Uzyskaj dostęp do tej i ponad 240000 książek od 14,99 zł miesięcznie
29 osób interesuje się tą książką
Wszystko wydarzyło się w jednej sekundzie: czarne ekrany, martwe silniki i… cisza. Miliony ludzi spojrzały w pęknięte niebo. A chwilę później była już tylko rzeź. Demony. Pieczęć. I magia, która spłynęła na wybranych.
Jednak wkrótce po apokalipsie z popiołu wyrasta raj. Eden, miasto zamknięte pod barierą, gdzie nie ma przestępstw, a każdy jest szczęśliwy. Ostatni bastion ludzkości w wojnie z Cherubinami. Utopia.
Skyem, Rzeźnikiem Edenu, przez lata kierowała jedynie zemsta – pragnął wyrżnąć w pień wszystkie demony, które zamordowały mu najbliższych. Lecz teraz została z niego tylko bezemocjonalna skorupa. A wszystko przez ten przeklęty miecz!
Jednak Eden nie zdzierży bezczynności – Sky musi wziąć pod swe skrzydła trójkę pełnych ideałów rekrutów i ruszyć z nimi poza barierę, gdzie Cherubiny wykonały kolejny ruch. I właśnie ten ruch sprawi, że utopia zostanie poddana próbie, a w jej najwierniejszych stronnikach zakiełkują wątpliwości. Pewien naukowiec stanie przed wyborem między tym, co kocha, a ludzkim życiem. Agent bezpieczeństwa zdecyduje, czy w imię pokoju warto poświęcić wszystko inne.
A Cherubiny znów spróbują zniszczyć świat.
Pełne akcji, wielowątkowe dark fantasy rozgrywające się w dwóch liniach czasowych, z motywami dystopii i apokalipsy. Pierwsza połowa powieści Rzeźnik Edenu.
Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:
Liczba stron: 547
Rok wydania: 2026
Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:
Dzień Ostateczny
Rzeźnik Edenu
część pierwsza
Dzień Ostateczny: Rzeźnik Edenu, część pierwsza
Copyright © by Przemysław Kher
Wydanie I, Wrocław 2026
ISBN oprawa miękka D: 978-83-981179-3-7
ISBN oprawa miękka S: 978-83-981179-4-4
ISBN wersja cyfrowa: 978-83-981179-5-1
Redakcja: Marta Trywiańska
Korekta: Iwona Bugno
Skład DTP: Joanna Karyś, Piotr Mańturzyk
Korekta po składzie: Patrycja Szura
Ilustracja okładki: Duy Phan (okładka Δ), shecr0w (okładka Σ)
Projekt okładki: Dawid Boldys (Shred Perspectives Works)
Ilustracje: Ilona Turczyn, Julia Leś, Aleksandra Pielechowska, Oliwia Kawa
Edycja ilustracji: Brian Flores
Mapa: Melissa Nash
Wydawca: Wydawnictwo VOID
Kup książkę: www.void-wydawnictwo.pl
All rights reserved. Żadna część książki nie może być w jakikolwiek sposób powielana bez zgody wydawcy, z wyjątkiem krótkich fragmentów użytych na potrzeby recenzji oraz artykułów. Autor nie wyraża zgody na trenowanie LLM całością lub fragmentami tekstu.
Jeżeli pobrałeś książkę w wersji pirackiej, ale jej lektura pozwoliła Ci miło spędzić czas – zakup ją również z legalnego źródła.
Odwiedź nas:
www.przemyslawkher.pl
www.facebook.com/PrzemyslawKher
www.instagram.com/przemyslaw.kher
www.lubimyczytac.pl/autor/305207/przemyslaw-kher
Tobie, Czytelniku
Armin van Haver – trener Armii Edenu w stopniu porucznika, dawny kompan Skya i Samuela Steina. Pacyfista. Moc: brak
Aurel Kallio – prezes Instytutu Energii Magicznej. Zafascynowany artefaktami. Moc: skaner
Belial – Cherubin, obecnie prawa ręka Belzebuba, dawniej Abaddon Ameryk. Moc: ?
Belzebub – Abaddon Europy, zwierzchnik armii demonów na Starym Kontynencie. Moc: ?
Bob White – żołnierz Drugiego Oddziału Specjalnego w stopniu porucznika. Wyznawca teorii spiskowych. Moc: teleportacja
Daniel Sikorski – Pierwszy Cień Edenu, dowódca tajnej policji, dawny funkcjonariusz polskiej jednostki GROM. Moc: materializacja energii magicznej / ?
Daron Eder – żołnierz Czwartego Oddziału Specjalnego w stopniu sierżanta. Syn jednego z założycieli Edenu, Jonathana Edera. Moc: materializacja energii magicznej
Erick Du Bois – żołnierz Pierwszego Oddziału Specjalnego w stopniu porucznika. Moc: telepatia / teleportacja
Ernest Sigman – prezes Instytutu Demonów. Brat Paula, najszybszego magicznego chirurga. Moc: kontrola duszy
Ethan Evans – dezerter Edenu. W niewyjaśniony sposób przechytrzył władze miasta. Moc: ?
François Galois – żołnierz Trzeciego Oddziału Specjalnego w stopniu kapitana. Moc: ?
Gaspard Moreau – porucznik Armii Edenu. Bliźniak Lucasa. Jego moc jest tajemniczą anomalią, która staje się obiektem fascynacji Aurela Kallio. Moc: dzielona teleportacja
Gregory Flick – żołnierz Drugiego Oddziału Specjalnego w stopniu kapitana. Moc: telekineza
Greta Paganini – dowódca Drugiego Oddziału Specjalnego w stopniu kapitana. Moc: materializacja energii magicznej
Jean Mortier – prezes Instytutu Pieczęci, nowo mianowany na to stanowisko. Moc: ?
Jeremy Smith – generał Armii Edenu. Moc: iluzja przestrzenna
Jonathan Eder – prezes Instytutu Pieczęci. Jeden z założycieli Edenu, genialny naukowiec. Ojciec Darona. Moc: materializacja energii magicznej
Lloyd Richardson – pracownik Instytutu Energii Magicznej. Moc: powielanie
Lucas Moreau – podporucznik Armii Edenu. Bliźniak Gasparda. Jego moc jest tajemniczą anomalią, która staje się obiektem fascynacji Aurela Kallio. Moc: dzielona teleportacja
Marco Zanini – tajemniczy mężczyzna ukrywający się w afrykańskich podziemiach. Moc: ?
Mathieu Bidault – ochroniarz Instytutu Demonów. Moc: wzmocnienie mięśni
Młody – członek gangu Ostrego. Apokalipsa wywraca mu świat do góry nogami
Naberius – Cherubin, obecnie w zastępach Belzebuba, przez pewien czas oddelegowany do Ameryk. Przyjaciel Asury i Lamasztu. Moc: ?
Nathan Murray – żołnierz Pierwszego Oddziału Specjalnego w stopniu starszego chorążego. Moc: telekineza
Neil Sybil – najlepszy magiczny chirurg, dyrektor naczelny Szpitala Głównego Edenu. Moc: biokineza
Neodiel – Cherubin, obecnie w zastępach Belzebuba, dawniej walczący w Afryce. Posiadacz artefaktu. Moc: ?
Omar Idrissi – Szósty Cień Edenu, funkcjonariusz tajnej policji. Syn Mohameda. Moc: niewidzialność / materializacja energii magicznej
Osmo Kalas – żołnierz Pierwszego Oddziału Specjalnego w stopniu podporucznika. Moc: biokineza
Ostry – przywódca gangu, do którego należał Młody
Paweł – mężczyzna ukrywający się w kompleksie piwnic w rodzinnym mieście Młodego. Moc: kreacja światła
Peter Eckhart – dyktator Edenu. Enigmatyczna postać, która rządzi całym miastem zza kulis. Moc: komunikacja absolutna / ?
Samuel Stein – dowódca Pierwszego Oddziału Specjalnego w stopniu majora, Rzeźnik Edenu. Uzależniony od adrenaliny. Jednooki. Moc: teleportacja
Siergiej Gładkow – żołnierz Czwartego Oddziału Specjalnego w stopniu sierżanta. Hedonista i kobieciarz. Moc: pirokineza / kontrola właściwości powietrza
Siostra – dziewczynka, której świat zostaje wywrócony do góry nogami podczas apokalipsy. Siostra Młodego
Sky – dowódca Czwartego Oddziału Specjalnego w stopniu kapitana, Rzeźnik Edenu. Stracił zdolność do odczuwania emocji. Posiadacz artefaktu. Moc: ?
Tamiel – Tron, dezerter. Twierdzi, że zna sposób na przełamanie klątwy zabraniającej demonom przekazywania informacji o sobie. Moc: ?
Yuki Hughes – żołnierz Czwartego Oddziału Specjalnego w stopniu sierżanta. Do niedawna mieszkała poza Edenem. Moc: skaner / sensor / kontrola grawitacji
Valefor – Cherubin w zastępach Belzebuba, obecnie jego lewa ręka. Posiadacz artefaktu. Moc: ?
Niebo. Nieskończony spokój, horyzont wolności, nieskalana przestrzeń pełna harmonii. Dla niektórych nawet coś więcej – największa nagroda, pojednanie z Bogiem czy ostateczny cel życia. Chociaż trudno w to uwierzyć w obliczu podłości tego świata. Ale najważniejsze, że zawsze było na swoim miejscu. Każdego ranka czekało, żeby przypomnieć, że cokolwiek by się wydarzyło, to i tak nadejdzie jutro. Że choć cierpimy, wstanie dla nas kolejny dzień. Błękit, dzięki któremu można odetchnąć. Znaleźć ukojenie. Zapomnieć.
– Koniec tego opierdalania się, Młody. Bierz się do roboty.
Westchnął głęboko, odrywając wzrok od okna. Szarpnął za zasłonę, a pomieszczenie spowił półmrok. Zostali we trójkę. On, Ostry i ich ofiara. Kimkolwiek była.
Młody podszedł do krzesła. Przywiązany do niego mężczyzna siedział spokojnie, nie wił się, nie próbował rozsupłać więzów, nawet nie drżał. Gdy wcześniej go napadli, szybko się zorientował, że nie da im rady, i przestał stawiać jakikolwiek opór. Związali mu nadgarstki szorstkim sznurem, kostki obwinęli taśmą klejącą, w usta wepchnęli kawałek brudnej szmaty. Darowali sobie opaskę na oczy. To działało tylko na tych, którzy już trzęśli się ze strachu.
Zakładnik patrzył na niego niewzruszony. W błękitnych oczach nie było przerażenia, nie było nawet cienia niepokoju. Ten człowiek akceptował to, co się z nim stanie.
To dobrze.
Młody zdzielił go w twarz. Szyja wykręciła się od impetu, policzek od razu naszedł purpurą. Spod skóry wypłynęły pierwsze krople krwi. Mężczyzna nie wydał z siebie żadnego odgłosu. Spokojnie obrócił głowę i ponownie wbił wzrok w Młodego. Chłód, opanowanie, błękit tęczówek. Prawie jak błękit nieba.
Drugim ciosem zmiażdżył mu nos. Jucha buchnęła, chlapiąc na koszule obydwu. Nie przestawał. Trzeci skierował niżej, w splot słoneczny, by odebrać mężczyźnie dech w piersiach. Czwarty zadał w twarz – znów nos. Zaczął bić naprzemiennie z obu stron, piąty i szósty – szczęka: raz z lewej, raz z prawej.
Przestał liczyć. Ręce napinały się w automatycznych ruchach, pamięć mięśniowa obudziła się momentalnie, mimo że skóra na knykciach paliła piekącym ciepłem. Odzwyczaił pięści od tej rutyny. Zdążyły już zapomnieć, że każde uderzenie to ból dla obu stron. Po prostu liczyło się, by ta druga strona czuła go bardziej.
– Starczy. Przerwa – zakomunikował Ostry, robiąc krok przed siebie.
Młody się zatrzymał. Pięść wyhamowała tuż przed policzkiem związanego mężczyzny. Pojedyncze krople krwi oderwały się od niej i obryzgały twarz rannego, po czym zniknęły szybko w czerwonej brei, która została z jego skóry. Zakładnik wyprostował się – jak automat – i znów wbił wzrok w Młodego. Bez gniewu, bez strachu, bez bólu. Mimo że jedno oko zdążyło już napuchnąć, a drugie zalewała krew z rozciętego łuku brwiowego. Spomiędzy nabrzmiałych warg wyleciała brudna szmata, a zaraz po niej potok czerwonej śliny i dwa białe odłamki. Zęby.
– Skoro przywitanie mamy już za sobą, to teraz chciałbym porozmawiać. Ja jestem Ostry, to jest Młody, a ty… Ty masz przesrane. Ale to, jak bardzo masz przesrane, zależy już tylko od twojej współpracy ze mną. – Ostry pogładził się po krótkim wąsie, nachylając się nad mężczyzną. – Rozumiemy się?
Cisza.
– Uznam to za potwierdzenie – podjął Ostry. Przerwał na chwilę, marszcząc brwi i zerkając, czy krew podczas mordobicia nie skapnęła na jego koszulę lub bordowy krawat. Kontynuował, dopiero gdy się upewnił. – Wyjaśnijmy sobie wszystko od początku. To – rozłożył szeroko ręce – jest Polska powiatowa, mój drogi. Nie znosimy tutaj fleszy, ciekawskich wściubiających nos w nie swoje sprawy oraz nieznajomych, którzy próbują zmieniać obecny porządek rzeczy. Lubimy ten porządek rzeczy. Nie lubimy ludzi, którzy go zmieniają. To jest jasne, prawda?
Cisza.
– Prawda? – Ostry uniósł podbródek.
Zakładnik nie zareagował, nadal wpatrzony w Młodego tym samym niewzruszonym spojrzeniem. Ostry wziął głęboki wdech i wydał polecenie skinięciem głowy.
Młody smagnął mężczyznę prosto w rozcięty łuk brwiowy. I wtedy ofiara jęknęła po raz pierwszy. Ostry uśmiechnął się i z uznaniem przymknął powieki.
– No właśnie. Żeby to była rozmowa, obaj musimy wydawać jakieś dźwięki. W innym przypadku pomyślę, że produkuję się tu niepotrzebnie. A tego bym bardzo nie chciał. O czym ja… – Zamyślił się na chwilę. – A, no tak. Więc nie będę ukrywał, że obecny obrót spraw nieszczególnie mi się podoba. Przyjeżdżacie do naszego miasteczka z tą waszą bandą sekciarskich pojebusów, błąkacie się wszędzie, cholera wie po co. Zaczynacie przyciągać ciekawskich. W tym tygodniu widziałem już dwie telewizje kręcące się po mieście i pytające ludzi, co się u nas dzieje. I widzisz, mój drogi, bardzo mi to nie pasuje. Bo przy okazji zaczynają pytać także o mnie i moje interesy. A tymże interesom to nie służy.
Zrobił przerwę, by słowa zdążyły dojrzeć. Tak przynajmniej to określał w podobnych sytuacjach.
– Więc kiedy dowiedziałem się, gdzie mieszkasz, nie mogłem czekać – kontynuował, przeczesując się po wąsie. – Musiałem chwycić okazję, jak to się mówi. Dlatego też przychodzę w te skromne progi, by złożyć tobie i twoim przydupasom propozycję nie do odrzucenia. Macie czas do wieczora. Spakujecie się wszyscy, zabierzecie ten cały religijny pierdolnik i spieprzycie z mojego miasta jeszcze tej nocy. Bez gadania, bez śladu. Wyniesiecie się, gdzie tylko chcecie, byleby minimum sto kilometrów stąd. I zapomnimy o całej sprawie. O tym syfie…
Rozejrzał się po przyciemnionym pomieszczeniu, a Młody podążył za jego wzrokiem. Półmrok tylko potęgował posępny klimat wnętrza. W rogu stał niski ołtarzyk – prowizoryczny, ale kompletnie wyposażony – pokryty czarnym suknem, na którym postawiono wypalone do połowy świece i zestaw srebrnych misek wraz z drobnym nożykiem przy każdej z nich. Na podłodze leżała rytualna szata, ciemna jak noc. W popłochu zrzucili ją z krzesła, gdy szukali mebla, do którego mogliby przywiązać zakładnika. Ścianę po lewej zapełniono odwróconymi krzyżami – wisiały na grubych gwoździach wbitych obok siebie w odstępach tak równych, jakby ktoś wymierzył je co do milimetra. Najwyżej, tuż przy suficie, umieszczono największe: mosiężne, bez zdobień, o prostych konturach. Każdy miał dwie poprzeczne belki, dolną krótszą od górnej. Nawet przy zasłoniętym oknie rzucały na ścianę złowrogi cień.
Sekciarze przyjechali do miasteczka całkiem niedawno, ale przez ten wystrój odnosiło się wrażenie, jakby mieszkali tu od lat.
– To jak? Mamy umowę?
Cisza.
Ostry westchnął i przykucnął przy mężczyźnie, by spojrzeć mu w oczy. Ten jednak nieustannie taksował Młodego.
– To, co zrobił ci ten chłopak, to nic w porównaniu do tego, co mogą ci zrobić inni moi ludzie – powiedział Ostry, wyraźnie zniecierpliwiony. – Młody dopiero niedawno tu przyjechał, nie udało mu się wielkomiejskie życie, więc został zmuszony wrócić na stare śmieci. I spłacać dług, który kiedyś u mnie zaciągnął. Ale on jest od innej roboty. Głównie tej wymagającej główkowania i wykazania się sprytem. – Wskazał ruchem głowy na komodę. Leżał tam zestaw wytrychów, dzięki którym wparowali do mieszkania. – Za to reszta moich chłopaków rozwinęła inne talenty. Mogą ci je zaprezentować, ale coś czuję, że twoje kości nie przeżyją takiej dawki wrażeń. Zrozumiałeś?
Cisza.
– Pieprzyć to. Młody, naucz go pokory. – Ostry podniósł się z furią w oczach.
Przeciąg z nieszczelnego okna zjeżył Młodemu włosy na karku. Nagle rozległo się metaliczne pobrzękiwanie, tuż nad nim. Poderwał głowę. Srebrne ozdoby zawieszone na suficie falowały w subtelnych ruchach, obijały się o siebie, dzwoniąc nieznośnie. Wcześniej nawet ich nie zauważył.
Zignorował dekoracje i kucnął przy zakładniku. Wydawało się, że błękitne tęczówki świdrują mu duszę.
– Uwierz, że to nie sprawia mi żadnej przyjemności. – Młody spróbował innego podejścia, chcąc oszczędzić sobie i jemu niepotrzebnego bólu. Spostrzegł na szyi rannego tatuaż z motywem podobnym do tego na ścianie. Odwrócony krzyż z dwiema belkami, tyle że ten był dodatkowo wpisany w okrąg. – Nie mógłbyś po prostu…
– Jesteś pewien, że w tej chwili powinieneś być właśnie tu? – odezwał się niespodziewanie mężczyzna chrapliwym głosem. Seplenił i mówił z nieukrywanym trudem. Z każdym otwarciem ust błyskała czerwień krwi. – Nie masz kogoś, na kim ci zależy?
Młody przełknął ślinę. O czym gadał ten szaleniec? Religijny świr…
– To, co teraz robisz, to tylko ucieczka przed rzeczywistością. Wmawiasz sobie, że w ten sposób bronisz bliskich, prawda? – kontynuował zakładnik. Mrugnął kilkukrotnie, by krew nie wleciała mu do oka. – Zadaj sobie pytanie: czy powinieneś tutaj być?
Stek bzdur. Pieprzenie obłąkanego…
– Czy nie powinieneś być teraz przy niej? Gdy nadejdzie najgorsze?
Młody zadrżał. Nawet nie zdawał sobie sprawy, że jego oddechy są coraz głębsze, a ręce pokryły się gęsią skórką.
– Młody, rusz dupę…
– Sam rusz dupę, Ostry! – syknął.
Dopiero teraz dotarło do niego, że jest o głowę wyższy od gangusa. I znacznie, znacznie silniejszy. Zerknął na jego pas, chcąc dojrzeć, czy Ostry zabrał ze sobą kaburę z pistoletem.
– Uspokój się, gówniarzu! Nie daj się zmanipulować jakiemuś pojebowi. Pracujesz dla mnie, nie zapominaj! Chyba że znowu chcesz, by twoja siostrzyczka…
Chwycił Ostrego za krawat i szarpnięciem przyciągnął do siebie na odległość oddechu. Zacisnął pięść.
– Jeszcze raz wykręcisz jakiś numer mojej siostrze, a…
– A co, gówniarzu?
– A… – Młody się zagotował. Czuł, jak odpływa. Jak ciało zaczyna przejmować nad nim kontrolę. Zwierzęcy instynkt, samowolka testosteronu.
Pchnął Ostrego i pełen wściekłości ruszył do wyjścia. Po drodze chwycił zestaw wytrychów i kluczyki do motocykla, po czym trzasnął drzwiami. To na pewno były jakieś brednie, ale… musiał sprawdzić, co z siostrą.
Mężczyzna z błękitnymi oczami wykrzywił usta w uśmiechu.
Tuż po wyjściu od sekciarza wysłał siostrze wiadomość, by nie wracała sama do domu, tylko poczekała na niego po lekcjach. Wskoczył na motocykl zaparkowany dwie ulice dalej i ruszył z piskiem opon, zakładając jednocześnie kask. W połowie drogi coś go tknęło. Stuknął w ekran i zadzwonił do siostry, manewrując jednorącz kierownicą, by wcisnąć się pomiędzy dwa samochody stojące w korku. Nie zabrzmiał ani jeden sygnał, głośnik od razu powitał Młodego komunikatem:
– Poczta głosowa. Zostaw wiado…
Zacisnął zęby. To tylko religijne pierdolenie, nie ma się czym martwić…
Na ostatnich dwóch kilometrach zdecydowanie przesadził, nie mówiąc już o chamskim wymuszeniu na skrzyżowaniu. Ale spojrzawszy na zegarek, zorientował się, że dotarł na miejsce zaledwie w kwadrans. Był z siebie niemal dumny. Wjechał na szkolny parking. Postawił motocykl przy krawężniku i zeskoczył na chodnik. Siostry nie było na placu, nie dojrzał jej też wśród młodzieży oblegającej jedną z ławek.
Schodki do głównego wejścia pokonał w podskokach. Wyminął emerytowanego ochroniarza, posławszy mu groźne spojrzenie, i dosięgnął klamki. Wpadł na korytarz. Znał ten budynek, powinien pójść w prawo, po schodach i…
Kątem oka dostrzegł ruch ręki. Jego nastoletnia siostra siedziała na ławce. Machała do niego, a gdy ich spojrzenia się skrzyżowały, na jej okrągłej buźce od razu zakwitł szeroki uśmiech. Wstała żwawo i ruszyła w jego kierunku, odgarniając z czoła długie blond włosy.
Młody mimowolnie też się uśmiechnął. Całe powietrze uszło z niego w jednym momencie. Dlaczego w ogóle przejmował się tymi bzdurami? Niepotrzebnie rozzłościł Ostrego, wiedział, że później będą przez to problemy.
– Dzwoniłem do ciebie! – wypalił do dziewczynki z wyrzutem, pokazując swój telefon.
– Rozładował mi się. – Wzruszyła ramionami, zupełnie nieprzejęta jego tonem. – Twój chyba też.
Zdziwiony popatrzył na ekran. Stuknął w niego dwukrotnie, potem wcisnął przycisk na boku obudowy.
Nic się nie wydarzyło.
Był pewien, że kiedy ostatnio zerkał na ikonę baterii, wskazywała stan naładowania do połowy. Przywidziało mu się? Niemożliwe…
– Zabierzesz mnie na przejażdżkę? – Podekscytowana siostra stanęła na palcach.
I wtedy ziemia zadrżała.
Młody niemal upadł na podłogę, jednak w ostatniej chwili chwycił za klamkę. Nogi rozsunęły mu się na boki, jakby stał na lodzie. Drżały ściany, sufit, dosłownie wszystko, a on przylegał z całych sił do drzwi, żeby nie uderzyć o nic głową.
– Co się, kurwa, dzieje?! – zaklął, gdy po pewnym czasie wstrząsy zelżały.
Nadal czuł wibracje pod stopami, ale były o wiele słabsze. Wyszedł na zewnątrz, by zobaczyć skutki trzęsienia, lecz to, co ujrzał, przeszło jego najśmielsze oczekiwania. Ogarnęły go strach i zarazem zdumienie. Wytrzeszczył oczy, nie mogąc uwierzyć w to, co widzi.
Patrzył na pęknięte niebo. Na początek Dnia Ostatecznego.
Ścianę za biurkiem wręcz zabudowano ramkami. Ułożono je tak gęsto, że jej kolor, widoczny tylko na wąskich paskach pomiędzy listwami, stawał się trudny do określenia. Po bokach upchnięto mniejsze przedmioty: strzępki sztandarów, zerwane powstańcze plakaty, rzędy militarnych orderów. Na samej górze wisiały dyplomy, na tyle małe i wypisane tak niedbale, że trudno było się domyślić, za co i komu zostały przyznane. Największa rama, która zajmowała połowę powierzchni ściany, zdobiła jej centralny punkt i eksponowała najważniejszy artefakt – flagę. Prostokąt w kolorze pustynnego pomarańczu z zielonym kołem pośrodku. Kontur koła obhaftowano niebieską nicią tak cienko, że widoczna była dopiero z bliska. Flaga Edenu – tę koncepcję próbowano przeforsować już półtora roku po apokalipsie, ale idee narodowe były wtedy jeszcze na tyle żywe wśród ocalałych, że mimo usilnych starań ostatecznie z niej zrezygnowano.
Teraz – po takim czasie – z pewnością wzbudzałaby zachwyt.
– Nawet nie wyobrażacie sobie, jaką dumą napawa mnie ten moment. Kiedy widzę młode duszyczki jak wy, rwące się do walki z wrogiem, serce mi rośnie! – Gospodarz bogato udekorowanego biura prawie się wzruszył. Jedną ręką opierał się o blat, jakby nie mógł bez tego utrzymać równowagi.
– To dla nas zaszczyt, generale – odezwał się z przekonaniem młody, krótko ostrzyżony brunet, ogolony tak gładko, że policzki aż mu lśniły. Jego twarz nie wyróżniała się z tłumu: prosty nos, zaciśnięte wargi i ciemnobrązowe oczy, którymi wpatrywał się w przełożonego stanowczo i niewzruszenie. Wojskowy mundur, skrupulatnie wyprasowany na każdym skrawku materiału, tylko dopełniał obrazu idealnego żołnierza.
– Tak, tak… – odparł generał, najwyraźniej czymś zmieszany. Wolną dłonią poprawił marynarkę, której napięte guziki z wyrzutem wspominały jej właściciela sprzed trzydziestu kilogramów. – Ty zasługujesz na szczególną pochwałę, Daronie. Najwyższy wynik w tym roku. – Otworzył usta, chcąc jeszcze coś powiedzieć, ale się powstrzymał. Po paru sekundach dokończył tylko: – Gratulacje!
– Dziękuję, sir. – Daron zasalutował, gdy przełożony przypinał mu do szarego munduru srebrny medal. Zarówno mundur, jak i medal przerobiono ze starych zbiorów Armii Brytyjskiej, zmieniono tylko wzór.
– Oczywiście nie zapomniałem o was! – kontynuował generał, zwracając się do pozostałej dwójki obok Darona. – Yuki Hughes, Siergieju Gładkowie…
Wysoka rekrutka o ciemnoblond włosach i azjatyckich rysach twarzy wystąpiła naprzód. Wąski nos, pełne usta oraz wielkie, brązowe oczy wyrażały nastoletnią niewinność. Zaraz po niej krok przed siebie zrobił Rosjanin z ciemnym zarostem i bujną, tlenioną fryzurą, nieco zesztywniałą od pasty. Uszy ozdobił złotymi, okrągłymi kolczykami. Uśmiechał się cwaniacko, mrużąc niebieskie oczy.
– To było siedem ciężkich miesięcy pełnych wyrzeczeń, potu, a pewnie nieraz i krwi! Spośród dziesiątków rekrutów to właśnie wy stanęliście na samym szczycie. Zasługujecie na medal oraz prywatną ceremonię! – Wymowne zawieszenie głosu generała stworzyło odpowiednie napięcie. – Od dzisiaj możecie tytułować się żołnierzami Edenu. Każde z was otrzymuje stopień sierżanta armii. Jesteście nadzieją tysięcy w walce ze złem. Nadzieją na wygnanie najeźdźcy. Na obronę ostatniego bastionu ludzkości: Edenu. Na wygranie wojny z demonami!
Po pompatycznej tyradzie o dumie, honorze i uwielbieniu dla miasta, przeplatanej kilkoma przydatnymi wskazówkami dotyczącymi przyszłej kariery i nowego życia świeżo upieczonych sierżantów, cała trójka nareszcie opuściła gabinet generała. Gdy tylko drzwi oznaczone kartką z odręcznym napisem „gen. Jeremy Smith” się zamknęły, Yuki zapiszczała cicho, próbując zdusić w sobie entuzjazm, i rzuciła się z otwartymi ramionami na kolegów. Daron podjął nieskuteczną próbę uchylenia się przed uściskiem, za to Siergiej nie protestował nawet przez chwilę.
– Nareszcie! Nareszcie jestem taka jak wy! Obywatelka Edenu! – ekscytowała się, gdy już puściła kolegów, nie mogąc się zdecydować, czy krzyczeć, czy szeptać. W dłoni ściskała plastikową plakietkę: status Edenu, dowód obywatelstwa i swoistą przepustkę do raju. Marzenie, na które pracowała przez ostatnie miesiące. – Musimy to uczcić!
– Jutro z rana mamy przydział – skarcił ją Daron, przewracając oczami.
– Do jutra jeszcze daleko – wtrącił Siergiej. – To gdzie nas zabierasz?
– Myślałam, że… wy coś zaproponujecie. – Dziewczyna się zmieszała. – Przecież… Ja nawet nie mam pojęcia, gdzie…
Siergiej się zaśmiał.
– Pomyślmy… Najlepsze piwo będzie w „Hiccup”, ale na taką okazję to chyba coś mocniejszego, co?
– Yuki. – Daron ruchem głowy wskazał na korytarz.
W ich kierunku zmierzał młodzieniec odziany w mundur. Gładkie, różane policzki i ledwo widoczny wąsik pod nosem sugerowały, że był jeszcze nastolatkiem. W Edenie brakowało żołnierzy, władze nie mogły wybrzydzać.
Chłopak im zasalutował.
– Mam za zadanie wskazać sierżant Hughes mieszkanie. Proszę, pani sierżant.
Niepewnie wręczył jej brelok z dwoma kluczami i plastikową przywieszką z numerem. Patrzył na dziewczynę zarumieniony, z zadartym podbródkiem, jako że przewyższała go o głowę.
– Chce pani iść teraz czy później?
Yuki spojrzała na kolegów zakłopotana. Daron wzruszył ramionami, Siergiej zastanawiał się nad czymś, sprawdzając godzinę na zegarku.
– Niech będzie teraz – odparła. – To o której wam pasuje?
– Dziewiętnasta będzie okej. Ja muszę się zwijać, jestem ugadany z resztą naszej grupy – stwierdził Siergiej. – Gdzie się widzimy? Pod twoją chatą? Jaki masz tam adres?
Nachylili się nad przywieszką, próbując rozczytać koślawy napis. III Dzielnica 759, 16/3.
– Daron? Pasuje ci ta dziewiętnasta? – dopytała Yuki.
– Nieszczególnie. Jutro rano mamy przydział, więc chciałem…
– Pasuje mu – wyrwał się Siergiej. – Uspołecznij się trochę, gburze! W końcu jesteśmy wielkim trio! Kto wie, może nawet wylądujemy w tej samej jednostce?
Czekali na niego w cieniu wejścia do klatki budynku. Daron Eder ze zirytowaną miną siedział na schodku, rzucając przed siebie zebranymi z chodnika kamyczkami, które odbijały się od przerdzewiałej karoserii samochodu zaparkowanego na ulicy. Wiedział, że tak będzie.
– Może się zgubił? – zagaiła Yuki. Opierała się o ścianę, ubrana w białą koszulę wojskową i spódnicę. Pewnie nie przydzielono jej jeszcze prywatnej odzieży.
– Doprawdy? Już prędzej zapomniał…
– Od razu zapomniał – zaśmiał się Rosjanin, wyłaniając się nagle zza zakrętu. Szedł wzdłuż budynków. Lekko się zataczał, cały uchachany. – Dojść tu, na takie zadupie, to nie lada wyzwanie. Toż to przy granicy z Siódmą Dzielnicą!
– Jedenaście minut spóźnienia! – Daron uniósł rękę, na której nosił zegarek, i wskazał palcem na tarczę.
– No tak wyszło. Pożegnanie z naszymi przyjaciółmi z kursu trochę się przedłużyło. – Siergiej wyszczerzył zęby i teatralnym ruchem rozprostował szyję, by ukazać siny ślad. – Zwłaszcza z rudą Janette.
– Pozer. – Daron przewrócił oczami.
– Zazdrośnik – odpowiedział Siergiej, nie kryjąc zadowolenia. – Ruszamy?
Słońce powoli chyliło się ku zachodowi, rozlewając pomarańczowy blask jeszcze bardziej niż w ciągu dnia. Yuki trzymała się przed kolegami, ale nie odstępowała ich o więcej niż kilka kroków. Marszcząc brwi, taksowała niedziałające latarnie, uciekała wzrokiem w ciasne uliczki całkiem skąpane już w mroku.
– Trochę czasu upłynie, zanim przerobią infrastrukturę i przywrócą oświetlenie. Pewnie zamontują lampy gazowe, chociaż eksperymentują też z alternatywnymi rozwiązaniami – stwierdził Daron, gdy zauważył jej kwaśną minę.
Rozumiał ją lub przynajmniej próbował zrozumieć. On czy Siergiej mogli mieszkać pod barierą bez żadnych zmartwień, wiodąc uprzywilejowane życie. Za to dla niej – zanim dotarła do Edenu – ciemność musiała oznaczać jedynie niebezpieczeństwo. Pewnie trudno było się wyzbyć tych skojarzeń.
– Zwłaszcza że nie pokwapili się nawet z usunięciem tych gruchotów z ulicy – wtrącił Siergiej, kopnąwszy sflaczałą oponę pojazdu, który akurat mijali. – Ale nie masz co się martwić, Yuki, jak zrobi się ciemno, to cię odprowadzę. W końcu, wiesz, z moją mocą ciemność niestraszna żadnej damie.
Darona przeszły ciarki żenady. Doskonale pamiętał z początków kursu wojskowego ten paraliżujący wstyd, jaki ogarniał go, ilekroć Rosjanin otwierał usta. Na szczęście po prawie ośmiu miesiącach wspólnych ćwiczeń Daron zdążył się na to uodpornić. Przynajmniej częściowo.
Dojście do IV Dzielnicy zajęło im niemalże godzinę, lecz nikt nie narzekał – codzienność po apokalipsie zdążyła ich przyzwyczaić do braku środków komunikacji. Im bliżej centrum, tym bardziej miasto tętniło życiem: wysoko na niebie unosiły się kule emanujące światłem, nie na tyle jasnym, by przeszkadzać mieszkańcom szykującym się do snu, ale wystarczającym do swobodnego przemieszczania się po ulicach o tej porze. Gdzieniegdzie uzupełniały je lampy gazowe, zwłaszcza na terenie starego miasta.
Szli wolno, co chwilę zmuszeni do robienia przerw, by poczekać na podekscytowaną Yuki. Dziewczyna zatrzymywała się przy co drugim sklepie i – nie mogąc powstrzymać zdumienia – oglądała wystawy. Z niedowierzaniem obserwowała spokojne nocne życie mieszkańców Edenu, którzy jak co dzień spotykali się w barach, kawiarniach i restauracjach, gdzie zapominali o reszcie świata. Gdy ktoś przejechał obok niej na rowerze, odskoczyła przestraszona. Siergiej wybuchnął śmiechem.
– Jejku, tutaj naprawdę życie jest takie jak kiedyś. Przed apokalipsą – stwierdziła, cały czas rozglądając się z fascynacją.
– Poczekaj, aż zobaczysz, co chciałem ci pokazać. Szczena ci opadnie. – Siergiej mrugnął do niej.
Weszli w węższą uliczkę, z której dobiegały przytłumione dźwięki. Minęli szereg zdobionych kamienic, a następnie wkroczyli na niewielki plac, skąd niosła się muzyka. Yuki przymrużyła oczy, oślepiona czerwonym błyskiem: z okolic dachu wystrzeliwały wielokolorowe wstęgi sztucznego światła niczym na dyskotece. Dziesiątki ludzi bawiły się doskonale, tańcząc do przedapokaliptycznych składanek utworów muzyki elektronicznej i remiksów starych piosenek.
– Muzyka… Jak? – Yuki oniemiała. Oczy aż jej się zaszkliły. – Przecież cała elektronika przestała działać po Dniu Ostatecznym. Widziałam ludzi grających na gitarze, ale to…
– Magia – odparł Siergiej z rozbawioną miną. – Wszystko dzięki właścicielom. Spójrz, tamta babeczka prowadzi to miejsce. Ma moc, która pozwala na tworzenie muzyki. A jej fagas odpowiada za te kolorowe efekty.
Mulatka ze związanymi w kucyk dredami siedziała wygodnie na szerokim fotelu. Ręce rozłożyła na boki, a dłonie trzymała skierowane ku niebu. Daron zmarszczył czoło. W jaki sposób to działało? Czyżby wprowadzała powietrze w drgania przy użyciu swojej mocy, emitując wokół fale dźwiękowe?
– Na początku trochę fałszowała, w końcu wszystko odtwarza z pamięci. Ale ostatnio serwuje sztos – kontynuował Rosjanin, choć dziewczyny nie było już obok. Uśmiechnięta od ucha do ucha pognała na parkiet. Zamknęła oczy, rozpływając się w muzyce.
Siergiej i Daron usiedli przy stoliku. Po chwili podszedł młody kelner.
– Dobry wieczór, czy mógłbym panów prosić o pokazanie statu… – zaczął automatycznie, ale zaraz spostrzegł Siergieja. – O, siema, Sig. W takim razie nie trzeba. Co pijecie?
– Trzy piwka dla nas. I trzy szoty, coś mocniejszego.
Daron uniósł brew.
– Dwa małe piwa i jedną wodę – poprawił kolegę, patrząc na niego z naganą.
– Serio, stary? – Siergiej westchnął ciężko.
– Jutro rano jest przydział. Ty już swoje wypiłeś.
– Sztywniak!
– Dzieciak.
Yuki gestem rąk zaprosiła ich na parkiet. Siergiej odmachał, ale nie wstał z miejsca.
– Na trzeźwo nie tańczę – powiedział sam do siebie i zerknął na Darona, który zdobył się na uśmiech, obserwując dziewczynę pochłoniętą zabawą. – No proszę. Myślałem, że ten twój ryj to potrafi się tylko marszczyć z niezadowolenia. Może masz gorączkę?
Daron przemilczał komentarz, a po chwili na jego twarz powrócił codzienny grymas. Upił łyk wody i zmienił temat:
– Poprosiłem generała, by oddelegowali mnie do szturmowych.
Siergiej prawie zakrztusił się piwem.
– Zwariowałeś?! Chcesz zginąć?!
Daron wzruszył ramionami.
– Myślę, że traficie z Yuki do jednego oddziału. W życiu nie sądziłem, że to kiedykolwiek powiem, ale miej ją na oku. Bywa bardziej naiwna od ciebie.
– Nie bądź idiotą, Daron! – Siergiej podniósł się z krzesła, ale wzrok jego kolegi odpłynął już gdzieś daleko. Słowa gubiły się wśród muzyki, która wybrzmiała głośniej wraz z nowym utworem.
– Nie będę jak mój ojciec… – wycedził Daron pod nosem, zaciskając pięść.
Siergiej wepchnął się w trzeci rząd stojących na baczność żołnierzy, próbując nie rzucać się w oczy oficerowi nadającemu przydziały. Głowa mu pękała, żołądek wirował, ale przynajmniej udało mu się nie spóźnić. Yuki i Daron stali z przodu: schludni i trzeźwi. Wrócili do domu kilka godzin wcześniej niż on. Banda nudziarzy.
– Wyglądasz jak gówno – zachichotała stojąca za nim dziewczyna, ruda Janette.
Zazwyczaj jej słodki głosik był dla niego niczym melodyjny świergot ptaka o poranku, ale tym razem huczał jak blaszane garnki, w które ktoś łupie ciężką chochlą.
– A czuję się jeszcze lepiej – odburknął Sig.
Oficer wyczytywał po kilka nazwisk żołnierzy, a następnie delegował ich do formacji podległych poszczególnym dowódcom. Większość trafiała do jednostek przy mieście – niegroźna robota, ale wymagająca ogromu personelu, by utrzymać spokój. Tych, którzy wykazali się szczególnie, umieszczano w oddziałach w placówkach Edenu – zewnętrznych bazach, głównie w zachodniej Europie. Najlepsi lądowali w siłach porządkowych. Stacjonowali w Edenie, ale wysyłano ich na misje po całej Francji, ewentualnie trochę dalej, by pozbywali się niedobitków wroga. Nikt dotąd nie został przypisany do szturmowych – wojsk walczących na froncie z demonami. Dla rekrutów, choćby nie wiadomo jak zdolnych, to byłby wyrok śmierci.
– Daron Eder, Yuki Hughes, Siergiej Gładkow – wyczytał oficer prowadzący.
Siergiej przełknął ślinę.
– Czwarty Oddział Specjalny kapitana Skya.
Rosjanin otworzył usta ze zdumienia, natychmiast trzeźwiejąc. Sky. Ten Sky! Pieprzony Rzeźnik Edenu!
– Ciekawe, jaki on jest. I co to w ogóle znaczy „oddział specjalny”?
Yuki kolejny raz uświadomiła sobie, że obgryza paznokcie. Cała trójka stała w wąskim korytarzu, zupełnie niepodobnym do tych z głównego budynku armii. Szare od brudu ściany, oblepione kurzem i pajęczynami, ciągnęły się aż do drzwi z tworzywa imitującego drewno.
– Słyszałem, że to legenda. Kojarzę go z plakatów. Herosi Edenu: tak ich nazywali po bitwie. Czwórka najlepszych. Ponoć nie mieli sobie równych. – Daron stał niewzruszony, lecz Yuki widziała, że przygryza wargę i błądzi wzrokiem po ścianach. – A o oddziałach specjalnych słyszałem tylko pogłoski. Chyba jedynie Rada Edenu wie, co tak naprawdę robią.
– W mojej dzielnicy mówiono na nich Rzeźnicy Edenu. – Siergiej zacierał ręce, oczy błyszczały mu z podekscytowania. – Plakatów pewnie już nigdzie nie znajdziesz, ale serio były świetne. Jarałem się jak pochodnia, trułem wtedy ojcu dupę, że armia to jest prawdziwa robota dla faceta, a nie jakaś ciepłownia. No i patrzcie, zostaliśmy razem w jednym składzie. Idziemy?
Wskazał głową na metalową klamkę okrytą cienkim płaszczem patyny. Po chwili wahania Daron podszedł, zapukał dwa razy i otworzył drzwi.
Pierwszym, co rzuciło się w oczy Yuki, był dym. Unosił się w całym pomieszczeniu niczym mętna górska mgiełka w wilgotny i mroźny dzień. Pokój, choć nieduży, sprawiał wrażenie pustego – prócz zniszczonego biurka w jednym kącie i surowej pryczy za materiałową kotarą w drugim nie umieszczono tu żadnych innych mebli. Sufit i ściany były w równie opłakanym stanie jak te w korytarzu. Przez dwa nieduże okna naprzeciwko drzwi wpadały promienie słoneczne, rozproszone w tytoniowym obłoku wypełniały wnętrze bladym światłem. Na blacie biurka, pociemniałym od śladów przypaleń, piętrzyły się papiery, wśród których kryło się pięć popielniczek zapełnionych petami i otwarta paczka papierosów.
Na skórzanym fotelu siedział milcząco trzydziestokilkuletni mężczyzna. Ciemne, nieuczesane włosy opadały mu na pagony munduru pełnego przetarć i wyblakłych plam, a ponurego wyrazu oszpeconej bliznami facjaty dopełniał odpalony papieros. Nic jednak nie uderzało w nim tak, jak spojrzenie. Yuki przeraziła się, widząc ten beznamiętny wzrok. Z szarych oczu wyzierała kompletna pustka, obojętność wobec całego świata, życia czy śmierci. Zdawało się, że należały do trupa lub kogoś, kto dawno temu skamieniał pogrążony w apatii. Martwe spojrzenie skierował w piekielne niebo. Niebo całkiem inne od tego sprzed lat.
Zbrukany szkarłatem firmament, na którym nie było miejsca nawet na małą, białą chmurę, wypełniony żalem i rozpaczą, bólem i cierpieniem, przypominał o śmierci. Wyglądał, jakby wchłonął krew wszystkich poległych na wojnie, ale nie – to tumany rdzawego pyłu nadawały niebiosom tę przeraźliwą barwę, częściowo przyćmiewając słońce.
Rzadko się zdarzało, żeby ktoś patrzył na to niebo tak bezemocjonalnie. Mężczyzna nawet nie zareagował, gdy do jego biura weszły trzy osoby. Dopiero gdy Siergiej zakrztusił się dymem, oficer obrócił głowę, przenosząc wzrok na gości. Patrzył na nich tak samo jak na ten krwawy nieboskłon.
– Yuki Hughes, panie kapitanie. Zostaliśmy przydzieleni do pańskiego oddziału – wyrecytowała Japonka, czując, jak głos więźnie jej w gardle.
– Siergiej Gładkow, ale wszyscy mówią na mnie Sig – odezwał się Rosjanin i kaszlnął raz jeszcze.
– Sierżant Daron Eder, sir. To zaszczyt pana poznać!
– Eder? – Głos przełożonego wyrwał ich z zamyślenia. Brzmiał nisko i chrapliwie niczym u starego palacza. – Jak ten Eder z Instytutu Pieczęci?
– Tak, sir. Jonathan Eder to mój ojciec – odpowiedział sucho młodzieniec. Wyraz jego twarzy pozostawał niezmienny, choć przez moment sprawiał wrażenie, jakby wahał się, czy w ogóle to powiedzieć.
Dowódca podrapał się po policzku – tuż pod starą raną, wąskim rozcięciem sięgającym niemal ucha. Yuki wlepiła oczy w przełożonego, badając jego pozostałe blizny. Kolejna biegła ukośnie przez nasadę nosa i przecinała gęstą brew, zostawiając na niej goły ślad. Ostatnia prezentowała się najgorzej. Skóra na skroni wyglądała, jakby ktoś wyrwał ją szponami, a następnie naciągnął pozostałe fragmenty i zszył nieudolnie. Szramy może i były obrzydliwe, ale gdy Japonka na nie zerkała, czuła dziwne mrowienie na plecach.
– Mhm… – mruknął przełożony, chociaż brzmiało to bardziej jak próba odchrząknięcia. – W twoich aktach piszą, że potrafisz formować swoją energię magiczną w postać pocisków. To znaczy, że posiadasz broń, z której została zdjęta Pieczęć? – Mężczyzna oparł brodę o splecione dłonie, prawdopodobnie wykazując zainteresowanie, choć jego oczy nawet na ułamek sekundy nie zalśniły ciekawością.
– Tak jest, sir – rzekł Daron, powoli wyjmując pistolet zza pasa. Trzymał go ostrożnie, nawet nie zbliżył palca do spustu. – Glock 17. Udało się całkowicie zdjąć z niego Pieczęć. Prezent od Instytutu ze względu na moje umiejętności. Ściślej mówiąc, potrafię otaczać naboje powłoką z energii magicznej tuż przed wystrzałem.
– Jakie właściwości mają takie pociski?
– Zwiększoną penetrację lub możliwość zainicjowania eksplozji po trafieniu w cel. – Daron wyrzucił z siebie potok słów na jednym wdechu, przeskakując wzrokiem to na przełożonego, to na Yuki, która stała z szeroko otwartymi ustami niczym posąg.
– Przepraszam – zaczęła nieśmiało Japonka, gdy zorientowała się, jak głupio musiała wyglądać. – Pierwszy raz od pięciu lat widzę działającą broń. Nie wiedziałam, Daron, że masz…
Dowódca zerknął na leżące na biurku dokumenty i spytał:
– Ty jesteś Yuki, prawda? Czujka o dwóch mocach: skanera i sensora. A do tego jeszcze trzecia, kontrola grawitacji. Proszę, proszę. Przyda nam się ktoś taki. Gdzie żyłaś wcześniej?
– Na terenie dawnej granicy Francji z Niemcami. Mieszka tam niecały tysiąc ludzi, panie kapitanie.
– Spory obóz. Papierosa? – zapytał, wystawiając przed siebie paczkę. Gdy nikt nie zareagował, wyjął jednego dla siebie. Sięgnął do kieszeni spodni po metalową zapalniczkę i jednym ruchem wzniecił płomień. Zaciągnął się, wypuścił w górę obłok dymu, po czym kontynuował: – Jakież szczęście, że Pieczęć nie zablokowała działania zapalniczek, prawda? Ale wróćmy do twojej mocy, panno…
– Hughes, panie kapitanie!
– No proszę. Czujka… – Wlepił w nią martwe oczy.
Patrzyli na siebie przez kilka sekund, dopóki Japonka nie uciekła wzrokiem. Nie mogła go odczytać, mimo że uruchomiła moc jeszcze przed wejściem. Jakim cudem?! Przecież zawsze jej się udawało… Zadrżała.
– A do tego pirokinetyk. – Kapitan Sky zbadał Siergieja, kilka razy zerkając to na niego, to na akta. – Dobre połączenie. Widzę, że generał się przyłożył. Nie łudźcie się, że czeka was jakiekolwiek wdrożenie. Na wasze nieszczęście otrzymałem już szczegóły naszej pierwszej misji. Stawcie się tutaj jutro o ósmej rano. I lepiej zjedzcie coś lekkiego. Gdyby już mnie nie było, mój pomocnik przekaże wam szczegóły. Pytania?
Nikt nie odważył się otworzyć ust.
– Świetnie. W takim razie tam są drzwi. – Dowódca machnął parę razy dłonią i obrócił się na fotelu, jakby właśnie wygonił ze swojego biura irytujące muchy.
Generał Jeremy Smith nerwowo szurał butem po podłodze, wodząc za nim wzrokiem. Nie chciał spojrzeć na swojego rozmówcę.
– Martwisz się, Jeremy? – zapytał nienaturalnie dźwięczny głos odbijający się echem po ciemnym pomieszczeniu, w którym się znajdowali. Mieszały się w nim różne tony: wysokie i niskie, ponure i radosne, lodowate i żarliwe. Niepokojąco wibrował w powietrzu, wywołując gęsią skórkę, i miał coś w sobie, co kazało się mu bezwzględnie podporządkować.
– Jasne, że tak, Peter. To jeszcze żółtodzioby! Są potwornie zdolni, każde z nich, ale bez doświadczenia. A ty kazałeś mi dać ich do specjalnego i na dodatek wysyłasz na Saharę? Zarżnęli tam dwudziestu pięciu naszych! No i Daron. Jego obecny… stan. Przecież wiesz, o czym mówię. Ten chłopak jest na skraju załamania, potrzebuje wsparcia!
– Daron Eder potrzebuje odnaleźć w sobie nowy cel. Stagnacja tylko by go pogrążyła. Poza tym będzie z nimi Sky.
– Sky jest w letargu, od roku ani razu nie walczył z demonami. Nawet nie wspomnę, co stało się z jego poprzednim oddziałem!
– Uda mu się. Widziałem błysk w tych jego beznamiętnych oczach, kiedy dowiedział się, że dostanie nowych ludzi. Wierzę w niego. To w końcu Sky. Rzeźnik Edenu. Kto inny miałby pokonać Belzebuba?
– Trochę się różni od tego z plakatów. W sensie, no, zaniedbał się. Ale w sumie teraz kumam, skąd ta ksywa „Rzeźnik”. Skoro ma tak poharataną mordę, pewnie się w tańcu nie pierdoli. A wy co myślicie? – ekscytował się Siergiej zaraz po wyjściu.
– Ujdzie. Ale to nie ma znaczenia. W oddziale specjalnym awans to będzie banał, nawet na froncie nie zrobilibyśmy takiej kariery. Jeśli dobrze pójdzie, to lada chwila zostanę oficerem, a wtedy… – Daron zacisnął pięść, po czym popatrzył na Japonkę ze zdziwieniem. – Yuki, coś nie tak?
– Nie mogłam go rozczytać – odparła sfrustrowana dziewczyna. – Uruchomiłam moc już na wejściu, ale nic. Nawet pojedynczej informacji. Nie zapytał o to wprost, ale widziałam, że oczekiwał, bym go sprawdziła, a ja… nie mogłam odczytać jego mocy.
– Hej, nie ma co się martwić. Gościu jest przekozakiem, więc nic dziwnego, że potrafi się bronić przed czujkami. – Siergiej poklepał ją po ramieniu, ale za plecami dziewczyny dyskretnie wymienił spojrzenia z Daronem.
Już na początku kursu Yuki była uważana za genialnego sensora nieodstającego poziomem od najlepszych asów Edenu. Nawet instruktorzy pozostawali wobec niej bezbronni.
– Swoją drogą, on naprawdę nazywa się Sky? – zdziwił się Rosjanin. – Na drzwiach nie było tabliczki.
– To raczej pseudonim. – Daron przewrócił oczami. – Bazy danych już nie istnieją, więc każdy miał wolną rękę, żeby zmienić sobie imię czy nazwisko.
Siergiej uśmiechnął się kącikiem ust i rzekł:
– Rzeczywiście oryginalne. Ale pasuje do niego. Sky. Sky, jak to piekielne niebo.
Daron obracał w dłoni plastikowy identyfikator ze statusem Edenu. W placówce wojskowej, gdy sierżantom przekazano szczegóły misji, jeden z oficerów wziął od nich dokumenty i przelał w nie własną energię magiczną, przydzielając w ten sposób przepustkę na wyjście z miasta. „Do miesiąca”, powiedział. Nawet gdy Daron pracował jako asystent w Instytucie Pieczęci czy podczas szkolenia do armii, nigdy nie otrzymał przepustki na tak długo.
Przekazano im, że kapitan Sky będzie czekać w zewnętrznej siedzibie jednostki. Musieli przejść przez całe dwie dzielnice, żeby dostać się poza miasto – godzina intensywnego spaceru.
Dwa szeregi niskich domów jednorodzinnych stały po obu stronach jezdni. Większość budynków miała zdarty tynk, przez co było widać gołą cegłę, ale na tym kończyły się ich uszkodzenia. Wnętrza zostały starannie wyremontowane, żeby każdy mógł godnie mieszkać. Na chodniku klęczało kilku robotników w ubrudzonych strojach. Jeden z nich uniósł dłoń – a ze stojącej nieopodal taczki wyleciał stos kostek brukowych. Jedna za drugą wylądowały na wyrównanej podsypce, a pozostali pracownicy zaczęli układać je w równy rząd.
Daron przyspieszył kroku, by nadać grupie tempa – widział, że Yuki już ucieka wzrokiem, rozdziawiając usta na widok robotników. To, co dla niej musiało być zupełną nowością, dla Edenu stanowiło codzienność. Odbudowa miasta trwała nieustannie od paru lat, a ludzkość musiała się dostosować do warunków, które narzuciła Pieczęć. Brak elektryczności i profesjonalnego sprzętu rekompensowała magia – część mocy wydawała się wręcz stworzona do stawiania budynków i naprawy zniszczeń. Szczególnie skuteczna okazała się telekineza, którą posługiwał się co dziesiąty mieszkaniec.
Minęli niewielki betonowy placyk, kiedyś zapewne parking, a dziś, po usunięciu wszystkich samochodów, miejsce spotkań dla okolicznych mieszkańców i plac zabaw. Ludzie wokół plotkowali głośno, a dzieci radośnie się bawiły. Pod młodym drzewkiem stał mały stragan, gdzie wydawano za darmo pieczywo. Oblegał go spory tłum, chociaż świeży chleb dostarczano co godzinę. Siergiej, spostrzegłszy rudawą dziewczynę stojącą w kolejce, wyszczerzył zęby i zalotnie puścił do niej oczko.
– Nie wiedziałam, że trzeba mieć pozwolenie, żeby opuścić miasto – rzekła cicho Yuki, wykrzywiając usta w niezadowoleniu.
– Każde przejście przez barierę, czy to do środka, czy na zewnątrz, jest sprawdzane po kilka razy. Najwyższe środki bezpieczeństwa. Nie bez powodu jesteśmy ostatnim bastionem ludzkości w Europie – wytłumaczył Daron. – A może nawet i na świecie.
– Kto w ogóle chciałby stąd wychodzić? – zdziwiła się Yuki i skierowała spojrzenie w górę.
Całe miasto otaczała przezroczysto-zielona kopuła o średnicy dziesięciu kilometrów. Odcinała Eden niemalże całkowicie od reszty świata, nie pozwalając prawie żadnej materii oprócz powietrza na przedostanie się z którejkolwiek strony.
Dotarli do punktu granicznego, gdzie powłoka przecinała środek jezdni, wchodząc w nawierzchnię. W tym jednym miejscu jej kolor stawał się niebieskawy, a gdy podeszli bliżej, zauważyli, że ściana miejscami pulsuje siecią małych żyłek nienaturalnego światła energii magicznej.
Tuż przy zaporze postawiono wojskowy namiot, przy którym czuwali strażnicy: czwórka nieprzyjemnie wyglądających żołnierzy, a wśród nich wysoka kobieta z wyraziście zielonymi oczami. Gdy sierżanci się zbliżyli, bez słowa wyciągnęła przed siebie dłoń, czekając, aż przekażą jej swoje statusy. Świdrowała wzrokiem każdego z nich, nie mrugając ani razu. Wreszcie oddała im dokumenty i skinęła głową na jednego z żołnierzy. Mężczyzna podszedł do powłoki i przyłożył do niej ręce. Bariera zaczęła zanikać, tworząc niewielki otwór, wystarczający, by mogła się przez niego przecisnąć jedna osoba.
Sierżanci wyszli z Edenu gęsiego.
– Ona czytała nasze emocje, wiecie? – wzdrygnęła się Yuki, gdy przejście za nimi się zasklepiło.
Daron wzruszył ramionami, a Siergiej wywalił język na wierzch, udając odruch wymiotny.
Po lewej stronie ulicy wyrastał rząd bloków mieszkalnych w całkiem dobrym stanie. Okna na parterze znajdowały się na tyle nisko, że mogli zajrzeć do mieszkań. W jednym z nich mignął niewielki cień. Siergiej aż przystanął. Daron chciał go już pośpieszyć, gdy dostrzegł, że zza framugi wyłania się wychudzona, umorusana twarz dziecka. Chłopiec patrzył na Siga z dziwną mieszanką podziwu i strachu, wystawiając tylko połowę głowy. Rosjanin pomachał do niego uniesioną ręką i posłał szeroki uśmiech, co ośmieliło malca. Podekscytowany podbiegł do okna w podskokach i przykleił twarz do szyby. W jednej chwili ktoś nagłym ruchem odciągnął go z powrotem za ścianę. Siergiej zmarszczył brwi, ale ostatecznie ruszył dalej i dogonił kompanów.
Skręcili i weszli do parku. Na jego skraju wznosił się niewielki pałacyk z trzema masywnymi wieżami: dwiema na froncie i jedną z tyłu. Budynek został zajęty na rzecz Armii Edenu.
Drzwi wejściowych pilnował tylko jeden żołnierz. Zasalutował, gdy się zbliżyli.
– Szeregowy Petit. Kapitan Sky już na was czeka. Na piętrze, po schodach i na prawo, drzwi będą otwarte – wyjaśnił, uchylając jedno ze skrzydeł bramy.
– Dziękujemy, szeregowy – odpowiedział sucho Daron. – Do pańskiej wiadomości, w bloku przy granicy zagnieździli się uchodźcy.
– Dziękuję, sierżancie. – Żołnierz zmieszał się, jakby przyłapany na gorącym uczynku. – Po mojej warcie zrobię z nimi porządek.
Gdy weszli do środka, Siergiej złapał Darona za ramię.
– O co chodziło z tymi uchodźcami?
– Nikt nie może przebywać w najbliższym sąsiedztwie bariery. Normalnie do trzystu metrów, ale tutaj jest teren wojskowy, więc nawet i do pół kilometra. – Daron zrzucił z siebie jego rękę i wszedł na schody.
– To był jeszcze dzieciak! – oburzył się Siergiej.
– I co z tego? – zapytał Daron i spojrzał na niego spod byka, gdy wspiął się już na piętro. – Złamał zasady.
Yuki weszła do niewielkiego pokoju przechodniego, wlokąc się tuż za Siergiejem. Ściana okien sięgających po sam sufit podkreślała pałacowy charakter wnętrza, którego jedynym wyposażeniem była luneta na statywie skierowana na tyły terenów posiadłości. Zanim przeszli dalej, zatrzymali się we dwójkę przy trójnogu i spojrzeli kolejno przez okular. Drzewa z tej strony parku wycięto, zostawiając jedynie umierające pnie tuż przy samej ziemi, co odsłoniło widok na ulice za ogrodzeniem, gdzie między gruzami budynków wyrosło miasto namiotowe gromadzące dziesiątki tysięcy ludzi.
Uchodźcy z całej Europy, a nawet i świata, którzy nie zostali wpuszczeni do Edenu, zbierali się właśnie w tym miejscu. Szacowano, że było ich do półtora miliona; ponad dziesięciokrotnie więcej niż mieszkańców miasta. Mimo powiększenia obrazu nie mogli dostrzec ich wychudzonych i przerażonych twarzy, ale doskonale potrafili je sobie wyobrazić. Wystarczyło, że przypomnieli sobie te, które zobaczyli kilka razy w przeszłości, w trakcie szkoleń do wojska. Tych twarzy przeżartych wojną, biedą i głodem nie dało się zapomnieć.
– Chodźcie! – pośpieszył ich Daron, czekając już w kolejnym pomieszczeniu.
Weszli do sali gabinetowej. Na samym środku znajdował się stół pokryty mapą przedstawiającą Europę i północną część Afryki. Obok niego przy znacznie mniejszym stoliku siedziało dwóch mężczyzn, popijając kawę z porcelanowych filiżanek. Jednym z nich był Sky, drugiego nie kojarzyli. Dowódca wyglądał dziś inaczej – z przyciętymi włosami zaczesanymi do tyłu, ogoloną twarzą i w schludnym ubraniu prezentował się trochę młodziej. Tylko dwa elementy kompletnie się nie zmieniły: papieros w ustach i ten beznamiętny wzrok. Jego lewa ręka zwisała, przytrzymując podłużny przedmiot oparty o krzesło, by nie zsunął się na podłogę.
Sky machnął ręką, by nie salutowali. Wskazał swojego rozmówcę – wysokiego blondyna z krótką grzywką zaczesaną na prawy bok i orlim nosem zakończonym ostro niczym zwierzęcy pazur. Mimo surowego wyrazu twarzy, gdy tylko spojrzał na młodych żołnierzy, uśmiechnął się życzliwie i ukłonił na powitanie.
– To podporucznik Lucas Moreau, pomoże nam się dostać do placówki wojskowej w Maroku, w górach Atlas. Stamtąd teleportujemy się dalej na pustynię, bliżej granicy z Algierią, gdzie mamy do wykonania robotę.
Yuki otaksowała Francuza wzrokiem, po czym zbadała naniesione markerem notatki na mapie. Z Edenu do marokańskiej bazy było ponad tysiąc pięćset kilometrów. Przeteleportowanie czterech osób na taki dystans w jednym podejściu graniczyło z cudem. Znała co najmniej kilku ludzi z tą mocą, ale większość z nich miała problem z własną teleportacją na kilkadziesiąt kilometrów. Może gdyby mieli na to cały dzień, to daliby radę przenosić się pojedynczo, o ile teleporter nie padłby wcześniej ze zmęczenia.
Dziewczyna uruchomiła moc. Potrzebowała kilku sekund, by przywyknąć: obraz po bokach się rozmazał, za to wyostrzył w centrum pola widzenia. Całe otoczenie straciło kolor – wnętrze pomieszczenia, mapa czy stół – wszystko przybrało odcienie szarości, tylko ludzie mienili się różnymi barwami. Każdego wypełniała biała mgiełka krążąca po całym ciele w chaotycznym przepływie. Tak było u niej i u jej dwóch kolegów; w przypadku oficerów ten ruch zdawał się w pewien sposób uporządkowany. To jednak jej teraz nie interesowało. Skierowała wzrok na klatkę piersiową Francuza. Tuż pod sercem lśniła żółta kula, która zapadała się w sobie, tracąc kształt. Yuki znała ten odcień – wszyscy teleporterzy objawiali się w ten sposób. Nawet nie skupiała mocy, by dowiedzieć się więcej. Trochę zdziwił ją nietypowy ruch kolorowej kuli, nigdy wcześniej nie widziała czegoś takiego, ale pół roku treningów z personelem Edenu wystarczyło, by przyzwyczaiła się do różnych anomalii, o których dotąd nie miała pojęcia.
Przeniosła wzrok na Siergieja. Jego kula była idealnie sferyczna i mieniła się dwiema barwami: czerwoną i kremową. Oznaczało to, że Sig posiadał dwie moce: pirokinezę oraz kontrolę właściwości powietrza. Skoncentrowała się i podjęła jeszcze jedną próbę, spoglądając na dowódcę. Jego pierś świeciła ceglastym pomarańczem. Nic jej to nie mówiło. Z reguły wystarczyło kilkanaście sekund, najwyżej minuta, by mogła zdobyć informacje o mocy, którą ktoś dysponował. Poprzedniego dnia próbowała przez kilka minut, bez żadnego skutku.
Nagle coś wyrwało ją ze skupienia. Tuż obok kapitana dojrzała kolejne źródło kolorów. Podłużny przedmiot, który Sky przytrzymywał dłonią. Po dokładniejszych oględzinach stwierdziła, że musi to być miecz schowany w brązowej, skórzanej pochwie.
Yuki przetarła oczy w zdumieniu. Miecz nie był źródłem magii – on po prostu pozostał w rzeczywistych kolorach. Teraz, gdy przyjrzała się uważniej, dostrzegła, że wszystko w otoczeniu kilku centymetrów od niego również nie przybrało odcieni szarości. Kawałek nogi krzesła i munduru kapitana widziała takimi, jakimi były, zanim uruchomiła moc.
– Ej, Yuki, dobrze się czujesz? – Siergiej szarpnął ją za ramię.
Dziewczyna złapała głęboki oddech i zamrugała kilka razy. Po skroni pociekła jej kropla potu.
– Tak, tak. Jest okej, w porządku. Duszno tutaj – odpowiedziała, wyłączając moc. Wolała nie mówić o mieczu na głos. Może i Eden miał przed nią jeszcze wiele tajemnic, ale coś, co potrafiłoby kompletnie negować moce, wydawało jej się niewyobrażalne.
– W Afryce lepiej nie będzie, więc musisz dać radę – stwierdził Sky. Zgasił papierosa w popielniczce i zapił go resztką kawy. – Gotowy, Lucas?
– Tak, kapitanie. Pan pierwszy, prawda? – Oficer mówił łamaną angielszczyzną z wyraźnie francuskim akcentem. Wskazał palcem na lewą rękę Skya i dodał: – Trzeba zrobić coś z tym mieczem.
– Wiem – rzekł kapitan, wstając. Pewnie zacisnął dłoń na rękojeści. Wziął głęboki wdech i zamknął oczy. – Dobra. Gotowe. Możemy zaczynać.
Lucas Moreau podszedł do Skya, po czym dotknął jego ramienia. Nagle rozbłysło jaskrawożółte światło oślepiające wszystkich wokół. Kiedy blask zniknął, dowódcy już nie było.
– Ten miecz… – wyszeptała Japonka, zdobywając się na odwagę. – Takie rzeczy są normalne w Edenie?
– Chodzi ci o artefakt Skya? – zapytał Francuz, uśmiechając się pod nosem. – Lepiej będzie, jeśli sama go o to spytasz. Ściśnijcie się. Ciaśniej. Jeszcze bardziej.
Żołnierze posłusznie przylgnęli do siebie, a po chwili Lucas Moreau objął ich ramionami. Całą czwórkę pochłonęło jaskrawe światło.
Siergiej czuł, jak uginają się pod nim nogi. Ilekroć przemieszczał się za pomocą teleportacji, zawsze kończyło się to podobnie – bolesnym ściskiem żołądka, szalonym rozstrojem błędnika i szokiem dla mózgu od nagłego ataku przeróżnych bodźców. Spróbował złapać się czegokolwiek, żeby tylko nie stracić równowagi – natrafił na ramię mężczyzny stojącego przed nim.
– Dzięki – wysapał i westchnął ciężko.
Żołnierz, na którym się wspierał, wyglądał niemalże jak klon Lucasa Moreau, tyle że z obciętymi krótko włosami i niewielką blizną pod prawym okiem, jakby specjalnie wyciętą żyletką.
– No już, nie zwisaj tak na mnie. I tylko spróbuj mi się zrzygać! – ostrzegł go. Brzmiał zupełnie jak Lucas, chociaż w jego tonie brakowało życzliwości. Mówił też znacznie czystszą angielszczyzną. – O, proszę! I jeszcze młody Eder do kompletu, fantastycznie…
– Salut! – odezwał się nowy głos. Sędziwy, śniady mężczyzna w wojskowym mundurze i czarno-białym kraciastym turbanie rozłożył ramiona w stronę nowo przybyłych. – Wybaczcie Gaspardowi, nerwowość chyba wyssał z mlekiem matki. Jestem kapitan Mohamed Idrissi, a to porucznik Gaspard Moreau. Odpocznijcie chwilę.
Wskazał stolik w kącie, przy którym siedział Sky. Z zamkniętymi oczami i głową wspartą na dłoni rozmasowywał skronie. Noga nerwowo mu drgała, dopóki nie przycisnął jej siłą do podłogi. Miecz leżał prawie metr od niego.
Przysiedli się w milczeniu. Siergiej dopiero teraz miał chwilę, by rozejrzeć się po miejscu, do którego ich teleportowano. Zakurzone pomieszczenie na pewno nie było wojskowym namiotem, jakiego się spodziewał: nierówne, chropowate ściany pomalowano na pomarańcz i turkus, a na drewnianym stropie opierał się dach z cienkich patyków, słomy i błota. W ubogim wnętrzu znalazły się tylko dwa stoły, kilka krzeseł, regał i zbiornik z wodą pitną. Wokół roznosił się smród stęchłych dywanów, które pokrywały całą podłogę.
– Bierzmy się do roboty – zaczął Sky, podnosząc głowę. Z kieszeni wydobył paczkę papierosów i wyciągnął jednego oraz zapalniczkę. Musiał odpalać ją dwa razy, bo za pierwszym krzesiwo nie wznieciło iskry. – Lepiej przejdźmy przez szczegóły. Przydałaby się mapa. – Obrócił głowę w kierunku zapełnionego pergaminami regału, przed którym stał naburmuszony Gaspard Moreau. Sky skrzywił się i zawołał: – Kapitanie?
Mohamed wstał od stołu, minął Gasparda i zdjął mapę z półki.
– Dziękuję. – Sky rozwinął rulon i zaczął wskazywać punkty. – Jesteśmy tutaj, Dolina Dades. Około stu dziesięciu kilometrów dalej, na Saharze, w kierunku dawnej granicy Maroka z Algierią, o tu, dziewięć dni temu stacjonował nasz oddział oraz paru naukowców z Instytutu Pieczęci. W sumie ponad dwudziestu ludzi.
– Wielkie Odpieczętowanie – skomentował cicho Mohamed, uciekając wzrokiem gdzieś na bok.
Gaspard Moreau ostentacyjnie prychnął.
– Dokładnie – kontynuował Sky. – Próbowali odpieczętować broń palną, śmiemy przypuszczać, że nawet z powodzeniem. Niestety, kontakt z nimi urwał się nagle. Kiedy wysłaliśmy na miejsce teleporterów, w bazie zastali tylko trupy, po broni ani śladu. Z odczytów czujek wynika, że atak przeprowadziła zaledwie garstka napastników. Wymordowali naszych w kilkadziesiąt sekund, nie było czasu, by sensorzy mogli odczytać jakieś szczegóły, ale podejrzewają obecność Cherubina, dlatego musimy zachować najwyższą ostrożność. – Kapitan zrobił przerwę na łyk wody, jego charczący głos ledwo dawał radę. – Wydawałoby się, że sprawa jest przegrana, bo ślad po demonach zniknął, gdyby nie to, że dwa dni temu sensorzy znów coś zarejestrowali. Jeden sygnał, sto dwadzieścia kilometrów stąd, z dokładnością plus minus jednego kilometra. Pojawił się rano, był aktywny przez jakieś dwie minuty i nagle zniknął. Ponoć bardzo silny, możliwe, że to ten Cherubin, o którym wspominałem. Naszym celem jest zbadanie tego miejsca i sprawdzenie, czy w okolicy nie znajduje się kryjówka demonów. Jeśli uda nam się dostać do środka, mamy wezwać posiłki i wspólnie zlikwidować zagrożenie. Pytania?
– Dlaczego wysłano naszych aż tutaj? Nie mogli pracować gdzieś bliżej Edenu, żeby złamać Pieczęć? – Daron wyrwał się jako pierwszy.
Siergiej wydął wargę i pokiwał głową. To pytanie brzmiało, jakby miało sens, chociaż Rosjanin nie miał nawet pojęcia, na czym to całe Wielkie Odpieczętowanie polega. No ale Daron przecież pracował kiedyś w instytucie, więc nic dziwnego, że temat nie był mu obcy. Kapitan jednak nie odpowiedział od razu, tylko zmrużył oczy i zmierzył podwładnego podejrzliwie. Obaj wpatrywali się w siebie przez kilka sekund, jak gdyby walczyli na spojrzenia.
– Nie mam pojęcia. Całą karierę współpracowałem głównie z Instytutem Demonów i Instytutem Energii Magicznej. O Pieczęci wiem zapewne mniej od ciebie – odpowiedział wreszcie Sky. Daron tylko skinął głową, lecz nie przestawał taksować oficera. Siergiej zupełnie nie rozumiał ich dziwnych reakcji. – Pytania? Brak? Świetnie. Wyjdźcie na zewnątrz. Będziemy się teleportować na pustynię, więc lepiej, jeśli najpierw pooddychacie tutejszym powietrzem.
Posłusznie wstali i bez zbędnych pytań skierowali się do wyjścia. Tuż przed drzwiami Yuki jeszcze raz aktywowała moc i spojrzała na miecz leżący na stole. Dopiero teraz zobaczyła go w pełnej krasie. Artefakt ukryty w masywnej pochwie nie odstawał wiele od europejskiego miecza długiego. Na końcu podłużnej, ciasno owiniętej skórą rękojeści widniała stożkowa głowica. Jelec zakrzywiał się wymyślnie w stronę klingi, a na jego środku błyszczał czerwony kamień, jarząc się subtelnym blaskiem.
Nic się nie zmieniło – pochwa i kawałek blatu nadal mieniły się swoimi rzeczywistymi kolorami. Kątem oka Yuki zerknęła jeszcze na Gasparda Moreau. Tuż pod jego piersią świecił się żółty kształt, wirujący i zmieniający formę. Niestabilna, zapadająca się w sobie kula, podobnie jak u jego brata. Aż zbyt podobnie.
Z zewnątrz placówka wojskowa nie prezentowała się imponująco. Tworzyło ją kilkadziesiąt stojących obok siebie piętrowych domków w kolorze piachu i lokalnej ziemi, które zostały zajęte przez armię. Brak jakichkolwiek zewnętrznych zdobień sprawiał, że niemalże wtapiały się w zbocze góry, na którym się znajdowały. Na dachu najwyższego, aż trzypiętrowego, stała dwójka żołnierzy.
– Jak wam się podoba? – zapytał Mohamed, wychodząc tuż za sierżantami.
Siergiej zakołysał głową na boki w geście przypominającym coś między niezobowiązującym uznaniem a uprzejmym niezdecydowaniem.
– Nie wolał pan mieszkać w Edenie, panie kapitanie? – zapytała zdziwiona Yuki. Przecież życie pod barierą było ucieleśnieniem marzeń, a tu… Tu czekała tylko śmierć.
Mohamed zaśmiał się i pogładził ręką po siwej brodzie.
– To mój dom. No, może nie konkretnie tutaj, ale rozumiecie, co mam na myśli. Kiedy zdecydowano o stworzeniu tej placówki, zebrałem wszystkich znajomych, którzy przetrwali, i przenieśliśmy się w to miejsce. – Pomachał do dwójki na dachu. – Dobrze jest raz na jakiś czas wrócić na miesiąc do Edenu, zwłaszcza że mój syn jest tam na stałe, ale jeśli mam zginąć, to wolę, żeby to się stało w mojej ojczyźnie, wśród gór. – Jego stare oczy błysnęły młodzieńczą pasją. – Chodźcie, pokażę wam coś. I tak musimy poczekać na teleportera.
Przeszli wąskimi alejkami pomiędzy budynkami. Dwa razy minęli patrolujących żołnierzy, każdego uzbrojonego w nóż oraz pistolet. Wreszcie dotarli do zasypanej piaskiem drogi asfaltowej. Kapitan Idrissi podszedł do barierek i ruchem głowy kazał reszcie się zbliżyć. Machnięciem wskazał góry przed nimi.
– Spędziłem tu prawie całą młodość.
Skały wznosiły się nad placówką, obejmując cieniem połowę budynków. Układały się niczym łuski: nachylone do ziemi i nachodzące na siebie rząd za rzędem. Tym, co najbardziej fascynowało, był jednak ich kształt. Woda i wiatr przez tysiące lat rzeźbiły w nich pionowe wyrwy i zaokrąglały szczyty w obłe formy przypominające grube, krótkie palce skierowane w niebo, dając im pierwiastek życia. Miało się wrażenie, jak gdyby w którymś momencie mogły powstać i ruszyć w podróż, zostawiając po sobie jedynie skalistą pustynię.
– Wszyscy ocalali z północnej Afryki próbują uciekać w kierunku Gibraltaru, a wraz z nimi resztki demonów i bandyci żerujący na ludzkiej krzywdzie. Jesteśmy tutaj, żeby się upewnić, że nasi bracia i siostry będą w stanie bezpiecznie dotrzeć do Edenu – kontynuował kapitan Idrissi. – Swoją drogą, widzieliście może mojego syna, Omara? Wysłano go do Edenu na specjalny trening, do elitarnej jednostki. Trochę młodszy od was, kawał przystojnego chłopaka, nie powiem! Nos ma po ojcu. – Wyszczerzył białe zęby, lecz w kąciku oka zakręciła się mu łza.
Yuki spojrzała pytająco na Siga. Ten może i poświęcał większość uwagi żeńskiej części ich dawnej grupy treningowej, lecz poznał każdego rekruta na tyle dobrze, by wychylić z nim przynajmniej jeden kieliszek przemyconego poza barierę alkoholu. I wielokrotnie mawiał, że nie wypada pić wódki z kimś, czyjego imienia się nie zna.
Rosjanin pokręcił głową. A więc żadnego Omara Idrissiego nie było wśród rekrutów.
Dalszą dyskusję z oficerem przerwała teleportacja kolejnej osoby. Z jaskrawego blasku wyłonił się wysoki mężczyzna i zaczął rozglądać się na boki.
– Kapitanie, widziałeś może Skya? – Dopiero teraz spostrzegł trio. – Wy pewnie jesteście jego nowym oddziałem. Miło mi, Erick Du Bois.
Żołnierz wyciągnął rękę i po kolei przywitał się z każdym z sierżantów. Nawet najwyższy spośród nich, Siergiej, musiał lekko zadrzeć głowę, by popatrzeć mu w oczy. Poza wzrostem uwagę przyciągała fryzura Ericka: samurajski kok z długich czarnych włosów kontrastujący ze starannie ostrzyżonymi bokami głowy.
– Chyba właśnie idzie – odpowiedział Mohamed, wskazując postać wyłaniającą się zza rogu najbliższego budynku.
Na gładko ogolonej twarzy Ericka zagościł serdeczny uśmiech. Sky skłonił się, ale jego spojrzenie pozostawało surowe jak zawsze.
– Gdzie podziałeś resztę oddziału, Erick? – zapytał kapitan, ściskając rękę znajomego.
– Siedzą w domku. Dziewiąta partia w pokera. I początek drugiej flaszki.
– Kto wygrywa?
Erick tylko wzruszył ramionami.
– Pewnie sami nie wiedzą. Lepiej będzie, jeśli zaraz do nich wrócę. Ktoś musi ich pilnować. Gdzie zrobić tatuaż?
– Na karku, nie chcę przez przypadek go uruchomić. – Sky odwrócił się i pochylił głowę. Erick Du Bois dotknął jego karku dwoma palcami i przytrzymał je przez parę sekund.
– Zrobione. – Kiedy odsunął dłoń, na szyi kapitana nie było żadnego śladu. – Stańcie w okręgu wokół mnie.
Cała czwórka posłusznie ustawiła się naokoło Ericka. Sky złapał za miecz i przycisnął go do klatki piersiowej.
– Powodzenia! – Erick uśmiechnął się życzliwie i dotknął każdego po kolei.
Pochłonęło ich jaskrawe światło. Zniknęli.
Druga teleportacja okazała się mniej uciążliwa, jedynie Sky wydawał się w nienajlepszej kondycji. Zacisnął mocno szczękę i wziął przez zęby kilka głębokich, świszczących oddechów, zanim doszedł do siebie. W ciszy zarzucił miecz na plecy i przełożył pas z pochwą przez ramię, po czym zaczął ją regulować, za każdym razem sprawdzając, czy właściwie przylega do ciała. Yuki dopiero teraz spostrzegła, że zaprojektowano ją specjalnie z wycięciem na połowie długości, zapewne po to, by walczący mógł swobodnie wyciągnąć broń zza pleców. Rękojeść wystawała Skyowi znad lewego barku. Japonka zmarszczyła brwi. Nie skojarzyła wcześniej, by dowódca był leworęczny.
Zerknęła w dół, usiadła miękko na piasku i zaczęła przesypywać go między palcami. Mimo że nigdy wcześniej nie była na Saharze, wiedziała, że coś się w niej zmieniło. Drobinki, których dotykała, nie parzyły. Co z tego, że od kilku godzin grzało słońce, skoro ani tutaj, ani w żadnym innym zakątku Ziemi, nie było go nawet dobrze widać? Na rdzawym niebie pozostawała tylko rozmyta, pomarańczowa plama.
– Dlaczego od razu nie teleportowaliśmy się tutaj spod Edenu, panie kapitanie? – zapytała zaciekawiona, przenosząc wzrok na pulsujący kamień na jelcu miecza Skya. Wyglądał jak imitacja rubinu o trochę za jasnych kolorach.
– Nie mogliśmy. Bracia Moreau potrafią teleportować tylko między sobą. Dlatego jeden z nich zazwyczaj jest w okolicach Edenu, a drugi krąży po placówkach wokoło. Trzeba było jakiegoś innego teleportera, żeby wysłać nas tutaj. A Erick to jeden z najlepszych, a na dodatek jeszcze telepata.
Japonka się zamyśliła. Moce, które obudziły się w ludziach podczas Dnia Ostatecznego, nie miały nic wspólnego z genetyką, więc występowanie tych samych umiejętności u dwóch braci było mało prawdopodobne.
– Żartuje pan, prawda? – zaśmiała się.
Teleportacja pomiędzy dwiema osobami? Współdzielenie z kimś jednej mocy? To przecież niemożli…
Przez ciało Yuki nagle przeszedł nerwowy dreszcz. Zgięła kark i zaczęła gorączkowo rozglądać się na boki.
– Wyczuwam coś! – zaalarmowała. – Dwa niewielkie źródła energii kilkaset metrów stąd na… dziewiątej. Chwila! I jeszcze kolejne dwa. Na siódmej trzydzieści.
Obrócili się w lewo, wypatrując niebezpieczeństwa. Nad piaszczystym pagórkiem kłębił się mętny pył – za mały na nadciągającą burzę piaskową, za duży na zbłąkany podmuch wiatru. Zbliżał się do nich, rósł w oczach, jakby po pustyni pędziły dzikie konie, wzbijając kopytami piach. Powoli, niczym z mgły, zaczęły wyłaniać się kontury biegnących w amoku sylwetek. Czworonożnych sylwetek.
– Pokażcie, co umiecie – rzucił Sky do Siergieja i Darona, sięgając do kieszeni po papierosa.
Yuki spojrzała na kompanów. Daron stał niewzruszony, nie poruszył nawet brwią. Wiedziała, że udaje. Energia magiczna w jego ciele płynęła chaotycznie, wirowała, zakręcała w najmniej oczekiwanych momentach, jakby żyło w nim stado szalonych duchów. Siergiej zamarł zaskoczony, wierzgnął nogą raz i drugi, najwidoczniej utknął zakopany po kostki w piasku. Domyślała się, o czym obaj teraz myślą – w końcu w jej głowie szalały te same obawy. Mieli walczyć z demonami? Tak od razu?
Widzieli je już wyraźnie – człekokształtne stwory o nagiej, krwistoczerwonej skórze, gdzieniegdzie poprzecinanej kępkami brudnej sierści. Z pleców sterczały rzędy ostrych jak miecze łusek. Bestie biegły zgarbione na dwóch nogach, podpierając się nienaturalnie długimi rękoma, pobudzone do walki wysuwały jęzory spomiędzy spiczastych zębów i wydawały z siebie świszczące dźwięki, ni to sapanie, ni to syk. Ich pyski wyglądały niczym koszmarna krzyżówka psa i człowieka, zniekształcona do granic możliwości.
Daron, już uspokojony, wypuścił powietrze, wyjął zza pasa pistolet i wycelował we wrogów. Yuki wlepiła oczy w kompana. Widziała go już w akcji podczas treningu, ale nigdy z… odpieczętowaną bronią.
Dwukrotnie nacisnął spust. Pociski wystrzeliły z lufy z zawrotną szybkością. Niebieskie smugi przebiły głowę jednego z demonów, padł natychmiast jak szmaciana lalka. Drugi, nie zważając na nic, kontynuował szarżę. Rozwarł pysk, wydobył z siebie gardłowy syk, aż ślina strzeliła spomiędzy kłów. Był już blisko, coraz bliżej, w czerwonych ślepiach tliła się wściekłość, bestialskie opętanie. Zgiął nogi, szykując się do skoku – a wtedy kolejna kula trafiła go w brzuch. Energia rozbłysła, pod skórą potwora przebiło się światło, jaśniało coraz bardziej i bardziej – aż wreszcie eksplozja rozsadziła go od wewnątrz. Purpurowa krew zbrukała zimne piaski.
