Przypadek Iwony z Grzmiących ebook

PUCH MARNY CZY BOSKA ISTOTA?

Nie jestem puchem marnym

i jak szamanka potrafię grać

na grymasach białych stokrotek

i pachnącym tymianku.

Rozplątuję powoli

to, co do rozsupłania zostało, a pomiędzy błyskiem myśli

i głupim łkaniem

chwytam spadające szare pióra.

Niczym wielki magik i nie-magik,

zjawa nieczytelna, zawiła,

zwężająca granice poznania

do szeptu i szarady.

Ile razy wspominam, patrzę inaczej,

bo te bazgroły szarego ołówka

i zielonej farby szeleszczą

pysznymi liniami i kwiatem

wyzbytym kształtów.

Nie jestem puchem marnym.

Z rozmysłem przemierzam zazdrosne

przestrzenie i uczę się od nowa

mądrości stawiania kroków i składania litery.

Grażyna Stelmaszewska

I. PIERWSZE KROKI

SPOTKANIE

Po trzech wyszczerbionych cementowych schodkach Karol wszedł do pomieszczenia, w jakim zwykle nie bywał. Nad drzwiami i oknem wisiał dumnie brzmiący szyld MANCHATAN. W środku bukiet woni zbutwiałych desek i starych ubrań. W rogu za stoliczkiem powód, dla którego Karol tu przychodził. Dziewczyna, która jak rycerz zbroją broniła się przed natrętnymi zapachami, zlewając się wodą kolońską.

Karol wszedł między stojaki, rozsuwał ręką jakieś przybyłe z obcych krajów marynarki, spodnie, płaszcze, koszule, przez chwilę próbował sobie wyobrazić, kto w nich chodził, a z ukrycia obserwował skromną dziewczynę za stolikiem.

Nachodziły go wątpliwości, czy jego trzecia już bytność w tym sklepie, i to bez zakupu, nie budzi podejrzeń.

– Iwonka, kochanieńka, masz coś nowego? – od progu dobiegło pytanie i przekonało Karola, że widocznie takich częstych klientów to tu jest więcej.

Gdy między wieszakami znalazł dogodne miejsce do podglądania, niespodziewanie usłyszał za sobą skrzypienie drzwi, przez które weszła młoda dziewczyna w ryzykownie kolorowej sukience.

– Iwonko, jak? Fajnie, nie? – pytała klientka i prosiła koleżankę sklepową o pomoc w dopasowaniu długości.

Karol czuł się niezręcznie, nawet jak intruz, i opuściłby ten ciucholand, lecz żal mu było nadarzającej się okazji obejrzenia upatrzonego obiektu w całości. Stał więc za wieszakiem, starając się nie zwracać uwagi, i jak urzeczony patrzył na dorodną dziewczynę, która ze spokojem, jakby leniwie, poruszała się wokół klientki. Poprawiając sukienkę to z tyłu, to z przodu, aż przykucnęła i podłożyła nieco z długości, doradzając, aby ją skrócić.

Ta przymiarka odbywała się prawie bez słów i przy powściągliwości gestów sprzedawczyni. Karol uznał, że najwyższa pora opuścić sklep, i przemykając obok dziewczyn, skierował się do wyjścia.

– Czy pan chce tę kurtkę przymierzyć? – usłyszał za sobą i zauważył, że w ręku trzyma jakieś odzienie. Mocno speszony zaczął tłumaczyć, że tak, chce kupić, ale on tylko do światła i zaraz…

– Ależ proszę – powiedziała sklepowa spokojnie i bez sarkazmu, po czym wróciła do klientki.

Gdy z niepotrzebnym nabytkiem opuszczał sklep, w którym chciał jak najdłużej zostać, był zły na siebie, choć nie zakładał, że może tu nie wrócić. Stanął za progiem oślepiony jasnym dniem i nie mógł się zdecydować, dokąd iść.