Trzecie ciało ebook

Alex Redsnow

Trzecie ciało

Śmierć… Czy istnieje choć jeden człowiek, który nigdy o niej nie myślał?

Ktoś, kto przemierzając swoją ścieżkę życia, nigdy nie zastanawiał się, jaka ona jest? Czym jest śmierć? Co ona oznacza? Czy umierając, możemy ją zobaczyć? Poznać? Co, jeśli śmierć nie oznacza końca istnienia?

Prawdą jest, że każdy postrzega ją na inny sposób. Życie jest trudne i stawia na naszej drodze ogrom wyzwań i przeszkód, które mogłaby zakończyć jedna decyzja.

Jednak chęć ucieczki od stresu i problemów niekoniecznie jest chęcią całkowitego poddania się… Ale niech rzuci kamieniem ten, kto nigdy tego nie rozważał.

Romantyzowanie śmierci to coś, co towarzyszy mi od wielu, wielu lat. Przyznam szczerze, że nigdy nie patrzyłam na nią jak na coś strasznego, w kontekście własnego istnienia.

Pisząc to, czuję zapach róż – utkwionych we wspomnieniach – mieszających się z otaczającymi mnie jesiennymi liśćmi.

„Świeca zgasła, a wraz z nią jedyny blask.

Ciepły punkt rozświetlający ciemne pomieszczenie, rzekłbyś: kostnicę” – starannie postawiła ostatnią kropkę, po czym zawisła.

Nie miała białej sukni, a zamiast różami pachniała cynamonem.

Carolin Lee

Rozdział I

Ta, która obiecała

Otworzyła oczy dopiero po chwili i zamrugała, zdezorientowana. Z sufitu zwisał kryształowy żyrandol, którego wcześniej nigdy nie widziała. Ściany pokrywała jasna tapeta z motywem wiśni, ledwie zauważalnych przez mrok panujący w pokoju. Były tam ogromne okna zasłonięte długimi beżowymi zasłonami, opadającymi na ciemny dębowy parkiet.

– Nina? Wstałaś już? Chodź szybciutko – zawołała z progu starsza kobieta. – Śniadanie już gotowe, kochanie…

Jej cichy, łagodny głos przeciął ciszę i wystraszył dziewczynę leżącą w łóżku. Ta gwałtownie podniosła się i rozejrzała, namierzając głos staruszki.

Drzwi uchyliły się, wpuszczając do wnętrza sypialni aromat herbaty z miętą. Cichy stukot kroków rozbrzmiewał rytmicznie, odbijając się echem od ścian.

– No chodź, zanim wystygnie… – powiedziała kobieta, odkładając tackę ze śniadaniem na niewielki okrągły stolik niedaleko łóżka. Następnie jej dłonie, lekko drżące ze starości, spoczęły na klamce. – Zawołaj mnie, jeśli będziesz czegoś potrzebowała.

Dziewczyna nie drgnęła, wpatrując się w obcą kobietę z przerażeniem.

– Co tu się dzieje? – wyszeptała.

Nie zdążyła dobrze się rozejrzeć, nim staruszka wbiegła z powrotem. Złapała ją za rękę i niemal siłą wyciągnęła z łóżka, wołając:

– Rusz się! Koniecznie musisz to zobaczyć.

Szarpnęła ją i pociągnęła za sobą na parter.

– Spójrz! Widzisz to?

Wybiegły boso do pokrytego śniegiem ogródka. Dziewczyna raptownie oprzytomniała, jednak dalej nie rozumiała, co się właśnie dzieje i gdzie się znajduje.

– Nina! Dlaczego się nie cieszysz? Spadł śnieg! Przecież tak go wyczekiwałaś! – zawołała staruszka z ekscytacją w głosie. – Dobrze się czujesz? – zapytała z niepokojem, mimo że jej szczery i delikatny uśmiech zdawał się nie znikać.

– Ja… to znaczy… nie wiem. Nie… Tak, wszystko w porządku, ale… – wydukała dziewczyna w osłupieniu, wytrzeszczając oczy.

– Na litość boską, jesteś chora? A ja, głupia, wyciągnęłam cię na mróz. – Starsza kobieta złapała się za głowę. – Wracaj szybko do łóżka, zrobię ci rozgrzewającą herbatę. – Wepchnęła ją do środka, zamykając drzwi tarasowe, i natychmiast pobiegła do kuchni.

– Gdzie ja jestem?

Dziewczyna czuła się zagubiona i wystraszona zachowaniem obcej kobiety. Podążyła za nią, po czym zatrzymała się w progu ogromnej kuchni.

– Dlaczego mówi pani do mnie „Nina”? – zapytała.

– A jak mam do ciebie mówić, skarbie? – Tamta zbliżyła się, odkładając filiżankę na kuchennym blacie.

W głowie dziewczyny pojawiła się przerażająca myśl, że została uprowadzona, a sympatyczna paniusia musi być zbiegiem ze szpitala psychiatrycznego. Jak tylko kobieta postawiła kolejny krok, próbując się do niej zbliżyć, ta od razu uciekła do pokoju, w którym się ocknęła i szybko zamknęła drzwi na zamek. Skulona pod zasłoniętym oknem, usilnie próbowała sobie przypomnieć, jak trafiła w to miejsce i dlaczego jest nazywana obcym imieniem.

Po chwili rozległo się delikatne stukanie do drzwi.

– Nina, porozmawiajmy. Powiedz babci, co cię trapi, babcia wysłucha.

Carolin oddychała ciężko, łapiąc się za klatkę piersiową, jakby dostała ataku paniki. Za wszelką cenę próbowała być cicho i uspokoić się jednocześnie.

– Nina? Otwórz babci drzwi. – To zdanie zabrzmiało przerażająco, choć ton staruszki był spokojny i cichy.

– Odejdź… babciu. Chcę pobyć sama – wyszeptała łamiącym się głosem.

Nie usłyszała odpowiedzi, tylko oddalające się po cichu kroki.

Z ulgą oparła się o zasłonięte okno i odetchnęła głęboko. Po chwili wstała i szwendając się po pokoju, o mały włos nie dostała zawału serca. Chciała się nieco rozejrzeć, może rozpoznałaby to miejsce lub chociaż przypomniałaby sobie, jak tutaj trafiła, jednak przeglądając wszystko dookoła, natknęła się na małe lusterko stojące na komodzie, a w nim… zobaczyła kogoś obcego.

Krzyknęła, odskakując w panice do tyłu. Oddychanie sprawiało jej ogromne trudności, przez co wpadała w jeszcze większy lęk. Tylko poczuła, że słabnie i kręci jej się w głowie, a wtedy straciła przytomność.

– To moja wina, teraz będzie lepiej – odezwał się delikatny i melodyjny głos.

Carolin otworzyła lekko oczy i zobaczyła stojącą nad nią białą plamę, jednak jej powieki były zbyt ciężkie, aby mogła dobrze przyjrzeć się zjawie.

– Co się, kurwa, dzieje? – wymamrotała, powoli ponownie tracąc przytomność. – Ja śnię…

– Obiecałaś mi, pamiętasz? Tyle obietnic, tyle słów – rozległ się głos.

Bezwładne ciało piętnastoletniej dziewczyny leżało już na podłodze, podczas gdy półprzeźroczysta biała dłoń gładziła jej twarz.

– Otwórz oczy, dotrzymaj słowa. Pozwól mi zabrać to, co mi obiecałaś.

Obudziła się kilkanaście godzin później. Słońce rozświetlało nieco ciemne wnętrze pokoju czerwonymi promieniami, ledwo wpadającymi przez szczeliny między zasłonami. Bolała ją głowa i chwiała się na nogach, próbując ustać przed wiszącym lustrem. Łzy żalu spływały po zarumienionych policzkach, a zmęczone oczy pobłyskiwały na szmaragdowo.

– Kim ja jestem? Nie, kim ty jesteś? – zapytała, wpatrując się w swoje marne odbicie.

Odwróciła się gwałtownie, dostrzegając w rogu lustra szybki ruch.

– Zwariowałam – wybełkotała pod nosem. W jej głowie kłębiły się różne myśli. – To sen – tłumaczyła sobie. – Jednak jeśli to sen, to dlaczego mam świadomość? – Pogładziła delikatnie odbicie w lustrze. – Jak to możliwe? Może to narkotyki? Halucynacje? Śmierć kliniczna? Śpiączka? Przecież nie jestem ćpunką… Przecież byłam w swoim pokoju i pisałam książkę… – Nagle uniosła wzrok, a twarz w odbiciu zmieniła wyraz, jakby doznała objawienia. – Jeśli to jest sen, a ja zachowałam świadomość, to może być wspaniały materiał na powieść! Przecież niedługo się wybudzę!

– Ciekawa teoria. – Przestrzeń wypełnił subtelny, pełen wdzięku głos.

Dziewczyna wzdrygnęła się, niemal podskoczyła w miejscu i rozglądając się panicznie, zsunęła się na podłogę, oparta plecami o szafkę.

– Nie przywitasz się? To mało przyjacielskie z twojej strony.

– Kim jesteś? – zapytała dziewczyna, powstrzymując płacz. – Gdzie jesteś? – Była przerażona jak nigdy dotąd.

Jednak tajemniczy głos milczał. Powtórzyła pytanie kilkukrotnie, ale nie przyniosło to rezultatu. Cisza, która zapanowała, odbijała się o ściany i wracała pustym echem, które drażniło uszy.

– To niewłaściwe pytanie.

Carolin wzdrygnęła się ponownie. Niewidzialna postać zdawała bawić się strachem dziewczyny, ponieważ jej słowa dobiegały z różnych stron, jak gdyby biegała po pokoju i szeptała jej do ucha raz z jednej strony, a raz z drugiej.

– Gdzie jesteś?! – krzyknęła, niemal dławiąc się płaczem.

– Wszędzie tam gdzie ty. – Zjawa zaśmiała się.

– Pokaż się. – Carolin złapała pierwszą rzecz, którą miała pod ręką.

– Pokażę ci się, a ty zaatakujesz mnie notatnikiem? – zadrwił głos.

Wtedy dziewczyna zorientowała się, że w przypływie paniki chwyciła leżący na komodzie dzienniczek.

– Wiem, że to sen! Słyszysz? – Rozejrzała się, przyciskając niewielki notes do piersi. – Próbujesz mnie nastraszyć, ale to ci się nie uda. To tylko głupi sen! – Zaśmiała się niezręcznie, po czym wybuchła płaczem.

– W obu kwestiach nie masz racji – wyszeptała zjawa w jej lewe ucho, sprawiając, że dziewczyna jęknęła z przerażenia, uciekając niemal na drugi koniec pokoju.

– Nie śnisz, a ja nie mam zamiaru cię straszyć. – Nagle głos odezwał się do jej prawego ucha, zmuszając dziewczynę do powrotu do poprzedniego miejsca. – Wręcz przeciwnie, chcę prosić o twoją pomoc.

– Nie rozumiem – wymamrotała. – To sen, prawda?

– Carolin, nie czuję sympatii z twojej strony. – Zjawa zaśmiała się.

– Kim ty jesteś, do jasnej cholery, i dlaczego cię nie widzę?! Co się tu dzieje?! Pokaż się natychmiast albo zostaw mnie w spokoju! – wykrzyczała dziewczyna, ponownie zalewając się łzami.

– Zobaczy mnie ten, kto zechce mnie zobaczyć. Zaczekam na ciebie. – Po tych słowach nieznany głos ucichł.

Dalsze wołania zjawy były daremne, a histeria, w jaką wpadła Carolin, długo nie miała końca. Godzinami łkała, leżąc na zimnej podłodze i mamrocząc błagalnie o pomoc.

Kiedy kontrola nad emocjami zaczęła powracać, a wyczerpanie zrodziło chwilową obojętność, wyjęła z szafy znoszony zielony sweter i narzuciła go na siebie. Upięła niechlujnego koka i zeszła na parter, przecierając zmęczone od płaczu oczy. Chwilę błądziła, szukając drogi do kuchni, ponieważ trafiła na ogromny korytarz, który prowadził do trzech pokoi. Niepewnie otwierała każde drzwi, aż w końcu udało jej się odnaleźć kuchnię. Ostrożnie wsunęła głowę, rozglądając się po pomieszczeniu. Po chwili dojrzała staruszkę, starannie układającą ciasteczka na talerzu. Kobieta od razu uniosła wzrok i z uśmiechem na ustach zawołała:

– Spałaś? Chodź do mnie, usiądź. – Wskazała na krzesło przy blacie.

Carolin weszła głębiej, jej kroki były niepewne i powolne. Wpatrując się w obcą jej osobę, usiadła w wyznaczonym miejscu.

– Weź to, połknij. – Staruszka uśmiechnęła się troskliwie, kładąc na niewielki porcelanowy talerzyk tabletkę. – To na przeziębienie, zbije gorączkę – dodała, podsuwając lek bliżej.

Wyczerpana dziewczyna czuła się zbyt wykończona płaczem, aby dyskutować ze starszą kobietą. Posłusznie połknęła tabletkę, popijając ją zimną już herbatą. Starała się poukładać myśli i trzymać logicznego założenia – jeśli to sen, to kiedyś się wybudzi. Nawet biorąc pod uwagę drugą opcję – jeśli jest pod wpływem narkotyków, to musi być cierpliwa i czekać, halucynacje kiedyś się skończą.

W kuchni spędziła około dwóch godzin. Rozmawiając, a nawet śmiejąc się ze staruszką, niemal zapominała, że utkwiła w obcym ciele. Pozytywne wibracje płynące od optymistycznej kobiety dały dziewczynie możliwość odetchnięcia. Przynajmniej wiedziała, że nie została uprowadzona przez jakąś psychopatkę. Igna – bo tak na imię miała ta kobieta po sześćdziesiątce – wydawała się zatroskana i bardzo opiekuńcza. Rozmowa z nią przebiegała niezwykle naturalnie i swobodnie. Jednak dziewczynę przechodziły dreszcze za każdym razem, kiedy słyszała imię „Nina”. Nie mogła się nadziwić i zaczęło wydawać się jej całkiem zabawne, że sen – bądź halucynacje – osadził ją w roli piętnastoletniej wnuczki.

Skąd pomysł, aby wyśnić sobie czyjąś babcię? – pomyślała i uśmiechnęła się pod nosem.

Czas spędzony z Igną zapewnił dziewczynie niewytłumaczalną ulgę i spokój. Może dlatego, że upewniła się, iż nic jej tu nie grozi. A może dlatego, że po ludzku potrzebowała rozmowy z kimkolwiek w tak trudnej dla niej sytuacji.

Gdy zmierzała schodami do pokoju, przeszło jej przez myśl: A co, jeżeli właśnie umieram? Może to test ostateczny? Wystraszyła się, jednak zmęczenie wzięło górę i w tamtym momencie było jej to już obojętne. Wślizgnęła się pod pościel, ale zanim to zrobiła – zrzuciła sweter i kapcie, które babcia niemal siłą założyła jej w obawie przed chorobą. Położyła się na plecach, wystawiając tylko oczy spod puchatej kołdry i przeciągnęła się, ziewając. Długo leżała, zastanawiając się, kim jest Nina i skąd pomysł, aby wyśnić jej życie.

– W końcu wróciłaś. – Chłodny oddech kogoś obcego delikatnie dotknął jej twarzy.

– To znowu ty?! – Zeskoczyła gwałtownie z łóżka, zasłaniając się pościelą i stanęła w rogu pokoju. Rozejrzała się dookoła, próbując przewidzieć, z której strony tym razem usłyszy odpowiedź.

– Nie jestem twoim wrogiem, chcę tylko odebrać to, co mi się należy, a ty musisz mi pomóc – odpowiedziała zjawa, starając się uspokoić emocje dziewczyny. – Już to robiłaś, w końcu sobie przypomnisz.

– Nie wiem, kim dla mnie jesteś. Nie wiem, co chcesz mi odebrać, nie wiem, o czym mówisz. Nie wiem nic, po prostu weź to, czego chcesz, i odejdź! – wykrzyczała.

– Nie mogę tego wziąć sama, musisz mi to dać. Po prostu mi zaufaj i zrób to, o co proszę. Wtedy uwolnisz się z tego ciała.

– Uwolnię się? Czyli to ty mnie tu więzisz? – W oczach Carolin błysnęła nadzieja i delikatna ekscytacja. – Możesz sprawić, że znów będę w swoim ciele? – dopytywała, opuszczając stopniowo kołdrę.

– Mogę cię stąd zabrać, uwolnić z ciała Niny. Po prostu daj mi to, co ona mi obiecała. – Niewidzialna zjawa delikatnie pogładziła policzek piętnastolatki, a ta, choć się wzdrygnęła, dalej stała nieruchomo. – Ona dalej tu jest, tylko że nie może już decydować. Daj mi ją.

– Jak mam ci ją dać? Kogo? Co to w ogóle oznacza?

– Pokażę ci. Po prostu mi zaufaj, nie chcę cię skrzywdzić i tego nie zrobię. To była jej decyzja, jej słowa, jej obietnice. Wszystko ci wyjaśnię, kiedy przyjdzie na to czas. Obiecuję.

Po tych słowach zjawy w pokoju zrobiło się jaśniej. Dziwny chłód zniknął, a w pomieszczeniu zapanowała głucha cisza.

Carolin stała w rogu pokoju jeszcze przez chwilę, nie ruszając się ani nie wydając z siebie ani słowa. Czuła się odosobniona i całkowicie zagubiona w otaczającej ją rzeczywistości. Jednak zbyt zmęczona, aby rozmyślać o tym, co się dzieje. Westchnęła, po czym położyła się na łóżku i całkowicie zakryła pierzyną. Długo nie mogła usnąć, kręciła się, przewracając się z boku na bok. Co chwilę wzdychając ciężko, odkrywała się i zakrywała ponownie. W jej głowie zapętlały się niezrozumiałe dla niej słowa niewidzialnej istoty. W pewnym momencie obezwładnił ją zimny prąd przeszywający jej młode ciało. Otworzyła szeroko oczy, kiedy zorientowała się, że nie jest w stanie poruszyć żadną kończyną.

– Co, do kurwy?

Jej ciało, sztywne, choć ciepłe, leżało jak trup w trumnie. Oczy nie mogły się uspokoić, jakby próbowały uruchomić mechanizm mięśni i wstać. Jedyne, co widziała, to biel pierzyny opadającej na jej spocone czoło. Ciężki i szybki oddech nagle ustał, kiedy poczuła lodowaty dotyk na stopie. Wzdrygnęła się, wydając z siebie cichy jęk, a po jej ciele przeszedł dreszcz, który sprawił, że niemal zemdlała. Chciała krzyknąć, jednak miała wrażenie, jakby jej twarz nie należała do niej, bo nie była w stanie nią poruszyć. Dotyk dłoni mroził jej stopę tak, że pomimo początkowego pieczenia i bólu powoli przestawała ją czuć, jakby już nie należała do niej. Wtedy przestraszyła się jeszcze bardziej, czując zimną i twardą dłoń na swoim udzie. Pościel zaczęła lekko się poruszać, aż nagle przed jej twarzą pojawiła się ona – biała plama bez kształtu.

– To już czas – wyszeptała, niemal przywierając do twarzy Carolin.

Powiew chłodu, który dało się poczuć, kiedy zjawa wymawiała te słowa, sprawił, że twarz dziewczyny pokryła się szronem. Jej rumieńce stały się krwistoczerwone, a łzy stopniowo zamarzały na policzkach. Carolin próbowała się odezwać, jednak nie mogła. Lekko rozchylone usta wydały z siebie kilka jęków i ucichły, kiedy poczuła, że zjawa wkłada jej jakiś dziwny przedmiot w dłoń. Zmęczony i zobojętniały wzrok, który do tej pory wpatrywał się w coś, co przypominało zbitą chmurę, powędrował w stronę dłoni, aby dojrzeć znajdujący się w niej nóż. Zwykły, nieduży, lecz ostry. Spojrzała się na zjawę pytająco.

– Musisz umrzeć, żeby się uwolnić – rzekła postać, jakby odczytała myśli dziewczyny. – Tak właściwie to ty nie umrzesz. Po prostu musisz zabić Ninę, wtedy będzie moja. Musisz mi ją dać, sama nie mogę jej zabrać. Nie myśl, że to coś złego – tłumaczyła – ona mi obiecywała, wiele razy składała przysięgi i mnie zwodziła. Nadszedł czas, aby dotrzymała słowa.

Carolin załkała, wydając z siebie niezrozumiałe dźwięki. Zarówno jej ciało, jak i twarz dalej były sparaliżowane. Jej wzrok wydawał się błagać o możliwość rozmowy.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji

Trzecie ciało

ISBN: 978-83-8423-903-2

Alex Redsnow i Wydawnictwo Novae Res 2026

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody Wydawnictwa Novae Res.

REDAKCJA: Angelika Kotowska-Kamińska

KOREKTA: Agata Ogórek

OKŁADKA: Oliwia Błaszczyk

Wydawnictwo Novae Res należy do grupy wydawniczej Zaczytani.

Grupa Zaczytani sp. z o.o.

ul. Świętojańska 9/4, 81-368 Gdynia

tel.: 58 716 78 59, e-mail: [email protected]

http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest na stronie zaczytani.pl.

Opracowanie ebooka Katarzyna Rek