Szczęśliwy los - Jay McKenzie - ebook + książka

Szczęśliwy los ebook

Jay McKenzie

0,0
39,90 zł

lub
-50%
Zbieraj punkty w Klubie Mola Książkowego i kupuj ebooki, audiobooki oraz książki papierowe do 50% taniej.

Dowiedz się więcej.
Opis

A może największą wygraną w życiu jest szansa, by naprawić to, co kiedyś się rozpadło?

Przez niemal pięćdziesiąt lat Edie i Ron dzielili ze sobą radości i troski, ledwo wiążąc koniec z końcem. Kiedy więc wygrywają fortunę na loterii, wydaje się, że wreszcie mogą spełnić wszystkie marzenia. Luksusowy dom, wymarzone samochody, pieniądze, których nie sposób wydać…

Ron jest w siódmym niebie. Ale Edie, zamiast cieszyć się bogactwem, coraz bardziej tęskni za dawnym życiem. Za przyjaciółkami, zwyczajnymi przyjemnościami i poczuciem, że gdzieś przynależy. Na własnej skórze doświadczają, że jest jednak coś, czego nie kupią za żadne pieniądze. Od dwudziestu lat Edie nosi w sercu ból po stracie, o której w ich domu niemal się nie mówi. Rodzinna tajemnica, niewypowiedziane żale i decyzje sprzed lat wciąż kładą się cieniem na jej małżeństwie. Przeszłość zaczyna upominać się o swoje.

Czy Edie znajdzie w sobie odwagę, by zawalczyć o tych, których kocha? I czy po tylu latach poświęcania się dla innych potrafi wreszcie pomyśleć o własnym szczęściu?

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi lub dowolnej aplikacji obsługującej format:

EPUB
MOBI

Liczba stron: 421

Data ważności licencji: 3/11/2031

Oceny
0,0
0
0
0
0
0
Więcej informacji
Więcej informacji
Legimi nie weryfikuje, czy opinie pochodzą od konsumentów, którzy nabyli lub czytali/słuchali daną pozycję, ale usuwa fałszywe opinie, jeśli je wykryje.



Okładka

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Tytuł oryginału: How To Lose The Lottery

Projekt okładki: Karolina Żelazińska-Sobiech

Redaktorka inicjująca: Katarzyna Lipnicka-Kołtuniak

Redaktorka prowadząca: Magdalena Zabrocka

Redakcja techniczna: Grzegorz Włodek

Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski

Redakcja: Magdalena Stonawska

Korekta: Anna Sośnicka (Lingventa), Izabela Smug

Copyright © Jay McKenzie 2026

Jay McKenzie asserts the moral right to be identified as the author of this work.

© for this edition by MUZA SA, Warszawa 2026

© for the Polish translation by Ewa Ziembińska

ISBN 978-83-287-4297-0

MUZA SA

Wydanie I

Warszawa 2026

– fragment –

Ten e-book jest zgodny z wymogami Europejskiego Aktu o Dostępności (EAA).

MUZA SA

ul. Sienna 73

00-833 Warszawa

tel. +4822 6211775

e-mail: [email protected]

Księgarnia internetowa: www.muza.com.pl

Wersja elektroniczna: MAGRAF sp.j., Bydgoszcz

Dedykacja

Dla Carol McKenzie i Abigail Kranicz, które pokazały mi, jak być matką.

Motto

Ladybird, ladybird, fly away home

Your house is on fire and your children are gone

Biedroneczko, biedroneczko, czas do domu lecieć

Chata ci się pali, poginęły dzieci

– tradycyjna angielska rymowanka

Prolog

Samochody pojawiły się najpierw, przed wszystkim innym. Zanim ktokolwiek wspomniał o nowiutkim domu w Darras Hall, zanim zrobili rezerwację na weekendowy wypad do teatru w Londynie – samochody pojawiły się jak para szafirowych kolczyków na parafialnym kiermaszu starzyzny. Edie nie zdążyła jeszcze nawet porozmawiać ze znajomymi.

Carol powiedziała, że Gary przeczytał o tym w internecie.

„Kiedy twoi sąsiedzi wygrywają na loterii”, głosił nagłówek, któremu towarzyszyło zdjęcie ich ulicy z bezczelnie lśniącymi samochodami. Na drugim planie widać było należącą do Moiry Kirby pordzewiałą Cortinę, która wyglądała jak wygłodzony stary osioł w zagrodzie z wyścigowymi końmi czystej krwi.

Pojazdy stały tam zaledwie od paru godzin, kiedy zaczęli się wokół nich gromadzić sąsiedzi.

„Chyba jeszcze takiego nie widziałem”.

„Wydaje mi się, że ten typ, co gra dla Newcastle, ma taki”.

„Takie jakby luksusowe”.

„Droższe niż Volvo, Margaret?”

Edie czaiła się za zasłoną w salonie i ukradkiem wyglądała przez okno. Przyszli wszyscy: sąsiedzi, przyjaciele i znajomi, których znała od trzydziestu lat, ale ona marzyła tylko o tym, by się wtopić w tapetę. Ron i Colin tkwili w samym środku zamieszania. Od lat nie widziała Rona tak ożywionego. Colin miał lekko zaróżowione policzki. Brylowali wśród przyjaciół niczym dyplomaci na bankiecie.

Edie westchnęła. Nie chodziło o to, że czuła się nieszczęśliwa – bo jak ktoś mógłby być nieszczęśliwy, skoro teraz może spełniać swoje marzenia? Rzecz raczej w tym, że miała nadzieję najpierw to przedyskutować. Porządnie zaplanować. To wszystko za bardzo zalatywało przelotnym kaprysem.

Oczywiście to nie był kaprys: jej mąż i syn bez końca omawiali swoje wymarzone samochody z najdrobniejszymi szczegółami. Do tego stopnia, że nawet Edie, która nie umiała prowadzić samochodu i nie interesowała się motoryzacją, czegoś się o nich dowiedziała. „Gdyby nie pieniądze…”, mawiali.

Dla Rona – Jaguar XJS. Coupé, nie kabriolet. Zwykle trochę marzł i nie zachwycała go perspektywa wiatru we włosach. Wprawdzie ubyło mu włosów i wiatr nie bardzo miał co rozwiewać, ale Ron wydawał się zaskakująco nieświadomy łysiny na czubku głowy. No i samochód miał być czerwony. Jaskrawa, lśniąca, strażacka czerwień. „Nie chcesz ciemnego samochodu, Edie”, mawiał do niej, kiwając palcem. „W nocy łatwo o wypadek”.

Colin wybrał potężny kabriolet Mustanga. W jego fantazjach auto miało elegancki czarny kolor. Ostatecznie postawił na pomarańczowe, barwy więziennego kombinezonu. „Nie mogłem się oprzeć!”

Dwaj mężczyźni jej życia tokowali nad swoimi skarbami, a Edie napełniła czajnik, żeby zaparzyć herbatę. Przeciągnęła palcem po parapecie, sprawdzając, czy nie trzeba go wytrzeć. Nie żeby to miało jakieś znaczenie. Ron zamierzał sprzedać dom i zaraz przenieść się do nowego. Westchnęła i spróbowała sobie przypomnieć, gdzie schowała swoją tajną paczkę ciastek Party Rings.

Część 1

Kula z numerem 5: urodziny Rona

1

Potem

Edie przysięgłaby, że to cholerstwo samo spada, kiedy tylko ona przechodzi obok. Nie za każdym razem, ale oprawiony w ramkę szczęśliwy los na loterię zeskoczył ze ściany i wylądował u jej stóp co najmniej trzy czy cztery razy w ciągu ostatnich trzech miesięcy. Tym razem jednak wziął i pękł. Zwykle gruby dywan amortyzuje upadek, ale dziś ramka spadła na stołek, który Edie postawiła pod nią, żeby ją porządnie wyczyścić.

Szkło rozpadło się na sześć odłamków, po jednym na każdą ze zwycięskich liczb. Przypominają lodowe sople. Edie wzdycha.

– Zupełnie jakbyś wiedział, że mocno namieszałeś w porządku świata – zwraca się do zwycięskiego losu. Zbiera kawałki szkła, po czym ogląda ramkę, żeby sprawdzić, czy da się ją uratować.

Colin siedzi w jednym z foteli w dużym salonie i zajada krakersy Ritz prosto z pudełka. Z ogromnego telewizora ryczy program Top Gear. Edie nie wie, po co im więcej niż jeden salon – ile czasu trzy osoby mogą spędzać na siedząco? – ale Ron i Colin byli nieugięci. Twierdzili, że im więcej salonów, tym lepiej.

– Gdzie tata? – pyta Edie.

Colin wzrusza ramionami, nie odrywając wzroku od ekranu.

– Wyszedł się przejechać. Albo jeszcze leży w łóżku.

Na twarzy ma okruchy krakersów. Edie nie może się nadziwić, że to te same pulchne niemowlęce policzki, które przyprawiały ją o łzy miłości za każdym razem, gdy je całowała. Nadal są pulchne, co wygląda znacznie mniej uroczo u trzydziestotrzyletniego mężczyzny. Edie z trudem się powstrzymuje, żeby nie poślinić chusteczki i nie wytrzeć mu twarzy.

– Spójrz – mówi, machając pękniętą ramką. – Kupon znów mnie napadł. Może próbuje mi dać do zrozumienia, że chciał, by wygrał ktoś inny.

Oczywiście żartuje, ale Colin spogląda na nią wymownie.

– A może chce ci dać do zrozumienia, żebyś wyszła z domu i zaczęła cieszyć się pieniędzmi. – Wymierza w nią palec, jakby chciał powiedzieć „tu cię mam!”, kiwa głową i wraca do oglądania telewizji.

Edie przygląda się kuponowi raz jeszcze, a potem zerka na syna.

– Co zamierzasz dzisiaj robić?

Colin znów wzrusza ramionami i wpycha do ust kolejnego krakersa. Chichocze z czegoś, co powiedział jeden z prezenterów. Edie nigdy nie jest w stanie zapamiętać, który jest który. Według niej wszyscy są nieznośni.

– Ten to który?

Colin odrywa wzrok od telewizora.

– Co?

– Ten prezenter. W dżinsach. Czy to nie on miał paskudny wypadek?

Colin uśmiecha się lekko kącikiem ust.

– Nie, mamo. To był Richard. O tamten. – Wskazuje na ekran, chrupiąc następnego krakersa.

– No tak. Już doszedł do siebie, prawda?

Colin kiwa głową. Wkłada rękę do pudełka, grzebie w nim, zagląda do środka, odwraca do góry nogami i potrząsa.

– Krakersy się skończyły.

– Przecież kupiłam je w środę!

– No wiesz, mamo, możesz kupić więcej niż jedno pudełko. – Jej syn szczerzy zęby w uśmiechu. – Teraz nas stać. – Z nadzieją zagląda do pudełka jeszcze raz, wzdycha i odstawia je na podłogę. – Wiesz, niektóre grube ryby w mojej dawnej pracy korzystały z Tesco Direct. Przywożą ci zakupy do domu. Coś wspaniałego. Nie musiałabyś chodzić do sklepu.

– Ale ja lubię chodzić do sklepu!

Colin marszczy brwi.

– No ale to daleko. I dlaczego nie chcesz, żebyśmy cię wozili, ja albo tata?

– Lubię spacerować.

Tak naprawdę wcale nie lubi. Tęskni za wyprawami autobusem z Carol i Brendą, za przewracaniem oczami na widok chłopaków, którym ze spodni wystają majtki, i dziewcząt, których sztuczne rzęsy wyglądają jak odcięte ptasie skrzydła przylepione do twarzy.

Zamyka oczy. W zeszłym tygodniu do nich zadzwoniła. Brenda wydawała się rozkojarzona. W głosie Carol brzmiało poczucie winy.

Colin sapie. Przez chwilę Edie wydaje się, że rozbawiło go coś w telewizji, ale zaraz dostrzega jego zamknięte oczy i rozdziawione usta. Na moment ogarnia ją wściekłość, choć sama nie wie, czy denerwuje ją łatwość, z jaką jej syn potrafi zasnąć, czy może niespodziewana myśl, że jej dzidziuś jest już dorosłym mężczyzną po rozwodzie i z zaczątkami łysiny. Przez sekundę waha się między chęcią upuszczenia czegoś z hukiem, żeby popatrzeć, jak się nagle budzi, a matczynym pragnieniem, by wyjść z pokoju na paluszkach, bo dziecko śpi. Tłumi westchnienie i delikatnie okrywa swojego synka ciemnoszarą narzutą boucle. Cmoka w stronę jego policzka i wymyka się, żeby sobie posiedzieć gdzie indziej. Albo może sprawdzi, czy Ron jest w domu.

W pokoju Rona unosi się woń brudnych skarpetek i środka do pielęgnacji mebli. Wolałaby, żeby od czasu do czasu wpuścił tu powiew świeżego powietrza – wywietrzył trochę ten zaduch – ale zawsze mu marzną dłonie i stopy, więc nawet nie chce o tym słyszeć.

Kiedy Delph urządzał im wnętrza, Ron uparł się na zaciemniające rolety, ale jeszcze nigdy nie widziała, żeby je zasuwał.

Ogród wokół ich domu jest troskliwie wypielęgnowaną odą do zieleni, przycięte w zgrabne kule żywopłoty lśnią w porannym świetle. Wszędzie stoją ogrodowe rzeźby stylizowane na postacie z mitologii greckiej, chociaż Edie jest niemal pewna, że ani Ron, ani Colin nie odróżniliby Zeusa od Odyseusza. Edie wolałaby mieć gdzie posadzić krokusy, żeby wiosną móc wspominać fiolety i żółcie, którymi okrywa się w maju Marine Park.

Naprzeciwko okna stoi olbrzymie podwójne łóżko z szarym aksamitnym wezgłowiem, ale między oknem a łóżkiem jest tyle miejsca, że zmieściłby się autobus. W rogu pyszni się wygodny fotel z podnóżkiem, nad którym pochyla się nachalnie lampka do czytania, a obok gablota ze wszystkimi numerami „Top Gear” i „What Car?” należącymi do Rona, ułożonymi tak starannie, jakby to były pierwsze wydania powieści sióstr Brontë.

Ron chrapie, a przy wydechu jego usta wydymają się jak u konia. Jedno ramię wysunęło mu się spod kołdry. „Kupmy takie, jakie mają w hotelach”, zadysponował w kwestii pościeli, jakby byli ludźmi, którzy bywają w hotelach. „Wiesz, takie trochę sztywne”.

Podwinął mu się rękaw koszulki, odsłaniając rozmazane zarysy granatowego tatuażu.

– Dzień dobry, słonko – szepcze Edie.

Ron nagle zamyka usta i zaczyna mrugać.

– O, Edie. – Siada na łóżku.

– Jak spałeś?

– Okropnie! Cholerny pęcherz budził mnie chyba z pięć razy. Przysięgam, Edie, te łazienki przy pokojach to istne błogosławieństwo. A ty? Założę się, że bez mojego chrapania śpisz jak niemowlę?

Edie wzdycha.

– No właśnie wcale nie śpię tak dobrze. Po prostu trochę mi… dziwnie.

– Niedługo się przyzwyczaisz, moja droga. – Ron kiwa głową z aprobatą. – Nie po to mamy pięć pokojów, żeby się gnieździć w jednym. A poza tym tobie ostatnio jest ciągle gorąco, a ja zawsze marznę. – Wzrusza ramionami. – To ma więcej sensu.

– Może i tak. – Edie ratuje poduszkę, która spadła na podłogę. – No więc pomyślałam, że moglibyśmy zajrzeć do tej piekarni, o której ci mówiłam. Zobaczyć, jakie mają bułeczki.

Ron uśmiecha się szeroko.

– Dziś nie mogę, kochana. Są idealne warunki do jazdy. Chcę się wybrać na Buttertubs Pass.

– Byłeś tam setki razy!

– Ale nie Jaguarem! – Ron poklepuje ją po dłoni. – Oj, Edie! Piekarnia nigdzie nie ucieknie!

Szosa też nie. Edie nie chce się dąsać, więc nie mówi tego głośno.

Rozlega się pisk komórki Rona. Jej mąż wyciera palce w piżamę, otwiera klapkę i mruży oczy, wpatrując się w ekran.

– Powinieneś znowu iść na badanie wzroku, Ron.

– Co? Mam doskonały wzrok! Czterdzieści na czterdzieści. – Mruży oczy trochę bardziej i cmoka. – Ta cholerna sprzątaczka.

– Co z nią?

Edie nie chciała sprzątaczki, ale Ron się uparł.

– Nie przyjdzie, bo zachorowała. Znowu. – Kręci głową z dezaprobatą. – Doprawdy, ci młodzi nie mają teraz żadnego etosu pracy.

– Ona ma czterdzieści trzy lata!

– Wszystko jedno. – Ron wpatruje się ponuro w kołdrę, jakby choroba sprzątaczki była jakimś spiskiem, wymierzonym w niego osobiście.

– Już ci mówiłam, że nie potrzebujemy sprzątaczki – przypomina Edie.

– Ależ oczywiście, że potrzebujemy. Wszyscy mają sprzątaczki. – Skinieniem głowy wskazuje okno, za którym w oddali rysuje się dach kolejnej rozrośniętej rezydencji. – Każdy z nich.

– Nie wszyscy mają sprzątaczki. Niektórzy z nas byli sprzątaczkami. – Odrywa od kołdry zmechaconą kulkę i obraca ją w palcach. – Poza tym byłoby miło mieć coś do roboty, kiedy ty sobie gdzieś jeździsz.

Ron wzdycha.

– Możesz robić masę rzeczy, Edie. Mogłabyś popływać, jak kiedyś w ośrodku sportu i rekreacji.

– To był wodny aerobik.

– Super! Właśnie to rób. – Poklepuje ją po kolanie. – Cudownie.

I tak po prostu Edie zostaje wyproszona. Wyproszona z sypialni męża w ich przestronnej willi w Darras Hall, gdzie jest więcej toalet niż mieszkańców, w imię luksusowych samochodów wyścigowych, o których Ron mógł kiedyś tylko marzyć. W przedpokoju Edie podnosi zniszczoną ramkę z losem na loterię i zabiera ją do kuchni. Może wybiorę się po nową ramkę. Z jakiegoś nieokreślonego powodu ta myśl ją przygnębia.

Wyglądając na ogród, naszpikowany triadami, diadami, złoczyńcami i wojownikami o karcących spojrzeniach pustych kamiennych oczu, próbuje oddychać brzuchem, tak jak radziła im robić od czasu do czasu Judy, jej dawna instruktorka wodnego aerobiku. „Sprawdźcie, jak się czujecie”, mawiała. Edie sprawdza, jak się czuje, i z niepokojem odkrywa, że w miejscu, gdzie powinny być jej uczucia, zieje wielka pustka.

„Oni”, kimkolwiek są, zawsze mówią, że pieniądze szczęścia nie dają, choć świeżo upieczona multimilionerka, która w młodości musiała błagać sprzedawców o jeszcze tę jedną szyjkę kurczaka na kreskę, z pewnością mogłaby czerpać z nich jakąś radość? Wygrana na loterii chyba musi sprawiać więcej przyjemności niż szukanie nowej popielatej ramki na bilet do życia, na które nie była gotowa?

2

Przedtem

Patricia opiera się o ścianę, wciskając stopy z powrotem w buty.

– Auć! – wzdycha. – Kto by pomyślał, że w tych sandałach nogi będą mnie tak bolały?

Edie słyszy w myślach swój własny głos: W życiu nie dasz rady tańczyć w tych butach, Pats. Nie jesteś w stanie nawet w nich chodzić!

– Skąd mi przyszło do głowy, że dam radę w nich tańczyć? Nie jestem w stanie nawet w nich chodzić! – Kręci stopą, pokrytą czerwonymi śladami po cienkich paskach, które wpiły się jej w skórę.

Ona i Edie stoją oparte o ścianę przy głównym wejściu do klubu Golden Slipper, dwie ulice od miejsca, gdzie wypluł je autobus, i metr od miejsca, gdzie bramkarz o barach wielkości ciężarówki oznajmił Pats, że nie, absolutnie nie może wejść bez butów.

Yella Welly – Żółty Gumiak, czyli Golden Slipper, jak się faktycznie nazywa, może i znajduje się w niedużym, uroczym miasteczku nieopodal Newcastle, ale ma reputację miejsca, w którym warto bywać w piątki, a niektórzy są gotowi jechać nawet te dwanaście mil ze stolicy regionu, żeby do świtu kiwać się nad brzegiem morza przy muzyce serwowanej przez Annie Nightingale.

Edie taksuje wzrokiem kolejkę nadzianej młodzieży i kręci głową. Kobiety są poubierane w minispódniczki i buty na koturnach, sukienki w kwiatki, gwiazdki i zawijaski. Ich potraktowane prostownicą włosy lśnią, gładkie jak lustro, i chociaż każda z nich jest inna, mają w sobie jakąś jednorodność, niczym w zespole tanecznym czy modnym chórze. Mężczyźni noszą garnitury i jaskrawe koszule. Przypominają jej stado egzotycznych ptaków.

Edie przygląda się własnej sukience. Należała do jej matki i nawet po usunięciu kokardy z karku i wstążki z talii oraz spraniu krochmalu ze spódnicy, żeby miękko się układała, dziewczyna wciąż wygląda, jakby ktoś zwymiotował kobietę z tafty. Sama sobie przypomina lalkę w krynolinie, skrywającą kłopotliwe zapasowe rolki papieru toaletowego w łazience u Patricii.

– Nie mogę tam wejść – oświadcza. – Spójrz na mnie. Wyglądam, jakbym hibernowała od czterdziestego trzeciego roku.

Patricia macha lekceważąco ręką.

– Wyglądasz dobrze, Edie. Klasycznie. Musimy zacząć żyć, tańczyć, śpiewać piosenki. – Puszcza oko do zadbanego dżentelmena w zielonej marynarce, a jego koledzy odpowiadają głośnymi okrzykami: „Juhu!”. – A poza tym – uśmiecha się szeroko – tu aż się roi od facetów.

– Którzy nawet nie spojrzą na dziewczynę w sukience po babci. – Edie odsuwa się od budynku. – Słuchaj, naprawdę nie jestem w nastroju. Powinnam wracać do domu. Zajrzeć do mamy.

– Twoja mama śpi, Edie. Widziałyśmy ją dwadzieścia minut temu. – Pats krzyżuje ręce na piersiach. – Co zamierzasz robić przez całą noc? Zgadywać, co jej się śni?

– Nie wiem – odpowiada bez przekonania. – Po prostu chyba nie jestem z tych, co lubią tańczyć. Poradzisz sobie sama. – Jeszcze nie skończyła mówić, a już czuje się winna.

Patricia tęsknie spogląda na wejście. Są tutaj po raz pierwszy i Edie podejrzewa, że pewnie ostatni. Przyjechała tylko dlatego, że przyjaciółka za wszelką cenę chce skorzystać ze zmian zachodzących w latach sześćdziesiątych – zmian w muzyce i modzie, od tętniących życiem londyńskich ulic aż po ich wietrzny zakątek na północnym wschodzie. Teraz Edie obawia się, że taka uciążliwa najlepsza przyjaciółka jak ona podcina skrzydła żywiołowej Pats. Nie zliczyłaby, ile razy ją zawiodła przez ostatnie osiem lat: nici z wyjścia do kina, bo musiały grzebać w śmieciach w poszukiwaniu torebki mamy Edie; odwołany spacer do sklepu w ładny dzień, bo gdy Edie się obudziła, zastała otwarte drzwi, a jej matka znikła. Patricia jest siostrą, której zawsze potrzebowała, i teraz Edie pali się ze wstydu na myśl o tym, jak jej matka płakała w fotelu, a Pats delikatnie ściągała jej buty i uspokajała: „No już, Cynthio. Wszystko będzie dobrze”. Chyba mogłaby przynajmniej potańczyć z przyjaciółką do kilku piosenek i ochoczo zapewniać, że jej nieporadne próby podrywu są tak naprawdę „błyskotliwe i czarujące”.

– No weź, Edes. Kupię ci coś do picia.

Edie stara się nie myśleć o dziwnym łaskotaniu w brzuchu i bierze Patricię pod rękę.

– No dobrze – zgadza się. – Ale na krótko.

Atmosfera w środku jest duszna i zapocona. Pocą się nie tylko ludzie, samo pomieszczenie też. Skroplona woda kapie z pluskiem na obojczyk Edie. Dziewczęta w barwnych sukienkach podrygują do Ya Ya Twist, natomiast chłopcy stoją sztywno na obrzeżach sali. Kilku co odważniejszych bez większych efektów kiwa się obok dziewcząt, które wyraźnie ich ignorują.

Na środku parkietu tańczy kobieta, która wygina się, jakby nie miała kości i składała się wyłącznie z cieczy. Edie mruży oczy, ale w jej drobnym ciele nie dostrzega niczego, co choć trochę przypominałoby stawy lub przeguby. Mężczyzna obok niej porusza się na boki jak krab, jego kanciaste ruchy kontrastują z falującą giętkością kobiety. Gdzie oni wszyscy nauczyli się tak tańczyć? Nawet gdyby tak umiała, nie jest pewna, czy chciałaby, żeby wszyscy na nią patrzyli.

Edie drepcze za Patricią do baru, świadoma swoich niezgrabnych ruchów. Lata uprawiania gimnastyki wyparowały z jej ciała, gdy wkroczyła w okres dojrzewania, który porobił dziwne rzeczy z jej stawami i mięśniami, a jej smukłe, gibkie kończyny zesztywniały niczym schnący beton.

Patricia wciska Edie do ręki kubeczek z cienkiego plastiku, wypełniony po brzegi jakimś gazowanym napojem. Płyn ma metaliczny zapach, a kubek jest ciepły i mokry od zewnątrz, jakby właśnie wyciągnięto go z wanny. Podrygujący mężczyzna trąca ją biodrem w łokieć i płyn wylewa się Edie na buty.

– Przepraszam – rzuca tancerz z szerokim uśmiechem. – Dobrze się bawisz? – Zalatuje niepranymi skarpetkami, a trzy z czterech przednich zębów ma szare. Edie kaszle i odwraca się od niego.

– Co o nim sądzisz? – pyta Patricia, niezbyt subtelnym skinieniem głowy wskazując szarozębnego.

Edie zerka przez ramię i widzi, że tamten wciąż się do niej szczerzy. Nachyla się do Patricii.

– Śmierdzi, jakby chorował na stopę okopową – szepcze, ale Patricia już patrzy gdzie indziej.

– Ooo, patrz, chłopaki z Marsden!

Edie podąża wzrokiem za spojrzeniem Patricii, która kiwa głową w stronę grupki młodych mężczyzn przepychających się przy disc jockeyu. Są elegancko ubrani i świetnie ostrzyżeni, ale w ich poszturchiwaniach jest coś łobuzerskiego. Na obrzeżu grupy stoi wyprostowany jak struna mężczyzna ściskający w dłoniach kubek. Rdzawobrązowe kosmyki włosów przykleiły mu się do czoła, a podwinięte do łokci rękawy odsłaniają gładkie, umięśnione przedramiona. Błądzi wzrokiem po sali, ale co jakiś czas ogląda się na przyjaciół i posyła im uprzejme uśmiechy.

– Kim jest ten wysoki?

Patricia marszczy brwi.

– Mac coś tam? McDonald? Nie, McVey. Właśnie. Jimmy McVey. – Uśmiecha się. – A co? Podoba ci się?

– Podoba mi się jego postawa. Bardzo… szlachetna.

– Teraz puszczę wam świeżutką płytę, dzieciaki. – Metaliczny głos disc jockeya dudni z wielkiego głośnika. – Od uroczych pań z zespołu Martha and the Vandellas.

– Och, Edie! To znak!

W sali rozbrzmiewają pierwsze słowa piosenki Jimmy Mack i podrygujący tancerze płynnie przechodzą do miękkich, kołyszących ruchów.

– No chodź. Musimy zatańczyć. – Zanim Edie zdąży zaprotestować, Patricia ciągnie ją na puste miejsce przy chłopakach. – No nie stój tak! Tańcz!

Edie się kiwa, całe jej ciało porusza się jak jedna sztywna bryła. Oblewa się rumieńcem, kiedy prawdziwy Jimmy Mack zatrzymuje na niej na moment wzrok.

– Pats – syczy Edie – czuję się jak kaktus.

Patricia odchyla głowę do tyłu i wybucha śmiechem, zahaczając włosami o chłopców z Marsden. Zaczyna kołysać biodrami jak wahadłem, opuszczając przy tym podbródek i wydymając usta. Kiedy już udaje się jej przyciągnąć ich uwagę, Patricia odwraca się w stronę najbliższego z chłopaków.

Edie jest przerażona tym, że w tej chwili tańczy sama, i natychmiast nieruchomieje.

– Nie za bardzo lubisz tańczyć?

Jimmy McVey stoi tuż przy niej jak ludzka żyrafa i posyła jej z góry krzywy uśmiech.

– Och, tak, po prostu nie wiem… A przynajmniej czuję się trochę… – W blasku dyskotekowych świateł jego skóra zmienia kolor na czerwony, niebieski, zielony i żółty, po czym znów wraca do czerwonego, i wszystkie te barwy jakoś do niego pasują. Grzbiet nosa ma upstrzony piegami. Jej matka nazywała piegi „pocałunkami aniołów”. Edie się rumieni. – Czuję się trochę onieśmielona.

Chłopak przytakuje. Edie sięga mu do ramienia, więc musi zadzierać głowę, żeby na niego spojrzeć.

– Ja nie umiem tańczyć. Przychodzę tu tylko po to, żeby popatrzeć, jak te czubki podskakują i usiłują podrywać dziewczyny. Ale gdybym umiał, poprosiłbym cię do tańca.

Edie czuje, że jej szyję oblewa gorący rumieniec. Jimmy lekko marszczy brwi, jakby bardzo się koncentrował, ale jego ciemne oczy i usta się uśmiechają. To jednocześnie komiczne i ujmujące, a Edie czuje bicie pulsu w nadgarstkach, jakby mały ptaszek próbował się stamtąd wydostać. Nad jego ramieniem widzi, że jakiś facet zarzuca sobie Patricię na plecy niczym worek ziemniaków.

– Może zechciałabyś tam ze mną usiąść i wypić nasze – kiwa wymownie głową – napoje.

Edie nieśmiało przytakuje i podchodzi za nim do rzędu plastikowych krzesełek. Jimmy rzuca ukradkowe spojrzenie na tkwiącego przy drzwiach bramkarza, który wygląda jak czołg, po czym wyciąga z kieszeni spodni małą srebrną piersiówkę i nalewa z niej trochę płynu do obu kubków. Edie ukradkiem wącha swój.

– Kiedyś dostaną odpowiednią koncesję – mówi chłopak – a wtedy to naprawdę będzie najlepszy lokal na północy kraju.

Rozmawiają, nie potykając się o chwile niezręcznego milczenia, a po napoju Jimmy’ego Edie czuje się rozgrzana i uszczęśliwiona. Opowiedziała mu już o swojej gimnastycznej przeszłości i obecnej pracy sprzątaczki. On opisał ze szczegółami praktyczną naukę zawodu mechanika w warsztacie samochodowym u jego wujka w Hull, przez którą całymi tygodniami nie bywa w domu. Oboje przewracają oczami na widok Patricii, która trzęsie się jak mokry pies w kręgu przyjaciół Jimmy’ego, wykonując dziwny taniec godowy.

On mówi, a ona nie może oderwać wzroku od jego ust, nosa, palców. Z dala od świateł, muzyki i przyjaciół jest swobodniejszy i łagodniejszy, niż wydawał się na początku, jakby się rozpływał. Podoba mi się. Obserwuje jego palce ożywiające anegdotkę o mewie, którą on i jego wujek nazywają Winstonem, i drży, gdy nagle w jej myślach pojawia się wizja tych lekko szorstkich palców dotykających jej policzka. Pojawia się i nie chce zniknąć, furkocze jej w głowie, aż w końcu Edie nie może myśleć o niczym innym.

O 21:43 Patricia zerka na nią i klepie się w nadgarstek, mimo że nie ma zegarka. Obiecała rodzicom, że wsiądą do autobusu odjeżdżającego o 22:00, a żadna z nich nie chce martwić rodziców Patricii spóźnieniem. Poza tym następny autobus jest dopiero o 22:45, a obolałe stopy przyjaciółki nie wytrzymają kolejnej godziny, natomiast Edie nie znosi zostawiać swojej mamy samej na tak długo.

– Muszę już iść – mówi do niego.

Chce mu podać swój kubek, ale on myśli, że podaje mu rękę, więc łapie ją za tę rękę i wychlapuje resztki napoju na jej ubranie. Zrywa się na równe nogi.

– O kurczę! Przepraszam. – Próbuje strzepywać płyn z jej sukienki, ale niechcący muska jej pierś. – O Boże! – Chowa twarz w dłoniach. – Ale ze mnie idiota.

Edie wciąż czuje na piersi dotyk jego palców. W nagłym przypływie odwagi kładzie mu dłoń na ramieniu.

– Nic się nie stało – uspokaja go i nie zabiera ręki. Jego skóra jest ciepła, jakby wygrzewał się na słońcu, i Edie nagle zaczyna się zastanawiać, jak by wyglądał, leżąc na plaży w samych kąpielówkach. Znów oblewa się rumieńcem.

Chłopak zerka zza palców z szerokim uśmiechem.

– Cóż, miło było cię poznać.

Edie nagle sobie uświadamia, że trzyma go za ramię, i gwałtownie się odsuwa.

– To na razie – rzuca. Odwraca się i wypatruje Patricii.

Ma nadzieję, że Jimmy nie dostrzega jej rozczarowania, które z całą pewnością ma wypisane na twarzy.

– Poczekaj! – zatrzymuje ją chłopak. – Muszę wiedzieć, kiedy się znów zobaczymy!

Edie czuje, że serce zaczyna jej bić szybciej. Ogląda się przez ramię tak swobodnie, jak tylko potrafi. On wyciąga z kieszeni skrawek papieru i uważnie go studiuje.

– Wracam w przyszłym miesiącu, piętnastego. Jeśli chcesz, możemy pójść na herbatę szesnastego.

Edie szybko liczy w myślach. To za sześć tygodni. Do tej pory o mnie zapomni. Albo porwie go jakaś ślicznotka z Hull.

– Nie zapomnę. – Jimmy uśmiecha się szeroko. Edie się czerwieni, zła, że na jej twarzy zawsze dokładnie widać, o czym myśli. – Czternasta? Szesnastego? U Minchelli?

Edie wzrusza ramionami.

– Chętnie.

– Super! To do zobaczenia…?

– Jestem Eva. – Kłamstwo wymyka się z jej ust, zanim Edie ma czas się zastanowić, co właściwie robi.

– Eva, ładne imię. Ja jestem…

– Och, wiem, kim jesteś! – I znów się czerwieni.

Chłopak cofa się z uśmiechem w stronę swoich znajomych, posyła jej całusa i potyka się o czyjąś wystawioną, wyginającą się nogę. W ciele Edie rozlewa się ciepło, od głowy do samego brzucha. Patricia bierze ją pod rękę, a Edie próbuje zapanować nad trzepotem w piersi. I tak sobie kuśtykają, trzymając się pod ręce, z butami przewieszonymi przez ramię, żeby zdążyć na autobus o dziesiątej, który zawiezie je do domu.

3

Potem

Kiedy Edie skręca za róg, widzi Carol, która właśnie truchta ulicą w stronę domu Brendy. Carol dostrzega Edie i zwalnia, patrząc wszędzie, byle nie na nią. Razem stają pod furtką. Edie czeka, aż Carol przejdzie, a Carol czeka, aż Edie zrobi to samo. W końcu obie jednocześnie robią krok naprzód. Przez chwilę cisną się obok siebie jak dwa plasterki wędliny na kanapce, po czym Edie wyskakuje pierwsza. Jak korek. Chciałaby zachichotać i powiedzieć to na głos, ale policzki Carol są zarumienione i sytuacja wydaje się nieco dziwna.

– Edie! Nie spodziewałyśmy się ciebie.

– Wczoraj wieczorem dzwoniłam do Brendy. – Edie przypomina sobie wiadomość, którą zeszłego wieczoru wyjąkała do automatycznej sekretarki.

– No tak!

Drzwi otwierają się z kliknięciem i staje w nich Brenda, ubrana w swój niebieski welurowy dres, w którym chodzi na wodny aerobik.

– Edie! Jaka miła niespodzianka. – Usta ma rozciągnięte w uśmiechu sztywnym jak stężenie pośmiertne i mruga trochę za często, zważywszy na to, że szare chmurzyska usiłują wymazać słońce.

– Dzwoniłam do ciebie wczoraj wieczorem, Brendo. Zostawiłam wiadomość. Powiedziałam, że dziś wpadnę.

Brenda postukuje nerwowo palcem w podbródek.

– O rety. Chyba nie odebrałam tej wiadomości.

Edie marszczy brwi. Carol popatruje to na jedną kobietę, to na drugą. Brenda wzrusza ramionami.

– Pewnie automatyczna sekretarka znowu się buntuje.

– Technologia. – Cmoka Carol, kręcąc głową.

– No cóż. – Edie unosi ładną sportową torbę z Marks & Spencer, którą Colin jej kupił, kiedy zaczęła chodzić na wodny aerobik. – Ale jestem! I mam kostium. Wiecie, nie mogę się doczekać. Od wieków nie ćwiczyłam!

Brenda i Carol wymieniają dziwne spojrzenia.

– Co? O co chodzi?

Carol nagle jest bardzo zainteresowana wiszącym przy drzwiach koszykiem, z którego wyrasta kilka wątłych pędów. Brenda się prostuje.

– Po prostu, no cóż… Nie ma już miejsca w samochodzie.

– O?

– Kiedy się przeprowadziłaś, zapytałyśmy Sue, czy chciałaby z nami chodzić.

– Sue?

– Tak, Sue.

– Którą Sue? Tę od hortensji?

– Nie – wtrąca Carol. – Sue z włosami.

– Sue z włosami? I ona teraz jeździ z wami na wodny aerobik?

– Wcale nie jest taka zła. Jeśli się przeboleje te jej włosy. – Carol mądrze kiwa głową.

Brenda wzrusza ramionami.

– Więc nie ma już miejsca.

Edie spuszcza wzrok.

Carol zaczyna:

– No ale może mogłybyśmy…

Brenda ucina:

– Nie, Carol. Już ci mówiłam, że nie mogę wyjąć fotelika Dextera, bo nie będę w stanie z powrotem go zamontować, kiedy urodzi im się następne dziecko.

Edie zerka na Carol, żeby razem z nią przewrócić oczami nad mitycznym przyszłym niemowlęciem, którego córka Brendy nie urodzi, ale Carol wciąż się wpatruje w ten nieszczęsny koszyk.

– Jechałam tu trzema autobusami… – Edie słyszy w swoim głosie drżenie godne żałosnej staruszki i gardzi sobą za to.

– Przepraszam, Edie. Po prostu jest, jak jest.

– Heeejooo!

Edie odwraca się i widzi Sue z włosami, która właśnie przeciska się przez furtkę. Jej wielgachna torba więźnie z tyłu, a spódnica zahacza o złamany słupek, kotwicząc ją między chodnikiem a ogrodową alejką.

– Utknęłam – oznajmia. – Utknęłam jak ten Carrel Folin w Phone Booth.

Wstrząśnięta Brenda biegnie uwolnić łopoczącą spódnicę, wielką jak koc piknikowy. Fryzura Sue trzęsie się niczym przerażona wiewiórka.

– Eee, Sue, chyba muszę zerwać ci nitkę.

Sue wzdycha.

– Rób, co masz robić, Bren. Nie mogę zostać uwięziona na zawsze.

Edie zostawia je z tą szamotaniną i zwraca się do starej przyjaciółki:

– Carol, co tu się dzieje?

Kobieta spuszcza wzrok.

– Nic. To znaczy Brenda powiedziała… Chodzi tylko o miejsce.

Edie unosi brwi.

– Słowo daję, Edie!

Sue, nareszcie wolna, kroczy w stronę domu.

– Hejo, Edie. Jak tam posiadłość? Przyjechałaś tu limuzyną? – rechocze. – Założę się, że ten twój dom jest jak z Downton Abbey. Masz służącą, co?

Edie wymija je wszystkie i zawraca do furtki.

– Może w następnym tygodniu, Edie! – słyszy za sobą wołanie Carol. – Może Ron cię podwiezie tym ładnym samochodem?

– Albo przylecisz prywatnym odrzutowcem jak ten Peas Diddy – dorzuca Sue.

Edie zamierza wyjść z godnością, ale trzepocący pęczek nici pozostały po przygodzie Sue owija się jej wokół nadgarstka. Klucze z brzękiem wypadają jej na ziemię, a kiedy po nie sięga, uwięziona ręka nie chce się przesunąć tam, dokąd próbuje ją skierować. Edie szarpie z całej siły i po chwili jest wolna. Pozostałe kobiety się gapią i Edie zaciska usta w wąską kreskę, szukając w myślach mądrych słów, którymi mogłaby podsumować ten moment, ale jedyne, co ma w głowie, to obraz swojej matki piorunowanej wzrokiem przez kolejkę kobiet stojących z założonymi rękami pod pocztą. Edie nie pamięta, czym Cynthia zawiniła, pamięta tylko, że sama trzęsła się ze złości – albo może ze strachu – a jej matka siłowała się z własnymi ustami, próbując z nich wydusić jakąś ripostę, tyle że nic jej nie przychodziło do głowy, więc tylko rozchylała i zamykała wargi. „Zabieraj się stąd”, powiedziała jedna z kobiet. „I nie wracaj”. Brenda mogła równie dobrze powiedzieć to samo teraz.

Próbuje wykrztusić „W takim razie idę” i „Nie wrócę”, ale wychodzi jej „W takim razie wrócę”, co plasuje się gdzieś pomiędzy groźbą a absurdem. Zaciska powieki, żeby powstrzymać łzy.

Nie odwraca się.

Kawiarnia w markecie Asda ma ofertę specjalną. Edie zamawia kiełbasę z frytkami i herbatę u stojącej za ladą dziewczyny, która chyba dopiero co wyrosła z pieluch. Jest tłoczno, więc sterczy z tacą w ręku, czekając na wolny stolik.

Kiedy siada, jej frytki są już zimne. Kroi kiełbasę na małe kawałeczki i wkłada jeden do ust. Nie ma wielkiej ochoty na jedzenie, ale już od godziny krąży po supermarkecie i nie chce jeszcze wracać do domu.

Wzdycha. Oczywiście Brenda i Carol mają prawo zaprosić kogoś innego – miejsce w samochodzie to powód równie dobry jak każdy inny, żeby zabrać kogoś nowego – ale dlaczego jej nie uprzedziły?

I dlaczego właśnie Sue z włosami? Sue od hortensji jeszcze by jakoś zrozumiała, ale nie Sue z włosami. Przede wszystkim dziwnie się śmieje, no i kiedy mówi o sławnych ludziach, zawsze przekręca ich imiona i nazwiska. Na przykład Donny Jepp czy Wonzel Deshington.

Edie trąca widelcem kawałek kiełbasy. To przecież ona wpadła na pomysł, żeby zapisać się na wodny aerobik. Zobaczyła artykuł w „Chronicle”, było tam piękne zdjęcie kogoś podobnego do Hildy w czepku pływackim w słoneczniki. Oczywiście nie była to Hilda. Hilda nie wbiłaby się w kostium kąpielowy za żadne pieniądze. „Czy wyglądam jak kaczka?”, pytała przy tych kilku okazjach, gdy Edie zaproponowała jej, żeby zabrały chłopców na pływalnię. Ale kobieta na zdjęciu uśmiechała się zupełnie jak Hilda, kiedy przestawała się pilnować. Na końcu artykułu znajdowała się lista zajęć i Edie od razu wypatrzyła wodny aerobik dla osób powyżej sześćdziesiątki.

– Powinnyśmy się zapisać – oznajmiła przyjaciółkom przy zwyczajowym serze z krakersami, którym raczyły się w czwartki w ogródku Edie.

Martwiły się strojami kąpielowymi, więc w końcu wybrały się do British Home Stores, żeby coś poprzymierzać. Carol utknęła w za ciasnym kostiumie z wiązaniem na szyi, a Brenda prawie wypadła z przymierzalni.

Były zachwycone. Samymi zajęciami oraz lukrowanymi bułeczkami w kawiarni po zajęciach. Dopóki Edie nie wygrała na loterii i nie przeprowadziła się do Darras Hall.

Edie spogląda na zegarek. Teraz pewnie się wycierają i zbierają, żeby iść do kawiarni. Rozgląda się po lokalu, w którym zrobiło się spokojniej, słychać tylko brzęk łyżeczek mieszających przypaloną kawę. Staruszek, który się do niej uśmiechnął, ma zamknięte oczy i delikatnie pochrapuje. Jestem taka jak on. Stara i samotna.

Wyciąga z torby rozkład jazdy autobusów, żeby zaplanować powrót, ale wszystko ją przerasta, wydaje się zbyt skomplikowane. Zgniata kartki i zostawia je na tacy. Bywało, że wracałam stąd do domu pieszo.

Może wybrałaby się jednak na spacer. Tak jak kiedyś, żeby sprawdzić, czy jej dawna ulica bardzo się zmieniła, odkąd się wyprowadzili.

Koniec darmowego fragmentu książki.

zapraszamy do zakupu pełnej wersji.