Tippi i ja ebook

Dla Bena Foksa (1988–2014) –

nie zatrzymuj się

Sierpień

Siostry

A więc

Jesteśmy.

Żyjemy.

Czy to nie wspaniałe?

Że w ogóle

dajemy radę

być.

Koniec lata

Oddech lata jest coraz chłodniejszy.

Noc coraz wcześniej rozlewa swój atrament.

I nagle, znienacka

Mama obwieszcza, że Tippi i ja

nie będziemy już uczyć się w domu.

„We wrześniu

pójdziecie do szkoły

tak jak wszyscy” – mówi.

Ja się nie odzywam.

Słucham,

kiwam głową

i ciągnę za luźną nitkę przy rękawie,

aż guzik

odpada.

Za to Tippi nie milczy.

Wybucha:

„To jakiś żart?

Czy wyście oszaleli?!” – krzyczy

i kłóci się z rodzicami

do upadłego.

Ja słucham,

kiwam głową

i obgryzam skórki przy paznokciach,

aż pojawia się

krew.

Wreszcie Mama wzdycha, pociera skronie i mówi wprost:

„Skończyły się pieniądze z darowizn

i nie stać nas na nauczycieli.

Jak wiecie, Tata jeszcze nie znalazł pracy,

a emerytura Babci

nie starcza nawet na kablówkę”.

„Dziewczyny, wy dużo kosztujecie” –

mówi Tata,

jakby tych wszystkich pieniędzy

– na nasze leczenie i specjalne ubrania –

można było nie wydawać, gdybyśmy

tylko

lepiej się zachowywały.

Widzicie,

Tippi i ja nie jesteśmy, jak można by powiedzieć, normalne,

takie, jakie spotyka się na co dzień,

jakie spotyka się

w ogóle.

Dobrze wychowani ludzie

mówią o nas bliźniaczki syjamskie,

chociaż słyszałyśmy też inne określenia:

dziwactwo, okropność,

potwory, mutanty,

a któregoś razu nawet

dwugłowy demon,

przez co płakałam tak bardzo,

że przez tydzień miałam spuchnięte oczy.

Jesteśmy inne.

Jesteśmy zrośnięte

na wysokości bioder –

połączone kośćmi i krwią.

I

właśnie

dlatego

nigdy nie chodziłyśmy do szkoły.

Przez całe lata uczyłyśmy się chemii

przy kuchennym stole,

a wuef miałyśmy w ogródku.

Ale teraz

nic się nie da zrobić;

musimy iść do szkoły.

Nie do zwykłej,

jak nasza siostra Dragon,

gdzie dzieciaki grożą nauczycielom nożem,

a na śniadanie wąchają korektor.

Nie, nie, nie.

Miasto nie zafunduje nam nauki w domu, ale

opłaci czesne

w prywatnym liceum

– Hornbeacon High –

a Hornbeacon zgodziło się policzyć za nas dwie

jak za jedną.

Powinnyśmy chyba uważać się za szczęściary.

Ale to ostatnie słowo,

jakim bym

nas

nazwała.

Wszyscy

Dragon siedzi w nogach naszego podwójnego łóżka,

obciąga posiniaczone stopy

i maluje paznokcie na metaliczny błękit.

„Kto wie,

może szkoła wam się spodoba? – mówi. –

Nie wszyscy są dupkami”.

Tippi bierze lakier, maluje mi paznokcie prawej ręki

i dmucha na nie,

żeby wyschły.

„No tak, pewnie,

nie wszyscy są dupkami –

odpowiada. –

Ale przy nas

wszyscy się nimi stają”.

Cytat na s. 347: James Joyce, Ulisses, przeł. Maciej Słomczyński, Warszawa 1969, s. 9.

Tytuł oryginału: One

© Copyright by Sarah Crossan, 2015

© Copyright for the Polish edition by Wydawnictwo Dwie Siostry, Warszawa 2019

© Copyright for the Polish translation by Małgorzata Glasenapp, 2019

Wydanie tej książki zostało dofinansowane przez Literature Ireland.

wydanie II

ISBN 978-83-8150-487-4

wydawnictwodwiesiostry.pl

redakcja: Karolina Iwaszkiewicz

korekta: Małgorzata Kuśnierz, Karolina Iwaszkiewicz

projekt okładki: Zosia Frankowska

opracowanie wersji elektronicznej:

Ta książka jest dziełem twórcy i wydawcy. Prosimy o przestrzeganie praw, jakie im przysługują. Jej zawartość możesz udostępnić nieodpłatnie osobom bliskim lub osobiście znanym. Ale nie publikuj jej w internecie. Jeśli cytujesz jej fragmenty, nie zmieniaj ich treści i koniecznie zaznacz, czyje to dzieło. A kopiując ją, rób to jedynie na użytek osobisty. Szanujmy cudzą własność i prawo!

Polska Izba Książki

Wydawnictwo Dwie Siostry sp. z o.o.

ul. Stefana Jaracza 2

00-378 Warszawa

Biblioteki, szkoły, przedszkola, księgarnie i inne instytucje zainteresowane ofertą specjalną zachęcamy do kontaktu z działem handlowym ([email protected], +48 577 888 278).