47,90 zł
Minął już ponad rok, odkąd zniknęli wszyscy dorośli. Po prostu przepadli bez śladu.
W Perdido Beach dzieci stoczyły niezliczone walki: z głodem, kłamstwami i plagą, a także z Ciemnością, wypełniającą strachem każdy zakamarek ich umysłu. Teraz jednak nadchodzi ich najcięższa próba.
Gajafag odrodził się jako Gaja: złowroga, zmutowana córka Diany. Kierowana nienasyconym pragnieniem zniszczenia, chce pokonać swojego największego wroga, Małego Pete’a, a potem podporządkować sobie cały świat. Dawni wrogowie będą musieli zawrzeć sojusze, skrywane tajemnice wyjdą na jaw, a ocalenie może wymagać najwyższej ceny.
Czy dzieci z Perdido Beach zdołają uratować siebie i swoich bliskich, czy zginą w ostatecznej walce o władzę?
Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi lub dowolnej aplikacji obsługującej format:
Liczba stron: 399
Rok wydania: 2026
Tytuł oryginału: Light
PLAGUE. Copyright © 2013 by Michael Grant.
Published by arrangement with HarperCollins Publishers.
All rights reserved.
Copyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2026
Copyright © for the Polish translation by Malwina Stopyra, 2026
Redaktorka prowadząca: Aleksandra Kotlewska
Marketing i promocja: Gabriela Wójtowicz, Marta Dymkowska
Redakcja: Agnieszka Ewa Zygmunt
Korekta: Beata Buko, Robert Narloch
Projekt okładki i strony tytułowe: Florian Rychlik
Zezwalamy na udostępnianie okładki książki w internecie.
ISBN 978-83-69003-08-5
WE NEED YA
Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o.
ul. Fredry 8, 61-701 Poznań
tel.: 61 853-99-10
www.weneedya.pl
Dla Katherine, Jake’a i Julii
Ciemność nie może wypędzić ciemności. Tylko światło może to uczynić.
Nienawiść nie może wypędzić nienawiści. Tylko miłość może to uczynić.
– Martin Luther King Jr.
– Koniec – wymamrotał Sam, nie spodziewając się, że Cainego usłyszy.
– Zgadza się – odparł Caine. – To właśnie to. Ostateczna rozgrywka. Bariera RAMZ opada, a przynajmniej ja tak obstawiam. Ale istnieje też dziewięćdziesięcioprocentowe prawdopodobieństwo, że ty i ja skończymy martwi. Dziesięć procent, że wydostaniemy się stąd żywi. A w takim przypadku zapewne trafimy do wspólnej celi. – Zaśmiał się. – To w sumie trochę niesprawiedliwe, zważywszy na to, że ja jestem tym złym, a ty tym cholernie bohaterskim i prawym.
– Więc dlaczego to robisz? – zapytał Sam. – Czemu wyruszyłeś na tę misję?
Caine się zatrzymał, odwrócił i podszedł do niego. Sama uderzył niezaprzeczalny fakt, że nawet teraz, nawet po tym, jak został pobity i upokorzony przez Penny, jego brat potrafił znaleźć w sobie tę trudną do zdefiniowania rzecz zwaną charyzmą. Był zły, owszem, ale też wysoki, przystojny i czarujący jak diabli.
– A dlaczego ty to robisz? – zapytał go Caine. – Doskonale wiesz, dlaczego obaj to robimy. Bo to walka. Możliwe, że ta walka. Ostateczna. A w czym innym jesteśmy dobrzy, ty i ja?
88 godzin, 39 minut
Włosy dziewczynki zajęły się ogniem. Zapłonęły z całą mocą, bo mała miała bujne, ciemne pukle swojej matki.
Sam znowu wystrzelił, a ciało dziewczynki w końcu zaczęło płonąć.
A w międzyczasie dziecko, gajafag, odwróciło twarz od gapiów i spojrzało na Sama z niepohamowaną furią. Niebieskie oczy nie odwróciły się od niego. Anielskie usteczka wygięły się w uśmieszku, nawet płonąc.
Gaja rozpaliła ogień z jakichś gałązek, które Diana przyniosła. Ognisko nie było szczególnie duże. Niedługo zgaśnie, a Diana znowu będzie spała na zimnej ziemi.
Był taki moment dwa dni wcześniej, kiedy Diana mogła pójść do Caine’a. Był z Samem, a ona mogła wyrwać się od Gai i pobiec do niego.
Może Drake, Ręka Bat, byłby w stanie ją powstrzymać, gdyby spróbowała. Może Gaja również mogła. Ale z jakiegoś powodu dziewczynka powstrzymała Drake’a przed zabiciem Caine’a, a potem, kilka chwil później, Sam podpalił ją swoim śmiercionośnym światłem i…
… i właśnie wtedy Diana mogła pobiec do Caine’a. Chciała to zrobić.
Czy została z Gają ze względu na jakiś nowy instynkt macierzyński? Gaja płakała ze szczerego, prawdziwego bólu od oparzeń. Można było ją zranić. I została zraniona.
Tak, pomyślała teraz Diana, ale została też z powodu desperacji, głodu i zimna, które były częścią tego wszystkiego. Gaja była jej córką. Co za niemożliwy pomysł. Gaja została stworzona wewnątrz jej ciała, z jajeczka i spermy, Diany i Caine’a, najstarsza historia świata. A kiedy się urodziła, w bólu i krwi, Diana poczuła więź. Ta więź była dobra, pocieszająca, bo nie była pewna, że ją poczuje. Nie wiedziała, czy w ogóle była do tego zdolna. Ta więź oznaczała, że Diana była człowiekiem, że była kobietą i mogła coś poczuć do dziecka, które urodziła.
Więc może, pomimo wszystko, istniała dla niej jakaś nadzieja.
Ale poczuła też strach. Po urodzeniu Gaja była śliczną dziewczynką. I bez wątpienia nadal będzie piękna, kiedy zakończy się leczenie z tych głębokich, okropnych oparzeń, które zmieniły jej skórę w coś, co wyglądało jak przypalona lazania. (Gaja wydawała się nieprzejęta tym wszystkim). Ale nigdy nie będzie tylko dziewczynką, córką Caine’a i Diany. Ponieważ istniała trzecia potęga, większa niż jajeczko, sperma i macica. Większa nawet niż miłość matki.
Gaja była stworzeniem gajafaga. Gajafag ją przejął. Brutalnie stłumił wszelką delikatną, wątłą osobowość, jaką mogło mieć to dziecko, i w tym miejscu umieścił siebie. Diana to widziała i krzyczała, żeby temu zapobiec, ale gajafaga to nie obchodziło. Nie dbał o to, kiedy był kłębiącą się masą zieleni na podłodze jaskini, ani teraz, kiedy stał się na wpół uleczoną od poparzeń dziewczynką, której skóra i włosy dopiero odrastały, która teraz wpatrywała się w ogień.
– Nemezis – wyszeptała Gaja nie po raz pierwszy. Jakby mówiła do przyjaciela.
Córka Diany nigdy jej nie pokocha. Byłaby idiotką, gdyby chociaż sobie to wyobrażała, chociaż o tym marzyła.
Ale może…
Może co? Może co? Diana drwiła sama z siebie, tak samo bezwzględnie osądzając siebie co innych. Jakiej niedorzecznej nadziei się trzymasz, Diano? Wiesz, czym ona jest. Wiesz, że nie jest twoja, naprawdę twoja. Wiesz, że to nie „ona”, tylko „on”.
Ale była taka śliczna w blasku ogniska. Wyobraź sobie, Diana torturowała samą siebie, wyobraź sobie, gdyby była tylko dziewczynką, twoją córką. Wyobraź sobie, jaki byś widziała w niej cud. Wyobraź sobie, jak byś się czuła, Diano, gdyby ta piękna dziewczynka naprawdę była twoja.
Twoja i jego.
Piękna, idealna mała dziewczynka.
Mroczne, potworne stworzenie.
– Nie będzie bolało, mój mały Nemezis – powiedziała Gaja, ale nie do Diany.
Czy Diana po raz kolejny da się porwać jakiejś złej osobie, najpierw Caine’owi, a potem Gai? Czy bezsilny komentarz to jedyne, co będzie miała do zaoferowania w ramach sprzeciwu?
Podczas swojej skróconej ciąży pozwoliła sobie na fantazjowanie o byciu matką, lepszą niż jej własna. Wyobrażała sobie siebie jako dobrą osobę. Mogła to zrobić, powiedziała do siebie. Nie musiała już zawsze być tym, kim była i kim się stała.
Mogła zostać ocalona.
– Koniec jest najlepszą częścią każdej historii – wyszeptała Gaja, chociaż Diana nie widziała nikogo, do kogo mogłaby mówić. – Koniec.
Diana wyobrażała sobie zbawienie, wybaczenie, nowy początek jako młoda matka.
Ale była matką potwora, który wcale o nią nie dbał.
– Nie podejmuję dobrych decyzji – wyszeptała Diana, kładąc się na ziemi i objęła się ciasno ramionami dla zachowania ciepła.
– Co? – warknęła Gaja, podnosząc na nią wzrok.
– Ech – odpowiedziała z westchnieniem. – Nic.
Mały Pete stawał się mniejszy. A przynajmniej takie miał wrażenie. Czuł, jakby się kurczył, i wcale nie był pewien, czy to źle. Może to była ulga.
Dla Petera Ellisona życie zawsze było dziwne i niepokojące. Od chwili narodzin świat atakował go dźwiękiem, światłem i szorstkim dotykiem. Wszystkie doznania, które dla innych ludzi miały sens, dla niego były przerażające i oszałamiające. Inni potrafili przesiewać pewne rzeczy, wyciszyć dźwięki, ale Pete nie. A przynajmniej nie wtedy, kiedy był jeszcze w swoim ciele.
To ciało było problemem. Wraz z fizycznym mózgiem ograniczało go w realnym świecie.
Wydostanie się z tego ciała i mózgu było ulgą. Kiedy Astrid, jego siostra z przeszywającymi niebieskimi oczami i żółtymi wężowymi włosami, rzuciła go na fizyczną śmierć, poczuł… ulgę.
Pete był w stanie stworzyć dla siebie coś nowego, nowe miejsce, które nie było ciałem. Wziął ze sobą swoją moc, ale przez nią popełnił okropne błędy. Teraz to widział. Widział, co zrobił Taylor. Nie mógł już robić takich rzeczy; nie mógł już grać abstrakcyjnym wzorem, który w rzeczywistości był istotami ludzkimi.
Teraz bladł, jak światło z jednym z tych włączników. Mieli taki w domu, w jadalni tego domu, w którym dorastał, tego, który spłonął. Ściemniacz światła, tak nazywała go matka.
Włącz ściemniacz światła, kolacja będzie bardziej romantyczna.
Stopniowo światło, którym był Pete, stawało się ciemniejsze. Był romantyczny.
Przypominał rozciągniętą gumkę. Jakby jeden koniec został przytwierdzony do jego ciała, a drugi był… cóż, gdziekolwiek się teraz znajdował. Ale kiedy jego ciało zginęło, gumka się skurczyła.
To nie było takie złe.
Widział Ciemność. Ona też mogła sięgnąć do tej przestrzeni Pete’a. Ona również stawała się ciemniejsza, to stworzenie, które nazwało siebie gajafagiem, teraz było niższe i posiadało ciało, które je zakotwiczało.
Pete mógł czasem słuchać umysłu gajafaga. Wiedział, że Ciemność go obserwowała. Śmiała się z niego, kiedy słabł, ale też się denerwowała.
Tyle razy sięgała do niego swoimi mackami, zakradała się za niego, próbowała go znaleźć, sprawić, żeby uwierzył w różne rzeczy, zrobił pewne rzeczy.
Ciemność chciała, żeby Pete ściemniał. Kiedy on zniknie zupełnie, cała jego moc zniknie razem z nim.
Ciemność do niego szeptała. Nie będzie bolało, mój mały Nemezis. To po prostu będzie koniec, tak jak kończyły się historie, które twoja siostra ci czytała. Pamiętasz, jak zawsze chciałeś, żeby dobiegły końca, bo jej głos, jej oczy i żółte włosy cię raniły?
Nie walcz z tym, Nemezis.
Koniec jest najlepszą częścią każdej historii. Koniec.
Chociażbym chodził ciemną doliną, zła się nie ulęknę, bo ty jesteś ze mną.
Orc zapamiętał ten wers. W jego głowie pojawiało się „gdybym” zamiast „chociażbym”, ale znaczenie się przez to nie zmieniało. Chodziło o to, że jeśli się boisz, to przestań, bo Bóg jest z tobą. Jednak ten następny fragment o kiju i lasce… z tego, co Orc wiedział, kij to kij, jakiś patyk, a laska to ładna dziewczyna. Moja laska.
Moja laska cię pocieszy, co w sumie miało sens, bo Bóg musiał mieć różnych pomocników, anioły i w ogóle, którzy zajmowali się pocieszaniem ludzi.
Szedł wzdłuż Trotter’s Ridge o zachodzie słońca i widział z góry miasteczko Perdido Beach, ale kiedy dotarł do szczytu zbocza, gdzie bariera przecinała je na pół, przykucnął niżej, obawiając się, że będzie widoczny nawet w blasku gwiazd. Ostatnie metry przeczołgał się na brzuchu.
Nadal nie można było dotykać bariery, to się nie zmieniło, wciąż raziła prądem. Jednak teraz można było przez nią patrzeć. Jakby była zwyczajnym szkłem. Co oznaczało, że ludzie na zewnątrz też mogli tu zajrzeć.
Ta myśl sprawiała, że było mu niedobrze.
Wyjrzał spomiędzy suchej, pożółkłej trawy i zobaczył to. Drugą stronę. To, co było na zewnątrz.
Nikogo nie było na wzgórzu tam, gdzie on, wszyscy znajdowali się na autostradzie i w pobliżu niej. Po tamtej stronie było tak niesamowicie jasno. Knajpa z hamburgerami była rzęsiście oświetlona, jakby światło nic nie kosztowało. Motele, tyle świateł. Jak w święta czy coś. Widział reflektory samochodów, vanów i kamperów tłoczących się w największym korku na świecie. Ciągnęły się tak daleko, jak tylko sięgał jego wzrok. Policyjne koguty migotały wszędzie, blisko i daleko, służby drogowe próbowały jakoś wszystko zorganizować. Problem polegał na tym, że autostrada kończyła się na barierze. Ktoś utworzył miejsce do zawracania za pomocą buldożera, ale samochody ustawione po obu stronach i na całej trasie sprawiały, że zawrócenie było niemożliwe. Czerwone tylne światła aut poruszały się bardzo powoli.
Przy barierze po drugiej stronie znajdowało się kilka wozów telewizyjnych z antenami, talerzami satelitarnymi i szaleńczo jasnymi światłami. Kawałek za nimi widać było coś, co wyglądało jak baza wojskowa, bo wcześniej zauważył zielone mundury i jeepy.
Nad wszystkim górował neon, czerwony, złoty i lekko zielony – Carl’s Jr. Do ust napłynęła mu ślinka. Frytki. Zrobiłby wszystko dla frytek i czekoladowego shake’a.
Pod tym kątem nie widział dzieciaków przy barierze po wewnętrznej stronie, ale wiedział, że tam były, bo, w przeciwieństwie do odgłosów z zewnętrz, te ze środka słyszał dobrze. Dochodziły do niego głosy, krzyki, jakby zgromadzeni nie wierzyli, że przez barierę nikt ich nie usłyszy.
Dziewczyna o piskliwym głosie wrzeszczała:
– Mamo! Mamusiu!
Wszyscy wydawali się myśleć, że to się zaraz skończy. Byli przekonani, że bariera teraz opadnie – z pewnością prędzej niż później. Caine, który nazywał siebie Królem Caine’em, powiedział Orcowi, żeby pomógł mu odciągnąć ludzi od bariery, bo musieli znowu zabrać się do pracy. Tutaj w RAMZ codziennie panował głód, a śmierć głodowa zawsze była blisko.
Tyle że Orc oczywiście odmówił. Za żadne skarby. Gdyby tam zszedł, wszystkie obiektywy skierowałyby się na niego. Ludzie zaczęliby wrzeszczeć: nie byłby w stanie ich usłyszeć, ale zobaczyłby ich, widziałby, że ich usta układały się w kształt litery O, i wskazywaliby na niego palcami.
Orc zawsze był dużym dzieciakiem, ale teraz stał się nie tylko duży. Miał zapewne ponad metr osiemdziesiąt wzrostu i był prawie tak samo szeroki, stojąc z ramionami zwieszonymi po bokach. Był zrobiony z czegoś, co bardzo przypominało mokry żwir albo może cement, który jeszcze nie stężał.
Był potworem.
Miał ogromną ochotę napić się alkoholu. Może gdyby się naprawdę porządnie upił, zszedłby tam, do doliny cieni. Ale nie trzeźwy, nie, tego by nie zniósł.
Jego mama mogła tam być, o ile tata jeszcze jej nie zabił.
Spróbował sobie ją wyobrazić i udało mu się. A potem usiłował stworzyć w głowie obraz matki bez siniaków na głowie albo gipsu na nadgarstku i tutaj już poniósł porażkę.
A jego ojciec… Nie chciał wyobrażać sobie ojca, ale nie mógł się powstrzymać, obrazy same się pojawiły: ojca, zimnego i okrutnego pijaka, mierzącego syna wzrokiem i upewniającego się, że Charles Merriman, od dawna znany jako Orc, trzymał głowę nisko i nie podnosił wzroku. Dbał o to, żeby jego syn się bał.
Jego tata właśnie to lubił, tę część, kiedy Orc desperacko usiłował nie wchodzić mu w drogę, ale był zmuszony, żeby siedzieć i odrabiać zadania domowe, podczas gdy jego ojciec pił piwo za piwem i rzucał puszki pod jego krzesło, tylko czekając na okazję – prawie wszystko było w stanie go sprowokować.
Trzeźwy ojciec był zdystansowany i obojętny. Pijany stawał się potworem.
Jak Orc, ale nie tak brzydkim.
Zastanawiał się, czy jego ojciec wiedział, że mógł tu przyjść i znowu łypać na syna przez kopułę. Co by powiedział, gdyby teraz zobaczył Orca? Jak zawsze prychnąłby lekceważąco, jakby chciał powiedzieć: „Jesteś bezwartościowy”.
Gdyby do tego doszło…
Jego ojciec był dużym mężczyzną, ale Orc stał się większy, a do tego miał siłę. Mógłby go złamać jak suchy patyk.
Jednym grubym, kamiennym palcem delikatnie dotknął skrawka ludzkiej skóry przy ustach. Załaskotało.
Gdyby bariera opadła, wszyscy zobaczyliby go w jasnym świetle, w telewizorach. Prędzej czy później również jego ojciec. Orc był pewien, że gdyby jeszcze kiedyś spotkał ojca, zabiłby go.
Właśnie to była śmierć, która rzucała cień na dolinę. To było zło. Pomocnicy Boga powinni się pospieszyć, jeśli mieli to powstrzymać.
– Nie pozwól, żeby opadła, Panie – pomodlił się. – Wiem, że te wszystkie dzieciaki chcą zobaczyć swoje mamy i w ogóle, ale proszę, Boże, nie pozwól, żeby bariera opadła.
Sam spał, w końcu, twarzą w dół, nieprzykryty, nagi, lekko odwrócony od Astrid.
Światło wróciło. Sam Temple, bohater większości dzieciaków w RAMZ, zawsze trochę się bał ciemności. Dlatego stworzył nocne światła dla tej mrocznej przestrzeni.
Nie było to normalne światło, a coś maleńkiego, przypominającego szklaną kulkę. Dryfowało w rogu nad jego łóżkiem. Astrid przykleiła przed tym czerwoną kartkę, żeby złagodzić niego tę zieloną, nienaturalną poświatę. Taśma klejąca się poluzowała, więc ten prowizoryczny klosz blokował światło tylko częściowo, a kartka powiewała na lekkiej bryzie, gdy łódź delikatnie się kołysała.
Kiedy światło robiło się jaśniejsze, ukazywały się kolejne fragmenty Sama – szerokie plecy, kawałek okrągłego, bladego pośladka, muskularne udo spowite cieniem. Kiedy przygasało, był prawie niewidoczny, pozostawał tylko odgłos oddechu, zapach i ciepło.
Powinna go okryć. Naprawdę powinna. Za chwilę zrobi mu się zimno, obudzi się, zobaczy, że ona nie śpi, i zacznie się martwić.
Ale jeszcze nie, pomyślała.
Próbowała czytać przy tym słabym świetle. Książka była o prawie, a Astrid zyskała dzięki niej pewność, że nigdy nie zostanie prawnikiem, nawet nie spróbuje. Czytywała w zasadzie wszystko, ale to była najnudniejsza książka jak dotąd i w ogóle nie odciągała jej myśli od tego widoku.
Mój Boże: była szczęśliwa.
Sama myśl, że mogła czuć szczęście, była absurdalna. To prawie jak zbrodnia. Wszędzie panowała desperacja, ale tak było już od dłuższego czasu. Desperacja dawno stała się ich nową normalnością.
Jeśli bariera naprawdę opadnie… jeśli to rzeczywiście był koniec… Mieli piętnaście lat. Tam, w świecie zewnętrznym, nie mieli prawa być razem.
Przeszli przez piekło. W zasadzie przez całą serię piekieł, a jednak nadal byli razem. Tyle że nic z tego nie będzie miało znaczenia w obliczu prawa. Wystarczyło, żeby jej rodzice, albo jego matka, pstryknęli palcami i będą mogli zniszczyć wszystko, co Sam i Astrid zbudowali.
Nie po raz pierwszy pomyślała, że może wolność od RAMZ wcale nią nie będzie.
78 godzin, 26 minut
Bryza była sławna.
Przeprowadzono z nią wywiad w programie Today.
Wywiad był trochę niecodzienny, ponieważ nie istniał sposób, żeby Matt Lauer rzeczywiście z nią porozmawiał ani żeby Brianna mu odpowiedziała. Komunikacja ze światem zewnętrznym była jedynie wizualna. Świat mógł zajrzeć do środka. Dzieciaki z RAMZ mogły wyjrzeć na zewnątrz. To wszystko.
Co oznaczało, że wywiad został przeprowadzony w formie swego rodzaju prymitywnego Twittera. Dziennikarz zapisywał pytanie na podkładce, albo w tym przypadku na monitorze, który ustawiono tak, żeby był widoczny wewnątrz kopuły. A potem ten, kto akurat był w pobliżu, zapisywał odpowiedź i pokazywał ją do kamery na zewnątrz.
Taki sposób przeprowadzania rozmowy był niezwykle żmudny. Dziennikarz mógł mieć już przygotowaną listę pytań, ale dzieciak w środku musiał zapisać swoją odpowiedź, a to odbywało się wolno. Bardzo. Bardzo. Wolno.
W wykonaniu wszystkich poza Bryzą.
Brianna wyrwała kawałek tablicy ze szkoły i znalazła trochę kredy, a przy swojej nadludzkiej szybkości potrafiła pisać szybciej, niż większość ludzi mówiła.
Niestety nie była przy tym najostrożniejszą ani najrozsądniejszą osobą w RAMZ. Była śmiała, nieustraszona, bardzo, bardzo niebezpieczna w walce i miała ten swój lekkomyślny urok. Jednak nie była kimś, kto uważnie przemyśliwał swoje odpowiedzi.
Więc kiedy Matt Lauer zapytał, czy jakieś dzieciaki zginęły w RAMZ, jej odpowiedź brzmiała: Sporo. Dzieciaki ginęły na prawo i lewo. To nie Disneyland.
Co samo w sobie było w porządku, chociaż wywołało falę szoku wśród rodziców.
Dopiero kolejne pytanie spowodowało problem.
Matt Lauer: Odebrałaś komuś życie?
Brianna: Oczywiście. Jestem Bryzą, najtwardszą osobą tutaj, może poza Samem i Caine’em.
A po chwili, zanim Matt zdążył jeszcze o coś zapytać, Brianna zaczęła radośnie pisać kredą i uniosła swoje dzieło do kamery, a potem zmazała rękawem i dopisała więcej.
Jest jeszcze kilka osób, które chcę zabić, ale jest ciężko. Pocięłam Drake’a na kawałki drutem i maczetą, a potem odstrzeliłam mu głowę. A on nadal nie zdechł. LOL
A następnie:
Rozważam posiekanie go na kawałeczki i rozrzucenie ich w różnych miejscach, na przykład w górach i w wodzie. Zobaczymy, czy wtedy poskłada się do kupy. LOL.
Czyli Brianna zasadniczo przyznała się do kilku morderstw – choć w rzeczywistości nikogo nie zabiła, nie licząc robaków i kojotów – chwaliła się, że zamierzała popełnić kolejne i planowała to właśnie w tej chwili.
A przy tym się uśmiechała.
Pozowała do kamery.
Dodawała radosne „LOL”.
I demonstrowała, jak szybko potrafiła kręcić nożem, maczetą czy garotą. A do tego pokazywała swoją krótką strzelbę, na potrzeby której zmodyfikowała plecak.
Wszystko to dotarło do Sama.
Nie był z tego zadowolony.
– O mój Boże. Postradałaś rozum? „LOL”? Serio? – wściekł się. – Chyba powiedziałem wyraźnie, żeby nie rozmawiać z nikim poza swoimi rodzicami. Ja ci to mówiłem i Edilio ci to mówił. A potem, ponieważ wiedziałem, że nie będziesz na to zwracać uwagi i zrobisz, co chcesz, spojrzałem ci prosto w oczy – wskazał na jej oczy, żeby jeszcze podkreślić swoje słowa – dokładnie w te oczy, i powiedziałem coś w stylu: „Bryzo, nie idź tam, żeby opowiadać przerażające historie”.
– On wierzy, że to powiedział.
Te ostatnie słowa pochodziły od Toto, prawdomównego. Ten chłopak nie potrafił się powstrzymać od ogłaszania, czy coś było prawdą, czy fałszem, w każdej sprawie, o której usłyszał. I miał stuprocentową skuteczność. Również w byciu irytującym.
Sam, Astrid, Brianna i Toto stali na górnym pokładzie domu na wodzie, znajdującego się na jeziorze. Minęły dwa dni, odkąd bariera stała się przezroczysta. Dwa dni, odkąd zobaczyli świat zewnętrzny po raz pierwszy od prawie roku.
Dwa dni, odkąd Sam spalił Penny na popiół na oczach swojej matki.
I dwa dni, odkąd demoniczne dziecko, Gaja, i jej matka, Diana, wraz ze swoim sługusem, stworzeniem, które było jednocześnie Drakiem i Brittney, wycofali się, przepełnieni bólem i dezorientacją.
– W oczy. Patrzyłem prosto na ciebie – powiedział Sam nagląco, chociaż Brianna zrobiła wyraźnie sztuczną minę w stylu „Kto, ja?”.
– Brianno, posłuchaj – odezwała się Astrid. – Jesteś bardzo użyteczna w kwestii komunikacji ze światem, ale nie przyznawaj się do popełniania poważnych przestępstw.
– Przestępstw! – Brianna zrobiła wielkie oczy i zacisnęła wargi. – Hej, ja robię tylko to, co muszę.
– Wiemy o tym – odparł Sam ze znużeniem. – My tak, ale świat może nie wiedzieć. – A potem dodał: – LOL.
– Tak, cóż, na moje wszyscy mogą paść trupem – rzuciła Brianna z ożywieniem. – Co robią, żeby nas stąd wydostać? Próbowali nas pozabijać! A teraz będą nas oceniać?
Na twarzy Sama pojawiła się aprobująca mina, więc uważał, żeby nie patrzeć na Astrid, jakby dzięki temu miała tego nie zauważyć.
– Nie próbowali nas zabić, tylko wysadzić kopułę – powiedziała Astrid.
– Bronią nuklearną? – zaskrzeczała Brianna.
– Ona w to nie wierzy – oznajmił Toto. A potem doprecyzował: – Astrid nie wierzy w to, co powiedziała, Spidey.
Toto coraz rzadziej mówił do swojej dawno zniszczonej makiety Spider-Mana, z którą spędził wiele samotnych miesięcy, ale czasami jeszcze mu się zdarzało. Nikt tego już nie zauważał: na tym etapie nikt w RAMZ nie był zupełnie normalny.
– Dobra – rzuciła Astrid lodowatym tonem. – Pozwólcie, że wyrażę się inaczej: Nie zamierzali zniszczyć nas wszystkich, ale byli gotowi to zaryzykować.
Toto zawahał się przez chwilę, a potem:
– Ona w to wierzy.
Jednak teraz Astrid była wściekła, ale nie na Toto, Briannę czy nawet Sama – ku jego uldze.
– Chcieli odzyskać swoją autostradę. Chcieli, żeby to się skończyło. I z całą pewnością nie chcieli, żeby ludzie się dowiedzieli, że badali te mutacje od miesięcy. Więc podłożyli cholerną bombę jądrową pod kopułą. Taka prawda ci wystarczy, Toto? Może to przeciążyłoby kopułę i roztrzaskało ją tak, jak mieli nadzieję, a my bylibyśmy wolni. Jednak istnieje spore prawdopodobieństwo, że unicestwiliby nas wszystkich. Lekkomyślne, głupie szumowiny zabiłybyby nas po wszystkim, przez co przeszliśmy, a przeszliśmy piekło, żeby przeżyć!
Padły jeszcze inne słowa, długa i kwiecista wiązka. Astrid nigdy nie miała skłonności do przeklinania, ale była bardzo oczytana i najwidoczniej podchwyciła przy tym kilka określeń.
Kiedy skończyła, Sam i Brianna wpatrywali się w nią ze swego rodzaju zdumieniem, a Toto powiedział:
– Ona w to wierzy.
– Tak, domyśliłem się – rzucił Sam ironicznie. – Wyświadcz mi przysługę, Toto: idź znaleźć Edilia, jeśli jest wolny, i Dekkę. Tracimy czas.
Toto uniósł brew, ale nie skomentował. Zszedł na pomost. Przywykł, że ciągle gdzieś go posyłano. Tak jakby ludzie uważali go za irytującego.
– Bryzo: wiesz, czego od ciebie potrzebuję. Rozumiem, że lubisz zabawiać gapiów, ale musisz patrolować teren.
– Właśnie zamierzałam to zrobić – odparła z prychnięciem. Zniknęła, pojawiła się na pomoście i cofnęła na chwilę, żeby dodać: – A tak przy okazji, nadal chcą przeprowadzić wywiad z tobą, Sam. – A potem czmychnęła, znikając im z oczu.
– Dlaczego odnoszę wrażenie, że mamy szaloną dwunastoletnią córkę? – wymamrotała Astrid.
Sam spojrzał na nią z czułością tak oczywistą, że nawet niewidomy by to zauważył. Czasy zastanawiania się, czy będą razem, dobiegły końca. Nie żeby któreś z nich powiedziało to dosłownie, ale tak po prostu było, to był fakt. Jakby zostało wykute w skale.
Astrid stała na rozstawionych nogach, z rękami skrzyżowanymi na piersi, miała na sobie koszulkę bez rękawów i dżinsy tak podarte, że wyglądały, jakby ktoś je wycinał piłą mechaniczną. Jej niegdyś długie blond włosy teraz sterczały w krótkich pasmach, a chłodne, oceniające niebieskie oczy nadal oceniały, wciąż obserwowały świat uważniej niż ktokolwiek inny.
Pozostała Genialną Astrid, dziewczyną, która tak onieśmielała Sama jeszcze przed RAMZ, że nawet nie pomyślał, żeby się z nią umówić czy choćby z nią porozmawiać. Była o tyle lig wyżej – przynajmniej w jego oczach – że praktycznie znajdowała się na innej planecie.
Zabawne, że nadal był nią oszołomiony, ale nie była już nieosiągalna. To nie ta chłodna, zdystansowana Atena, patrząca na niego z Olimpu, z czułością mieszającą się z rozczarowaniem. Zaangażowała się. Weszła w to całkowicie. I teraz było tak, jakby ich własna niewidzialna bariera RAMZ otaczała tylko ich dwoje, definiowała ich i sprawiła, że nie wyobrażali sobie bycia oddzielnie.
Całe dnie i noce spędzali razem, wciąż się ze sobą nie zgadzali, spierali się i ścierali, ale byli ze sobą całkowicie połączeni, jak jeden organizm.
Nierozłączni, dopóki śmierć ich nie rozłączy.
Co było bardzo prawdopodobnym zakończeniem i myśl o tym zmywała uśmieszek z twarzy Sama.
Koniec. To słowo szybko stało się częścią rozmów w RAMZ. Próbował je stłumić. Edilio również. W Perdido Beach Caine usiłował mu przeciwdziałać. Dla ludzi nie było dobrze, żeby zaczęli myśleć, że wszystko dobiegało końca.
Jednak Sam również tak myślał i próbował sobie wyobrazić koniec. Jednak za każdym razem, kiedy wybiegał wyobraźnią do przodu, fantazja się rozpadała. Wierzył, że to był koniec. Czuł to w kościach. Po prostu nie sądził, że zdoła się wydostać.
Gdy wyobrażał sobie koniec, to zawsze był to koniec okropny; widział siebie, jak obserwował innych, opuszczających RAMZ, podczas gdy jemu się nie udało.
Kiedy ta przerażająca myśl pojawiła się po raz pierwszy? A może jątrzyła się gdzieś na obrzeżach jego świadomości od dawna? Dopiero teraz wyłoniła się na powierzchnię, bo ludzie zaczęli mówić o końcu?
Koniec. Pomyślał, że to słowo mogło mieć więcej niż jedno znaczenie.
Tyle że to wszystko nonsens, jedynie spekulacje. Nic z tego nie miało znaczenia. Nie tak naprawdę. Skończy się tak, jak ma się skończyć.
Pojawili się Edilio i Dekka. Bardzo rozsądnie nie zabrali ze sobą Toto.
Sam nie wstał, tylko pomachał do nich, kiedy wchodzili na podkład domu na wodzie. Edilio opadł na leżak. Był bardzo znużony i zakurzony. Może nie miało sensu stwierdzenie, że wyglądał staro – nadal fizycznie był nastolatkiem, spalonym słońcem chłopakiem o ciemnej karnacji, w dżinsach, ciężkich butach i desperacko znoszonym kapeluszu kowbojskim, który gdzieś znalazł, ale w pewien niemożliwy do zdefiniowania sposób wyglądał jak mężczyzna, nie chłopak.
To wrażenie pochodziło tylko częściowo z faktu, że nosił strzelbę przewieszoną przez ramię.
– Wieści z PB są takie, że Caine próbuje skłonić Orca, żeby zmusił ludzi do odejścia od bariery i powrotu do pracy – powiedział Edilio.
– Może to wcale nie taki zły pomysł? – przyznał Sam.
– Ale nie działa – wtrąciła Dekka. – Orc nie zbliży się do bariery. Nie chce, żeby ktoś go zobaczył. Wiesz, tak jak teraz wygląda. Obecnie w Perdido Beach nie ma żadnych produktów, nawet kapusty – ciągnęła Dekka. – Gdyby nie Quinn, który nadal łowi ryby, znowu by głodowali. Prawie byłabym skłonna stwierdzić, że potrzebujemy Alberta, gdyby nie był takim zdradzieckim małym robalem.
Dekka nigdy nie wyglądała młodo; urodziła się z poważną twarzą, która z czasem stała się groźna. Kiedy była zirytowana – czyli obecnie bez przerwy – jej twarz stawała się na wskroś onieśmielająca. A wściekła Dekka była jak chmura burzowa.
– Pewnie słyszałeś o Bryzie? – zapytała, zmieniając temat. W jej tonie dało się słyszeć mieszaninę oburzenia i czułości. Dekka może nie wybiła sobie z głowy Brianny, ale pogodziła się z odrzuceniem. Zauroczenie się wypaliło, ale miłość pozostała.
– Och, słyszeliśmy – powiedziała Astrid. – Właśnie się z nią minęłaś.
Edilio nie był w nastroju na pogawędki. Coś chodziło mu po głowie.
– Tutaj jesteśmy bezbronni. Nie wiemy, gdzie jest Diana i to jej dziwaczne dziecko. I nie mamy pojęcia, jakimi mocami dysponuje Gaja, poza tym, że gdyby była normalnym dzieckiem, już by nie żyła. Nie wiemy nawet, czego chcą i co zamierzają osiągnąć. Może nic, ale najprawdopodobniej… – Wzruszył ramionami. – Jednak bardziej bezbronne jest PB. Mamy łącznie jakieś dwieście pięćdziesiąt dzieciaków nad jeziorem i w PB, mniej więcej. Przynajmniej połowa jest teraz w miejscu, gdzie autostrada spotyka się z barierą. Machają, płaczą i piszą wiadomości. Zwłaszcza maluchy, stary. Nie chodzi tylko o to, że nie pracują. Oni wszyscy są na otwartej przestrzeni i nikt ich nie ochrania.
– Są celem – stwierdziła Astrid.
– I to dużym – potwierdziła Dekka.
– To terytorium Caine’a – burknął Sam, wiercąc się przez pokusę zrzucenia odpowiedzialności na swojego obcego brata.
– Tak, ale wielu z nich to nasi ludzie. Ludzie znad jeziora – spierał się Edilio. – Zauważyłeś, jak tu cicho? Połowa naszych przeszła piętnaście kilometrów aż do PB, żeby mogli płakać, patrząc na swoje rodziny. – Nie powiedział tego z przekąsem. Edilio taki nie był.
– Mamy te same dwa priorytety od początku – odezwała się Astrid. – Nakarmić ludzi i powstrzymać tych, którzy próbują nas zniszczyć.
Sam uśmiechnął się pod nosem na to dość górnolotne stwierdzenie.
– Potrzebujemy jakiegoś planu, bo nie możemy tylko oczekiwać, że Bryza znajdzie Drake’a, Dianę i Gaję – powiedział Edilio.
– Trochę miałem nadzieję, że na coś wpadłeś – odparł Sam. Żartował, ale Edilio się nie uśmiechnął.
Sam poczuł się, jakby właśnie został przyłapany na wygłupianiu się w klasie. Wyprostował się i nieświadomie ściszył głos o pół oktawy.
– Masz rację, Edilio. Co chcesz zrobić?
W którymś momencie, Sam nie potrafił określić, kiedy konkretnie, Edilio przestał być jego przybocznym i stał się równym jemu, pełnoprawnym partnerem. Dla ludzi znad jeziora ta zmiana przyszła naturalnie, nikt nie musiał tego specjalnie ogłaszać. Nikt nie mówił już do Edilia, żeby „zapytał Sama”. We wszystkim poza walką to on dowodził.
Sam nie mógłby być bardziej zadowolony. Odkrył, że nie miał głowy do szczegółów. Ani do zarządzania. I wspaniale było móc leżeć w łóżku z Astrid, nie czując, że cały świat na tobie polega. W zasadzie, kiedy teraz na nią zerknął, na jej koszulkę bez rękawów z rozcięciem po boku, na niesamowitą linię jej nóg i… Zmusił się, żeby przenieść wzrok z powrotem na Edilia.
– Dobra, dwie sprawy. Po pierwsze, skoro mamy czas, chcę się przygotować na najgorsze – powiedział Edilio. – Nie zostało nam zbyt dużo zapasów jedzenia, ale ludzie muszą przestać wyjadać pozostałą Nutellę i makaron instant. Chcę umieścić te rzeczy na łodzi, zakotwiczonej na jeziorze. Do tego część warzyw, które uprawia Sinder. Takich, które się nie zepsują. Nie chcę, żebyśmy znowu obudzli się z ręką w nocniku. Od teraz, jeśli ludzie chcą jeść, to niech lepiej zabiorą się do roboty.
Sam przytaknął.
– Racja. – Nad ich głowami niebo było pochmurne, ale to nie były normalne chmury. Poruszały się według dziwnego wzoru, wydawały się prześlizgiwać, gładko przechodziły obok siebie, nieco wolniej na północy. Na południowym wschodzie niebo stało się granatowe. To wszystko było częścią efektu kopuły.
Przezroczysta obecnie sfera, w której znajdował się RAMZ, miała trzydzieści kilometrów średnicy, a w jej centrum stała elektrownia jądrowa. Oznaczało to, że bezpośrednio nad elektrownią kopuła znajdowała się na wysokości piętnastu kilometrów. Kula sięgała tam do stratosfery, nad chmurami, gdzie nie było już zbyt wiele tlenu. Tutaj, nad Jeziorem Tramonto, na północno-zachodnim końcu, kopuła znajdowała się nieco niżej. Tak blisko bariery byliby widoczni z zewnątrz dla każdego z przyzwoitą lornetką.
Zaledwie czterdzieści osiem godzin po tym, jak bariera zrobiła się przezroczysta, dla Sama nadal było bardzo dziwne, że mógł spojrzeć przez jezioro i zobaczyć jego drugi brzeg. Była tam przystań, zapewne nieco ponad kilometr od miejsca, gdzie siedział. Widział łodzie i ludzi, chociaż była ich zaledwie garstka. Niektórzy wypłynęli na łódkach, żeby zajrzeć za barierę i pooglądać ich, jak zwierzęta w zoo. Nawet w tej chwili ktoś udawał, że łowił ryby, ale tak naprawdę nagrywał. Sam pomachał i poczuł się głupio.
Życie w RAMZ się zmieniło.
Jakby chciała to podkreślić, Astrid osłoniła oczy i spojrzała na północ.
– Helikopter.
Rzeczywiście, zobaczyli maszynę z jakimś logo, może stacji telewizyjnej albo policji, nie dało się tego stwierdzić z takiej odległości. Wisiała nad przystanią na zewnątrz, najpewniej celując obiektywem kamery na kopułę. Może celem była właśnie ich czwórka, siedząca w oddali.
Sam zwalczył nagły dziecinny impuls, żeby pokazać im środkowy palec.
Edilio dalej mówił i po raz drugi Sam poczuł się jak dziecko, które nie uważało na lekcji.
– Jednak najbardziej potrzebujemy po prostu informacji – mówił. – Co zamierzają zrobić Drake, Diana i ten dzieciak? I co są w stanie zrobić? Obecnie działamy po omacku.
– Ironia – rzuciła Astrid. Kiedy wszyscy spojrzeli na nią bez zrozumienia, westchnęła i wyjaśniła: – Po raz pierwszy możemy zobaczyć prawdziwe niebo i świat poza tym akwarium, a wciąż jesteśmy ślepi.
– Ach – odparli równocześnie. – Tak, racja.
– Wiecie, że to nie jest błyskotliwe stwierdzenie, jeśli muszę wszystko wyjaśniać? – powiedziała, wyraźnie niezadowolona.
– Chcę porozmawiać z Caine’em – oznajmił Edilio. – Pójdę do PB. Musimy pracować razem.
– Chcesz, żebym poszedł z tobą? – zapytał Sam.
– Jeśli to ty pójdziesz do bariery i spróbujesz zmotywować dzieciaki, Caine tylko się wścieknie. A my nie mamy czasu na wasze utarczki. Chcę być z tobą szczery… Cóż, Sam, zastanawiałem się… Wiesz, to tylko sugestia…
Sam uśmiechnął się do przyjaciela.
– Stary, jeśli masz dla mnie zadanie, po prostu powiedz mi, o co chodzi.
– To nie tylko zadanie. To… Dobra, chodzi o to: Bryza nie może być wszędzie. Szuka, ale nie robi tego mądrze. Uwielbiam ją, ale tylko biega wkoło bez celu i nie pozwala, żeby ktokolwiek jej powiedział, gdzie ma szukać.
Sam skinął głową.
– Chcesz, żebym poszedł poszukać kłopotów.
– Bryza przeczesuje teren wokół PB, rozglądając się za jakimś tropem świadczącym o tym, że Gaja i Drake zmierzają do miasta. I oczywiście upewnia się, że kamery telewizyjne ją złapią. Ale może Gaja gdzieś się ukryła i czeka. Rośnie w siłę. Albo może się przemieszcza.
Sam się nad tym zastanowił.
– Szyb kopalni, baza wojskowa, rezerwat Stefano Rey lub elektrownia.
– Doszedłem do tych samych wniosków. Ale nie możesz zabrać ze sobą Dekki, ja… my… potrzebujemy jej tutaj.
– Kogo mogę wziąć?
– Nie wiemy, co Gaja potrafi. Sam, możesz nie być dość silny, żeby pokonać ją, to, czymkolwiek jest. Na pewno nie na własną rękę, a nawet z Dekką. – Skinął w jej stronę z szacunkiem. – Bez urazy, Dekka.
Odpowiedziała mu skinieniem, żeby pokazać, że się nie obraziła. Znała ograniczenia swojej mocy.
– Nie sądzę, że powinniśmy czekać, aż Gaja wybierze czas i miejsce – powiedział Edilio.
– Uciekła z Dianą i Drakiem – stwierdziła Astrid. – Nie wróciła od razu, uciekła. Nie wskazuje to, żeby była aż tak niebezpieczna.
Sam spuścił wzrok i się uśmiechnął.
– Gdyby Toto tu był, od razu zarzuciłby ci, że gadasz bzdury, Astrid. Gajafag nie postanowił przyjąć ludzkiej postaci, sądząc, że to go osłabi. Wiesz o tym.
Atmosfera, która dzięki Briannie stała się lżejsza, teraz nabrała mroczniejszego tonu. Wraz z Ediliem dotarła do nich rzeczywistość. A ta nie wyglądała dobrze.
Astrid szukała właściwych słów, chciała się spierać, ale ostatecznie powiedziała tylko:
– Nie chcę, żebyś zginął, Sam. Jeśli pójdziesz szukać Gai…
– Edilio nie sądzi, że pójdę sam, prawda, Edilio? – odparł. Sięgnął po jej dłoń i ścisnął ją, ale nie odpowiedziała tym samym.
– Myślę, że powinniśmy wkrótce wyruszyć – powiedział Edilio. – Za godzinę?
Sam przytaknął, jak skazaniec akceptujący nieunikniony wyrok.
– Za godzinę.
77 godzin, 37 minut
– Jestem głodna – powiedziała Gaja, nie po raz pierwszy tego ranka. Drake wyprawił się w nocy i przyniósł kilka karczochów oraz martwego szczura, ale to nie wystarczyło. Gaja od razu wysłała go po więcej.
Była bardzo głodną dziewczynką. Rosnącym potworem.
Z początku Gaja piła mleko z piersi Diany, ale jej rozwój postępował zbyt szybko, żeby pozwolić jej przetrwać tylko na mleku matki. A ciało Diany było wyniszczone – niedożywione, posiniaczone i zdruzgotane. Miało zaledwie cztery miesiące na przystosowanie się do tego, co powinno być dziewięciomiesięczną ciążą. A sam poród, krzyki bólu w gorącej, ciemnej jaskini… Cóż, nie była w najlepszej formie.
Przez ostatnie dwa dni, kiedy Gaja się leczyła i rosła, Drake miał za zadanie dostarczać jej jedzenie. Robił wypady na pola, udało mu się napaść na transport z Perdido Beach do jeziora, zabijał zwierzęta i przynosił je dla Gai, a ona smażyła je w promieniach światła ze swoich dłoni i zjadała.
Jednak jej apetyt ciągle rósł i stawał się niebezpieczny. Diana nie miała już najmniejszej szansy wyrwania chociaż kęsa jedzenia dla siebie. A jeszcze gorsze i bardziej przerażające były długie, badawcze spojrzenia jej córki. Gaja nie potrafiła ukrywać emocji: patrzyła na Dianę jak na możliwy posiłek. Czasami nawet się śliniła, niczym pies podczas karmienia.
Nadal podążali wzdłuż bariery, beznamiętnie przemierzając obrzeża przestrzeni, którą wszyscy nazywali RAMZ. Radioaktywna Aleja Młodzieżowej Zony, prymitywne określenie, wymyślone przez Howarda Bassema. On sam już nie żył. Został zjedzony przez kojoty.
Drake ponownie wyruszył po pożywienie, a Diana została postawiona w dość niezwykłej pozycji, gdyż miała nadzieję, że jej znienawidzonemu wrogowi się powiedzie i to szybko.
Diana i Gaja dotarły do wysokiego punktu na wzgórzu nad szybem kopalni gajafaga. Po raz pierwszy Diana mogła zobaczyć, że za kopułą wzgórza ciągnęły się jeszcze wyżej. Tak naprawdę stały na pagórku, ale odpowiedniej wysokości, wystarczającej, żeby Diana mogła zobaczyć błękitną poświatę oceanu w oddali. Znajdowały się tam też ciemne plamy w miejscach wysp.
– Hmm. Wiem, gdzie jest jedzenie – powiedziała Diana.
– Już mówiłaś: Perdido Beach – odparła Gaja. – Ale nie jestem jeszcze gotowa, żeby tam pójść. Jesteś tak głupia, że tego nie pamiętasz?
– Naprawdę mam dość nazywania mnie głupią – warknęła Diana. – Możesz zwracać się do mnie Matko. Albo Diano. Jedno i drugie jest w porządku.
Gaja się zawahała, spojrzała na nią i zamrugała.
Diana wrzasnęła.
– Aaaaahh! Nie, nie, nie! – Poczuła, jakby wbito jej w głowę rozgrzany nóż. Ból był potworny i przerażający, jakby jakieś zdesperowane stworzenie wewnątrz niej próbowało wyrwać się na zewnątrz.
Ból ustał i nagle zaczął się od nowa. Trwał może trzy sekundy, ale wydawało się, że dużo dłużej.
Jednak gdyby rzeczywiście trwał dłużej, Diana by oszalała. Padła na kolana, trzęsła się i walczyła z wymiotami, pomimo pustego żołądka.
– Nie masz prawa wysuwać żądań – powiedziała Gaja. Zbliżyła się, była tylko dzieckiem, ale z mocą, którą żadne dziecko nigdy nie dysponowało. Miała niebieskie oczy. Jej włosy były tak ciemne, że prawie czarne. Przesunęła swoimi pulchnymi, dziecięcymi paluszkami po plecach i karku Diany, niczym kucharz oceniający kawałek steka. – Służysz mi. Jesteś niewolnicą. Moją niewolnicą.
Diana przytaknęła, nie była w stanie mówić, bo wspomnienie bólu nadal niosło się echem w jej głowie.
Gaja ustąpiła.
– Ale używając tego ludzkiego języka, muszę się jakoś do ciebie zwracać. Więc będę mówić na ciebie Diana.
– Cudnie – odparła przez zaciśnięte zęby.
– Jedzenie? – ponagliła Gaja.
– Jest pewna wyspa. Widać ją stąd, ta ciemna plama tam, na oceanie.
Gaja spojrzała.
– Nic nie widzę.
– Widzisz ocean, to niebieskie o tam.
– Nie.
Diana zastanowiła się przez chwilę, rozejrzała się za tym, czego potrzebowała, i powiedziała:
– Widzisz te drzewa tam na krawędzi? Ile ich jest? – Było ich trzy, w dość znacznych odstępach od siebie.
– Nie mogę ich policzyć. Zlewają się.
– Masz krótkowzroczność – powiedziała Diana i zaśmiała się. – Chyba sobie ze mnie żartujesz. Jesteś krótkowzrocznym diabelskim dzieckiem? Potrzebujesz okularów?
Gaja najwidoczniej nie miała nic przeciwko byciu nazywaną diabelskim dzieckiem, bo przeszywający ból nie nadszedł, jednak zmarszczyła brwi, słysząc określenie „krótkowzroczny”.
– Chcesz przez to powiedzieć, że twój wzrok jest lepszy niż mój?
Diana wzruszyła ramionami.
– Wydaje mi się, że to ma coś wspólnego z kształtem gałki ocznej. Ciała właśnie takie są: mają najróżniejsze niedoskonałości. A do tego rośniesz w niesamowitym, nienaturalnym tempie, więc kto wie, co się dzieje w twoim organizmie?
Diana zaczęła się zastanawiać, czy Gaja mogła kontrolować proces starzenia. Założyła, że gajafag to spowodował, ale może to jednak jakiś dziwny efekt RAMZ?
I nadal próbowała się domyślić, co Gaja wiedziała, a czego nie. Gaja – gajafag – spędziła całe życie, jeśli tak można to nazwać, na dnie kopalni. Potrafiła używać języka, ale zawsze wydawało się to wymuszone. Wiedziała wiele rzeczy, jednak w tej wiedzy było też mnóstwo dziur. Była jak obcokrajowiec, który dopiero zapoznawał się z nową społecznością.
Najlepsza teoria Diany – a nie pytała Gai – była taka, że Gaja wiedziała to, co wyciągnęła z umysłów, które kontrolowała, albo takich, których przynajmniej dotknęła w pewnym momencie. Umysłów takich jak Diany, Lany i, swego czasu, również Caine’a.
Przypomniała sobie, jak Caine wrócił od gajafaga, ledwo pełznąc. Miał całkowitą paranoję i był prawie śmiertelnie chory. Opiekowała się nim wtedy. Czy to dlatego, pomimo wszystko, nigdy jej nie zdradził?
Wdzięczność? Caine?
– Niedługo będziesz potrzebowała większych ubrań – powiedziała Diana. – W tym tempie już wkrótce będziesz wyleczona i mniej, wybacz, ohydna. I będziesz się… rozwijać.
– Rozwijać? – Gaja wydawała się niepewna, czy traktować to jako szansę, czy zagrożenie.
– Nieważne, totalnie nie jestem gotowa na taką rozmowę – odparła Diana. – Tak czy inaczej, na jednej z tych wysp jest jedzenie.
– Jak można się tam dostać?
– Cóż, to zależy, prawda? – odparła Diana.
– Od czego?
– Od tego, co potrafisz, Gajo. Jakie moce posiadasz. Widziałam, jak zaatakowałaś swojego oj… Caine’a. Przesunęłaś go siłą woli. Tylko tyle potrafisz? Telekineza? To, co umie Caine?
– Mam dostęp do wszystkich mocy, Diano. Szybkość, umiejętność przesuwania rzeczy siłą woli, siła. Mogę wyłączać i włączać grawitację. Mam mordercze światło. Mogę leczyć.
– Więc umiesz też przeskakiwać jak Taylor. Możesz się teleportować na wyspę, przynieść nam obu jedzenie i wrócić w mgnieniu oka.
Gaja wyglądała na zaciekawioną.
– Nie znam Taylor.
Diana zmarszczyła brwi.
– Nie? – Interesujące, pomyślała. – Ona ma moc teleportacji. Pomyśli o jakimś miejscu i zaraz się tam znajduje.
Coś, co mogłoby zostać uznane za zażenowanie, przemknęło przez twarz Gai. Nie lubiła ujawniać swoich ograniczeń.
Może zdołam to wykorzystać.
Tylko do czego? Jesteś jej matką czy wrogiem?
A może jednym i drugim?
Gaja zamknęła oczy i stała bez ruchu. Skupiała się, szukała czegoś, prawie jakby się modliła. W końcu powiedziała:
– Ta, którą nazywasz Taylor, nie istnieje już w takiej postaci jak dotąd. Nie mogę… sięgnąć… jej mocy.
Diana potrzebowała kilku sekund, żeby pojąć to, co słyszała. I wtedy to do niej dotarło.
– Czyli tak naprawdę nie masz zbyt wielu swoich mocy; potrafisz tylko używać ich mocy, mocy mudziaków, mutantów. I nie możesz robić tego, co Penny, bo ona nie żyje? I Taylor?
– Mutacje, które umożliwiają działanie mocy, są fizyczne, ale moc istnieje też poza ciałami. Mogę sięgnąć do tej przestrzeni i użyć tych mocy – mówiła protekcjonalnie, jakby rozmawiała z dzieckiem, co było szczególnie dziwne u kogoś, kto wyglądał jak dziecko. – Nie zrozumiałabyś tego.
Oddech Diany uwiązł w gardle, bo jednak zrozumiała pewną kwestię.
– To dlatego nie pozwoliłaś Drake’owi zabić Caine’a. Dlatego uciekliśmy. Nie możesz zacząć od zabicia Caine’a, Sama ani Brianny, bo straciłabyś dostęp do ich mocy.
Gaja spojrzała na nią z arogancją.
– Wszystko jest połączone ze mną, głupia… Diano. Moc mojego ojca istnieje, ponieważ zmutował i zbudował ze mną więź. Jeśli umrze, jeden koniec tej więzi zniknie. Moc, która rozciąga się między nami, również przestanie istnieć. Jednak ostatecznie sprawię, że inni też zmutują. To moja… natura. Taka jestem. To, co mogę stracić dzisiaj, odzyskam później. Z czasem.
Diana zastanawiała się, czy zaryzykować pytanie. Znowu zaczęły iść, prawie jak przyjaciółki, jeśli pominąć fakt, że ona była piętnastolatką, na wpół złamaną na ciele i duszy, a to ładne dziecko było wypełnione umysłem i wolą strasznego potwora.
Sporo tego do pominięcia.
Gaja mogła ją zabić w każdej chwili. Gaja mogła ją torturować w każdej chwili. Zrobiła już to drugie, ale pierwsze jeszcze nie. Dlaczego? Czuła coś do niej? A może Diana była użyteczna? A jeśli tak, to do czego? Na pewno nie z uwagi na własną moc, która polegała jedynie na szacowaniu mocy innych.
– Skąd to wszystko wiesz? – zapytała Diana, starając się nadać swojemu głosowi ton pełen podziwu. W jej głowie nagle pojawił się obraz Astrid, która byłaby wściekła, gdyby Diana zrozumiała wielką tajemnicę gajafaga przed nią.
– Zostałam stworzona z pewną wiedzą. A potem w trakcie życia nauczyłam się innych rzeczy. Używam tego ciała, ale to nie ja – powiedziała Gaja. Nadal miała głos dziecka. – Jestem czymś większym niż jakakolwiek forma, którą mogę przybrać.
Maleńka część Diany, która nadal fantazjowała o tej pięknej dziewczynce jako swojej córce, zauważyła, że Gaja miała zdrowe ego. Rodzic powinien dostrzegać takie rzeczy, prawda? Powinna promienieć z dumy i mówić coś w stylu: Tak, Gaja jest dość pewna siebie.
Gaja jest dojrzała jak na swój wiek.
Gaja to utalentowane dziecko.
Gaja ma wyobraźnię: uważa, że jest zieloną, galaretowatą masą, wypełniającą ludzkie ciało. Czyż to nie urocze?
– To wszystko wydarzyło się przeze mnie, Diano – ciągnęła Gaja. Zachwycała się swoją własną mocą, własną unikalnością. – To scenariusz napisany dawno temu i bardzo daleko stąd. Nie żeby kiedykolwiek wyobrażali sobie moje narodziny, ale ten scenariusz, ten wirus, miał w sobie promieniowanie oraz ślady ludzkiego i innego DNA. Nie taki był ich zamysł; po prostu usiłowali rozprzestrzenić życie po galaktyce.
– Mówisz o meteorycie, który uderzył w elektrownię – powiedziała Diana. Tyle Astrid zgadła. Nie trzeba było geniusza, by się domyślić, że katastrofa, która nadała Perdido Beach miano Radioaktywnej Alei, była powiązana z tym, co wydarzyło się później.
– Czekaj. Ludzkie DNA?
– Jakiś człowiek był w elektrowni podczas uderzenia meteorytu. Jego i mój kod stopił się w jedno, zasilony uranem z elektrowni. To spowodowało moje narodziny. Moje rzeczywiste narodziny – dodała szybko, patrząc na Dianę z odrazą. – Moje prawdziwe narodziny. Nie ten prymitywny, dziwaczny spektakl, jakim były narodziny tego ciała, ale piękny wypadek, który mnie stworzył.
Głos Gai wydawał się przepełniony ekscytacją, ale nie było w nim prawdziwej radości ani zdumienia. Brzmiała tak, bo jej struny głosowe nadal były krótkie: biologiczny fakt, a nie odzwierciedlenie umysłu kryjącego się za tym głosem.
W innych aspektach była po prostu kompletną egocentryczką.
Diana się zastanawiała, czy to stworzenie w ogóle czuło coś prawdziwego, poza wysokim mniemaniem o sobie i żądzą władzy. Była też ciekawa, skąd Gaja podłapała określenie „dziwaczny spektakl”. Czyj umysł przeczesała, żeby je znaleźć?
Co dokładnie wiedziała?
Nie wszystko, pomyślała Diana, odpowiadając na własne pytanie. Nie wiedziała o Taylor. Może dlatego trzyma mnie przy sobie żywą: żeby uzupełniać luki w swojej wiedzy.
– Ten prymitywny, dziwaczny spektakl twoich narodzin prawie mnie zabił – powiedziała Diana nieco zgorzkniale. Nadal czuła się obolała w środku, a trauma, jaką przeżyło jej ciało, wyciągała z niej siłę.
To nie jest moja córka, pomyślała. To, że wygląda jak ja, że ma podbródek Caine’a i moje oczy, to wszystko tylko iluzja. Czymkolwiek była moja córka, albo mogła być, to teraz jest gajafag.
Chodzę i rozmawiam z potworem.
– Jesteśmy blisko miejsca, gdzie spędziłam moje… dzieciństwo – powiedziała Gaja. – Czuję to.
– Kopalnia? Tak, chyba rzeczywiście. Ale nie idziemy tam, prawda? Jeśli Sam cię szuka, na pewno sprawdzi to miejsce.
– Jestem głodna, głupia… Diano. Pójdę tam i zwołam kojoty, jeśli jakieś przetrwały. Jeden wykarmi nas przez jakiś czas.
– Nie sądzę, żeby zostało ich wiele. Myślę…
– Jestem głodna! Jestem głodna! Muszę jeść! – wrzasnęła Gaja jak rozpieszczone dziecko. – To ciało musi zostać nakarmione! Tylko powtarzasz mi ciągle, czego nie mogę robić! A ja mogę robić, co chcę: jestem gajafagiem! – Miała zaciśnięte pięści i twarz białą z furii.
Gniew. Czyli to emocja, którą odczuwa.
Diana się wycofała, w obawie, że córka ją zaatakuje. Skrzywiła się w oczekiwaniu na ukłucie bólu, ale ono nie nadeszło, bo Gaja teraz wpatrywała się w coś obok niej.
– Co to jest?
Diana się odwróciła i zobaczyła coś tak nieprawdopodobnego, że ciężko było w to uwierzyć. Znajdowały się na wzgórzach z dala od miasta, w prawie najdalej wysuniętej na północ części RAMZ, ale tam, tuż za barierą, zobaczyła dwóch młodych mężczyzn. Obaj byli po dwudziestce, ubrani w stroje do wspinaczki, z hakami zwisającymi z pasków.
Wydawali się zaskoczeni i podekscytowani ich widokiem. Diana nagle stała się świadoma, jak dziwnie ona i Gaja musiały wyglądać: posiniaczona i poplamiona krwią nastolatka i mała dziewczynka, nadal częściowo pokryta oparzeniami trzeciego stopnia.
Wspinacze przerwali to, co robili – czyli ocenianie chwiejnej, aluminiowej drabiny – i pomachali. Jeden wyjął iPhone z plecaka i zaczął nagrywać.
Diana pokazała mu środkowy palec.
Chłopak się zaśmiał, chociaż dźwięk do nich nie dotarł.
– Zbierajmy się stąd – powiedziała Diana.
– Nie.
– To tylko dwaj idioci, próbujący wspiąć się na kopułę, żeby zrobić zdjęcia wnętrza.
– Daleko nie zajdą – powiedziała Gaja. – Mogą opierać rzeczy o barierę, ale nic nie będzie się jej trzymać, a nie wbiją w nią haków.
– No to kilka razy spadną.
– Przestań gadać. Muszę się skupić.
– Na czym?
Gaja uśmiechnęła się ponuro.
– Na Nemezis.
Gaja zamknęła oczy. Zacisnęła piąstki, a potem otworzyła. Każdy mięsień w jej ciele się spiął. Jej skóra zaczęła błyszczeć tak, jak Diana widziała już wcześniej: słaba, chorobliwie zielona poświata.
Dwaj mężczyźni oparli drabinę o kopułę. Nie zauważyli, co się działo z Gają. Dyskretnie odwracali wzrok.
Diana zaryzykowała lekkie potrząśnięcie głową: Nie.
Nie. Musicie uciekać. Musicie się stąd wynieść.
Jednak rudowłosy przygotował już linę i haki. Wszedł na drabinę i spróbował przytwierdzić przyssawkę do powierzchni kopuły. Nie zadziałało.
Wzruszył ramionami w stronę Diany, nieco komicznie, jakby chciał powiedzieć: „Hej, miałem nadzieję, że się uda”.
Potem zaczął uderzać w hak. Do wnętrza kopuły nie dotarł żaden dźwięk i nie pojawił się na niej żaden ślad.
Partner podał mu dwie metalowe części, które rudowłosy przytwierdził do drabiny. Dzięki temu mógł się wspiąć jakieś trzy metry wyżej po tej chwiejnej konstrukcji.
– Niezbyt bystrzy, co? – zauważyła Diana.
Gaja najpewniej nie mogła nic zrobić. Najpewniej. Jednak ta mała dziewczynka, która wcale nie była dziewczynką, stała z obnażonymi zębami, wzrokiem skupionym na czymś w oddali i wydawała się czerpać przyjemność z tego, co robiła w przestrzeni, do której Diana nie miała dostępu.
– Tylko na chwilę, Nemezis – wyszeptała.
Pomimo rosnącego przeczucia, że coś miało pójść bardzo źle, Diana była zafascynowana czymś, czego nie widziała, miała wrażenie, że od wieków: dorosłymi. A co więcej, dorosłymi w czystych ubraniach i z profesjonalnie ostrzyżonymi włosami. Byli nieuzbrojeni, nie mieli nawet łomów ani kijów baseballowych. Kiedy ostatnio widziała kogoś nieuzbrojonego? Każdy powyżej czwartego roku życia w RAMZ miał coś do obrony, choćby zaostrzony patyk.
– Złościsz mnie – wyszeptała Gaja. – Jestem głodna.
Jej oczy zaczęły świecić, jakby ktoś włączył latarkę wewnątrz jej głowy tak, że światło wydobywało się tylko z kącików jej oczu. Zaciskała mocno pięści. Jej zęby zgrzytały, gdy zaciskała z całej siły szczękę.
Rudowłosy znajdował się teraz powyżej Diany, ale nie miał szans wejść jeszcze dalej. Na własne życzenie postawił się w takiej pozycji, żeby zrobić przyzwoite zdjęcia, ale teraz stał na samym końcu drabiny. Kopuła miała na środku piętnaście kilometrów wysokości i nie istniała na świecie drabina, która mogłaby sięgnąć nawet na ułamek tej…
– Achhhh! – wrzasnęła Gaja, a cały świat się zakołysał. Coś jak małe trzęsienie ziemi, ale bardziej jakby samo powietrze zawirowało.
Diana poczuła uderzenie powietrza na twarzy.
Odgłos silnego podmuchu wiatru.
I rudowłosy mężczyzna spadł.
Upadł i uderzył o ziemię u stóp Diany. Wewnątrz. W RAMZ.
Mężczyzna leżał oszołomiony. Spojrzał na nie z rozbawieniem, potem z powrotem na swojego przyjaciela, który tylko stał z otwartymi ustami, i wtedy uśmiechnął się, mówiąc:
– Wow! Ale fajnie!
Gaja uśmiechnęła się, obnażając zęby, i warknęła:
– Jedzenie.
Mały Pete poczuł uderzenie niemożliwe do wyjaśnienia dla kogoś, kto żył w normalnym wszechświecie. Pete nie miał ciała, ale właśnie otrzymał cios, bardzo mocny. Zabolało, a jego umysł zawirował.
Nigdy wcześniej nie czuł czegoś takiego. To mogło pochodzić tylko od jednej istoty: Ciemności. Tych zielonych, zwiewnych macek, które często sięgały do jego umysłu, a teraz w niego uderzyły.
Gajafag. Uderzył go. Na tyle mocno, że jego świadomość wyłączyła się na ułamek sekundy.
Był w szoku. Nie wiedział, że coś takiego było możliwe. Nikt nie mógł go uderzyć! To było nie w porządku. Nie wolno było nikogo bić. Siostra mówiła mu to wiele razy. Matka również.
Nie wolno bić. Nawet jeśli jest się złym albo sfrustrowanym.
Jeśli to się stało raz, to mogło się powtórzyć. Ten mroczny umysł, który dotknął go bardzo wcześnie, ukształtował go w pewien sposób, czasami nim manipulował, a czasami go przerażał wizją tego – bał się tego przez cały czas – że ten stały, chociaż odległy towarzysz właśnie zrobił mu krzywdę.
Pete zaczął akceptować to, że bladł, przyjmował to prawie przyjemne uczucie poddawania się i porzucania życia, które było krótkie, ale bolesne. Był gotowy, żeby odejść. Żeby zniknąć.
Jednak ten nagły atak… to było złe. Nie zrobił nic, żeby na to zasłużyć.
To było złe.
I rozzłościło Pete’a.
Nie uderzaj mnie więcej, pomyślał.
Bo inaczej.
