Rzeki czerwieni. Tom III Kronik Półmroku ebook

W ciemność, w olśniewającą biel

moja skorupa została zrzucona.

Tylko rdzeń wciąż stoi. Samotnie.

Wolny od więzów, które pętają.

Jak ziarno odnajdę siłę w pleśni i mroku.

Co kosztuje cię drogo, nagradza cię szczodrze.

Wardruna, Hertan

Wszystko ma swoją cenę. Życie. Przyjaźń. Miłość. Opanowani żądzą zaciągamy długi, nie znając prawdziwych kosztów naszych pragnień, a kiedyś przyjdzie nam je spłacić.

W murach Chmurnego Zamku spędziłam cztery dekady, żyjąc niezmiennym rytmem pośród tych samych ludzi i powtarzających się problemów. Nie czułam się gotowa odejść ze świata, o którym wiedziałam tak niewiele.

Jednak Ciemność, którą przyniosłam ze sobą z Białych Wież, wciąż we mnie rosła. Nabierała sił, pożerała tożsamość i pozbawiała kontroli nad ciałem. Walcząc o przetrwanie, przyjęłam oferowaną mi przez Wolnych pomoc, lecz za moje ocalenie zapłacił Karan. I Berethiel. 

Mistrza Wojny nie dało się oszukać. Zastanawialiśmy się, czy rzeczywiście mógł nie wiedzieć, że to jego partnerka zleciła zamordowanie mnie i mojej matki. Jego już nie było, a ja nie miałam wątpliwości, że w tej jednej kwestii N’Saoris nas nie okłamał. Cios, który zabił Elhana, był wymierzony we mnie i zadała go właśnie Berethiel. 

Mój mistrz, przyjaciel i obrońca oddał za mnie życie, ale jego ofiara poszła na marne. Umierałam. Moja dusza była stracona, postanowiłam więc traktować ciało jak walutę, za którą kupię bezpieczeństwo tym, którzy mieli szansę przetrwać.

*

Szaleństwo ustępowało. Opuszczało ciało, wprawiając mięśnie w drżenie. Czułam na języku smak krwi, dymu i jakiejś piekącej substancji. Uchyliłam powieki, ale nie widziałam niczego prócz jaskrawych plam słońca. Ktoś krzyczał, ktoś jęczał boleśnie, a dookoła ogłuszająco brzęczała stal. Powietrze pachniało pożogą.

– Słyszysz mnie, Erieno?

Znałam ten głos – niski i przyjemnie szorstki. Świat zawirował, przyprawiając mnie o mdłości, i znieruchomiał gwałtownie. Zobaczyłam mężczyznę ubranego w haftowany złotem kaftan. Posiwiałe na skroniach włosy opadały mu na ramiona i przedwcześnie postarzałą twarz, która nadal miała w sobie coś szlachetnego. Ale to jego spojrzenie sprawiło, że wspomnienia zaczęły wracać.

Przypomniałam sobie chorobę eddańskiej księżniczki i Karana, który wziął na siebie winę za jej los. Przybycie do doliny Czarnej Armii. Przypomniałam sobie taniec. Pocałunek.

I śmierć.

Odwróciłam głowę, by dojrzeć leżące pośród liści ciało, ale ktoś chwycił mnie za włosy i szarpnął, zmuszając do patrzenia wyłącznie na stojącego przede mną cesarza. Erlentar dotknął mojego policzka i otarł płynące po nim łzy. Moje serce przyspieszyło, tłocząc w żyły wrzący mrok. Bestia się poruszyła. Czułam, jak wije się wśród wnętrzności, chcąc rozerwać mnie od środka.

– To nasze miejsce – powiedział cesarz, gładząc moje wargi. – Miejsce, w którym się poznaliśmy. W którym kochaliśmy się tak wiele razy. W którym się rozstaliśmy.

Cofnął dłoń i wsparł się na lasce. Dopiero wtedy dostrzegłam braci. Rzucono ich na kolana, odarto z ubrań i spętano jak prowadzone na rzeź zwierzęta. Twarze mieli obrzęknięte od ciosów, a głowy odchylone do tyłu tak, by odsłonić gardła. Stojący za nimi żołnierze przystawiali do nich ostrza mieczy, choć w ich oczach nie było gniewu ani odrazy, tylko gotowość do zadania śmiertelnego ciosu.

Spojrzałam na Erlentara.

– Każdego roku wracałem tu z nadzieją, że się zjawisz. – Jego głos stawał się coraz zimniejszy. – Czekałem przez cały dzień, później noc i kolejny dzień. Szukałem twoich śladów, najdrobniejszych dowodów na to, że kiedykolwiek istniałaś. Wierzyłem, że mury Car’Dunn są granicą, której po tym, co ci zrobiono, nie wolno mi przekroczyć siłą. Dopiero teraz widzę, jak nędzna była to dla ciebie obrona. Dopiero dziś rozumiem, że to wszystko powinno się wydarzyć już dawno temu!

Patrzył na mnie jeszcze przez chwilę. W końcu zmarszczył brwi i opuścił wzrok na trzymany w dłoni klejnot – na pięć kamieni ułożonych na kształt gwiazdy, mieniących się na zmianę złotym i srebrnym blaskiem. Zacisnął na nim palce i znów spojrzał mi w oczy.

– Przeznaczenia nie da się oszukać. – Zerwał z mojej szyi obsydianową Kotwicę i cisnął ją obok ciała człowieka, który mi ją podarował. – Im mocniej walczysz, tym więcej szkód wyrządzasz.

Targnęłam się, ale uścisk dłoni okazał się zbyt silny. Erlentar zawiesił mi Gwiazdę na piersi. Klejnot rozjarzył się światłem tak intensywnym, że przyćmił wszystko inne. Myśli się splątały, wypełniający je mrok wzburzył się i cofnął, lecz żal pozostał. Był prawdziwy.

– Pamiętasz, czym jest ten klejnot? – zapytał cicho. – Pamiętasz, co oznacza?

Skinęłam głową. Był dowodem jego miłości i moją ostatnią szansą na zatrzymanie rozrastającej się w ciele choroby. Znowu ktoś zajęczał i z otaczającego nas tłumu wyłowiłam Karana.

Mój były dowódca i najdroższy przyjaciel wisiał w ramionach żołnierzy skatowany za zbrodnie, których nie popełnił, i zamach, do którego zmusili go buntownicy. Oddychał płytko, odkrztuszając z wysiłkiem spienioną krew z przebitego płuca. Gdyby Elhan żył, być może udałoby się nam go uratować.

Gdyby tylko żył.

– Patrz na mnie! – Cesarz odwrócił ku sobie moją twarz. – Od teraz jestem twoim światem, rozumiesz? Beze mnie umrzesz. Twoja dusza się rozpadnie i nie zostanie po niej nawet ślad.

– Wypuść moich braci – wyszeptałam – a zrobię, czego zażądasz.

– Zrobisz to tak czy inaczej. – Uśmiechnął się. – Jeśli ich kochasz, będziesz posłuszna.

– Proszę cię, Erlentarze. Dość już przelanej krwi.

Oderwał ode mnie wzrok i wskazał leżących w błocie żołnierzy. Ich ciała prawie nie przypominały ludzkich. Część z nich nadal dymiła, inne leżały skurczone w rdzawobrunatnych kałużach, jakby do końca próbowały zatrzymać wyciekające z nich życie. Zginęli w różny sposób, lecz wszystkich łączyło jedno: to ja ich zamordowałam.

– Wytoczyłaś jej całe morza – wycedził cesarz. – I gdybym był okrutny, twoi bracia jeszcze dziś zawiśliby na drzewach. Pamiętam jednak, co Zakon dla mnie zrobił, dlatego wszystko, do czego tu doszło, zostanie wybaczone… o ile spełnicie moje rozkazy.

Odwrócił się i ruszył ku zbrojnym, którzy trzymali szarpiącego się ojca. Prada uniósł głowę i znieruchomiał. Był blady. Spomiędzy oblepiających mu twarz włosów widziałam płonącą w oczach furię.

– Spalisz ciało księżniczki – przemówił do niego Erlentar. – Zabezpieczysz prochy, a o świcie zjawisz się w Kręgu Heidara z podległymi ci ludźmi i wskażesz mi człowieka, który odpowie za jej śmierć. Do tego czasu utrzymasz Karana przy życiu. Wszyscy namaszczeni, którzy trafili do mojej niewoli, pozostaną w niej jako gwarancja twojego posłuszeństwa i zapłacą życiem za każdy z rozkazów, który nie zostanie wypełniony.

Prada postąpił o krok. Żołnierze chwycili go za barki, próbując rzucić na kolana, ale ojciec utrzymał się na nogach. Nie przygiął karku ani nie odwrócił wzroku.

– To miejsce jest skażone – wycedził, patrząc mu w oczy. – Warownia. Moi ludzie. I córka. Rozumiesz, chłopcze? Kropla krwi martwej księżniczki wystarczy, by zmienić twoje Imperium w cmentarz.

– Wasza Cesarska Wysokość – poprawił go zimno Erlentar. – Dość spoufalania się. Dość wymachiwania chorobą jak tarczą! Mam uwierzyć, że po tym, czego dopuściłeś się na północy, troszczysz się o czyjkolwiek los? Obchodzi cię wyłącznie własny. Łączące nas pokrewieństwo dało ci dekady spokoju i swobodę przekraczającą wszystko, czego doświadczają najwierniejsi z moich wasali. Byłeś sobie jedynym panem, ale źle wykorzystałeś ofiarowaną ci wolność. Dlatego przypomnisz sobie, kim jesteś, albo pomogą ci w tym moi oprawcy.

Cesarz zbliżył się jeszcze bardziej. Żołnierze szarpnęli ojcem tak, że pękły z trzaskiem szwy jego kaftana, mimo to nie ukląkł. Jeden z gwardzistów kopnął go w zgięcie kolan i powalił na ziemię, potem obszedł i uderzył w twarz opancerzoną pięścią. Erlentar pochylił się nad Pradą, wspierając na złoconej lasce.

– Zabrałeś córkę w Białe Wieże i naraziłeś jej życie, choć wiedziałeś o łączącej nas Więzi. – Przeniósł wzrok na zalanego krwią Karana. – Nie wyciągnąłeś konsekwencji wobec zdrajcy i dezertera, umożliwiając mu dokonanie kolejnej zbrodni. Berethiel trafiła w ręce buntowników, a była kimś więcej niż tylko valką broniącą mego życia. Znała każdy sekret Imperium! Stan skarbca, liczebność armii, atuty i słabości każdego z moich wasali. Skutki twojego zaniedbania mogą zniszczyć wszystko, co przez wieki zbudowali nasi przodkowie! Dlatego zaczniesz płacić, Pradagarze Argorionie. Ty i podlegli ci ludzie.

Czułam puls Jesiennej Wieży. Tętnił wewnątrz kości, tłocząc w ciało energię. Mięśnie mi drżały, skóra bolała tak bardzo, jakby lada chwila miała pokryć się pęcherzami. Erlentar spoglądał na rozerwany policzek Prady, a gdy nie doczekał się odpowiedzi, zwrócił się do trzymających mnie żołnierzy.

– Wypuśćcie ją – rozkazał. – Niech się pożegna.

Zbrojni zwolnili uścisk. Któryś z nich uderzył mnie między łopatki i runęłam w błoto. Odetchnęłam, podniosłam się i na kolanach ruszyłam w kierunku Elhana, jak ślepiec wyciągając przed siebie ręce w poszukiwaniu jego ciała.

Leżał na boku. Chłodny, wilgotny od rosy, z głęboką raną na wysokości łopatki. Chwyciłam go za ramię i obróciłam na plecy. Wydawał się nienaturalnie ciężki. Wymykał mi się z rąk, ciągnąc ku ziemi, a ja nie chciałam go jej oddać.

Nie byłam gotowa na to pożegnanie.

Przywarłam do jego piersi, chłonąc bijącą od niej woń, póki jeszcze trwała. Elhan nie używał perfum i pachniał wyłącznie sobą – mężczyzną, na którym opierało się moje istnienie. Dokądkolwiek się udał, pragnęłam za nim iść. Za jego dotykiem i głosem, za gasnącym ciepłem ramion. Nie chciałam zostać na tym przeklętym przez bogów świecie bez niego.

Chwyciłam Gwiazdę i szarpnęłam nią z całej siły. Łańcuszek rozciął skórę, ale nie ustąpił, sięgnęłam więc do zapięcia i poczułam, że coś porusza się wśród moich włosów. Sunęło wzdłuż ramienia, zostawiając na ciele palący ślad.

Dopiero wtedy zdałam sobie sprawę, że pierś pod moim policzkiem unosi się w oddechu. Poderwałam się i ujęłam w dłonie lodowatą twarz leżącego przy mnie mężczyzny.

– Elhan? – szepnęłam, odgarniając z niej pasma włosów.

Rozchylił powieki i zmrużył je przed blaskiem słońca. Żył! To jego obecność czułam pośród myśli. Atak Berethiel musiał go ogłuszyć, a potwór okłamał mnie, by nakarmić się rozpaczą i przejąć kontrolę nad ciałem. Elhan pomógł mnie rozbroić, nim bestia zabiła cesarza moimi rękami. Znów mnie uratował.

Odnalazł spojrzeniem moje oczy i wyprężył się z bólu.

– Nie ruszaj się, bo urazisz ranę – poprosiłam roztrzęsionym głosem. – Spokojnie, zaraz się tobą zajmiemy.

Poderwałam głowę, by wezwać pomoc, i natychmiast natrafiłam na wzrok Erlentara. Obserwował mnie, śledząc uważnie każdy ruch, a odzyskana chwilę temu nadzieja zaczęła mi ciążyć w piersi jak kamień.

W końcu przywołał do siebie valków. Ubrani w brygantyny i wyszywane kaftany wyglądali na oficerów, choć ich tożsamość zdradzała aura charakterystyczna dla wszystkich ludzi posługujących się magią. Nie nosili obfitych szat z szerokimi rękawami. Prezentowane z dumą dłonie były mocne i bez najdrobniejszych śladów złamań.

Bez wątpienia byli uzdolnieni – panowali nad energią na tyle, by nie pozwolić się jej okaleczyć – i kryli się dotąd wśród żołnierzy. Miejsce u boku cesarza od zawsze należało do Berethiel, lecz gdyby Elhan w porę nie zapanował nad bestią, w końcu dołączyliby do walki i oboje moglibyśmy zginąć.

W porę, powtórzyłam w myślach i spojrzałam na zamordowanych przeze mnie gwardzistów winnych jedynie tego, że stanęli w obronie swego władcy. Zbrojni już zabrali ciała i tym razem na ich twarzach nie znalazłam obojętności, tylko odrazę sugerującą, że będą poszukiwać zemsty za śmierć towarzyszy. Być może na wziętych do niewoli braciach.

Energia się wzburzyła i między drzewami otworzył się portal. Jego oślepiająco czarny owal zasysał dym i leżące na ziemi rozżarzone liście, obsypując polanę deszczem iskier i drobinami popiołu.

– Naciesz się tym miejscem, Erieno – powiedział cesarz zza rozwianych włosów. – I ludźmi, którzy na to nie zasługują. Wkrótce to ja będę cię chronił.

Odwrócił się, otoczony kłębowiskiem drogich tkanin, i wkroczył do magicznego przejścia. Gdy tylko zniknął, żołnierze ruszyli. Mijali nas karnie i bez słowa, prowadząc za sobą związanych braci. Las wypełnił się dudnieniem ich kroków, aż w końcu wszystko ucichło.

Zostaliśmy sami w opustoszałym obozowisku na skraju wody. Ja, ojciec, dwóch ciężko rannych mężczyzn, których kochałam.

I potwór.

*

Prada uklęknął obok Karana i przycisnął dłoń do jego rany, otaczając palcami sterczący spomiędzy żeber bełt. Nie mogliśmy zaryzykować operacji ani podarować mu łaski spokojnej śmierci. Musieliśmy utrzymać go przy życiu aż do świtu, ale nie chciałam myśleć o tym, co się stanie, gdy nad doliną po raz kolejny wzejdzie słońce.

Wiatr kołysał odradzającymi się w nieskończoność liśćmi, a ich szum zagłuszał narastający szybko tętent kopyt. Między drzewami pojawili się bracia. Na ich czele jechał Vergrenor – blady i skulony w siodle tak bardzo, jakby lada moment miał z niego runąć – lecz żaden z towarzyszących mu mężczyzn nie śmiał go wyprzedzić. Ich otwarte szeroko oczy wędrowały od dymiących plam wypalonej ziemi, przez rozbryzgi krwi, aż do ciał ich mistrza i przyjaciela. Prada uniósł wzrok na brata.

Ostatnie miesiące nie były dla niego łaskawe i zostawiały mu we włosach srebrne nici, lecz nie odebrały ani sił, ani urody. Jednak teraz, w tej krótkiej chwili, na jego pociemniałym obliczu zobaczyłam piętno wszystkich przeżytych dotąd dekad z całym ich trudem, grozą i zmęczeniem.

Wiedziałam, o czym myśli: jutro o tej porze któregoś z mistrzów miało już nie być. Wychyliłam się i złapałam go za ramię.

– Tato, słyszysz mnie? – wyszeptałam. – Trzeba im pomóc.

Opuścił wzrok i bardzo powoli przeniósł go na moją dłoń, wciąż zaciśniętą kurczowo na piersi Elhana.

– Panujesz nad tym? – zapytał. – Czy mogę ci zaufać?

– Kamień pomaga – przytaknęłam gorączkowo. – Musimy jak najszybciej oczyścić rany. Spróbuję je zasklepić, ale najpierw…

– Nie! – Poderwał głowę i w końcu spojrzał mi w oczy. – Nie dotkniesz mocy nawet po to, by ich uratować! Rozumiesz?

Nie rozumiałam. Byłam gotowa na każde ryzyko, by ochronić ich przed śmiercią. Czy on nie chciał tego samego?

– Pozwól mi pomóc – powiedziałam, próbując je wyszarpać. – Widziałam jego rany. Umrze, jeśli wda się w nie infekcja! A jeśli ich nie zamknę, wda się na pewno.

Ojciec poderwał mnie na nogi.

– Nie – powtórzył lodowato. – Nie zaryzykujesz. Ani dla niego. Ani dla nikogo innego. Jesupp, Cohen, do mnie! 

Bracia podnieśli z ziemi Elhana. Usłyszałam jego jęk i znów się szarpnęłam, choć równie bezskutecznie jak za pierwszym razem. Uścisk ojca przypominał imadło.

– Jak długo będziesz udawał, że mnie nie słyszysz? – Vergrenor zbliżył się do nas, powłócząc nogą. – Powinienem się zapowiedzieć? Czy przysłać gońca z prośbą o audiencję?

– Car’Dunn opustoszało? – zapytał Prada.

– Na murach zostało kilku chłopców. – Wuj przystanął, spoglądając na niego jedynym okiem. – Posłałem wiadomość do Chmurnego Zamku. Za kilka dni komendant Berick przyśle wsparcie. Powiesz mi teraz, co tu się stało? Uderzenia mocy czuć było w całej dolinie. Co z Artamandem? Czyja to krew?

– Od jutra przejmiesz władzę w Zakonie. – Ojciec ruszył w stronę obozowiska. – O świcie przekażę braciom swoją decyzję.

– Jaką decyzję? – Vergrenor powlókł się za nim, krzywiąc się przy każdym kroku. – Jaką władzę, Prada? 

– Postanowiłem.

– Widzę – zadrwił wuj. – Jak zwykle decydujesz za innych. Jak zwykle nie obchodzi cię niczyje zdanie prócz własnego! A może ja postanowię inaczej? Może ten jeden raz moje słowo będzie ważniejsze?

– Nie wiesz, o czym mówisz – odparł zimno ojciec.

Nie obejrzał się, a zdyszany wuj przystanął, wpijając palce w zgruchotane udo.

– Zatrzymaj się, do cholery, i spójrz na mnie! – krzyknął do oddalającego się Prady. – Spójrz na mnie, bracie! Proszę cię…

Ojciec znieruchomiał i odwrócił się powoli. Jego oddech przyspieszył, usta zacisnęły się tak mocno, że ich linia zniknęła w gęstwinie zarostu. Patrzyłam na niego, czując, że ziemia ucieka mi spod nóg. Zamierzał odpowiedzieć za śmierć księżniczki. 

Zamierzał umrzeć. 

Vergrenor podszedł do niego, sycząc z bólu, i złożył mu dłonie na barkach.

– Wiem, czego zażądał od ciebie cesarz. – Zdrowy kącik jego warg zadrżał nerwowo. – Tylko kompletny głupiec by tego nie odgadł, a ja nim nie jestem… Choć zrobiłem dostatecznie dużo, by zasłużyć na takie miano. Do tych tragedii doszło wyłącznie z mojego powodu…

– Zawiniliśmy wszyscy – uciął Prada – ale to ja stoję na czele Zakonu. To na mnie spada odpowiedzialność za jego członków i popełniane przez nich błędy.

Wuj potrząsnął głową i uśmiechnął się gorzko. Z namiotu rozległ się zduszony krzyk Karana. Zacisnęłam dłonie. Powinnam im teraz pomagać. 

– Urodziłeś się, żeby przewodzić – powiedział cicho Vergrenor. – Masz chłopców, którzy bez ciebie zginą, i córkę, która cię potrzebuje. A ja… byłem ci jedynie ciężarem.

– Jesteś moim bratem. Nie zgodzę się… 

– Spójrz na mnie! – krzyknął wuj. Otarł spoconą twarz i zniżył głos do szeptu: – Jestem bezużyteczny. Słaby. Kaleki i bezradny. Nie skazuj mnie na życie z poczuciem winy i bólem, którego nie da się uśmierzyć. Pozwól mi choć raz zrobić coś naprawdę dobrego.

Patrzyli sobie w oczy, a żal w spojrzeniu ojca rósł, otwierając się jak otchłań.

– Nie będziemy o tym rozmawiać – oświadczył. – Nie tu i nie teraz.

Vergrenor kiwnął głową i opadł ciężko na stojącą przy ognisku ławę.

– Powiedz mi przynajmniej… czy Elhan i chłopak przeżyją?

Prada przetarł czoło, wydając się nagle bardzo zmęczony.

– Przy odrobinie szczęścia zrobi to jeden z nich.

*

Obóz, rozbity przed kilkoma dniami nad rozlewiskiem Białego Noża, był niewielki i pozbawiony wygód. Tworzyła go jedynie rozpięta nad ogniskiem okopcona wiata i dwa namioty, w których mistrzowie planowali zatrzymać się do czasu zabezpieczenia prochów zakażonej Morem księżniczki. 

W jednym z nich ojciec osobiście opatrywał Elhana. Nie poprosił o pomoc żadnego z braci, a mnie ponownie zabronił się zbliżać. Byłam zdezorientowana. Nie chodziło przecież o pocałunek, który dzieliłam z Mistrzem Wojny – wątpiłam, by Prada w ogóle o nim wiedział. Dlaczego więc tak uparcie ryzykował jego życiem?

W drugim namiocie bracia złożyli konającego Karana. Okrzyknięty zdrajcą i dezerterem, miał zginąć o brzasku. Chciałam przy nim być. Dręczyła mnie myśl, że przyjaciel, który poświęcił dla mnie wszystko, miałby zostać sam w ostatnich chwilach życia. 

Weszłam do środka. Promienie słońca przedzierały się przez gałęzie i tańczyły na płótnie. Karan leżał na pryczy. Jego twarz zszarzała, a z rozbitych ust sączyła się spieniona krew. Ulfar przerwał rozcinanie okrywających go ubrań i spojrzał na mnie, marszcząc brwi.

Uklękłam przy posłaniu. Zagryzłam wargi i złożyłam dłoń na piersi przyjaciela poruszanej płytkim, świszczącym oddechem. Obrócił głowę, ale twarz miał tak obrzękniętą, że nie mógł otworzyć oczu.

– Eri? – Wyprężył się, rozkopując posłanie. – Nie! Nie chcę…

Ulfar odłożył nożyce i złapał go za barki, chroniąc przed upadkiem z łóżka. 

– Nie mów – poprosiłam go najspokojniej, jak potrafiłam. – Oszczędzaj siły. 

Karan zatoczył głową. Przebite płuco się zapadło, połamane zęby rozkrwawiły dziąsła i pocięły wargi tak głęboko, że ledwie go rozumiałam. 

– Nie… pomagaj – błagał, bulgocząc jak topielec. – On mnie… zamęczy. Nie chcę… by to trwało… długo…

Ulfar pobladł. Unieruchomił opatrunkiem bełt, ale bez operacji, zaawansowanych leków i mojej pomocy Karan był bez szans. Nie wiedziałam, czy dożyje świtu, i bałam się tego, co zrobi cesarz, jeśli wbrew jego rozkazom przyjaciel odejdzie wcześniej. 

– Słyszysz mnie… Eri? – charczał. – Nie pozwól… by to poszło… na marne. 

Milczałam napięta i nieruchoma, by żadnym gestem czy dźwiękiem nie zdradzić mu wzbierającej we mnie rozpaczy. Karan zaryzykował wszystko, by pozbyć się rosnącego we mnie potwora i choć rytuał buntowników dał mi jedynie chwilową ulgę, to właśnie on został zmuszony do zapłacenia za jego przeprowadzenie. 

– Obiecaj… mi… – zażądał. 

Odnalazłam zagrzebaną w kocach dłoń przyjaciela. Była zimna i bezwładna, jakby już spoczął na marach. 

– Obiecuję – powiedziałam, a Karan odwzajemnił mój uścisk.

Zerwałam się i wybiegłam z namiotu, niemal przewracając się o odciąg. Oślepiona żalem ruszyłam ku rozlewisku. Przyklękłam w błocie na jego brzegu i zanurzyłam dłonie w wodzie, próbując zmyć z nich krew. Wciąż czułam jej woń. Była intensywna, odurzająca, przyćmiewała wszystkie inne zapachy i wgryzała się w umysł.

– Co tu się stało? – odezwał się cichy głos za moimi plecami.

Uniosłam głowę, ale nie spojrzałam za siebie. Obserwowałam tańczące na falach światło i czułam, jak rośnie we mnie złość na świat, który zamiast się rozpaść, wciąż trwał obojętny na niesprawiedliwość i okrucieństwo. Świat, który torturami nagradzał to, co było w nim najpiękniejszego: przyjaźń, lojalność, odwagę i poświęcenie. A taki świat zasługiwał na Ciemność. Zasługiwał na każdą tragedię, która go dotykała.

– Erieno? – Ulfar uklęknął przy mnie i chwycił za dłoń, próbując powstrzymać jej drżenie. – Powiedz mi, jak bardzo jest źle.

Wstrząsnął mną dreszcz.

– O świcie Karan umrze – szepnęłam. – Buntownicy zmusili go, by wziął winę za to, co stało się w Erdin. Dali mu Kotwicę i skażoną fiolkę, a później kazali zaatakować cesarza i wrzucić Berethiel w portal.

Wyrwałam rękę i przycisnęłam palce do powiek. Valk milczał, wpatrując się we mnie z niedowierzaniem.

– Nie rozumiem – powiedział w końcu. – Przecież to absurd! Cesarz ma w sobie Iskrę i bez trudu poznałby kłamstwo, zwłaszcza tak ordynarne…

– Tylko tu wcale nie chodzi o prawdę – stwierdziłam gorzko. – Karan spotkał go na Kannarskim Wzgórzu w czasie rzezi. Wie, że Erlentar nie próbował jej zatrzymać i zamiast postawić się żołnierzom, zdezerterował! Jest naocznym świadkiem jego hańby, dlatego nie pozwoli mu żyć. Nawet jeśli jest niewinny. – Spojrzałam na valka. – Teraz rozumiesz?

Ulfar przytaknął i zmarszczył brwi, gorączkowo się nad czymś zastanawiając.

– A jak Artamand się w to wplątał?

Opuściłam głowę i utkwiłam wzrok w dłoniach, po których wraz z wodą spływała krew zamordowanych przeze mnie żołnierzy. Zacisnęłam je w pięści.

– Cesarz zamierza posłać Eddańczykom głowę jednego z mistrzów, by ocalić sojusz mimo śmierci księżniczki – szepnęłam. – Elhan chciał się poświęcić, ale pojawienie się Karana przerwało rozmowy. Rozpętał się chaos. Berethiel atakowała raz za razem, a on był zbyt zmęczony, by ją powstrzymać. Nie utrzymał bariery… więc przyjął na siebie wymierzony we mnie cios.

– W ciebie? – powtórzył Ulfar.

Przytaknęłam. Podniosłam się na nogi i ruszyłam brzegiem rozlewiska do stosu pogrzebowego, na którym spoczywało ciało księżniczki. Pamiętałam ją z przyjęcia w Invaris, zdawało mi się wtedy, że nie zobaczę już piękniejszej istoty. A teraz nie żyła.

– N’Saoris, człowiek stojący na czele buntu, twierdzi, że Berethiel kazała zabić moją matkę. – Spojrzałam na niego. – Że to ona nakłoniła braci do ataku na mnie. Jej ciosy były potężne, Ulfie. Przebiły się przez dwie bariery i miały zabić.

– Przecież od lat jest z Artamandem – odparł zdumiony valk. – Sugerujesz, że okłamywała go przez tyle czasu, a on się nie zorientował?

– Nie wiem – przyznałam gorzko. – Może niczego nie wiedział. Może wcale nie chciał wiedzieć…

– A może nasz drogi mistrz nie jest tak święty, jak nam się zdawało?

– Nie. – Potrząsnęłam głową. – Pomógł mi uciec z Baldran, choć wiedział, że jeśli plan Karana zawiedzie, czekają go męki i śmierć. Przyjął na siebie cios, który miał mnie zabić, a kiedy byliśmy sami… Nie, Ulfie. Nigdy w to nie uwierzę.

Umilkłam. Powietrze wypełniał szum trzcin i ciche bzyczenie pierwszych owadów. Słońce grzało przyjemnie, wypędzając z ciała pozostały po nocy chłód. Odetchnęłam i spojrzałam na valka. Wiedziałam już, co powinnam zrobić.

– Jutro któryś z mistrzów odpowie za śmierć księżniczki – podjęłam ściszonym głosem. – Wątpię jednak, by to coś zmieniło. Zakon jest zagrożony i jedynym, co dzieli nas od zagłady, są uczucia cesarza. Jeśli pewnego dnia stracę jego względy, bracia zginą.

– Wiem, do czego zmierzasz – stwierdził – i nie podoba mi się to.

– Mnie również – zmusiłam się do uśmiechu – ale to cholerne bydlę nadal we mnie rośnie. Nie mam już nic do stracenia, więc spróbuję przynajmniej zapewnić wam przetrwanie.

Valk nie odpowiedział. Spoglądał na mnie z lękiem i niepewnością, aż po chwili na jego twarz zakradł się pełen zawziętości grymas. Chwycił mnie za bark.

– Ile masz czasu?

– Nie wiem. Nikt tego nie wie. Może miesiąc, rok, dekadę… a może tylko kilka dni.

Ulfar skinął głową, przygryzając wargi.

– Zajmij się księżniczką – polecił gorączkowym szeptem – i graj swoją rolę najlepiej, jak potrafisz. Porozmawiamy o zachodzie słońca.

– Co zamierzasz?

– Pojadę do Car’Dunn i przeszukam komnatę Elhana – wyjaśnił. – Myślę, że znajdę w niej to, czego nam potrzeba.

Ruszył w stronę pasących się za obozem koni. Dosiadł jednego na oklep i wpadł galopem między drzewa. Obserwowałam miejsce, w którym zniknął, póki nie ucichł huk kopyt. W końcu spojrzałam na stos. Prada zabronił mi używać mocy, ale musiałam znaleźć ujście dla rosnących emocji. Cofnęłam się i sięgnęłam po energię.

Płomienie rozlały się błękitną falą, zajmując suknię i złote włosy księżniczki. Przymknęłam powieki, otoczona chmurami popiołu i cuchnącego dymu.

Wiedziałam, że cokolwiek zrobię, słońce i tak zajdzie. Przyjdzie noc, po niej kolejny świt i znów stanę przy stosie, patrząc, jak płonie ciało Karana. Ciało ojca, Elhana lub Vergrenora. A później zanurzę dłonie w popiele, szukając kości zmiażdżonych w trybach czasu, który dotąd nie zauważał Car’Dunn.

*

Noc przyszła zbyt szybko. Opatuleni kocami bracia siedzieli przy ognisku i rozmawiali ściszonymi głosami w obawie, że głośniejszy dźwięk mógłby zakłócić spokój rannych. Prada opatrzył Elhana i wraz z Vergrenorem opuścił obóz jeszcze przed zachodem słońca. Nikt ich nie szukał. Było jasne, że pragnęli spędzić ze sobą te kilka ostatnich godzin, nadrobić lekkomyślnie stracony czas i pogodzić się z nieuniknionym.

Jesupp wymamrotał coś i trącił mnie łokciem. Oderwałam wzrok od płonącego wciąż stosu i spojrzałam na niego. Ułożył się na jeleniej skórze, zarzucił ramię na twarz i udawał, że śpi, choć zamiast jego zwykłego chrapania, zdolnego przepłoszyć każde stworzenie w promieniu wielu mil, słyszałam tylko spokojny oddech.

– Równie głupi, co uroczy. – Wyciągnęłam mu z włosów źdźbło trawy i wrzuciłam je w ogień.

– Uważaj sobie – odburknął.

Uśmiechnęłam się. Próbował udowodnić braciom, że nie jestem zagrożeniem i byłam mu za to wdzięczna, nawet jeśli się mylił. Położyłam się i oparłam skroń o jego pierś, przymykając powieki. Ogień huczał i piekł w policzki, wiatr przyjemnie pachniał deszczem.

– Erieno? Obudź się!

Poderwałam głowę i spojrzałam na klęczącego obok Ulfara. Warkocz wypadł mu z kaptura na okryte białym futrem ramię. Musiałam przysnąć, bo w dogasającym żarze syczały pierwsze krople deszczu.

– Ulfie? – Przetarłam twarz i uniosłam wzrok do nieba. Wciąż było ciemne, choć warstwa chmur mogła maskować nadejście brzasku. Jesupp zniknął, bracia drzemali pod wiatą i przy ogniu czuwał już tylko owinięty kocami Arland.

– Mistrzowie wrócili? – wyszeptałam.

– Na szczęście nie – odpowiedział równie cicho valk. – Wciąż mamy czas, by uratować Karana. Stary musi pogodzić się z cesarskim rozkazem i nie zjawi się tu aż do rana. Nie będzie lepszej okazji!

Usiadłam, przecierając powieki i próbując zmusić do wysiłku otępiony drzemką umysł.

– Nie myśl, że tego nie chcę, Ulfie – powiedziałam w końcu – ale nie mamy czasu ani możliwości, żeby go operować…

– Ja wcale nie mówię o operacji – przerwał mi niecierpliwie. Sięgnął pod kaftan i wyciągnął niewielki przedmiot owinięty w płótno. – Cesarz dostanie owieczkę na ofiarę, a Karan przeżyje.

Zerknął za siebie i odrzucił brzegi tkaniny. Na jego dłoni spoczywał gładki kryształ. Matowy i tak czarny, jakby pożerał całe światło. Poznałam go. Elhan miał w swoich zbiorach kilka podobnych.

– Kamień Pustki… – Uniosłam spojrzenie na valka. – Co ty chcesz zrobić?

– Słuchaj, mała – zaczął poważnym tonem – Alrik jest trupem. Żywym, ale jednak trupem. Oboje wiemy, że już się nie obudzi. Jego ciało to tylko pusta muszla. Możemy je wykorzystać…

– Nie! – Zerwałam się z ziemi.

Usłyszałam kroki i szelest liści pod czyimiś butami. Valk ukrył kamień, wbijając wzrok w ciemność. Stos strzelił iskrami, rozświetlając twarz nadchodzącego mężczyzny.

– Co jest, Ulfie? – Z mroku wyłonił się Jesupp. – Kwiatuszek się stawia?

Potrząsnęłam głową. Jesupp doskoczył do mnie i złapał za ramiona, zaglądając w oczy ze śmiertelną powagą, której nigdy dotąd nie okazywał.

– Widziałaś kiedyś męki, obłąkana ślicznotko? – syknął. – Wiesz, co Imperium robi zdrajcom?

– Nie – stwierdziłam zimno i wyrwałam rękę z uścisku. – Wiem za to, że chcecie wyrwać Karanowi duszę i zamknąć ją w kamieniu, który wyrósł na ciele nekromanty. Skąd w ogóle masz ten kryształ, Ulfie? Elhan wszystkie trzymał pod kluczem.

– Ten zerwał z valka, który zaatakował was w Ard-Arnan – wyjaśnił prowadzący. – Zamierzał sprawdzić, jakim cudem drań funkcjonował poza Ciemnością, ale nie zdążył zawieźć go do Chmurnego Zamku.

Spojrzałam na niego.

– Elhan nie zbadał tego kryształu, a ty chcesz go użyć – powiedziałam powoli. – Nie widzisz w tym problemu?

– Widzę problem w zamordowaniu niewinnego człowieka, który połowę z nas nauczył, czym jest honor, lojalność i odwaga – odparł Ulfar. – Użyjemy kamienia tylko na chwilę. Nie zamierzam kisić w nim Karana jak ogórka w słoiku. Po rytuale natychmiast pojadę do Car’Dunn i umieszczę jego duszę w ciele Alrika.

Milczałam, patrząc w dogasające płomienie stosu. Bracia byli zdecydowani, a ja się wahałam. Bałam się kolejnego błędu, rosnącej we mnie Ciemności i tego, co mogło dodać jej sił.

– On próbował cię uratować – przypomniał mi Jesupp. – I za to twój kochaś obedrze go ze skóry, wypatroszy i poćwiartuje.

– Jestem porażona – syknęłam. – Ciągle! A ty namawiasz mnie do nekromancji, nie na figle w sianie.

– Na figle byś się zgodziła? – zapytał chytrze.

– Masz swoją magiczną obrożę. – Ulfar wskazał Gwiazdę na mojej piersi. – Wytrzymasz dostatecznie długo, byśmy cię z tego wyciągnęli. Karan nie! Zamęczą go, jak tylko wstanie słońce.

Przygryzłam wargę i spojrzałam w niebo. Ile mieliśmy czasu?

– Nie zmuszę cię do pomocy – valk położył dłoń na moim barku – ani nie zrobię tego bez ciebie. Pamiętaj tylko, że to ty uparłaś się, by ratować Alrika. Wiesz, że rytuał nie wyszedł, chłopak już się nie obudzi, i jeśli nie zmienisz zdania, zamiast jednego przyjaciela będziesz musiała pogrzebać dwóch.

Pociągnął Jesuppa za ramię, ale ten nie chciał odejść. Spoglądał na mnie z wyrzutem, a na jego twarzy pojawił się głęboki żal. Okłamałam go. Wiedziałam, jak Imperium rozprawia się z tymi, którzy podnieśli rękę na cesarza.

Zdrajcy umierali trzy razy.

Karana czekało okaleczenie, duszenie i długa męka zakończona ćwiartowaniem jego na wpół żywego ciała, a Jesupp, choć gadał dużo i bez głębszego zastanowienia, tym razem miał rację.

– Mistrzowie odkryją, co zrobiliśmy – stwierdziłam cicho. – Bez względu na to, którzy przeżyją świt.

– Oczywiście. – Ulfar skinął głową z uśmiechem. – Ale już nic na to nie poradzą.

Zacisnęłam palce na gorącym klejnocie, modląc się w duchu, by ochronił nas przed potworem.

– Dobrze – szepnęłam. – Nie traćmy czasu.

– Zuch dziewczyna! – ucieszył się Jesupp.

– Ty będziesz pilnował Prady. – Spojrzałam na niego ostro. – Weź dwóch zaufanych chłopaków i odciągnijcie go od obozu.

– Tak jest. – Wyprostował się, stuknął o siebie obcasami i zasalutował z przesadną powagą. – Melduję gotowość do misji samobójczej.

– Jesupp, to nie są żarty – ostrzegłam. – W pobliżu jest cesarska armia i…

– Nie pouczaj mnie! – Machnął ręką, odwracając się na pięcie. – Wkurzałem Starego, zanim mu z jaj wyskoczyłaś.

Podszedł do ogniska i klepnął w bark siedzącego przy nim Arlanda.

– Chodź, mój obły przyjacielu – rzucił z uśmiechem. – Pora zapracować na klapsa.

Mężczyzna podniósł się z ławy, posyłając mu udręczone spojrzenie. Ulfar zaczekał, aż znikną między drzewami i zwrócił się do mnie:

– Pamiętasz, jak to zrobić?

– Znam teorię. – Kiwnęłam głową. – Elhan dostatecznie długo ćwiczył z nami proces przekazania Iskry, a przecież wyrwanie duszy jest prostsze od manipulowania jej fragmentem. Ale w praktyce…

– …duch Karana może odlecieć na Drugi Brzeg, pokazując nam środkowy palec – stwierdził cierpko valk – i zostaniemy z niczym.

– W praktyce to niemal nekromancja – dokończyłam chłodno. – Takie rzeczy mało kiedy kończą się dobrze, a ja nie jestem najlepszą partnerką do takich zabaw. Ciemność wyczuliła mnie na głos Źródeł i potwór może próbować przejąć nade mną kontrolę, dlatego zwiążesz mnie i zabijesz, jeśli wydarzy się coś niepokojącego. Czy to jasne?

Ulfar spojrzał na mnie ponuro. Słyszałam szmer wiatru i krople uderzające o powierzchnię rozlewiska, trzaskanie węgli i narastający syk żaru.

– Chodźmy – powiedział, zdejmując pas z bioder. – Skrępuję cię dopiero w namiocie.

– Prada wyczuje zmiany w energii. – Poszłam za nim w kierunku obozu. – Cesarscy valkowie również. Z tego mogą być kłopoty, Ulfie.

– Więcej wiary w Jesuppa. – Valk uśmiechnął się krzywo. – Ja też nie ufam tej szarej brei bulgoczącej beztrosko między jego uszami, ale tym razem naprawdę wie, co robi.

Odrzuciłam płótno namiotu i przystanęłam w progu, patrząc na tonące w mroku drzewa. Kilka kroków dalej, za cienką warstwą nawoskowanego lnu, leżał Elhan.

– On nas nie powstrzyma – zapewnił Ulfar. – Ciągle nie odzyskał przytomności.

Zacisnęłam dłonie i weszłam do środka.

Surowe wnętrze wypełniał zapach rannego ciała i mokrej wełny. Zobaczyłam obrzękniętą twarz Karana, sinofioletową nawet w świetle pojedynczej świecy. Oddychał głośno i z ogromnym trudem. Siedzący obok niego Cohen poderwał głowę, zmrużył podejrzliwie oczy i wrzucił do misy kawałek tkaniny, którą dotąd ocierał mu wargi.

Ulfar wykręcił mi ramiona, oplótł je pasem i szarpnął nim tak mocno, że sprzączka przecięła mi skórę na nadgarstku.

– Co wy robicie? – Cohen podniósł się z miejsca.

Niegdyś przyjaźnił się z Reivanem, moim kochankiem i komendantem. Teraz obwiniał mnie o jego śmierć i wszystkie tragedie, jakie kiedykolwiek spadły na Zakon.

– Dlaczego ją wiążesz? – zapytał ostro. – Jest niebezpieczna?

– Powierzyłbym jej własne życie. A ty się nie gap, tylko ściągaj pas. Już!

Cohen się zawahał. Ulfar był teraz naszym prowadzącym i jego rozkaz mogli unieważnić wyłącznie mistrzowie.

– Chcę wiedzieć, co tu się, do cholery, dzieje!

– Rób, co mówię! – Valk złapał go za kaftan. – Albo przysięgam, że kolejny raz nie poproszę, tylko zedrę go z twoich pleców.

Cohen zmarszczył się, ale usłuchał. Ulfar związał mi nogi jego pasem, pomógł uklęknąć i sprawdził, czy nie zdołam się wyswobodzić. Oddech Karana przyspieszył. Przyjaciel obrócił głowę, lecz jego wargi opuściła tylko strużka krwi.

Coś huknęło w oddali. Konie zarżały, a na powierzchni namiotu zamigotało białe światło. Ulfar zaklął. Rozległ się kolejny wybuch, tym razem po drugiej stronie rozlewiska.

– Cofam to, co mówiłem – oznajmił valk. Wyciągnął kryształ i ułożył go na piersi Karana. – Ten idiota nie ma pojęcia, czym jest umiar.

– Jeśli żołnierze pomyślą, że to atak…

– Skup się! – przerwał mi. – Cohen, złap ją za włosy i znajdź jakieś ostrze. Jeśli każę ci ją zabić, zrobisz to natychmiast i bez gadania. Jasne?

Mężczyzna uniósł na mnie oczy i wyciągnął nóż. Ten sam, który w moich koszmarach wbijał mi w pierś.

Sny ostrzegały mnie przed tą chwilą i ludźmi, którzy pewnego dnia spróbują odebrać mi życie. Opętany przez Ciemność Reivan, szantażowany Gwel, Cohen i… ktoś jeszcze. Ktoś, kogo nie rozpoznawałam. Dwóch z nich już nie żyło, a trzeci właśnie otrzymał szansę na bezkarne poderżnięcie mi gardła.

– Eri… – wycharczał Karan. – Proszę, nie…

Światło sączyło się przez płótno, rozjaśniając jego obrzękniętą twarz, ale spoczywający na piersi kryształ pozostał matowy i doskonale czarny. Ulfar gromadził energię i wiązał ją, nie spuszczając ze mnie wzroku.

– Ruszcie się! – syknął przez zaciśnięte zęby. – Już!

Cohen chwycił mnie za włosy, szarpnięciem odsłonił szyję i przystawił do niej nóż. Rosnący we mnie potwór domagał się walki, a Gwiazda odpowiedziała mu blaskiem. Zacisnęłam powieki i uspokoiłam oddech, przywołując w pamięci nauki Elhana. Sięgnęłam po moc i zagłębiłam się w zamglony bólem umysł Karana.

Czułam prześlizgującego się pośród jego myśli Ulfara. Roztrącał je i uciszał, torując dla mnie drogę w rozmazane czasem wspomnienia. Widziałam w nich siebie, braci i mistrzów. Potężne szczyty Bukowych Gór, a później północ i ukrytą za maską twarz N’Saorisa.

– …cesarz nie pozwoli ci żyć bez względu na to, co zrobisz – wyszeptało widmo przywódcy buntowników. – Możecie umrzeć oboje: i ty, i Eriena, lub tylko jedno z was… Wybierz mądrze… Przysięgnij, że zapłacisz, jeśli zgodzę się jej pomóc…

– Przysięgam.

Tonęłam. Słyszałam tylko bicie serca i szum pędzącej żyłami krwi. Aż na samym dnie ciała, gdzie nie było już niczego prócz spłowiałej czerni zatartych obrazów, odnalazłam kruchy rdzeń istnienia – duszę.

Gdy tylko Ulfar zaczął ją pętać, Karana wypełnił strach. Jego myśli rozproszyły się i straciły sens, a później zaczęły kurczyć. Wiedziałam, że valk nie poradzi sobie sam – zbyt wiele kosztowało go kontrolowanie umysłu przyjaciela. Musiałam mu pomóc. Założyłam na duszę swoje więzy i wtedy moim ciałem zaczęły wstrząsać uderzenia mocy.

Zabijesz go.

Potwór odzyskał głos, a pozbawiony wsparcia Ulfar opadał z sił. Ciemność pulsowała w rytmie tętna Jesiennej Wieży i zlewała się z biciem mojego serca. W tamtej chwili mówiły jednym głosem, nie dając się uciszyć.

Energia się rwała. Więzy coraz mocniej krępowały duszę Karana. Każdy z nich mógł trwale okaleczyć jego tożsamość, a Ulfar nie umiał ich rozluźnić. Został nam jedynie pośpiech. I modlitwa.

Gdy wszystko, co wypełniało wnętrze Karana, skropliło się w stworzonym przez nas naczyniu, zaczęliśmy je wydobywać, burząc fundamenty jego istnienia. Pochłaniający światło Kamień Pustki pożarł duszę, moc cofnęła się i zaczęłam odzyskiwać zmysły.

Uniosłam powieki. Zobaczyłam nad sobą oblaną potem twarz i żółtozielone oczy. Cohen wciąż trzymał mnie za włosy, a jego dłoń drżała tak bardzo, że tkwiące w niej ostrze raz po raz nacinało moją skórę.

– Puść ją! – rozkazał Ulfar. – Już po wszystkim.

Krew spływała mi na pierś i wsiąkała w koszulę, serce tłukło się ze zmęczenia. Szarpnęłam się. Klamra wgryzła się w ciało, pasy napięły się i zatrzeszczały, ale nie puściły.

– Cohen! – krzyknął valk.

Mężczyzna cofnął nóż i zwolnił uścisk.

– Jesteście obłąkani – wycedził, ocierając twarz z potu. – Oboje!

Minął nas i wypadł z namiotu. Ulfar odprowadził go wzrokiem. Zdjął kryształ z piersi Karana, omotał go tkaniną i wsunął pod kaftan.

– Udało się? – wydyszałam.

– Wkrótce się przekonamy – odparł valk, uwalniając mnie z pasów. – Muszę jak najszybciej dotrzeć do Car’Dunn. Poradzisz sobie?

– Sam nie osadzisz duszy w Alriku – zaprotestowałam, lecz on tylko potrząsnął głową.

– Dostroję się do Jesiennej Wieży. Stąd jej nie słyszę, dlatego potrzebowałem twojej pomocy. Ty zostań w obozie i pamiętaj, że cokolwiek się stanie, siedzimy w tym razem. Stary się wścieknie, ale gwarantuję, że niczego nie zrobi. Jesteśmy ostatnimi valkami, którzy mu jeszcze zostali.

Klepnął mnie w ramię i wybiegł na zewnątrz.

Spojrzałam na rannego przyjaciela. Jego pierś unosiła się w chrapliwym oddechu, lecz ciało było już tylko pustą łupiną. Karan, jakiego znałam, przestał istnieć. Puls Źródła, tak wyraźny jeszcze chwilę temu, ucichł, a wraz z nim umilkła także bestia, choć wiedziałam, co chciałaby mi teraz powiedzieć: „Zabiłaś go”.

Nie, pomyślałam. Właśnie pomogłam go uratować.

Nikt nie wie, czym były kiedyś ruiny otaczające Car’Dunn. Widzieliśmy pośród nich budowle znajome kształtem i o zrozumiałym przeznaczeniu, ale i konstrukcje tak tajemnicze, że nie potrafiliśmy odgadnąć, komu i do czego mogły niegdyś służyć. Trafialiśmy na domostwa o drzwiach zbyt małych, by przez nie przejść, i studnie tak głębokie, że wrzucony do nich kamień ginął bez echa.

Ten sam lud wzniósł Jesienną Wieżę i wykuł w górskich zboczach Świątynię Nieba, a jego monumentalne dzieła od wieków służyły Zakonowi. Prócz nich było jeszcze trzecie – ukryty w lesie Krąg Heidara.

Kiedy armie Altamaru przebyły Morze Niepokoju i na rozkaz Cesarza Boga zaatakowały vanadorskie królestwa, ich mieszkańcy uciekli na wschód. Szukali schronienia w Górach Bukowych, najeźdźcy jednak nie pragnęli wyłącznie ziemi i bogactw. Z okrutną skrupulatnością niszczyli tożsamość podbijanych ludów, lecz z ucisku i bezprawia rodzą się bohaterowie.

Heidar był jednym z niewielu, którzy odważyli się stawić opór. Wiedział, że w walnej bitwie nie ma szans z potężniejszym wrogiem, postanowił więc nękać go podjazdami. Jego wojownicy przychodzili wraz z mgłą i znikali w niej jak duchy. Sława Heidara rosła, podsycając żywioną przez Imperium nienawiść, a po paśmie sukcesów musiała nadejść klęska.

Pierwsza i zarazem ostatnia.

Wrogowie złamali szyfr, którym posługiwali się jego ludzie. Heidara zwabiono w pułapkę i pojmano. Sprowadzono go do ukrytego w lesie kręgu, przykuto do skał i torturowano przez wiele dni, okrutnie i bez pośpiechu. Zniósł męki w milczeniu i dopiero gdy stanął u progu śmierci, obiecał swym oprawcom, że napojona jego krwią ziemia pewnego dnia obróci się przeciwko nim.

*

Po wyjeździe Ulfara rozpadał się deszcz, a jego strugi ugasiły stos i rozmyły popioły. Cohen klęczał na brzegu rozlewiska. Wybierał spomiędzy zwęglonych polan kości księżniczki i wrzucał je do worka. Przerywał co chwilę, by otrzeć twarz z wilgoci i oblepiających ją włosów.

To ja miałam się tym zająć, ale kiedy wyszłam z namiotu, on był już przy stosie. Nie podniósł głowy ani się nie odezwał. Czułam, że chce zostać sam, daleko ode mnie i od rannych.

Cohen nie miał talentu do magii ani cierpliwości do nauki. Mistrzom wystarczało, że sprawnie posługiwał się mieczem i nie zmuszali go do ślęczenia nad księgami. Oznaczało to jednak, że jego wiedza o mocy i sposobach jej wykorzystania była znikoma. Wątpiłam, by pojął coś ze zdarzeń, którym dopiero co świadkował, a jeśli nawet cokolwiek przeczuwał, wszelkie obawy zachowa dla siebie.

Ulewa osłabła wraz z nadejściem brzasku. Niebo rozjaśniło się nieco, stało się szare i zimne jak stal. Las spowiła cisza, czas mijał, lecz do opustoszałego obozu nie wrócili ani bracia, ani mistrzowie. Podniosłam się z ławy, naciągnęłam kaptur na głowę i ruszyłam w stronę namiotów. Nie wybrałam tego, w którym spoczywał Karan.

Przyciągał mnie ten drugi.

Stanęłam na chwilę i dotknęłam mokrego lnu, słuchając śpiewu zbłąkanego kosa. Do wschodu słońca zostało już niewiele czasu. Weszłam do ciemnego wnętrza wypełnionego wonią medykamentów i wszechobecnej wilgoci. Elhan leżał na pryczy pod stertą koców. Obrócono go na bok, by rana sprawiała mu jak najmniej bólu. Oczy miał zamknięte, a jego oddech ginął wśród dudnienia uderzających o płótno kropli.

Zeszłej nocy to ja odpoczywałam w tym miejscu, gdy on czekał na świt. Na własną śmierć. Szykował się na nią od znalezienia fiolki skradzionej z Erdin i sam mi o tym powiedział, choć wtedy uznałam jego słowa za bełkot rozżalonego człowieka, nasz pocałunek za chwilową słabość, a późniejszą rozmowę za wyjaśnienia mężczyzny zawstydzonego tym, że jej uległ.

Teraz wiedziałam już, że było inaczej.

Pamiętałam, jak zabrał mnie na klify Invaris, bym zobaczyła morze. Pamiętałam jego błyszczące oczy i uśmiech, który próbował przede mną ukryć. Czułość, troskę i oddanie ukryte za maską Mistrza Wojny, którą zdejmował tylko dla mnie.

Podeszłam do łóżka i dotknęłam jego dłoni. Była nieruchoma, ale ciepła i tak twarda, jakby zniszczyły ją lata pracy ponad siły. Powiodłam palcami wzdłuż nabrzmiałych żył aż do blizn znikających pod rękawem koszuli. Cieszył mnie palący dotyk jego skóry i puls płynącej pod nią krwi. Były prawdziwe i stanowiły dowód krążącego w nim życia.

Skoro przeprowadziłam tak skomplikowany zabieg na duszy Karana, powinnam poradzić sobie z obrażeniami Mistrza Wojny, jednak nie miałam dość śmiałości, by zrobić to bez jego zgody.

Na dosuniętym do łóżka stołku leżało futro warga, które nosił od lat. Śnieżna biel zniknęła pod warstwą błota i zakrzepłej krwi, pośród której ziała wypalona mocą dziura. Sam jej widok uzmysławiał mi ogrom jego rany.

Wsunęłam palce w nieruchomą dłoń Elhana, a ona drgnęła i zamknęła się wokół mojej. Dopiero wtedy zauważyłam, że się ocknął.

– Przepraszam – powiedział. Głos miał niski i ochrypły od zimna. – Za to, co mówiłem nad rozlewiskiem. Chciałem…

Zamknął oczy i powoli pokręcił głową. Mięśnie drgały na jego szczęce, twarz się ściągnęła, ale nie wiedziałam, czy dręczył go ból, czy coś zupełnie innego.

– Wiem. – Przysiadłam na krawędzi łóżka, choć stelaż skrzypiał, grożąc zarwaniem. – Teraz już wiem.

Uniósł powieki i przez chwilę spoglądaliśmy na siebie w milczeniu. Szukałam słów, którymi mogłabym mu wyznać to, co dotąd nie zostało między nami powiedziane, jednak zanim otworzyłam usta, z oddali dobiegł łoskot kół, huk końskich kopyt i kroki zbliżających się ludzi.

– Wszyscy do mnie! – ryknął Prada.

Elhan uniósł się na łokciu. W jego oczach widziałam pytanie, na które nie chciałam poznać odpowiedzi, i zawziętość tak ogromną, jakby gotów był po raz drugi wziąć na siebie winę za śmierć księżniczki.

Objęłam go, zmuszając, by opadł na posłanie. Pociągnął mnie za sobą i poczułam na wargach jego oddech. Ciepły. Pachnący ziołami. Tak bardzo prawdziwy.

– Zostań ze mną – wyszeptał, kładąc drżące dłonie na moich plecach. – Proszę, nie jedź tam.

 – Muszę.

Podniosłam się z łóżka, ostrożnie wyplątując się z jego ramion, i wyszłam z namiotu.

Deszcz wciąż padał. Między namiotami stali w szeregu przemoczeni bracia. Nieco dalej, między drzewami, dostrzegłam zadaszony wóz, na którym do Car’Dunn przybyła eddańska księżniczka. Domyślałam się, że to na nim do warowni wrócą ciała.

Odwróciłam wzrok i zatrzymałam go na Jesuppie. Miał rozbite usta, a na spuchniętym policzku rósł mu wielki krwiak. Podtrzymujący go Ulfar złowił moje spojrzenie i skinął głową. Zrozumiałam. By ocalić Karana, wszyscy złamaliśmy rozkazy i jeśli będzie trzeba, wszyscy poniesiemy za to karę.

Pomiędzy braćmi powoli kroczył Prada. Przenosił wzrok z jednej twarzy na drugą, aż dotarł do mnie. Zatrzymał się, ujął w dłoń mój podbródek i przyjrzał się draśnięciom na szyi, marszcząc brwi.

– Użyłaś mocy – stwierdził.

– Tak – przyznałam, choć nie było takiej potrzeby. – Skorzystałam z niej, by spalić księżniczkę.

Prada cofnął rękę. Oczy miał ciemne i podkrążone.

– Tylko?

– Nie. – Wytrzymałam jego spojrzenie. – Wyznam ci prawdę, jeśli mnie o nią zapytasz, ale wtedy będziesz zmuszony powiedzieć ją… jemu.

Nie umiałam wymówić na głos imienia cesarza. Nie potrafiłam przywołać go nawet w myślach. Odwróciłam wzrok i przeniosłam go na Vergrenora. Siedział pod wiatą owinięty w płaszcz i wpatrywał się w dogasające ognisko, wyciągając ku niemu zziębnięte dłonie. Bił od niego ten sam nienaturalny spokój, jaki niedawno czułam od Elhana.

To on zdecydował odpowiedzieć za chorobę księżniczki.

– Domyślam się, co zrobiłaś – oznajmił ojciec. – Nie mogłaś patrzeć na cierpienie przyjaciela, więc znalazłaś sposób, by mu ulżyć. Nie pomyślałaś tylko o konsekwencjach. Karan dokonał zamachu na cesarza, a wyrok, w całym swym okrucieństwie, jest sprawiedliwy. Zastanawiałaś się, co zrobi Jego Wysokość, jeśli egzekucja okaże się niesatysfakcjonująca? Kogo jeszcze zechce torturować?

– On nie zrobił tego z własnej woli – odparłam. – N’Saoris zmusił go, by zapłacił za uwolnienie mnie od Ciemności. A Karan wiedział, tato! Od początku wiedział, że cesarz i tak go zabije.

Prada skinął głową.

– To mogłaś być ty – wyszeptał głucho. – Zamordowałaś jego gwardzistów i próbowałaś dopaść jego, a jednak darował ci życie. Ocalił je! Pogodziłem się z wyrokiem, bo wiem, o ile straszliwszy mógłby dla mnie być. Próbowałem cię chronić, dziecko, ale ty nawet teraz nie słuchasz moich rozkazów. Posłałaś tych idiotów, żeby odciągnęli mnie od obozu. Gdyby sprowokowali żołnierzy…

– To nie byliśmy my! – wybuchnął Jesupp. – Owszem, planowaliśmy zrobić nieco zamieszania, tyle że ktoś nas uprzedził.

– Kto? – Prada odwrócił się do niego.

– Żaden z naszych – zapewnił go Riodan, wielki jak dąb dowódca naszej drużyny. – Ręczę za to własną głową. Może cesarscy przeprowadzili prowokację, a może… do doliny dostał się ktoś, kto nie powinien.

– Obcy. – Ojciec zmrużył powieki. – Czy to właśnie sugerujesz?

Komendant otarł twarz z wody i zerknął na mnie kątem oka.

– Zeszłej nocy kogoś widzieliśmy – przyznał niechętnie. – Próbowaliśmy go zatrzymać, ale szedł od strony jaskiń i zniknął w lesie, zanim zeszliśmy z murów.

Poczułam niemiły ucisk w żołądku. By dotrzeć do oblężonego Car’Dunn, wybraliśmy z Karanem ukrytą ścieżkę, o której nie wiedział nikt prócz najstarszych członków Zakonu. Prowadziła przez góry i kończyła się w jaskiniach otaczających Jesienną Wieżę. Byliśmy pewni, że nikt za nami nie idzie, jednak podróżowaliśmy w pośpiechu i przez nieuwagę wskazaliśmy drogę komuś z zewnątrz. Komuś, kto zapewne obserwował nas od bardzo dawna.

– Później o tym pomówimy – zdecydował Prada. – A teraz szykować się do wymarszu. Jego Cesarska Wysokość czeka.

*

Nigdy nie przeżyłam straszniejszego świtu. Liście tłumiły światło, pogrążając las w mroku. Było zimno. Koła skrzypiały miarowo, miażdżąc gałęzie. Nikt nie rozmawiał, nie parsknął żaden koń, umilkły nawet ptaki.

Prada jechał na przedzie, a bracia dwójkami podążali za wozem. Złożony na nim Karan wpatrywał się martwym wzrokiem gdzieś ponad korony drzew. Czuwający nad nim Vergrenor gładził go po czole i wycierał płynącą z ust krew. Nie widziałam twarzy wuja, wyczuwałam jednak jego strach.

Z zarośli wychynął lis. Obserwował nasz przemarsz, strzygąc uszami, a potem zamiótł kitą i zniknął w gęstwinie. Rozglądałam się, licząc, że gdzieś go jeszcze zobaczę, gdy spomiędzy drzew wyłonił się wysoki wał ziemi, zwieńczony pierścieniem omszałych głazów. Z jego szczytu obserwowali nas odziani w czerń żołnierze. Wiedziałam, że Erlentar nie przybędzie tu sam, nie spodziewałam się jednak, że zabierze ze sobą całą armię.

Ojciec uniósł dłoń i zatrzymał konia, a cała kolumna posłusznie stanęła. Zeszliśmy z siodeł. Prada wziął Karana w ramiona, lecz wuj odrzucił pomoc braci. Pragnął iść sam. Wsparty na kuli ruszył ku miejscu sądu przez szpaler opancerzonych rycerzy.

Przeszliśmy przez wydrążony w ziemi korytarz i znaleźliśmy się w niewielkiej kotlinie. Nie było w niej żadnych roślin, tylko grząska, wypełniona korzeniami ziemia. Pachniało czymś pierwotnym. W sercu zapadliska zobaczyłam trzy pochylone ku sobie skały, a za nimi haftowany baldachim, pod którym siedział opatulony futrami Erlentar.

Vergrenor potknął się o korzenie. Chwyciłam go, nim upadł, zarzuciłam na siebie jego ramię i spojrzałam na cesarza. Czekał na nas w otoczeniu gwardii, grzejąc się w cieple buzujących w koszach płomieni i popijając coś ze złotego kielicha.

Prada stanął przed nim i skłonił się krótko, Erlentar jednak nie odpowiedział. Skinął na swoich ludzi, a ci zabrali Karana z ramion ojca. Energia drgnęła i przyjaciel jęknął, błyskając białkami spomiędzy rozchylonych powiek. Nie było w nim świadomości, ale ciało nadal odczuwało ból.

Żołnierze drążyli jego umysł w poszukiwaniu odpowiedzi, których już w nim nie było, i miałam nadzieję, że moje oblicze jest równie nieruchome jak twarz Prady. Erlentar wpatrywał się we mnie, gładząc pieszczotliwie nóżkę kielicha, a valkowie wymieniali zakłopotane spojrzenia.

– Nic tu nie ma, najjaśniejszy panie – oznajmił w końcu jeden z nich.

Dłoń cesarza znieruchomiała.

– Co znaczy „nie ma”?

– Jego myśli są… puste – wyjaśnił niepewnie mężczyzna. – Całkowicie puste.

Erlentar odstawił kielich i zabębnił palcami o oparcie tronu. Oczy mu błyszczały.

– Odurzyłeś go? – zapytał Pradę. – Kazałeś swoim ludziom zniszczyć jego umysł?

– Nie. – Głos ojca był zimny, rzeczowy i pełen niezachwianej szczerości. – Chciałeś, bym utrzymał go przy życiu, więc to zrobiłem. Ale nie jestem cudotwórcą. On kona.

Dobierał słowa tak, by obarczyć się winą za stan Karana, ale cesarz nie dał się zwieść. Zdradzał to uśmiech drgający leniwie na jego wargach.

– Kto odpowie za śmierć księżniczki?

– Ja – oznajmił Vergrenor. Puścił mnie i chwiejnie wystąpił z szeregu. – Choroba spadła na nią wyłącznie przez moje decyzje.

– Nie wyłącznie – zawyrokował cesarz – lecz akceptuję wasz wybór.

Oprawcy zaciągnęli Karana do głazów. Zerwali z niego ubrania i opatrunki, przykuli za ręce do skały i znieruchomieli, oczekując kolejnego rozkazu. Erlentar obserwował jego ciało i krew sączącą się z ust na nagą pierś.

Już się nie uśmiechał.

– Znów postąpiłeś po swojemu – zwrócił się do Prady rozdrażnionym głosem. – Z rozmysłem pozbawiłeś mnie dostępu do kluczowych informacji i okazałeś zdrajcy litość. Może więc twój brat zajmie jego miejsce? Może to przemówi do twojej wyobraźni bardziej niż dręczenie trupa?

– Jeśli Wasza Cesarska Wysokość uzna to za sprawiedliwe.

– Sprawiedliwym będzie wzięcie odpowiedzialności za swoich ludzi i ich czyny – odparł zimno Erlentar. – Nosisz u boku miecz, Wielki Mistrzu. Oczekuję, że zrobisz dziś z niego użytek.

Dał znak oprawcom. Ci skłonili się i podeszli do Karana. W ich rękach błyszczały noże i szczypce. Rozpadał się deszcz. Czas zwolnił, a świat się rozmył, tracąc realność.

Patrzyłam, jak kaci okaleczają mojego przyjaciela. Jak odcinają mu nos i uszy. Jak go kastrują, gruchoczą kości i rozpalonym żelazem gaszą złoty blask w jego oczach, a Karan wzdychał tylko i zataczał głową.

– Nie patrz na to. – Ulfar zacisnął dłoń na moim barku. – Odwróć się.

– Nie – wyszeptałam z trudem. – Będę patrzeć. Będę pamiętać.

Prada obserwował egzekucję z kamienną twarzą, choć zauważyłam, że drżą mu ramiona. Cesarz także nie okazywał żadnych emocji. Obracając w dłoni kielich, utkwił we mnie spojrzenie, którego nie mogłam znieść. Wszystko, co nas ze sobą łączyło, umierało wraz z Karanem.

Czułam, jak tkwiący we mnie potwór syci się okrucieństwem. Jak powstrzymująca go Gwiazda staje się coraz cięższa i gorętsza. Zacisnęłam na niej palce. Kiedyś jej dotyk dawał mi pocieszenie, teraz pozostał tylko pusty odruch, którego nie potrafiłam się wyzbyć.

Kaci założyli sznur na szyję Karana i szarpnęli, podciągając go ku górze. Jego pierś zadygotała, a z gardła wydobył się jęk.

Prada wystąpił z szeregu.

Dopadł do pierwszego oprawcy i pchnął go w błoto. Drugi złapał go za ramię. Ojciec wyrwał się i uderzył go w przesłoniętą kapturem twarz i obrócił, wyciągając miecz. Ostrze zgrzytnęło o kamień, przecinając gardło i wyprężone ramię Karana.

Klinga opadła do ziemi, a z mojego gardła wyrwał się szloch. Gwardziści dobyli broni, valkowie zgromadzili moc, ale żaden z nich nie ruszył się z miejsca nawet o cal. Czekali na rozkaz cesarza, a ten milczał.

– Życzyłeś sobie, bym zrobił użytek ze swojego miecza – powiedział ojciec, z trudem panując nad oddechem. – Usłuchałem twego rozkazu.

– Nie chowaj go zatem. – Erlentar uniósł kielich do ust i przeniósł wzrok na Vergrenora. – Jeszcze ci się przyda.

Wuj odrzucił kulę. Wyprostował się, pokonując ból, i ruszył w stronę Prady. Nie łączyła nas ani bliskość, ani zaufanie, ani żadna głębsza relacja – nie dano nam szansy ich zbudować – jednak był częścią mojej rodziny. Ostatnim człowiekiem prócz ojca, z którym łączyło mnie pokrewieństwo. Złapałam go za rękę.

Vergrenor odwrócił się i po chwili wahania dotknął moich ramion. Jest jak ojciec, pomyślałam z goryczą. Jemu także okazywanie emocji przychodziło z trudem.

– Wybacz mi, Erieno – powiedział. – Wiem, że nie dałem się polubić. Obwiniałem cię o własne błędy, bo zabrakło mi odwagi, by się do nich przyznać. Ale Artamand mówił prawdę: rodzina zawsze była dla mnie najważniejsza. Jesteś córką mego brata, krwią z mojej krwi i ostatnim Argorionem wolnym od przysięgi złożonej przed Cesarzem Bogiem. Nie smuć się. Przeżyłem więcej zim, niż mogę spamiętać i umrę, by zapewnić wam przetrwanie.

Uśmiechnął się lekko, nachylił do mojego ucha i dodał jeszcze:

– Nie tocz cudzych wojen, znajdź szczęście i żyj, dziewczyno! Żyj, jakby ta chwila miała być ostatnią.

Dotknął mojego policzka, a w tym jednym geście było wszystko, co zostało nam odebrane. Skinął braciom głową i odwrócił się do Prady. Szedł powoli, z wysiłkiem stawiając stopy w plątaninie korzeni, aż znalazł się u boku ojca. Położył mu dłoń na barku i wyszeptał coś, opierając czoło o jego skroń. Prada nie zareagował. Spoglądał w czerwone od krwi kałuże, a jego oddech znów zaczął się rwać.

Vergrenor chciał się cofnąć, lecz strzaskana noga ponownie się pod nim zarwała. Upadł. Przycisnęłam palce do ust. Wuj odetchnął, dźwignął się na kolana i wyprostował plecy. Prada wykrzywił twarz w straszliwym grymasie. Zacisnął dłonie na rękojeści miecza i wziął zamach.

Ostrze sunęło przez strugi deszczu. Vergrenor uniósł wzrok do nieba i klinga uderzyła go w kark. Głowa potoczyła się po ziemi, otoczona kłębowiskiem włosów. Ciało poruszyło się, próbując wstać, po czym runęło w błoto i znieruchomiało.

Prada się zachwiał. Opadł na kolana przy szczątkach brata i dotknął czołem jelca. Trwał tak, aż woda zmyła z miecza krew, na której wzniesiono Imperium. Erlentar podniósł się z tronu. Zrzucił z ramion futra i brokatowy kaftan, po czym wszedł w strugi deszczu.

– Boli, prawda? – zapytał, stając nad Pradą. – To dobrze. Miałeś cierpieć. A teraz wracaj do szeregu, nim ukarzę cię za samowolę.

Ojciec usłuchał rozkazu, pozostawiając go w sercu kotliny. Cesarz spojrzał na leżące w błocie ciała, na zebranych wokół żołnierzy i valków, na braci i na mnie.

Jako jedyna odwróciłam wzrok.

– Na północy szerzy się bunt – przemówił donośnym głosem. – A stojący na jego czele mają się za boskich wybrańców. Żądają władzy nad ziemią, którą rzekomo uzurpuję, i wolności, której podobno im odmawiam. Chcą, bym wyrzekł się swych praw. Nazywają potworem, choć sami zsyłają na świat Ciemność i zarazę.

Odpowiedziała mu cisza. Las milczał, stojący na skarpie rycerze przypominali armię nieruchomych cieni.

– Mogę zstąpić z tronu – kontynuował cesarz – zdjąć koronę i odrzucić berło. Nie one uczyniły mnie panem Vanadoru. Zrobiła to ta ziemia! Ziemia, która oddała się pod opiekę świętej krwi mego rodu! A jeśli N’Saoris pragnie rzucić mi wyzwanie, obrócę ją przeciwko niemu.

Jego ruchy stały się taneczne i hipnotyzująco płynne. Wyciągnął zza pasa kościany nóż, wzniósł ramiona nad głowę i rozciął naznaczoną przez Ananhûra dłoń. Krew z rany opadła mu na czoło i spłynęła ku wargom, które szeptały jakieś niezrozumiałe słowa.

Ulewa ustała. Ziemia zaczęła drżeć. Zbierająca się moc podniosła mgłę. Jej kłęby wirowały wokół Erlentara i rosły, próbując dosięgnąć rozciętej dłoni. Kotliną wstrząsnął krzyk. Rozwibrowany, pełen wściekłości głos istoty, której nie potrafiłam nazwać. Zerwał się wiatr, a on nie cichł, zmieniając się w jazgot tysięcy stworzeń, jakby cały las popadł w obłęd. Przycisnęłam dłonie do uszu.

Erlentar opuścił ramiona i zatoczył krąg między głazami – jego palce zostawiały na nich czerwone smugi. Energia rosła, rozsadzając skronie i pulsując przed oczami kręgami światła. Słyszałam wrzask krążących po niebie ptaków. Ziemia wciąż drżała, a jej ruch odzywał się echem w głębi ciała i niósł ze sobą emocje. Ślepe i nieludzkie. Pierwotne.

– Co on robi? – wychrypiał Ulfar.

– Wzywa Zwiastuna – odparł spokojnie Prada.

Korzenie zaczęły skręcać się z ogłuszającym trzaskiem. Przerażony Arland odskoczył, ale ojciec nie zareagował. Obserwował, jak cesarz nachyla się nad leżącą między głazami czaszką jelenia. Jak naznacza ją krwią i unosi na wysokość twarzy. Pnącza wyłoniły się z mgły. Wpełzły do oczodołów i oplotły poroże. A potem zaczęły rosnąć.

– Ożeż kurwa… – sapnął Jesupp.

Żołnierze cofali się od krawędzi kotliny. Drzewa kołysały się, choć każde robiło to we własnym rytmie i wbrew podmuchom wiatru. Ziemia jęczała, a kłębowisko było już większe od otaczających ją buków. Pochłonęło kamienny krąg i znieruchomiało.

Erlentar otworzył oczy i rozpostarł ramiona.

– Oto zwiastun zniszczenia! – zawołał. – Zrodzony z ziemi i świętej krwi, która ją związała. Oto mój tron. Moja korona i moje berło. Moja armia i moja zemsta!

Odpowiedział mu ryk z setek gardeł i huk uderzającej o tarcze broni. Korzenie się zakołysały. Erlentar spojrzał na uwięzioną w nich czaszkę i wyciągnął ku niej okaleczoną dłoń.

– Thror a bàs – przemówił chrapliwie. – Rozkazuję ci! Niech ziemia mych wrogów stanie się jałowa. Niech ich zwierzyna padnie, a plony zgniją. Niech dręczy ich głód. Idź! Nieś chorobę. Nieś rozpacz. Nieś śmierć!

Żołnierze krzyknęli triumfalnie. Odpowiedział im kolejny wrzask – wysoki i tak potężny, że potoczył się po ciele falą gniewu. Już wiedziałam, co go wydawało.

Erlentar wykorzystał Opiekuna – ducha, który lata temu zawierzył mu swoje istnienie. Wykorzystał mord, by przywołać jego mroczne oblicze, a teraz szczuł go na swych wrogów. Nie chciałam, by mu się udało. Nie chciałam, by istota strzegąca tego skrawka ziemi stała się bronią w jego rękach.

Korzenie osunęły się, zaczęły skręcać i tłuc po kotlinie jak cielsko rannego węża, bryzgając błotem i odłamkami skał. Jeden z gwardzistów nie wytrzymał napięcia. Krzyknął i zaczął uciekać przed nadciągającą masą. Zbyt wolno. Jego wrzask ucichł w chrzęście miażdżonych kości i jęku skręcającej się stali. Pociemniało mi przed oczami, a bracia spojrzeli po sobie ze strachem.

– Ani drgnijcie – rozkazał Prada.

Erlentar ponownie skierował dłoń w stronę rozszalałych pnączy.

– A bàs!

Las ryknął w odpowiedzi, a mną wstrząsnął kolejny dreszcz. Potwór zmierzał w naszą stronę i byłam pewna, że zginiemy, lecz istota znieruchomiała nagle i z plątaniny wynurzyła się jelenia czaszka.

Podtrzymujące ją korzenie wiły po kotlinie, przeczesywały błoto i wpełzały do skalnych szczelin. Szukały czegoś. Pochłonęły ciało Vergrenora, a wtedy oczodoły spoczęły na ojcu i istota zaczęła się do niego zbliżać.

Czułam, jak wypełniająca ją dotąd wściekłość znika zastąpiona przez uczucie, na które nie było nazwy w żadnym języku. Jakby pragnąca scalenia, rozbita w mak dusza znalazła wreszcie swój ostatni odłamek.

Prada znieruchomiał, gdy zakrwawiona czaszka zawisła przed nim na odległość oddechu. Pnącza musnęły jego policzek, a później sięgnęły do mnie. Zmysły zgasły. Czułam tylko zapach czarnej gleby i odór zwierzęcego ciała. Widziałam kotlinę oczami krążących po niebie ptaków. Słyszałam, jak korzenie drzew drążą ziemię. I bałam się.

– Lis á meg! – Głos cesarza napełnił się mocą. – Thror a murhaú!

Złożył zakrwawioną dłoń na czaszce i pnącza zapadły się w błoto. Moc się cofnęła. Zaczęło mżyć, wiatr zmienił kierunek i dął teraz od gór. Zapadła cisza.

Było po wszystkim.

*

Po Karanie została smuga krwi i odcięte nad łokciem ramię przykute do skały. Zwłoki Vergrenora wyglądały na nienaruszone. Erlentar zacisnął ranną dłoń, próbując powstrzymać krwawienie, i obejrzał się na swoich ludzi. Byli bladzi, milczący i nie śmieli spojrzeć mu w oczy.

– Zabierzcie głowę Mistrza Pokoju – rozkazał. – Ma trafić do Eddany z prochami Jej Książęcej Wysokości. Ciało zwróćcie Zakonowi. Niech pochowają je wedle własnych tradycji.

Rytuał musiał go wyczerpać, ale robił wszystko, by ukryć słabość. Mokra koszula przylgnęła mu do piersi, ciężkie od wody włosy oblepiały twarz. Podszedł do mnie chwiejnym krokiem.

– Nie jestem potworem, Erieno – wyszeptał, dotykając mojego policzka. – Nie sprawiło mi to przyjemności.

Jeden z gwardzistów padł na kolana i zwymiotował. Drugi zbliżał się z lękiem do zwłok Vergrenora.

– Uważasz, że powinienem okazać zdrajcom litość? – dociekał cesarz. Odwróciłam wzrok od szczątków wuja i spojrzałam na niego.

– Nie.

– Słusznie. – Kiwnął głową. – Darowanie im życia byłoby dowodem słabości. Żal mi twojego wuja i brata, ale każda dłoń, która spróbuje mnie zranić, powinna zostać zmiażdżona i odcięta. Rozumiesz?

– Tak.

Wpatrywał się w moją twarz, poszukując na niej śladów kłamstwa. I choć w tamtej chwili czułam wiele, żadna z tych rzeczy nie była fałszywa. Erlentar przeniósł wzrok na Pradę.

– Co z mistrzem Artamandem? – zapytał. – Żyje?

– Oddychał, kiedy opuszczałem obóz – odparł zimno ojciec – ale jego rany są zbyt poważne, bym miał pewność, że robi to nadal.

– Zrobisz wszystko, by go ocalić – rozkazał Erlentar. – On za swoje zaniedbania zapłaci inaczej. A teraz idź i pogrzeb brata. Poślę po ciebie we właściwym czasie.

Szczęka ojca drgnęła, jakby zmusił się do przełknięcia czegoś gorzkiego.

– Nadal mamy kilka spraw do omówienia – przypomniał mu cesarz. – Do momentu ich zamknięcia twoi ludzie zostaną ze mną. Tak na wszelki wypadek.

Głos miał coraz bardziej bełkotliwy, aż w końcu zachwiał się i byłby upadł, gdyby Prada nie chwycił go za ramię. Ich spojrzenia się spotkały, a napięcie znów zaczęło rosnąć.

Erlentar wezwał Zwiastuna, by poprawić morale żołnierzy świadomych zagrożenia ze strony choroby, która zabiła księżniczkę. Ale gdyby nie ojciec, runąłby w błoto wraz z całym zbudowanym rytuałem autorytetem.

– Odstąp! – ryknął jeden z gwardzistów.

Prada cofnął się i całkowicie wbrew sobie opuścił wzrok. Erlentar wpatrywał się w niego jeszcze przez chwilę, lecz na jego twarzy nie było złości. Kiedy odwrócił się do swoich ludzi, biło od niego wyłącznie zmęczenie i straszliwy, przejmujący smutek.

Niedługo później kotlina opustoszała. Żołnierze zniknęli. Bracia stali na swoich miejscach, nawet kiedy ich krok dawno ucichł, i milczeli.

– Zabierzcie ciała – rozkazał ojciec.

Jesupp otarł czoło rękawem i wystąpił z szeregu. Zaraz po nim ruszył Riodan. Wspólnie wyciągnęli z błota zwłoki Vergrenora i zebrali to, co zostało z Karana. Nie dołączyłam do nich. Czułam, że jeśli spróbuję choćby drgnąć, upadnę. Rytuał coś zmienił. Powietrze pachniało inaczej. Drzewa szumiały obco i nawet pośród spadających z nieba kropel kryło się coś wrogiego.

W końcu w kotlinie zostałam tylko ja i Prada. Przełamałam opór mięśni i skierowałam się do tunelu. Zrobiłam ledwie kilka kroków, gdy dostrzegłam w zrytej ziemi coś lśniącego. Sądziłam, że to kawałek metalu ze zniszczonej zbroi, później jednak zauważyłam rozerwany łańcuszek i pogięte wieko kaptorgi. Podniosłam ją, obracając w palcach. Należała do Karana.

– Dziecko?

Poderwałam głowę. Ojciec podszedł do mnie, a ja zacisnęłam palce na naszyjniku, bojąc się, że zechce mi go odebrać. Prada złapał mnie za nadgarstek i spojrzał w oczy, nie pozwalając się cofnąć. Potem ukrył moją dłoń w swoich.

– Postąpiłaś niewłaściwie – oznajmił pustym głosem – i czeka cię za to kara sroższa od tej, którą sam bym ci wymierzył.

Trzymałam kaptorgę tak mocno, że bolały mnie palce.

– Nie dam rady ochronić cię przed cesarzem – kontynuował tym samym, bezbarwnym tonem. – Rozumiesz?

Skinęłam głową, a jego uścisk wzmocnił się jeszcze.

– Wiesz, co się teraz stanie – wyszeptał. – Domyślasz się, jakiej zapłaty zażąda za twoje ocalenie. Nieś to brzemię z godnością przynajmniej przy braciach, bo ich odwaga już się chwieje. – Opuścił na moment wzrok. – Nie będziemy zwlekali z pogrzebem. Czas Alrika dobiegnie końca o zmierzchu. Wszyscy troje spłoną razem.

Puścił mnie i odsunął się, czekając, aż wejdę do tunelu, a później w ciszy ruszył za mną. Nigdy dotąd się nie modliłam, ale w tamtej chwili błagałam bogów o litość. Nie dla siebie.

Chciałam, by Karan znowu żył.

REDAKCJA I KOREKTA

Paweł Wielopolski

PROJEKT GRAFICZNY

Urszula Gireń

SKŁAD I ŁAMANIE

Bogdan Suprun

DRUK I OPRAWA

Abedik S.A.

Copyright © Katarzyna Staniszewska 2026

Copyright © Nine Realms 2026

ISBN 978-83-67677-87-5

WYDAWCA

Nine Realms

ul. Sowia 6

86-005 Trzciniec

ninerealms.pl

Wydanie I

Trzciniec 2026