Splątanie zwaśnionych magów - Raasch Sara - ebook

Splątanie zwaśnionych magów ebook

Raasch Sara

0,0
50,00 zł

-50%
Zbieraj punkty w Klubie Mola Książkowego i kupuj ebooki, audiobooki oraz książki papierowe do 50% taniej.

Dowiedz się więcej.
Opis

Gorące enemies to lovers inspirowane Dungeons & Dragons i stylem Ali Hazelwood Dwóch czarodziejów z wielkimi ambicjami, dwa rywalizujące ze sobą instytuty magii i jeden prestiżowy grant badawczy, który sprawi, że zwaśnieni magowie zostaną splątani do końca semestru. A może i dłużej…? Rywalizacja między Sebastianem Walshem a Elethiorem Touraelem jest równie stara, jak konflikt między Instytutem Wywoływania a Instytutem Przywoływania. Poza tym jeden z nich to człowiek, a drugi półelf. Sebastian jest pierwszym czarodziejem w rodzinie, który wybrał karierę akademicką zamiast wojskowej, Elethior – potomkiem potężnego rodu produkującego magiczną broń. Który z nich otrzyma środki na badania? Jest jednak coś gorszego niż zarozumiały akademicki rywal, który kradnie ci pieniądze z grantu: możesz zostać zmuszony do współpracy z nim. Thio jest skryty, wyniosły, a jego oszałamiające bicepsy zajmują zdecydowanie zbyt dużo miejsca we wspólnym laboratorium. Pod żadnym pozorem Sebastian nie może się zakochać w swoim rywalu… …chyba że to Elethior zakocha się pierwszy?

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi lub dowolnej aplikacji obsługującej format:

EPUB
MOBI

Liczba stron: 537

Rok wydania: 2026

Data ważności licencji: 10/31/2030

Oceny
0,0
0
0
0
0
0
Więcej informacji
Więcej informacji
Legimi nie weryfikuje, czy opinie pochodzą od konsumentów, którzy nabyli lub czytali/słuchali daną pozycję, ale usuwa fałszywe opinie, jeśli je wykryje.



THE ENTANGLEMENT OF RIVAL WIZARDS © 2025 by Sara Raasch

Copyright © 2026 for the Polish edition by Wydawnictwo Sonia Draga

Copyright © 2026 for the Polish translation by Julia Zając

(under exclusive license to Wydawnictwo Sonia Draga)

Grafika na okładce: lilithsaur

Projekt okładki: Lesley Worrell

Adaptacja okładki: Kinga Kosmalska

Zdjęcie autorki: Lorel Marshall

Redakcja: Julia Żmudka

Korekta: Beata Buko, Magdalena Mierzejewska

ISBN: 978-83-68544-62-6

Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione i wiąże się z sankcjami karnymi.

Książka, którą nabyłeś, jest dziełem twórców i wydawcy. Prosimy, abyś przestrzegał praw, jakie im przysługują. Jej zawartość możesz udostępnić nieodpłatnie osobom bliskim lub osobiście znanym. Ale nie publikuj jej w internecie. Jeśli cytujesz jej fragmenty, nie zmieniaj ich treści i koniecznie zaznacz, czyje to dzieło. A kopiując ją, rób to jedynie na użytek osobisty.

Szanujmy cudzą własność i prawo!

Polska Izba Książki

Więcej o prawie autorskim na www.legalnakultura.pl

WYDAWNICTWO SONIA DRAGA Sp. z o.o.

ul. Fitelberga 1, 40-588 Katowice

tel. 32 782 64 77

e-mail:[email protected]

www.soniadraga.pl

E-wydanie 2026

Rozdział pierwszy

Przeszliśmy całą tę drogę tylko po to, żeby utknąć na  d r z w i a c h.

Sprawdzam ponownie runy, które nabazgrałem kredą dokoła framugi. Wziąłem pod uwagę wszelkie możliwe osłony, które moglibyśmy przypadkiem naruszyć; dorzuciłem nawet przesadnie skomplikowane symbole na wypadek mechanizmów zabezpieczających zabezpieczenia. Nie zdziwiłbym się, gdyby te dupki zainstalowały tu pułapki do ochrony pułapek – tylko po to, żeby mi dojebać.

– Ale, Seb – zapytał Orok, zanim zacząłem – czy to nie jest aby trochę egocentryczne: zakładać, że Instytut Przywoływania podkręcił zabezpieczenia, żeby zrobić ci na złość, a nie, powiedzmy, po to, żeby chronić laboratorium zawierające komponenty do zaklęć warte tysiące dolarów?

Odpowiedziałem mu na to tylko przeciągłym, chłodnym spojrzeniem. Glif ochronny, blokujący mi właśnie wejście do położonego na drugim piętrze laboratorium przywoływania, równie dobrze mógłby mieć słowa „Sebastianowi Walshowi z serdecznymi pozdrowieniami” wyhaftowane na magicznej tkaninie tej cholernej bariery, która rozbłyskuje eterycznym niebieskim światłem za każdym razem, gdy próbuję go złamać.

Rozciągam barki, rozluźniam dłonie i zaczynam inkantację. Ponownie.

– To twoja ostatnia szansa – przerywa mi zza pleców oparty o ścianę Orok. – Potem wspinam się tam po murze.

– Na oknach też mają glify ochronne.

– Nie takie silne jak ten. Spodziewają się, że złodzieje będą próbowali wejść właśnie tędy…

– Złodzieje… – prycham pogardliwie.

Niemal czuję, jak Orok z tyłu przewraca oczami, i od razu wiem, co teraz powie, więc recytuję razem z nim:

– I mizerni magowie wywoływania.

Tylko że ja nie dodałem tego epitetu, więc teraz odwracam się, by spiorunować go wzrokiem.

– Mizerni?

Orok bez słowa mierzy mnie spojrzeniem, po czym rozkłada ręce, jakby dokonywał porównania.

Wzrost i budowę ciała odziedziczył po swoich przodkach, półolbrzymach, dzięki czemu był ode mnie szerszy i wyższy na każdym etapie naszego życia. Moja rodzina wpadła w zachwyt, kiedy zakolegowaliśmy się w podstawówce – twierdziła, że będzie miał na mnie „dobry wpływ”. Trzymała się tej myśli aż do momentu, kiedy Orok Monroe zdecydował się pójść na studia i okazało się, że wcale nie ma na mnie dobrego wpływu – to ja mam na niego zły.

Chowajcie dzieci, bo przyjdzie Sebastian Walsh i skusi je, by złożyły się w ofierze na ołtarzu długu studenckiego!

Orok opuszcza ręce.

– Chodziło mi o to, że na okna rzucili pewnie zwykły magiczny zamek. Mogę się przez to przebić w pół skoku.

– Tym bardziej musimy się dostać tędy – mówię. – Pokazać tym kutasom, że mnie się nie da zatrzymać. Nie da się mnie przechytrzyć. Jestem nieuniknioną siłą, do cholery, i nie będę…

– Twój triumfalny monolog złoczyńcy byłby bardziej imponujący, gdybyśmy nie sterczeli tu już od dwudziestu minut.

Rzucam okiem na komórkę – ignorując wiadomość od mamy – i wzdycham ciężko.

Ochrona sprawdza górne piętra tylko kilka razy na noc, ale może się właśnie zbliżać z obchodem.

Chwytam mały flakonik, który mam zawieszony u pasa.

– Nie – warczy Orok.

– Potrzebuję wzmocnienia. Pójdzie szybko.

– Jeśli jesteś tak zdesperowany z powodu  z a m k n i ę t y c h   d r z w i,  to ja idę wspiąć się po murze.

Kiedy próbuje mnie minąć, daję mu kuksańca i zapędzam go z powrotem na miejsce.

– Obiecałeś mi jeszcze jedną szansę. Spocznij, Monroe.

– Wiesz, że nie cierpię tego twojego lisiego chowańca, Walsh.

– Ponieważ nie masz serca. Nick jest uroczy.

– Jest  n i e w i d z i a l n y.

– Ale kiedy nie był niewidzialny, był uroczy, ergo dalej musi być słodki. A teraz… – Popycham Oroka z powrotem w stronę ściany, a on wraca na miejsce z pełnym rezygnacji westchnieniem.

Wysypuję komponenty zaklęcia na otwartą dłoń – rozpływają się w powietrzu, gdy tylko kończę szeptać słowa inkantacji. U moich stóp pojawia się na chwilę lekka mgiełka, która jednak szybko się rozprasza.

Dla niedoinformowanego obserwatora musiałoby to wyglądać, jakbym właśnie spieprzył zaklęcie wezwania chowańca. Ale ani ja, ani Orok nie jesteśmy niedoinformowani.

Mój towarzysz przyciska się mocno do ściany, jakby chciał się na nią wspiąć tyłem, i burczy:

– Gdzie on jest? – Chwilę później piszczy głośno, łapiąc się za kostkę: – KURW…

Zaczyna kopać na oślep, więc szturcham go stanowczo w pierś.

– Nie zabijaj go! Bo będę musiał przyzwać go ponownie, a nie mam przygotowanego drugiego flakonika z komponentami. Nie możemy sobie pozwolić na taką stratę czasu.

– Ugryzł mnie!

– Ugryzł cię, bo wie, że go nie lubisz.

– Nie lubię go, bo gryzie mnie zawsze, kiedy go przyzywasz!

Grzebię w jednym z woreczków przytroczonych do mojego pasa z komponentami – oplatającej mnie w talii skórzanej konstrukcji pełnej rozmaitych kieszonek, pętli i klamerek pozwalających na przechowywanie wszystkiego, czego potrzebuję do rzucania zaklęć – i wyciągam miniaturowy cylinder na gumce. Z uśmiechem prezentuję go Orokowi. Cmokam na Nicka i po chwili czuję, jak ociera się swoim miękkim futerkiem o moje łydki. Kucam i mocuję kapelusik na głowie lisa, żebyśmy mogli łatwiej rozpoznawać, gdzie się znajduje.

– Zadowolony? – pytam Oroka, który dalej pociera swoją kostkę. – Rany, ale z ciebie wielki dzieciak.

– Bogowie raczą wiedzieć, jakie choróbska przenoszą te całe chowańce.

Orok uparcie twierdzi, że jego siła fizyczna i rozmiar rekompensują wszystkie problemy, na które mógłby natrafić przez decyzję o nieprzyzywaniu chowańca. Nie mam pojęcia, jak jego zdaniem młócenie pięściami ma mieć tę samą skuteczność co sporadyczne magiczne wzmocnienie.

– Bogowie raczą wiedzieć, jakie choróbska ty przenosisz – odburkuję Orokowi, po czym drapię Nicka pod brodą, skoro już wiem, gdzie jest.

Lis mruczy pod moimi palcami.

– Gotowy, żeby mnie wzmocnić, mały?

Nick odpowiada piskliwym, skrzekliwym szczeknięciem; brzmi jak pies z zapaleniem krtani. Uspokajam go, a on zagłębia swój zimny nos w mojej dłoni.

Telefon Oroka wydaje sygnał powiadomienia, a mój towarzysz sprawdza go z pasywno-agresywnym westchnieniem.

– O, zobacz! Kolejne zdjęcie z jeszcze jednej trwającej właśnie imprezy na zakończenie semestru. O, aha, czekaj… sprawdzę… nie, nie ma nas na nim. Bo jesteśmy tutaj!

Odwracam się z powrotem w stronę drzwi, próbując się skupić na inkantacji.

– No to już, zjeżdżaj na tę imprezę, na której cię nie ma! Sam sobie poradzę z zemstą na Instytucie Przywoływania.

Nick popiskuje.

– To znaczy, ja i Nick sami sobie poradzimy!

Lis mruczy radośnie. Pierwsze słowa inkantacji spływają z moich ust wzmocnione naszą więzią, magią, którą przelewa we mnie ze Sfery Chowańców. Efekt ten nie trwa długo i powszechnie uznaje się go za ostatnią deskę ratunku podczas rzucania zaklęć, ale wesołe jazgotanie potwierdza, że Nick jest tutaj z przyjemnością, więc dlaczego miałbym się przejmować, że dla żartu zmarnowałem właśnie czar wysokiego kręgu?

Zresztą po co w ogóle dysponować magią, jeśli nie używa się jej na przypale?

– Instytut Przywoływania tylko odpłacił nam pięknym za nadobne – rzuca szybko Orok.

Ponownie przerywam inkantację i spoglądam na niego. Jego bladą skórę obmywa światło lampek ewakuacyjnych zatapiające korytarz w nikłej mlecznej bieli, więc nie jestem pewien – czy na jego twarzy maluje się złość?

– Co to za ton?

Orok wpycha telefon do kieszeni fioletowej bluzy Uniwersytetu Lesiary. Widnieje na niej jasnozłoty symbol drużyny Mantikor – ogon skorpiona wijący się wokół wyszczerzonej paszczy lwa.

– Za to też będą się mścić. I tak bez końca. Na wiosnę kończymy szkołę. Nie sądzisz, że powinniśmy, no nie wiem, skupić się na  t y m  zamiast na tej idiotycznej rywalizacji?

Raz jeden walczyliśmy podczas treningu. Tylko raz. Teraz jego słowa uderzają we mnie, jak wtedy jego pięści – szybką serią, najpierw w klatkę piersiową, potem w brzuch.

Taak. Na wiosnę kończymy szkołę.

Taaak. Cała ta rywalizacja jest głupia. Wywoływanie i przywoływanie są częścią Wydziału Nauk Magicznych, ale w przeciwieństwie do innych dyscyplin mamy „podobne potrzebny” i „zbieżne cele”, przynajmniej według uniwersyteckiej kwestury, przez co od dekad zajmujemy ten sam budynek – konflikt zaczął się więc na długo, zanim dostałem się na Lesiarę. Przejąłem po prostu powszechnie panujące podejście spod znaku „jesteśmy wyraźnie lepsi od nich” i nieco je podkręciłem: zaczarowałem suszone skrzydła owadów, żeby latały po całym ich magazynie, czy tam przekląłem książki w ich bibliotece tak, żeby wrzeszczały po otwarciu.

I przez pewien czas reakcje Instytutu Przywoływania były proporcjonalne: udawane wycieki tworzywa na naszym najdroższym sprzęcie, dziesiątki zdjęć słynnych magów przywoływania porozklejane na ścianach naszych pomieszczeń…

Aż pewnego razu rzuciłem zaklęcie na drzwi do ich laboratorium, sprawiając, że wyglądało to tak, jakby zniknęły – to była tylko iluzja, nic się z nimi nie stało, ale Instytutowi Przywoływania wyjątkowo nie przypadło to do gustu.

Przede wszystkim nie spodobało się to ich wschodzącej gwieździe – Elethiorowi Touraelowi. Jego wściekłe okrzyki słychać było aż na naszym piętrze.

A następnego dnia cały zgromadzony w Instytucie Wywoływania zapas rosy z liści jesionu, który w pocie czoła zbieraliśmy podczas krwawego księżyca w superpełni, został zastąpiony przez wodę morską, z czego zdaliśmy sobie sprawę dopiero, kiedy kilka kolejnych eksperymentów poszło się pieprzyć.

Miarka. Się. Przebrała.

Żadne z moich działań nie uszkodziło w jakikolwiek sposób ich wyposażenia. Jestem  p r o f e s j o n a l i s t ą,  w przeciwieństwie do pewnych elitarystycznych nepo babies z funduszami powierniczymi, śpiących smacznie na łożach z krwawych pieniędzy.

Instytut Wywoływania dokona dziś słusznej zemsty, a ta część mnie, która zawsze trochę płonie i drży, która zawsze jest trochę  w  f u r i i,  będzie mogła się nasycić.

„Na wiosnę kończymy szkołę”.

Jutro dowiem się, czy  f a k t y c z n i e  ją skończę.

Nick ponownie przyciska się do mojej nogi, czuję jego uspokajający, ciepły ciężar.

Rozciągam trzęsące się dłonie, niemal do bólu świadomy, jak ich drżenie niesie się w górę rąk aż do ramion i w dół mojej klatki piersiowej, jakby niepokój szarpał moje żebra niczym struny harfy.

Jutro muszę stanąć przed Komisją Grantową do Spraw Badań Magicznych, żeby wysłuchać jej werdyktu, i wyobrażanie sobie tej sceny sprawia, że mój wewnętrzny dygot nabiera mocy trzęsienia ziemi.

Mają prawo zdecydować o całej mojej przyszłości.

A ja nie mogę nic z tym zrobić.

Niemal mówię Orokowi, żeby spierdalał, jeśli znudziła mu się ta wojna na pranki.  O n  nie musi się przejmować finansowaniem swojego projektu – ponieważ zajmuje się czerpaniem energii magicznej ze świętych przedmiotów, Kościół Urzotha Świętej Tarczy sponsoruje każdy jego ruch.  O n  nie musi się martwić, czy znajdzie pracę po obronie, ponieważ ma gwarantowany etat w dowolnej świątyni Urzotha w kraju.

Ja tymczasem niby mam zaklepaną posadę w Fundacji Clawstar, organizacji pozarządowej specjalizującej się w badaniach nad zaklęciami ochronnymi, ale doskonale zdaję sobie sprawę, że światem rządzi bezwzględna konkurencja. Jeśli powinie mi się noga, Clawstar będzie miał pełne prawo wycofać ofertę i złożyć ją jakiemuś innemu magowi – takiemu, który był w stanie zdobyć finansowanie swojego zaliczeniowego projektu badawczego.

Ale ostatecznie z moich ust padają najgorsze możliwe słowa.

– Proszę, O – mówię po prostu łamiącym się głosem.

Jego złość rozpływa się w zrozumieniu. Jestem dla niego jak otwarta księga. Nigdzie się przed nim nie ukryję. Orok wzdycha – cicho, do siebie – i macha na mnie ręką.

– Kontynuuj.

Szczerzę zęby.

– Tylko tu skończymy i pójdziemy na dowolną imprezę, którą wybierzesz.

– Taak, taa…

– A teraz przestań mnie rozpraszać. Muszę… Och! Czekaj…!

– Bogowie najsłodsi, co znowu?

– Gwóźdź programu, mój drogi. – Sięgam po torbę, którą odłożyłem wcześniej na bok, kucam i obracam ją do góry nogami.

Kiedy adepci magii odkryli inne sfery, to była świetna sprawa, jasne, ale prawdziwe wyrazy uznania należą się osobie, która wpadła na pomysł, że można wziąć całą tę międzywymiarową moc i wpakować ją do przenośnych pojemników.

Zrywam się na równe nogi, zamaszystym gestem odrzucając torbę i odsłaniając oszołomionego trupa mrugającego na mnie pokrytymi bielmem oczami.

Mój gwiazdorski popis od razu zostaje jednak przyćmiony przez…

– Ja pierdolę, ależ cuchnie! – Orok raptownie zasłania dłońmi usta i nos.

Ja również bezskutecznie próbuję zwalczyć odruch wymiotny, krztusząc się gwałtownie.

Trup nie wydaje się tym urażony. W ogóle nie wygląda, jakby był w stanie czuć zbyt wiele – na szczęście. Gdyby był żywy, pewnie właśnie miotałby się w panice. Poza tym pewnie udusiłby się w torbie międzywymiarowej, ale mniejsza o to.

Jego kości są w większości dobrze widoczne pod obwisłymi strzępkami czegoś, co – jak zakładam – musiało być kiedyś mięśniami. Albo skórą? Może nawet organami wewnętrznymi… Rzadka, potargana broda optymistycznie trzyma się resztek jego policzka, ale poza tym nie dysponuje on zbyt wieloma cielistymi fragmentami.

Chwytam kolejny flakonik i wytrząsam z niego komponenty, mrucząc formułę zaklęcia szybkiej konserwacji. Przez ciało trupa od czubka głowy aż po palce u nóg przebiegają iskierki, po czym zapach znika, a kilka zwisających niepewnie płatów skóry przytwierdza się z powrotem we właściwych miejscach.

– Już. – Otrzepuję ręce. – Od razu lepiej.

Orok ponownie się krztusi.

– Mówiłeś, że zamierzasz zostawić ożywione ciało w laboratorium Instytutu Przywoływania.

Dość żałośnie macham rękami, jakbym próbował zaprezentować magiczną sztuczkę.

– Oto  c i a ł o.

– Nie, to s z k i e l e t…  Rozpadnie się na kawałki, gdy tylko się oddalimy i nie będziemy mogli dłużej rzucać na niego zaklęć konserwujących.

Trup gwałtownie obraca się na pięcie, kości jego stóp stukają na płytkach posadzki, gdy stawia kolejne kroki, ale zatrzymuję go szybko, łapiąc za rozkładające się ramię.

Jest gąbczaste. I trochę jak kreda.

Odpycham od siebie tę myśl.

– Prrr, spokojnie, Sten – mówię łagodnym głosem, jakiego używa się wobec dzieci. – Wybraliśmy się na wycieczkę, pamiętasz? Stój.

– Bqllr – mamrocze trup. Z jego ust wypada ząb.

Nawet nie próbuję rzucać zaklęcia tłumaczącego. W laboratorium Instytutu Nekromancji, dwa budynki dalej, twierdzili, że ten tutaj głównie mamrocze nordyckie przekleństwa, o ile nie jest pod wpływem pełnej kontroli.

Orok pociera kciukiem skórę między oczami.

– Jak go nazwałeś? Stan?

– Sten. W laboratorium nekromancji mówili, że był wikingiem. Kiedyś był jednym z trupów, na których pierwszoroczni ćwiczyli rozmawianie z umarłymi, ale przeznaczono go do dezintegracji w związku z, cóż… – Machnięciem ręki wskazuję na jego ogólny stan. – Poza tym podobno jego opowieści dotyczą wyłącznie brutalnych najazdów na duńskie wioski i zawsze robią się trochę rasistowskie. Nikt nie chciał z nim pracować.

Orok spogląda na Stena. Potem na mnie. Prostuje się, odpychając się od ściany, i oznajmia:

– Idę wspiąć się po murze.

– Czekaj! – Jedną ręką sięgam po komponenty do zaklęcia, drugą wciąż utrzymując Stena w miejscu. – Mogę…

Orok pokazuje mi nad ramieniem środkowy palec i znika, zbiegając po schodach.

Spoglądam w dół na unoszący się w powietrzu kapelusz Nicka.

– Nikt mnie tu nie szanuje.

Nick ćwierka.

Sten postanowił najwyraźniej za wszelką cenę włóczyć się po korytarzu, więc – ignorując fakt, że cały czas go trzymam – próbuje się oddalić, ale w efekcie tylko tupta w miejscu wśród stukotu kości o podłogę.

Jak się na tym zastanowić, pewnie powinienem był wstrzymać się z wypakowywaniem go do czasu, aż faktycznie znajdziemy się  w e w n ą t r z  laboratorium.

Impulsywny? Że niby ja? Jak śmiesz!

Cisza sprawia, że zaczyna do mnie docierać absurdalność tej sytuacji. Przypominają mi się słowa Oroka – może faktycznie powinienem dać sobie z tym wszystkim spokój.

Zatrzymuję wzrok na tabliczce wiszącej obok drzwi do laboratorium.

LABORATORIUM ODNOWIONE DZIĘKI HOJNEJ DAROWIZNIE OD RODZINY TOURAEL

Czuję, jakby w moich trzewiach podnosiła się płonąca lawa.

Pocałujcie mnie w dupę z tym całym wznoszeniem się ponad podziały. Umieszczę ożywione zwłoki w laboratorium przywoływania, jak przystało na absolutnie zdrowego na umyśle dwudziestoczterolatka, prawie magustra.

Po minucie lub dwóch osłaniająca drzwi magia migocze i znika, a one same otwierają się, by odsłonić Oroka.

Przywołuje na twarz uśmiech powalający na kolana więcej niż połowę populacji Lesiary i pokazuje mi stoper, który włączył na telefonie.

– Czterdzieści dwie sekundy.

– Nie pozwoliłeś mi nawet…

– „Dziękuję, Oroku” – mówi głosem podniesionym o kilka oktaw. Wcale nie brzmię w ten sposób. – „Jesteś najwspanialszym magiem na całym roku, Oroku. Chylę czoła przed twoim kunsztem, Oroku”.

Wzdycham.

– Dzięki, Orok.

– Nie bez powodu mam wyższą średnią niż ty.

Uchylam się, kiedy próbuje pacnąć mnie otwartą dłonią w tył głowy, i przepycham obok niego Stena, wprowadzając go w mrok laboratorium. Jestem pewien, że Orok już to sprawdził w ramach swojego czarowania na czas, ale i tak z trudem wyciągam jedną ręką lustrzany pył, by rzucić zaklęcie wykrywające magię wieszczącą i w ogóle cokolwiek, co mogłoby zarejestrować naszą obecność. Nic nie znajduję, nie ma nawet dodatkowych pułapek czy zabezpieczeń.

Wow. Naprawdę sądzili, że nie uda mi się przedostać poza glif ochronny na drzwiach.

Cóż. Technicznie rzecz biorąc, faktycznie mi się nie udało.

Ale to teraz bez znaczenia.

Laboratorium zajmuje większość drugiego piętra, w głębi mieści się sekcja ogólna przeznaczona dla studentów niższych lat, a w reszcie pomieszczenia za pomocą niskich ścianek działowych wyznaczono indywidualne stanowiska robocze dla magustrantów, którzy wybrali już swój obszar badawczy. Każde z nich jest schludnie zabezpieczone – większość badań i eksperymentów została już zamknięta, jako że semestr dobiega końca. Przez olbrzymie okna sączy się światło księżyca, dzięki czemu jest wystarczająco jasno i nie potrzebujemy dodatkowego oświetlenia.

Tak dla porównania – laboratorium Instytutu Wywoływania piętro niżej zajmuje cztery razy mniej miejsca. I ma jedno okno.

– Co teraz, o kapitanie, mój kapitanie? – pyta Orok, przysunąwszy się do mnie niepostrzeżenie.

– Daj mi sekundę. Masz, przytrzymaj go. – Popycham Stena w jego stronę.

– Nie będę tego dotykać – rzuca, odskakując z obrzydzeniem.

– Ten cię nie ugryzie. Obiecuję.

– Akurat tego się nie bałem… aż do teraz, dziękuję bardzo. Nie, chodzi mi o to, że nie będę dotykać  m a r t w e g o   c i a ł a.

– Dobra, bogowie – parskam. – Tylko nie pozwól mu wyjść na korytarz. Wyobraź sobie, że masz go zatrzymać jak na boisku, i odetnij mu drogę.

To chyba trafia do Oroka. Wyprostowuje się i skupia całą uwagę na Stenie z tą samą intensywnością, która czyni go jednym z najlepszych sportowców na całym uniwersytecie.

Z umiarkowaną pewnością wypuszczam truposza, który rusza chwiejnym krokiem, jednak już nie w stronę drzwi, a w ścianę.

Klękam, wygrzebuję resztę potrzebnych komponentów i formuję je w szybkie zaklęcie szukające. Osoba, która nałożyła na drzwi glif ochronny, zostawiła po sobie wciąż wyczuwalny magiczny ślad – wiążę więc z nim czar, rozszerzając zasięg poszukiwań i skupiając się na tej sygnaturze.

Trop przyjmuje formę smugi świetlistego niebieskiego dymu, wijącego się w powietrzu i prowadzącego od drzwi do trzeciego stanowiska roboczego po lewej. Znika, kiedy zbieram składniki zaklęcia i wstaję.

W laboratorium nekromancji dali mi kilka zaklęć do kontrolowania Stena – w zasadzie to podstawowa nekromancja na poziomie pierwszego roku studiów, więc bez problemu wyklepuję potrzebną formułkę.

Czy mogłem użyć jednego z tych czarów, żeby kazać trupowi stać w miejscu, zamiast zmuszać Oroka do wykonywania dziwacznego tańca, przez który wygląda jak przerośnięty pies pasterski? Tak. Czy byłoby to równie zabawne? Nie.

Sten rusza do akcji, maszerując w stronę wskazanego stanowiska roboczego niczym żołnierz. Wkroczywszy do środka, staje na baczność.

Spory kawałek skóry – a może mięsień? – odpada od jego ciała i z plaskiem ląduje na podłodze.

– Idealnie – mówię, szczerząc zęby.

– Powinieneś się leczyć, Seb. – Orok tłumi odruch wymiotny.

Biurko i stół do pracy w wydzielonym segmencie laboratorium, do którego wszedł Sten, są raczej czyste, tu i tam kilka stosów papierów, słoik z ołówkami. Na tablicy suchościeralnej wypisano równania, zaklęcia, ale to jakieś pierdolenie przywoływaczy. Na wierzchu nie leży jednak nic istotnego. W przeciwieństwie do co poniektórych ja znam granice.

Wypowiadam formułę zaklęcia rozkazu, by nałożyć je na Stena, i uzupełniam ją o kilka poleceń: „zostań tutaj” i „rób syf”, a następnie „wyskocz, by przestraszyć pierwszą osobę, która tu przyjdzie”.

Kiedy magia do niego dociera, przez ciało truposza przebiega dreszcz. Po sekundzie Sten się pochyla i liże biurko, zostawiając na nim spory kawałek swojego języka.

Orok ponownie tłumi odruch wymiotny.

A ja ponownie szczerzę zęby.

– Dobry trupek – odzywam się słodkim głosem.

Coś ostrego wbija się w moją łydkę, z krzykiem spoglądam w dół i widzę oddalający się ode mnie, falujący w powietrzu cylinder.

– Ktoś jest zazdrosny o twojego nowego pupilka. – Orok rechocze.

Pocieram nogę. Cholera, to bolało.

– Laboratorium nekromancji nie spodziewa się chyba, że dostanie trupa z powrotem, prawda? – pyta Orok, z przechyloną głową obserwując, jak Sten chwiejnym krokiem zbliża się do okna, wpada na nie, odbija się, znów rusza do przodu, zderza się z szybą, ponownie się odbija i patrzy na nią beznamiętnie.

– Technicznie rzecz biorąc, mieli przeprowadzić utylizację Stena oficjalną drogą, ale dogadałem się z jednym typem stamtąd na wymianę usług.

Orok przewierca mnie oskarżycielskim spojrzeniem.

– Wymianę  j a k i c h  usług?

– Zgłosiłem się na wolontariusza w laboratorium nekromancji.

Instytut Nekromancji słynie z tego, że nie jest w stanie przekonać studentów do udziału w prowadzonych tam eksperymentach bez względu na to, ile płaci. Aż trudno uwierzyć, ale nie ma zbyt wielu chętnych, by służyć za żywe worki treningowe do ćwiczenia zaklęć ochronnych przed magią rozkładu, nie mówiąc o bardziej zaawansowanych tematach. Podobno kiedyś jednemu studentowi zgniła cała noga.

W moim przypadku trudno było doszukiwać się jakiegokolwiek zagrożenia – grupka studentów drugiego roku ożywiła jakiegoś gościa i miałem gadać z czterema osobami, żeby rozpoznać, które z nich to przywrócone do życia zwłoki. Chodziło o wiarygodność czy coś w tym stylu, czy skutecznie odwrócili procesy gnilne i tak dalej.

Ale wreszcie dociera do mnie, co Orok właśnie zasugerował, więc pochylam głowę, unosząc uwodzicielsko brwi.

– Myślisz, że świadczyłem  u s ł u g i   s e k s u a l n e  w zamian za z w ł o k i?

– Nie byłby to twój najbardziej postrzelony pomysł. – Jego oskarżycielskie spojrzenie się utrzymuje. Nawet nasila. – Jesteś ostatnio wyjątkowo… niezrównoważony.

Otrząsam się pod wpływem nagłego impulsu, by odwzajemnić jego powagę.

– Nie jestem.

Orok spogląda znacząco nad moim ramieniem.

Sten drapie kościstym palcem po tablicy suchościeralnej, przecinając widniejące na niej zapiski białymi liniami. W międzyczasie kawałki… czegoś… odpadają mu od miednicy i lądują wokół stóp.

To zupełnie nieszkodliwe.

A jutro wszystko będzie w porządku.

Mimo to mój żołądek zamienia się w ołów.

Nie widzę przed sobą niczego poza komisją grantową. Myślę tylko o tym, jak rozpaczliwie potrzebuję tych pieniędzy, żeby skończyć magusterkę i zabezpieczyć etat w Clawstarze.

Praktykowanie magii w warunkach eksperymentalnych kosztuje swoje, zwłaszcza jeśli uwzględnić wymóg czystości i stabilności komponentów. A tutaj rodzina Elethiora Touraela sfinansowała odnowienie całego laboratorium, kiedy on sam był jeszcze na licencjacie.

Z którego segmentu swojego finansowego imperium Touraelowie wzięli na to środki? Z produkcji magicznych broni? Ze skupywania patentów, by zamrozić badania nad zaklęciami i zdławić konkurencję? Z prowadzonego przez nich ośrodka szkoleniowego dla Magicznych Sił Zbrojnych?

Wydycham powietrze tak mocno, że aż bolą mnie boki.

– Nie posuwam się za daleko – mówię Orokowi. Musi to brzmieć szalenie przekonująco. – Elethior sobie na to zasłużył. Jeśli nie chcesz ponosić konsekwencji, może nie popełniaj zbrodni wojennych.

– Nie sądzę, żeby Elethior faktycznie dopuścił się jakichkolwiek zbrodni wojennych.

– Skąd niby wiesz? A nawet jeśli, to jego rodzina się dopuściła.

Orok śmieje się pusto.

– Czyli powinno się ponosić odpowiedzialność za winy swoich krewnych?

Wiem, że rumieniec rozpalający moją bladą twarz jest widoczny nawet w tym mętnym świetle księżyca. To nie jest wstyd, nie do końca – tylko zakłopotanie wytknięciem mi podwójnej moralności.

– Nie mieszaj logiki do mojej waśni – burczę i rzucam na Stena kolejne zaklęcie konserwujące, żeby biedaczek miał jakąkolwiek szansę doczekać świtu.

Orok zapaśniczym chwytem łapie mnie za szyję, niemal zrzucając mi okulary, po czym całuje mnie w ów bajzel koloru blond, który nazywam fryzurą.

Na nieszczęście Nick musiał odebrać to jako atak – Orok krzyczy i macha nogą, po czym zgaduję, że lis znowu go ugryzł.

*

Orok ciągnie mnie na kilka kolejnych imprez. Kiedy wtaczamy się na czwartą z nich, o której pisali mu kolega i koleżanka z drużyny – a w zasadzie on się wtacza, w związku z jutrzejszą ceremonią grantową ja pozostaję na poziomie delikatnego szumu w głowie – mój kompan postanawia wejść do środka, rycząc: „zawsze murem za żądłem i pazurem!”.

Sam w sobie Orok zdobywa przyjaciół i znajomych jak golden retriver. Jeśli dodać do tego fakt, że jest zabójczym defensywnym tankiem w uniwersyteckiej drużynie wpierballu, nietrudno zrozumieć, dlaczego wszyscy obecni dołączają do skandowania, aż cały parter budynku – zapewne domu jakiegoś bractwa studenckiego – zostaje porwany akademickim duchem, przybija Orokowi piątki i wykrzykuje pozdrowienia.

Dwoje kolegów Oroka z drużyny jest w jadalni obok głównego holu. Jako że też są magustrantami, żadne z nich nie powinno już grać – w uczelnianych rozgrywkach wpierballowych można uczestniczyć maksymalnie cztery lata. Półtora roku temu wszyscy gracze otrzymali jednak specjalne przedłużenie w związku z wyjątkowo paskudnym wypadkiem, kiedy to całe pole do gry zostało wessane przez portal międzywymiarowy. Na szczęście udało się odnaleźć wszystkich zawodników i kibiców, którzy byli wtedy na stadionie, ale trochę trwało, zanim odzyskano wszystkie części samego boiska.

Myślelibyście, że takie komplikacje doprowadzą do zakazu stosowania we wpierballu międzywymiarowej magii, ale nieee, bezpieczeństwo w sporcie jest najwyraźniej zbyt nudne.

Ivo jest tankiem jak Orok, ale niskim i przysadzistym – to krasnolud, ogolony na jeża i z ciemną brodą. Crescentia gra na pozycji łotra, jest człowiekiem, ma włosy zafarbowane na neonowy róż i stylówkę studentki sztuki, a teraz dumnie prezentuje swoją fioletowo-złotą koszulkę wpierballową.

Z typową dla niego pijaną czułością Orok otacza mnie ramieniem w talii i pochyla się, by położyć policzek na moim ramieniu.

Kiwnięciem głowy wskazuję na koszulkę Crescentii, sprawiając, że Orok chwieje się w przód i w tył.

– Pomaga ci to w podrywie?

Crescentia łypie na mnie lubieżnie, wypinając pierś.

– Nie wiem. Pomaga?

Ivo daje jej kuksańca.

– Hola, jego chłopak stoi  t u ż   o b o k.

Zerkam spode łba na Oroka, który od razu ode mnie odskakuje.

– Musisz przestać przytulać się do mnie publicznie.

Ivo wzrusza ramionami.

– Crescentia zachowała się zupełnie nie na miejscu, próbując…

– Nie jesteśmy  r a z e m  – przerywam mu. – Crescentio, możesz mnie podrywać do woli.

– Proszę, nie spotykaj się z nikim z mojej drużyny – jęczy Orok.

Crescentia taksuje mnie wzrokiem, sącząc piwo.

– Właściwie to sobie odpuszczę. Wydajesz się wyjątkowo księżniczkowaty.

Dudniąca z kuchni muzyka zagłusza mój pisk oburzenia.

– Pierdol się, wcale nie jestem księżniczkowaty!

– Cóż… – Orok kręci dłonią z rozchylonymi palcami na znak wątpliwości.

Walę go pięścią w brzuch. Ani drgnie.

Ivo wskazuje palcem na mnie i Oroka.

– Zaraz. Wisicie na sobie praktycznie bez przerwy, a teraz próbujesz mi wmówić, że się nie ruchacie? Serio? – Spogląda na Oroka. – Czy ty w ogóle zdajesz sobie sprawę, ile osób prosiło mnie o twój numer? I za każdym razem spławiałem je, mówiąc: „sorry, on jest praktycznie zamężny”.

– Czyli co, dwie męskie osoby nie mogą sobie okazywać fizycznej bliskości, nie będąc w związku – mówię – ale jeśli robią to dwie kobiece osoby, to są po prostu przytulaśnymi przyjaciółkami? Prymitywy.

Pozwalam sobie na jeszcze jednego drinka i łapię czerwony plastikowy kubek ze stołu w jadalni. Cuchnie jak tania wódka z grenadyną, ale wychylam do dna, krzywiąc się na posmak syropu na kaszel.

Orok kładzie dłoń na boku mojej głowy i przesuwa mnie, aż nie znajdę się między Crescentią a Ivo, z dala od niego.

– To ostatni raz, kiedy nasza współzależność staje mi na drodze. Jesteś… jakkolwiek nazywa się przeciwieństwo skrzydłowego.

– Udowy – odpowiadam bez namysłu.

Orok piorunuje mnie wzrokiem, a w każdym razie próbuje, ponieważ jednocześnie tłumi śmiech i nie może ustać pionowo bez kołysania się na boki.

– Do końca wieczoru trzymaj się ode mnie z daleka. Nie wrócę do domu sam.

– Racja, nie wrócisz. Bo mieszkamy razem.

Zauważa mój pusty kubek i bierze gwałtowny wdech, jakby nagle w podłodze pojawiła się wielka dziura.

– Niedobrze. Zajmę się tym.

Chwyta kubek i oddala się, dzięki swoim pokaźnym rozmiarom z łatwością przecinając tłum, a ja, szczerze mówiąc, nie jestem pewien, dokąd zmierza, biorąc pod uwagę, że stół, z którego wziąłem drinka, jest tuż obok i oferuje szeroki wybór rozmaitych alkoholi. A także kilka mikstur z etykietami typu „Jak szpak – brak kaca gwarantowany!” czy „Magiczne grzybki w płynie – o smaku pizzy z ananasem”.

Marszczę nos.

Bogowie, mam nadzieję, że to, co wypiłem, to faktycznie była tania wódka.

Crescentia bierze kolejny łyk piwa. Zawieszam wzrok na jej ustach obejmujących wylot butelki, a moja reakcja kłóci się z prośbą Oroka, by nie spotykać się z członkami jego drużyny. Czy mówił to poważnie? Czy warto udowodnić Crescentii, że nie jestem „księżniczkowaty”?

Ale jeśli się z nią umówię, nawet na jedną noc, to czy Orok nie zacznie znowu oskarżać mnie o lekkomyślność? Choć przecież miałem już przygody, które nie ściągały na mnie jego osądu, więc może chodziło po prostu o to, że pomyślał, że akurat ta wiązała się z wymianą przysług?

To naprawdę dużo mentalnych wygibasów w imię orgazmu, co do którego nie jestem nawet pewien, czy…

Coś wpada na mnie i lecę prosto na Crescentię, która z krzykiem zaskoczenia rozpłaszcza się na ścianie.

Obracam się gwałtownie i widzę chwiejącego się Oroka. Przytrzymuję go w miejscu.

– Stary, co do…?

– Musimy spadać – rzuca, zbliżając twarz do mojej. – Seb. Musimy  i ś ć.

– Nie było cię przez dwie sekundy. Nie ma szans, że zdążyłeś coś zjebać do tego stopnia, żeby…

– Elethior tu jest.

Zaciskam mocniej palce na koszuli Oroka. Rzucam okiem nad jego ramieniem, skanując wzrokiem imprezę.

Ludzie naciskają na nas ze wszystkich stron, wszyscy mocno porobieni, z kończynami rozsypanymi w powietrzu i głowami kiwającymi się w rytm muzyki lub odrzuconymi do tyłu w wybuchu śmiechu.

Na ścianie dzielącej jadalnię od kuchni odcina się sylwetka opartej o nią osoby. Elethior Tourael chyba wszystko ma długie – długie ciemne włosy podgolone z jednej strony, długie półelfie uszy o ostrych koniuszkach, długie kończyny pod czarnym T-shirtem i równie czarnymi spodniami oraz wysokie, ciężkie buty, jakby przyjechał tu na motorze, chociaż raczej mi się, kurwa, nie wydaje, żeby tak było. Tourael może sobie udawać, że jest kozak, z tymi czarnymi tatuażami na szyi i ramionach odcinającymi się na jego bladej skórze, proszę bardzo, ale nie wiem, jak bardzo paniczyk musiałby się zniżyć do nas, plebsu, żeby ktokolwiek w to uwierzył.

Przysłuchuje się temu, co mówi jeden z jego znajomych, ale kiedy obraca się, by sięgnąć po drinka leżącego na stole za nim, nasze oczy się spotykają.

Kiedy mnie rozpoznaje, jego twarz się zmienia. Chwyta ją skurcz obrzydzenia.

Moje tętno, już wcześniej dudniące z szybkością serii z karabinu, przekracza prędkość dźwięku. Nie słyszę już nawet szumu w uszach.

–  S e b  – błaga Orok. – Musimy iść. Co jeśli wie, że byliśmy w jego laboratorium.  O  b o g o w i e…

– Hej. – Odrywam wzrok od Elethiora, jakbym wyłaniał się spod wody, dźwięki znów zaczynają pulsować, wszystko przyspiesza. Łapię w obie dłonie twarz Oroka, żeby jego przekrwione oczy skupiły się na mnie. – Zawsze robisz się strasznie paranoiczny, kiedy pijesz. Nic nam nie będzie.

Ivo klepie Oroka po ramieniu.

– Może odstaw na jakiś czas mocniejsze gówno. I przestań robić wszystko, co ten idiota ci każe.

– Wypiję za to. – Crescentia unosi butelkę w stronę Ivo. – O co w ogóle chodzi z tą awanturą? Przywoływanie i wywoływanie to praktycznie to samo.

Moje dłonie wciąż obejmują twarz Oroka, więc kiedy obaj obracamy się, żeby na nią spojrzeć, wygląda to co najmniej groteskowo.

Istnieje szereg zaklęć, które potrafi rzucić każdy mag. Kiedy jednak dochodzi się do bardziej zaawansowanych tematów, wszystko zaczyna się dzielić na sztywne, wyraźnie wyodrębnione kategorie. I tak wywoływanie wykorzystuje energię magiczną, żeby tworzyć nieorganiczne obiekty, na przykład pozwala wyczarować ogień; przywoływanie natomiast używa magii, żeby przyciągać do czarującego wszelki możliwy nieożywiony syf, nieważne, skąd się wziął – żadnego tworzenia, nic nowego, gotowe przedmioty, które należą do kogoś innego, i nagle… puf.

– Wywoływanie wykorzystuje magiczną energię do tworzenia.  T w o r z e n i a.  Tak jakby… jesteśmy  a r t y s t a m i!  – Puszczam Oroka, by wycelować palec w Crescentię, która wygląda, jakby żałowała, że w ogóle się odezwała albo że była stanowczo zbyt trzeźwa, kiedy to zrobiła. – A magowie przywoływania to  z ł o d z i e j e…

– Zabawne. To samo miałem powiedzieć o was.

Słowa są tylko na tyle głośne, by można je było usłyszeć pomimo muzyki, ale sam głos jest jak chmura burzowa i uderza w moje zakończenia nerwowe, jakby każde z nich zostało porwane przez sztorm.

Cała nasza grupa się obraca.

W stronę Elethiora.

Orok klnie, Crescentia zeruje swoje piwo, a Ivo przewraca oczami i wymija Touraela, by wyślizgnąć się w głąb domu.

Mam co najwyżej mglistą świadomość tego wszystkiego, jestem skupiony na Elethiorze jakby z klapkami na oczach, a prymitywna część mojego gadziego mózgu krzyczy: „niebezpieczeństwo, niebezpieczeństwo!”.

Elethior rzuca mi puste, chłodne spojrzenie.

Odpowiadam na nie pewnym siebie, szerokim uśmiechem.

– W czym mogę pomóc?

Przechyla głowę, jego ciemne włosy połyskują, łapiąc smugi żółtego światła. Zalewa mnie chmura perfum – woń kwiatów i wetywerii pachnącej. Jest tak gęsta, że dopiero po chwili dociera do mnie z pełną mocą.

– Chociaż „złodziej” to niewłaściwe słowo – kontynuuje, jakbym nigdy się nie odezwał. – Jak nazwać osobę, która gdzieś się włamuje, żeby coś zostawić?

Szczerzę się jeszcze mocniej, to już raczej obnażanie kłów niż uśmiech.

– Święty Mikołaj.

Elethior zaciska szczęki.

– Dzwonili do mnie niedawno z ochrony kampusu – oznajmia spokojnym głosem, ignorując dudnienie muzyki, przez co muszę obserwować jego usta, by wyłapać wszystkie słowa. Jego dolną wargę zdobią dwa kolczyki umieszczone przy kącikach. – Podobno ktoś zostawił kupkę kości i skóry oraz paplającą czaszkę przy moim stanowisku w laboratorium. Mówisz, że mam za to podziękować Świętemu Mikołajowi?

To nie on znalazł Stena? Kurwa.

Powstrzymuję się przed zerknięciem na zegarek, ale szacuję, że Sten wytrzymał może cztery godziny, zanim zaklęcia konserwujące zawiodły. Kurwa do kwadratu.

– Wow – rzucam – musiałeś być  n a p r a w d ę  niegrzeczny, jeśli Święty Mikołaj zostawił ci coś takiego.

Elethior wydyma pogardliwie wargi.

– Masz szczęście, że nic ważnego nie zostało zniszczone.

– Czekaj – mówię z udawanym żachnięciem. – Czy ty mnie o coś oskarżasz? Cały wieczór imprezowałem. Wszyscy tutaj mogą to potwierdzić.

Orok chwieje się na nogach i wzrusza ramionami. Dzięki za wsparcie, stary.

To Crescentia rusza mi na ratunek.

Rzuca pustą butelkę po piwie na stół, posyłając Elethiorowi mordercze spojrzenie.

– To już naprawdę szczyt hipokryzji, że przychodzisz tutaj i rzucasz bezpodstawne oskarżenia, podczas gdy twojej rodzinie udowodniono w sądzie całkiem sporo naprawdę ohydnych zbrodni.

Och. Może faktycznie powinienem się z nią przespać, jak już będzie po wszystkim.

Crescentia przegapiła raz imprezę, bo była w Waszyngtonie na demonstracji na rzecz zawieszenia broni, po tym, jak kolejny portal do Sfery Demonów otworzył się nagle gdzieś na Środkowym Zachodzie. Magiczne Siły Zbrojne zawsze w takich sytuacjach odpowiadają brutalnym przeciwuderzeniem, zanim jakiekolwiek demony czy żywiołaki ognia zdołają się wyślizgnąć, ale zamknięcie portalu w tak gwałtowny sposób powoduje niewyobrażalne zniszczenia w całej okolicy.

A kto dostarcza większość sprzętu wykorzystywanego w tych kontratakach? Kto kontroluje rynki magicznego uzbrojenia, śmiercionośnych zaklęć, a nawet specjalistycznych szkoleń dla żołnierzy?

Rodzina Touraelów.

Elethior ignoruje jednak ferwor sprawiedliwości społecznej, w który wpadła Crescentia, całkowicie skupiając się na mnie.

To, że wygląda na zadowolonego z siebie, sprawia, że po plecach przechodzą mi ciarki.

– Nikogo o nic nie oskarżam – mówi. – Mam absolutną pewność, że to nie byłeś ty. Chcesz wiedzieć, skąd się ona bierze?

– Ponieważ jestem uosobieniem jebanej niewinności? – Posyłam mu mój najbardziej przesłodzony uśmiech.

Rozdyma nozdrza i pochyla się w moją stronę. Nie cofam się, pozwalając mu zbliżyć się na kilka centymetrów. Krztuszę się ziemistym, różanym ciężarem jego perfum, od którego aż krzepnie powietrze.

– Bynajmniej – prycha. – Mam absolutną pewność, ponieważ wiem, że jesteś za cienki w uszach, żeby przełamać mój glif ochronny, tak samo jak jesteś za słaby, żeby zdobyć jutro ten grant. Mam rację, kotku?

A następnie ten pojeb klepie mnie po policzku.

Być może ta ostatnia dziwna wódka cherry-bajery faktycznie była zaprawiona jakąś podejrzaną miksturą, ponieważ mrugam, a potem nagle Orok przytrzymuje mnie za kołnierzyk koszulki, drugą ręką obejmując mnie w talii.

Tułów Elethiora jest lekko odchylony do tyłu, jakby chłopak robił przede mną unik, chociaż nie pamiętam, żebym się na niego rzucał. Bez wątpienia jednak to zrobiłem. Czuję, jak żar nagłego ruchu dogasa w moich mięśniach, jak boki bolą mnie od furii eksplodującej niczym granat ogłuszający.

– Nie dotykaj mnie, kurwa – warczę, a Elethior przechyla się z powrotem w moją stronę, zbliżając się tak bardzo, że otchłań jego oczu i ostre półelfie rysy twarzy pochłaniają cały świat.

– Odpierdol się od mojego laboratorium – cedzi przez zęby, a ja próbuję wyszarpać się z uścisku Oroka.

–  S e b  – syczy Orok.

Przyciągamy uwagę otoczenia. Kilkanaście osób nas obserwuje, muzyka wciąż gra, a jakiś idiota zaczyna skandować: „bijcie się, bijcie się!”. Tłum się do niego nie przyłącza, zwłaszcza że Tourael przenosi na krzykacza wzrok mówiący „to nie jest śmieszne”, i powszechny szum rozbawienia ginie jak rażony piorunem.

Elethior odwraca się z powrotem do mnie i wygładza swoją czarną koszulkę, jakby tych kilka ostrych ruchów mogło ją pognieść. Przesuwa językiem po srebrnym kółku z lewej strony ust i mierzy mnie wzrokiem, po czym posyła znudzone spojrzenie Orokowi.

– Jutro to ja zdobędę grant, nie on – stwierdza. – Kiedy to się stanie, trzymaj go z daleka ode mnie. Mam dość tego syfu.

Wybucham śmiechem. Trzęsie mną niemal histerycznie, wyrzuca na granicę niezrównoważenia, tak jak obawiał się Orok.

„Mam dość tego syfu”.

Jego słowa odpalają symfonię innych głosów nabrzmiewających i nakładających się na siebie w mojej głowie.

„To wszystko, na co cię stać?”

„Żałosne”.

„Strata czasu”.

Odpycham Oroka, a on mnie puszcza. Nie jestem pewien dlaczego. Być może poczuł, jak oklapłem.

– Z przyjemnością dam ci od jutra spokój – mówię do Elethiora. – Przyznają mi grant i już nigdy nie zaszczycę nawet myślą ciebie ani twojej rodziny.

– Oj, chłopczyku – szczebiocze. – Obaj wiemy, że to wierutne kłamstwo.

Odwracam się od niego gwałtownie, widząc na czerwono i dostrzegając przebłyski czegoś pełzającego po moich ramionach i tułowiu i… kurwa.

Czuję się, jakby moja skóra była za ciasna, klatka piersiowa boli, próbuję rozpiąć kołnierzyk, ale przypominam sobie, że mam na sobie T-shirt i mogę tylko bezskutecznie szarpać bawełnę, która próbuje mnie udusić.

Potykam się o dywan przy wejściu, wpadam na drzwi, z trudem je otwieram i zanurzam się w noc.

Chłodne jesienne powietrze kłuje mnie w płuca. Pachnie butwiejącymi liśćmi. To zapach umierania, pleśni, zgnilizny, który jednak w jakiś sposób podnosi na duchu, ponieważ obiecuje, że wraz ze zmianą pór roku ty również możesz się zmienić.

Orok idzie za mną. Crescentia również. Jednak to Orok łapie mnie za ramię i zatrzymuje lekkim szarpnięciem, po którym obracam się bezwładnie w jego stronę.

A on rozumie. Od razu rozumie, o co chodzi, i puszcza mnie.

– Rozluźnij dłonie, Seb – nakazuje.

Robię to, ruszając palcami, ale to  g ó w n o  daje.  N i c.  Kilkoro terapeutów polecało mi ćwiczenia tego rodzaju – kiedy porwie cię gniew, skup się na rozluźnianiu napiętych mięśni, oddychaj głęboko, spróbuj wrócić do swojego ciała – ale wszystkie te techniki pogłębiają tylko moją irytację, że w ogóle muszę się uspokajać.

Nie chcę się uspokoić.

Nie chcę odpuścić.

Nikt inny nie musiał się uspokajać, więc dlaczego ja mam to robić?

– Jebany Tourael – rzuca Crescentia. – Co nie? Napchany skrwawioną forsą szczurzy bękart.

To, mimo wszystko, doprowadza mnie do śmiechu. Prawdziwego, nie takiego gorzkiego, suchego, który wzbudził we mnie Elethior.

Gwałtownie ściągam okulary z nosa, przecieram je i zakładam z powrotem.

Crescentia spogląda na Oroka.

– Myślisz, że Seb poradziłby sobie z kilkoma rundami podpalanego?

Nie daję mu szansy odpowiedzieć.

– Boże, tak – jęczę niemal pornograficznie z głową odrzuconą do tyłu.

Podpalany to wpierballowa gra treningowa, na którą Orok narzeka regularnie co kilka tygodni. Wykorzystuje się w niej miotające ogniem urządzenie, które można unieszkodliwić wyłącznie poprzez doprowadzenie go do odpowiednio wysokiej temperatury, co dla magów oznacza ni mniej ni więcej tylko jedno cudownie niszczycielskie i wybuchowe zaklęcie: kulę ognia.

Z wciąż odrzuconą do tyłu głową przechodzę z jęku do zaniepokojonego pomruku:

– Mówicie, że się  n a p a l i l i ś c i e  i chcecie się ze mną  p a r z y ć?

Szczerzę zęby w łobuzerskim uśmiechu, a oni wymieniają udręczone spojrzenia. Orok podnosi rękę, pokazując na nieistniejący zegarek na swoim nadgarstku.

– Udało ci się powstrzymać od rzucania wpierballowych żartów przy osobach z mojej drużyny przez prawie pół godziny. Jestem naprawdę dumny.

– Ooo, skarbie, twoja aprobata znaczy dla mnie wszystko.

Opuszcza dłonie i spogląda na mnie ze skrzywioną miną.

– Jesteś pewny, że dasz radę grać? – pyta, mając na myśli o wiele więcej.

Potwierdzam skinięciem.

– Skończyć dzień, rozpierdalając coś ogniem? Dokładnie tego potrzebuję – odpowiadam, w tym również kryje się znacznie więcej niż powiedziane.

Małe kroki. Skup się na małych krokach. Udawaj i udawaj, i może kiedyś w końcu będziesz mógł przestać.

Orok wzdycha, ale mimo wszystko się uśmiecha.

– Dobra, chodźcie coś sfajczyć.

Crescentia wydaje okrzyk radości.

Odwracamy się i klucząc pomiędzy zaparkowanymi samochodami, przekraczamy drogę, by ruszyć w stronę kampusu.

Mimo niedawnych silnych emocji mój organizm chyba jako jedyny był w stanie pozbyć się części wypitego alkoholu – albo oni po prostu wypili znacznie więcej niż ja – bo Oroka znosi cały czas na prawo, więc muszę chwycić go pod ramię, by poprowadzić go w stronę boiska do wpierballu, a Crescentia tańczy kilka kroków przed nami, targana rozchichotaną czkawką.

Robienie pranków – dobry sposób na rozładowanie stresu.

Chodzenie na imprezy – zły sposób na rozładowanie stresu.

A wypalanie rzeczy do zgliszczy? To zdecydowanie  n a j l e p s z y  sposób na rozładowanie stresu.

Rozdział drugi

KOMUNIKAT O RUCHU DROGOWYM: utrudnienia w ruchu spowodowane obecnością trolla na South Street Bridge. Podróżującym zaleca się skorzystanie z alternatywnych tras, nawet jeśli sądzą, że są w stanie poprawnie odpowiedzieć na zagadkę trolla. Wysłano drużynę poszukiwaczy przygód. Spodziewany czas wznowienia ruchu: dwie i pół godziny.

W normalnych warunkach powiadomienie o drużynie poszukiwaczy przygód tak blisko od nas sprawiłoby, że wyrwałbym Oroka z kacowego zamroczenia choćby siłą, żebyśmy zdążyli dołączyć do rosnącego grona gapiów. Jeśli chodzi o defensywne wykorzystanie magii, poszukiwacze przygód znajdują się na przeciwległym końcu spektrum niż Magiczne Siły Zbrojne. To różnica pomiędzy użyciem zaklęcia wybuchowego do zawalenia starego tunelu metra, żeby wykurzyć hordę nieumarłych skrzatów, a wykorzystaniem go do zrównania z ziemią połowy miasteczka, ponieważ w jednym budynku rzekomo znajdował się skład smoczych jaj. Sympatyczna drużyna poszukiwaczy przygód z sąsiedztwa oznacza zazwyczaj przyjemny i zajmujący początek dnia…

…tyle że South Street Bridge leży na mojej drodze na kampus.

Naprawdę przygotowałem się na ten poranek. Zanim poszedłem wczoraj z Orokiem do laboratorium przywoływania, umieściłem eleganckie ubranie w pokrowcu, a spakowaną torbę listonoszkę położyłem obok laptopa razem z wydrukowanymi kopiami mojego wniosku grantowego i podróżną sakwą na komponenty do zaklęć, bo mój skórzany pas nie jest szczególnie elegancki. Zamówiłem śniadanie z dostawą, mimo że ceny na Duszne są horrendalne, a ich duchy dostawcze mają tendencję do trzaskania szafkami kuchennymi i dzwonienia rurami, i poprosiłem, żeby przywieźli je świtem tak bladym jak przysłowiowa dupa. Rano miałem tylko wstać, wskoczyć pod prysznic, wziąć swoje rzeczy i dotrzeć na uczelnię nawet nie na czas, ale na tyle wcześnie, żebym zdążył przebrać się w pokoju asystentów dydaktycznych i nie musiał paradować w eleganckim stroju w autobusie.

Ale jak to mówią? Bogowie strzelają, człowiek kule nosi? Albo to było na odwrót…? W każdym razie musiałem przenieść stanowczo zbyt dużo kul ognia podczas wczorajszego pijackiego podpalanego z Orokiem i Crescentią, bo ja pierdolę, bogowie nieźle mnie teraz ustrzelili.

Jak się jednak okazuje, moja elegancka koszula nigdy nie dotarła do pokrowca. Cholera, nie udało jej się nawet wydostać z pralki, przez co skończyła jako zesztywniałe, zatęchłe obrzydlistwo, które teraz grzechocze w suszarce na programie szybkim, razem z moimi myślami i modlitwami oraz kilkoma dodatkowymi chusteczkami zapachowymi.

Kawa, którą zamówiłem, miała być z dodatkiem charyzmy – jasne, okej, wiadomo, że te mikstury to w większości syrop cukrowy, ale przyjmę każde możliwe wsparcie, nawet jeśli to efekt placebo. Napój faktycznie zawierał dodatek  c z e g o ś,  ale z charyzmą nie miało to nic wspólnego. Trzęsę się jak osika, otwierając apkę filadelfijskiego transportu publicznego, żeby sprawdzić, czy są dostępne jakieś inne trasy dojazdu, i… Zaraz, czy ja mam postrzępione paznokcie? Czy to istotne? Ten brancz ma przede wszystkim służyć ogłoszeniu nowych grantobiorców, ale to dalej okazja, by nawiązać kontakty z uniwersytecką wierchuszką i wpływowymi absolwentami, którym zechciało się przyjść, i… kurwa. Czy powinienem mieć przy sobie wizytówki? Czy mam w ogóle czas, żeby je przygotować? Czy są jakieś zaklęcia do tworzenia wizytówek? Czy…

C o   o n i   d o d a l i   d o   t e j   k a w y?!

Krążę po pokoju od drzwi do okna i z powrotem, warcząc na wciąż uruchamiający apkę telefon.

Przewidywany czas dojazdu nową trasą na kampus: czterdzieści minut.

Liczyłem  p i ę t n a ś c i e   m i n u t,  bo tyle to zazwyczaj zajmuje!

Wrzucam komórkę do torby, chwytam pokrowiec na ubrania i wybiegam na korytarz. Drzwi łazienki wciąż są otwarte, para z mojego niedawnego prysznica sprawia, że na górnym piętrze naszego dwupoziomowego mieszkania robi się duszno. Zbiegam po schodach z łoskotem, tylko trochę tłumionym przez sfatygowany dywan zbierający od dekad plamy po kolejnych najemcach, i wpadam do salonu, potykając się i niemal skręcając sobie kostkę.

– Nie mam kaca, mamo, przysięgam.

Na kanapie rozciąga się potężna sylwetka Oroka. Jedną nogę przerzucił przez oparcie, a na jego czole chwieje się butelka wody. Wciąż ma na sobie wczorajsze ubrania, przez które wszędzie dokoła unosi się nikła woń spalenizny. Zaciska mocno powieki, mimo że okna są szczelnie zasłonięte i jedyne światło dochodzi z klitkowatej kuchni, w której przez buczenie suszarki przebija się pobrzękiwanie guzików mojej eleganckiej koszuli uderzających o ścianki bębna.

– Tak, potrafię pić – mówi do telefonu. – Nie jestem… Mamo.  M a m o…  Nie, nie wyzwałem nikogo do walki. – Pociera skórę między oczami. – Tak, Seb był ze mną… Nie, Seb nie miał nic wspólnego z tym, że nie chciałem bić ludzi.

Przebiegam obok, potykając się o parę Converse’ów – moich, ach, no tak, będę ich potrzebować – wsuwam je na stopy i ruszam dalej. Orok wciąż jednak nie otwiera oczu, a teraz toczy po swoim czole butelkę wody.

Kościół Urzotha Świętej Tarczy ponad wszystko ceni siłę i sprawność fizyczną. Niemal cała moja wiedza o ich doktrynie pochodzi z kazań matki Oroka: że prawdziwi wyznawcy Urzotha nie okazują takich słabości jak pochorowanie się po alkoholu – jakby…  s e r i o?  – albo że nie „schodzą na drogę niedorzecznego wydelikacenia”, na przykład wybierając akademię zamiast dowolnego innego zajęcia, które wymaga brutalnej siły. Orokowi udało się nie wypaść całkowicie z łask tylko dlatego, że skupił się na badaniu relikwii Urzotha i graniu we wpierball. Chociaż pani Monroe była dumna z osiągnięć syna i – ogólnie rzecz biorąc – kochała go, ani myślała traktować mnie jako cokolwiek innego niż zmazę na jego honorze.

Powinienem jej wysłać zdjęcie jej synusia w pełni chwały zespołu dnia następnego i wyjaśnić, że z nas dwóch to ja nie mam kaca, wbrew szerzonej przez nią nieustannie antysebastianowej propagandzie. Orok wypił co prawda więcej niż ja, ale to bez znaczenia.

Jednak brak kaca to wszystko, czym mogę się dziś rano pochwalić.

Suszarka podskakuje niepokojąco, trzęsąc chyba już całą kuchnią, ale wciąż nie kończy pracy, przez co przerywam moją gorączkową bieganinę i zatrzymuję się przed nią jak wryty.

Czy ja w ogóle potrzebuję koszuli? Czy to naprawdę takie ważne?

Jeśli wyjdę teraz, dotrę na kampus na czas. Z grubsza.

Spoglądam w dół na moją znoszoną koszulkę AC/DC i przemyka mi przez myśl, że byłoby zajebiście pokazać się w stylówce typu T-shirt z nadrukiem plus marynarka, ale czy będę w czymś takim dobrze wyglądać?

Dopada mnie zwątpienie, aż chwieję się od siły, z jaką zderza się z moim mózgiem.

Wiecie, kto na pewno dobrze by w tym wyglądał? Kto na pewno nie jest spóźniony? Kto na pewno jest już na uczelni i cały odpicowany umizguje się do komisji grantowej, nie musząc się przejmować tym, jak ewentualny brak finansowania wpłynie na jego plany po obronie, ponieważ jeśli (k i e d y)  go nie dostanie, wciąż będzie na niego czekać ciepła posadka w dowolnie wybranej spośród rozlicznych firm należących do jego rodziny…?!

Chwytam z blatu na wpół dopitą kawę – ale nie, stop, czy to na pewno dobry pomysł? W ostatniej sekundzie zmieniam zdanie i sprawdzam etykietę ze składem.

Zero mikstury charyzmy, tak jak podejrzewałem. Do kawy przelewowej, którą zwykle zamawiam, dodali natomiast poczwórne espresso. Po prostu zatrułem się kofeiną i swoimi własnymi neurozami.

Świetny, naprawdę wspaniały poranek. Wszystko gra i buczy.

Dotrę na uczelnię, przebiorę się z prędkością światła i zakradnę na brancz, kiedy wszyscy będą zajęci skubaniem przekąsek. Żaden problem. Decyzja, kto dostanie grant, i tak została już podjęta; nie sądzę, żeby komisja zmieniła zdanie z powodu kilku minut spóźnienia. Prawda?

Piorunuję suszarkę wzrokiem, na poważnie rozważając spiorunowanie jej też zaklęciem.

– Tak, mamo, nie zapomnę pójść do kościoła – cedzi Orok za moimi plecami.

Wybucham śmiechem. Głośnym.

Orok wypuszcza butelkę z wodą, żeby pokazać mi faka.

– Wiem… – kontynuuje. – Tak, wciąż jestem na seminarium u wielebnego Dregu… Tak, co tydzień… Mamo.  M a m o…  Nie będę ci wysyłać moich raportów z badań! Nie ma w nich nic, co mogłoby cię zainteresować! To są tylko zaklęcia i równania, nie… Ta, mhm, rozmawiam z wielebnym Dregu również o mojej  d u s z y…  Nie, nie pyskuję! Przepraszam… Mówiłem, że…

Mama Oroka bardzo na niego naciska, żeby okazywał siłę, ale jak na ironię absolutnie nie toleruje, kiedy próbuje się jej postawić.

Nie ma na świecie słodszego dźwięku niż pipczenie naszej gównianej suszarki. Piszczę radośnie i otwieram ją. Koszula jest sucha, gładka i nie ma już tego zatęchłego zapaszku.

Wszystko się układa, widzicie?  W s z y s t k o   g r a.

Żołądek przewraca mi się coraz mocniej w sposób, który nie ma żadnego związku z mocną kawą.

Ostrożnie umieszczam koszulę w pokrowcu i jeszcze raz sprawdzam, czy wszystko wziąłem. Dlaczego mam wrażenie, że o czymś zapomniałem? Pewnie tak właśnie jest. Pewnie dojadę na ten brancz i się okaże, że nie zabrałem spodni i muszę iść w szarych dresach albo coś.

Ale nie, spakowałem spodnie. I nawet pasek. Patrzcie, jak umiem w dorosłość.

Trzęsącymi się dłońmi gmeram przy zamku błyskawicznym pokrowca, po czym obracam się na pięcie, by dokończyć kawę – naprawdę,  n a p r a w d ę  nie powinienem tego robić – i rozbijam się o klatkę piersiową Oroka.

Wciąż wisząc na telefonie, wyciąga wolną rękę i zamyka mnie w brutalnym uścisku. Po prostu  c u c h n i e  dymem, a przysmalony podczas podpalanego bok jego koszulki aż chrzęści w dotyku.

Mimo to pozwalam mu się przytulić. Tylko na sekundę.

– Doceniam troskę – szepczę – ale będę przez ciebie śmierdzieć.

Ściska mnie mocniej, po czym wypuszcza i klepie po głowie.

– Powodzenia – mówi cicho. – Na pewno skopiesz mu tyłek. – Wzdryga się. – Nie, mamo…  J a  nie będę nikomu kopać tyłka… To tylko taka metafora, ja nie… – Wzdycha, a między nami brzęczy cicho głos jego matki strofującej go za porzucenie rodzinnej religii, objawiające się jego wstrzemięźliwością w rozbijaniu czaszek przypadkowo napotkanym osobom.

Szczerzę zęby, a Orok puszcza do mnie oko. Gryzące mnie zmartwienie ustępuje na tyle, że udaje mi się wziąć głęboki oddech.

Zdążę na ten brancz. Zdobędę grant. Przygotuję projekt zaliczeniowy, obronię magusterkę i latem zacznę pracę w Clawstarze.

Wszystko będzie dobrze.

Zbieram resztę moich rzeczy, podczas gdy Orok opiera się biodrem o blat kuchenny.

– Nie, Seb nie chodzi ze mną do kościoła – relacjonuje matce ze złośliwym uśmiechem, jakby na mnie donosił. – Wciąż jest poganinem.

– Dupek – rzucam bezgłośnie.

– Masz rację, jest  m i z e r n y!  – dodaje radośnie. – Nie dalej jak wczoraj mu to mówiłem.

– Wychodzę! – krzyczę stanowczo zbyt głośno, otwierając drzwi. – Chwaliłeś się już mamie, że wywalili cię z drużyny wpierballowej?!

Oczy Oroka się rozszerzają, a potem słyszę ze słuchawki wrzask jego matki:

– COOO?!

Nie wywalili go z żadnej drużyny, po prostu wsadzenie kija w mrowisko to mój język miłości.

Uśmiecham się słodko, zamykając za sobą drzwi.

*

Zaklęcia transportowe są zakazane w granicach miasta. To podstępny manewr polityczny ze strony lokalnych władz odpowiedzialnych za transport publiczny – są gotowe na wszystko, żeby dowieść swojej niezbędności. Nigdy jeszcze nie byłem tak blisko złamania prawa jak teraz, wliczając w to wczorajsze włamanie i kilka innych szemranych momentów z mojej historii.

Trasa objazdu obejmuje przejażdżki tramwajem i dwoma różnymi autobusami, a że zamknięcie mostu nabruździło nie tylko w moich planach, wszędzie są korki i poruszamy się w ślimaczym tempie. Do chwili, gdy dotarłem na miejsce, mój mózg zdołał odtworzyć mi przed oczami wszystkie możliwe czarne scenariusze, a dopiero kiedy krasnoludka z dwójką dzieci zgromiła mnie wzrokiem, zdałem sobie sprawę, że przez cały czas mamrotałem pod nosem.

Brancz zaczął się dziesięć minut temu.

Pędzę przez kampus co sił w nogach. Cała uczelnia buzuje od piątkowej aktywności, biegnę więc slalomem między budynkami, a potem przecinam ogromny, porośnięty trawą dziedziniec leżący między największymi gmachami uniwersytetu. Nad jego południową krawędzią wznosi się Pałac Bellanora, siedziba Instytutów Wywoływania i Przywoływania, miejsce, które przez ostatnich kilka lat widywałem częściej niż własne mieszkanie.

Sala bankietowa, gdzie trwa brancz, znajduje się z tyłu budynku, pokój asystencki jest za to na drugim końcu. Biegnąc tam, żeby się przebrać, straciłbym kolejne bezcenne minuty, a wiem, że niedaleko pomieszczeń reprezentacyjnych znajduje się zupełnie dobra toaleta. Czy szczęście się do mnie uśmiechnie i będzie pusta, a nie, powiedzmy, wypchana członkami komisji grantowej zapinającymi rozporki nad pisuarami?

Postanawiam zdać się na łut szczęścia i ruszam w stronę toalety przy sali bankietowej, gumowe podeszwy moich Converse’ów piszczą na posadzce, kiedy skręcam z poślizgiem do holu. Na jego drugim końcu goście w garniturach i eleganckich sukienkach kręcą się przy wejściu do sali bankietowej. Słychać tylko szum toczonych rozmów i pobrzękiwanie sztućców – znaczy, że część oficjalna jeszcze się nie zaczęła. Świetnie, mam czas.

Z trudem łapiąc oddech, z utopionym w kofeinie sercem, które robi, co może, żeby przebić się na wolność przez moją klatkę piersiową, zastanawiam się, dlaczego nigdy nie skorzystałem z propozycji Oroka, że „zagoni moje dupsko do ćwiczeń i doprowadzi mnie do formy”. Dysząc z żałosnym świstem, siłuję się z drzwiami do łazienki…

…tylko po to, by bogowie oddali do mnie swój ostatni strzał.

Nad umywalką, opłukując ręce, stoi Elethior.

Podnosi wzrok, kiedy w sposób absolutnie pozbawiony gracji pakuję się do środka, przytulając do piersi pokrowiec na ubrania i torbę listonoszkę.

O n  nie ma na sobie dresów i koszulki.

Wygląda jak chodząca reklama, żywy dowód na to, że garnitury powinno się zawsze szyć na miarę. Długie włosy zaczesane na jedną stronę, dwurzędowa marynarka, koszula i krawat – wszystko czarne, do tego lśniące buty…

Kurwa, zaraz mnie…

Zapomniałem butów.

Moja uwaga od razu przeskakuje na znoszone niebieskie Converse’y na moich stopach, ale po sekundzie zmuszam się, by napotkać wzrok Elethiora, świadomy każdej zasychającej na skórze kropli potu, każdego kosmyka potarganych włosów, każdego uderzenia pulsu, dudniącego mi w gardle i nadgarstkach jak młot pneumatyczny.

Rozglądam się dokoła z rozpaczliwą nadzieją, że ktoś tu jeszcze jest, że obecność innej osoby zapewni mi osłonę, ale nie. Jesteśmy sami.

Elethior obcina mnie wzrokiem, dokonując szybkiej analizy sytuacji, i dochodzi do tego samego wniosku, do którego ja bym doszedł, gdybyśmy zamienili się miejscami: że mam przerąbane.

Na jego twarzy zakwita uśmiech zadowolenia.

Spokojnie wyciera ręce, wyrzuca ręcznik papierowy, po czym opiera się o umywalkę.

– A już myślałem, że podjąłeś pierwszą rozsądną decyzję w swojej karierze akademickiej i postanowiłeś ominąć dzisiejszy brancz. Ale oto jesteś, najwyraźniej dopiero co wyczołgawszy się z łóżka, i muszę przyznać: tak jest  z n a c z n i e  lepiej. Dla mnie. Bo dla ciebie… – Cmoka z udawanym zmartwieniem.

– Nie „wyczołgałem się” dopiero co z łóżka. Nie wszyscy mają prywatnych szoferów obwożących ich po mieście.

– Racja. Ale chyba wszyscy mają budziki, prawda? – odparowuje ze zjadliwym uśmiechem. – Niektórzy mogą potraktować twoją opieszałość jako dowód, że nie myślisz o studiach poważnie, Sebastianie. Inni, jak na przykład komisja grantowa, wiedzą, że już wcześniej udowodniłeś to po wielokroć.

Czuję, jak zaciskają mi się szczęki. Każda kolejna przeszkoda, z którą musiałem się dziś uporać, była jak kropla octu kapiąca na wciąż świeżą ranę po naszej wczorajszej wymianie zdań – nie mam więc innego wyjścia, jak zacisnąć zęby i zlekceważyć kolejne ataki, wypuszczane przeciwko mnie z łuczniczą precyzją. Zwłaszcza że Elethior wygląda jak gwiazda kampanii promocyjnej perfum, przez co każde wypluwane przez niego słowo tym bardziej mi ciąży, jakby dokonano oficjalnych oględzin i stwierdzono, że nie jestem nic wart.

Jest elegancki, zadbany, opanowany i dobrze zorganizowany.

Dlaczego to nie on miałby dostać grant?

Wnętrzności zaciskają mi się w ciasny supeł, cały się w niego zaciskam.

On się nie liczy. Nic z tego się nie liczy, pamiętasz? To tylko szum. Idź na ten brancz. Zdobądź grant. A on niech się udławi.

Poprawiam w rękach pokrowiec, rzucam okiem na ciasne kabiny i dopada mnie wizja rękawa koszuli zanurzającego się w muszli klozetowej. Nie mam wyjścia, muszę się przebrać tutaj.

Elethior musiał jakoś prześledzić mój tok myślenia, ponieważ uśmiecha się teraz jakby bardziej szelmowsko, nie rusza się z miejsca, wciąż oparty o umywalkę, i krzyżuje nogi tak, że jedna z nogawek jego spodni trochę się unosi, ukazując kawałek skóry ponad niską skarpetką.

– Prezentacja zaczyna się za… – Spogląda na zegarek, który prawdopodobnie kosztował więcej niż mój roczny czynsz. – …siedem minut. – Podnosi na mnie oczy, rozbawione i wyzywające.

Chyba pękł mi właśnie jeden z zębów trzonowych.

– Masz zamiar stąd wyjść? – pytam.

Z ostentacyjną powolnością ruchów obraca się w stronę lustra i wygładza palcem brew.

– Nie wydaje mi się. To w końcu  p u b l i c z n a  toaleta, czyż nie?

To cholerna gra w cykora.

Pieprzyć go. Pieprzyć cały ten poranek.  P i e p r z y ć   t o   w s z y s t k o.

Zarzucam pokrowiec na ubrania na drzwi jednej z kabin i kładę torbę na umywalce obok Elethiora.

Nasze oczy spotykają się w lustrze. Przez jedną stanowczo zbyt długą sekundę gapimy się na siebie, a atmosfera napięcia jest gęsta jak lipcowa wilgoć.

To naprawdę kiepski dzień, żeby ze mną zadzierać, kolego.

Ta część mnie, o którą Orok zawsze się martwi, że przejmie kontrolę, zrywa się teraz jak wściekły pies, dziki, warczący, z wyszczerzonymi kłami, i zanim zdążę cokolwiek przemyśleć, zrzucam kurtkę, zdejmuję okulary, chwytam brzeg koszulki i ściągam ją gwałtownym ruchem.

Na chwilę tracimy kontakt wzrokowy. Gdy tylko materiał T-shirtu kończy ocierać się o moją twarz, zakładam okulary i mogę z powrotem spojrzeć na Elethiora.

Cisza między nami rozciąga się w nieskończoność wobec różnicy między „do mnie fikasz, frajerze?” a czymś innym, co polewa benzyną supeł, w który zacisnęły się moje wnętrzności, i podpala go, pocierając zapałkę o moje zakończenia nerwowe, a wybuchająca jasność oświetla jeden jedyny fakt: stoję przed nim półnagi.

Elethior mruga szybko dwa razy.

Igiełki chłodu pędzą po moim ciele, wywołując gęsią skórkę, mimo że w łazience jest dość ciepło, jak na późny listopad nawet gorąco.

On odwraca wzrok do swojego odbicia w lustrze.

– Ależ masz klasę – mówi, ale jego głos jest trochę zachrypnięty.

– Nigdy nie twierdziłem, że ją mam – odgryzam się.

Podnoszę ręce, żeby rozwiązać sznurek w spodniach dresowych, a Elethior wydaje z siebie krótkie kaszlnięcie, szorstkie i zniekształcone.

– Na litość boską – chrypi i wymija mnie szybkim krokiem, ruszając w stronę drzwi.

Powinienem czuć satysfakcję z wygranej, ale coś jest nie tak. Kolejny raz udało mu się wytrącić mnie z równowagi i jestem już zmęczony tym, że ma na mnie taki wpływ, jestem zmęczony całą tą rywalizacją. Mam  d o ś ć.

– Co ty tu w ogóle robisz? – warczę, kiedy sięga do klamki. – Po cholerę ci ten grant? Co takiego z nim zrobisz, czego nie mógłbyś po prostu sfinansować z rodzinnego majątku?

– Tu nie chodzi tylko o pieniądze – odpowiada bardziej drzwiom niż mnie. – Ten grant ma duże znaczenie.

Pochłaniają mnie płomienie. Cały ten gniew, długie miesiące napięcia – to wszystko wypala mnie teraz od środka, a moje usta poruszają się niezależnie od umysłu.

– Chodzi ci o  p r e s t i ż?  Bogowie, to jeszcze gorzej. Nawet jeśli go zdobędziesz, to tutaj, w prawdziwym świecie, wszyscy będziemy wiedzieć, że na niego nie zapracowałeś, że to zasługa twojego nazwiska. Samodzielnie nigdy byś niczego nie osiągnął, ty nadęty chujku.

Jego ramiona sztywnieją pod marynarką, która układa się na nim tak dobrze, jakby była płynna. Widzę, jak niezasłonięty długimi włosami fragment jego szyi barwi się jaskrawym szkarłatem, a ten po chwili wypływa również na jego twarz.

Elethior powoli obraca się w moją stronę. Jeżę się instynktownie z pierwotną świadomością bliskości drapieżnika. Jego gniewne spojrzenie przesuwa się po moim ciele i ponownie drżę, tym razem z powodu poczucia obnażenia.

– Przynajmniej ludzie będą wiedzieć, kim jestem – syczy. Nasze spojrzenia znów się spotykają. W jego oczach nie ma już ani śladu wyzwania. Tylko czysta nienawiść. – Ty z kolei już na zawsze pozostaniesz niedojrzałym przegrywem, który umrze w zapomnieniu, bo nie masz światu do zaoferowania nic wartościowego.

Mówi to z takim przekonaniem, że aż oddech zamiera mi w piersiach.

Zatrzaskuje za sobą drzwi, a ich huk odbija się echem od ścian łazienki.

*

– Panie Walsh, gdzież się pan podziewał? – Profesor Thompson poklepuje mnie po ramieniu, kiedy siadam obok niego.

Dyskretnie chowam pod stół pokrowiec na ubrania i torbę listonoszkę, a wraz z nimi swoje obleczone w Converse’y stopy. Na szczęście wszyscy przy naszym stoliku są zajęci swobodną konwersacją i podgryzaniem kawałków kiszu i pasztecików.