Chrzęst Tom II ebook

Marcin

Nadratowski

Chrzęst

Tom II 

© Copyright by Marcin Nadratowski & e-bookowo

Korekta: Katarzyna Krzan

Projekt okładki: Wojciech Gunia

ISBN e-book: 978-83-8166-524-7

ISBN druk: 978-83-8166-525-4

Wydawca:

Wydawnictwo internetowe e-bookowo

www.e-bookowo.pl

Kontakt: [email protected]

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Kopiowanie, rozpowszechnianie części

lub całości bez zgody wydawcy zabronione.

Wydanie I 2026

1. Warszawa

To się musiało tak skończyć. Musiało i tyle. Znał prognozy zagranicznych możnowładców co do daty zero. Szacowali największy wysyp niespodziewanych wypadków, problemów, buntów właśnie na dwadzieścia, do trzydziestu lat po wojnie. I cholera, znowu mieli rację. To oni odpowiadali za całokształt świata, w jakim przyszło im wszystkim funkcjonować, więc siłą rzeczy powinni mieć największe rozeznanie zarówno w sprawach bieżących, jak i prognozach przyszłościowych, ale to, że znów wyszło na ich, uwierało jak drzazga w bucie.

Niemniej zaskoczyła go gwałtowność zmian. W jednym momencie nie działo się nic, by w kolejnym Polska zwariowała. To znaczy bardziej niż dotychczas. Nie zamierzał siedzieć z założonymi rękami i marudzić, nie tak doszedł do swojej pozycji, ale potrzebował więcej czasu na przyswojenie nadmiaru bodźców, na zaplanowanie kolejnych kroków.

Zdjął nogi z mahoniowego biurka, sięgnął po smartfona.

– Połącz mnie z Żupińskim.

Chwilę czekał na połączenie.

– Tak, szefie?

– Podaj mi, proszę, najświeższe informacje, województwo po województwie.

– Nie ma sprawy, ale naprawdę niewiele się od wczoraj zmieniło.

– Domyślam się, ale chcę sobie jakoś to wszystko poukładać w głowie.

– Jasne. No więc mazowieckie bez zmian, pełna kontrola. Na podlaskim pojawiły się samozwańcze grupy szturmowe próbujące sforsować mur na wysokości granicy z Litwą. Póki co bezskutecznie, ale na każdego wybitego czy wyłapanego, pojawiają się kolejni. Napływają z całej Polski. Lubelskie bez problemów, podkarpackie ostatnio zostało zdominowane przez anarchistów, ale Jawor porządnie ich spowolnił, wybijając dowódców. Gorzej, że nie zdążyli dobrze opuścić miasta, a tamci już wybierali nowych rządzących. No i Jaworowi coś odjebało, chyba Axel przesadził ostatnim razem, jak go próbował zmobilizować, staruch wziął to do siebie. Nie wiem, co planuje, ale coś na pewno. Świętokrzyskie, łódzkie bez większych problemów, chociaż w całym kraju powstaje coraz więcej zorganizowanych grup. Jedni lokalnie plądrują miasteczka, inni sobie urządzają wycieczki, to już bardzo różnie. Ale kontrolować takich ciężko. Warmińsko-mazurskie, brakuje nam danych, podobnie jak zachodniopomorskie. Mamy ustawione wtyczki, ale nie ma ich wielu i nie są to nasi najlepsi ludzie, a kościół tam nie dotarł, przynajmniej nie w takim stopniu, jakiego byśmy oczekiwali. Według naszych nie dzieje się nic wielkiego, ale brałbym na te słowa poprawkę. Pomorskie za bardzo nie ma jak fiknąć, dalej wierzą, że Bałtyk to toksyczna wanna, za to sporo osób przemieszcza się w głąb kraju. Są jeszcze bory, tam faktycznie porobiło się sporo plemion, czy jak ich tam nazwać, ale poza Szyrpem i jego owieczkami, reszta to raczej małe wioski bez żadnych ambicji wychodzących ponad przetrwanie w buszu. Szyrp też coś kombinuje, tylko nie mam pewności, czy ma zamiar nam o tym powiedzieć. Nasz informator w jego bandzie zginął podczas lokalnych porachunków. Szkoda Kolargola, chociaż nigdy gnojka nie lubiłem, w sumie Szyrp też nie. Zresztą nie znam nikogo, kto by go lubił. W każdym razie na aktualizację informacji musimy chwilę poczekać, nowy informator jeszcze nie dotarł. W kujawsko-pomorskim zbiera się kilka grup, które chcą ruszyć na granicę z Czechami. Nie wiem czemu, do niemieckiej mają bliżej, ale na pewno chodzą jakieś plotki, że za czeską idzie się przedostać. Raczej wyssane z palca.

– Raczej? – przerwał twardo Alfred Gumiński, samozwańczy prezydent Polski.

– Wie szef, jak jest. Nie mamy żadnych dowodów, że jakieś przejście istnieje, nie mamy też żadnych znaków ze strony Czechów, że ktoś przeszedł. Ale nie możemy założyć na granicy monitoringu albo dronami sprawdzać szczelności muru.

Jasne, że by mogli. Tylko że nastroje w kraju i tak były dość nerwowe, ludzie szukali ucieczki, chociaż nie mogli mieć pewności, że gdzieś jest lepszy, normalny świat. Puszczając drona, czy zakładając kamery, stołeczniacy tylko by im tę pewność dali. A tego Alfred nie chciał. Jeżeli miał zapanować nad problemami, odzyskać władzę i kontrolę, tak jak oczekiwali zagraniczni mocodawcy, musiał znaleźć inne rozwiązanie, a nade wszystko nie pokazywać ludziom dawnego życia, utwierdzić ich w przekonaniu, że to, które mają, to maks, na jaki mogą liczyć.

– Dobra, niech ci będzie. Kontynuuj.

– Nie ma już wiele do powiedzenia. Lubuskie, dolnośląskie, opolskie, adekwatna sytuacja jak na Podlasiu, tyle że próbują naruszyć mur od strony niemieckiej i czeskiej. Na Śląsku, tak jak od samego początku, napierdalają się każdy z każdym, choć bez większego ładu i składu, raczej bym się tu nie dopatrywał jakiegoś szturmowania granic, czy zorganizowanych grup. Jak kopalnie się okazały zbędne, tak tam wszyscy dokumentnie ogłupieli. I tak w tym trwają od ponad dwudziestu lat.

– Rozumiem. Czy jesteśmy w stanie jakoś odepchnąć ludzi od granic? – spytał spokojnym głosem.

– Ciężko będzie. Mamy trochę grupek wojskowych, nieźle wyposażonych, moglibyśmy uszczelnić na jakiś czas jedną granicę i to taką z krótszym odcinkiem. Ale cały mur? Bez szans. Podstawowym problemem, z jakim sobie musimy poradzić jest to, że tych ekscesów jest cała masa. Ludzie napływają z całego kraju i chyba zaczynają zdawać sobie sprawę, jak wielu przetrwało. Do tej pory każdy sobie rzepkę skrobie i tak dalej, ale doszliśmy do miejsca, w którym dorośli ludzie w sile wieku to ci, którzy się po wojnie urodzili. Dla nich ten świat to codzienność, lepiej znoszą chłód, tak jak Eskimosi lepiej go znosili od Afrykanów. Ambicja bierze górę i cisną, pędzą, byle coś zrobić, byle nie pokazać, że akceptują świat jaki jest.

– Dobra, dzięki. Powiedz mi jeszcze, jak sytuacja z niedźwiedziami.

– No i tu jest kolejny problem. Rozrosło się tego cholerstwa. Nie wiem, kto to tu sprowadził.

Gumiński wiedział.

– Ani po co.

Gumiński wiedział.

– Ale zaczynają wypierać rodzime gatunki. Zwykłe niedźwiedzie chyba już wymarły, dziki ledwo sobie radzą. Wilki, których przecież mieliśmy od groma tuż po ograniczeniu działalności człowieka, znowu są w odwrocie. Te nowe się grupują, podejmują racjonalne decyzje, nie powiedziałbym, żeby dorównywały nam inteligencją, ale nie jest to też bezmyślna kupa tłuszczu. Nie wiem, co z tym możemy zrobić, pewnie niewiele, chyba że ktoś z zewnątrz zainterweniuje.

– Nikt nie zainterweniuje. Musimy sami sobie poradzić.

– To nie wiem. Ja osobiście nie mam pomysłu, jak to zrobić.

Prezydent westchnął.

– Dobra, dzięki Mietek, wpadnij wieczorem do mojego gabinetu, pogramy w snookera. Ja się muszę nad tym wszystkim zastanowić.

– Jasne. Do zobaczenia.

Alfred Gumiński wstał i przeciągnął się. Miał sześćdziesiąt pięć lat, nienaganną sylwetkę i przystojną, pociągłą twarz. Pod nosem nosił starannie przystrzyżonego siwego wąsa, równie siwe, gęste włosy zaczesywał do tyłu. Na sobie, jak zwykle, miał szary, dopasowany garnitur.

Podszedł do okna przeszklonego biurowca, w którym od trzydziestu lat budował kraj na fundamentach, które zostawiła wojna. Budynek stanowił istny symbol upadku ludzkiego konsumpcjonizmu sprzed wybuchu pełnoskalowego konfliktu. Stał w centrum Warszawy, zaprojektowany przez znanego na całym świecie ormiańskiego architekta, który wcześniej zasłynął zaprojektowaniem pierwszej opery w Chile, która podczas trzęsienia ziemi o magnitudzie osiem ocalała niemal bez szwanku. W stolicy Polski rzecz jasna nikt nie spodziewał się takich wyzwań, ale najwyraźniej mężczyźnie pozostały dobre nawyki z poprzednich projektów. Pięćdziesiąt pięter, pancerne szkło, nieregularny, skręcony kształt przywodzący na myśl dawne wieżowce z luksusowego cypryjskiego portu Aiya Napa Marina, który prezydent miał okazję odwiedzić w dawnych, lepszych czasach. Drapacz chmur stał pośrodku miasta niczym osamotniony wojownik o pamięć dawnych czasów, otoczony zgliszczami i gruzem.

Gumiński westchnął, patrząc z góry na ruiny. Chciałby postawić ten kraj na nogi podług własnej wizji, ale po ataku, zdradzieckim ataku ze wszystkich stron, Polska straciła jakąkolwiek pozycję do negocjacji. Grał więc kartami, które dostał na dłoń, doskonale wiedząc, że nigdy nie trafi mu się as, król, nawet dziesiątka. Rypał w pokera samymi dwójkami, trójkami i czwórkami, podczas gdy przy tym samym stole siedzieli zawodnicy dysponujący figurami. Ciężko było w tych okolicznościach wyglądać na równorzędnego partnera do rozmów. Ale nie miał wyjścia, ktoś musiał wejść w te buty. Nie było osoby, która lepiej poradziłaby sobie z tym zadaniem.

Spojrzał na zrujnowaną Warszawę. Niewiele zostało. Po Pałacu Kultury i Nauki jedynie smutny szkielet i kupa gruzu na ziemi. Podobnie jak po większości wieżowców. Wyższe budowle, więcej ruin, więc przejście przez centrum stanowiło wyzwanie wręcz wspinaczkowe. Mieszkańcy stolicy też się zmienili. Początkowo byli bardziej skupieni na poszukiwaniu jedzenia, później zaczęli się na nowo socjalizować, powstawały bary z samogonem, piwniczne kółka zainteresowań, a nawet kluby książki. Odradzali się, budowali fundamenty samych siebie na zgliszczach miasta. Naturalną koleją rzeczy było to, że budynek zaczął przyciągać uwagę. A uwaga tłumu zawsze jest bardziej niebezpieczna niż uwaga jednostki.

Nieliczna ochrona budynku póki co odpierała skromne ataki. Karabiny przeciw chęciom, to nie są składowe, pomiędzy którymi można postawić znak równości. Przynajmniej w przeliczeniu jeden do jednego. Jednak ilość napierających zwiększała się jak w ciągu geometrycznym. Przy założeniu, że raporty, które otrzymywał są poprawne, a nie miał powodów by sądzić inaczej, wiele grup z całej Polski zmierzało właśnie na stolicę w poszukiwaniu odpowiedzi. A gdzie zadawać pytania, jeśli nie w jedynym ocalałym wieżowcu, w dodatku podłączonym do prądu i strzeżonym przez uzbrojonych żołnierzy?

Musi rozegrać to w odpowiedni i przemyślany sposób. Może najlepszą metodą byłoby wyjście do mieszkańców, rozmowa, stłuczenie tej bańki, która powstała pomiędzy nim a ludem. Z perspektywy czasu widział, że należało stworzyć siedzibę gdzie indziej. Nie na świeczniku, a w podziemiu, ale na takie debaty było już za późno. W momencie gdy należało podejmować pierwsze decyzje, nie mieli czasu na poszukiwania lokum. Znaleźli najlepszą opcję na już. Jedyny nadający się wieżowiec. A potem wszystko poszło już za daleko, by zmieniać miejsce. Samo sprowadzenie odpowiednio przerobionych agregatów, paliwo zza muru, transport sprzętów komputerowych, dobór odpowiednich ludzi do odpowiednich zadań, wszystko to musiało zadziać się błyskawicznie, baza musiała powstać w czasie zamieszek, ogólnego rozgardiaszu, tak by nikt nie zwrócił na nich uwagi. Korzystali nawet ze smartfonów, choć nie tak, jak za dawnych czasów. W kraju brakowało operatorów GSM, więc za podpowiedzią zagraniczniaków każdy z pracowników – a zarazem mieszkańców – wieżowca ściągnął aplikację, która umożliwiała korzystanie z telefonu pozornie tak, jak za dawnych lat, ale mechanizm działania apki przywodził na myśl krótkofalówki. Tak czy inaczej, wszystko poszło za daleko, aby robić krok wstecz i łatać błędy przeszłości. Należało tylko zadbać, aby nie powielić ich w przyszłości.

Nadchodziły trudne, skomplikowane czasy. Naciski z zagranicy, nowe drapieżne gatunki zwierząt, bunty, walki, szturm na mur w wielu miejscach na granicy. Niespokojne czasy potrzebują silnych ludzi u steru. A Alfred Gumiński był silny. Silny, twardy i bezwzględny. Jeśli ktoś miał szansę opanować ten burdel, to właśnie on. I właśnie to miał zamiar zrobić.

Pamiętał, gdy wybuchła wojna – choć we własnych rozważaniach Alfred starał się unikać określenia „wybuchła”, gdyż wybuch kojarzy się z czymś gwałtownym, nagłym. A ta wojna była pewna jeszcze dziesięć lat przed wystrzałem pierwszego pocisku. Wschód i zachód, a pomiędzy nimi Polska, bez własnego potencjału wojskowego, a raczej z potencjałem nikłym. Na mapie Europy można by narysować markerem grubą kreskę oddzielająca wpływy zjednoczonych mocarstw wschodu i zachodu. Kreskę biegnącą od Bałtyku po Tatry, przecinającą Polskę w połowie. Ten kraj musiał zostać areną walk.

Gumiński był wtedy wschodzącą gwiazdą polskiej polityki – młody, charyzmatyczny, inteligentny, pewny kandydat do złamania panującego w kraju duopolu. Sondaże pokazywały to wyraźnie, jego ugrupowanie plasowało się na trzecim miejscu i z tygodnia na tydzień rosło w siłę. Zwiastowano mu błyskawiczną karierę, fotel premiera lub prezydenta zdawał się być jedynie kwestią czasu.

A potem zaczęło się piekło. Oczywiście politycy duopolu doskonale wiedzieli co nadciąga, więc w dniu wybuchu wojny zniknęli ze społecznych radarów. Nikt nie wiedział, czy wylecieli do innych krajów, czy zeszli do podziemia. Alfreda nikt nie ostrzegł. Nagle został sam na placu boju, banda tchórzy na czele z ówczesnym prezydentem przepadła jak kamień w wodę.

Dostał telefon do prywatnego biura. Telefon z bardzo jasnymi wytycznymi, co ma robić. Normalnie pewnie nic by nie zrobił, jeszcze zwyzywał rozmówcę, ale był zagubiony, bezradny. I tak prowadzony wprawną ręką zagranicznych szych – do tej pory nie znał ich personaliów – zbudował bazę, dostał sprzęt i wszystko czego trzeba, by rządzić upadłym Państwem. Nie wiedział do końca, co dzieje się na świecie. Wiedział za to, że ktoś ten mur musiał postawić i to w konkretnym celu.

Koniec końców, spełniło się jednak marzenie Alfreda. Rządził państwem. Nie takim, o jakim marzył, ale jednak. I miał zamiar robić to do końca.

2. Wszyscy

Jęzory ognia pożerały kolejne kawałki drewna, skrupulatnie suszonego przez ostatnie kilka godzin. Palenisko było sporych rozmiarów, wszak musiało przyjąć i ogrzać wiele osób. Wokół siedzieli Robert, Julia, Kacper, Lilia, Leokadia, Gryźka i Ignacy. Tuż obok Kacpra uwaliły się jego wierne psy, a na kolanach Leokadii siedział, wpatrzony w zamyśleniu w trzaskające iskry, Karolek. Wtulał się w potężne ciało kobiety, jakby pierwszy raz od dawna przypomniał sobie, że istnieje taka czynność, że może być nawet przyjemna i że nie zawsze dorośli są tak zupełnie, do końca zbędni.

Cisza przedłużała się nienaturalnie, w pewnym momencie wadząc już chyba każdemu ze zgromadzonych. Minuty jednak mijały, a nikt jej nie przerywał, nikt nie potrafił zdobyć się na odpowiednie słowa. Zmęczenie, zniechęcenie, brak jasnych perspektyw, wszystko to składało się na niewesoły, depresyjny obraz.

– I co teraz? – zapytał Robert, gdy cisza urosła do rozmiarów, których nie był w stanie wytrzymać. – Julio, jak się czujesz?

Młoda dziewczyna przejechała dłonią po krótko ściętych włosach. Popatrzyła po zgromadzonych. Gdy wyruszała w pogoń za bratem, który najpierw zostawił ją w Szczecinie z toksycznym ojcem i macochą, a potem przekazał notatnik ze wskazówkami jak ma pójść jego śladem, za nic nie spodziewała się, że jej podróż przybierze taki kształt. Początkowo zła na Łukasza – czy też Lucasa jak wolał, by się do niego zwracano – szybko zrozumiała, że nie ma innego wyjścia i musi za nim ruszyć – nie mogła zostać w domu pozbawionym miłości i nadziei. Do tej pory zachodziła w głowę, jakim cudem podrzucił jej notatnik. To znaczy nie on, z pewnością komuś to zlecił, a ten ktoś zostawił go na środku pokoju Julii, gdy dziewczyny nie było w domu. Z notatek dowiedziała się, że Lucas zmierza do Torunia, gdzie zbiera się większa grupa buntowników, którzy chcą przemieścić się pod czeską granicę, skąd rzekomo można przedostać się za mur.

Mur szczelnie okalający Polskę, mur, który powstał dwadzieścia lat temu, tuż po zakończeniu wojny. Znała tę historię na pamięć. Siły zachodnich i wschodnich mocarstw wreszcie dały upust kumulowanym od lat negatywnym emocjom i zgrzytom. Ot, przyszły wojska, spadły bomby, a potem... Błysk. A po błysku, to już wszystko się dokumentnie popierdoliło.

Ludzie zaczęli umierać. Nie pojedynczo, nie tysiącami, a całymi milionami. Budynki zaczęły niszczeć, popadać w ruinę, przynajmniej niektóre. Część surowców traciła swoje właściwości, inne pozostawały niezmienne. Chaos, bo umierali starzy i młodzi, kobiety i mężczyźni, bez żadnych prawideł, bez zasad, ot przypadek i nic więcej. Chaos w działaniu błysku, bo jeden dom walił się w posadach, a niemal identyczny stojący parę metrów dalej stał jak gdyby nigdy nic. Ataki masowej histerii, popłoch, zgrzyt zębów i mróz. Mróz, który przyszedł nagle i nie odszedł po dziś dzień. I właśnie wtedy, gdy panika osiągnęła kulminacyjny punkt, gdy nikt nie wiedział, co się dzieje i o co tak naprawdę chodzi, wtedy pojawił się mur. Jakby jakaś gigantyczna dłoń układała wokół Polski klocki, wystarczyło kilka dni, by zamknąć kraj na dobre. Podobno stawianie muru przypominało przeprowadzane na gigantyczną skalę budownictwo modułowe. Jeden segment dostarczony z powietrza, potem drugi. I tak w tysiącach lokacji na raz. Mury obstawiono żołnierzami, którzy stali w skafandrach i strzelali do każdego, kto pozwolił sobie podejść za blisko. Tak przynajmniej słyszała, bo Julia uczyła się chodzić i słuchać już po wojnie, więc mogła polegać tylko na opowieściach starszych. A opowieści mają to do siebie, że bardzo często są ubarwiane, nierzadko bez świadomości gawędziarza.

Czym był błysk? Z pewnością nową generacją broni, taką, której nikt do tej pory nie użył. Bo w pewnych zakresach przypominał atom – po lasach biegały zmutowane zwierzęta – z drugiej strony nawet nie było wybuchu. Może broń chemiczna, może biologiczna, a może boska kara za grzechy – teorii powstawały setki, jeśli nie tysiące, tyle że nikt nie potrafił żadnej potwierdzić. Zmierzyli się z czymś nowym, tylko to było pewne. To i fakt, że Polska została odcięta. Odcięta od wiadomości ze świata, od prądu, od telefonów, internetu, życia, które znała, a którego nie szanowała. Nikt nie wiedział, co dzieje się za murem. Ludzie, którzy przeżyli, uczyli się nowej rzeczywistości, sztuki przetrwania w wiecznym mrozie, znajdowania pożywienia, wzniecania ognia. Było w tym coś romantycznego, swoisty powrót do przeszłości, do sposobu życia praprapradziadów. Ale młodość ma to do siebie, że jest ciekawska, piękna i we własnym mniemaniu niezniszczalna. Dlatego ludzie pokroju Lucasa, czy właśnie Julii, nie akceptowali życia takim, jakie zastali. Chcieli więcej, żądali odpowiedzi. Stąd pomysł wyruszenia pod czeską granicę, przekonania się na własną rękę, co jest za murem.

Julia wyruszyła sama i nie doszła nawet do Ustki, gdy została napadnięta. Cudem uszła z życiem, ale nie udało się zachować niewinności i tej dziewczęcej radości, z którą wyruszała. Pobicie było najmniejszym problemem, niemniej niemal zakończyło się śmiercią.

Cudem trafiła na próg domu Roberta, który przygarnął ją pod swój dach, zaopiekował się i z pewnością ocalił życie, mimo własnych problemów. Robert mieszkał w Ustce z chorą na umyśle matką. Stan kobiety pogarszał się z dnia na dzień, aż wreszcie, kilka dni przed przybyciem Julii, stało się najgorsze. Kobieta weszła do zanieczyszczonego, toksycznego Bałtyku, ubrana jak na letni spacer. Robert znalazł ją, sprowadził do domu i starał się ocalić, ale stał na straconej pozycji. Skrajnie wyziębiona kobieta zmarła i gdy później się nad tym zastanawiał, dochodził do wniosku, że matka celowo popełniła to nieoczywiste, ale jednak samobójstwo. Musiała na pewnym poziomie podświadomości czuć, że z jej zdrowiem psychicznym jest coraz gorzej i nie ma najmniejszych szans na poprawę. Osamotniony mężczyzna postanowił towarzyszyć Julii, wszak w domu nie trzymało go już nic. Co gorsza, sam zaczynał zachowywać się dziwnie, widzieć i słyszeć rzeczy, których widzieć i słyszeć nie powinien. Wszystko wskazywało więc, że matka pozostawiła mu spadek w postaci choroby, choć gdyby tylko mógł, Robert z pewnością by go nie przyjął.

Nie zdążyli jeszcze dobrze wyruszyć, a już napotkali pierwsze problemy. Grupa bojowników Kościoła Odkupienia, wyruszyła śladem Julii i z pewnością nie miała dobrych zamiarów. Dziewczyna sama wystawiła się na świecznik, buntując napotykanych po drodze ludzi do niepłacenia datków wspólnocie. A jak wiadomo, żadna sekta nie lubi, gdy ktoś odcina im dochody. Tak więc przedstawiciele Kościoła Aaron, Iwaszka i Kristoff dotarli na Pomorze z prostym zadaniem – wyeliminować głoszącą herezję Julię. Dziewczyna przetrwała to spotkanie, głównie dzięki nieoczekiwanemu pojawieniu się zmutowanego niedźwiedzia, który stoczył zacięty bój z Kristoffem – mutantem o mniej więcej humanoidalnej posturze, za to o dużo większych możliwościach fizycznych. Poraniony, ale zwycięski żywczyk – bo tak mawiano na jemu podobnych – umknął w las lizać rany, dzięki czemu Julia i Robert mieli szansę ruszyć w drogę, z czego skrzętnie korzystali.

Nie bez przygód – mniej lub bardziej niebezpiecznych – dotarli w okolice jeziora Charzykowskiego. Tam poznali Kacpra z jego grupą – matką Leokadią, siostrą Lilią i przyjacielem Gryźką, a także psami Windowsem, Linuxem i Ubuntu. Schulzowie, jak się okazało, zamieszkiwali Bory Tucholskie w jednej z wiosek zarządzanej przez Wielkiego Szyrpa. Żyli w zgodzie z naturą, nie wadząc nikomu, do czasu aż Kacper z psami podczas polowania natknął się na zmutowanego niedźwiedzia. Podczas prywatnej audiencji u Wielkiego Szyrpa chłopak przypadkowo dowiedział się o planowanych eksperymentach na mutancie, co stało w sprzeczności z wszelkimi wartościami, jakimi guru starał się mamić swoich podwładnych. Wiedziony instynktem Kacper postanowił ujść z wioski, jak się okazało słusznie wszak Szyrp chciał się go pozbyć. Wraz z chłopakiem odeszła najbliższa rodzina, psy i dwóch kumpli, spośród których jeden zginał z ręki płatnych zabójców wysłanych przez Szyrpa za uciekinierami.

Nad jeziorem Charzykowskim zbiegły się losy Schulzów oraz Julii i Roberta, a także Ignacego, który wraz ze swoją grupą zamieszkiwał znajdujący się nieopodal jeziora doskonale zachowany kompleks hotelowy. Tam też doszło do bitwy wysłanników zakonu wzmocnionych dziećmi o wyjątkowych zdolnościach, z Julią i Schulzami wzmocnionymi świtą Ignacego. W wyniku starcia zginęła dwójka dzieci, Aaron oraz wszyscy towarzysze Ignacego. Kristoff po raz kolejny poraniony umknął w las, choć chyba nikt nie wierzył, że tak skończy się jego historia. A ocalali siedzieli przy ognisku i zastanawiali się – co dalej?

– Co do pierwszej części pytania – zaczęła Julia słabym głosem. – Ja nie zmieniam planów. Idę do Torunia i będę więcej niż szczęśliwa, jeśli zdecydujecie się pójść ze mną. Stąd do Chojnic rzut beretem. Później, zgodnie z tym, co rozrysował mi Lucas, najbezpieczniej będzie pójść starą dwieście czterdziestką, w kierunku Świecia. Postaramy się omijać większość miast, bo tam możemy się natknąć na różne bandy, ale uważam, że jakieś przystanki będą potrzebne, choćby na nocleg. Jest dużo śniegu, jest ślisko, a więc siłą rzeczy nie osiągniemy kosmicznego tempa. Tak wygląda mój plan. Nikogo nie namawiam, żeby poszedł ze mną, nikomu nic nie obiecuję. Nie wiem, co tam zastanę, ale muszę to sprawdzić. Co do drugiej kwestii, czuję się lepiej. Ta dziewczyna, która się mną opiekowała... – Zawahała się zawstydzona, że zapomniała jej imienia.

– Zuza – rzucił machinalnie Ignacy.

– Właśnie, Zuza. Przyłożyła mi lód, powiedziała, że żebra są solidnie poobijane, ale nie złamane. I faktycznie, zeszła opuchlizna, siniaki zmieniły barwę i czuję się dużo lepiej. Dała mi też blister tabletek przeciwbólowych. Wolałabym ich nie używać, mogą się przydać później. Tak więc ja będę gotowa, gdy tylko trochę odpocznę, prześpię choć jedną, pełną noc. Ty, Robert?

– Ja oczywiście idę z tobą. Palec boli jak diabli, ale z drugiej strony nikt nie kazał mi go odgryzać. Dzikus uszedł w las, pewnie będzie długo lizał rany, parę kulek zgarnął. Ale jakoś się nie łudzę, że zdechnie z mrozu. On wróci i nie będzie już zadawał pytań. Nie mam dokąd wracać, więc idę przed siebie.

– My idziemy – rzucił Kacper bez zastanowienia. – Też nie mamy powrotu.

– Kacper. – Leokadia spojrzała na syna z naganą. – Nie uważasz, że takie decyzje najpierw powinieneś skonsultować z nami?

Kacper popatrzył po twarzach towarzyszy. Twarz matki nie zdradzała nic, poza uprzejmym zainteresowaniem. Gryźka sprawiał wrażenie, jakby chciał jak najprędzej zapomnieć o tym, co się wydarzyło i umknąć w przeciwnym kierunku niż pozostali. Psy jak zwykle wpatrywały się w Kacpra jak w obrazek. Ale to w twarzy Lilii, swojej piętnastoletniej siostry odszukał siły, by odpowiedzieć. Patrzyła na niego ze stuprocentową ufnością, za co był cholernie wdzięczny. Potrzebował tego, choć jednej osoby, która nie będzie podważała jego decyzji. Pamiętał, jak wymusiła na nim objęcie dowództwa nad resztą.

– Nie ma nad czym debatować. Nie mamy możliwości powrotu do wioski, tam czeka tylko śmierć. Prawdopodobnie naraziliśmy się na gniew Kościoła, a nawet do naszej głuszy docierały wiadomości o ich mściwości i bezwzględności. Nie mamy żadnego celu, bo nigdy nie wyszliśmy poza nasze lasy. Jedyne, co możemy zrobić, to iść razem z nimi, ku możliwości lepszego życia.

– Mimo wszystko uważam, że powinniśmy zagłosować, żeby... – zaczęła Leokadia.

– Nie. – Niespodziewanie przerwała jej Lilia. – Teraz rządzi Kacper. Jeśli mówi, że idziemy, to idziemy.

Leokadia patrzyła z niedowierzaniem to na jedno, to na drugie dziecko. Wtedy Karolek poruszył się niespokojnie, na co kobieta delikatnie pogładziła go po głowie, wymigując się z rozmowy.

Wszyscy zerkali niepewnie w stronę Karolka, którego trzymała na kolanach. Od razu było widać, że nie zostawi go za sobą, choć tego by oczekiwali. Karolek dotarł do nich jako członek kościelnej pogoni, walczył przeciw nim. Nie potrafili mu zaufać, nikt nie potrafił. Nikt poza Leokadią.

Sam Karolek zaś, cóż. Nie wypowiedział ani słowa. Wtulał się w Leokadię, jakby sam nie rozumiał, co się wydarzyło.

– No dobra, a ty? – Julia spojrzała na Ignacego.

Oszpecony przez poparzenia mężczyzna westchnął ciężko. Popatrzył po zgromadzonych.

– Nie znam żadnego z was. Ale ci, których znałem, nie żyją. Nie wiem, co mam odpowiedzieć, muszę się z tym przespać. Na pewno tu nie zostanę, za dużo wspomnień, te ściany… One są nimi wypełnione, wiecie? Czuję ich zapach, widzę powidoki ich postaci. Szczerze? Żałuję, że nie zamordowałem was, gdy tylko tu dotarliście.

Julia poruszyła się niespokojnie, Robert bezwiednie sięgnął ręką do paska, gdzie miał przewieszonego colta. Ignacy tylko się zaśmiał.

– Spokojnie. Teraz mleko już się rozlało. Nikogo nie skrzywdzę, ale też nie odpowiem wam od razu, co zrobię, bo sam nie wiem.

– No, a co z nim? – Robert wskazał głową Karolka. On ze wszystkich najbardziej odczuł moc chłopca, siłą rzeczy czuł więc największy dyskomfort na myśl o jego obecności.

– Co z nim?! – warknęła Leokadia. – Dziecka się boisz? Idzie z nami.

– Widziałaś, co potrafi.

– Widziałam i nic mnie to nie obchodzi. Nie zostawimy bezbronnego dziecka, nawet jeśli jest inne.

– Bezbronnego?! Przecież on może pozabijać nas wszystkich i nawet się przy tym nie spocić – rzucił Robert z niedowierzaniem.

– A skoro już przy tym, panie poważny, dorosły i nieuciążliwy, co miał znaczyć ten tekst, który rzuciłeś pod koniec bitwy, jak to szło? „Mam nadzieję, że mama będzie nam dalej pomagać”?

Cisza, jaka zapanowała, wymagała odpowiedzi. Robert czuł, że się czerwieni, co nie mogło umknąć uwadze pozostałych.

– Nie wiem – powiedział wreszcie cicho. – Szok albo coś.

– Czyżby? Jesteś pewien?

– Jasne, kurwa, że jestem pewien – sarknął, nagle rozeźlony. – Zresztą nie o tym rozmawialiśmy. Julia, to twoja wycieczka, podejmij decyzję, co z młodym.

Dziewczyna skakała spojrzeniem od Roberta do Leokadii i Karola. Nie miała pojęcia, co zrobić. Nie czuła się pewnie z Karolkiem, z drugiej strony wyrzuty sumienia uniemożliwiały jej pozostawienie za sobą dziecka.

– Idzie z nami. Będziemy go obserwować, miejmy nadzieję, że nie zwróci się przeciw nam.

– A jeśli się zwróci, to co? Zamordujemy? Zostawimy niedźwiedziom na pożarcie? – rzuciła sarkastycznie Leokadia.

Oczy Julii zaszkliły się łzami.

– Nie wiem – szepnęła.

Leokadia otwierała usta, by dodać coś jeszcze, ale ubiegł ją Kacper.

– Mamo, dość. Wystarczy. Wszyscy jesteśmy wyczerpani, potrzebujemy odpoczynku. Nigdy nie widziałem, żebyś była dla kogoś tak złośliwa. Musisz się wyspać.

Julia spojrzała na Kacpra z wdzięcznością. Leokadia chciała zaprotestować, ale Lilia wstała, podeszła do matki i położyła jej dłoń na ramieniu.

– Ma rację, mamo.

Starsza kobieta spojrzała najpierw na córkę, następnie na syna. A potem zeszło z niej powietrze, bezwiednie przytuliła Karolka.

– Oczywiście. Przepraszam złotko – zwróciła się do Julii. – Wszyscy mieliśmy naprawdę ciężkie dni.

Julia uśmiechnęła się lekko.

– Dobra, czas spać – powiedział Ignacy, najwyraźniej uznając, że za chwilę wszyscy się rozpłaczą i tyle pozostanie z poważnej grupy uderzeniowej przemierzającej Polskę, by wydostać się poza bronione przez wojsko granice. – Porozdzielam was do pokojów. Mamy dużo możliwości, każdy może spać osobno.

– Ja śpię w pokoju z chłopcem. Nie można zostawić go samego. I z Lilią, jeśli nie ma nic przeciwko – powiedziała Leokadia.

– Jasne – odpowiedziała dziewczyna, przytulając matkę.

– Ja śpię z psami. Jeśli to dla ciebie nie problem. Gryźka sam? – spytał, patrząc na przyjaciela, który skinął tylko głową. – Więc Gryźka sam.

– A wy? – spytał Ignacy, patrząc na Julię i Roberta. – Osobne pokoje, czy wspólny?

Kacper z zaciekawieniem podniósł wzrok, co nie umknęło nikomu ze zgromadzonych, może za wyjątkiem Gryźki, który zdawał się nie zwracać uwagi na nic i nikogo.

– Osobno – rzuciła szybko.

– Osobno – potwierdził Robert.

– Cudownie. Chodźmy więc – rzucił Ignacy, bez cienia uśmiechu, wstając i kierując się w stronę hotelu.

– Ignacy? – rzuciła Julia.

– Tak?

– Przepraszam. I dziękuję.

Mężczyzna spojrzał przelotnie na Julkę.

– Jasne. Chodźmy.

Wstawali po kolei, idąc za przewodzącym Ignacym.

– Robert? – Julia zwróciła się w stronę mężczyzny. Oboje zostali z tyłu. – Chciałabym zadać ci pytanie. Niewygodne, ale muszę.

Westchnął, jakby wiedział, czego się spodziewać.

– Wal.

– Naprawdę wydawało ci się, że ją widziałeś?

Wydawało? Nie, on ją widział.

Jednak tak tego nie ujął. Zastanowił się przez chwilę.

– Pamiętasz, jak wypytywałem o to, co ci się stało, zanim do mnie trafiłaś?

– Jasne.

– No to odbiję piłeczkę. Nie jestem gotów, by o tym mówić.

Przez chwilę przyglądała mu się uważnie, a potem go przytuliła. Krótko, ale wystarczająco, aby poczuł zapach jej włosów.

*

Poranek powitał ich przejmującym mrozem i śnieżycą. Czuli się lepiej, ale aura nie sprzyjała rozpoczęciu podróży. Z samego rana Ignacy zaprosił wszystkich do sali, która dawniej musiała należeć do restauracji. Obszerne pomieszczenie wręcz świeciło czystością.

– Jedzcie śmiało. Jedliśmy to od lat i nic się nie działo.

Z niedowierzaniem patrzyli na prawdziwą ucztę na stołach. Konserwy, owoce leśne, kilka paczek sucharów, nawet orzeszki ziemne. Trzydzieści lat po terminie, ale podobno niedawno zostały odmrożone. Każdy chciał zaryzykować. Do tej pory orzeszki jadła tylko Leokadia, w czasach, gdy świat nie stał jeszcze na głowie.

– Niesamowite. Jestem wręcz wzruszona, nie wierzyłam, że jeszcze kiedyś poczuję ten smak.

Reszta spojrzała na nią zdziwiona. Owszem, smakowało im, ale nie na tyle, by doświadczać takiej ekstazy. Zdecydowanie większą popularnością cieszyły się konserwy.

– Chcecie dziś wyruszać? – spytał Ignacy, gdy wszyscy najedli się do syta.

– Nie. Nie ma sensu. Będziemy mieli dość po pierwszym kilometrze – powiedziała Julka, choć nie zdołała ukryć rozczarowania w głosie.

Stres wzrastał. W założeniu podróż miała przebiegać zdecydowanie szybciej. Powinni dochodzić do Torunia, a nie byli nawet blisko. Obawiała się, że nie zdążą. Lucas z pewnością opóźni eskapadę na tyle, na ile będzie mógł. Pytanie, czy to wystarczy.

Reszta, nieobarczona bagażem emocjonalnym, przyjęła jej słowa z ulgą. Wiatr wył za oknem, tumany śniegu uderzały o szyby. Nikomu nie podobała się wizja podróży w takich warunkach.

– Dobra decyzja. Takie gwałtowne śnieżyce najczęściej są krótkotrwałe. Jeżeli wszystko rozegra się tak jak zazwyczaj, jutro wyruszymy i szybko nadrobimy stracony czas – skwitował Ignacy. – Tymczasem możecie rozejrzeć się po ośrodku. Spędziliśmy tu sporo czasu i zadbaliśmy, w miarę naszych skromnych możliwości, o rozrywki. Odgrzebaliśmy darta, mamy małą biblioteczkę. Czym chata bogata.

Stopniowo rozchodzili się po ośrodku. Julia weszła na samą górę. Już wcześniej zaobserwowała pokaźnych rozmiarów taras widokowy, który przyciągał ją niczym magnes. Po dotarciu na najwyższe piętro bez trudu namierzyła przeszkloną część ściany. Nie wyszła na taras, wszak szalejący żywioł skutecznie do tego zniechęcał. Widok jednak i tak był oszałamiający. Jak okiem sięgnąć, las, drzewa, które kładły się pod wpływem wiatru, tumany śniegu zawiewane w pozornie przypadkowych kierunkach.

– Robi wrażenie, co?

Podskoczyła na dźwięk głosu Kacpra. Nie słyszała, jak się zbliża. Nie powinno jej to dziwić. Od początku mówił otwarcie o tym, że przede wszystkim jest myśliwym. Czyżby to czyniło z niej zwierzynę?

– Przestraszyłeś mnie.

– Wybacz, nie miałem takiego zamiaru. Chyba po prostu skradanie się weszło mi w krew.

– Najwyraźniej. – Uśmiechnęła się i odwróciła w stronę tarasu. – Robi wrażenie. Natura jest niesamowita. Wiele rzeczy może się zmieniać, ale pewne stałe pozostają... Cóż, stałe.

– Natury nie obchodzą nasze dramaty, nasze budynki, ruiny i klęski. Ona bierze to, co dostaje i stara się dostosować. Próbuję robić to samo, choć póki co nieskutecznie – odpowiedział, kierując wzrok w tą samą stronę. – Ale myślę, że to jedna z moich najważniejszych misji. Jeśli to osiągnę, uznam, że jestem spełnionym człowiekiem.

Przez chwilę patrzyli w milczeniu na szalejącą nawałnicę.

– Czemu zdecydowałeś się z nami pójść? – spytała Julia po chwili, zerkając w stronę chłopaka.

– Straciłem przyjaciela. Chwilę przed tym jak tu dotarliśmy. Nie przypilnowałem... Zresztą, nieważne. Uznajmy, że czuję się odpowiedzialny za jego śmierć. Jeśli mogę przysłużyć się jakiejś lepszej sprawie, a twoja z pewnością do takich należy, to może chociaż tak. Chociaż tak zagłuszę wyrzuty sumienia.

– Przykro mi.

– Niepotrzebnie. Każdy kogoś stracił, przynajmniej każdy, kogo znam. Nie jestem wyjątkiem. Moja rana po prostu nie zdążyła się jeszcze zabliźnić.

Julia położyła dłoń na jego ramieniu, ścisnęła lekko.

– Będzie dobrze. Musi być.

Powiedziała i bez słowa oddaliła się od Kacpra. Żadne z nich nie podejrzewało, że są obserwowani.