Uzyskaj dostęp do tej i ponad 240000 książek od 14,99 zł miesięcznie
Młody policjant Wiktor Gałkin, pod okiem doświadczonego przełożonego, prowadzi śledztwo w sprawie śmierci bogatego kuracjusza Frydmana. Główny trop prowadzi go przez senne pensjonaty i sanatoryjne korytarze. Przesłuchiwani goście nie zdradzają jednak nic poza kontrolowanym spokojem i surową uprzejmością. Uwagę Wiktora przykuwają w szczególności dwie kobiety – żywiołowa Agata i enigmatyczna Weronika, wokół których unosi się aura niepokoju. W toku sprawy wyłania się coraz więcej spraw, których nie sposób wyjaśnić zasadami logiki...
Czy do zbrodni mogło doprowadzić coś więcej niż ludzka chciwość?
Opowiadanie nagrodzone w konkursie organizowanym przez Powiat Otwocki – dla czytelników ceniących powieści obyczajowe z kryminalnym tłem, elementami metafizyki oraz tajemnicą z przeszłości.
Kryminalne tajemnice Otwocka
Seria opowiadań kryminalnych nagrodzonych w konkursie organizowanym przez Powiat Otwocki.
Daj się poprowadzić przez mroczne zaułki historii i ludzkich emocji, gdzie sacrum miesza się z profanum, groza z czarnym humorem, a pozorna prowincjonalna cisza kryje brutalne tajemnice. Otwock, jaki znasz, zniknie po pierwszej stronie!
Agnieszka Osikowicz-Chwaja – autorka utworów o tematyce fantastycznej. Publikowała opowiadania w „Esensji”, „OkoLicy strachu”, „Silmarisie”. W 2009 została wydana jej pierwsza powieść. Autorka opowiadania kryminalnego, wyróżnionego w konkursie literackim organizowanym w Otwocku, zamieszczonego w tomie „Złoczyńcy w uzdrowisku 2”.
Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:
Liczba stron: 18
Rok wydania: 2026
Audiobooka posłuchasz w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:
Agnieszka Osikowicz-Chwaja
Saga Egmont
Śmierć, kumys i odciski palców
Zdjęcie na okłądce: Midjourney, Shutterstock
Zdjęcie na okładce: Shutterstock, Midjourney
Copyright © 0, 2026 Agnieszka Osikowicz-Chwaja i Saga Egmont
Wszystkie prawa zastrzeżone
ISBN: 9788727319421
1. Wydanie w formie e-booka
Format: EPUB 3.0
Żadna część niniejszej publikacji nie może być powielana, przechowywana w systemie wyszukiwania danych lub przekazywana w jakiejkolwiek formie lub w jakikolwiek sposób bez uprzedniej pisemnej zgody wydawcy, ani rozpowszechniana w jakiejkolwiek formie oprawy lub z okładką inną niż ta, z którą została opublikowana i bez nałożenia podobnego warunku na kolejnego nabywcę. Zabrania się eksploracji tekstu i danych (TDM) niniejszej publikacji, w tym eksploracji w celu szkolenia technologii AI, bez uprzedniej pisemnej zgody wydawcy.
Język, postacie i poglądy zawarte w tej publikacji nie odzwierciedlają poglądów ani opinii wydawcy. Utwór ma charakter publikacji historycznej, ukazującej postawy i tendencje charakterystyczne dla czasów z których pochodzi.
www.sagaegmont.com
Saga jest częścią Grupy Egmont. Egmont to największa duńska grupa medialna, należąca do Fundacji Egmont, która każdego roku wspiera dzieci z trudnych środowisk kwotą prawie 55 milionów złotych.
Vognmagergade 11, 2, 1120 København K, Dania
Strażnik ziemski Oleg Andriejewicz Borinow pomyślał, że rana w piersi wygląda zdecydowanie zbyt elegancko jak na tego właśnie trupa i zaraz zarumienił się z powodu tej konstatacji. Nie, żeby uważał, że tak nie wypada; po prostu tego typu refleksja była dla niego zupełnie obcym zjawiskiem. Jednak w martwym mężczyźnie było coś odstręczającego, coś, co nie pasowało do jego nazbyt wytwornego ubioru.
– Co myślisz? – mruknął do Wiktora Gałkina, swego młodego kolegi po fachu, nieopierzonego smarkacza.
Odpowiedziało mu milczenie i Borinow obrzucił Wiktora zniechęconym spojrzeniem. Gałkin w skupieniu obejrzał ciało, a potem zaczął myszkować po pokoju. Porządnym, przestronnym pokoju z dużymi oknami, dla zdecydowanie lepszego gościa.
Borinow wyprostował się, skrzyżował ręce na piersi i wodził wzrokiem za młodym policjantem. Wysoko uniósł brwi, gdy tamten ponownie zainteresował się ciałem, a konkretnie dłońmi denata.
– Co ty wyprawiasz, Gałkin?
– Odciski – wymamrotał młodzieniec. – Na tej książce – wskazał na leżący na biurku otwarty tom – są czyjeś krwawe odciski palców. Musimy zbadać, czy należały do ofiary. Chociaż zapewne nie.
– Co? Znowu coś bredzisz.
Gałkin westchnął.
– Opowiadałem panu.
– Tak, tak, opowiadałeś. Bajdurzyłeś.
Ale podszedł do książki. Rzeczywiście, na jej stronicach widniały ciemnoczerwone ślady. Zamazane, niewyraźne, trudno nawet po nich poznać, jakiej wielkości była dłoń, która je pozostawiła. Borinow podniósł książkę i spojrzał na jej tytuł. Jarstwo i wełniarstwo w dziejach Słowiańszczyzny
