Strażnik dusz Zhen Hun. Tom 1 ebook

Published originally under the title of 《镇魂》 (Guardian)

Copyright © priest Polish edition rights under license granted by 北京晋江原创网络科技有限公司 (Beijing Jinjiang Original Network Technology Co., Ltd.)

Polish edition copyright © 2026 Wydawnictwo Czarna Owca Polish edition arranged through JS Agency Co., Ltd Copyright © 2026 for the Polish translation by Katarzyna Sarek, Maria Jarosz

All rights reserved

Redaktorka prowadząca: Agnieszka Radzikowska Redakcja: Lena Marciniak Korekta: Beata Wójcik, Marta Tyczyńska-Lewicka Ilustracje okładkowa, czarno-białe ilustracje scen: Agnieszka „Gokunobaka” Szajewska Projekt okładki i przygotowanie do druku: Natalia Twardy Konsultacja: Agnieszka Szmatoła, Joanna „Szyszka” Pastuszka-Roczek Wersję elektroniczną w systemie Zecer przygotowała Róża Rozaxa

Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark). Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku. Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione.

Wydanie pierwsze Warszawa 2026 ISBN 978-83-8457-162-0

Książka, którą nabyłeś, jest dziełem twórcy i wydawcy. Prosimy, abyś przestrzegał praw, jakie im przysługują. Jej zawartość możesz udostępnić nieodpłatnie osobom bliskim lub osobiście znanym. Ale nie publikuj jej w internecie. Jeśli cytujesz jej fragmenty, nie zmieniaj ich treści i koniecznie zaznacz, czyje to dzieło. A kopiując jej część, rób to jedynie na użytek osobisty.

Szanujmy cudzą własność i prawo.

Więcej na www.legalnakultura.pl

Polska Izba Książki

Lista postaci

Wydział Dochodzeń Specjalnych

Zhao Yunlan (赵云澜, Zhào Yúnlán)

Dyrektor Wydziału, na pierwszy rzut oka zbyt młody i niepoważny, by zajmować tak odpowiedzialne stanowisko. Nałogowy palacz, wiecznie rozczochrany i niechlujnie ubrany, ma jednak nie tylko potężny urok osobisty, ale też olbrzymią wiedzę na temat mieszkańców Zaświatów. Jest niezwykle oddany swojej pracy i traktuje ją bardzo poważnie – w przeciwieństwie do wszystkiego innego.

Jest niesamowicie odważny, gdy chodzi o wymierzanie sprawiedliwości i ratowanie śmiertelników, choć niektórzy uznaliby, że jest zbyt lekkomyślny. Rzuca się do walki, używając magicznego bicza, rewolweru, talizmanów i pięści.

Urodził się z „otwartym trzecim okiem” – umiejętnością, która pozwala mu stale widzieć rzeczy i postacie nadnaturalne. Dzięki temu i zegarkowi o imieniu Widmowidz jest niezwykle skuteczny w prowadzeniu śledztw.

Chu Shuzhi (楚恕之, Chǔ Shùzhī)

Chudy młodzieniec o poważnej, wiecznie zagniewanej twarzy. Zachowuje spokój w każdej sytuacji, jest praktyczny i oszczędny w działaniu. Tworzy buddyjskie talizmany ochronne.

Daqing (大庆, Dàqìng)

Czarny, gruby, gadający kot. Jest pełen tłuszczu i godności, choć da się przekupić smażoną rybką. Potrafi się zmienić w niewinnie wyglądający breloczek do kluczy. Na szyi zawieszony ma dzwoneczek, choć trudno go dostrzec przez fałdki tłuszczu i futro. Często bywa głosem rozsądku i, jak to kot, potrafi nagiąć wolę innych do swoich potrzeb.

Guo Changcheng (郭长城, Guō Chángchéng)

Najnowszy członek WDS, stażysta, dostał pracę dzięki powiązaniom rodzinnym. Boi się wszystkiego, nawet własnego cienia. Przerażają go osoby, które w jego oczach mają autorytet, czyli praktycznie wszyscy. Zdolny do rozpaczliwych aktów heroizmu, w gruncie rzeczy poczciwy i życzliwy młody człowiek. W wolnym czasie udziela się charytatywnie, co daje jego duszy zasługi tak wielkie, że Zhao Yunlan wybacza mu jego ogólną bezużyteczność.

Lin Jing (林静, Lín Jìng)

Mnich buddyjski, który oszukuje i nagina zasady swojej religii, gdzie tylko może, nie tracąc przy tym pełnej powagi godności. Często nazywany „fałszywym mnichem”, nic sobie z tego przydomka nie robi.

Lao Wu (老吴, Lǎo Wú)

Portier biura Wydziału, ghul o wielkich, krwawych ustach, pozbawiony języka. Nie przeszkadza mu to jednak być jednym z bardziej gadatliwych pracowników.

Wang Zheng (汪徵, Wāng Zhēng)

Duch młodej dziewczyny. Kadrowa wydziału, zajmuje się też papierkową robotą. Jest mniej lub bardziej przezroczysta i delikatnie unosi się nad ziemią, jej głowę łączy z szyją wyraźny ścieg. Nie może wchodzić w bezpośredni kontakt ze słońcem. Jej przeszłość skrywa tajemnicę.

Zhu Hong (祝红, Zhù Hóng)

Kobieta o drapieżnej urodzie, piękna i pewna siebie. Uwielbia surowe mięso i straszenie Guo Changchenga, flirtuje prawie tak często jak dyrektor. Jest w niej coś nadnaturalnego, do czego często odnosi się Zhao Yunlan – wrażliwość na niskie temperatury, cienki jak u węża język, a także intrygujący „czas w miesiącu”, który tylko pozornie brzmi, jakby cierpiała z powodu ciężkich miesiączek.

Uniwersytet Longchengu

Shen Wei (沈巍, Shěn Wēi)

Spotkany przypadkiem profesor chińskiego języka naukowego, nauczyciel kilku przedmiotów fakultatywnych. Przystojny w kruchy, delikatny sposób, zawsze nieskazitelnie ubrany i uczesany, uprzejmy i pełen rezerwy, ale bardzo lubiany przez studentów. Błyskawicznie wpadł w oko dyrektorowi WDS, wbrew woli stając się częścią prowadzonego śledztwa. Zhao Yunlan w swym zauroczeniu nie dostrzega, że zachowanie profesora jest dość tajemnicze, jakby wiedział więcej, niż chciał zdradzić.

Li Qian (李茜, Lǐ Qiàn)

Świeżo upieczona studentka Uniwersytetu, prześladowana przez złowieszczą istotę. Ma związek z Horologium Odrodzenia, jednym z czterech najważniejszych artefaktów Zaświatów.

Bractwo Opiekunów Dusz

Czasem nazywane Bractwem Strażników Dusz, organizacja, która od wieków zajmuje się rozwiązywaniem konfliktów między światem żywych a umarłych. Na jej czele stoi Opiekun, zwany też Strażnikiem, który jest osobiście odpowiedzialny za kontakty z Zaświatami i ma władzę nad duszami osób, które wstąpiły w szeregi Bractwa. Dusze te dobrowolnie rezygnują z reinkarnacji, a ich imiona zapisywane są w Rozkazie Opiekunów Dusz. Czasem zdarza się, że w Rozkazie nazwiska pojawiają się samoistnie.

Obecnie Opiekunem jest Zhao Yunlan – gdy miał dziesięć lat, otrzymał Rozkaz od Daqinga, który przedstawił się jako koci demon, sługa Rozkazu.

Zaświaty

Żniwiarz Dusz (斩魂使, Zhǎnhúnshǐ)

Istota nadnaturalna, wyglądająca jak smuga cienia, człekokształtna, spowita w płaszcz zakrywający dłonie i stopy. Jej twarz skryta jest za ciemną mgłą. Roztacza wokół siebie zimno, które przenika do samej duszy. Jest głównym egzekutorem Zaświatów, ma władzę, by samodzielnie oceniać, czy dusza zasługuje na reinkarnację czy karę. Budzi powszechny lęk zarówno wśród żywych, jak i umarłych. Jedyną osobą, która się go nie boi, jest Zhao Yunlan.

Broń Żniwiarza, Ostrze Ścinające Dusze, nie ma sobie równych, a zadany nią cios jest zawsze śmiertelny.

Dziesięciu Królów Yanluo (十殿阎罗, Shí Diàn Yánluó)

Nieśmiertelne istoty, najwyżsi rangą urzędnicy Zaświatów. Zawiadują Kręgami Piekieł i ostatecznie decydują o losie duszy. Równocześnie główna przyczyna zastojów administracyjnych w Zaświatach, jak to urzędnicy.

Głodny duch (饿死鬼, è sǐ guǐ)

Dusza, której karą w piekle jest potworny, nienasycony głód. Wygląda jak obciągnięty skórą szkielet o wielkim brzuchu.

Świeży duch (新死鬼, xīn sǐ guǐ)

Dusza, która zmarła w ciągu ostatnich 5–7 dni, czekająca w Zaświatach na wyrok. Ciągle pamięta swoje poprzednie życie, co powoduje, że „wraca” do miejsc i osób, które były dla niej ważne. Raczej zagubiona i nieszczęśliwa, rzadko niebezpieczna.

Duch miejsca (地缚灵, dì fù ling)

Dusza, która nie jest w stanie opuścić miejsca, w którym zdarzyło się coś dla niej istotnego, ciągle rozpamiętuje konkretne zdarzenie czy uczucie. Obsesyjna istota, może sprowadzać na śmiertelników nieszczęście – z zemsty bądź emanując aurą emocjonalną.

Wysłannicy Zaświatów (阴差, Yīnchāi)

Istoty służące między innymi do komunikacji między Królami Yanluo a śmiertelnikami. Coś w rodzaju urzędnika średniego szczebla. W świecie żywych przemieszczają się w papierowych kukłach.

Youchu (幽畜, Yōuchù)

Demoniczne istoty stworzone z Chaosu. Przybierają ludzkie kształty, lecz zawsze w nienaturalnej, wypaczonej formie. Są przesiąknięte złem i pragnieniem pożerania dusz. Nigdy dotąd nie pojawiały się w świecie żywych, teraz występują w wielkich ilościach. Mają jakiś związek z Czterema Artefaktami Zaświatów.

Król Chaosu Duchów i Demonów

Tajemniczy, niezwykle groźny duch, który uciekł z Zaświatów podczas ostatniego zamieszania przy Festiwalu Duchów. Jego motywacje są nieznane, ale Zhao Yunlan podejrzewa, że mogą mieć związek z pojawieniem się w świecie śmiertelników czterech potężnych artefaktów.

Lista miejsc

Jasna 4

Siedziba Wydziału Dochodzeń Specjalnych, które podlega bezpośrednio Ministerstwu Bezpieczeństwa Publicznego.

Longcheng

Fikcyjne miasto we współczesnych Chinach. Historycznie nazwa przypisywana kilku starożytnym miejscom, położonym między innymi na terenach dzisiejszej Mongolii czy prowincji Liaoning. Nazwę tłumaczy się dosłownie jako „miasto smoka”, można więc wnioskować, że oznacza ona miejsce o szczególnym, wręcz mistycznym znaczeniu.

Zaświaty

Na wpół realne miejsce istniejące obok świata żywych, zamieszkiwane zarówno przez demony, jak i „pracowników” pomagających duszom w reinkarnacji. Każda dusza po śmierci powinna się tam udać, by zostać osądzona według zgromadzonych win i zasług. Jeśli zgromadzi wystarczająco dużo dobrych uczynków, wędruje wzdłuż Rzeki Zapomnienia, przechodzi przez Most Naihe, wypija rytualny napój przygotowany przez boginię Meng Po, który czyści duszę ze wszystkich wspomnień. Dopiero wtedy można odrodzić się na nowo. Jeśli złe uczynki przeważą, dusza odsyłana jest do jednego z Osiemnastu Kręgów Piekieł, gdzie odbywa karę i odpokutowuje uczynione za życia zło. Niektóre szczególnie złe istoty są tam zamykane na zawsze.

W świecie Strażnika Dusz Zaświaty mają problemy z przerośniętą biurokracją, łapówkarstwem i administracją, co sprawia, że w świecie żywych Wydział Dochodzeń Specjalnych ma czasem pełne ręce roboty.

Żółte Źródła

Istniejące realnie miejsce, źródło Żółtej Rzeki, według wierzeń prapoczątek życia na Ziemi oraz punkt łączący Zaświaty i domenę życia. Granica między światami jest tam szczególnie cienka.

Ważne przedmioty

Cztery Artefakty Zaświatów

W pierwszym tomie pojawiają się jedynie dwa artefakty, miejsce ukrycia, nazwa i natura pozostałych pozostaje tajemnicą.

Horologium Odrodzenia (轮回晷, Lúnhuí Guǐ)

Niewielki zegar słoneczny wykonany z czarnego kamienia, na tylnej ścianie wyryty jest krąg reinkarnacji. Wygląda niepozornie, ale zrobiony jest z materiałów o wielkiej mocy – jego podstawę stanowi fragment Kamienia Życia, a ozdabiają go czarne łuski ryb pływających w Rzece Zapomnienia. Jego moc to manipulacja długością życia.

Szydło Gór i Rzek (山河锥, Shānhé Zhuī)

Potężny filar sięgający nieba, wbity w ziemię tak głęboko, że podobno dotyka nawet Żółtych Źródeł. Stworzony z dziesiątek tysięcy dusz gór i rzek, ukryty głęboko w dolinie plemienia Hanga, nieaktywny aż do wydarzeń w części drugiej niniejszego tomu. Jego mocą jest możliwość więzienia dusz tak, że nie trafiają do Zaświatów.

Inne

Widmowidz (明鉴表, Míngjiàn Biǎo)

Zegarek o tradycyjnej tarczy ze wskazówkami, własność Zhao Yunlana. Jego tarcza pokrywa się mgiełką lub zachodzi czerwienią w obecności istot nadnaturalnych, szczególnie tych ze złymi intencjami. Można w nim ukryć ducha i zapewnić mu bezpieczeństwo.

Księga Życia i Śmierci (生死薄, Shēngsǐ Bù)

Z wyglądu niewielki czarny notes, tak naprawdę rejestr długości życia wszystkich dusz, z datą urodzenia i śmierci.

Rejestr Zasług (功德录, Gōngdé Lù)

Choć jego zastosowanie nie zostało dokładnie opisane, można się domyślić, że jest to księga, w której zapisano zasługi i złe uczynki każdej duszy.

Prolog

Ulica Jasna 4

Piętnasty dzień siódmego miesiąca księżycowego, przed świtem.

Wszystkie nocne istoty, zarówno duże, jak i małe, wróciły już do swych legowisk. Opustoszały nawet główne ulice Longchengu, jedynie w kępach traw od czasu do czasu rozlegało się nerwowe i pośpieszne brzęczenie owadów.

O wpół do trzeciej nad ranem opadła rosa, a powietrze stało się wilgotne.

Wilgotne i lepkie.

Wydawało się – być może za sprawą wiatru – że w zakamarkach ulicy wciąż przemykają jakieś cienie, i idący chodnikiem przechodzień nie mógł się pozbyć wrażenia, że jest obserwowany.

Właśnie wtedy Guo Changcheng, z zawiadomieniem w ręku, dotarł pod adres: ulica Jasna 4.

Osieroconego w dzieciństwie Guo Changchenga wychowali krewni. Przeciętnej urody i niczym niewyróżniający się chłopak z trudem ukończył trzeciorzędną uczelnię, a ponieważ był nieśmiały i wycofany, po obronie nie mógł znaleźć pracy i ponad pół roku siedział bezczynnie w domu. Wtedy wuj ze strony matki, który zrobił karierę w Ministerstwie Bezpieczeństwa Publicznego, wykorzystując swoje znajomości, załatwił miernemu siostrzeńcowi wygodną posadę, byle tylko miał jakiekolwiek zajęcie.

Chłopak myślał, że jego dalsze życie będzie polegało na wkładaniu munduru i przesiadywaniu w portierni przy głównej bramie; że po przyjściu do pracy będzie parzył herbatę, a od dziewiątej do piątej klepał uprzejmości – aż do dnia, w którym otrzymał dziwaczne „zawiadomienie o zatrudnieniu”.

Kiedy je dostał, pomyślał, że to musi być pomyłka. Pismo, jaskrawoczerwone i bardzo oficjalne, brzmiało następująco:

Towarzyszu Guo Changchengu,

gratulujemy zatrudnienia w naszej jednostce, w której będzie Pan korzystał ze świadczeń przysługujących urzędnikom państwowym, a zarazem podejmie Pan służbę na rzecz społeczeństwa. Mamy nadzieję, że na nowym stanowisku będzie Pan cenił swoją pracę, sumiennie ją wykonywał, dążył do rozwoju, podporządkowywał się kierownictwu jednostki, utrzymywał koleżeńskie relacje ze współpracownikami i przyczyniał się do umacniania ładu społecznego oraz pomyślności ojczyzny.

Prosimy o stawienie się dnia 31 sierpnia (15. dnia miesiąca księżycowego) o godz. 2:30 nad ranem w jednostce z dokumentem tożsamości i niniejszym zawiadomieniem (adres: ul. Jasna 4, parter, Biuro ds. Kadr i Logistyki).

W imieniu całego zespołu witamy Pana jako kolegę po fachu i towarzysza.

Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego

Wydział Dochodzeń Specjalnych

Rok X, miesiąc X, dzień X

Każdy rozsądny człowiek na widok tak kuriozalnej godziny stawienia się do pracy uznałby to za pomyłkę, a przynajmniej zadzwoniłby wcześniej, żeby to potwierdzić, ale Guo od zawsze miał trudności w kontaktach społecznych, a siedzenie przez sześć miesięcy w mieszkaniu skończyło się głęboką fobią telefoniczną. Sama myśl o zadzwonieniu do kogoś gwarantowała mu bezsenną noc.

Dlatego zwlekał i aż do północy trzydziestego sierpnia nie wykonał telefonu.

Guo Changcheng wpadł na, w jego mniemaniu, idealne rozwiązanie: postanowił nie kłaść się spać, o drugiej trzydzieści stawić się na miejscu, a jeśli nikogo tam nie będzie, pójdzie posiedzieć w pobliskim McDonaldzie i o wpół do trzeciej po południu znów się zamelduje pod wskazanym adresem – w końcu któraś z tych dwóch godzin musiała być właściwa.

W środku nocy komunikacja publiczna już nie kursowała, Guo musiał więc jechać samochodem i trochę się namęczył, zanim za pomocą nawigacji trafił do właściwego miejsca.

Budynek pod adresem Jasna 4 nie przylegał do samej ulicy, lecz stał w głębi wyjątkowo ukrytego dziedzińca i Guo długo sterczał pod bramą, zanim pomagając sobie latarką w komórce, spostrzegł zakrytą gęstym bluszczem niewielką tabliczkę z numerem. Pod nim znajdował się rząd niewielkich znaków: „Wydział Dochodzeń Specjalnych”, a poniżej emblemat Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego.

Dziedziniec tonął w zieleni. Przy bramie znajdował się parking, a za nim ciągnął się rząd rozłożystych sofor, bujnych jak zagajnik, między którymi wciśnięto wąską ścieżkę. Dopiero za nią Guo Changcheng zobaczył niewielki domek wyglądający na portiernię.

W budce rzeczywiście ktoś siedział. Paliło się w niej światło, a przez okno dostrzegł postać w mundurze i w wielkiej czapce z daszkiem. Człowiek czytał gazetę i od czasu do czasu odwracał stronę. Chłopak wziął głęboki oddech. Ze stresu miał już mokre dłonie, a w jego nagle pustej głowie nie zaświtało pytanie, dlaczego o tej porze portier jeszcze nie zszedł ze stanowiska.

– Przyszedłem w sprawie pracy, to moje zawiadomienie… Przyszedłem w sprawie pracy, to moje zawiadomienie… Przyszedłem w sprawie pracy, to moje zawiadomienie…

Guo Changcheng powtarzał to zdanie w kółko, jakby recytował tekst z podręcznika. W końcu zebrał się na odwagę – podszedł i drżącą ręką zapukał w szybę stróżówki. I choć człowiek w środku jeszcze nie całkiem podniósł głowę, on już głosem tak słabym, jakby wygłaszał swoje ostatnie życzenie, powiedział:

– Ja… ja przyszedłem z zawiadomieniem, to moje podanie o pracę…

Portier, mężczyzna w średnim wieku, opuścił gazetę.

– Tak? – zapytał zdezorientowany.

Jak mógł to tak przekręcić… Guo chciało się płakać, jego twarz przybrała kolor purpurowego pochrzynu.

Na szczęście portier zauważył pismo, które chłopak trzymał w ręku, i natychmiast zrozumiał.

– Aaa… aaa! Ty jesteś zatrudnionym w tym roku towarzyszem? Jak się nazywasz? Ooo, już widzę, Xiao Guo! Od kilku lat nie mieliśmy żadnego nowicjusza. I jak? Trudno było trafić?

Guo Changcheng odetchnął z ulgą. Lubił takich serdecznych ludzi: gdy tylko rozmówca zaczynał trajkotać, on mógł poprzestać na kiwaniu albo kręceniu głową, bez konieczności udzielania odpowiedzi.

– Powiem ci, że masz szczęście, akurat dzisiaj w nocy wpadł do biura nasz dyrektor. Chodź, najpierw ci wszystkich przedstawię.

Na te słowa chłopakowi włosy stanęły dęba – o szczęściu nie było mowy. Poczuł, że nad jego głową gęstnieje chmura mrocznego pecha.

Guo Changcheng nigdy nie rokował. Najbardziej na świecie bał się przełożonych i wszelkich ludzi z władzą i pozycją, w dzieciństwie na sam widok nauczyciela trzęsły mu się nogi, a dyrektora omijał jak najszerszym łukiem. I chociaż był praworządnym obywatelem, za każdym razem, gdy widział uzbrojonych policjantów pełniących służbę w Święto Narodowe, zachowywał się jak mysz na widok kota, przez co funkcjonariusze zawsze przyglądali mu się podejrzliwie.

Spotkanie z szefem? Wolałby już zobaczyć ducha.

Kiedy Guo oblewał się zimnym potem, rozległy się energiczne kroki – z małego dziedzińca przy ulicy Jasnej 4 wyłonił się młody mężczyzna z papierosem w ustach i rękami w kieszeniach. Wysoki, dobrze zbudowany, o szerokich ramionach, gęstych brwiach, głęboko osadzonych oczach i dużym nosie, był bardzo przystojny. Lecz jego twarz wyglądała ponuro i mrocznie.

Szedł szybko i ze ściągniętymi brwiami, a na twarzy miał wręcz wypisane: „Z drogi, nie zawracać głowy, wszyscy się wynoście!”.

Niestety, Guo Changcheng trafił prosto na jego spojrzenie. Te ładne, choć lodowato obojętne czarne oczy sprawiły, że zadrżał i ogarnęło go dziwne przeczucie: ten przystojniak miał paskudny charakter.

Przystojniak o paskudnym charakterze zauważył Guo, gwałtownie zahamował i w mgnieniu oka, jakby za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, zmienił wyraz twarzy, od „gradu z piorunami” do „bezchmurnego nieba”. Na jego obliczu całkowicie naturalnie rozkwitł serdeczny uśmiech, a stało się to szybciej, niż trwa przewrócenie strony w książce. Kiedy się uśmiechnął, w jego policzkach pojawiły się dwa niewielkie dołeczki, kącik ust z papierosem leciutko opadł, a ze zmrużonymi oczami wyglądał łobuzersko. Na tyle jednak, by sprawiać wrażenie równego gościa.

– No proszę, o wilku mowa, a wilk tu. Idź, chłopcze, to właśnie nasz przełożony.

Portier popchnął Guo Changchenga, który zatoczył się kilka kroków przed siebie.

– Panie dyrektorze, mamy tutaj nowego pracownika – usłyszał dobiegający z tyłu gromki głos.

Dyrektor serdecznie i przyjaźnie wyciągnął rękę.

– Dzień dobry, dzień dobry, serdecznie witam – powiedział.

Na wpół sparaliżowany Guo kilka razy wytarł spocone dłonie o spodnie, po czym – ku własnemu wstydowi – wyciągnął niewłaściwą rękę i natychmiast ją cofnął, jakby poraził go prąd. Na jego koszuli pod pachami i na plecach pojawiły się plamy potu, z których powoli formowała się całkowicie nowa mapa świata.

Dyrektor taktownie udał, że niczego nie zauważył, swobodnie poklepał Guo po ramieniu i wygłosił serię zwyczajowych formułek:

– Nie denerwuj się, wszyscy pracownicy są bardzo zżyci. Normalnie w pierwszym dniu pracy przedstawiłbym cię wszystkim, ale jak sam widzisz, dzisiaj się dużo dzieje i mamy urwanie głowy. W tym momencie naprawdę nie możemy się tobą zająć, nie miej nam tego za złe. Wkrótce się tym zajmę i zorganizuję przyjęcie powitalne. A że już późna noc… eee, to może zróbmy tak: Lao Wu zaprowadzi cię do Wang Zheng, ona odpowiada za kadry i logistykę, zajmie się formalnościami, a potem wrócisz do domu odpocząć i jutro rano oficjalnie stawisz się do pracy, dobrze?

Guo Changcheng szybko pokiwał głową.

Niezależnie od tego, jak bardzo dyrektor się śpieszył, w chwili, gdy się zatrzymał, by porozmawiać, mówił spokojnie i bez pośpiechu. Nie dało się usłyszeć w jego tonie ani chłodu, ani lekceważenia, widać było, że Zhao świetnie sobie radzi w kontaktach międzyludzkich.

– Wybacz, mam pilną sprawę i muszę już iść. Jeśli później będziesz czegoś potrzebował, to przychodź do mnie od razu, nie krępuj się, od dzisiaj jesteśmy jak rodzina. Dzisiejszy przyjazd tutaj musiał być męczący, dziękuję! – powiedział mężczyzna, uśmiechając się przepraszająco do Guo. Następnie pomachał Lao Wu z portierni i dopiero wtedy odszedł szybkim krokiem.

Lao Wu był ewidentnie zagorzałym wielbicielem dyrektora, ponieważ słuchając tej garści grzecznościowych frazesów niemających z nim żadnego związku, uśmiechał się głupkowato, a prowadząc chłopaka do budynku biura, cały czas paplał:

– Nasz dyrektor Zhao taki młody, taki zdolny, taki dobry, nigdy nie patrzy na innych z góry…

Guo Changcheng jeszcze nie doszedł całkiem do siebie po spotkaniu z tak wysokim przełożonym, nerwy wciąż miał skołatane, słuchał więc jednym uchem i tylko machinalnie kiwał głową.

I właśnie dlatego, że unikał patrzenia ludziom w oczy, nie zauważył, że idący obok Lao Wu był blady jak ściana oświetlona lampą, miał krwistoczerwone wargi, które rozciągały się od ucha do ucha, a kiedy otwierał usta, było widać, że nie ma w nich języka.

W biurze kręciło się wielu ludzi, którzy sprawiali wrażenie bardzo zajętych.

Dopiero wtedy Guo Changcheng zaczął czuć, z dużym opóźnieniem, że coś tu było nie tak. Logicznie rzecz biorąc, nawet jeśli wydarzyło się coś pilnego, co wymagało pracy po godzinach, naprawdę trzeba było angażować do tego cały zespół, łącznie z portierem i kadrami?

– Xiao Guo, to nie tak – szepnął stojący z boku Lao Wu. – W przyszłości, dopóki nie pojawi się jakaś ważna sprawa, będziesz pracował na dziennej zmianie. W ciągu roku taka harówka przez całą dobę trwa jedynie przez kilka dni w lipcu, i to nie za darmo – nadgodziny liczą się potrójnie, a miesięczna premia jest podwojona.

Guo Changcheng poczuł się jeszcze bardziej zdezorientowany – o co chodzi z tym „harówka przez całą dobę trwa jedynie przez kilka dni w lipcu”? Czyżby szerokie rzesze przestępców również miały zebrania śródroczne i warsztaty wymiany doświadczeń? Czy może obowiązywał tutaj kalendarz księżycowy?

Nie chcąc jednak wyjść na głupka, nie odważył się zapytać, jedynie bezwiednie kiwnął głową.

– Mhm – mruknął.

Lao Wu mówił dalej:

– Ja zazwyczaj pracuję na nocną zmianę, w dzień w portierni siedzi inny kolega, więc raczej nie będziemy mieli okazji często się widywać. Ech, prawdę mówiąc, całkiem lubię przebywać z wami, młodymi. Ty jesteś świeżo po studiach? Jaka uczelnia? Jaki kierunek?

Zawstydzony Guo Changcheng powiedział o swoim niezbyt imponującym wykształceniu, a na koniec, głosem cichym jak brzęk komara, wyznał:

– Nie byłem zbyt dobrym studentem.

– A gdzie tam! Przecież skończyłeś studia! – odpowiedział szybko Lao Wu. – Bardzo lubię młodych, wykształconych ludzi. Ja to co innego, za dzieciaka w domu panowała bieda. Jak miałem tak ze siedem lat, to poszedłem do prywatnej wiejskiej szkoły, ale tylko na dwa lata. Minęło tyle czasu, że wszystko, czego się nauczyłem, oddałem preceptorowi, nic nie pamiętam. Znaki ledwo co rozpoznaję, z trudem gazetę przeczytam.

W jakich to było czasach, że jeszcze istniały prywatne szkoły i preceptorzy?

Guo Changcheng po raz kolejny nie zrozumiał, ale nie chciał wyjść na idiotę, nie odważył się więc dopytać.

– Jesteśmy na miejscu! – stwierdził z zadowoleniem Lao Wu.

Guo podniósł głowę i zobaczył jedynie napis na drzwiach: „Logistyka i kadry”, wielkie czerwone znaki na białym tle. Z tą czerwienią było coś nie tak, choć w pierwszej chwili nie wiedział co. Wpatrywał się długo w napis i nagle go olśniło: linie wyglądały jak maźnięcia zaschniętej krwi… czerwień z rdzawą domieszką.

Lao Wu zapukał.

– Xiao Wang? Przyprowadziłem nowego pracownika do przyjęcia do pracy, zajmiesz się formalnościami?

Po chwili ze środka dobiegł bardzo cichy kobiecy głos:

– Mhm, już idę.

Brzmiał, jakby dochodził z bardzo daleka, ale jakby równocześnie znajdował się tuż przy uchu. Guo zadrżał instynktownie i poczuł chłód na karku.

Lao Wu zdawał się niczego nie zauważać i dalej gadał jak najęty:

– Naprawdę mi przykro, Xiao Guo, że fatygowaliśmy cię w środku nocy, ale nie było innego wyjścia. Nasza Xiao Wang, tak jak ja, może pracować tylko na nocną zmianę, dlatego wszystkie formalności związane z przyjęciem do pracy muszą być załatwiane w tym czasie.

Chwila…

Co to znaczy: „Może pracować tylko na nocną zmianę”?

A… w dzień?

Guo Changcheng nagle poczuł na plecach świeżą warstwę zimnego potu. W końcu zebrał się na odwagę i drżąc ze strachu, omiótł wzrokiem przechodzącą obok nich postać. Jeden rzut oka mu wystarczył – wyraźnie zobaczył, że jakiś pracownik w mundurze przemknął za nimi, nie dotykając stopami ziemi.

On… on on on on… nie miał nóg!

Drzwi biura otworzyły się ze skrzypnięciem, zawiasy jęknęły ochryple i stanęła przed nimi młoda kobieta w białej sukience.

– Przyniosłeś zawiadomienie i dowód osobisty? – szepnęła eterycznym głosem, od którego pojawiała się gęsia skórka.

Z głębi pokoju buchnął lodowaty strumień powietrza. Serce Guo Changchenga podeszło mu prawie do gardła i przestało bić. Wstrzymał oddech i powoli uniósł głowę. Jego spojrzenie prześlizgnęło się po nieskazitelnie białej sukience i zatrzymało się na odsłoniętej szyi dziewczyny…

Z gardła chłopaka wydobył się charkot, jakby ktoś go dusił. Z półotwartymi ustami i oczami wybałuszonymi tak, jakby miały mu zaraz wypaść, cofnął się przerażony kilka kroków.

Na szyi dziewczyny zobaczył cienką „czerwoną nitkę”! To nie był naszyjnik, a ściśle przylegający do skóry…. drobny, gęsty ścieg łączący głowę z karkiem!

Lodowata dłoń dotknęła jego ramienia.

– Ej, Xiao Guo, co ci jest? – usłyszał z bardzo bliska głos Lao Wu.

Guo Changcheng gwałtownie się odwrócił i stanął na wprost białej jak papier kredowy twarzy z krwawą paszczą rozciągniętą od ucha do ucha.

Kilka chwil temu kretyńsko pomyślał, że lepiej spotkać ducha niż przełożonego, i teraz dopadła go karma – tej nocy zobaczył nie tylko dyrektora, lecz także prawdziwe duchy!

Wuja naprawdę poniosła fantazja – o tak, znalazł mu wyjątkowo dobrą posadę!

Księga pierwsza. Horologium odrodzenia

Księga pierwsza

Horologium odrodzenia

1.

Świecące blado jak świetliki lampy nie rozpraszały mroku nocy. Nierówne kroki stukały na wystających płytach chodnika. Nagle dziewczyna zahaczyła o coś stopą i ciężko runęła na kolana.

Letnią nocą panowała duchota jak w bambusowym koszyku do gotowania na parze. Li Qian gorączkowo łapała powietrze i nerwowo mięła palcami ubranie.

Słyszała swoje walące serce i odgłos czyichś kroków.

Jedynie staromodne buty o miękkiej podeszwie szurały w ten sposób. Nadstawiwszy ucha, dało się usłyszeć, że ktoś powłóczy nogami, raz za razem trąc o ziemię, jak poruszający się z trudem stary człowiek.

Li Qian gwałtownie obejrzała się za siebie, lecz poza tańczącymi w świetle lamp owadami niczego nie dostrzegła.

Miała delikatne rysy i zazwyczaj wyglądała ślicznie, ale teraz – rozczochrana, z kosmykami włosów przyklejonymi do spoconej, bladej twarzy i z bezkrwistymi wargami – zdecydowanie nie prezentowała się atrakcyjnie.

Powoli jej rysy wykrzywił dziwny grymas, jakby mieszanka strachu i jadowitej urazy.

– Nawet nie myśl, że mnie dopadniesz… – Zerwała się na równe nogi i przez zaciśnięte zęby powiedziała: – Skoro raz się ciebie pozbyłam, drugi raz też zdołam.

Odgłos kroków ucichł.

Li Qian podwinęła rękawy, odsłaniając jasne ramiona pokryte gęsią skórką. W tę duszną letnią noc coś niewidzialnego sprawiało, że czuła chłód. Podniosła z ziemi cegłę, a uporczywy jak wżerająca się w kości gangrena dźwięk kroków nadciągał ze wszystkich stron – lecz ona wciąż niczego nie widziała.

I właśnie to, że niczego nie widziała, przerażało ją najbardziej.

Li Qian zaczęła krzyczeć. Na oślep waliła w powietrze wokół cegłą, która stawała się coraz cięższa, a szorstka powierzchnia obcierała jej boleśnie skórę. Wyczerpana, z mroczkami przed oczami, zgięła się wpół i oparła dłonie o kolana. Machinalnie spojrzała na ziemię.

W jednej chwili źrenice Li Qian gwałtownie się zwęziły. Cała zaczęła drżeć, cegła wypadła jej z ręki i uderzyła w odsłonięte palce stopy w sandałach, lecz Li Qian zdawała się tego w ogóle nie zauważać. Cofnęła się chwiejnie o dwa kroki, kolana nagle się pod nią ugięły i osunęła się na ziemię.

Cień… to był cień!

Latarnia stała tuż przed nią, więc jak to możliwe, że w tak oświetlonym miejscu znajdował się tak wyraźny cień?!

Wyglądał jak rozlana na ziemi kałuża czarnego atramentu. Nie wiedziała, jak długo na nią „patrzył”.

Li Qian leżała jak sparaliżowana, ale cień nadal stał.

Czy jesteś prawa? Jeśli tak, to dlaczego boisz się cienia?

Zdawało się jej, że usłyszała przenikliwy, ostry śmiech.

Nie wybiła jeszcze piąta rano, kiedy telefon na stoliku przy łóżku rozdzwonił się tak, że obudziłby zmarłego.

Zhao Yunlan pracował całą noc. Po powrocie do domu nawet się nie rozebrał, tylko runął na łóżko i miał wrażenie, że dopiero co zamknął oczy. Gdy je otworzył, miał niewzruszony wyraz twarzy; na jego ciężkich powiekach wyraźnie widać było podwójną fałdę, a spojrzenie, prawie nienawistne, na chwilę wbił w sufit. Dopiero po trzech sekundach usiadł sztywno jak zombie i walcząc z falującym w głowie kisielem, wyciągnął ramię i wziął komórkę ze stolika.

Pokój Zhao Yunlana wyglądał tak, że nazwanie go psim barłogiem byłoby obraźliwe dla barłogu. Ubrania leżały dosłownie wszędzie. Nie dało się stwierdzić, czy Zhao Yunlan zamierzał je dalej nosić, czy uprać. Na szerokim małżeńskim łożu walały się najróżniejsze rzeczy, a niektóre z nich rzucały wyzwanie wyobraźni – skarpetkę otulającą róg monitora laptopa dało się jeszcze jakoś z trudem zrozumieć, okulary przeciwsłoneczne i parasol również, ale wysoka czapka z białego papieru i wielki słój ze sproszkowanym cynobrem wykraczały już poza ludzkie pojęcie. Te wszystkie wymieszane rupiecie leżały na kupie, pozostawiając jedynie norę rozmiarów człowieka. Zapewne wymoszczoną, kiedy Zhao Yunlan się kładł.

Gdy odebrał telefon, wyglądał tak, jakby za chwilę miał eksplodować stekiem przekleństw.

– Co się znów stało?

– Panie dyrektorze, trup – odpowiedziała zwięźle i rzeczowo Wang Zheng.

– Kiedy?

– Wczoraj w nocy albo dzisiaj przed świtem.

– Gdzie?

– Ulica Uniwersytecka.

– Hmm… – Zhao potarł drapieżnie wykrzywioną twarz. – Rozumiem. Wyślij tam Lao Chu.

– Chu Shuzhi pojechał w delegację do zachodniego Hunanu.

– A Lin Jing?

– Czasowo oddelegowany do Zaświatów.

– To Zhu Hong… Dobra, cofam, co powiedziałem, wczoraj była pełnia, poprosiła o wolne. Kto został?

– Ja – powiedziała Wang Zheng. – Ale za chwilę świt i kończę zmianę. Poza tym jest jeszcze Daqing i nowy stażysta Guo Changcheng…

Zhao Yunlan ziewnął.

– Niech Daqing weźmie stażystę, dajmy dzieciakowi okazję do praktyki – stwierdził bez cienia energii.

– Chłopak teraz nigdzie nie może jechać – odparła Wang Zheng beznamiętnym tonem. – Wczoraj w nocy, gdy przyszedł się zameldować, zemdlał ze strachu. Najpewniej już doszedł do siebie i po prostu śpi, ale wciąż się nie obudził.

Zhao Yunlan przez chwilę się wahał, po czym zapytał:

– Co go tak przestraszyło?

– Ja i Lao Wu – zameldowała sucho Wang. – Od dawna mówię, żebyś znalazł profesjonalny zakład pogrzebowy i zamówił Lao Wu porządne ciało. Zhu Hong ma zręczniejsze nogi niż ręce – nawet worki treningowe, które szyje, rozłażą się w szwach. Jej papierowe kukły przypominają wszystko, tylko nie ludzi.

Zhao Yunlan siedział nieruchomo na skraju łóżka. Uświadomiwszy sobie, że zabrakło mu chłopców na posyłki, mógł jedynie ciężko westchnąć.

– Dobra, będę tam za chwilę – oznajmił zaspanym głosem. – Powiedz Daqingowi, żeby na mnie poczekał.

Rozłączył się, krzyknął i zaklął potężnie, a potem w trzy minuty się ogarnął i pognał na ulicę Uniwersytecką.

Kiedy Zhao Yunlan przejeżdżał przez skrzyżowanie i właśnie zaczął zwalniać, z nieba nagle runął czarny cień. Zhao Yunlan zobaczył jedynie okrągłe zwierzę, które z głośnym „łup!” uderzyło jak granat w maskę jego samochodu – o mały włos nie robiąc w niej wgniecenia. Natychmiast gwałtownie zahamował, wychylił głowę przez okno i aż syknął:

– To pojazd mechaniczny, środek transportu, a nie kocia kuweta! Czy szanowny pan mógłby trochę uważać?!

Na masce siedział wyprostowany smoliście czarny kot o bardzo dyskretnie zaznaczonej szyi, z osadzoną na niej mordką okrągłą jak suszona persymona – jego ciało zasadniczo przypominało kulę. Z wysiłkiem wciągnięty brzuch i podkurczone tylne nogi pozwoliły mu, choć wiele go to kosztowało, oprzeć przednie łapki, zdecydowanie za krótkie jak na tak potężny bebzol, o maskę, wyprostować je i przybrać dostojną postawę.

Wielki kocur o persymonowym obliczu rozejrzał się wokół, a ponieważ nikogo nie zauważył, powoli otworzył mordkę, wprawiając w drżenie wąsy.

– Przestań gadać i szybko wysiadaj – rozległ się dość niski męski głos. – Nie czujesz tego zapachu?

W powietrzu unosił się niewyobrażalny smród. Wysiadłszy z auta, Zhao Yunlan zasłonił nos dłonią i zmarszczył brwi.

– Ale cuchnie. To twoja sprawka? – zapytał kota.

Czarny kocur nie zaszczycił go uwagą. Zeskoczył z maski i wylądował na ziemi z gracją i siłą uderzenia pioruna, obrócił się do Zhao wielkim, tłustym zadkiem i ociekając arogancją, ruszył przed siebie kocim krokiem.

Po drugiej stronie ulicy stało już kilka radiowozów, a przy wejściu do alejki funkcjonariusze rozciągali taśmę policyjną.

Zhao Yunlan długo grzebał po kieszeniach i w końcu wyciągnął bardzo sfatygowaną legitymację służbową. Pilnujący przejścia młody policjant o zielonkawej twarzy stał odwrócony plecami do miejsca zdarzenia. Wziął dokument, zdążył tylko rzucić na niego okiem, po czym wepchnął go Zhao za pazuchę i już nie mogąc wytrzymać, odbiegł i zwymiotował, opierając się o ścianę.

Zhao Yunlan podrapał się po swojej fryzurze w stylu „piorun w rabarbar”.

– Czyżby moje wytworne zdjęcie portretowe wywoływało pawia? – zadumał się.

Czarny kot wyprzedził go o kilka kroków i widząc, że Zhao Yunlan się guzdrze, nie wytrzymał. Odwrócił się, nastroszył futro i przeciągle miauknął:

– Miaaau!

– Dobra, dobra, nie poganiaj. Ajajaj, co za smród, może zabić nawet z odległości dziesięciu kroków…

Zhao Yunlan pochylił się i przecisnął pod taśmą policyjną.

Gdy tylko znalazł się po drugiej stronie, ktoś natychmiast do niego podszedł i z chusteczką przytkniętą do nosa zapytał przytłumionym głosem:

– Towarzysz z Wydziału Dochodzeń Specjalnych?

W strukturze Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego istniała tajemnicza jednostka o dość wysokiej randze, nosząca nazwę „Wydział Dochodzeń Specjalnych”, ale nikt nie wiedział, czym się dokładnie zajmuje ani według jakich procedur działa – wiadomo było jedynie, że ilekroć zjawiał się ich człowiek, rozkaz wydała góra i sprzeciw nie wchodził w grę.

Ale jeśli sami się nie pojawili, nikt nie wiedział, jak ich ściągnąć.

Choć należała do struktury Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, czasem jednostka działała jakby poza nią. Była tajna, z zerową transparentnością działań, a media bez specjalnej zgody nie znalazłyby najmniejszego jej śladu, nie mówiąc już o reportażu z jej pracy. Nikt również nie znał jej procedur sporządzania aktów oskarżenia. Krótko mówiąc: przekazanie tam sprawy równało się wrzuceniu jej do czarnej skrzynki, a do wiadomości publicznej docierał jedynie mętny raport o jej zamknięciu.

Niekiedy pracownicy Wydziału Dochodzeń Specjalnych byli bardziej zagadkowi niż prowadzone przez nich nierozwiązane sprawy.

Ich raporty końcowe były szczegółowe: przyczyna, przebieg, rezultat, tożsamość podejrzanego, okoliczności zatrzymania, a nawet sam przebieg akcji – każdy krok przedstawiano jasno, logicznie i w przejrzystym układzie i nie dało się przyczepić do żadnego detalu. Powtarzał się tylko jeden problem: w każdej zamykanej przez nich sprawie winny zawsze kończył jako zimny trup.

Za organizację pracy na miejscu odpowiadał starszy, doświadczony oficer nazwiskiem Yang. Uścisnął dłoń Zhao Yunlana i przyjrzał mu się z nieukrywaną ciekawością.

– Jak mam się do pana zwracać? – spytał uprzejmie.

– Nazywam się Zhao, Zhao Yunlan. Proszę do mnie mówić: Xiao Zhao.

Lao Yang mocno się zdziwił, nie spodziewał się bowiem, że na miejscu zjawi się sam dyrektor WDS. Dyrektor Zhao Yunlan wyglądał na trzydzieści kilka lat – trochę za mało na to stanowisko – był wysoki, szczupły, o regularnych rysach. Nosił jednak wymiętą koszulę – u góry z dwoma rozpiętymi guzikami, a na dole wciśniętą jedną połą w spodnie, a drugą na zewnątrz. Dodając do tego istne ptasie gniazdo na głowie, całość prezentowała się dość niechlujnie.

– Ooo! Pan dyrektor Zhao Yunlan! – zawołał Lao Yang. – Yyyy… proszę wybaczyć, że nie poznałem, nie spodziewałem się, pan dyrektor jest taki młody, a z takimi sukcesami.

Zhao Yunlan, przyzwyczajony do takiej reakcji, odpowiedział kilkoma gładkimi frazesami.

Wtedy rozległo się „miau”. Yang spojrzał w dół, ale zobaczył jedynie czarny cień, który z prędkością błyskawicy w kilku susach – szus, szus, szus – wspiął się po nogawce Zhao, śmignął po koszuli i usiadł na ramieniu mężczyzny. Był to czarny kot o szmaragdowozielonych oczach. Czarny kot o zielonych oczach… Pojawienie się takiego osobnika na miejscu zbrodni powinno budzić grozę, ale ten koci jegomość miał nadzwyczaj dorodne kształty i kojarzył się raczej z maneki neko. Rozmiar jego zadka dodawał komizmu – kot wyglądał, jakby chciał zepchnąć głowę Zhao i zająć jej miejsce.

Lao Yang i kot wpatrywali się w siebie okrągłymi oczami.

– To… to…

Zmieszany Zhao Yunlan podciągnął spodnie, które ciężkie kocisko prawie z niego ściągnęło, pochylił głowę i zaśmiał się sucho.

– To nasz koci dyrektor, na co dzień bardzo pilnuje roboty. Zobaczył, że gawędzimy, i niezbyt mu się to podoba.

Lao Yang nie wiedział, co odpowiedzieć.

Kocur miauknął lekceważąco, niecierpliwie machając ogonem i wyciągając szyję. Zhao Yunlan zrozumiał sygnał, wyciągnął rękę i wymacał na karku zwierzaka plakietkę. Z wielkim trudem wyłuskał ją spomiędzy fałd i pokazał Lao Yangowi.

– To przepustka specjalna Wydziału Dochodzeń Specjalnych. Ma taką samą moc jak nasze legitymacje służbowe i pozwala mu na dostęp do każdego miejsca zdarzenia. Proszę się nie martwić, to stary kot, zna zasady i nie sprawi kłopotu.

Lao Yang ponownie nie wiedział, co odpowiedzieć.

Dotarło do niego, że cała ta scena jest dość absurdalna.

Chwilę później, po kilku telefonach, Lao Yang potwierdził, że stojący przed nim rozczochraniec z sierściuchem na rękach to żaden oszust. Zhao Yunlan i kot w końcu mogli wejść na miejsce zdarzenia.

Z każdym krokiem smród przybierał na sile.

Ciało dziewczyny leżało w wąskiej alejce. Zwłoki były ubrane w T-shirt z napisem „Uniwersytet Longchengu wita pierwszaków”. Dziewczyna miała szeroko otwarte oczy, ręce i nogi rozłożone w kształt znaku 大, otwarte usta i rozpruty brzuch, z którego zniknęły wszystkie wnętrzności – przypominała wypatroszoną z waty lalkę.

Lao Yang znów przyłożył chusteczkę do nosa, a cała jego twarz ściągnęła się w grymasie.

Tłusty kocur na ramieniu Zhao wydał z siebie przeciągłe, żałosne miauknięcie i zeskoczył na ziemię. Okrążył ciało dwa razy, wreszcie znalazł jakieś miejsce i przy nim usiadł, po czym z zadartą głową patrzył na Zhao – kot był świetnie wyszkolony, przypominał psa policyjnego, który właśnie zlokalizował narkotyki. Zhao Yunlan podszedł, wkładając wymięte rękawiczki wyciągnięte z kieszeni. Pomacał miejsce, przy którym siedział kot, następnie delikatnie podniósł ramię zmarłej.

Lao Yang wyciągnął szyję i zobaczył, że pod podniesioną kończyną znajduje się połowa krwawego odcisku dłoni.

Zdecydowanie nie należała ona do człowieka, ponieważ wyglądała jak dłoń małego dziecka, lecz o palcach długich na co najmniej dwadzieścia centymetrów. Lao Yang, który całe życie pracował jako detektyw, nigdy czegoś takiego nie widział. Stał oszołomiony. Nagle usłyszał Zhao Yunlana mówiącego niezwykle poważnym tonem:

– Sprawę przejmuje Wydział Dochodzeń Specjalnych, wszystkie formalności zostaną dopełnione w ciągu dwóch dni roboczych.

Skończywszy i nie zaczekawszy na odpowiedź Lao Yanga, młody dyrektor wskazał na zrujnowaną bramę w murze otaczającym teren.

– Co to za miejsce? – zapytał.

2.

Przed nimi wznosiło się niewielkie boczne wejście na Uniwersytet Longchengu.

Uniwersytet Longchengu był renomowaną uczelnią o długiej historii. Podobnie jak inne szkoły wyższe, dawno temu przeniósł główny kampus na przedmieścia, a w śródmieściu, gdzie metr kwadratowy ziemi był na wagę złota, pozostała jedynie niewielka część starego kampusu z budynkami administracyjnymi i kilkoma wydziałami studiów magisterskich, dlatego studentów było tam mniej niż turystów.

Zhao Yunlan z kotem na rękach stał dobre pół godziny przed wejściem do akademika, zanim doczekał się Guo Changchenga. Zauważył, że stażysta, którego spotkał w przelocie poprzedniego wieczoru, prezentuje się niespecjalnie: garbił się i chował głowę w ramiona, wiecznie opuszczał wzrok, jakby się czegoś wstydził, a nieco za długie włosy wchodziły mu w oczy. To wszystko w połączeniu z żałobną czernią ubrań sprawiało, że wyglądał na kompletnie wyzutego z energii. Z daleka przypominał kołyszącego się na wietrze grzyba.

Zhao Yunlan zmrużył oczy.

– Jak myślisz, co Wang Zheng mu nagadała? – szepnął kotu do ucha. – Nie mogę się oprzeć wrażeniu, że na twarzy tego dzieciaka maluje się rozpacz kogoś, kogo zmuszono do zejścia na złą drogę.

Kocur leniwie ziewnął.

– Och, mamusiu, przesadzasz.

Guo Changcheng, szurając nogami, w końcu stanął przed Zhao.

– …kazała mi przyjść do pana na miejsce zdarzenia – wydukał żałośnie jak świeżo uprowadzona przyszła żona herszta zbójców.

– Kto ci kazał? – zapytał specjalnie Zhao Yunlan. – Możesz mówić głośniej? Nikt cię za to nie obciąży kosztami.

Guo zadrżał jak osika.

– Waa… Waa… Waa – jąkał się szczekliwie.

– Miau!!! – odparował natychmiast Daqing.

Zhao Yunlan trochę oklapł. Poprzedniego wieczoru tylko się minęli i nie zdążył się zorientować, że nowy pracownik nie potrafi nawet sklecić zdania, dlatego w jego głosie pojawiła się nuta fałszywej uprzejmości.

– Poznałeś już szczegóły miejsca zdarzenia? To akademik ofiary, chodź, najpierw tu się rozejrzymy.

Mówiąc to, Zhao Yunlan odwrócił się i wszedł do budynku. Po dłuższej chwili, kiedy nie usłyszał za sobą kroków, obejrzał się i zobaczył Guo zapatrzonego w srogo wyglądającą panią z portierni – chłopak praktycznie skamieniał ze strachu. Zhao musiał stłumić irytację i z wymuszoną cierpliwością pomachał do niego ręką, jakby przywoływał psa.

– Czemu tak sterczysz jak kołek? Już z nią rozmawiałem, nie musisz się meldować, po prostu wchodź.

Tego nie powinien był mówić, gdy tylko bowiem Guo Changcheng usłyszał słowo „meldować”, natychmiast odruchowo się wyprężył i zawołał:

– Je… jestem!

Chwilę później uświadomił sobie, że zrobił z siebie idiotę, i zastygł w wejściu czerwony jak chińska flaga.

Tym razem Zhao się nie odezwał. Trzy słowa: „Co za idiota”, w pełni oddawały wrażenie, jakie uformowało się w jego głowie na temat stażysty.

Pokój 202 w żeńskim akademiku wyglądał jak standardowa studencka dwójka. Kot zeskoczył z ramion Zhao i skrupulatnie sprawdził przestrzeń pod łóżkiem i pod szafkami, a na koniec wskoczył na parapet, pochylił łebek i powąchał powierzchnię, po czym nagle się odwrócił i potężnie kichnął.

Choć Guo Changcheng ostatniej nocy przeżył wstrząs, po wnikliwej obserwacji zdołał stwierdzić, że jego przystojny zwierzchnik rzuca cień w świetle dnia. Ośmielony tym przełomowym odkryciem, przyjrzał mu się jeszcze skrupulatniej: szef był ewidentnie zmęczony po nocnej zmianie. Guo uznał, że prawdopodobnie ma do czynienia z człowiekiem; dopiero wtedy trochę się uspokoił i przykleił do Zhao jak rzep do psiego ogona.

Zhao Yunlan wyciągnął z kieszeni paczkę papierosów, zręcznym ruchem wyjął jednego, wsunął go między wargi i zapalił. Pochylił się, klepiąc kota po zadku, żeby mu zrobił miejsce, po czym przysunął się do okna i mrużąc oczy, wypuścił kłąb dymu. Ten nie dławił, dało się w nim wyczuć nutę mięty i rześki ziołowy zapach, które łączyły się z delikatną wonią wody kolońskiej na skórze mężczyzny. Wszystko razem tworzyło wrażenie lekkości i świeżości – zadziwiające, że nawet wyglądając tak niechlujnie, Zhao nie zapomniał o swoim uroku.

– Spójrz. – Guo Changcheng usłyszał słowa szefa.

Posłusznie spojrzał w dół i zadrżał – na wcześniej pustym parapecie zobaczył odcisk… odcisk kości ludzkiej dłoni!

Zhao Yunlan bez emocji pochylił się i powąchał ślad.

– Zero zapachu, tylko stary, doświadczony kot dałby radę to wyczuć.

Kocur otworzył pyszczek.

– To nie to?

Usłyszawszy kota mówiącego ludzkim głosem, Guo tak gwałtownie się odwrócił, że aż mu strzyknęło w szyi.

Zhao Yunlan nie zwrócił na niego uwagi. Pokręcił głową spowitą chmurką dymu i dalej mówił do kocura:

– Raczej nie, rzeczy, które potrafią zabić człowieka, cuchną inaczej.

Kiedy wyciągnął rękę i pchnął okno, przypadkiem spojrzał na Guo Changchenga – śmiertelnie blady chłopak wyglądał na bliskiego załamania, ewidentnie jego światopogląd wywrócił się do góry nogami, a nerwy miał napięte jak postronki. Zhao Yunlan nie potrafił się powstrzymać, żeby mu nie dokuczyć.

– Chłopcze, wejdź na górę i sprawdź, czy czegoś nie ma za oknem – polecił.

– Eee… – stęknął Guo.

– Co to za „eee”? Młody człowieku, ruszaj się, no szybciej!

Guo Changcheng głośno przełknął ślinę, wyjrzał za okno i gdy zobaczył „otchłań” widoczną z drugiego piętra, zmiękły mu kolana, ale na myśl o odwróceniu się i powiedzeniu szefowi „Boję się”, poczuł, że to przerasta jego odwagę i umiejętności komunikacyjne.

Uwięziony między młotem a kowadłem nieszczęsny chłopak uznał wreszcie, że straszniejszy jest szef. Zaczął więc powolnie niczym ślimak wspinać się na parapet okna francuskiego, gdzie kucał przez długi czas, trzymając się kurczowo ramy, zbyt przerażony, by wstać, zdolny do poruszenia jedynie szyją. Zbierając wszystkie siły, obrócił głowę i rozdygotany rozejrzał się wokół.

Wtedy na szybie otwartego okna dostrzegł odbicie i w ułamku sekundy wszystkie włosy na ciele stanęły mu dęba, z przerażeniem bowiem odkrył, że widzi w nim nie tylko siebie!

Zobaczył również ludzki szkielet, który niewytłumaczalnie leżał tam, gdzie kucał Guo. Jego koścista dłoń przenikała dokładnie przez kostkę chłopaka i dotykała parapetu w miejscu znalezionego odcisku. Szkielet wpatrywał się we wnętrze pokoju…

Chłopak opuścił głowę, ale niczego nie zobaczył.

Przez chwilę nie potrafił stwierdzić, czy okłamują go oczy, czy odbicie. W piersi poczuł kawał lodu, dygotał mu nawet oddech. Wtedy szkielet odwrócił czaszkę, ich spojrzenia zetknęły się w odbiciu i Guo Changcheng w pustych oczodołach chyba kogoś zobaczył.

Postać miała narzucony na głowę i ramiona płaszcz, spowijała ją czarna mgła, a w ręce trzymała jakiś przedmiot…

Zanim zdążył dostrzec, co dokładnie miała w dłoni, usłyszał z dołu jakiś męski głos:

– Ej, kolego! Co ty robisz w tym oknie?

Ten okrzyk sprawił, że spięty do granic możliwości Guo podskoczył ze strachu, stanął na śliskiej kępie mchu na parapecie i z tragicznym efektem uległ sile grawitacji. Zhao Yunlan jak błyskawica rzucił się w jego stronę, aby go złapać – i owszem, złapał, ale jego fryzurę-kask. Guo zawył „Ał!”, Zhao zadrżała ręka i zwolnił chwyt.

Czarny kot stał na parapecie i machając ogonem, miauknął:

– Miauuu.

– Ja… – zaklął Zhao i popędził do schodów. – No nie wierzę!

Właściciel głosu, widząc spadającego człowieka, natychmiast wyciągnął ręce i złapał Guo Changchenga. Nieznajomy okazał się szczupłym mężczyzną, który nawet w środku lata nosił nienagannie wyprasowaną koszulę z długim rękawem; na nosie miał okulary bez oprawek, które dodawały mu schludności. Od stóp do głów prezentował się jak elegancki intelektualista. Kiedy łapał Guo, trzymane w ręce kartki upadły mu na ziemię.

– W porządku, kolego?

Na szczęście stażysta spadał zaledwie z drugiego piętra, nie odniósł więc żadnych poważnych obrażeń. Nadal w szoku spojrzał gorączkowo do góry, ale parapet świecił pustkami – nic, zero, null, jakby szkielet wiszący za oknem i czarna postać w jego oczodołach jedynie mu się przywidziały.

Guo Changcheng klapnął tyłkiem na ziemię – nogi miał jak z waty.

– Skręciłeś kostkę? – Mężczyzna w okularach pochylił się, by to sprawdzić. – Wspinanie się po budynkach na terenie uczelni to naruszenie regulaminu i zbyt niebezpieczne zachowanie. Dzisiaj ci daruję, ale może pójdziesz do naszego szpitala?

– Nie, nie trzeba, ja nie.. nie… nie… jestem… – wydukał Guo.

Kiedy się denerwował, język mu się plątał, a wysławianie się sprawiało mu jeszcze większy problem niż zazwyczaj. Guo poczuł się jak urodzony życiowy przegryw, skazany wyłącznie na życie na cudzy koszt – pierwszy dzień pracy, a on już znalazł się na skraju obłędu.

Zhao Yunlan wypadł z budynku, chwycił Guo za kołnierz i postawił na ziemi. Bardzo go kusiło, żeby zdjąć buty i sprać po gębie, raz z lewej, raz z prawej, tego żenującego nieudacznika. Przy świadkach musiał jednak chwilowo powstrzymać swój gniew, odwrócił się więc do mężczyzny w okularach i wyciągnął do niego rękę.

– Dzień dobry – przywitał się. – Jestem z policji, nazywam się Zhao. Mogę szanownego pana zapytać o godność?

Ich spojrzenia się spotkały i obaj równocześnie znieruchomieli.

Zhao zaświtała niedorzeczna myśl: „To wykładowca czy mister kampusu?”.

Na twarzy mistera… wykładowcy w okularach pojawiło się zaskoczenie, ale natychmiast je ukrył i instynktownie uchylił się od wyciągniętej dłoni Zhao. Szybko się jednak opanował, odkaszlnął, dotknął – najkrócej jak się dało – ręki policjanta i powiedział:

– Bez szanownego… nazywam się Shen. Shen Wei. Wykładam na tej uczelni. Proszę wybaczyć, uznałem, że pański kolega to nasz student, który nie wyjechał na wakacje.

Dłoń Shen Weia wydawała się lodowata, jak u trupa wyciągniętego przed chwilą z chłodni. Zhao Yunlan nie mógł się powstrzymać, znów więc podniósł głowę i spojrzał na niego ponownie, ale wykładowca, unikając kontaktu wzrokowego, schylił się po rozsypane na ziemi papiery. Zhao rzucił się do pomocy i równocześnie wyciągnęli rękę po tę samą kartkę, a skoro jeden sięgał po swoją własność, a drugi z grzeczności, Zhao naturalnie się cofnął, ale niespodziewanie Shen Wei też szarpnął dłonią, jakby dotknął rozpalonego żelaza.

Miał blade wargi, ale jego policzki powlekł delikatny rumieniec.

Jak na pierwsze spotkanie Zhao uznał takie zachowanie za co najmniej dziwne. Shen wyglądał, jakby się bał, ale to oznaczało coś więcej. Przestępcy o nieczystym sumieniu, spotykając policjanta, są nerwowi i zazwyczaj ukradkiem obserwują jego reakcje, a nie unikają jakiegokolwiek kontaktu.

Zaintrygowany Zhao Yunlan przyjrzał się bacznie Shen Weiowi.

Na świecie istnieje wiele typów piękna: promienne, delikatne, silne, kruche, jest ich bez liku; jeden zaś przypomina porcelanę – przyjemny, acz nierzucający się w oczy, łagodny i elegancki, nieprzyciągający spojrzeń, lecz jeśli wnikliwy obserwator przyjrzy się uważniej, może z łatwością ulec jego urokowi. Shen Wei zdawał się właśnie posiadać ten intrygujący typ urody.

Zhao Yunlan nie dyskryminował żadnej płci, a ponieważ od kilku miesięcy żył w pojedynkę, do podejrzliwości dołączyło pożądanie i zupełnie nie w porę coś w nim drgnęło.

Dokładnie w tym momencie okrągły jak piłka czarny kocur kołyszącym krokiem podszedł do nóg Shen Weia, wyciągnął szyję, obwąchał wykładowcę i jakby coś w niego wstąpiło, przylgnął do jego nogawki i miauknął zalotnie. Ten koci jegomość, zazwyczaj pierwszy do miski, ostatni do roboty, wyniosły arystokrata, nigdy wcześniej z takim oddaniem nie wypełniał obowiązków swego gatunku. Zhao Yunlan osłupiał, widząc, jak kocisko bezwstydnie ociera się o nogi Shen Weia, przymilnie zadziera głowę i żałośnie krótkimi łapkami próbuje dosięgnąć kolan, domagając się wzięcia na ręce.

Wykładowca podniósł kocura, który nie miał nic przeciwko jego lodowatym dłoniom. Zwierzę z aksamitnym miauknięciem zwinęło się w kulkę, mrucząc i domagając się miziania.

Mężczyzna pogłaskał go po głowie.

– Co za mądry kot. Ma imię? – zapytał.

– Tak, nazywa się Daqing – odpowiedział Zhao. – Pieszczotliwie: Tłuścioch, przezwisko: Tłusta Baryła.

Kocur miauknął przeraźliwie, nastroszył się i błysnął pazurami. Zhao Yunlan zręcznie je ominął, zabrał kota i trzymając go na rękach, spojrzał znacząco na swego podwładnego.

Stażysta zebrał w sobie odwagę, wziął teczkę z dokumentami, wyjął z niej legitymację studentki i drżącą ręką podał ją Shenowi.

– Panie… panie profesorze, dzień… dzień dobry. Czy mógłby pan rzucić okiem? – spytał, mimo że rozmowa z nieznajomymi była dla niego wyzwaniem. – Czy rozpoznaje pan tę osobę?

Shen Wei poprawił okulary, maskując ledwo zauważalne zdenerwowanie, i spoważniał.

– Nie, nie rozpoznaję, raczej nie chodziła na moje zajęcia. Czyli pogłoski, że wczoraj w nocy doszło do zdarzenia z udziałem studentki, są prawdziwe?

Zhao Yunlan patrzył na niego uważnie, rejestrując każde drgnienie jego twarzy.

– Tak, to dokument znaleziony przy zmarłej. Panie profesorze, dokąd powinniśmy się udać, by sprawdzić dane studentki?

Wykładowca odwrócił wzrok, unikając natarczywego spojrzenia policjanta.

– Do sekretariatu wydziału.

– Gdzie znajduje się sekretariat? – podchwycił natychmiast Zhao Yunlan. – Czy mógłby pan nas zaprowadzić?

Shen Wei zesztywniał.

– Czy to kłopot? – nie odpuszczał Zhao.

Shen Wei ścisnął trzymane w ręce papiery.

– …proszę za mną – odparł niechętnie po dłuższej chwili.

3.

Stary kampus Uniwersytetu Longchengu powstał w okresie republiki i liczył ponad sto lat. Na terenie uczelni rosły wiekowe drzewa o tak rozłożystych koronach, że zasłaniały niebo, a skryte w ich cieniu stare budynki dydaktyczne w zachodnim, kolonialnym stylu z czasów koncesji wyglądały ponuro i odstraszająco. Jedynie grupa biurowców w pobliżu zachodniej bramy powstała w ostatnich latach. Wysokie wieżowce odstawały wyraźnie od zabytkowej reszty – pasowały jak pięść do nosa i rujnowały klimat całego kampusu.

Tuż po wejściu do nowego budynku administracyjnego Zhao drgnęła powieka – wieżowiec liczył osiemnaście pięter1.

Dawniej niektórzy deweloperzy, wznosząc bloki, celowo unikali tej cyfry, ale z czasem ceny nieruchomości poszybowały w górę wraz z ożywieniem rynkowym i ludzie przestali się przejmować „feudalnymi przesądami”. Od progu uderzył w nich lodowaty powiew, może za sprawą klimatyzacji. Kot na ramieniu Zhao zadrżał, z miękkich łapek wysunęły się ostre pazury, które mocno się wczepiły w koszulę policjanta.

– Legitymacja została wydana przez Wydział Matematyki, ich sekretariat mieści się na samej górze – powiedział Shen Wei, wciskając w windzie przycisk osiemnastego piętra.

– Panie profesorze, nie ciekawi pana, co właściwie się wydarzyło? – spytał nagle Zhao Yunlan. – Zazwyczaj ludzie zadają pytania, kiedy zetkną się z czymś takim.

Shen Wei lekko pochylił głowę.

– Zmarłym należy się szacunek – odpowiedział cicho. – W miarę moich możliwości pomogę wam w śledztwie, wszystko inne spoczywa w waszych rękach, a czy ja coś wiem, czy nie, nie ma znaczenia.

Policjant położył rękę na kocim grzbiecie i odruchowo głaskał jego sierść.

– Niewielu obywateli tak chętnie współpracuje z policją jak profesor Shen. Nasz Daqing nigdy się nie garnie do ludzi, ale jak widzę, pana wyjątkowo polubił.

Shen Wei lekko się uśmiechnął.

– Tak trzeba – odparł, jak zawsze oszczędny w słowach.

W tym właśnie momencie winda dojechała do czwartego piętra, nagle nią szarpnęło i bez żadnego ostrzeżenia stanęła. Lampy pod sufitem zamigotały dwa razy, jakby miały luźne styki. Spanikowany Guo Changcheng podniósł wzrok na Zhao, ale policjant – czy to dzięki stalowym nerwom, czy z innego powodu – nawet nie mrugnął i wciąż w zadumie przyglądał się Shen Weiowi.

Wtedy w windzie rozległ się słaby męski głos:

– Panie profesorze, w jakim celu jedzie pan na osiemnaste piętro?

– Doszło do nieszczęśliwego zdarzenia z udziałem studentki matematyki, a ci dwaj panowie to policjanci – odpowiedział Shen Wei beznamiętnie. – Wiozę ich na wydział, ponieważ chcą się zapoznać z sytuacją.

– Ooo – zareagował głos z pewnym opóźnieniem. Następnie rozmówca tym samym powolnym, ociągającym się tonem dodał: – Dobrze, proszę zachować ostrożność.

Ledwie umilkł, w kabinie wszystko wróciło do normy. Światła znów świeciły równym blaskiem, a zawieszona w próżni winda ze skrzypnięciem ruszyła do góry… zupełnie tak, jakby nic się nie wydarzyło.

– Przestraszyłeś się? – Shen Wei odwrócił się, ale patrzył wyłącznie na Guo, znów gładko unikając kontaktu wzrokowego z Zhao Yunlanem. – To pewnie ochroniarz, w poprzednim semestrze jeden ze studentów popełnił samobójstwo, skacząc z dachu, i od tamtej pory jeśli ktoś niezwiązany z Wydziałem Matematyki jedzie bez wyraźnej przyczyny na najwyższe piętro, strażnik zatrzymuje windę i zadaje kilka pytań, aby uniknąć kolejnych tragedii.

Guo Changcheng odetchnął z ulgą. Wyglądał na wyczerpanego, podczas gdy Zhao Yunlan spojrzał badawczo na interkom w ścianie.

Winda, lekko się kołysząc, dotarła na ostatnie piętro. Cały poziom sprawiał wrażenie opustoszałego, nawet komary czy gekony nie zdecydowały się tam osiedlić. Brakowało tam choćby krzty życia.

Zhao Yunlan nie zdołał się powstrzymać i kilka razy kichnął.

Shen Wei natychmiast się zatrzymał.

– Pan inspektor się przeziębił? – spytał.

Każde pochylenie czy skinięcie głową Shena miały w sobie coś z postawy junzi, człowieka szlachetnego z dawnych czasów, i było tak miłe sercu i oku, że Zhao niemal się wyzbył swoich podejrzeń.

– Nie, nie, po prostu mam wrażenie, że ledwie weszliśmy w ten korytarz, od razu poczułem ten okropny zapach prac domowych z matematyki – powiedział, pocierając nos. – Mam uczulenie i aż kręci mnie w nosie.

Shen Wei wyczuł dowcip i uprzejmie zmrużył oczy.

– To nie żart – dodał poważnym tonem Zhao. – Przyznam się bez obawy o wyśmianie. W szkolnych czasach nauczyciele byli moimi śmiertelnymi wrogami. Wychowawca już wtedy wieszczył, że na pewno wyrośnie ze mnie drobny chuligan. Nikt się nie spodziewał, że zostanę funkcjonariuszem policji. Ostatnio na jubileuszu szkoły wpadłem na niego i chciałem się popisać. Zgadnie pan, co powiedział?

– Tak? – Shen Wei spuścił wzrok na drogę przed sobą, ale nie wiadomo dlaczego, na jego półprofilu malowało się pełne skupienie.

Policjant znalazł się w swoim żywiole.

– Ten stary gniewny tak mnie podsumował: „Popatrz na siebie, kolego. Nie pomyliłem się. Wyrosłeś na wzorcowego bandytę, tyle że w mundurze”.

Zhao od dawna obracał się w najróżniejszych kręgach, miał dar wymowy oraz refleks i potrafił zagadać każdą sytuację, dlatego w mgnieniu oka rozładował wiszącą w powietrzu niezręczną atmosferę. Szli więc dalej we trzech, rozmawiając i sondując się wzajemnie. Ich kroki stukały rytmicznie, a echo odbijało się od ścian i niosło po korytarzu – mocne głosy i śmiech przytłumiły… odgłos kroków czwartej osoby.

Cichutkie, szeleszczące, przypominające szuranie miękkich, szmacianych butów.

Budynek administracyjny był potężnym wieżowcem. W budowlach tego typu winda zazwyczaj znajduje się pośrodku, a korytarz pełnym kręgiem otacza centrum konstrukcji.

Guo Changcheng mimochodem zauważył, że zegarek Zhao Yunlana bezgłośnie przechodzi jakąś dziwną przemianę – w miejscu, w którym stykały się dwie wskazówki, pojawiła się kropla różowawego karminu, ciemniejszego od cynobru, ale nie tak nasyconego jak karmazyn. Plamka rozszerzała się kręgami, jeden po drugim, niczym fale rozchodzące się na powierzchni wody. Dzięki temu męski zegarek przypominał drogocenne dzieło sztuki, metalowa bransoleta na bladym i szczupłym nadgarstku emanowała trudnym do opisania, niepokojącym przepychem.

– Panie… panie dyrektorze, pański zegarek… – szepnął Guo po chwili wahania.

– Co z nim? Poczerwieniał? – Idący przed nim Zhao obejrzał się z tym swoim złośliwym uśmiechem. – Wiesz dlaczego?

Chłopak szczerze pokręcił głową.

Zhao się zaśmiał.

– Złe duchy lubią czerwień – wyjaśnił. – Widzę, że ten budynek ma kiepskie feng shui. Kto wie, jakie paskudztwa się tu kryją… Może właśnie coś takiego się w nim odbija.

Twarz Guo w jednej chwili zbladła jak u trupa. Chłopak instynktownie posłuchał Zhao i spojrzał na jego zegarek. Tym razem na szkiełku tarczy zobaczył postać: starą kobietę średniego wzrostu, nieco tęgą, całą ubraną na czarno i… Z kamienną twarzą patrzyła prosto na niego!

Kroki Guo Changchenga nagle ucichły.

Zhao Yunlan natomiast zdawał się tym zupełnie nie przejmować. Zaśmiał się głośno, przekręcił koronkę z boku koperty i nagle na tarczy pojawiła się chmurka mgiełki, która w okamgnieniu rozmyła czerwoną plamkę. Guo znów patrzył na zwyczajny męski zegarek o konwencjonalnym wyglądzie, ani śladu niezwykłej czerwieni czy odbicia ducha kobiety.

– Nie widziałeś nigdy zmieniającej kolor rolki w myszce komputerowej? Ta sama zasada. Co za naiwny dzieciak, łyka wszystko jak pelikan.

Zhao pokpił jeszcze ze stażysty, po czym znienacka zwrócił się do Shena:

– Pan, jako człowiek wykształcony, opiera się na materializmie i na pewno nie wierzy w bajki o duchach, prawda?

– Jak mówili starożytni: „Mędrzec nie rozprawia o tym, co leży poza granicami ludzkiego poznania” – odpowiedział Shen Wei. – Nikt nie potrafi rozstrzygnąć kwestii ich istnienia czy też nieistnienia. Ja jednak uważam, że jeśli są, to są, a jeżeli ich nie ma, to ich nie ma. Nie widzę powodu, dla którego ludzie mieliby się tym zajmować. „Nie pytali o lud, lecz o duchy i bogów” – tak postępowali niekompetentni władcy w dawnych czasach. Skoro człowiek nie pojmuje w pełni ludzkich spraw, to czy nie zakrawa na absurd, że marnuje czas na myślenie o istnieniu duchów i bogów?

Wypowiedź brzmiała uczenie, ale brakowało w niej jasnej konkluzji i nie odpowiadała na pytanie. Zhao Yunlan, widząc, że sondowanie nic nie daje, roześmiał się i jakby nigdy nic zmienił temat:

– Pan profesor uczy przedmiotów humanistycznych?

– Tak, uczę chińskiego języka naukowego i kilku przedmiotów fakultatywnych.

– Nic dziwnego… Słyszałem od znajomego, który pracuje w deweloperce, że teraz bardzo rzadko buduje się takie wieżowce. Podobne konstrukcje to najczęściej biurowce wysokie na ponad sto metrów. Po pierwsze, trudno je sprzątać, po drugie, brakuje w nich przewiewu i dostępu do naturalnego światła, więc nie mieszka się w nich komfortowo. Myślę, że całe to gadanie o „niekorzystnym feng shui” dotyczy właśnie takich rzeczy. – Zhao wyjął z kieszeni na piersi paczkę papierosów i nią potrząsnął. – Och, no tak, tutaj wolno palić? Nie ma pan nic przeciwko?

Mężczyzna pokręcił głową, więc Zhao z jedną ręką w kieszeni spodni wytrząsnął papierosa z paczki i chwycił go wargami. Opuścił nieco oczy, przypalił go zapalniczką i po chwili spokojnie, bez pośpiechu wypuścił chmurę białego dymu z wprawą starego palacza.

Shen Wei, który chyba postanowił odzywać się jak najmniej, w końcu nie wytrzymał.

– Tytoń i alkohol szkodzą zdrowiu – stwierdził ze zmarszczonymi brwiami. – Pan inspektor to wciąż młody człowiek, lepiej zachować umiar.

Zhao lekko się uśmiechnął, ale nic nie odpowiedział – z jego twarzy ukrytej za kłębami dymu nie dało się nic wyczytać. Z końcówki papierosa drobinki popiołu spadały na ziemię, część z nich – przypadkiem czy celowo – policjant strząsnął na cień rozmówcy. Zhao Yunlan opuścił wzrok i omiótł spojrzeniem podłogę, po czym ręką zagarnął dym ku sobie.

– W naszej branży czasem pracuje się dzień i noc, rzeczywiście łatwo nabrać złych nawyków, wstyd przyznać.

Shen Wei wyglądał, jakby chciał powiedzieć coś jeszcze, miał już słowa na końcu języka, ale z trudem powstrzymał się w ostatniej chwili. Po sekundzie niezręcznie zmienił temat:

– Na starym kampusie pozostało zaledwie kilka wydziałów i niewielu pracowników. Na całym osiemnastym piętrze wykorzystuje się jedynie parę biur wychodzących na południe, reszta pomieszczeń stoi pusta. Jeden zakręt i jesteśmy na miejscu.

W mrocznych i pustych zakamarkach łatwo plenią się mech i pleśń, a to samo dotyczy innych rzeczy.

Z niewiadomych powodów narożniki korytarzy w tym budynku pozbawiono zaokrągleń, przez co załamywały się niemal pod kątem prostym, czego zgodnie z zasadami feng shui powinno się unikać za wszelką cenę. Pomijając już takie feudalne zabobony, wyglądało to po prostu nieestetycznie, kanciasto i topornie, a ludzie dochodzący do takiego wystającego jak królicze zęby narożnika mieli ograniczone pole widzenia i osoby idące z naprzeciwka mogły z łatwością na siebie wpaść.

Shen Wei szedł na czele, za nim Zhao z kotem na rękach, a Guo Changcheng zamykał pochód. Kiedy zbliżali się do jednego z zakrętów, stażystę nagle ogarnęło przeczucie, że zaraz coś wyłoni się z półmroku. Przestał słuchać rozmowy dwójki przed nim i wpatrywał się intensywnie w narożnik. Przytłumione światło wpadające przez okno ulokowane pod dziwacznym kątem rzucało na podłogę długi cień ramy okiennej, tworząc tam drgającą i nierówną granicę między światłem a ciemnością.

Guo Changcheng zauważył, że na tej granicy… coś się porusza!

Jakby ktoś tam ukryty ostrożnie wystawił głowę, a potem pojawił się kształt… dłoni!

Wysuwająca się z ciemności ręka szeroko rozcapierzyła palce i drapieżnie sięgnęła po stopę Shen Weia, który zupełnie nie zdawał sobie z tego sprawy.

Zhao Yunlan chwycił wykładowcę za ramię i odciągnął o pół kroku do tyłu.

– Aaa, właśnie sobie przypomniałem – powiedział Zhao i jakby od niechcenia strzepnął popiół z papierosa w tamtą stronę; czarna ręka drgnęła jak oparzona i błyskawicznie się cofnęła. – Ech, co za pamięć… Sprawę przekazano nam na szybko i powinienem ustalić sposób współpracy z uczelnią, porozmawiać z waszym rektorem albo sekretarzem partyjnym. Mógłbym prosić o pomoc w nawiązaniu kontaktu?

Dopiero wtedy Shen Wei, który nieustannie unikał kontaktu wzrokowego, popatrzył na niego. Kąciki jego oczu powoli zwęziły się w linię – długą i wąską niczym kreska gęstego tuszu w ostatnim ułamku sekundy przed oderwaniem pędzla. Rzucone zza przezroczystych szkieł okularów spojrzenie miało w sobie coś demonicznego i przywodziło na myśl portret uczonego z opowieści niesamowitych, którego w chwili mocniejszego bicia serca uwieczniła na papierze demonica. I chociaż postać na obrazie jaśniała jak księżyc i zdawała się delikatna jak nefryt, charakterystyczna mroczna aura twórcy nieuchronnie przenikała do dzieła.

Kiedy Shen Wei spuścił wzrok, uśmiechając się nieśmiało, ta dziwna, niepokojąca aura zniknęła bez śladu.

– To prawda, nic już tutaj panom nie pomogę, jedynie bym zawadzał. Kilka pokoi po południowej stronie zajmują biura Wydziału Matematyki, proszę zapukać do któregokolwiek z nich, a ja pójdę do rektora.

– Dzięki – odparł Zhao Yunlan, wyjmując rękę z kieszeni spodni i z uśmiechem ściskając dłoń Shen Weia. Pożegnał się uprzejmie, ale nie wylewnie, kiwnął na stażystę, żeby za nim szedł, i ruszył z nonszalancką pewnością siebie w stronę biur.

Guo po dwóch krokach – pod wpływem niejasnego impulsu – obejrzał się za siebie.

Shen Wei nie odszedł. Okularnik stał zamyślony w tym samym miejscu i skrajem ubrania przecierał zdjęte z nosa okulary. W półmroku korytarza jego cień ciągnął się daleko za nim, sprawiając, że mężczyzna wyglądał równocześnie samotnie i ponuro. Uciekający wzrokiem chwilę wcześniej Shen teraz wpatrywał się w plecy Zhao Yunlana – to spojrzenie wydawało się niezwykle przenikliwe i odległe, pełne mroku. Na jego twarzy malowały się tłumiona tęsknota i niemożliwe do ukrycia uczucie… oraz bezbrzeżne cierpienie.

Guo w niewytłumaczalny sposób odniósł wrażenie, że mężczyzna stał tam od dziesiątek tysięcy lat.

Shen Wei odprowadzał Zhao wzrokiem, dopóki ten nie zniknął za rogiem. Dopiero wtedy zauważył patrzącego za siebie Guo.

Młody profesor uprzejmie się uśmiechnął, założył okulary – jakby ponownie przywdziewał maskę obojętności – kiwnął stażyście na pożegnanie, po czym odwrócił się i zniknął w windzie, zupełnie jakby to wszystko, co Guo widział, stanowiło jedynie złudzenie trzęsącego się ze strachu chłopaka.

– Panie dyrektorze, przed chwilą ten człowiek…

– Nie zauważyłeś, że tu nie ma żadnych biur Wydziału Matematyki? – przerwał mu Zhao, machinalnie przesuwając dłonią po zakurzonym parapecie, po czym niedbale roztarł między palcami drobinki pyłu. – Ktoś nas tutaj wpuścił w maliny – dodał, nie zmieniając wyrazu twarzy. – Nazwałbyś to przypadkiem czy raczej celowym działaniem pana profesora?

Może dlatego, że Zhao wyglądał stosunkowo młodo, a może dzięki jego bezpośredniemu i ciepłemu zachowaniu Guo nabrał trochę odwagi i zapytał:

– To dlaczego pozwolił mu pan odejść? Jeśli specjalnie nas tu przyprowadził, to dlaczego…

Z papierosem w dłoni i z drugą ręką w kieszeni Zhao odwrócił się i przez chmurę dymu spojrzał na stażystę. Guo instynktownie zamilkł.

– To zwykły człowiek, przed chwilą to sprawdziłem. Jesteś nowy, więc jeszcze nie rozumiesz pewnych spraw. Nic nie szkodzi, powoli wszystkiego cię nauczymy. – Zhao obniżył głos. – W kraju mamy takie same uprawnienia jak inne służby. W przypadku braku dowodów możemy zadawać pytania, żądać współpracy ze strony obywateli, możemy podejrzewać, a nawet zgodnie z prawem zatrzymać i wezwać kogoś na przesłuchanie. Istnieje jednak zasada: pod żadnym pozorem nie wolno samowolnie przetrzymywać zwykłych ludzi w miejscu, gdzie grozi im niebezpieczeństwo. Gdyby coś się stało, nikt nie zdołałby wziąć za to odpowiedzialności.

Jego ton nie brzmiał ostro, lecz łagodnie, i Guo zadrżał raczej z powodu mrocznej atmosfery korytarza.

– Prawdopodobnie potrafisz sobie wyobrazić, że sprawy, które wpadają w nasze ręce, w dużej części nie mogą trafić na zwykłą ścieżkę publicznego oskarżenia – mówił dalej Zhao, stojąc do niego tyłem – dlatego w pewnych okolicznościach mamy prawo na miejscu wykonać wyrok na winowajcach. Takie prawo… to niekiedy niebezpieczne narzędzie, stąd też istnieją zasady, których musimy bezwzględnie przestrzegać. Wiesz, jak brzmi pierwsza z nich?

Chłopak powoli pokręcił głową, a potem uświadomił sobie, że odwrócony plecami Zhao tego nie widzi, i poczerwieniał ze wstydu.

– Niezależnie od tego, czy masz przed sobą człowieka, czy ducha, dopóki nie masz niepodważalnych dowodów, zakładasz jego niewinność. – Zhao odpowiedział na własne pytanie, jakby miał oczy z tyłu głowy. Poklepał kocura po zadku. – A ty, Tłusta Baryło, coś ty wyprawiał? Łasiłeś się jak pies!

Czarny kot bez ceregieli pacnął go łapą, zeskoczył na ziemię i przyjmując bojową postawą, przeszedł przed mężczyznami.

– Po prostu mam wrażenie, że z profesorem Shenem coś nie gra. Nie umiem tego wyrazić, ale w jego pobliżu czuję się bardzo przyjemnie.

– W towarzystwie wędrujących dusz również świetnie się czujesz, uwielbiasz także zakopywać suszone ryby w dołach ze zwłokami – zauważył chłodno Zhao Yunlan.

Kocur machnął ogonem.

– Dobrze wiesz, o co mi chodzi, durna istoto ludzka – odparł z pogardą.

Guo Changcheng już się nie odezwał.

Korytarz stawał się coraz ciemniejszy, jakby weszli do niekończącego się tunelu. Zhao Yunlan wyjął zapalniczkę, zapalił ją z trzaskiem, a maleńki płomień zatańczył niespokojnie, bezgłośnie rozrywając bezkresny mrok niewielką szczeliną. Z ust mężczyzny zniknął uśmiech, w blasku ognia jego twarz przybrała niezdrowo blady odcień. Wyglądał na zmęczonego, za to spojrzenie miał skupione i czujne, bardziej przepastne od otaczających ich ciemności. Z głębi napłynął smród rozkładu. Guo odruchowo zasłonił nos dłonią.

– Nie cierpię takich kolistych korytarzy – powiedział cicho Zhao. – Nie cierpię wszystkich okrągłych rzeczy, wieczne rodzenie się i umieranie, bez końca, bez kresu.

Na dźwięk tych słów nerwy Guo Changchenga napięły się do granic możliwości. Nagle z ciemności dobiegł ostry trzask, który od razu skojarzył mu się ze znanym z telewizji odgłosem przeładowywanej broni. Zanim zdążył otworzyć usta, by zadać pytanie, poczuł na karku lekki podmuch czyjegoś oddechu i podskoczył jak oparzony.

– Odsuń się – polecił spokojnie Zhao, ani nie ściszając, ani nie podnosząc głosu.

Jego ton brzmiał tak, jakby niósł talerz gorących jiaozi i od niechcenia prosił kogoś o zrobienie mu miejsca.

Śmiertelnie przerażony Guo rzucił się na ziemię. W ciemności rozległ się huk wystrzału i po chwili za plecami stażysta usłyszał rozdzierający krzyk – gdyby miał futro, to na pewno nastroszyłby je bardziej niż Daqing, kiedy ktoś klepał go po tyłku; serce waliło mu jak oszalałe, czuł w piersi pustkę i pomyślał, że właśnie dostał zawału ze strachu.

Usiadł na ziemi, cały roztrzęsiony odwrócił głowę i w wątłym świetle płomyka zapalniczki Zhao zobaczył na ścianie czarny cień wielkości około pięcioletniego dziecka. Na pierwszy rzut oka wyglądał tak, jakby ktoś rozmazał na murze warstwę tuszu. W miejscu, gdzie powinno bić serce, widniały „ślad po kuli” i rozlewająca się czerwona plama, jakby to „coś” mogło krwawić.

– Co to było? – zapytał Guo piskliwym głosem, który dla niego samego brzmiał obco.

– Cień, nic więcej. Nie panikuj bez powodu.