Wydawca: Filia Kategoria: Obyczajowe i romanse Język: polski Rok wydania: 2016

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 25000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku (w tym Kindle) kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 332 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Spełnione marzenia - Krystyna Mirek

Wszyscy wokół spełniają marzenia. Ale co zrobić, jeśli to się nie udaje?

Los jest często niesprawiedliwy. Przekonały się o tym Gabrysia i Julia, które stanęły chyba w złej kolejce, kiedy przydzielano szczęście. Gabrysia jest kobietą z ponadprzeciętnym instynktem macierzyńskim, a jednak nie może zajść w ciążę. Próbowała już każdej metody - walczyła, poddała się, stawiała wszystko na jedną kartę, odpuszczała, omal nie straciła małżeństwa, ale wszystko na nic. Z kolei Julia marzy o miłości, czy to coś dziwnego? Proste, naturalne pragnienie młodej kobiety, a jednak nie udało się go spełnić. Nie pomogło ani racjonalizowanie, ani pójście za głosem serca. Za każdym razem związek kończył się katastrofą.

Jak żyć, kiedy marzenia nie chcą się spełnić? Jak długo można pielęgnować nadzieję? Czy pokrętny los da się w jakiś sposób oszukać?  A może szczęście czai się na mniej uczęszczanych ścieżkach, w stronę których nawet nie spoglądamy?

W jabłoniowym sadzie na rozłożystych gałęziach znów kołyszą się dojrzewające owoce, na tarasie stoi wieczorna herbata, a wiatr szumi w tysiącach liści. Nie ma już burzy, w życiu zapanował spokój. A jednak nadchodzą wielkie zmiany. Tym razem po cichu, niepostrzeżenie. Czy uda się spełnić marzenia, a jednocześnie zachować to, co najważniejsze?

Zanurz się w opowieści pełnej dobrych emocji.

Opinie o ebooku Spełnione marzenia - Krystyna Mirek

Fragment ebooka Spełnione marzenia - Krystyna Mirek

PROLOG

Tej nocy niebo wyglądało wyjątkowo pięknie. Konstelacje i układy gwiazd gęstą siateczką okalały ziemię. Noc była ciepła i cicha.

Kiedy gwałtowny, nieprzyjemny dźwięk sygnału karetki pogotowia rozdarł spokój okolicy, kilka osób nerwowo poruszyło się w łóżkach.

– Ciszej– wyszeptała młoda matka, śpiąca na skraju tapczanu tuż przy małym łóżeczku.– Dziecko mi obudzicie.

– Coś się stało– w domu obok starsza kobieta podniosła głowę.

– Śpij– powiedział jej mąż.– Ciebie to przecież nie dotyczy.

– Pachniesz obłędnie– gdzieś dalej nagi mężczyzna mocniej przytulił się do żony, zastanawiając się, czy da radę pokonać potrzebę snu i zmęczenie, by spróbować jeszcze raz.

Niektórzy tylko przewrócili się na drugi bok lub szczelniej nakryli ciepłą kołdrą. Nie zastanawiali się, dokąd pędzi po nocy szpitalny samochód.

Tymczasem dla kogoś innego właśnie kończył się świat. Teraźniejszy, przeszły i ten, który miał dopiero nadejść.

– Jak mogliśmy do tego dopuścić?– Jan Zagórski rwał siwe włosy z głowy i pełnym niedowierzania wzrokiem wpatrywał się w dwie ukochane kobiety.– Jak to możliwe, że nikt niczego nie zauważył? Kochamy was przecież ponad wszystko.

– Ta noc będzie decydująca– powiedział lekarz.– Dla obu pacjentek.

Sprawiał wrażenie doświadczonego i mądrego człowieka. Nie było powodów, by mu nie wierzyć.

Jan miał ochotę uderzyć głową w ścianę. Z całej siły. Może ten fizyczny ból przytłumiłby choć na moment inny. O wiele gorszy. Ból wyrzutów sumienia.

Czuł, że dzisiaj rozstrzygną się dalsze losy rodziny. Ktoś odejdzie i nic już nie będzie takie samo.

Życie za życie– szybko odpędził tę okropną myśl. W jego skołatanej głowie wibrowało już tylko jedno pytanie: Jak można było dopuścić, by coś takiego zdarzyło się w zgranej, kochającej się rodzinie?

ROZDZIAŁ 1

Kilka dni wcześniej…

Miłość powinna być na receptę – pomyślała Julia. – Wydawana tylko osobom przebadanym przez lekarzy, z dołączoną informacją, że wcześniej należy przeczytać ulotkę, by być świadomym wszystkich skutków ubocznych.

Przetarła zmęczone oczy i odeszła wreszcie od okna. Przez ostatnie tygodnie coś ją do niego ciągnęło. Już dawno powinna była spakować się, założyć płaszcz i wrócić do domu, a tymczasem tkwiła na swoim stałym miejscu, jakby jej podeszwy zapuściły korzenie.

Minęła już dwudziesta pierwsza i Julia czuła to charakterystyczne zmęczenie zprzepracowania. Ostatni pacjent, pomachawszy ogonem na pożegnanie, opuścił gościnne wnętrze jej przychodni pół godziny temu. W pomieszczeniu panowała teraz nienaturalna cisza. Psy nie szczekały w poczekalni, nie słychać było gniewnych pomruków rozzłoszczonych kotów, żadnych papug komentujących na swój sposób sytuację ani szczeniaków popiskujących radośnie.

Julia, mimo podjętego przed momentem postanowienia, znów podeszła do okna i po raz kolejny tego dnia odsłoniła żaluzję. Po drugiej stronie ulicy, w klinice weterynaryjnej Ksawerego też kończono pracę. Gasły światła w kolejnych pomieszczeniach. Wiedziała, że za chwilę zostanie tylko jedno. W sali, gdzie pełniono nocny dyżur. To był nowy pomysł właściciela. Zwykle ponoć sam przesiadywał tam do rana. Jakby nie chciało mu się wracać do domu.

Julia westchnęła. Wszyscy znajomi uważali, że to jej wina. Zerwała długoletni związek tuż przed zaręczynami.

– Nie pierwszy raz odstawiła Ksawerego na boczny tor. Właściwie bez powodu– mówiły złośliwie jego koleżanki z pracy.

– Bo zrozumiałam, że go nie kocham– wyszeptała, choć nikt nie mógł jej słyszeć. Przemyślała sprawę (tak jej się przynajmniej wydawało) ipodjęła dojrzałą decyzję. Zerwała.

Była przekonana, że Ksawery rzuci się teraz w szybkie romanse, będzie się przechadzał przed kliniką w towarzystwie długonogich blondynek, których nigdy wokół niego nie brakowało. Miał prawo być zły, skrzywdziła go przecież. Mógł też mieć już dość samotności oraz dziwnego związku z Julią, z którego, mimo upływu lat, wciąż nic konkretnego nie wynikało. Naturalną reakcją byłaby chęć znalezienia wreszcie kogoś, kto zbudowałby z nim rodzinę, której tak bardzo pragnął. Ale nic takiego nie nastąpiło. Mężczyzna skupił się na pracy. Julia widziała reklamy jego firmy w gazetach i w sieci. Klinika przeprowadzała nowatorskie projekty, oferowała kolejne usługi, rozwijała się.

Co to oznaczało dla małej przychodni znajdującej się naprzeciwko? Oczywiście, zmniejszenie liczby pacjentów. Julia stawiała na relacje, bardzo lubiła swoich podopiecznych. Znaczna część z nich była jej wierna. Ale ci nowi wybierali Ksawerego. Uniego było szybciej, lepiej działała klimatyzacja, zabiegi wykonywano w trzech niezależnych salach, kolejek praktycznie nie widywano, ceny ostatnio spadły. To stanowiło zabójcze połączenie.

Znajomi plotkowali, że szef kliniki chce wykończyć swoją byłą dziewczynę i w ten niezbyt elegancki sposób zemścić się za złamane serce. Ale Julia w to nie wierzyła. Według niej Ksawery ratował się jedynym sposobem, jaki znał. Zaangażowaniem w obowiązki. A ponieważ był dobry w swoim fachu, nic dziwnego, że szybko doczekał się efektów.

Julia westchnęła. Byli w tych działaniach bardzo do siebie podobni. Ona też od świtu do nocy przesiadywała w przychodni. Uporządkowała papiery, jeszcze nie tak dawno czekające miesiącami, by ktoś się nimi zajął. Osobiście przemalowała zakurzony nieco magazyn. Przyjmowała pacjentów, zamawiała leki idokładnie analizowała sytuację finansową firmy. Wiele wieczorów spędziła na poszukiwaniu dobrych rozwiązań. Po kilku miesiącach kondycja jej biznesu miała się lepiej niż kiedykolwiek, mimo rosnącej popularności konkurencji.

Tak, to była ich siła. W tym oboje byli jednakowo mocni. Świetnie budowali swoją zawodową pozycję.

Czy to było w ogóle możliwe, by tak zapaleni pracoholicy mogli stworzyć prawdziwą rodzinę?

Julia pokręciła głową.

– Bez szans– odpowiedziała sobie.– Chyba dobrze się stało.

Na chwilę odzyskała spokój, jaki daje zawsze świadomość dobrze podjętej decyzji. Ale już po kilku sekundach czoło jej się zmarszczyło, a serce zaczęło bić szybciej. Przez okno dostrzegła, że Ksawery wyszedł z kliniki. Najwyraźniej dzisiaj nocny dyżur go nie dotyczył. Zdecydowanym krokiem pokonał parking, po czym otworzył bagażnik samochodu. Odprowadziła go wzrokiem z mimowolną tęsknotą. Wydawało jej się, że marnie ostatnio wygląda. Ramiona miał pochylone, włosy ułożone niedbale, a na twarzy krótki zarost. Wcale nie odejmowało mu to uroku. Są mężczyźni, którzy muszą się mocno postarać, by dobrze się prezentować. Ale Ksawery był z tych prawdziwych przedstawicieli gatunku, którym wystarczy prysznic, dobra woda kolońska ipięć palców prawej ręki do czesania. A kiedy do tego dochodziła błękitna koszula, kobietom automatycznie miękły kolana.

Julia właściwie po raz pierwszy spojrzała na niego w ten sposób. Wiedziała oczywiście, że Ksawery jest przystojny, ale traktowała to jak coś naturalnego. Nie pasjonowała się szczególnie jego urodą. Tym bardziej że miała inne wzorce. Romantyczne wspomnienia chłopaka w dżinsowej, powycieranej kurtce i znoszonych butach. Pierwsza miłość pozostawiła w jej sercu trwały ślad, zbudowała mur, którego Ksawery– mimo wielu starań– nie był w stanie zburzyć. Julia wciąż porównywała obu tych mężczyzn i wynik zawsze był korzystniejszy dla nieobecnego.

Wkońcu doszło do konfrontacji i… obaj odeszli z jej życia.

– Co ty wyprawiasz?– skarciła się ostro półgłosem.– Przestań się wreszcie miotać i wracaj do domu odpocząć, bo się wykończysz.

Cała rodzina traktowała ją takimi pouczeniami od tygodni, a właściwie od dzieciństwa. Teraz jednak połączyli siły i stanęli w wyjątkowo zwartym szyku. Bo Julia biegała nakręcona jak ten królik na baterie z reklamy.

Gwałtowne pukanie do drzwi wyrwało ją z głębokiego zamyślenia.

– Wiedziałam…– Gabrysia, jej starsza siostra, energicznie weszła do środka.– Siedzisz tutaj i się zamartwiasz, zamiast odpoczywać w domu i cieszyć się życiem, jak przystało na młodą i ładną dziewczynę.

– Pochlebiasz mi– powiedziała Julia, ale odruchowo poprawiła włosy i spojrzała ostatni raz w stronę parkingu.

Ksawery jeszcze nie odjechał. Wyciągnął tylko z bagażnika jakąś torbę, po czym wrócił do kliniki. Jednak spędzi tam noc– pomyślała Julia.

– Co masz dla mnie?– zapytała zaraz potem, bo siostra postawiła na biurku paczkę owiniętą białym papierem. Z pewnością było w niej coś smakowitego. W tej kwestii Gabrysia zgarnęła chyba wszystkie geny mamy. Jako jedyna z czterech córek Jana i Heleny Zagórskich zaciekle piekła oraz gotowała.

– Kiedy ty masz czas pichcić te wszystkie smakołyki?– pusty żołądek pokierował krokami Julii. Ostrożnie rozwinęła papier i zajrzała ciekawie do pudełka.– Skąd wiedziałaś, że jestem głodna?

– To akurat nie było trudne do przewidzenia– uśmiechnęła się Gabrysia. Cała jej twarz promieniała ciepłem. Zmarszczki układały się włagodne linie, a oczy patrzyły z życzliwością. Od razu wzbudzała zaufanie. Człowiek czuł się przy niej bezpiecznie. Paradoksem było, że ta obdarzona ponadprzeciętnym instynktem macierzyńskim kobieta od lat bezskutecznie starała się o dziecko.

– Dziękuję ci– Julia przyjęła z jej rąk pudełko z ciepłym jeszcze makaronem w grzybowym sosie.– Boże! Jak to wspaniale pachnie.

– Zgadza się– Gabrysia też nałożyła sobie porcję.– Kornel osobiście zbierał borowiki. Same najładniejsze. Okrąglutkie i zdrowe.

– Twój mąż jest dobry w wielu sprawach– puściła do niej oko.

– Byłby– Gabrysia zrozumiała aluzję.– Gdyby w tych momentach miał szansę pomyśleć o czymś więcej niż tylko o tym, czy tym razem wreszcie się uda.

Julia westchnęła. Szczerze kibicowała siostrze, ale nie dawała jej większych szans w tej walce. Lekarze byli niestety wyjątkowo zgodni.

– Wracasz po dyżurze?– zapytała Julia, kiedy przełknęła kilka pierwszych kęsów.

– Tak. Makaronik prosto ze służbowej kuchenki.– Gabrysia usiadła na obrotowym krześle i z ulgą wyciągnęła nogi.– Jestem zmęczona, chociaż dzisiaj było wyjątkowo spokojnie. Pomagałam na innym oddziale. Tylko jeden nowy pacjent. Sześcioletni chłopczyk. Marcinek. Jego mama bardzo przeżywa. Ale to prosta sprawa. Podejrzenie zapalenia wyrostka robaczkowego. Na moje oko za dwa dni bezpiecznie wróci do domu. Nic mu nie jest.

– Twoje diagnozy są zawsze celne, więc nie ma się o co martwić– Julia, mówiąc to, wbiła widelec w okrągły kapelusz borowika.– Mogłaś skończyć medycynę, nie zdzierałabyś teraz zdrowia jako pielęgniarka.

– Lubię swoją pracę, więc nie narzekam, chociaż faktycznie łatwo w tym zawodzie nie jest. Zwłaszcza kiedy się widzi chore dzieci.

– Wyobrażam sobie.

– Jednak nie chciałabym siedzieć wdomu. Miałam przerwę i pamiętam, jak się wtedy czułam. Teraz jest dobrze.

– Naprawdę?– Julia spojrzała na nią czujnie. Siostra przez wiele lat robiła wszystko, by móc urodzić dziecko. Jej mąż rzucił pracę w Polsce i wyjechał za granicę, by jako prosty pomocnik budowlany harować na kolejne badania i leki. Ona też się zwolniła. Poświęciła wszystko jednemu celowi. Ale ta opowieść nie skończyła się happy endem. Za to niewiele brakowało do rozpadu ich małżeństwa. Walka pochłonęła wszystkie ich siły i sprawiła, że małżonkowie oddalili się od siebie.

Teraz na szczęście w ich związku zapanował spokój. Kornel wrócił do kraju, Gabrysia znalazła pracę w szpitalu. Idąc za radą ciotki Marty, zajęła się tymi dziećmi, które już są, zamiast tracić życie w pogoni za nieistniejącymi. Opiekowała się małymi pacjentami ztroską i czułością.

Rodzina obserwowała ten proces dyskretnie. Bo Gabrysia wbrew pozorom nie zapomniała o swoich marzeniach. Wiedzieli o tym. Była zapracowana, poświęcała się bez reszty, dbała o swoje siostry, męża, ale czuli, że to uśpiony wulkan. Wielka siła drzemiąca gdzieś w środku, która w każdej chwili może ponownie wybuchnąć.

– Oczywiście. Wszystko, na ile to możliwe, jest w porządku– siostra machnęła uspokajająco widelcem.– Jedz inie martw się o mnie. Lepiej powiedz, jak tobie się układa. Nie wyglądasz najlepiej.

– Dzięki– roześmiała się Julia.– Nie ma jak siostrzana szczerość. Przed chwilą mówiłaś co innego. Ale z bliska pewnie gorzej się prezentuję. A pomyśleć, że kupiłam sobie tydzień temu taki drogi puder. I po co?

– No, nie wiem. Jesteś ładna i bez niego.

Julia usiadła przy biurku i spojrzała na swoją twarz, która, nieco rozmazana, odbijała się w ekranie służbowego laptopa.

Rzeczywiście, natura była dla niej dość łaskawa. Podarowała zarwane noce na studiach iwiele godzin pracy, kiedy rozkręcała firmę. A także ostatnie zmartwienia. Julia wciąż wyglądała jak dwudziestoletnia dziewczyna. Jej cera była gładka, a falujące naturalnie jasne włosy zawsze układały się w przyjemną fryzurę– Julia nie musiała wkładać w to wiele wysiłku. Oczy patrzyły ze zrozumieniem. Jako córka księgarza przeczytała w życiu wiele, zatem jej twarz zdradzała inteligencję oraz bystrość.

– Uroda to ostatni problem, który mnie teraz zajmuje– westchnęła i odwróciła wzrok.– Muszę jakoś wyglądać, bo pracuję nie tylko ze zwierzętami, ale także zich właścicielami. Wierz mi, maluję się tylko po to, żeby wizerunek firmy nie ucierpiał.

– Nie wątpię– powiedziała Gabrysia z przekąsem.– Ale to mnie wcale nie cieszy.

– Adlaczegóż to? Ludzie mają różne pomysły na życie. Mój jest właśnie taki. Będę pracować, pracować i pracować. Do niczego innego się nie nadaję. Próbowałam, więc wiem.

– Nie mów tak.

– Dlaczego? Czy coś się zmieni, jeśli zacznę udawać, że jest inaczej?

– Może… Przynajmniej nie przekreślisz swoich szans.

– Ja ich i tak nie mam. Nic nie rozumiem z tej pokręconej zabawy w miłość. Przeżyłam w maturalnej klasie burzliwy związek. Zakończył się zdradą…

– Feliks tylko kilka razy spotkał się ztamtą dziewczyną– przerwała jej siostra.

– Byliśmy nastolatkami, to wtedy oznaczało właśnie zdradę– zawołała Julia. Przebolała już tamtą stratę, ale wciąż nie umiała mówić o niej spokojnie.

– Wiem, kochana, tylko że to dawne dzieje.

– Potem poszłam za głosem rozsądku– Julia była mocno wzburzona.– Związałam się z Ksawerym, bo wszyscy mi zgodnie doradzali, żeby tak właśnie zrobić. I jak to się skończyło? On się zakochał naprawdę, a ja zostawiłam go tuż przed zaręczynami. Nie miałam dla niego nawet dobrego wytłumaczenia.

– Nie bądź dla siebie taka surowa. Człowiek ma prawo się pomylić, twoje intencje były szczere i dobre.

– Powiedz to Ksaweremu– zawołała Julia z goryczą.– Zobaczymy, jak przyjmie te słowa.

– Dlaczego postrzegasz wszystko w ciemnych barwach?

– Dlaczego? Zasłużyłam na samotność. Mówię tylko prawdę. Może inni łatwo się poruszają w dziedzinie uczuć. Pewnie tak jest. W końcu ogół ludzkości na wszystkich kontynentach łączy się w pary i zakłada rodziny. Jakoś dają radę. Tylko ja nie umiem.

Gabrysia podeszła do siostry i położyła jej dłoń na ramieniu.

– Nie martw się. Ja najlepiej wiem, że piękny dzień może się pojawić nawet po najgorszej nocy. A Ksawery wciąż na ciebie czeka. Mimo wszystko. Jestem otym przekonana.

– Dajmy temu spokój– Julia zjadła resztkę makaronu.– Zostawmy złote myśli mamie. Ja z kolei najlepiej wiem, że wszystkie zasady mogą ci się nagle pomieszać w decydującym momencie i można się łatwo pomylić. Przyjechałaś samochodem?– zmieniła temat.

– Autobusem– odpowiedziała siostra.– Sos grzybowy tak pachniał, że wszyscy pasażerowie odwracali głowy w moją stronę.

– Wcale im się nie dziwię. To było przepyszne– Julia wytarła usta i wyrzuciła styropianowe opakowanie do kosza.– Chodź, podwiozę cię do domu. Kornel z pewnością już czeka, a mój chomik też się stęsknił. Nie mogę go tak zaniedbywać. W końcu to jedyny trwały związek w moim życiu.

Założyła płaszcz i czapkę. Połowa października była w tym roku wyjątkowo zimna. Jakby jesień wyczerpała siły już pod koniec lata, kiedy to owoce dojrzewały w przyspieszonym tempie, awiatr strącał z drzew żółte z braku deszczu liście.

Dziewczyny wyszły z przychodni, zamknęły drzwi i włączyły alarm. Na pustym parkingu stał już tylko stary, wysłużony ford Julii.

Gabrysia spojrzała na drugą stronę ulicy. Klinika Ksawerego błyszczała nowiutką elewacją. Zimno i wiatr zdawały się nie mieć dla niej znaczenia. Wyglądała jak symbol stałości, profesjonalizmu i dostatku.

– Jak ty to znosisz?– zapytała Gabrysia, spoglądając na siostrę.– Taka konkurencja tuż obok… Niejeden już dawno by się wykończył. Nawet nasz tata, choć zwykle walczy do ostatka, poddał się i przeniósł swoją starą księgarnię do galerii. Itrzeba przyznać, że całkiem dobrze sobie tam radzi.

– Ja nie mam wielkich potrzeb– Julia uprzątnęła fotel pasażera z opakowań karmy dla zwierząt i pustych toreb.– Żyję skromnie– dodała.– Ksawery mi nie zagraża. Zawsze trochę się ścigaliśmy. Tak było już na studiach. I tak zostało do dziś. Ale nie ma w tym złych emocji. Cieszę się, że mu się wiedzie. Chwalę jego klinikę przed klientami, polecam.

Gabrysia pokręciła głową.

– Dlaczego wy nie możecie być razem? Idealnie do siebie pasujecie.

– Wręcz przeciwnie. On potrzebuje kobiety, która mu stworzy dom, a ja tego nie potrafię. Ciągle jestem wpracy.

Zatrzasnęła drzwiczki i włączyła silnik.

– Nie będzie ci przykro, kiedy on w końcu kogoś sobie znajdzie?– zapytała Gabrysia, opuszczając szybę. To auto woniało niczym sklep zoologiczny, a ona lubiła czystość, porządek oraz zapach płynów dezynfekujących. Oczyma wyobraźni widziała miliardy bakterii rozmnażających się w tym wnętrzu jak w dniu stworzenia świata. Bez przeszkód i ograniczeń, za to z wielką radością i entuzjazmem.

Julia nie od razu odpowiedziała na pytanie. Ale kiedy już to zrobiła, wjej głosie brzmiała niezachwiana pewność.

– Ależ skąd– uśmiechnęła się.– Wytańczę się na jego weselu za wszystkie czasy.

Choć powiedziała to bardzo stanowczym tonem, w tym samym momencie zacisnęła mocno dłonie na kierownicy. Zaczerpnęła gwałtownie powietrza i odwróciła głowę. Trwało to wszystko mgnienie oka, szybko się bowiem opanowała. Gabrysia o wiele dłużej wpatrywała się w młodą czarnowłosą dziewczynę, która właśnie wyszła z Ksawerym z kliniki. Ciasno do niego przytulona coś mu opowiadała ze śmiechem. Podeszli do samochodu. Mężczyzna otworzył jej drzwi, pocałował, a ona wsiadła. Ksawery przebiegł na drugą stronę, jakby się nie mógł doczekać momentu, kiedy znajdzie się wsamochodzie w towarzystwie swojej nowej dziewczyny.

– Wstąpimy jeszcze po drodze do sklepu– powiedziała szybko Julia.– Muszę coś kupić. Lodówka mi zamarza, bo takie pustki, że się zastanawiam, czy jej nie odłączyć od prądu. Szkoda marnować energię. Nie mam za grosz zacięcia do gospodarskich spraw– słowa płynęły gładko, ale głos jej drżał.

– Może się jeszcze nauczysz?– Gabrysia taktownie podjęła temat.– Sama widzisz, nasza Maryla też się zarzekała, że ona nigdy, że to nie dla niej. A po przeprowadzce do domu rodziców jest zupełnie odmieniona. Wprawdzie nie piecze i nie gotuje, ale ogród i sad to teraz jej prawdziwa pasja.

Samochód Ksawerego wykręcił na parkingu i, błyskając wmroku światłami, odjechał w stronę centrum miasta. Julia ruszyła w przeciwnym kierunku.

– Wkuchni nie ma dla Maryli miejsca– powiedziała, oddychając miarowo jak kobieta ćwicząca przed porodem. Widać było, że z całych sił stara się zachować spokój.– Mama i ciotka Marta tak łatwo swojego królestwa nie oddadzą.

– Masz rację– Gabrysia bardzo jej współczuła i zcałych sił starała się wspierać.– A zatem na kolację zapraszam cię dzisiaj do nas. Twoja pusta lodówka może jeszcze poczekać. Żwirek także. Jak go znam, śpi teraz zakopany w trocinach, a pewnie słusznie się domyślam, że zostawiłaś mu spory zapas jedzenia i rozrywek w klatce. O swojego chomika umiesz zadbać jak mało kto.

– Bo też on jest wyjątkowy. Nie uwierzysz, ale wszystko rozumie.

– Ajaki jest jego pogląd na twoje sercowe kłopoty?– Gabrysia próbowała obrócić wżart delikatny temat.– Skoro to taki ekspert, może warto posłuchać.

– Jak wszystkich– westchnęła Julia.– Trzyma stronę Ksawerego. Ale związek z rozsądku to nie dla mnie. Nawet chomik mnie nie przekona– uśmiechnęła się wreszcie.

– Ja tam nikomu nie życzę, choć ciocia Marta jest zwolenniczką takiej teorii. Twierdzi, że uczucia w przeciwieństwie do rozumu zwykle umierają bardzo młodo.

– Pewnie wie, co mówi. O jej szczęśliwym małżeństwie krążą legendy.

– To było dawno. Nie stawiaj sobie takich celów. Dzisiaj już nie ma idealnych związków. Są tylko normalne i tego się trzymajmy.

– Amnie mimo wszystko marzy się taka bajka…– Julia zatrzymała się na czerwonym świetle i spojrzała na siostrę.– Jak u naszych rodziców. Tylko skąd wziąć faceta, żeby się nadawał na księcia?

– Chyba tylko jeszcze w książkach tacy zostali– stwierdziła Gabrysia stanowczo.– Możesz sobie wyciąć albo wydrukować.

– Tak właśnie zrobię– roześmiała się Julia.

Zły nastrój prysnął.

Zaparkowały pod blokiem, w którym znajdowało się mieszkanie Kornela i Gabrysi. Kupili je na kredyt, kiedy zaprzestali drogiej terapii, mającej na celu poczęcie dziecka. Julia popierała tę decyzję. Została lekarzem ichoć jej specjalizacją była weterynaria, wierzyła w fakty także wtedy, gdy chodziło o leczenie ludzi. A te mówiły wyraźnie, że pragnienie siostry jest nierealne.

– Powiem ci jedno. Jesteśmy dziwne. Marzenia nam się jakoś nie spełniają. Cały świat huczy od opowieści z happy endem i chyba tylko u nas układa się inaczej. Dlaczego?

– Nie wiem– odparła Gabrysia.– Ale coś w tym jest. Najgorsze, że mam wrażenie, że robimy wszystko jak należy, a i tak nie wychodzi. Nie mogłaś dłużej okłamywać Ksawerego. Miałaś rację, ale przecież widzę, że jest ci teraz przykro.

Julia zacisnęła usta i na chwilę odwróciła głowę.

– Reaguję jak prawdziwa blondynka. Aż mi wstyd. Sama nie wiem, czego chcę.

– Przestań. Jesteś świetną dziewczyną. Po prostu życie nie każdemu gładko się układa.

– Dajmy już temu spokój. Nie dojdziemy do żadnych wniosków. Jutro sobota. Mama zaprasza po południu na herbatę. Wybierasz się?

– Chyba tak– odparła Gabrysia.– A ty?

– Też. Zjem coś dobrego, odpocznę trochę. Następny tydzień zapowiada się ciężki.

– Będziemy udawać?

– Trochę tak, ale nie trzeba będzie aż tak bardzo się starać– Julia w lot zrozumiała, co siostra ma na myśli.– Mama nie zada już żadnego pytania dotyczącego naszych prywatnych spraw.

– Wiem. Po ostatnich wypadkach mocno się pilnuje. Tak się zżymałyśmy na tę nadopiekuńczość, ale powiem ci szczerze, teraz czasem trochę mi tego brakuje.

– Chcesz?– roześmiała się Julia.– To zrobię to w zastępstwie. Gabrysiu!– powiedziała uroczyście.– Czy ty się na pewno dobrze odżywiasz?

– Przestań. Mama nie jest taka. Ma dużo szersze spojrzenie.

– Zgadza się. Kocha nas po prostu. Ale prawdziwym mistrzem jest ciotka Marta. Wszystko ci z oczu wyczyta.

– Będzie miała łatwe zadanie. W moich nic już nie ma– westchnęła Gabrysia.– Tylko rezygnacja.

– No to znów dobrze się rozumiemy, bo u mnie też niewiele zostało. Praca, chomik…

– Myślisz, że tak już będzie zawsze? Wszyscy wokół będą żyć na całego, spełniać marzenia, kochać, dążyć do jakichś celów, a my na bocznym torze, już do końca zetykietą: „Niemożliwe”?

– Nie wiem– Julia nie ceniła taniego optymizmu, nie zamierzała zaprzeczać.– Możesz mieć rację. Ja raczej będę sama.

– Materiał z ciebie na singielkę żaden. Do tego też trzeba mieć powołanie i predyspozycje, a tobie ich brakuje. Będziesz się męczyć.

– Więc co mam zrobić?

– Skąd miałabym to wiedzieć? Ja już chyba wszystkiego próbowałam. Walczyć, nie mieć nadziei, podchodzić rozumowo, odpuścić, postawić wszystko na jedną kartę… Nic nie pomogło.

– Lepiej zachowajmy to w tajemnicy– powiedziała Julia.– Po co komu takie wnioski? Rodzice, ciotka Marta, nasze siostry… Życie ostatnio dobrze im się układa. Potrzebują sił i wiary, żeby codziennie dawać sobie radę.

– Zgadzam się. Nie wiem, czy takich kobiet, jak my, nie ma więcej. Które zrobiły wszystko, co w ich mocy, a jednak przegrały i straciły już wszelką nadzieję.

Julia westchnęła i mocno zaplotła dłonie.

– Tata nie byłby z nas dumny. On zawsze walczy do końca. W każdym murze znajdzie jakąś szczelinę, którą spróbuje się wydostać.

– Może– powiedziała smutno Gabrysia.– Ale nigdy nie starał się o dziecko, nie wie, jak to jest. Miłość też mimo wszystkich komplikacji dostał szybko i od razu na całe życie. Co on może otym wiedzieć?

– Zatem pozostajemy przy naszym wniosku, że czasem się po prostu nie da?– zapytała Julia.

– Ja tak– Gabrysia otarła łzę. Rzadko płakała, dlatego ten widok mocno łapał za serce.– I proszę cię, żadnego pocieszania. Po tylu latach nic już na mnie nie robi wrażenia.

Julia oparła głowę i przymknęła oczy. Była zmęczona ciężkim dniem i wszystkim, co do tej pory przeżyła.

– Na mnie też– powiedziała cicho.– Ale nikomu się do tego nie przyznamy. U nas wdomu cyników ani pesymistów nikt nie ceni. A przecież oni też mają swoje racje.

– Umowa stoi– odparła Gabrysia.– No to teraz uśmiech na twarz i ruszamy na kolację. Kornel już się pewnie okropnie niecierpliwi. Może nawet będziemy się dobrze bawić. Człowiek posiada zaskakującą moc przystosowawczą. Nawet gdy mu serce amputują, daje radę.

– Proszę cię. Takie słowa jednak mnie chyba przerastają. Mam nadzieję, że obie się mylimy i życie nie jest takie, jak myślimy.

Gabrysia nie odpowiedziała. Ruszyła w stronę wejścia. Wypracowanym gestem podniosła ramiona i wyprostowała plecy. Kochała Kornela i obiecała sobie, że już nigdy nie narazi tego małżeństwa na kryzys. Miała szczęście, że jej uczucie do męża było prawdziwe. Miłość to potężna siła. Można z niej czerpać właściwie bez końca iprzetrwać nawet najtrudniejsze czasy. To dzięki niej Gabrysia dawała radę. Pracowała z poświęceniem, dbała o dom, spotykała się z siostrami, często uśmiechała. Naprawdę chciała doceniać to, co ma, cieszyć się życiem, a nie zatruwać go tym jednym niespełnionym pragnieniem…

Była mądrą kobietą. Ale nic nie mogła poradzić, że jej organizm skonstruowano na potężnym biologicznym błędzie. Z jednej strony hormony, instynkty, charakter i cała konstrukcja psychiczna w stopniu maksymalnym ustawione były na macierzyństwo, jakby to miało być jej główne powołanie i cel życia, a zdrugiej na trwałe pozbawiona była tej możliwości. Jakie miała szanse w starciu z podstawowym pierwotnym instynktem głęboko zapisanym w genach, który pchał ją ku własnemu dziecku w każdej minucie dnia i nocy?

Niewielkie. Ale wciąż próbowała.

– Cześć, kochanie– przywitała się z Kornelem.– Długo czekałeś?

– Nie było tak źle. Domyśliłem się, że spotkanie z Julią zdefinicji nie może być krótkie. Wchodźcie. Zrobiłem górę kanapek. Jeśli będziecie miłe, to może was nawet poczęstuję.

– Patrz, jaki dżentelmen. Dobrze wybrałam– uśmiechnęła się Gabrysia.

– Pewnie, że dobrze– przyznała Julia i weszła do środka.– Jemu jestem skłonna wybaczyć, nawet gdyby pożarł wszystkie kanapki. Pod warunkiem oczywiście, że schłodził wino.

– Za kogo mnie masz?– obruszył się Kornel.– Już od trzech godzin nabiera mocy w lodówce. Twoje ulubione. Jakbym wiedział, że przyjedziesz, a przecież nie dostałem nawet esemesa.

– Fantastycznie przewidujesz przyszłość– pochwaliła go Julia. Lubili się od lat idobrze rozumieli.

– Jeśli chcesz napić się wina, to znaczy, że zostajesz na noc!– ucieszyła się Gabrysia.– I bardzo dobrze. Pogadamy sobie, zjemy kolację. Będzie super.

Julia uśmiechnęła się do niej ciepło. Nawet nieźle im wychodziło radzenie sobie z życiem bez nadziei. Wbrew temu, co same o sobie sądziły, były silne.

ROZDZIAŁ 2

Czekolada spływała na ciasto, tworząc na jego powierzchni błyszczącą, gładką i lekko pofalowaną taflę. Helena jak zawsze zapatrzyła się z wielką przyjemnością na ten dobrze znany jej widok. Na środku stołu stał ciemny, kakaowy biszkopt przełożony mleczno-waniliową masą ze świeżymi borówkami wśrodku, polany gęstą czekoladą rozpuszczoną na parze z dodatkiem słodkiej śmietanki. Codzienne dzieło sztuki.

– Doskonały– powiedziała i odeszła kilka kroków, by mieć lepszy ogląd.

– Jak zawsze– westchnęła jej siostra Marta. Nawet nie podniosła wzroku znad ekranu smartfona.

– Co robisz?– ofuknęła ją Helena.– Zachowujesz się jak zakochana nastolatka. To nie przystoi kobiecie w twoim wieku.

– Ach, daj spokój– Marta poprawiła odruchowo siwe włosy na skroniach.– Wiesz, że mam teraz inne zmartwienia.

– Coś się dzieje?– Helena oderwała wzrok od swojego kulinarnego dzieła i czujnie spojrzała na siostrę.

– Nie wiesz, co słychać u Gabrysi? Jakoś dawno się nie meldowała.

– Chyba lepiej– ostrożnie odparła Helena.

– AJulia?

– Nie ma co wracać na stare ścieżki. Dziewczyna jest dorosła. Radzi sobie. Ja się nie będę wtrącać do jej życia. Dobrze wiesz, że ostatnio skończyło się to prawdziwą katastrofą. Gdyby nie moje rady, kto wie, może byliby już po ślubie?

Włożyła ciasto do lodówki i energicznie zatrzasnęła drzwiczki.

– Dość o tym. Bierz kubek i idziemy na taras. Stare już jesteśmy. Czas odpoczywać. Grzać plecy w promieniach słońca.

– Ciemno już– Marta spojrzała wstronę okna, za którym kołysały się smagane mocnym wiatrem gałęzie.– I zimno jak cholera. Nie za późno wpadłaś na ten pomysł?

– AJanka ciągle nie ma– zaniepokoiła się Helena.– Przesiaduje w księgarni coraz dłużej.

– Bawi go to, a i pracy ma sporo– siostra próbowała ją uspokoić.– Dobrze zrobił, że sprzedał stary budynek i przeniósł się do galerii. Ta nowa lokalizacja to był strzał w dziesiątkę.

– To prawda– przyznała Helena.– A tak się tego obawiał. Twierdził, że cały urok rodzinnej księgarni zawiera się w tym miejscu… Okazało się, że to on jest główną atrakcją i dobrze sobie radzi. Tylko że do domu nie wraca.

Marta westchnęła, po czym odłożyła wreszcie telefon i wstała. Na stole, kuchennych blatach i półkachpanował nieogarniony chaos. Siostra piekła wnatchnieniu, zapominając jak zwykle o tak przyziemnych sprawach, jak porządkowanie.

– Daj mu trochę czasu– powiedziała, po czym zabrała się za pakowanie naczyń do zmywarki.

– Tak zrobię– posłuchała jej Helena podejrzanie szybko. Zaczęła nawet ścierać blaty, co oznaczało, że coś knuje, zazwyczaj bowiem chętnie pozwalała się wyręczać w tych nieromantycznych, jej zdaniem, czynnościach.– Słyszałaś, że Feliks wraca?

– Tak– westchnęła Marta. Jednak intuicja jej nie zawiodła. Siostra miała swoje plany.– Ale nie rób ze mnie szpiega. Nie będę donosić. Niezręcznie się czuję.

– Och, nie ma o tym mowy– Helena zrobiła minę niewiniątka.– Po prostu sobie rozmawiamy. Co w tym złego? To mów?– nacisnęła.

– Jego ojciec coś wspominał, że może chłopak przyleci w ten weekend– powiedziała ostrożnie Marta i zaczęła energicznie czyścić zlew.– Ale dla nas to już nic nie oznacza. Nie sądzisz chyba, że Julia będzie wiecznie grać w tę dziecinną zabawę i miotać się między Ksawerym i Feliksem. To skończone.

– Chyba tak– przyznała Helena, choć wcale nie wyglądała na przekonaną.– Nie ma czego żałować– dodała wojowniczo.– Przyjechał, narobił zamieszania, zarzekał się, że ją tak bardzo kocha, a zwiał, jak tylko usłyszał, że jego stanowisko pracy jest zagrożone.

– Nie potępiaj go tak od razu– siostra wytarła blaty, umyła ręce i z przyjemnością rozejrzała się wokół. Kuchnia znów była czysta.– To Julia go pogoniła– dodała, odwracając się wstronę siostry.– A on jest lekarzem, na stanowisku. W Monachium długo pracował na swój sukces.

– Ja nie wiem, jak ci młodzi teraz układają swoje sprawy… Nic się nie liczy, tylko praca…– Helena westchnęła, bo od razu pomyślała o mężu. On też coraz częściej przesiadywał poza domem. Sytuacja finansowa rodziny się poprawiła, zyskali względny spokój i poczucie bezpieczeństwa, ale powoli zaczęli tracić coś innego, o wiele bardziej cennego. Czas dla siebie i poczucie, że dobrze się nawzajem rozumieją.

– Nie użalaj się nad sobą– Marta wydała twarde zarządzenie.– I przestań żyć złudzeniami. Niby my byliśmy inni? To nieprawda. Za naszych czasów też niełatwo było ułożyć sobie życie. Bierz ten kubek, idziemy do salonu. Dość tego pichcenia, sprzątania i niekończącej się roboty. Siądziemy sobie na kanapie, nakryjemy kocem, pogawędzimy. Może coś poczytamy.

Helena odwróciła się. W słabym świetle bocznej kuchennej lampy wciąż wyglądała młodo. Jej figura łagodnie zniosła narodziny czterech córek, na twarzy malowały się dobre emocje.

– Aty?– zatrzymała na chwilę swoją siostrę.– Przyznaj się wreszcie. Zakochałaś się, tak?

– Daj mi spokój– Marta jak zwykle nie traciła opanowania.– Za stara jestem na takie dyrdymały. Nigdy zresztą specjalnie nie wierzyłam w podobne rzeczy.

– Ale do Leszka biegasz…

– Chodzę– odparła godnie.– To tylko znajomość. Może w sumie i z tym skończę. Cała okolica huczy od plotek. Po co nam dodatkowy kłopot?

– Naprawdę nic do niego nie czujesz?– zdumiała się Helena. Ona była bardzo emocjonalna. Miłość do męża i dzieci stanowiła jej siłę napędową. Wszystko podporządkowała tym uczuciom. Rodzina była jej szczęściem i nieustającą troską jednocześnie. Nie potrafiła zrozumieć spokoju siostry wobec szansy, jaką dawało jej życie. Tyle lat znosiła samotność.

– Nie ma nic gorszego niż starość, która jest pozbawiona rozumu– powiedziała filozoficznie Marta. Wzięła swój kubek i poszła do salonu. To miał być jasny znak, że dyskusja została zakończona.

Helena została na chwilę sama wkuchni. To nie zdarzało się często. Ten dom tętnił życiem. Maryla, jej najstarsza córka, miesiąc wcześniej przeprowadziła się na poddasze wraz z synami oraz byłym mężem. Wzięli rozwód, oboje próbowali na nowo ułożyć sobie życie, ale nie udało się. Wciąż się kochali, choć kryzys mocno ich poturbował. Teraz zaczynali od nowa.Razem.

Na poddaszu trwały intensywne prace remontowe. Przerabiano dawne pokoje dziewczynek na mieszkanie dla nowej rodziny. Wciąż coś się tłukło, buczało, kurzyło. Mężczyźni w poplamionych roboczych ubraniach maszerowali przez dom niczym mrówki faraonki. A ona– jak przystało na prawdziwą panią domu– wszystkich próbowała nakarmić.

Ofiarnie zajmowała się wnukami. Uczyła Marylę prac ogrodowych. Sprzątała, bo siostra, zwykle pomagająca w tych czynnościach, miała teraz dla niej mniej czasu. A mąż ciągle był w pracy.

Nie narzekała. Czuła się tylko dziwnie zmęczona. Bardziej niż zwykle. Pocieszała się, że to upływ czasu, po prostu starość.