym odcieniem.

– Panna Pride jest tu na dole – powiedział do telefonu, po czym odłożył słuchawkę. – Zaraz zejdzie. Może wstawimy pani bagaż do windy? Będzie pani mieszkać na drugim piętrze północnego skrzydła. Ma pani stamtąd piękny widok na rzekę. Była już pani kiedyś w Bostonie?

Gdy Kate wyjaśniała, że wręcz nigdy wcześniej nie była w Stanach, bocznymi schodami zeszła wysoka, straszliwie chuda siedemdziesięcioparoletnia chyba kobieta w długiej czarnej sukni i kwiecistym szalu. Obcasy jej butów miarowo stukały po kamiennej podłodze. Srebrzyste włosy miała upięte w wymyślny kok. Kate zastanawiała się, czy kobieta zawsze się tak ubiera, czy też może zaraz gdzieś wychodzi. Przedstawiła się jako Carol i podała Kate rękę na powitanie. Jej dłoń skojarzyła się dziewczynie z garstką wykałaczek obciągniętych bibułką.

– Nie wątpię, moja droga, że sama by się pani zorientowała w mieszkaniu Corbina, ale uznałam, że nie zaszkodzi zorganizować komitet powitalny. – Portier zapakował tymczasem bagaż do windy, Carol wzięła od niego klucz i poprowadziła Kate do krętych schodów. – Możemy się przejść? Codziennie dbam o kondycję.

Kate zapewniła, że chętnie skorzysta ze schodów. Ulżyło jej, że nie musi jechać windą.

Na drugim piętrze Carol skręciła w lewo, a Kate podążyła za nią ciemnym korytarzem z wykładziną na posadzce. Po prawej stronie znajdowały się jedne drzwi, po lewej drugie, a na końcu trzecie. Do tych po lewej pukała właśnie energicznie młoda kobieta. Kate odniosła wrażenie, że to ta sama, która wcześniej mignęła jej na dziedzińcu.

– Może pani w czymś pomóc? – zapytała głośno Carol.

Kobieta się odwróciła. Nosiła dżinsy i sweter z okrągłym dekoltem. Ciemne włosy miała ostrzyżone na boba i byłaby śliczna, gdyby nie brakowało jej podbródka. To się tak wyraźnie rzucało w oczy, że Kate zastanowiła się przelotnie, czy aby kobieta nie uległa jakiemuś strasznemu wypadkowi, w którym straciła podbródek.

– Pani tu pracuje? Mogłabym dostać klucz do tych drzwi? Niepokoję się o swoją przyjaciółkę – mówiła przez nos wysokim głosem zdradzającym zdenerwowanie.

– Co panią niepokoi? – zapytała Carol. – Coś się stało?

– Nie mogę się z nią skontaktować. Byłyśmy umówione na lunch, dzwoniłam do niej do pracy, ale tam też się nie pojawiła. No i teraz się martwię.

– Rozmawiała pani z portierem?

– Nie, przyszłam od razu tutaj. To do niej niepodobne, rozumie pani. Wysłałam jej esemesa. Z tysiąc esemesów.

– Przykro mi – odparła Carol. – Ja osobiście nie mam klucza, ale może powinna pani porozmawiać z Bobem, naszym portierem. On będzie coś wiedział. Jak się nazywa pani przyjaciółka? – Carol ruszyła już dalej, Kate również.

– Audrey Marshall. Zna ją pani?

– Poznałam ją, moja droga, ale niewiele o niej wiem. Proszę porozmawiać z Bobem. On pani pomoże. Powinien pomóc od razu przy wejściu.

Kate szła pod ścianą, ramieniem niemal dotykając boazerii. Zdenerwowana przyjaciółka ze swoim spanikowanym przenikliwym głosem sprawiła, że klatka piersiowa Kate znowu pęczniała, jakby nadymał ją od środka rosnący balon paniki. Tabletki spoczywające w kosmetyczce na dnie walizki były w tej chwili nieosiągalne.

– To niespotykane – podjęła Carol, wreszcie wsuwając klucz do zamka w drzwiach Corbina – żeby ktoś się dostał do tego budynku bez wiedzy portiera. Jestem pewna, że nikomu nic złego się nie stało.

Powiedziała to takim tonem, jakby nigdy nikomu i nigdzie nic złego się nie stało. Tego rodzaju absurdalne, ale podyktowane najlepszymi intencjami obwieszczenia wygłaszał ojciec Kate. Ona sama, od chwili gdy ujrzała zmartwioną kobietę dobijającą się do drzwi sąsiadki, wiedziała, że ktoś umarł. Tak właśnie działał jej umysł. A świadomość, że jej umysł tak działa, że nieustannie wbrew logice sięga po najgorszą możliwość, ani trochę nie osłabiała tego przekonania. Choćby dzisiaj Kate naprawdę wiedziała, że młodzieniec o spoconym czole z kędzierzawym wąsem w sali odlotów niesie w plecaku wykonaną w domu bombę. Jak również po prostu wiedziała, że pasmo turbulencji nad Atlantykiem rozszaleje się na taką skalę, że w końcu bez wysiłku oderwie skrzydła samolotu, tak jak mały sadysta rozdziera na strzępy motyla. Żadna z tych rzeczy się nie wydarzyła, ale to nie oznacza, że za drzwiami obok nie ma martwej czy umierającej dziewczyny. Oczywiście, że jest.

Kate powróciła myślami do Carol, która wciąż zmagała się z kluczem. Już się zastanawiała, czy ptasie kosteczki staruszki poradzą sobie z zapadkami zamka, gdy z wielką ulgą usłyszała przymilny trzask otwierających się drzwi. Choć nigdy wcześniej nie była w mieszkaniu Corbina, w myślach wzięła je już w posiadanie. Strasznie chciała wreszcie znaleźć się w środku, poczuć się bezpiecznie, u siebie. Miała wrażenie, że całe lata minęły, odkąd opuściła kryjówkę swojego londyńskiego mieszkania, dwa razy sprawdzając, czy zamknęła za sobą drzwi, gdy na ulicy czekała już taksówka. Carol pchnęła drzwi do środka i w tym samym momencie Kate znowu usłyszała głosy na korytarzu. Odwróciła się i ujrzała portiera, Boba, dźwigającego jej bagaż. U jego boku zgłaszała swoje skargi kobieta bez podbródka.

– Zajmę się najpierw tą młodą damą, a potem sprawdzimy, co z pani przyjaciółką – powiedział.

Carol wprowadziła Kate do jej nowego domu, a ta natychmiast zapytała o toaletę.

– Jest obok sypialni, moja droga – odrzekła staruszka, wskazując kierunek, Kate zaś podążyła tam szybko, ledwie zauważając ekstrawagancję wnętrz. Zamknęła się w wielkiej łazience wyłożonej czarno-białymi kaflami. Usiadła na pokrywie sedesu i chociaż wiedziała, że nie ma w torebce leków, i tak ją otworzyła. W środku, w bocznej kieszonce, tkwiła plastikowa fiolka z benzodiazepinami. Kate przypomniała sobie teraz, że rankiem przełożyła ją z walizki do torebki. Jak mogła tak szybko o tym zapomnieć? Drżącymi rękoma odkręciła fiolkę i przełknęła tabletkę bez popitki. Ogarnęło ją przerażenie, jeszcze gorsze niż panika.

Nie powinna przyjeżdżać do Ameryki.

2

Chociaż mieszkanie było ogromne, oprowadzanie po nim nie powinno zająć Carol Valentine aż pół godziny, ale najwyraźniej staruszka rozkoszowała się swoją rolą. Wskazała dębową podłogę o barwie orzecha, sufit kasetonowy, czynny kominek i coś, co nazwała balkonem Julii, a co było tak naprawdę niską, wystającą na trzydzieści centymetrów balustradą okna francuskiego. Kate wiedziała, że na pewno ani razu tego okna nie otworzy. Samo mieszkanie nie było oszałamiająco wysokie, ale też nie zaliczało się do niskich.

– Podoba ci się? – zapytała Carol, dokonawszy prezentacji, choć Kate zdążyła już ze trzydzieści razy wyrazić zachwyt.

– Bardzo. Naprawdę. Urocze.

– Pięknie umeblowane, prawda? Można by pomyśleć, że tak młody człowiek jak Corbin.... – Carol urwała z uśmiechem, który przekroczył jednak obręb ust. Papierowa skóra pokrywająca jej twarz przemieściła się w taki sposób, że Kate mogłaby wskazać zarys kości czaszki kobiety, w każdym razie takie odniosła wrażenie. – A twój apartament... twoje mieszkanie w Londynie jakie jest?

– Całe zmieściłoby się w tym salonie. Mam wyrzuty sumienia. Lepiej wyszłam na tym interesie.

– No tak, ale Londyn...

Kate ziewnęła, szybko zasłaniając usta.

– Musisz być wykończona, moja droga. Zapomniałam o różnicy czasu.

– Rzeczywiście jestem zmęczona – przyznała Kate. – Gdybym była w domu, właśnie bym szła do łóżka.

– Spróbuj wytrzymać trochę dłużej niż zwykle, żebyś się przyzwyczaiła. A jak już się rozgościsz, koniecznie przyjdź do mnie na drinka. Mieszkam po drugiej stronie, dokładnie naprzeciwko. Nasze mieszkanie ma taki sam rozkład jak twoje. Te szczytowe apartamenty są bez wątpienia najlepsze w całym budynku. Zwłaszcza twój, bo masz widok na miasto i jednocześnie na rzekę. – Ściszyła głos, jakby inne mieszkania mogły usłyszeć jej słowa.

– Jest piękne – zapewniła Kate.

– Cały budynek był wzorowany na weneckim palazzo.

– Tak mi się wydawało, że ma w sobie coś włoskiego. Ten dziedziniec...

– Architekt pochodził z Bostonu, ale przez jakiś czas przebywał we Włoszech i potem tu wrócił. To było oczywiście dawno temu. Mój mąż z rozkoszą ci o tym opowie, kiedy przyjdziesz na drinka.

Carol wyszła, a Kate zamknęła za nią drzwi. Stała przez chwilę, wciąż wytrącona z równowagi niespodziewanym znalezieniem leków w torebce, kiedy była w łazience, ponieważ nie pamiętała, by je tam przekładała. Ale pogadała trochę do siebie i się uspokoiła. A może po prostu pigułka wykonała zadanie, biorąc ją w swoje uspokajające objęcia.

Obeszła mieszkanie, teraz już sama, zwracając uwagę na wszystkie szczegóły, wbudowane półki na książki, obrazy na ścianie. Każde pomieszczenie zostało pięknie umeblowane, ale jakoś bezosobowo, jakby wszystkie przedmioty wybrał architekt wnętrz, i pewnie tak było. W sypialni naprzeciwko wielkiego łoża z miękkim zagłówkiem znajdował się niski sekretarzyk, na którym stało z piętnaście fotografii. Zdjęcia rodzinne, niemal wszystkie czarno-białe, większość zrobiona w czasie wakacji. Żaglówki i plaże. Kate przyjrzała się im uważnie. Rozpoznała ojca Corbina, brata ciotecznego jej matki, którego znała tylko ze zdjęć. Znajdował się na większości fotografii, zwykle z Corbinem i drugim kuzynem Kate, Philipem. Kate zastanawiała się, dlaczego Corbin nie ma na sekretarzyku zdjęcia swojej matki, i przyszło jej do głowy, że mieszkanie należało do nieżyjącego już rozwiedzionego ojca Corbina i pewnie to jego pamiątki, nie syna.

Zadała sobie pytanie, w jakim stopniu mieszkanie urządzone jest wedle gustu ojca. Pewnie w dużym. Z tego, co wiedziała od matki, Richard Dell przeniósł się do Bostonu w latach siedemdziesiątych, dołączając do swojej amerykańskiej żony. Pracował w jakichś finansach („obracał mnóstwem, mnóstwem pieniędzy”, powiedziała córce Lucy Priddy), i w latach osiemdziesiątych zbił ogromny majątek. Wraz z Amandą, swoją żoną, mieszkał na North Shore, w rezydencji nad morzem, w mieście New Essex. Gdy ich dzieci były nastolatkami, rozwiedli się; Amandzie przypadł dom nad morzem, a Richard kupił mieszkanie przy Bury Street 101 w Bostonie. Po śmierci Richarda, który utonął w czasie wakacji na Bermudach, mieszkanie odziedziczył Corbin.

Kate dowiedziała się o tym wszystkim dwa miesiące temu, podczas niedzielnego obiadu z rodzicami.

– Skontaktował się ze mną twój kuzyn Corbin – powiedziała Lucy. Siedzieli w ogrodzie zimowym, już po posiłku, ale pili jeszcze wino. Ojciec Kate, Patrick, wybierał się na spacer z ich border terierką Alice.

– Tak? – odrzekła Kate.

– Chyba go nigdy nie poznałaś. Poznałaś?

– To syn twojego brata ciotecznego Richarda, dobrze pamiętam? Tego, co zginął kilka lat temu?

– Tak, utonął. Richarda poznałaś na ślubie Charlotte. Nie wiem, czy pamiętasz. Ja sama poznałam Corbina dopiero na pogrzebie jego ojca. – Rodzice Kate wyprawili się na pogrzeb aż do Massachusetts, ale połączyli tę podróż z wymarzonym objazdem całego wybrzeża Maine.

– Sprawia wrażenie uroczego człowieka. I jest taki przystojny. Wygląda... jak się nazywa ten aktor z Tajniaków? Rupert jakiś tam.

– Rupert Penry-Jones. Po co mi to mówisz? Mam wrażenie, że zaraz wyznasz, że zaaranżowałaś moje małżeństwo z Corbinem. Cofnęliśmy się w czasie?

Lucy wybuchnęła śmiechem – spontanicznym, nie tym nienaturalnym, dźwięcznym jak dzwonki, pojawiającym się niekiedy w określonych sytuacjach towarzyskich.

– Tak, kochanie. Wszystko jest zaaranżowane. Nie, żartuję, ale rzeczywiście mówię ci to nie bez powodu. Nie popadłam jeszcze w starcze otępienie. Corbin Dell przeprowadza się na pół roku do Londynu, bodajże służbowo, i napisał do mnie mejla, bo wie, że mieszkasz w Londynie.

– Nie prosi chyba, żebym go u siebie gościła?

– Nie, nie. Oczywiście, że nie. Ale poprosił, żebym cię zapytała, czy byłabyś może zainteresowana zamianą. Bardzo by chciał zostawić mieszkanie pod czyjąś opieką, więc proponuje, żebyś przeniosła się do Bostonu, on zaś mógłby mieszkać u ciebie. W ten sposób on by zaoszczędził, a ty byś spędziła pół roku w Ameryce.

Kate upiła wina. Białe i o wiele za słodkie.

– Co bym miała robić w Bostonie?

– Myślałam, że może byś się zapisała na jakiś kurs, bo dużo o tym mówiłaś. Na pewno mają tam jakieś szkoły grafiki projektowej. No i rysowałabyś, oczywiście.

– A moja praca? – Kate właśnie przeszła z połowy etatu na cały w sklepie dla plastyków w Hampstead.

– No, wiesz, to przecież nie jest zapewne twój wymarzony zawód, prawda?

Kate co prawda zgadzała się w tym punkcie z matką, ale i tak się rozzłościła. Milczała. Oczywiście wiedziała, że musiałaby być głupia, żeby nie skorzystać z takiej okazji. Pół roku w innym kraju. Nigdy nie była w Stanach, a Boston podobno był fajny. Do ogarnięcia, jak słyszała, nie jak Nowy Jork czy Chicago, czy Londyn, skoro już o tym mowa. Miałaby mieszkanie. I to zapewne piękne. A im więcej racjonalnych powodów przychodziło jej do głowy, tym bardziej się denerwowała, uświadamiając sobie, że pewnie tę propozycję odrzuci. Było za wcześnie. Czuła się już lepiej, ale jeszcze nie doszła całkiem do siebie.

– Mam poczucie, że dopiero teraz się oswajam z Londynem, że wszystko się układa, i nie wiem, czy chcę sobie fundować turbulencje.

– Oczywiście, kochanie. On zapytał, więc uznałam, że i ja zapytam ciebie. Całkowicie cię rozumiem. – Matka najwyraźniej ani przez chwilę nie wierzyła, że Kate skorzysta ze sposobności, by przenieść się na pół roku do Bostonu. I ta właśnie myśl nękała ją już do końca wizyty. Gdy ojciec wrócił ze spaceru z Alice, całą trójką postanowili wybrać się do White Swan w centrum Braintree na jednego, zanim Kate będzie musiała wsiąść w pociąg do Londynu. W drodze do domu była lekko podchmielona, wyobrażała sobie wszystko to, co mogło się udać w Bostonie, a potem wszystko, co mogło się nie udać. I wciąż myślała o tonie głosu matki – tak jakby była absolutnie pewna, że Kate odmówi. Przede wszystkim z tego powodu po powrocie do domu zadzwoniła do rodziców i powiedziała, że zmieniła zdanie.

– Och – usłyszała od matki.

– Byłabym głupia, gdybym tego nie zrobiła. Nic mnie w tej chwili tu nie trzyma. Oprócz was, oczywiście.

– Odwiedzimy cię z ojcem.

– Napisz Corbinowi, że chętnie się z nim zamienię. Albo lepiej przyślij mi jego mejla, a ja sama mu napiszę.

Do kuzyna napisała od razu, póki odwaga jej nie opuściła. Był zachwycony. Uzgodnili termin – od końca kwietnia do początku października. Kate złożyła wypowiedzenie w pracy, a potem znalazła szkołę grafiki projektowej, gdzie zapisała się na kurs InDesigna i Illustratora. A teraz tu dotarła, pierwsze zajęcia miała w poniedziałek po południu. Wróciła korytarzem prowadzącym do salonu, gdzie portier Bob postawił jej bagaże. Wiedziała, że powinna się rozpakować, ale dopadło ją potworne zmęczenie. Oraz głód. Kuchnia z wapiennymi blatami i wyposażeniem ze stali nierdzewnej wyglądała, jakby nikt nigdy z niej nie korzystał. Kate otworzyła lodówkę. Na środkowej półce tkwiła samotnie butelka szampana z żółtą karteczką samoprzylepną. „Witaj, Kate! Na zdrowie!” – odczytała ściśnięte literki. Z poczuciem winy pomyślała, że w swoim mieszkaniu nie zostawiła Corbinowi nic, napisała mu natomiast o wiele dłuższy liścik powitalny, wraz z osobistym przewodnikiem po okolicy.

Oprócz szampana i zestawu dodatków do potraw w lodówce nie znalazła w zasadzie nic więcej. Otworzyła zamrażarkę i tu trafiła na zapas gotowych dań firmy Trader Joe’s. Przeczytała instrukcję na spodzie mrożonego boeuf bourguignon i uznała, że nie przerasta jej możliwości. Pudełko było znajome, a jednocześnie inne, w informacjach o składnikach odżywczych widniały uncje zamiast gramów, a wartość energetyczna była podana tylko w kaloriach. Rozgryzła mikrofalówkę i zaczęła podgrzewać danie. Nalała sobie do szklanki wody z kranu i wypiła, zanim zdążyła się zastanowić, czy jest zdatna do picia. Smakowała dobrze, ale inaczej niż woda w domu. Jakby zawierała więcej minerałów. Kate napełniła kieliszek szampanem i podeszła do drzwi wejściowych, gdzie przyłożyła oko do judasza, zastanawiając się, co się stało z zaginioną sąsiadką. Czy Bob wpuścił do mieszkania jej koleżankę? Raczej nie. Ciekawe, co koleżanka teraz zrobi. Policja pewnie na nic się nie przyda. Kate dość się naoglądała amerykańskich paradokumentów policyjnych, by wiedzieć, że formularz zgłoszenia wypełnia się dopiero wtedy, gdy od zaginięcia danej osoby mija doba. Korytarz był pusty. Może przesadzała z reakcją i nic złego się nie działo. Może dziewczyna unikała swojej natrętnej przyjaciółki bez podbródka.

Kate zjadła obiad, zadziwiajająco dobry, siedząc na jednym ze stołków otaczających granitową wyspę kuchenną. Dolała sobie szampana, upiła łyk i znowu dopadło ją zmęczenie. Głowa jej ciążyła, trochę ją mdliło. Wcześniej zamierzała się rozpakować, rozłożyć laptopa i wysłać mejle, no i miała nadzieję pooglądać amerykańską telewizję, ale tylko przewiozła walizkę do sypialni, przetrząsnęła ją w poszukiwaniu przyborów toaletowych, a także bokserek i koszulki, w których lubiła spać, po czym z trudem umyła zęby i twarz i wsunęła się do chłodnej, świeżutkiej pościeli. Choć była wyczerpana, leżała jakiś czas, nasłuchując ledwie rozpoznawalnych dźwięków otoczenia: dalekiego turkotu samochodów, stłumionych kliknięć instalacji grzewczej, czegoś jeszcze – cichego syczenia – czego nie umiała zidentyfikować. Zanim zasnęła, zdążyła pomyśleć, że nigdy w życiu nie leżała w tak wygodnym łóżku. I zatonęła w nim.

Obudziła się raz. Przerywane niebieskie światło błyskało ukośnym pasem na suficie. „A gdzie syreny?” – pomyślała. I jeszcze: „Gdzie ja jestem?”. Wreszcie po paru sekundach zdezorientowania przypomniała sobie. W ustach jej zaschło, strasznie chciało się jej pić. Usłyszała jakiś dźwięk, który skojarzył się jej z przejeżdżającym w oddali pociągiem. Przekręciła się na bok, żeby z oświetlonych cyfr zegarka odczytać godzinę, ale w pokoju nie jaśniało nic oprócz niebieskich świateł policyjnych wpadających pasmami przez zasłonięte okna.

Usiadła, a potem znowu się położyła. Nie miała sił nawet na to, by pójść do łazienki i napić się wody. Jak się nazywała ta sąsiadka? Ta, która zniknęła? Audrey Marshall – przypomniała sobie. W nazwiskach była niezła. George powiedział kiedyś, że to jej supermoc. Trochę nawet się z niej natrząsał. Kate zamknęła oczy, usłyszała, jak ktoś szepcze do niej we śnie, i znowu się wybudziła. Głosy ucichły, w pokoju panował mrok. Śniły się jej te światła? „Jutro się dowiem” – pomyślała i zanurzyła się znowu w czarnym jeziorze snu.

3

Faktycznie się dowiedziała, ale dopiero po południu.

Obudziła się wcześnie, w pokoju było jeszcze ciemno. Oczywiście powinna spróbować pospać trochę dłużej, żeby przestawić się na czas bostoński, ale nie czuła się ani trochę senna, za to strasznie chciała się napić kawy.

Trochę to potrwało, nim znalazła ekspres przelewowy oraz jakąś kawę i rozgryzła, co z tym wszystkim zrobić. Gdy dzbanek się powoli napełniał, raz jeszcze obeszła ogromne mieszkanie. Okna powoli wypełniały się bladym światłem poranka. Z salonu, największego pomieszczenia, roztaczał się widok na Charles River, spokojną o szarym świcie, spowitą pasmami mgły unoszącymi się nad nieskalaną taflą. Nad rzeką i biegnącą obok drogą przerzucona była kładka dla pieszych.

Salon wyglądał jak gotowy na koktajl party. Tu i ówdzie stały krzesła, a do tego naprzeciwko siebie dwie duże sofy, rozdzielone stolikiem o szklanym blacie. Kate nie znosiła szklanych blatów. Kiedy coś na takim blacie stawiała, czekała, aż ten zaraz się roztrzaska, a co najmniej pęknie. Zawsze żyła tym następnym momentem, momentem tragedii. Z tego powodu nienawidziła niskich poręczy, przechodzenia przez ruchliwą ulicę, kelnerów niosących wiele talerzy. Kiedyś były to irytujące, niegroźne fobie, aż nagle, przed pięcioma laty, zdarzyło się to z George’em i jej życie zmieniło się nieodwracalnie. Przez rok nie mogła wyjść z domu. Nie, jeszcze gorzej. Nawet nie mogła sobie wyobrazić, że wychodzi z domu. Strach i ból ją unieruchomiły. Rodzice i terapeuta powoli wyciągnęli ją z tej dziury, a jej stan wreszcie się poprawił. Niewyobrażalne, że przyleciała aż do Stanów, do tego wielkiego mieszkania ze szklanym stolikiem. Nie lubiła szklanych stolików, ale mogła z nimi wytrzymać.

W salonie nie znalazła telewizora i nagle przeraziła się, że może w ogóle go tu nie ma. Potem przypomniała sobie wyłożone ciemną boazerią pomieszczenie, które Carol Valentine nazwała salonikiem ze strefą rozrywki – stała tam miękka skórzana kanapa. Przez ułamek sekundy nie mogła sobie przypomnieć, gdzie znajduje się ten salonik, ale znalazła go w połowie drogi do dwóch sypialni gościnnych. Miała rację; telewizor stał właśnie tam – ogromny ekran ukryty za drewnianymi drzwiami, wbudowany w półki z książkami. Na stoliku (na szczęście nieszklanym) przed kanapą leżał uniwersalny pilot, a pod nim zalaminowana lista z co najmniej setką kanałów.

Było tam też wielkie drewniane biurko, a na wierzchu Kate zauważyła karteczkę samoprzylepną z nazwą sieci Wi-Fi (Angel Face) i hasłem dostępu. Dzięki temu uświadomiła sobie, że powinna się zameldować rodzicom, a także Corbinowi, aby się upewnić, czy bezpiecznie rozgościł się w jej mieszkaniu.

Przyniosła laptopa i przejściówkę, zaszła do kuchni po kubek z czarną kawą i wróciła do saloniku. Jeszcze raz zachwyciła się ogromem apartamentu. Usiadła przy biurku, skórzane krzesło zaskrzypiało z klasą. Miała mnóstwo mejli, głównie śmieciowych, ale wśród nich znalazł się jeden od mamy oraz jeden od Corbina. Najpierw przeczytała ten od niego:

Cześć, Kate,

taksówkarz tylko dwa razy zabłądził, ale wreszcie znaleźliśmy Twoje piękne mieszkanie, więc dotarłem i przeczytałem niewiarygodnie troskliwy list, który mi zostawiłaś. Wstyd mi, że nie napisałem takiego do Ciebie, i nie mam nic na swoje usprawiedliwienie, ale gdy się wygrzebię z jet lagu, wyślę Ci wyczerpującą listę dobrych knajp w mojej okolicy, obiecuję.

Szybkie pytanie: zauważyłem, że masz pralkę, ale nie widzę suszarki. Coś mi umknęło?

Później napiszę więcej. Cieszę się na te sześć miesięcy.

Corbin

Kate odpisała:

Ja też się cieszę. Kiedy weszłam do Twojego mieszkania, byłam pewna, że pomyliłam adresy. Coś niesamowitego. Bardzo się wstydzę mojego żałosnego lokum z pralką, którą można uznać również za suszarkę. Bo rzeczywiście jest również suszarką, dlatego się pogubiłeś. W szufladzie na lewo od zlewu leżą wszystkie instrukcje, chyba. Radziłabym Ci jednak się nastawić, że jak się zabierzesz do prania, suchych ubrań doczekasz się w najlepszym wypadku nazajutrz. Pisz do mnie śmiało, jeśli będziesz miał jakieś pytania. Zakochałam się w Twoim apartamencie.

Pozdrawiam

Kate.

PS Dziękuję za uroczego szampana, już go nie ma, oczywiście.

Następnie Kate przeczytała mejla od mamy – „jesteśmy z Ciebie tacy dumni, kochanie” – i na niego również odpisała. Sączyła kawę, o wiele lepszą niż rozpuszczalna, którą piła na co dzień. Słyszała w oddali wycie syren policyjnych i nagle przypomniała sobie poprzedni wieczór: gdy zasypiała, widziała na suficie niebieskie światła. Czy to się działo naprawdę, czy może jej się śniło? Na chwilę się pogubiła i znowu wypełniło ją poczucie przerażenia, to samo, którego doznała, gdy znalazła leki w torebce, choć była pewna, że ich tam nie ma. „Zwariowałam?” – zastanawiała się. A potem powiedziała sobie: „Nie, to nie był sen”. To zdecydowanie działo się naprawdę. Może coś rzeczywiście się stało tej dziewczynie z mieszkania obok?

Rozpakowała przybory toaletowe, a potem wzięła prysznic w łazience przylegającej do sypialni. Prysznic był ogromny, głowica wychodziła prosto z sufitu, wylewał się z niej cały wodospad. Kate znowu pomyślała o swoim mieszkaniu w Londynie, gdzie prysznic znajdował się po prostu nad wanną i zawsze wypadał z uchwytu. Po kąpieli ubrała się w ciemne trykoty i ulubioną sukienkę marki Boden i postanowiła, że odważy się zmierzyć ze światem zewnętrznym. Jeszcze przed wyjazdem przestudiowała w Google Maps zdjęcia okolicy i namierzyła najbliższą aptekę oraz targ. Wybierała się po artykuły niezbędne do przetrwania następnych kilku dni. W poniedziałek zaczynała zajęcia w Graphics Institute w Cambridge, jakieś pięć przystanków metra dalej. Akurat perspektywa jazdy metrem nie budziła jej entuzjazmu, ale wiedziała, że da radę – terapeutka w Londynie zabrała ją kilka razy do metra dla wprawy.

– Metro to tylko jedna z opcji, kwestia wyboru – powiedziała wówczas Kate do Theodory. – Mogę wszędzie jeździć taksówkami.

– Wszystko jest kwestią wyboru – odparła terapeutka. Gdy Kate poznała Theodorę, jej łagodny północny akcent irytował ją do granic możliwości, ale już się do niego przyzwyczaiła, tak samo jak do korony kręconych włosów i fioletowych pulowerów.

– Nie chcę też wykonywać akrobatycznych skoków spadochronowych. Nie będziesz mnie do nich zmuszać, prawda?

– Nie. Nie zmuszę cię do skoków spadochronowych, natomiast do korzystania z metra, z wind i z samolotów, owszem. To wszystko stanowi element życia, którego pragniesz, prawda?

Oczywiście miała rację. Życie było pełne ciasnych pomieszczeń i zamkniętych drzwi. Nauczyła się radzić sobie z nimi.

Wyszła na korytarz. Mijając mieszkanie zaginionej dziewczyny, zwolniła, nadstawiając ucha, ale nic nie usłyszała. Schodami zeszła do holu, minęła portiera i już stała na dziedzińcu. Po szarym niebie sunęły drobne chmurki, a światło tak bardzo przypominało zmierzch, że Kate przestraszyła się na chwilę, czy aby nie przespała całego dnia. Do jej nozdrzy dotarł dymek z papierosa. Sama jakiś czas temu rzuciła palenie, ale nadal uwielbiała ten zapach. Rozejrzała się w poszukiwaniu palacza i dostrzegła mężczyznę, który siedział na obrzeżu fontanny na środku dziedzińca. Właśnie gasił papierosa o bruk. Kate go mijała, gdy zaczął się podnosić.

– Przepraszam – powiedział, pokazując niedopałek w palcach.

– Nie mam nic przeciwko – odparła, przystając. Popatrzyła na niego. Był chudy, aż za chudy, ale miał szerokie ramiona. Na wąskiej twarzy trudno było przegapić duży nos. Oczy miał szarawozielone i głęboko osadzone. Powinien być brzydki, ale nie był. Wszystkie przerysowane elementy składały się na twarz smutną i przystojną.

– W zasadzie nie palę. Rzuciłem. Ale znalazłem tego papierosa w szufladzie i pomyślałem, żeby go wypalić i przypomnieć sobie, jakie to okropne.

Głos miał głęboki i przyjazny, a Kate, na skutek jet lagu, wciąż skołowana co do pory dnia, poczuła w nogach falę słabości.

– I było okropne? – zapytała.

– Nie, oczywiście, że nie. Było cudowne.

– Palenie jest cudowne – przyznała Kate. Dlaczego gadali jak starzy kumple? Czy tak właśnie w Ameryce rozmawiają ze sobą obcy ludzie?

– Palisz?

– Paliłam. Rzuciłam. Nie było łatwo.

– Jak ci się udało?

– Nie paliłam.

Roześmiał się. Zęby miał niepokojąco białe, górne proste, a dolne leciutko zachodzące na siebie.

– Jestem Alan Cherney.

– A ja Kate. Mieszkam tu tymczasowo. – Nagle onieśmielona, nie podała nazwiska.

– Jesteś Angielką?

– Tak. Zamieniłam się z kuzynem. On wprowadził się do mojego mieszkania w Londynie, a ja tutaj, do niego.

– Który to apartament? – Alan Cherney powiódł wzrokiem po budynku.

Kate ruchem głowy wskazała swoje skrzydło.

– Corbina Della. Tam.

– Ach, północne skrzydło. Ja mieszkam po drugiej stronie, na drugim piętrze. Znam Corbina. Tak trochę.

– No to znasz go lepiej niż ja. Nigdy się nie spotkaliśmy osobiście.

– To zabawne – stwierdził Alan. – Jak do tego doszło?

Kate opowiedziała mu wszystko, pomijając fakt, że u źródeł jej decyzji częściowo leżało pragnienie przezwyciężenia ostatniej traumy.

– No to ubiłaś dobry interes. To są ładne apartamenty.

– Jak długo tu mieszkasz?

– Rok z niewielkim okładem. Wprowadziłem się z dziewczyną, bogatą dziewczyną, potem ona się wyprowadziła i tak naprawdę już mnie nie stać na to mieszkanie, więc muszę się porozglądać za nowym.

– Przykro mi.

– Z którego powodu? Że straciłem dziewczynę czy że muszę się wyprowadzić?

– Nie wiem. – Kate się roześmiała. – Jednego i drugiego.

– Przykro mi, że miałeś bogatą dziewczynę z pięknym mieszkaniem, a za miesiąc będziesz siedział sam w jakiejś norze. – Uśmiechnął się kpiąco.

– Mniej więcej.

Podmuch wiatru odlepił rozmokły żółty liść z cegieł dziedzińca i przykleił go do buta Kate. Schyliła się po niego. Gdy się wyprostowała, zapadła na chwilę cisza, a Kate uświadomiła sobie, że rozmawia z nieznajomym już prawie kwadrans.

– No tak... – zaczęła, ale zamilkła. Ominęła go wzrokiem i poczuła, jak rumieniec zaczyna oblewać jej policzki. Przez jedną krótką przerażającą chwilę wiedziała, że jeśli on to zaproponuje, ona ruszy wprost za nim do jego mieszkania i dalej do łóżka. Był przystojny, owszem, nawet z tym wielkim garbatym nosem, ale ona ruszy za nim, bo ma wrażenie, że doskonale się znają.

– Musisz już iść – wypowiedział na głos jej myśli.

– Tak. – I oboje się roześmiali.

– Mieszkam w 3L – dodał. – W najbliższym czasie nigdzie się nie wyprowadzam. Zobaczymy się jeszcze.

– Dobra.

Ruszyła już, ale jeszcze się zatrzymała.

– Znasz Audrey Marshall? Mieszka tu.

Alan ściągnął brwi.

– Znam Audrey. A raczej wiem, kto to jest. Nie znam jej tak w zasadzie.

– Wczoraj, gdy przyjechałam, jakaś jej przyjaciółka stała pod jej drzwiami, szukała jej, mówiła, że zaginęła.

Kate spodziewała się, że Alan ją zbędzie, ale on powiedział:

– Niedobrze. To nie jest dziewczyna, która by miała ot tak zaginąć.

– Co masz na myśli?

– No, sam nie wiem. Pewnie to, że zawsze jest. Widuję ją tu. Często. Na pewno się znajdzie.

Kate przywiozła ze sobą papierowy plan okolicy, ale w ostatnich tygodniach studiowała go tyle razy, że teraz nie musiała wyciągać go z torby. Przeszła Bury do Charles Street, tam w zatłoczonym Starbucksie kupiła kanapkę na śniadanie i kolejną kawę. Następna dawka kofeiny była błędem. W efekcie zakupy w ekskluzywnym spożywczaku o wąskich, zatłoczonych alejkach robiła roztrzęsiona i napięta. Zamierzała nabyć składniki do przyrządzenia jej ulubionego makaronu z wędzonym łososiem, ale po lekkim ataku paniki kupiła tylko chleb na zakwasie, cheddar, mleko i dwie butelki czerwonego wina. Gdy wyszła z powrotem na ulicę, okazało się, że do porywistego wiatru dołączył lekki, ciepły deszcz. Po pobycie w przegrzanym sklepie przynosił skórze ulgę. Kate powoli przeszła z powrotem na Charles, zapamiętując na przyszłość bar, jasny i chyba miły, a do tego kawiarnię, w której był mniejszy tłok niż w Starbucksie.

Umyślnie minęła oświetloną latarniami gazowymi boczną uliczkę, którą wróciłaby prosto na Bury Street, i doszła do obrzeży Public Garden. Zakupy jej ciążyły, ale chciała chociaż zobaczyć słynny park. Deszcz przybierał na sile i paru rodziców zabierało spiesznie swoje dzieci od ustawionych w szeregu kaczek z brązu. Nad stawem mieniły się wierzby. Niewiele brakowało, a weszłaby do parku, ale jednak zrezygnowała. Przyjechała tu na pół roku, jeszcze zdąży.

Pchnęła skrzydło drzwi prowadzących do holu. Przedstawiła się portierowi, Sanibelowi, chudemu mężczyźnie o szerokich kościach policzkowych i atramentowo czarnych włosach. Zaproponował, że poniesie jej torby. Podziękowała i w tym samym momencie biały kot, który siedział na kontuarze w recepcji, zeskoczył na podłogę i otarł się o jej goleń.

– To Sanders – wyjaśnił portier.

– To pański kot?

– Nie, nie. To kot pani Halperin. Z góry. – Nieznacznym ruchem głowy wskazał stronę, gdzie znajdowało się mieszkanie Kate. – Ale lubi się szwendać. Dosłownie wszędzie. W przeciwieństwie do pani Halperin.

Kate weszła po schodach, a Sanders za nią. Carol Valentine wspomniała coś o Florence Halperin; mieszkała w trzecim mieszkaniu w korytarzu Kate. Mijając jej drzwi, zauważyła, że są uchylone, pewnie dla Sandersa, ale zwierzę poszło za nią aż do jej progu i zdołało wślizgnąć się do środka, choć Kate nogą próbowała mu to uniemożliwić.